Υπο τις ευλογίες του Λαγκαδά Ιωάννη: Μια αναπνοή από το "Άγιο Βήμα" οι αιρετικοί ...σταυροκοπούμενοι!

Γράφει ὁ π. Νικόλαος Μανώλης

 Ἔχει καμία σημασία γιά τόν μητροπολίτη Λαγκαδά ἡ παραβίαση τῶν ἱερῶν κανόνων τῆς Ἐκκλησίας πού συντελεῖται παρουσία του σέ πολυαρχιερατικό συλλείτουργο στό ὁποῖο προΐσταται;

Γνωρίζει ὅτι θά δώσει λόγο στό Θεό γιά τήν αἱρετική του στάση καί τήν ἀπαξίωση πού ἐπιδεικνύει στό πατροπαράδοτο Σέβας;

Αὐτό ἀπό μία ἔννοια βέβαια εἶναι τό λιγότερο καί ἄλλωστε ἀποτελεῖ ἐπιλογή του. Ἡ δηλητηρίαση ὅμως τοῦ ὀρθοδόξου πληρώματος, ἡ ἄμβλυνση τῶν συνειδήσεων τῶν πιστῶν ἀπό τέτοιες ἀνόητες, πονηρές, ἑωσφορικές  ἐνέργειες τῶν οἰκουμενιστῶν ἐπισκόπων, εἶναι ἐγκληματική. 

Μέ ποιό δικαίωμα ὁ κ. Τασσιάς ἐπιτρέπει τήν παρουσία παπικοῦ ἱερωμένου μέσα στόν ἱερό Ναό κατά τήν τέλεση Ὀρθόδοξης θείας Λειτουργίας; Δέν αἰσχύνεται; Βέβαια, τά τελευταία δυό χρόνια τουλάχιστον, ὁ συγκεκριμένος ἱεράρχης συμπεριφέρεται ὡς ἀθεολόγητος. Κηρύττει γυμνῇ τῇ κεφαλῇ τήν αἵρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καί παρότι ἔλαβε τήν ἀπάντηση καί τήν ἀντίδραση γιά τίς οἰκουμενιστικές του δράσεις ἀπό τήν ἡρωική στάση τοῦ ἱερέα τῆς μητρόπολής του πατρός Φωτίου Βεζίνυα πού τοῦ κόψε τό μνημόσυνο, συνεχίζει τό χαβά του.

Ἐδῶ ὅμως δέν χωροῦν κροκοδείλια δάκρυα καί ἀξιοθρήνητες δικαιολογίες... Ὁ ὑπερασπιστής καί προαγωγός τῶν ἀποφάσεων τῆς ψευδοσυνόδου πού διατείνεται σέ ὅλους τούς τόνους καί πρός πάσαν κατεύθυνση ὅτι εἶναι ὀρθόδοξος καί τάχα πολέμιος τῆς παναίρεσης τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, πρέπει νά ντρέπεται γιά τή νέα οἰκουμενιστική του φιέστα.

---

Ἑορτή τοῦ Ἁγ. Βουκόλου στή Σμύρνη

4-2-2018

(παρακολουθεῖστε τά σταυροκοπήματα τοῦ καρδινάλιου ἀπό τό 5:50 καί μετά)

Πηγή

Τάδε έφη Βαρθολομαίος: ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ, μάθημα οικολογικής και κοινωνικής ευαισθητοποιήσεως. ---Πρόσκληση προς τις θρησκείες να συνδράμουν προς την κατεύθυνση αυτή!

Πατριάρχης Βαρθολομαίος:

Το μάθημα των Θρησκευτικών είναι κατ’ εξοχήν μάθημα οικολογικής και κοινωνικής ευαισθητοποιήσεως

 

σ.σ. Πατριάρχης Βαρθολομαίος Αρχοντώνης – Υπάλληλος της παγκοσμιοποίησης, ΕΧΘΡΟΣ της Ορθοδοξίας, ΕΧΘΡΟΣ και του Έθνους των Ελλήνων. 

katanixis.gr Θλίψη και απογοήτευση για άλλη μια φορά, από τον Πατριάρχη που πεισματικά αρνείται να αρθεί στο ύψος των περιστάσεων.
Το προσωπικό του κοσμοείδωλο, θεμελιώνεται σε ένα αξιακό πλαίσιο ξένο προς εκείνο που ο «άγιος» της Ελληνικής πεζογραφίας χαρακτήριζε ως Πονεμένη Ρωμιοσύνη.
Ο Ελληνισμός αργοσβήνει και ο εφημερεύων ιατρός «τη διακονία», δεν μπορεί να βρει ούτε τον σφυγμό του ασθενούς πιστού λαού.
Φαλκιδευμένες ξενόφερτες αξίες, που επιβάλλονται δια του φασισμού της παγκοσμιοποίησης, υιοθετούνται πρόθυμα, αμαχητί, σχεδόν πανηγυρίζοντας από εκείνον που θεσμικά όφειλε να τις αποκρούσει και να προστατέψει τον πιστό λαό του Θεού.
Κοντολογίς όταν ο απλός λαός, επιστρέφει αυθόρμητα κατά χιλιάδες, τους σκανδαλώδεις φακέλλους του μαθήματος των θρησκευτικών, η παρέμβαση του Πατριάρχη, δεν δικαιολογείται ούτε ως σενάριο αρρωστημένης φαντασίας.
Η αλήθεια που ξεσκεπάζεται είναι πως ο ίδιος βρίσκεται πίσω από τα Νέα Θρησκευτικά, είτε ως οργανωτής, είτε ως αρωγός και «ευαγγελιστής» τους.
Ο Θεός να μας φυλάει!

***

Πατριάρχης Βαρθολομαίος, Το μάθημα των Θρησκευτικών είναι κατ’ εξοχήν μάθημα οικολογικής και κοινωνικής ευαισθητοποιήσεως.

Στη σημασία της ειρηνικής συνύπαρξης και της συνεννόησης, στην ανάπτυξη της οικολογικής συνείδησης και στην αποστολή της Ορθοδόξου Εκκλησίας στον σύγχρονο κόσμο, αναφέρθηκε ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος στην εισήγησή του στην

π. Φιλόθεος Ζερβάκος – οδηγίες για “ξεμάτιασμα” μικρών παιδιών

 Όταν υπάρχει Ιερεύς να τα σταυρώνη εκείνος και να λέγη την ευχήν της βασκανίας.

Όταν τα παιδιά τα μικρά συμβεί να πάθουν εκ βασκανίας, θα παίρνετε ολίγο βαμβάκι, θα το βουτάτε εις το κανδήλι πού έχετε εις τας εικόνας, θα αλείφετε το παιδί εις το μέτωπον και το πρόσωπον σταυροειδώς και θα λέγετε τα εξής τροπάρια:
 Σταυρός ο φύλαξ πάσης της Οικουμένης,

Σταυρός η ώραιότης της Εκκλησίας, Σταυρός βασιλέων το κραταίωμα, Σταυρός πιστών το στήριγμα, Σταυρός Αγγέλων η δόξα καί των δαιμόνων το τραύμα.

Εξηγόρασας ημάς εκ της κατάρας του νόμου... τω Σταυρώ προσηλωθείς και τη λόγχη κεντηθείς την αθανασίαν επήγασας ημίν Σωτήρ ημών Δόξα Σοι.

