Στα 1617 ο Λατίνος Επίσκοπος Σύρου Giovanni – Andrea Carga εκτελέστηκε από τον επικεφαλής του τουρκικού στόλου, που είχε εισβάλει και καταλάβει το νησί. Ήταν ένα τραγικό γεγονός και μια δυσάρεστη στιγμή για το Βατικανό, που καθ’ όλη τη διάρκεια της τουρκοκρατίας γενικώς διατηρούσε καλές σχέσεις με την Υψηλή Πύλη.
Φέτος, τετρακόσια χρόνια μετά, οι
Ρωμαιοκαθολικοί διοργανώνουν στη Σύρο σειρά εκδηλώσεων, με αφορμή τη θλιβερή
αυτή ιστορία. Στις εκδηλώσεις προσκλήθηκαν, πέραν των ομοπίστων τους, οι αρχές
της Σύρου και ο επιχώριος Ορθόδοξος Μητροπολίτης. Για δικούς του λόγους ο κ.
Δωρόθεος δεν παρέστη και απέστειλε αντιπροσωπεία.
Στη δημοσιογραφική και ενημερωτική
κάλυψη του γεγονότος και των εκδηλώσεων υπήρξαν σημεία που δεν ανταποκρίνονται
στην ιστορική ακρίβεια. Στην ενημερωτική εφημερίδα «Καθολική», στην οποία
εκδότης αναφέρεται ο «Αρχιεπίσκοπος Καθολικών Αθηνών και Πρόεδρος της Ιεράς
Συνόδου Καθολικής Ιεραρχίας Ελλάδος» Σεβαστιανός, η σχετική είδηση έχει τίτλο:
Ένα θέμα που δημιουργεί
αρκετή σύγχυση σε πολλούς συνανθρώπους μας, ακόμη και σε βαπτισμένους
χριστιανούς, είναι το θέμα των ονείρων και των οραμάτων. Δεν είναι εύκολο τις
περισσότερες φορές να διακρίνει κανείς αν τα όνειρα ή τα οράματα προέρχονται
από τον Θεό, από δαιμονική ενέργεια ή είναι απλώς φυσικά γεγονότα. Γι᾽ αυτό και
απαιτείται ιδιαίτερη προσοχή στην αποδοχή τους ή όχι, κάτι που μας έχουν
επισημάνει οι περισσότεροι νηπτικοί και ασκητικοί διδάσκαλοι της Εκκλησίας μας.
Έτσι, κατά τους πατέρες
αυτούς, το όνειρο, το όραμα ή και το θαύμα ακόμη, δεν παρουσιάζονται με
καθαρότητα ενώπιόν μας, μάλλον η ερμηνεία και η αξιολόγησή τους δεν γίνονται αφ᾽
εαυτών, αλλ᾽ εξαρτώνται από τις δικές μας προϋποθέσεις: ανάλογα μέ τον βαθμό
διακρίσεως που διαθέτουμε προβαίνουμε και στην εκτίμηση των παραπάνω
φαινομένων. Αυτό σημαίνει ότι η ερμηνεία που θα δώσουμε μπορεί να γίνει αφορμή
για πρόοδο ή οπισθοδρόμηση στην πνευματική μας ζωή, αφού η ερμηνεία θα
χρωματιστεί από το περιεχόμενο της καρδιάς μας. Έτσι δεν είναι λίγες οι φορές
που κάποιο όραμα για παράδειγμα θεωρείται ως εκ Θεού προερχόμενο, ενώ στην
πραγματικότητα είναι δαιμονικής εμπνεύσεως, όπως πιθανόν και το αντίστροφο. Τον
πρώτο λόγο λοιπόν στα θέματα αυτά τον έχει, καθώς είπαμε, η αρετή της
διακρίσως.
Η απόκτηση της αρετής
αυτής δεν είναι καθόλου εύκολη. Η διάκριση θεωρείται γενικά από την πατερική
μας παράδοση ως ένα από τα σπουδαιότερα χαρίσματα του Θεού, που για να το
αποκτήσει κανείς χρειάζεται να καθαρίσει τον νου και την καρδιά του από ό,τι
βρώμικο και εμπαθές έχουν ως περιεχόμενό τους. Ανάλογα δε με τον βαθμό
καθάρσεως γεύεται αντιστοίχως και του χαρίσματος της διακρίσεως. Η διάκριση
δηλαδή είναι αποτέλεσμα της παρουσίας του αγίου Πνεύματος μέσα στον άνθρωπο.
Έτσι όσο βλέπει κανείς να ενεργούν μέσα του τα πάθη και οι αμαρτίες δεν πρέπει
να έχει εμπιστοσύνη στην κρίση και τη διάκρισή του. Συνήθως στις περιπτώσεις
αυτές η κρίση υπόκειται στον νόμο της πλάνης. Πλανεμένη λοιπόν η ζυγαριά της
κρίσεως στη διάνοια του ανθρώπου πλανεμένα θα εκτιμά και τα όνειρα ή τα οράματα
ή και αυτά ακόμη που φαίνονται ως θαύματα.