 Η μπορείτε και με ένα Σταυρό μικρό να τα σταυρώνετε και να λέγετε τα ανωτέρω τροπάρια. Όταν υπάρχει Ιερεύς να τα σταυρώνη εκείνος και να λέγη την ευχήν της βασκανίας.

Πηγή 

Ο πολέμιος του Μονοθελητισμού. --π. Ευθύμιος Τρικαμηνάς: Η διδασκαλία υπόβαθρο του ΙΕ΄ Κανόνος!

Άγιος Σωφρόνιος: Τιμάται σήμερα ο πολέμιος του Μονοθελητισμού

    Η Εκκλησία σήμερα τιμά τη μνήμη του Αγίου Σωφρονίου του Πατριάρχη Ιεροσολύμων.

   O άγιος Σωφρόνιος, γεννήθηκε στη Δαμασκό της Συρίας γύρω στο 575 από ευσεβείς και ταπεινούς γονείς, οι οποίοι όμως του ενέπνευσαν έντονο χριστιανικό φρόνημα. Έλαβε μεγάλη φιλοσοφική και θεολογική μόρφωση. Πήγε στο Ιεροσόλυμα, όπου εκάρη μοναχός στη Μονή του Αγίου Θεοδοσίου και επιδόθηκε σε βαθύτερες θεολογικές και εκκλησιολογικές μελέτες. Ήταν πολέμιος της αίρεσης του Μονοθελητισμού, την οποία καταπολέμησε συγγράφοντας πολλά αντιαιρετικά έργα. Για τη μεγάλη του προσφορά, το 634 εξελέγη Πατριάρχης Αντιοχείας. Από αυτή τη θέση, εντείνει τον αγώνα του κατά των δυσεβών Μονοθελητιστών. Μετά από πολλούς αγώνες, παρέδωσε την ψυχή του στον Κύριο περί το 638.

Ἀπολυτίκιον

Ἦχος δ΄.

Κανόνα πίστεως, καὶ εἰκόνα πραότητος, ἐγκρατείας διδάσκαλον, ἀνέδειξε σε τῇ ποίμνῃ σου, ἡ τῶν πραγμάτων ἀλήθεια· διὰ τοῦτο ἐκτήσω τῇ ταπεινώσει τὰ ὑψηλά, τῇ πτωχείᾳ τὰ πλούσια. Πάτερ Ἱεράρχα Σωφρόνιε, πρέσβευε Χριστῷ τῷ θεῷ, σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.

Κοντάκιον

Ἦχος δ΄. Ἐπεφάνης σήμερον.

Λαμπρυνθείς τοῦ Πνεύματος τῆ ἐπιπνοίᾳ, Ἱεράρχης ὅσιος, ὡς Ἀποστόλων μιμητής, ἐν τῇ Σιὼν ἐχρημάτισας, Πάτερ παμμάκαρ, Σωφρόνιε πάνσοφε.

Κάθισμα

Ἦχος δ΄. Ταχὺ προκατάλαβε.

Τοῖς λόγοις ἐκόσμησας τὴν Ἐκκλησίαν Χριστοῦ, τοῖς ἔργοις ἐτήρησας τὸ κατ’ εἰκόνα Θεοῦ, Σωφρόνιε Ὅσιε· ἔλαμψε γὰρ ἐν κόσμῳ, ἡ ἐν σοὶ σωφροσύνη, χάριτας διδαγμάτων, ἀπαστράπτουσα πᾶσι, τοῖς πίστει ἑορτάζουσι Πάτερ τὴν μνήμην σου.

Ὁ ἅγιος Σωφρόνιος, Πατριάρχης Ἱεροσολύμων

π. Εὐθυμίου Τρικαμηνά

Σύμφωνος μέ τόν ὅσιο Μάξιμο τόν ὁμολογητή εἶναι και ὁ ἅγ. Σωφρόνιος Πατριάρχης Ἱεροσολύμων. Ὁ ἅγ. Σωφρόνιος ἔζησε τήν ἴδια ἐποχή μέ τόν ἅγιο Μάξιμο και ἀγωνίσθηκε γιά τήν ἴδια αἵρεσι τοῦ Μονοθελητισμοῦ. Θα κάνωμε λοιπόν καί σ’ αὐτόν τόν ἅγιο μία μικρή ἀναφορά, διά τόν λόγο ὅτι ἀναφέρει στή διδασκαλία του σχεδόν αὐτούσιο τό δεύτερο μέρος του ὑπό ἐξέτασιν ΙΕ΄ ἱεροῦ Κανόνος τῆς Πρωτοδευτέρας Συνόδου.

  Ἀναφέρει λοιπόν ὁ ἅγιος στό κεφάλαιο τό λεγόμενο «Περί ἐξαγγελιῶν» τά ἑξῆς: «Τοῖς δίδουσι χρήματα προς τό διαφυγεῖν βασάνους, οὐκ ἔστιν ἔγκλημα· εἵλοντο γάρ χρήματα ζημιωθῆναι ἤ ψυχήν· καί λύτρον ἀνδρός ὁ ἴδιος πλοῦτος. Οὐδέ τοῖς τῇ φυγῇ τήν σωτηρίαν πορισαμένοις ἔστιν ἐγκαλεῖν, κἄν ἀντ’ αὐτῶν ἕτεροι κατασχέθησαν· ἠδύναντο γάρ κἀκεῖνοι φυγεῖν. Εἴ τις πρεσβύτερος ἤ διάκονος ὡς δῆθεν ἐπ’ ἐγκλήματι τοῦ οἰκείου κατεγνωκώς ἐπισκόπου πρό συνοδικῆς διαγνώσεως ἀποστῇ τῆς αὐτοῦ κοινωνίας, καί μή ἀναφέρῃ τό ὄνομα αὐτοῦ, καθαιρείσθω.

  Καί εἴ τις ἐπίσκοπος αὐτό τοῦτο τολμήσει κατά τοῦ ἰδίου μητροπολίτου, καθαιρείσθω. Ὡσαύτως καί εἴ τις ἐπίσκοπος ἤ μητροπολίτης κατά τοῦ πατριάρχου ταῦτα τολμήσει, τῆς ἱερωσύνης παυέτωσαν. Εἴ δε τινες ἀποσταῖέν τινος οὐ διά πρόφασιν ἐγκλήματος, ἀλλά δι’ αἵρεσιν ὑπό συνόδου ἤ ἁγίων Πατέρων κατεγνωσμένην τιμῆς καί ἀποδοχῆς ἄξιοι, ὡς οἱ ὀρθόδοξοι» (P.G. 87Γ, 3369D).

    Εἶναι ἀξιοθαύμαστο τό σημεῖο αὐτό τῆς διδασκαλίας τοῦ ἁγ. Σωφρονίου, διότι ταυτίζεται, κατά γράμμα θά λέγαμε, μέ τόν ὑπό ἐξέτασι ἱερό Κανόνα. Ἴσως δέν θά ἦταν ὑπερβολικό νά ποῦμε ὅτι, κατά τήν διατύπωσι τοῦ ἐν λόγῳ Κανόνος, οἱ Πατέρες τῆς Πρωτοδευτέρας Συνόδου εἶχαν ὑπ’ ὄψιν τους τήν διδασκαλία αὐτή τοῦ ἁγίου, μέ τήν ὁποία βεβαίως ταυτίστηκαν πλήρως.

Πηγή

Στόν Τίμιο καί ζωοποιό Σταυρό

   Ὁ Παῦλος καυχᾶται γιά τόν Σταυρό καί λέει, ὅτι δέν γνωρίζει τίποτε ἐκτός ἀπό τόν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό, καί Αὐτόν ἐσταυρωμένον. Τί λέει λοιπόν; Σταυρός εἶναι τό νά σταυρώσωμε τήν σάρκα μαζί μέ τά πάθη καί τίς ἐπιθυμίες (Γαλ. 5, 24). Νομίζετε ὅτι εἶπε τοῦτο μόνο γιά τήν τρυφή καί τά ὑπογάστρια; Πῶς τότε γράφει στούς Κορινθίους ὅτι, «ἐπειδή ὑπάρχουν ἔριδες ἀνάμεσά σας, εἶσθε ἀκόμη σαρκικοί καί περιπατεῖτε κατά τό ἀνθρώπινο φρόνημα» (Α’ Κορ. 3, 3); Ὥστε καί αὐτός πού ἀγαπᾶ δόξα ἤ χρήματα, ἤ ἁπλῶς θέλει νά ἐπιβάλη τό θέλημά του καί προσπαθεῖ ἔτσι νά νικήση, εἶναι σαρκικός καί περιπατεῖ κατά τήν σάρκα. Γι᾽ αὐτά ἀκριβῶς δημιουργοῦνται καί οἱ ἔριδες, ὅπως λέγει καί ὁ Ἰάκωβος ὁ Ἀδελφόθεος· «ἀπό ποῦ προέρχονται οἱ μεταξύ σας πόλεμοι καί μάχες; Δέν προέρχονται ἀπό ἐδῶ, δηλαδή ἀπό τίς ἡδονές σας πού παλεύουν μέσα στά μέλη σας; Ἀγωνίζεσθε ἀλλά δέ μπορεῖτε νά τά καταφέρετε, μάχεσθε καί πολεμεῖτε» (Ἰακ. 4, 1).

Τοῦτο λοιπόν εἶναι τό νά σταυρώση τήν σάρκα μαζί μέ τά πάθη καί τίς ἐπιθυμίες, τό νά μήν ἐνεργεῖ ὁ ἄνθρωπος τίποτα ἀπό ὅσα δέν εἶναι εὐάρεστα στό Θεό. Καί ἄν τό σῶμα τόν ταλαιπωρῆ καί στενοχωρῆ, πρέπει ὁ καθένας νά τό ἀνεβάζει ὁπωσδήποτε καί μέ τήν βία ἀκόμη στό Σταυρό. Τί θέλω νά πῶ; Ὁ Κύριος, ὅταν ἦλθε ἐπί τῆς γῆς, ἔζησε βίον ἀκτήμονα, καί δέν ἔζησε μόνο, ἀλλά καί ἐκήρυξε λέγοντας, «ὅποιος δέν ἀποτάσσεται ἀπό ὅλα τά ὑπάρχοντά του, δέν μπορεῖ νά εἶναι μαθητής μου» (Λουκᾶ 14, 33).

Ἀλλά κανείς, παρακαλῶ, ἀδελφοί, ἄς μή δυσανασχετῆ, ὅταν ἀκούη

Γ΄ Κυριακή Νηστειών 2 4 1978 Αίνοι και Δόξα Σταυροπροσκυνήσεως ΣΠ. ΠΕΡΙΣΤΕΡΗ

Η μουσικόφιλη φραγκολαγνεία του αρχιμανδρίτη κ. Φραγκουλάκη

Μᾶς ἐστάλη ἀπὸ Δ.Π.

Σταθερός στον ανηφορικό δρόμο της κατάκτησης του επισκοπικού θρόνου ο εκ Αννοβέρου της Γερμανίας αρχιμανδρίτης κ. Φραγκουλάκης έσπευσε να απαντήσει σε άρθρο που καυτηρίαζε τις συναυλίες που γίνονται στους ορθόδοξους ναούς (ΑΡΧΙΜ. ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΦΡΑΓΚΟΥΛΑΚΗΣ: ΠΡΟΣ ΤΑ "ΚΛΩΝΟΠΟΙΗΜΕΝΑ" ΤΟΥ "ΑΝΤΙΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ" ΚΑΙ "ΑΝΑΘΕΜΑΤΙΣΤΑΣ" http://fanarion.blogspot.de/2018/03/blog-post_27.html).

Στο άρθρο του αυτό, το αυλικό φερέφωνο των οικουμενιστών, το καλύτερο παράδειγμα, για το πως μπορεί να κάνει κανείς καριέρα ως κληρικός, εξέφρασε δύο απόψεις, τις οποίες επαναλαμβάνει συνέχεια:

Α) Δεν υπάρχει Οικουμενισμός!!!  Ας μας πει λοιπόν ο κ. Αρχιμανδρίτης πως θα τιμήσει ως ιερέας τους Αγιους που μίλησαν για τον Οικουμενισμό όπως π.χ. τον Άγ. Ιουστίνο Πόποβιτς, τον άγιο Παΐσιο, όταν τους βγάζει ψεύτες. Διότι και ο Άγ. Ιουστίνος και ο Άγ. Παΐσιος μας διαβεβαίωσαν για την ύπαρξη του Οικουμενισμού ο μεν ως Παναίρεση ο δε Άγ. Παΐσιος ως το τρίτο κέρατο του Διαβόλου. Ο κ. Αρχιμανδρίτης όμως τα ξέρει καλύτερα. Δεν υπάρχει Οικουμενισμός. Μα τόση βλασφημεία; Τόση έπαρση; Μα για τόσους χαζούς μας έχει ο οικουμενιστής ψευδοποιμένας που μας πουλάει ψευδοδιδασκαλίες ως ορθόδοξες θέσεις; Αλλά πως θα γίνει επίσκοπος και μάλιστα στην Γερμανία; Λέγοντας ότι υπάρχει;

 Β) Χαρακτηρίζει,  ο υποτιθέμενος «γίγαντας» της Ορθοδοξίας και από τα λεγόμενά του φανερά παντελώς άσχετος ως προς την Ι. Παράδοση αρχιμανδρίτης, τους αντιδρούντες στις συναυλίες στους ναούς ως παράφρονες και γράφει «Μην καταλάβουν ότι οι Ψαλμοί του Προφητάνακτος Δαυίδ αναφέρονται σε μουσικά όργανα γιατί κινδυνεύει σε καταδίκη! Καραδοκούν όλοι αυτοί για να βρουν κάτι, κατά τη γνώμη τους "θολό" και "αδιευκρίνιστο" για να το ερμηνεύσουν κατά το δοκούν και να επιτεθούν. Ασχολούνται με τα ανούσια και τα επουσιώδη, διαστρεβλώνουν και κακοποιούν την ουσία».

Τί να πει κανείς; Πόσο αδιάβαστος επιτρέπεται να είναι ένας ιερέας; Διαβάζουμε στην εκκλησιαστική ιστορία του νυν οικουμενιστή  και συμπορευτή του κ. Φραγκουλάκη Βλ. Φειδά (Εκκλησιαστική Ιστορία, τόμος Α΄ Βλασίου Φειδά σελ. 906-907) ότι, υπό την επίδραση των γνωστικών Βαρδησάνη, Αρμονίου κ.α. καθιερώθηκε προοδευτικά η μελοποίηση εκκλησιαστικών ύμνων με έντεχνη μουσική επένδυση. Ο αιρετικός επίσκοπος Αντιοχείας Παύλος ο Σαμοσατεύς [260-268] ευνόησε την τάση αυτή, η οποία προφανώς είχε διαδοθεί στην Α. Συρία και στη Μεσοποταμία.