Πολύ περισσότερο βεβαίως
ισχύει η παραπάνω αλήθεια, αν συνειδητοποιήσει κανείς ότι τα φαινόμενα των
ονείρων και των οραμάτων έχουν πολλαπλή την καταγωγή τους. Μέσα από αυτά, καθώς
είπαμε, μπορεί να δρα ο Θεός, μπορεί όμως και ο διάβολος, ή μπορεί και να είναι
απλώς κάτι το φυσικό. Κατά τους νηπτικούς πατέρες μας, το πιο σύνηθες είναι να
δρα μέσα από αυτά κυρίως ο πονηρός. Αυτός προσπαθεί μέσω της φαντασίας να
πλησιάσει και να πλανήσει τον
Η χριστιανική πίστη μας
απαγορεύει να είμαστε κατάσκοποι των αμαρτιών των άλλων και επιτάσσει να
είμαστε αυστηροί και αμείλικτοι κριτές των δικών μας αμαρτιών.
Ο ασθενής που βρίσκεται στο
νοσοκομείο μεριμνά για τη δική του ασθένεια και δεν έχει ούτε τη βούληση ούτε
το χρόνο να ελέγξει τους άλλους ασθενείς ή να χλευάσει την ασθένειά τους.
Πατήστε εδώ για να κατεβάσετε την ομιλία (αρχείο mp3).
Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΓΑΒΡΙΗΛ ΜΙΛΑ ΓΙΑ ΤΟ ΤΕΡΑΣ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟY
Μᾶς ἐστάλη ἀπό συνεργάτη τῆς ἰστοσελίδος μας
ΤON ΙΟΥΛΙΟ ΠΟΥ ΕΠΙΣΚΕΦΘΗΚΑ ΤΟ ΑΓΙΟ ΟΡΟΣ, ΕΠΙΣΚΕΦΘΗΚΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΓΕΡΟΝΤΑ ΓΑΒΡΙΗΛ. ΣΗΜΕΡΑ ΒΡΗΚΑ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟ. ΟΜΙΛΕΙ ΣΤΟ ΒΙΝΤΕΟ Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΓΑΒΡΙΗΛ. ΜΟΥ ΕΚΑΝΕ ΠΟΛΥ ΚΑΛΗ ΕΝΤΥΠΩΣΗ, ΕΙΜΑΙ ΕΥΤΥΧΗΣ ΠΟΥ ΤΟΝ ΓΝΩΡΙΣΑ.
ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΤΕ ΣΑΣ ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΤΟ ΠΑΡΟΝ (στο συνημμένο) ΕΙΜΑΙ ΣΙΓΟΥΡΟΣ ΟΤΙ ΤΟ
ΓΝΩΡΙΖΕ ΟΤΙ ΘΑ ΜΙΛΗΣΕΙ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ ΤΟΥ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ ΚΑΝΤΙΩΤΗ !!!
Να εγκρίνουμε και να υποστηρίξουμε την πρόταση
του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου μας και συγκεκριμένως:
Α. Την προσθήκη στην Μεγάλη
Συναπτή στην αρχή της Θείας Λειτουργίας και μόνον, μετά το «Υπέρ του ευσεβούς
ημών έθνους», της αιτήσεως «Υπέρ των ασεβεστάτων, αθέων και απίστων Αρχόντων
ημών, των πολεμίων της αμωμήτου ημών Πίστεως και της Πατρίδος, Μελών του
Ελληνικού Κοινοβουλίου πάσης πολιτικής αποχρώσεως, των μισούντων και αδικούντων
ημάς, και της μετανοίας και επιστροφής αυτών, του Κυρίου δεηθώμεν» η οποία,
όπως οι υπόλοιπες αιτήσεις της Μεγάλης Συναπτής, λέγεται εκφώνως.
Β. Η ευχή μετά τον
καθαγιασμό των Τιμίων Δώρων «Του Αγίου Ιωάννου Προδρόμου» στο τέλος,
μετά την φράση «υπέρ της Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας», να
τροποποιηθεί ως εξής «Μνήσθητι Κύριε των ασεβεστάτων, αθέων και απίστων
Αρχόντων ημών, των πολεμίων της αμωμήτου ημών Πίστεως και της Πατρίδος, Μελών
του Ελληνικού Κοινοβουλίου πάσης πολιτικής αποχρώσεως, των μισούντων και
αδικούντων ημάς, και της μετανοίας και επιστροφής αυτών. Δος αυτοίς ειρηνικήν
την Αρχήν, ίνα και ημείς, εν τη γαλήνη αυτών, ήρεμον και ησύχιον βίον διάγομεν
εν πάση ευσεβεία και σεμνότητι». Η ευχή αυτή λέγεται μυστικώς.
Σκοπός των ανωτέρω προσθηκών
είναι η έντονος προσευχή της τοπικής μας Εκκλησίας διά τον φωτισμό και την
μετάνοια των αρχόντων, προκειμένου να εργασθούν διά το συμφέρον και την πρόοδο
της Πατρίδος μας.