Έντεχνα εκκλησιαστικά άσματα με θεολογικό περιεχόμενο και για

Γ' ΚΥΡΙΑΚΗ ΝΗΣΤΕΙΩΝ ΣΤΑΥΡΟΠΡΟΣΚΥΝΗΣΕΩΣ - π. ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟΥ

Ο ΣΤΑΥΡΟΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

ΚΑΙ Ο ΣΤΑΥΡΟΣ ΤΟΥ ΚΑΘΕ ΑΝΘΡΩΠΟΥ

Ἁγίου Ἰγνατίου Μπριαντσιανίνωφ

Ὁ Κύριος εἶπε στούς μαθητές Του:

«Εἴ τις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτόν καί ἀράτω τόν σταυρόν αὐτοῦ καί ἀκολουθείτω μοι» (Ματθ. ιστ΄ 24).

Τί σημαίνει «ὁ σταυρός τοῦ κάθε ἀνθρώπου»; Καί γιατί αὐτός «ὁ σταυρός τοῦ κάθε ἀνθρώπου», δηλαδή ὁ ἰδιαίτερος σταυρός τοῦ καθενός μας, ὀνομάζεται συνάμα καί «Σταυρός τοῦ Χριστοῦ»;

«Ὁ σταυρός τοῦ κάθε ἀνθρώπου» εἶναι οἱ θλίψεις καί τά βάσανα τῆς γήινης ζωῆς, πού γιά τόν καθένα μας εἶναι δικά του. «Ὁ σταυρός τοῦ κάθε ἀνθρώπου» εἶναι ἡ νηστεία, ἡ ἀγρυπνία καί ἄλλα εὐλαβῆ κατορθώματα, μέ τά ὁποῖα ταπεινώνεται ἡ σάρκα καί ὑποτάσσεται στό πνεῦμα. Τά κατορθώματα αὐτά πρέπει νά εἶναι ἀνάλογα μέ τίς δυνάμεις τοῦ καθενός καί στόν κάθε ἄνθρωπο εἶναι δικά του.

«Ὁ σταυρός τοῦ κάθε ἀνθρώπου» εἶναι τά ἁμαρτωλά ἀσθενήματα, ἤ πάθη, πού – στόν κάθε ἄνθρωπο – εἶναι δικά του! Μέ ἄλλα ἀπ᾽ αὐτά τά πάθη γεννιόμαστε καί μ᾽ ἄλλα μολυνόμαστε στήν πορεία τοῦ γήινου βίου μας.

«Ὁ Σταυρός τοῦ Χριστοῦ» εἶναι ἡ διδασκαλία τοῦ Χριστοῦ. Μάταιος καί ἄκαρπος εἶναι «ὁ σταυρός τοῦ κάθε ἀνθρώπου» – ὅσο βαρύς καί ἄν εἶναι – ἐάν δέν μεταμορφωθεῖ σέ «Σταυρό τοῦ Χριστοῦ» μέ τό ν᾽ ἀκολουθοῦμε τόν Χριστό.

«Ὁ σταυρός τοῦ κάθε ἀνθρώπου», γιά τόν μαθητή τοῦ Χριστοῦ γίνεται «Σταυρός τοῦ Χριστοῦ», γιατί ὁ μαθητής τοῦ Χριστοῦ εἶναι στερρά πεπεισμένος, ὅτι πάνω ἀπ᾽ αὐτόν (τόν μαθητή) ἀγρυπνάει ἀκοίμητος ὁ Χριστός. Πιστεύει ὅτι ὁ Χριστός ἐπιτρέπει νά τοῦ ἔρθουν θλίψεις σάν μιά ἀναγκαία καί ἀναπόφευκτη προϋπόθεση τῆς Χριστιανικῆς πίστεως. Καμιά θλίψη δέν θά τόν πλησίαζε, ἄν δέν τό εἶχε ἐπιτρέψει ὁ Χριστός, καί ὅτι μέ τίς θλίψεις πού τοῦ συμβαίνουν, ὁ Χριστιανός γίνεται οἰκεῖος τοῦ Χριστοῦ καί καθίσταται κοινωνός τῆς μοίρας Του στή γῆ καί – γιά τόν λόγο αὐτό – καί στόν οὐρανό.

«Ὁ σταυρός τοῦ κάθε ἀνθρώπου» γίνεται γιά τόν μαθητή τοῦ Χριστοῦ «Σταυρός τοῦ Χριστοῦ», γιατί ὁ ἀληθινός μαθητής Του σέβεται καί θεωρεῖ τήν τήρηση τῶν ἐντολῶν τοῦ Χριστοῦ σάν τόν μόνο σκοπό τῆς ζωῆς του. Αὐτές οἱ πανίερες ἐντολές γίνονται γι᾽ αὐτόν σταυρός, πάνω στόν ὁποῖο συνεχῶς σταυρώνει τόν παλαιό του ἄνθρωπο «σύν τοῖς παθήμασι καί ταῖς ἐπιθυμίαις» του (Γαλ. ε΄ 24).

Ἀπ᾽ αὐτά εἶναι φανερό γιατί, γιά νά λάβουμε τόν σταυρό μας, εἶναι ἀνάγκη ν᾽ ἀπαρνηθοῦμε προηγουμένως τόν ἑαυτό μας μέχρι καί ν᾽ ἀπολέσουμε ἀκόμα καί τή ζωή μας. Τόσο βαθιά καί τόσο πολύ ἔχει συνηθίσει στήν ἁμαρτία καί οἰκειώθηκε σ᾽ αὐτήν ἡ πεσμένη στήν ἁμαρτία φύση μας, πού ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ δέν παύει νά ἀποκαλεῖ αὐτή τή φύση ψυχή τοῦ πεπτωκότος ἀνθρώπου.

Γιά νά δεχτοῦμε τόν σταυρό στούς ὤμους μας, πρέπει πρῶτα

Η ψυχή που εύχεται...

Βοήθησέ μας Κύριε να μάθουμε να ευχόμεθα. Να γίνει η ζωή μας μια συνεχής, μια αδειάλειπτος προσευχή.

Η προσευχή μαλακώνει την ψυχή του ανθρώπου και την κάνει ταπεινή και δεκτική της θείας χάριτος. Η ψυχή που εύχεται μπορεί να υπακούει. Μπορεί να αγαπά ειλικρινά τον αδελφό της.

Μπορεί να υπομένει θλίψεις και δοκιμασίες. Η ευχόμενη ψυχή γίνεται ευέλικτη, κοινωνική, δραστήρια, και αγαπά να θυσιάζεται. Η ψυχή που δεν γνωρίζει να προσεύχεται προς τον Θεόν Πατέρα της είναι σαν ορφανή. Είναι στείρα και άγονη, γεμάτη αγκάθια και δυσωδία των πονηρών λογισμών.

Η ψυχή που ευρίσκει την καθαρή προσευχή, αναλύεται εις δάκρυα, που ταπεινά χέει προς τον Θεόν Πατέρα της. Δεν μπορεί η ψυχή, όταν συναντήσει τον Πατέρα της, να μην δακρύζει κοντά εις τον Λυτρωτήν της.

Ο Κύριος ερωτά κάθε ψυχή: Αγαπάς με; Και εάν η ψυχή κλίνει ικετευτικώς την κεφαλήν της προς τον Κύριον, ο Κύριος πάλι λέγει προς αυτήν:

     Φύλλατε αγαθούς λογισμούς, καλλιέργησε νοήματα ιερά ανάβαινε εκ της ματαιότητος του παρόντος κόσμου και επιζήτησον την ουράνιαν μακαριότητα, την ητοιμασμένην από καταβολής κόσμου….

Κύριε, Σε δοξολογούν τα σύμπαντα και Σε ανυμνεί και η ψυχή μου. Δόξα τη αφάτω μεγαλοπρεπεία και συγκαταβάσει σου, πολυεύσπλαγχνε και φιλάνθρωπε Κύριε, δόξα σοι.

Μοναχός Μάρκελλος Καρακαλληνός

Πηγή 

Μητροπολίτης εύχεται να προαχθούν η θεολογία και η ανθρωπολογία του προτεσταντισμού!

ΤΗΝ ΠΕΡΑΣΜΕΝΗ χρονιά συμπληρώθηκαν πεντακόσια χρόνια από το ξέσπασμα της Μεταρρυθμίσεως στην αιρετική δυτική χριστιανοσύνη. Ασυμβίβαστοι παπικοί, με πρώτον τον Λούθηρο, αποσπάστηκαν από την «καθολική εκκλησία», λόγω των τερατωδών πεπραγμένων της και δημιούργησαν ιδικών τους εμπνεύσεων «εκκλησίες», οι οποίες προχώρησαν πέρα από τις παπικές κακοδοξίες. Είναι ο Προτεσταντισμός, ο οποίος αποτελείται από μερικές χιλιάδες «εκκλησίες» και ομολογίες. Οι Προτεστάντες εορτάζουν τη «μεγάλη επέτειο» και μαζί τους το Βατικανό, αλλά και οι «δικοί» μας οικουμενιστές! Μάλιστα «το Μεταπτυχιακό Ινστιτούτο Ορθοδόξου Θεολογίας του εν Σαμπεζύ Ορθοδόξου Κέντρου του Οικουμενικού Πατριαρχείου, σε συνεργασία με το Τμήμα Θεολογίας του Πανεπιστημίου της Γενεύης και το Ελβετογαλλικό Ινστιτούτο Συστηματικής Θεολογίας και Ηθικής (IRSE) πραγματοποίησε μεταξύ 7 και 8 Δεκεμβρίου 2017, Διεθνές Συνέδριο με θέμα: «L’anthropologie de Luther. Perspectives protestantes et orthodoxes» (Η ανθρωπολογία του Λουθήρου. Προτεσταντικές και Ορθόδοξες προσεγγίσεις)».
Στο εν λόγω Διεθνές Συνέδριο για την επέτειο της Μεταρρυθμίσεως, μίλησε και ο Σεβ. Μητροπολίτης Ελβετίας κ. Ιερεμίας, Προϊστάμενος του εν Σαμπεζύ Ορθοδόξου Κέντρου του Οικουμενικού Πατριαρχείου, ο οποίος μεταξύ άλλων ευχήθηκε από

Καθολική η απόρριψη των Νέων Θρησκευτικών υπό της εκκλησιαστικής συνειδήσεως

του Χρήστου Μπονατάκη

xristosbonatakis@gmail.com

Είναι γεγονός ότι αναφορικά με το πολύ-θρησκευτικό ή πανθρησκειακό (και όχι θρησκειολογικό όπως φημολογείται) Νέο Πρόγραμμα Σπουδών (ΝΠΣ) του Μαθήματος των Θρησκευτικών (ΜτΘ),  εκφράζονται ανά την Ελλάδα ποικίλες και έντονες αντιδράσεις ή διαμαρτυρίες και προβληματισμοί, ενώ μεγάλος πράγματι αριθμός άρθρων και μελέτες εγράφησαν περί του προβληματικού, έως ακατάλληλου χαρακτήρα των Νέων Θρησκευτικών (ΝΘ)[] και των οποίων η εφαρμογή, κατά παράβαση της αρχής της ισονομίας (Συντ. αρθ. 4) επιχειρείται να επιβληθεί μεροληπτικώς μονάχα στους Ορθοδόξους, καθότι ως γνωστό, οι ετερόδοξοι-ετερόθρησκοι (Καθολικοί, Εβραίοι, Μουσουλμάνοι) έχουν δικαίωμα να καθορίζουν όχι μόνο το περιεχόμενο αλλά και τους διδάσκοντες του ΜτΘ για τα παιδιά τους.[]

Μονάχα κατά τον τελευταίο ενάμιση χρόνο και σε περίπου 25 και

Οι Ιεροί Ναοί αποϊεροποιούνται και οι λεγόμενοι ποιμένες κοιμούνται.

Τραγικά φαινόμενα ασέβειας και αποστασίας λαμβάνουν χώρα με αυξητικές τάσεις δίχως την παραμικρή διαμαρτυρία των ταγών της Εκκλησίας. Προβάλλονται σαν ένα μεγάλο γεγονός και τείνουν να γίνουν μια αποδεκτή καθημερινότητα αφού κανείς τους δεν

Κύπρος: Βάζουν μπροστά τις γυναίκες και πλασάρουν Πανθρησκεία! (Βίντεο)

Οι θρησκευτικοί ηγέτες της Κύπρου προχώρησαν σε κοινή διακήρυξη με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας

Την κοινή διακήρυξη, όπως και σχετικό βίντεο στο οποίο συμμετέχουν οι θρησκευτικοί ηγέτες, έδωσε στην δημοσιότητα το Γραφείο για τον Διάλογο ανάμεσα στους Θρησκευτικούς Ηγέτες της Κύπρου (RTCYPP), που λειτουργεί υπό την αιγίδα της Πρεσβείας της Σουηδίας.

Σε κοινή τους διακήρυξη οι θρησκευτικοί ηγέτες της Κύπρου, Αρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος, Μουφτής Ταλίπ Αταλάι, Αρχιεπίσκοπος της Μαρωνίτικης Εκκλησίας της Κύπρου Ιωσήφ Σουέιφ, Αρχιεπίσκοπος της Αρμένικης Εκκλησίας της Κύπρου Χόρεν Τογραματζιάν και ο Λατίνος Πατριαρχικός Βικάριος Τζέρσι Κρατζ, καταδικάζουν όλες οι μορφές βίας κατά των γυναικών και κοριτσιών.

Μαζί με αυτό προώθησαν την Πανθρησκεία, την συγχώνευση δηλαδή των θρησκειών κάτω από την αιγίδα ενός παγκόσμιου κέντρου εξουσίας και… δοξασιών!

Άραγε τι λέει το Κοράνι για τις γυναίκες κ. Αρχιεπίσκοπε;

ΠΗΓΗ

Ορθόδοξος εκκλησιαστικός διαγωνισμός Body Building ...για καλό σκοπό!!!

«Βeat the Priest»:

Νικῆστε τὸν ἱερέα

Μᾶς ἐστάλη ἀπὸ τὸν Ν.Κ.

Μιὰ ’Εκκλησία διαβρωμένη ἀπὸ τὴν ἐκκοσμίκευση, πῶς νὰ μὴν ὑποκύψει στὸν Οἰκουμενισμό;

Ἐνοριακὸς ἱερέας τοῦ Ἱεροῦ Καθεδρικοῦ Ναοῦ Τιμίου Σταυροῦ καὶ Ἀρχαγγέλου Γαβριὴλ στὸ Golders Green, σ’ ἕνα σόου ἄρσης βαρῶν, σηκώνει αὐτοκίνητο. Ἄλλο ἕνα σόου ἀπὸ μία βρετανίδα Body Builder!!!