(Αυτόματη μετάφραση)“Εκκλησίες”
μαζί στο Ελσίνκι που προσφέρουν τσάι και καφέ για περαστικούς. Ρωμαίοι
Καθολικοί, Αγγλικανοί, Ορθόδοξοι και Λουθηρανοί.
Φήμες που θέλουν τις "εκκλησίες" του Π.Σ.Ε. να προσφέρουν αντηλιακά στη Χαλκιδική για τον ήλιο, τις διαψεύδουμε ως κακοήθεις. Αντί άλλου σχολίου παραθέτουμε ένα εξαιρετικό άρθρο του κ. Χειλαδάκη
ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΗΣ ΠΑΝΑΙΡΕΣΗΣ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ ΚΑΙ
ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΤΑΞΗΣ…
Ένα
πραγματικά άκρως εμπεριστατωμένο και ενημερωτικό κείμενο για όσους
μπορούν να έχουν συνείδηση των καταστάσεων και των εξελίξεων. Αξίζει να
το διαβάσουμε γιατί η θολούρα υπνωτίζει τους εγκεφάλους και μας κάνει
άβουλα πρόβατα και προπαντός, να δούμε κατάματα την μεγάλη υποκρισία.
1. Eκκλησία και αίρεση
Εκκλησία,
κατά τον Άγιο Ιουστίνο Πόποβιτς, είναι ο Θεάνθρωπος Χριστός
παρατεινόμενος εις τους αιώνας. Κεφαλή του Σώματός Της είναι ο Κύριος
Ιησούς Χριστός. Κάθε χριστιανός δια του Αγίου Βαπτίσματος γίνεται μέλος
της Εκκλησίας. Δια της Θείας Ευχαριστίας, γίνεται ένα σώμα με τον Χριστό
και κοινωνεί με την άκτιστη Θεία Χάρη. Ο χριστιανός δια των Αγίων
Μυστηρίων και των αρετών, κατά το μέτρο της πίστεώς του και της εν
Χριστώ ζωής του εντός της Εκκλησίας καθαρίζεται, φωτίζεται, θεώνεται
λόγω της ενανθρώπησης του Θεού Λόγου. Αίρεση, κατά τον Όσιο Ιερώνυμο,
είναι μια πλανεμένη αναζήτηση της αλήθειας, αμάρτημα του πνεύματος,
διαστροφή της πραγματικής διδασκαλίας της Εκκλησίας.
Αιρετικός
είναι ο ξένος προς τον Θεό*. Για τον όσιο, ο αιρετικός δεν είναι μόνο
παίγνιο του διαβόλου και των αντιθέτων δυνάμεων αλλά και συνεργάτης του.
Χαρακτηριστικά του αιρετικού είναι η αλαζονεία του νου, η πλεονεξία, η
ακολασία, η υποκρισία και η επιμονή στο λάθος.
Αίρεση,
κατά τον π. Ιωάννη Ρωμανίδη, είναι ετεροδιδασκαλία, απόκλιση
Η Βασιλεία των Ουρανών μοιάζει σαν άνθρωπο βασιλιά, που θέλησε
να λογαριασθεί με τους ανθρώπους που δούλευαν στην περιουσία του. Και
όταν άρχισε να λογαριάζεται, του έφεραν έναν που χρωστούσε δέκα χιλιάδες
τάλαντα. Επειδή δε αυτός δεν ήταν σε θέση να εξοφλήσει, ο κύριος
διέταξε να πουληθεί αυτός και η γυναίκα του και τα παιδιά του και όλα
όσα είχε για να εξοφληθεί το χρέος. Τότε έπεσε ο δούλος στα πόδια του
κυρίου του και του έλεγε: Κύριε, κάνε υπομονή και όλα θα σου τα
εξοφλήσω. Ο Κύριος εκείνου του δούλου τον λυπήθηκε, τον άφησε ελεύθερο
και του χάρισε το χρέος. Αυτός ο δούλος μόλις έλαβε χάρη και βγήκε από
το βασιλιά, βρήκε έναν από τους συνδούλους του, που του χρωστούσε εκατό
δηνάρια· τον έπιασε λοιπόν από τον λαιμό και του έλεγε: «Δος μου όσα μου
χρωστάς». Και ο σύνδουλός του έπεσε στα πόδια, τον παρακαλούσε και του
έλεγε: «Κάμε υπομονή και θα σε ξοφλήσω». Αυτός όμως δεν ήθελε, αλλά πήγε
και τον έβαλε στη φυλακή, ώσπου να του ξοφλήσει το χρέος. Όταν τον
είδαν οι σύνδουλοί του, καταλυπήθηκαν και πήγαν κι εξήγησαν στον κύριό
τους όσα έγιναν. Τότε τον κάλεσε ο κύριος και του λέγει: «Δούλε πονηρέ,
όλο εκείνο το χρέος σου το χάρισα, επειδή με παρεκάλεσες. Δεν έπρεπε και
συ να λυπηθείς τον σύνδουλό σου, καθώς και εγώ σε λυπήθηκα; Οργίσθηκε ο
κύριός του και τον παρέδωσε στους βασανιστές, ώσπου να του ξοφλήσει
ολόκληρο το χρέος. Έτσι θα κάμει σε σας ο επουράνιος Πατέρας μου, αν δεν
συγχωρείτε ο καθένας στον αδελφό του μέσα από την καρδιά σας τα
παραπτώματά τους.