     Διαφημίζοντας τὸ σόου ὁ ἱερέας λέει: «Δὲν προσπαθοῦμε νὰ προωθήσουμε τὸ  ἀθλητικὸ ἰδεῶδες μόνο, ἀλλὰ τὸν κοινωνικὸ χαρακτῆρα τῆς Ἐκκλησίας. Καὶ στὰ πλαίσια τοῦ κοινωνικοῦ χαρακτῆρος τῆς Ἐκκλησίας εἶναι καὶ τὸ ἀθλητικὸ ἰδεῶδες, καὶ ἡ πίστις μας ἡ ἴδια»!!!

Διεύθυνση ἐνορίας: Holy Cross Greek Church, Golders Green,

Η νέα τάξη φρόντισε να κατασκευάσει το δικό της Παγκόσμιο ημερολόγιο

Παγκόσμιο ημερολόγιο

Η νέα τάξη φρόντισε να κατασκευάσει το δικό της ημερολόγιο που εκφράζει τη δική της επιθυμητή πραγματικότητα, το δικό της σύστημα αξιών. Αποτελεί ένα όργανο προπαγάνδας που προβάλλει την κοσμοθεωρία της νέας εποχής. Ταυτόχρονα το νέο ημερολόγιο αντιπαρατίθεται στο παραδοσιακό σύστημα αξιών όπως προβάλλονται στο οικείο ορθόδοξο εορτολόγιο. Μια απλή σύγκριση των δύο ημερολογίων φωτίζει καλύτερα τις προθέσεις των συντακτών του νέου.

Ας δούμε κάποιες από τις καινούργιες «εορτές».

Γι' αυτούς που αμφισβητούν την μόλυνση που συνεπάγεται η κοινωνία με την αίρεση!

     «Καὶ προσήνεγκαν ἔναντι Κυρίου πῦρ ἀλλότριον ὃ οὐ προσέταξε Κύριος αὐτοῖς»

(Λευϊτικόν 10, 1 – 3)

Πρὸς ἀντι-Οἰκουμενιστές:

η αποφυγή «πυρός αλλοτρίου»

     Τοῦ Ν. ΣΑΚΑΛΑΚΗ 

     Υπάρχει μια διάχυτη αντίληψη, σχεδόν μια κοινή «ορθόδοξη» γνώμη, που θεωρεί την προσήλωση στα πνευματικά καθήκοντα ως αγιασμό, ως την μόνη που απαντάει στην οικουμενιστική πρόκληση–παναίρεση. Αμφισβητεί ακόμη, η αντίληψη αυτή, και την έννοια της μολύνσεως από την αίρεση. Η εκκλησιαστική ιστορία αποδεικνύει, ότι το ορθόδοξο εκκλησιαστικό σώμα χωρίς την Αγία Γραφή, τις άγιες Συνόδους και την Πατερική πρακτική, δεν μπορεί να φτάσει στη συνείδηση του ευρύτερου θεολογικού–ιστορικού και εσχατολογικού προορισμού του.

Αυτή η αντίληψη που αναφέραμε, αφήνει αιχμαλωτισμένες τις ορθόδοξες συνειδήσεις στον οικουμενισμό. Στη διαλεκτική της αντίληψης αυτής απαντούν σφαιρικά–συνολικά η Αγία Γραφή και η Παράδοση των Πατέρων, θραύοντας έτσι τον πλακούντα της πλάνης και του συμβιβασμού με την αίρεση.

Στο Λευιτικό (Κεφ. 10, 1 - 3) διαβάζουμε: «Και λαβόντες οι δύο υιοί Ααρών Ναδάβ και Αβιούδ έκαστος το πυρείον αυτού επέθηκαν επ’ αυτώ πυρ και επέβαλον επ’ αυτό θυμίαμα και προσήνεγκαν έναντι Κυρίου πυρ αλλότριον, ό ου προσέταξε Κύριος αυτοίς. Και εξήλθε πυρ παρά Κυρίου και κατέφαγεν αυτούς, και απέθανον έναντι Κυρίου. Και είπε Μωϋσής προς Ααρών· τούτο εστιν, ό είπε Κύριος λέγων· εν τοις εγγίζουσί μοι αγιασθήσομαι και εν πάση τη συναγωγή δοξασθήσομαι· και κατενύχθη Ααρών».

Η διάρθρωση των χωρίων, ως αντίληψη και ερμηνεία, δεν αφορά μια ιδιοποίηση της φύσεως του υλικού φωτός–φλόγας ως λατρευτική εκδήλωση. Άπαγε της βλασφημίας!

Η έμφαση και η προσοχή του χωρίου (Κεφ. 10, 1), ως υπογράμμιση μιας σταθερής και βέβαιης σχέσης με τον Αληθινό Θεό, εστιάζεται στη δομή (εννοιολογική) της προτάσεως «Προσέταξε Κύριος αυτοίς».

Το γεγονός ότι ο Κύριος δεν δέχθηκε την λατρευτική εκδήλωση του θυμιάματος από τους υιούς του Ααρών, Ναδάβ και Αβιούδ, διότι χρησιμοποίησαν «πυρ αλλότριον», φωτιά δηλ. όχι εκ του θυσιαστηρίου των ολοκαυτωμάτων, που παρέμενε άσβεστη και είχε άνωθεν την αιτίαν, αλλά κοινή φωτιά, το γεγονός αυτό από την ανθρώπινη οπτική φαίνεται μη κατανοητό. Πολύ περισσότερο η τιμωρία των δύο ιερέων–υιών, που πέθαναν άμεσα για την παρακοή τους.

Ο Μ. Βασίλειος παρατηρεί: «Ει γαρ οι πυρ αλλότριον προσάγοντες τω θυσιαστηρίω τοσαύτης οργής επειράθησαν. Πως ουκ επικίνδυνον από εχθράς τω Θεώ διαθέσεως έργον εις την οικονομίαν των εντολών παραδέχεσθαι;» δηλ. «Διότι, εάν οι προσφέροντες ξένον πυρ εις το θυσιαστήριον εδοκίμασαν τόσον μεγάλην οργήν, είναι επικίνδυνον να δεχώμεθα ένα έργον που προέρχεται από εχθρικήν προς τον Θεόν διάθεσιν, με σκοπόν την εκτέλεσιν των εντολών του Θεού» (Όροι κατά πλάτος Β΄).

Ο οικουμενιστικός «ερμηνευτικός» μηχανισμός, που συμπορεύεται με την ετεροδοξία θα έλεγε: «Φωτιά η μία, φωτιά και η άλλη, τι σημασία έχει; Σ’ αυτά βρίσκεται η λατρεία του Θεού;» Την ίδια «ερμηνευτική» σύλληψη, αιτιοκρατούμενη εν πολλοίς, εκφράζουν πολλοί αντιοικουμενιστές εν Χριστώ αδελφοί, που προσφέρουν αγωνιστική τακτική–προοπτική «αλλότρια» από αυτήν που «προσέταξε ο Κύριος» στην διαχρονική Ορθόδοξη Εκκλησία δια των αγίων Πατέρων – Συνόδων. Απωθούν την πρακτική της Εκκλησίας (Αποτειχίσεις, Διακοπή μνημονεύσεως) και επικεντρώνουν την συσπείρωση των πιστών στην αγιότητα, στις αρετές.

Όταν η ατομική βούληση ή άλλοι παράγοντες εμποδίζουν τις Πατερικές–Αγιογραφικές πρακτικές που αναφέραμε, τότε η ταπείνωση δέχεται ως αδυναμία πνευματική την μη εφαρμογή τους (οικονομία) αλλά δεν διατυπώνει θεωρίες «αλλότριες», τις οποίες «ου προσέταξε Κύριος αυτοίς». Χωρίς δηλ. την ακρίβεια που εφαρμόζουν οι Αγιορείτες Πατέρες και άλλοι αποτειχισμένοι Κληρικοί, μοναχοί και Λαϊκοί, δεν θα υπάρξει καθολική ανατροπή της παναιρέσεως του οικουμενισμού. Όλες οι άλλες τακτικές ως «πυρ αλλότριον», δεν αποτρέπουν αλλά εκτρέφουν την αίρεση. Ιδού η μόλυνση του πνευματικού περιβάλλοντος της Εκκλησίας.

Το 10^ο Κεφάλαιο του Λευιτικού και συγκεκριμένα τα χωρία 1 ως 3, είναι σύγκραση δύο συμπληρωματικών θέσεων–νοημάτων, ως προβολή της Θεϊκής Αλήθειας και του Θείου θελήματος. Διαβάζουμε (πάλι): «Και είπε Μωϋσής προς Ααρών· τούτο εστιν, ό είπε Κύριος λέγων· εν τοις εγγίζουσί μοι αγιασθήσομαι και εν πάση τη συναγωγή δοξοσθήσομαι· και κατενύχθη Ααρών». Υπενθυμίζει ο Μωϋσής τα λόγια του Θεού (Εξοδ. 19, 22) «και οι ιερείς οι εγγίζοντες Κυρίω τω Θεώ αγιασθήτωσαν, μήποτε απαλλάξει απ’ αυτών Κύριος». Πρώτη δηλ. προϋπόθεση–αναγκαιότητα του αγιασμού η αποφυγή «πυρός αλλοτρίου». Πράξη δηλ. που διασκελίζει την οριακή περιοχή του θανάτου για να εισέλθει ο πιστός στην περιοχή της χάριτος και του αγιασμού.

Ο αγιασμός και η καθολική υπακοή στο Νόμο του Θεού έχουν αιτιώδη αλληλουχία–σύνδεση, όπως βλέπουμε στην συνάφεια των χωρίων (1) και (3) του 10^ου Κεφ. του Λευιτικού.

Οι Οικουμενικές Σύνοδοι και οι Πατέρες της Εκκλησίας που διατύπωσαν τους κανόνες της κανονικής λειτουργίας της εκκλησιαστικής ζωής (ως άλλος Μωϋσής) επέχουν θέση εντολοδόχων του Χριστού.   

Αποτελούν το «οικείο πυρ», που φωτίζει και αγιάζει τα βήματα του Εκκλησιαστικού Σώματος. Δια μέσου αυτών είμαστε υποχρεωμένοι να αντιπαραθέσουμε (έναντι του οικουμενισμού) τη σταθερότητά μας στην Ορθόδοξη αλήθεια.

Όσοι ποιμένες αγωνίζονται Πατερικά, αυτών τους κόπους θα λάβει η Ορθοδοξία και ο λαός του Θεού στο κατάλληλο χρονικό σημείο. Όπου υπάρχει αγωνιστική παρέκκλιση από την Πατερική γραμμή, αυτή η παρέκκλιση λειτουργεί ως «αλλότριο πυρ». Είναι θα λέγαμε «κουβέντες», «μυρωδιά φαγητού» και όχι το φαγητό που τρέφει το Εκκλησιαστικό Σώμα–πλήρωμα.

Αν το 10^ο Κεφ. του Λευιτικού δεν αφήνει περιθώρια λαθεμένης προσέγγισης του Θεού, το χωρίο των παροιμιών (14,12) δεν αφήνει χώρο για διαφορετικές ερμηνείες της Θεϊκής Αλήθειας, για λανθασμένες πίστεις. Διαβάζουμε: «Εστιν οδός, ή δοκεί παρά ανθρώποις ορθή είναι, τα δε τελευταία αυτής έρχεται εις πυθμένα άδου».

Αναμφίβολα, δια του στόματος του Επισκόπου εκφράζεται η πίστις και κηρύσσεται η αλήθεια της Εκκλησίας, ως πυρ οικείο και αγιαστικό. Είναι Επίσκοπος, διότι επισκοπεί την Εκκλησίαν και φυλάττει την Αλήθειαν του Θεού.

Αβίαστα προκύπτει ο συλλογισμός: Εάν ο Επίσκοπος προσφέρει «πυρ αλλότριο» δηλ. αίρεση, τότε είναι ποιμήν του ποιμνίου ή σημείο ενότητος του Λαού του Θεού; Τότε η συνεργασία όλων, κληρικών και λαϊκών, είναι θεολογικώς ορθή;  Ασφαλώς όχι!  Τότε, όλα συγχέονται.

Ιδού η μόλυνση της αιρέσεως, που επιφέρει ρήγμα στην ένωση Θείου και ανθρωπίνου. 

ΝΙΚΟΣ Ε. ΣΑΚΑΛΑΚΗΣ

ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΣ

Το τραβάει στα άκρα το Φανάρι-Πανώτης: Έξαρχος του Οικουμενικού Θρόνου ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος

Κι ενώ η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος έστελνε μήνυμα για ειρηνική επίλυση του ζητήματος που προέκυψε σε αντιπαράθεση με το Φανάρι για το κτήμα Προμπονά, το περιβάλλον του Φαναρίου ρίχνει λάδι στη φωτιά!

Ο άρχων ιερομνήμων του Οικουμενικού Πατριαρχείου, γνωστός ιστορικός και θεολόγος, Αριστείδης Πανώτης με άρθρο του ρίχνει νερό στο μύλο της αντιπαράθεσης λέγοντας ούτε λίγο ούτε πολύ πως ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών είναι έξαρχος του Πατριαρχείου!

“Και αυτοί για χρόνια ως στυγνοί πλεονέκτες αρνούνται να προσφέρουν στη Μητέρα τους Εκκλησία ένα μόνιμο θυσιαστήριο

Σαρακοστιανός Διάβολος στο Μόναχο. --Και πάλι πρωτοστατεί ο παπά Φραγκουλάκη

katanixis.gr: Για άλλη μια φορά καταδικάζουμε το εκφυλιστικό φαινόμενο εκκοσμίκευσης, της χρήσης μουσικών οργάνων μέσα σε Ορθοδόξους Ναούς. 

Στη σημερινή ανάρτηση, διαβάζουμε για μια συμφωνική ορχήστρα και μία συναυλία εντός Ορθόδοξου Ναού στο Μόναχο, δηλαδή παπά Μαλαμούσης, άρα και τα σχόλια περιττεύουν. Ο άνθρωπος μαζί με τον παπά Φραγκουλάκη του Ανόβερο, έχουν φάει το παραμύθι του Οικουμενισμού αμάσητο. Το πήραν προσωπικά. Η Εκκλησιαστική διοίκηση της Ορθόδοξης Μητροπόλεως Γερμανίας νοσεί την νόσον του παναιρετικού Οικουμενιστικού πνεύματος. Όσο μένουν ατιμώρητοι να αλωνίζουν, ποδοπατώντας

«Δριμύς ο χειμών αλλά γλυκύς ο Παράδεισος»!