Κυριακή ΙΑ Ματθαίου:
Ομιλία εις την Παραβολήν του τα μύρια τάλαντα οφείλοντος και τα εκατό δηνάρια απαιτούντος
Του Αγίου Ιωάννου Αρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως του Χρυσοστόμου
Ωσάν να έχω επιστρέψει κοντά σας από μακρινό ταξίδι έτσι
αισθάνομαι σήμερα· διότι γι΄ αυτούς που αγαπούν, όταν δεν μπορούν να
ευρίσκονται μαζί με τους αγαπωμένους δεν έχουν κανένα όφελος, έστω και
αν μένουν σε γειτονική οικία. Γι’ αυτό κι εγώ, μολονότι δεν
απομακρύνθηκα από την πόλη, δεν αισθάνομαι καλλίτερα από όσον εάν
απουσίαζα, επειδή τον τελευταίον καιρό δεν κατέστη δυνατόν να σας
ομιλήσω. Συγχωρήστε με όμως, η σιωπή δεν ωφείλετο σε ραθυμία, αλλά σε
ασθένεια. Εσείς τώρα χαίρεσθε, επειδή απαλλάχθηκα από την αρρώστια, κι
εγώ επειδή απήλαυσα την αγάπη σας. Διότι και όταν ασθενούσα,
οδυνηρότερον από την αρρώστια μου ήταν το ότι δεν ημπορούσα να μετέχω
στην αγαπημένη αυτή σύναξη· και τώρα που έγινα καλά, πιο ποθητό μου
1) O Οικουμενισμός
εμπίπτει στην απαίτηση του 15ου Κανόνος της Πρωτοδευτέρας, συμφώνως με την
οποία η κηρυσσόμενη αίρεση από τον επίσκοπο πρέπει να είναι «παρά των Αγίων
Συνόδων ή Πατέρων κατεγνωσμένη»... Ὑπάρχει λοιπόν καί παραϋπάρχει κατεγνωσμένη
αἵρεση στίς ἡμέρες μας, ὁ ἐπάρατος Οἰκουμενισμός, διαπιστώνει ο π. Θ. Ζήσης.
2) Ὁ ἐπίσκοπος
μνημονεύεται (κατά τον π. Θ. Ζήση), κυρίως γιά νά φανεῖ, ὅτι ὁ μνημονεύων καί ὁ
μνημονευόμενος ἔχουν τήν ἴδια πίστη, ὅτι εἶναι ἀμφότεροι ὀρθόδοξοι, ὅτι ὁ
μνημονευόμενος ἔχει τήν ἴδια πίστη μέ τόν μνημονεύοντα, εἶναι ταυτογνωμονοῦντες
καί ταυτοπιστεύοντες άρα ο μνημονεύων, στην αίρεση του οικουμενισμού, έχει την
πίστη του αιρετικού μνημονευόμενου.
3) Ἡ ἀποτείχιση αὐτή
δέν προκαλεῖ σχίσμα (γράφει ο π. Θ. Ζήσης), διότι δέν ἀποτειχίζεται κανείς ἀπό
τήν Ἐκκλησία, ἀλλά ἀπό τήν αἵρεση, άρα συμπεραίνεται αβίαστα πως οι
αποτειχιζόμενοι βρίσκονται εντός της Εκκλησίας.
4) Ὅταν ἀκολουθοῦν καί
ὑποστηρίζουν τήν αἵρεση καί τήν πλάνη, ἡ Ἐκκλησία ἀπουσιάζει, δέν εὑρίσκεται ἐκεῖ.
Εὑρίσκεται ἐκεῖ πού φυλάσσεται καί κηρύσσεται ἡ ἀλήθεια, καί ἑπομένως εἶναι
σαφές ποιοί εἶναι ἐντός καί ποιοί ἐκτός τῆς Ἐκκλησίας, άρα είναι σαφές ότι
αυτοί που ακολουθούν και υποστηρίζουν την αίρεση και την πλάνη είναι εκτός
Εκκλησίας.
5) Τόν Οἱκουμενισμό
δέν κηρύσσει «γυμνῇ τῆ κεφαλῇ» μόνον ὁ πατριάρχης Βαρθολομαῖος, ἀλλά «ἐπάνω ὄρους
κειμένη» καί ἡ ψευδοσύνοδος τῆς Κρήτης, τό ἀνώτατο ὄργανο διοικήσεως καί
διαποιμάνσεως τῆς Ἐκκλησίας καί ὅλοι οἱ ὑπογράψαντες καί οἱ συμφωνοῦντες μέ τίς
ἀποφάσεις της, δηλαδή ἡ συντριπτική πλειοψηφία τῶν ἐπισκόπων τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος,
άρα κηρύττει τον οικουμενισμό η συντριπτική πλειοψηφία των επισκόπων, οι οποίοι
ακολουθούν και υποστηρίζουν την αίρεση (βλ. 4) και οι οποίοι είναι εκτός
Εκκλησίας όπως και οι μνημονεύοντες αυτούς (βλ. 2).
Η Εκκλησία ποτέ δεν
μολύνεται. Εκκλησία είναι οι έχοντες αποτειχισθεί και είναι αυτοί που δεν
μολύνονται από την αίρεση. Η διδασκαλία της Ορθοδόξου Εκκλησίας του Θεανθρώπου
Χριστού, διατυπωθείσα υπό των Αγίων Αποστόλων υπό των Αγίων Πατέρων, υπό των
Αγίων Συνόδων, περί των αιρετικών είναι η εξής: Αι αιρέσεις δεν είναι Εκκλησία,
ούτε δύνανται να είναι Εκκλησία. Δια τούτο δεν δύνανται αυταί να έχουν τα Άγια
Μυστήρια, ιδιαιτέρως δε το Μυστήριον της Ευχαριστίας, το Μυστήριον τούτο των
Μυστηρίων. Διότι ακριβώς η Θεία Ευχαριστία είναι το παν και τα πάντα εν τη
Εκκλησία... (Αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς, βλ. 1, κατεγνωσμένη
αίρεση-οικουμενισμός).
7) Συνιστᾶται στούς
πιστούς νά ἀποφεύγουν νά ἐκκλησιάζονται ὅπου λειτουργοῦν ἤ μνημονεύονται
φανεροί αἱρετικοί οἰκουμενιστές, ἐπίσκοποι καί ἱερεῖς ήταν η πρόταση του π. Θ. Ζήση
για την ημερίδα του Ωραιοκάστρου. Μπορούν οι πιστοί να εκκλησιάζονται στους μη
φανερούς οικουμενιστές που σιωποῦν καί οὔτε καταδικάζουν τις αποφάσεις της
συνόδου οὔτε τίς ἀποδέχονται ἀλλά «ποιοῦν τήν νῆσσαν»; Τότε γιατί κατηγορώνται
οι σιωπώντες (μη φανεροί οικουμενιστές) πως συγκατατίθενται στην αίρεση; H
σιωπή (συνεχίζει ο π. Θ. Ζήσης) σημαίνει συγκατάθεση καί ἀποτελεῖ κατά τόν Ἅγιο
Γρηγόριο τόν Παλαμᾶ τό τρίτο εἶδος τῆς ἀθεΐας, και πως τό βιβλίο τῆς Ἀποκαλύψεως
μᾶς λέγει ὅτι στά θέματα τῆς Πίστεως δικαιολογεῖται νά εἶναι κανείς εἴτε ψυχρός
εἴτε θερμός· ἀκόμη καί τούς ψυχρούς τούς ἀνέχεται ὁ Θεός, τούς ἀντέχει τό
«στομάχι» Του· τούς χλιαρούς, τούς προσαρμοσμένους, τούς διπλωμάτες, τούς «ναί
καί ὄχι», δέν τούς ἀντέχει· τούς ἀποβάλλει, τούς ξερνᾶ.
Μην τις προφέρεις με λόγια· άφησέ τες να ησυχάζουν μέσα σου και γρήγορα εξαφανίζονται.
Είμαστε άνθρωποι και πολλές φορές κάνουμε πολλές πονηρές, απρεπείς και αισχρές σκέψεις.
Αλλά ας μην αφήνουμε να γίνονται οι σκέψεις λόγια, ώστε, πιεζόμενες
προς τα κάτω, να εξασθενίζουν και να χάνονται. Γιατί, όπως ακριβώς όταν
ρίξει κανείς μέσα σε λάκκο διάφορα άγρια θηρία και τον φράξει από πάνω,
τα πνίγει εύκολα, ενώ αν αφήσει κάποιο άνοιγμα, για να αναπνέουν λίγο,
τα ανακουφίζει πολύ και δεν τα αφήνει να χαθούν, αλλ’ αντίθετα τα
εξαγριώνει περισσότερο, έτσι γίνεται και με τις πονηρές σκέψεις.
Όταν γεννηθούν μέσα μας, αν φράξουμε το δρόμο τους προς τα έξω, τις
εξαφανίζουμε γρήγορα. Αν όμως τις εξωτερικεύσουμε με λόγια, και αυτές
τις κάνουμε πιο δυνατές, αφού επιτρέψαμε να αναπνεύσουν με τη γλώσσα,
και γρήγορα πέφτουμε από τη συνήθεια των αισχρών λόγων στα βάραθρα των
παράλογων πράξεων.
«Σήμερα οι άνθρωποι ζητούν να τους αγαπήσουν και γι’ αυτό αποτυγχάνουν. Το σωστό είναι να μην ενδιαφέρεσαι αν σε αγαπούν, αλλά αν εσύ αγαπάς τον Χριστό και τους ανθρώπους. Μόνο έτσι γεμίζει η ψυχή».
Έλεγαν για τον αββά Μάρκο τον Αιγύπτιο ότι έμεινε τριάντα
χρόνια χωρίς να βγεί απ΄ το κελί του. Ο πρεσβύτερος συνήθιζε να πηγαίνει
και να του κάνει την Θεία Λειτουργία. Ο διάβολος όμως βλέποντας την ενάρετη υπομονή του ανδρός, σοφίστηκε
να τον ρίξει στον πειρασμό της κατάκρισης. Έτσι έκανε κάποιον
δαιμονισμένο να πάει στον Γέροντα για να του ζητήσει τάχα την προσευχή
του.
Αυτός λοιπόν ο δαιμονισμένος πριν από κάθε άλλο λόγο είπε στον
Γέροντα: «Ο πρεσβύτερός σου μυρίζει αμαρτία. Μην τον αφήσεις άλλη φορά
νά ’ρθει κοντά σου». Και ο θεόπνευστος άνθρωπος του είπε: «Παιδί μου,
όλοι τη βρωμιά την πετούν έξω και εσύ μου την έφερες εδώ; Η Γραφή λέει:
Μην κρίνετε για να μην κριθείτε (Ματθ. 7,1). Αλλά αν είναι αμαρτωλός ο
Κύριος θα τον σώσει. Είναι μάλιστα γραμμένο στην Αγία Γραφή: Να
προσεύχεστε ο ένας για τον άλλον για να θεραπευθείτε (Ιακ. 5,16)». Και
πάνω στον λόγο αυτό, προσευχήθηκε και έδιωξε τον δαίμονα από τον άνθρωπο
και τον έστειλε υγιή. Πηγή
Ποιός άνθρωπος δεν θα θυμώσει
και δεν θα διαμαρτυρηθεί ακούγοντας την παραβολή του κακού δούλου
στον οποίο ο Κύριος του συγχώρεσε ένα μεγάλο χρέος ενώ αυτός δεν ήθελε
να συγχωρέσει στον πλησίον του ένα μικρό;
Ταράζεται η καρδιά μας όταν βλέπουμε τις χειρότερες εκδηλώσεις των
παθών και της αμαρτωλότητας των ανθρώπων. Σωστά είπε ο προφήτης Δαβίδ: «Και
ερρύσατο την ψυχήν μου εκ μέσον σκύμνων, εκοιμήθην τεταραγμένος υιοί
ανθρώπων, οι οδόντες αυτών όπλα και βέλη, και η γλώσσα αυτών μάχαιρα
οξεία» (Ψαλ. 56, 5). Και δεν το λέει για τους φονιάδες και τους
κακούργους αλλά για μας τους απλούς ανθρώπους. Εμάς μας αποκαλεί
λιοντάρια και λέει ότι τα δόντια μας είναι όπλα και βέλη και η γλώσσα
ακονισμένο σπαθί. Και το σπαθί είναι όργανο του φόνου.
Αν η γλώσσα μας είναι σαν το αιχμηρό σπαθί τότε μπορούμε να
την χρησιμοποιήσουμε για να φονεύουμε τους ανθρώπους. Και όντως πολλές
φορές το κάνουμε και δεν θεωρούμε τους εαυτούς μας δολοφόνους. Πληγώνουμε
την καρδιά του πλησίον με συκοφαντία και ψέμα, προσβάλλουμε τη δική
του ανθρώπινη αξιοπρέπεια, ταράζουμε την καρδιά του με κακολογία΄ αυτό
δεν είναι πνευματικός φόνος;
Ακούμε πως κάποιος από τους γνωστούς ανθρώπους μοιχεύει και θυμώνουμε μ’ αυτόν. Δεν είναι δύσκολο να θυμώνεις με τους άλλους. Δύσκολο είναι να θυμώνεις με τον εαυτό σου. Έχουμε
ΕΝΑ ΑΠΟ ΤΑ 11 ΨΕΜΑΤΑ ΤΗΣ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗΣ ΤΗΣ Ι.Μ. ΦΛΩΡΙΝΗΣ ΠΡΕΣΠΩΝ ΚΑΙ ΕΟΡΔΑΙΑΣ
Για να πληροφορηθείτε όλοι την πάσαν αλήθεια
Όπως γνωρίζετε ψέμα είναι μια πρόταση που λέγεται από κάποιον με σκοπό
να πείσει το κοινό του ότι είναι αληθής, ενώ ο ίδιος συνειδητά γνωρίζει
ότι η πρόταση είναι αναληθής. Επίσης ξέρετε ότι τα ψέματα έχουν πολλές
υποκατηγορίες. Μία υποκατηγορία ψέματος εμφανίζεται όταν κάποιος
εσκεμμένα δεν δίνει απαντήσεις σε ερωτήματα με σκοπό ή την ελπίδα, το
κοινό του να πιστέψει αυτό που ο ίδιος θέλει.
Παράδειγμα: 1ο : «Μετὰ πολλού πόνου και θλίψεως ανακοινώνουμε
στο πλήρωμα της Μητροπόλεώς μας και ιδιαίτερα της Επαρχίας Εορδαίας τα
διατρέξαντα κατὰ την πανήγυρι της Ιεράς Μονής Αγίας Παρασκευής
Μηλοχωρίου 25-26.7.2017. Επειδὴ απὸ καιρού οι λειτουργούντες ιερομόναχοι
της Μονής προέβησαν στην λεγόμενη «αποτείχισι», δηλαδή διέκοψαν την
μνημόνευσι του ονόματος του επισκόπου των στην λειτουργία,
Η
μεταστροφή μου στην Ορθοδοξία άρχισε μια μέρα, που διόρθωνα τους
καταλόγους της βιβλιοθήκης του μοναστηριού στο οποίο ανήκα. Το μοναστήρι
αυτό είναι του Τάγματος του Αγίου Φραγκίσκου και βρίσκεται στην πατρίδα
μου την Ισπανία.
Ενώ
ταξινομούσα διάφορα παλαιά έγγραφα σχετικά με την Ιερά Εξέταση, έπεσε
στα χέρια μου ένα έγγραφο αληθινά καταπληκτικό, χρονολογούμενο από το
έτος 1647. Στο έγγραφο αυτό αναφερόταν μια απόφασις της Ιεράς Εξετάσεως,
που αναθεμάτιζε ως αιρετικό κάθε χριστιανό ο οποίος θα τολμούσε να
πιστεύση, να παραδεχθή και να μεταδώση σε άλλους το ότι ο Απόστολος Παύλος στηριζόταν στο αποστολικό κύρος του.
Επρόκειτο
για ένα εύρημα φρικτό, που δε μπορούσε να χωρέση ο νούς μου. Σκέφθηκα
αμέσως, για να καθησυχάσω την ψυχή μου, ότι ίσως επρόκειτο για
Εφ’
όλης της ύλης συνέντευξη στην εφημερίδα «Κιβωτός Ορθοδοξίας» και στην
δημοσιογράφο Μαίρη Ορφανίδη παραχώρησε ο Σεβ. Μητροπολίτης Δημητριάδος κ. Ιγνάτιος (17/8/2017).
Το μάθημα των θρησκευτικών, οι σχέσεις Κράτους – Εκκλησίας, η ίδρυση
μουσουλμανικού τεμένους στην Αττική, η Μεγάλη Σύνοδος της Ορθοδοξίας, είναι
μερικά από τα θέματα της συνέντευξης, το πλήρες κείμενο της οποίας έχει ως
εξής:
Κ.Ο.: Το
μάθημα των θρησκευτικών αποτέλεσε φέτος ένα καυτό θέμα ανάμεσα στην Πολιτεία
και στην Εκκλησία. Ποια είναι η θέση σας για το ζήτημα και πώς εκτιμάτε τις
κινήσεις, στις οποίες προέβη τόσο ο Αρχιεπίσκοπος και η Ιεραρχία, όσο και η
Πολιτεία;
Δημητριάδος
Ιγνάτιος: Το μάθημα των Θρησκευτικών δεν
αποτελεί αντικείμενο προβληματισμού μόνον για την Εκκλησία και την Πολιτεία.
Αφορά ολόκληρη την Ελληνική κοινωνία. Πρόκειται για τη δυνατότητα των παιδιών
της πατρίδας μας να μαθαίνουν για
ΟΜ. Βασίλειος στην Ερμηνεία του 61ου
Ψαλμού, για το στίχο «Ότι συ αποδώσεις εκάστω κατά τα έργα αυτού», εννοιολογεί
τη διατύπωσή του ως εξής: «Έθλιψας τον αδελφόν; Εκδέχου το ίσον. Άρπασας τα των
υποδεεστέρων; κατεκονδύλισας πένητας; κατήσχυνας εν λοιδορίαις; εσυκοφάντησας;
κατεψεύσω; αλλοτρίοις επεβούλευσας γάμοις; επιώρκησας; όρια Πατέρων μετέθηκας;
κτήμασιν ορφανών επήλθες; χήρας εξέθλιψας; την παρούσαν ηδονήν των εν
επαγγελίαις αγαθών προετίμησας; Εκδέχου τούτων την αναμέτρησιν. Οία γαρ σπείρει
έκαστος, τοιαύτα και θερίσει».
Συνοψίζει περιεκτικά την αμαρτία, ως θεοποιημένη
θέληση του ανθρώπου, που εκτρέπει την ανθρώπινη ελευθερία από την θεολογική
βάση της, που είναι οι εντολές-θέλημα του Αγίου Τριαδικού Θεού.
Διακρίνουμε βαθιές θεολογικές διευκρινήσεις στο
βασικό πεδίο του προσωπικού αγώνα, που οφείλει να διαμορφώνει κάθε ορθόδοξος
στα όρια της Εκκλησίας. Να τονίσουμε, ότι για το Μ. Βασίλειο και για όλους τους
Πατέρες, η Ορθόδοξη Εκκλησία είναι η Εκκλησία του Χριστού και όχι μια
«Ανατολική» έκφραση της Χριστιανικής πίστεως, όπως δέχεται σήμερα η παναίρεση
του Οικουμενισμού. Επαναλαμβάνει την εντολή της Αγίας Γραφής: «Μη μέταιρε όρια
αιώνια, α έθεντο οι Πατέρες σου» (Παροιμίες–Κβ, 28). Στην Ορθοδοξία όταν λέμε «Όρια
Πατέρων», εννοούμε την εμπειρία του ορώντος τον Θεόν, την ανέκφραστη αυτή
αλήθεια-εμπειρία της Θεώσεως, όπως συνέβη με τον Απόστολο Παύλο, ο οποίος στον
παράδεισο άκουσε άρρητα λόγια, που δεν μπορεί ανθρώπινη γλώσσα να τα
διατυπώσει.
Έχοντας προηγηθεί η καταλήστευση της δημόσιας και
της ιδιωτικής περιουσίας μας –αίμα και ιδρώτας γενεών– με υπογραφές προδοτικές για ένα χρέος πολλαπλάσιο του πραγματικού, που οδήγησε χιλιάδες σε
αυτοκτονία, μπορούσαν να σωθούν κάποιοι από αυτούς με λίγη εκκλησιαστική
φροντίδα και ακολουθώντας η πλημμύρα από αλλόφυλους οργανωμένους να μας
υποτάξουν, μονό ο Χριστός και η ψυχή μας έμειναν, που δεν μπορούν να πάρουν αν
δεν το επιτρέψουμε (Αγ. Κοσμάς).
Αλλά ακριβώς εκεί βρίσκεται ο στόχος. Όταν
άρχισε ο λαός να γονατίζει απ’ την ολόπλευρη επίθεση πολιτικών, δημοσιογράφων,
συνδικαλιστών, τραπεζιτών, που συνόδευαν κήρυκες του αθεϊσμού, της αγραμματοσύνης,
της διαστροφής και της δουλείας, κάποια αλλά χέρια ρασοφορεμένα, κάρφωσαν
πισώπλατα την πίστη, την καρδιά του, με γραφίδες που υπέγραψαν ως εκκλησίες τις
αιρέσεις. Δηλαδή εξίσωσαν βλάσφημα τον Αληθινό Θεό με τους ψευτόθεους,
απεμπολώντας το αίμα αμέτρητων μαρτύρων, που θυσιάστηκαν γι΄ αυτή την πίστη και
αγνοώντας άπειρες ψυχές στον άδη εξαιτίας της πλάνης των αιρέσεων.
Τελικός σκοπός η εξαφάνιση της Εκκλησίας του
μοναδικού Θεανθρώπινου οργανισμού και πολιτισμού, που εγγυάται αιώνια ζωή με
αναμφισβήτητα σημεία. Πριν από χρόνια δήλωναν σε παπικό περιοδικό, οι
(Η οικονομία ανάκλησις εστιν από της εκπτώσεως
– Μ. Βασίλειος)
Τοῦ Ν. ΣΑΚΑΛΑΚΗ
Είναι αλήθεια, ότι η
Κτίση–Φύση είναι μια διαλεκτική ενότητα αντιθέσεων. Ο άνθρωπος, χωρίς να παύει
τη σχέση του με τους φυσικούς νόμους, ως προερχόμενοι από την Θεία ενέργεια, ως
μια προέκταση του Πνευματικού Νόμου του Τριαδικού Θεού, τους υπερβαίνει αφού
ποιοτικά μεταβαίνει από το «κατά φύσιν» εις το «υπέρ φύσιν» (Αγ. Μάξιμος
Ομολογητής). Όλη η Οικονομία της σωτηρίας γίνεται από τη Ζωοποιό Θεία Τριάδα.
Όλες δηλ. οι γνωστές και άγνωστες σε μας ενέργειες του Θεού για τη σωτηρία μας
είναι Τριαδοκεντρικές (Θεία Οικονομία).
Ο Μ. Βασίλειος στην
ερμηνεία του ΚΗ΄ Ψαλμού υπογραμμίζει: «Μετά την ώδε οικονομίαν υπό την κρίσιν
αχθήσεται» δηλ. «Μετά το παρόν σχέδιο του Θεού θα οδηγηθούν εις κρίσιν (οι
άνθρωποι)».
Γενικά, η έννοια
«οικονομία–σχέδιο» είναι μια λαμπρή εκδήλωση της ανθρώπινης λογικότητας, δώρο
του Τριαδικού Θεού στον άνθρωπο, για τη συνειδητή προσαρμογή του στο βιοφυσικό
περιβάλλον.
Η επιδίωξη στόχων και
η εκλογή κατάλληλων μέσων μπορούν,