    Τότε λοιπόν, σαν άκουσαν το πρόσταγμα (και βλέπε εδώ των ανδρών αυτών το ανίκητο φρόνημα), μετά χαράς πέταξαν κατά γης ο καθένας και τον τελευταίο χιτώνα. Κι όρμησαν προς το θάνατο που αιτία του ήταν το ψύχος, προτρέποντας ο ένας τον άλλο, σαν ν’ άρπαζαν λάφυρα.

Δεν αποβάλλουμε, έλεγαν, ιμάτιο, αλλά τον παλαιόν άνθρωπο ξεντυνόμαστε, «που φθείρεται κατά τις επιθυμίες της απάτης» (Εφ. 4, 22). Σ’ ευχαριστούμε, Κύριε, που μαζί μ’ αυτό το ιμάτιο αποβάλλουμε και την αμαρτία. Αφού εξ αιτίας του φιδιού ντυθήκαμε (πρβλ. Γεν. 3, 21), ας γδυθούμε χάρη στον Χριστό. Ας μην κρατήσουμε πάνω μας ιμάτια για τον παράδεισο που χάσαμε. Τί ν’ ανταποδώσουμε στον Κύριο; Γδύθηκε κι ο Κύριός μας. Είναι τόσο σπουδαίο για το δούλο να πάθει ό,τι κι ο Κύριος; Άλλωστε και τον ίδιο τον Κύριο εμείς είμαστε που τον γδύσαμε. Γιατί εκείνο το τόλμημα στρατιώτες το έπραξαν. Εκείνοι τον έγδυσαν και «διεμερίσαντο τα ιμάτια» (Ματθ. 27, 35). Λοιπόν, κατηγορία γραμμένη εναντίον μας ας τη σβήσουμε οι ίδιοι.

Δριμύς ο χειμώνας, αλλά γλυκός ο παράδεισος. Γεμάτο πόνο το πάγωμα, αλλά ευχάριστη η ανάπαυση. Λίγο ας περιμένουμε και θα

Απορία ψάλτου …λάσπη!!!

    Ὁ διαχειριστὴς τοῦ «Κρυφοῦ Σχολειοῦ» κ. Ν. Μάννης, ἀδυνατώντας νὰ κατανοήσει τὴν κοπιώδη (καὶ διενεργούμενη ἐπὶ πολλὰ χρόνια) ἑνωτικὴ προσπάθεια τοῦ π. Εὐθυμίου γιὰ μιὰ συσπείρωση –πάντα «ἐν ἀληθείᾳ»– τῶν ἀντι-Οἰκουμενιστικῶν δυνάμεων ἐναντίον τῆς Παναιρέσεως, ἀδυναντώντας ταυτόχρονα νὰ ἀναιρέσει τὰ παλαιότερα καὶ τωρινὰ ἐπιχειρήματα τοῦ π. Εὐθυμίου γύρω ἀπὸ τὸ Ἡμερολογιακὸ ζήτημα, ὄχι μόνο ἀρνήθηκε νὰ δημοσιεύσει τὴν σημερινὴ ἀπάντηση τοῦ π. Εὐθυμίου σὲ ἄρθρο τῶν Παλαιοημερολογιτῶν (τὸ ὁποῖο συνυπέγραφε κι ὁ κ. Μάννης), ὄχι μόνο ἀρνήθηκε νὰ ἀπαντήσει-ἀναιρέσει ἀντρίκια τὶς θέσεις του, ἀλλὰ ἀντὶ ἀπαντήσεως ρίχνει ...λάσπη  στὸν π. Εὐθύμιο  καὶ τὸν χαρακτηρίζει «σύμμαχο των Ουνιτών καὶ αἱρετικό»!

     Ὅσο ἤλπιζε ὅτι μποροῦσε νὰ προσελκύσει τὸν π. Εὐθύμιο στὴν μάνδρα τῶν Παλαιοημερολογιτῶν, διαλεγόταν μαζί του καὶ ἔτεινε, ὑποτίθεται, χεῖραν ἀδελφική! Τώρα ποὺ κατάλαβε ὅτι ἀδυνατεῖ νὰ ἀντιμετωπίζει ἕνα πρὸς ἕνα τὰ ἐπιχειρήματά του, ὅπως π.χ. τὴν θέση ὅτι ἡ Ἐκκλησία γιὰ λόγους πνευματικούς-θεολογικοὺς ἀποφάσισε τὴν χρήση πορισμάτων τῆς Ἀστρονομίας, τώρα λοιπόν, ἔβαλε στὴν ἄκρη τὸν διάλογο καὶ πῆρε στὸ χέρι μυστρί καὶ λάσπη.

   Οἱ γενικὲς αὐτὲς θέσεις τοῦ π. Εὐθυμίου, ποὺ τώρα ἀνεκάλυψε ὅτι εἶναι αἱρετικὲς ὁ κ. Μάννης, εἶναι γνωστὲς στοὺς Γ.Ο.Χ. ἀπὸ χρόνια κατὰ τοὺς μεταξύ τους διαλόγους. Ἔχει ὁ π. Εὐθύμιος ἀποκαλύψει καὶ καυτηριάσει ὅλες τὶς ἀπαράδεκτες θέσεις τους, ἔχει ἀποδομήσει τὸ σάπιο «βασίλειο της Δανιμαρκίας» τῶν Παλαιοημερολογιτῶν, ἔχει κατὰ κόρον τονίσει ὅτι ἡ ἐπιμονή τους στὸ Ἡμερολόγιο, ἡ δογματοποίησή του, καταδικάζεται ἀπὸ Ἁγίους, ὅπως ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος καὶ ὁ ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης καὶ δρᾶ εἰς βάρος τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἑνότητος. Αὐτό, ἀντὶ νὰ τοὺς ὁδηγήσει σὲ αὐτοκριτικὴ καὶ μετάνοια, ἐνοχλεῖ τοὺς Παλαιοημερολογίτες, ἀφοῦ τοὺς ἐκθέτει στὰ μάτια τῶν ὀπαδῶν τους, ὁπότε ἦρθε ὁ καιρός –ἀφοῦ δὲν ἔχουν ἄλλα ἐπιχειρήματα– νὰ ρίξουν λάσπη! Καὶ τὸ κάνουν, ἐπειδὴ βρῆκαν ὅτι κάποιος Οὐνίτης, χρησιμοποίησε παρόμοιες θέσεις μὲ τὸν π. Εὐθύμιο! Κατὰ τὴν λογικὴ τοῦ κ. Μάννη, δηλαδή, ὁ Μ. Βασίλειος, ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος, ὁ ἅγιος Μάξιμος κ.ἄ. Πατέρες, ἐπειδὴ χρησιμοποίησαν θέσεις τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων φιλοσόφων εἰδωλολατρῶν, θὰ πρέπει νὰ χαρακτηριστοῦν …εἰδωλολάτρες!

      Ἐλπίζουμε ὅτι ὁ π. Εὐθύμιος, ἀφοῦ λάβει γνῶσιν γιὰ τὸ ἄρθρο τοῦ κ. Μάννη, θὰ ἀπαντήσει.

Ἡ ἀνάρτηση τοῦ κ. Μάνη εἶναι ἡ ἑξῆς: