Η αιώνια Ελλάς

 

Ω Eλλάς! ― ω πατρίς μου!

   Η 28η Οκτωβρίου 1940 δεν είναι η εξαίρεση, αλλά ο κανόνας της ελληνικής Ιστορίας. Είναι ένας χρυσός κανόνας όπου η αυταπάρνηση, ο ηρωισμός και η ικανότητα της αριστοκρατικής τάξης των πολεμιστών αποδεικνύονται ισχυρότερα στον αγώνα της υπεράσπισης βωμών και εστιών από τα οπλικά συστήματα του φαινομενικά πανίσχυρου εχθρού.
Η πατριωτική έκρηξη των Ελλήνων, το πολεμικό ξέσπασμα εναντίον των Ιταλών και η συντριβή μιας αλαζονικής αυτοκρατορίας από τους προγόνους μας δεν αποτελούν κάτι απρόσμενο, αλλόκοτο ή ασυνήθιστο για τα δεδομένα του έθνους μας. Σχεδόν σε όλες τις

Εμφανίσεις της Παναγίας στον πόλεμο του 1940:

Ένα ακόμα άγνωστο θαύμα της Αγίας Σκέπης (Βίντεο με μαρτυρίες )

Το χιόνι έπεφτε ασταμάτητα και ο βοριάς σφύριζε μανιασμένα. Μέσα σ’ αυτή τη χιονοθύελλα, ένας στρατός προχωρούσε αποφασιστικά… σκαρφάλωνε σ’ απότομες πλα­γιές…Κατέβαινε γκρεμούς…βάδιζε ασταμάτητα και κουβαλού­σε στη ράχη του μεγάλο φορτίο.
Ένα μικρό φαρμακείο, μια στρατιωτική κουβέρτα, ένα ζευγάρι κάλτσες, μια φανέλα. Αλλά και τ’ όπλο του με την ξιφολόγχη και τα φυσίγγια… Παρ’ όλο το βάρος, το χιόνι και τις λάσπες… συνέχιζε τη δύσκολη πορεία του και μόνο σαν έβρισκε κάποιο χάλασμα, ή κανένα προφυλαγμένο βράχο, σταμα­τούσε λίγο, για να ξεκουραστεί.
Μέσα σ’ αυτές τις φοβερές συν­θήκες τα παλικάρια στον ιστορικό πό­λεμο του ’40, έγραψαν αθάνατες σελίδες ηρωισμού και θυσίας, πάνω στα Βορειοηπειρωτικά βουνά.
Αυτοί οι ήρωες σκαρφάλωσαν στις κορυφές του Ιβάν, της Μοράβας… κι ήταν η νίκη τους θρίαμβος! Πολε­μούσαν με τις

Στο ύψωμα 731 γράφτηκαν οι νέες Θερμοπύλες

Στο ύψωμα 731

γράφτηκαν οι νέες Θερμοπύλες

Ναυσικά Μουλά-Αγγελάκη, φιλόλογος

Το 1904 με Βασιλικό Διάταγμα τα Τρίκαλα ορίστηκαν ως έδρα του 5ου Συντάγματος Πεζικού, που υπαγόταν στην Ι Μεραρχία Λαρίσης. Σε μεγάλο ποσοστό στο 5ο Σύνταγμα στρατολογούνταν, σύμφωνα με το τότε σχέδιο επιστρατεύσεως, Τρικαλινοί και Καρδιτσιώτες, ενώ πολλοί Δυτικοθεσσαλοί υπηρέτησαν στο 1/38 Σύνταγμα Ευζώνων και σε μονάδες ιππικού.

Το 5ο Σύνταγμα Τρικάλων έλαβε μέρος με αξιοσημείωτη δράση σε όλους τους μεγάλους πολέμους: Βαλκανικοί Πόλεμοι 1912-13, Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος, Μικρασιατική Εκστρατεία, Ελληνοϊταλικός Πόλεμος 1940-1941.

«Έρχονται μεγαλύτερες διαιρέσεις»

Γεωπολιτικό παρασκήνιο πίσω από το Ουκρανικό – «Έρχονται μεγαλύτερες διαιρέσεις»

– Το μεγαλύτερο Ανατολικό Ορθόδοξο σχίσμα απασχολεί το Stratfor

Μια εις βάθος ανάλυση για τα εκκλησιαστικά γεγονότα με φόντο την Ουκρανία κάνει το γνωστό Ινστιτούτο Stratfor.

Η χορήγηση αυτοκεφαλίας στην Ορθόδοξη Εκκλησία της Ουκρανίας και η επακόλουθη διάσπαση της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας από το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινούπολης σηματοδοτούν ένα από τα μεγαλύτερα σχίσματα στον Ορθόδοξο κόσμο την περασμένη χιλιετία, σύμφωνα με το Ινστιτούτο.

Στα βασικά συμπεράσματά του τονίζει πως η κίνηση της Ουκρανίας προς την οικουμενική ανεξαρτησία από τη Μόσχα εντάσσεται σε

«Δος αίμα και λάβε πνεύμα»

Του αειμνήστου Ιωάννου Κορναράκη

Η ψυχολογική βίωση του Χριστιανισμού.

«Ο συμβιβασμός του σύγχρονου "καλού" χριστιανού

με τον κόσμο γίνεται για λόγους ψυχολογικούς

και επομένως "κατ’ οικονομία"»!

    Οι υπηρεσίες της σύγχρονης ψυχολογίας στην βελτίωση των όρων της ζωής του ανθρώπου είναι ασφαλώς όχι απλώς αξιόλογες αλλά και επαινετές. Η ευρεία διάδοση των ψυχολογικών γνώσεων συνετέλεσε και συντελεί στην κατανόηση του ανθρώπου από τον άνθρωπο σε όλες τις εκδηλώσεις του και τις μορφές ή τους τομείς της ζωής του. Η συνεχώς σωρευμένη ψυχολογική εμπειρία, από τη μεθοδική έρευνα ή το αυθόρμητο και τυχαίο ψυχολογικό γεγονός, τίθεται συνεχώς στην υπηρεσία της βελτιώσεως και εξομαλύνσεως της καθημερινής ζωής του ανθρώπου. Αυτό σημαίνει ότι η πορεία της ζωής του ανθρώπου διαποτίζεται συνεχώς από το πνεύμα της ψυχολογίας «για ένα καλύτερο σήμερα»! Ό,τι είναι ψυχολογικό, είναι χρήσιμο σαν δείκτης ζωής, ενώ κάθε «αψυχολόγητο» θεωρείται σαν κάτι σχεδόν … απάνθρωπο!

     Η τάση αυτή να «ψυχολογοποιούμε» την ύπαρξη και τη δράση του ανθρώπου είναι πολύ χρήσιμη, αλλά. .. μέχρις ενός σημείου! Πέρα από αυτό το σημείο αρχίζει η κατάχρηση του πνεύματος της ψυχολογίας. Οι

ΟΛΟΝΥΚΤΙΑ στις ΣΤΑΓΙΑΤΕΣ για την εορτή της ΑΓΙΑΣ ΣΚΕΠΗΣ (και νέες ημέρες για εξομολόγηση)

Ἐπανάληψη

Νέα διεύθυνση καὶ ἡμέρες γιὰ ἐξομολόγηση

Τραγικότητες! Ένας χαρισματικός άνθρωπος που μαγνήτιζε, κατήντησε ως Αρχιεπίσκοπος ένας ντίλερ που ανακατεύει σαν τραπουλόχαρτο την Ορθοδοξία ανάμεσα στις θρησκείες!

Θρησκευτικός πλουραλισμός και ειρηνική συνύπαρξη

(Ορισμένες επισημάνσεις)

Αναστάσιος Αρχιεπίσκοπος Tιράνων, Δυρραχίου και πάσης Αλβανίας

    Η ενσυνείδητη αποδοχή του θρησκευτικού πλουραλισμού και η ειρηνική συνύπαρξη των διαφόρων κοινοτήτων μπορούν να προέλθουν από δυο αντίθετες αφετηρίες. Είτε από την αδιαφορία για τη θρησκευτική πίστη είτε από τη συνειδητή βίωση της ουσίας της θρησκείας. [σ.σ.: Κατὰ τὸν κ. Ἀναστάσιο, δὲν χρειάζεται ἡ μετάνοια τῶν καθοδηγούμενων ὑπὸ ἑτέρου “πνεύματος” –ἄκρως ἀντιθέτου καὶ πολεμοῦντος τὸν Χριστιανισμόν–  ὀπαδῶν τῶν Θρησκειῶν. Ἂν ὁ ὀπαδὸς κάθε θρησκείας βιώνει συνειδητὰ τὴν πίστη του, φτάνει στὸ ἴδιο ἀποτέλεσμα (κατὰ τὰ λεγόμενα καὶ ὑπονοούμενα τοῦ Ἀρχιεπισκόπου) ποὺ φτάνει ὁ Ὀρθόδοξος πιστός, διὰ τῆς πίστεως εἰς τὸν Ἰησοῦν Χριστὸν καὶ τὴν καθοδήγησίν του ὑπὸ τοῦ Πνεύματος τῆς ἀληθείας! Καὶ δύναται νὰ συνυπάρχει εἰρηνικὰ μὲ τοὺς Χριστιανούς!!!]. Αντιστρόφως, η θρησκευτική μισαλλοδοξία ανάμεσα σε συνυπάρχουσες θρησκευτικές κοινότητες και πολιτιστικές παραδόσεις είναι δυνατόν να αναπτυχθεί: Πρώτον, από σπέρματα θρησκευτικού τύπου, π.χ. από έναν ακραίο φανατισμό. Δεύτερον, από μη θρησκευτικές ρίζες π.χ. παράγοντες πολιτικούς, εθνικιστικούς, που χρησιμοποιούν τη θρησκεία για άλλες επιδιώξεις. Όλες αυτές οι ρίζες εξακολουθούν να είναι ανθεκτικές σε πολλές περιοχές της υφηλίου.
Ο ανθρώπινος, εντούτοις, πόθος για παγκόσμια ειρήνη παραμένει εναγώνιος. Αξίζει λοιπόν να μελετούμε προσεκτικά το πολυσύνθετο αυτό πρόβλημα για την ορθή αντιμετώπισή του. Στην αποψινή σύντομη ομιλία θα περιοριστώ να διατυπώσω ορισμένες μόνο επισημάνσεις σχετικά με το κρίσιμο αυτό θέμα.

1. Προσωπικά πιστεύω ότι η καλλιέργεια μιας υγιούς θρησκευτικής συνειδήσεως αποτελεί το σταθερότερο θεμέλιο της ειρηνικής συνυπάρξεως. Και όχι η θρησκευτική αδιαφορία. [σ.σ.: Εἶναι δυνατὸν κατὰ τὸν κ. Ἀναστάσιο νὰ καλλιεργηθεῖ καὶ ἀπὸ τὸ δαιμονικὸ Κοράνιο ὑγιὴς θρησκευτικὴ συνείδηση!].
Στις μονοθεϊστικές θρησκείες που επηρεάζουν τη σημερινή οικουμένη διαπιστώνονται:

Η Εκκοσμίκευση του Χριστιανισμού και η επίδρασή της στην Ορθόδοξη Χριστιανική Παιδεία

 10o Πανελλήνιο Θεολογικό Συνέδριο της ΠΕΘ:

Η Εκκοσμίκευση του Χριστιανισμού και η επίδρασή της στην Ορθόδοξη Χριστιανική Παιδεία

Παρασκευή - Σάββατο, 2 και 3 Νοεμβρίου 2018

Έναρξη: Παρασκευή 17.00 

Πολεμικό Μουσείο Αθηνών

Είσοδος Ελεύθερη - Θα χορηγηθεί Bεβαίωση Παρακολούθησης

Δείτε το Πρόγραμμα:

Καταστροφικές οι συνέπειες της απόφασης του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως

Αζάροφ: Καταστροφικές οι συνέπειες της απόφασης του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως για το εσωτερικό της Ουκρανίας και τους δεσμούς αιώνων με τον Ρωσσικό λαό.

σ.σ. Αλήθειες αλλά και πολύ σκληρά λόγια από τον πρώην Πρωθυπουργό της Ουκρανίας Νικολάι Αζάροφ για το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως.

***

«…η καταστροφή του Πατριαρχείου Μόσχας στην Ουκρανία δεν μπορεί εξ ορισμού να είναι ειρηνική…»

Η απόκτηση αυτοκεφαλίας για την Ουκρανική Ορθόδοξη Εκκλησία έχει γίνει αναπόσπαστο κομμάτι της τρέχουσας πολιτικής του Κιέβου που αποσκοπεί στην προώθηση μιας αντιπαλότητας μεταξύ του Ουκρανικού και του Ρωσσικού λαού, δήλωσε ο πρώην Πρωθυπουργός της Ουκρανίας Νικολάι Αζάροφ στην Izvestia.
«Όλο αυτό συμβαδίζει με την πολιτική αποκοπής όλων των δεσμών με την Ρωσσία – πολιτιστικών, οικονομικών και θρησκευτικών. Είναι ξεκάθαρο τώρα ότι οι ΗΠΑ άσκησαν πίεση στον [Οικουμενικό Πατριάρχη] Βαρθολομαίο [της Κωνσταντινούπολης]. Ίσως έχουμε δώσει πολύ σημασία στον Οικουμενικό Πατριάρχη, ο οποίος τους τελευταίους αιώνες δεν υπήρξε «οικουμενικός». Η πόλη της Κωνσταντινούπολης δεν υπάρχει πια. Το μόνο που έχει απομείνει είναι το Φανάρι (μια γειτονιά στην Κωνσταντινούπολη όπου βρίσκεται η οικία του Πατριάρχη), ενώ ο ίδιος ο Πατριάρχης είναι Τούρκος υπήκοος», τόνισε ο Αζάροφ.

«ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΩΣ ΚΡΙΤΟΥ»

(Αγ. Ιουστίνος Πόποβιτς – ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ)

Τοῦ Ν. ΣΑΚΑΛΑΚΗ

Αναμφίβολα, η Ορθόδοξη εκκλησία είναι ο φάρος των (πιστών) ναυτίλων της παρούσης ζωής.

        Ο άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς στο πνευματικότατο βιβλίο του «Η ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ», για το μέγα μυστήριο της Εκκλησίας, γράφει: «Η Εκκλησία είναι πανδωρεά του Χριστού εις τον κόσμον». Γράφει, επίσης: «Το θείον Βάπτισμα εισάγει τον άνθρωπον εις την Εκκλησίαν και συσσωματώνει όλους τους Ορθοδόξους βαπτισμένους εις εν σώμα, το σώμα του Χριστού».

Η ανάστασις δια του βαπτίσματος, αποτελεί την Πρώτη Ανάστασι που αναφέρει η Αποκάλυψις (20,5-6). Αυτή η εξ ουρανού γέννησις με τη δύναμη του Παναγίου Πνεύματος είναι μια πραγματική ανάστασις εκ νεκρών, γι’ αυτό και το βάπτισμα ονομάζεται και «ανάστασις» (Κολ. 2,12-13) και (Ρωμ. 6, 3-5).

Την πραγματικότητα αυτή υπογραμμίζει κατηγορηματικά ο Κύριος:

-«αμήν αμήν λέγω υμίν ότι ο τον λόγον μου ακούων και πιστεύων τω πέμψαντί με έχει ζωήν αιώνιον και εις κρίσιν ουκ έρχεται, αλλά μεταβέβηκεν εκ του θανάτου εις την ζωήν. Αμήν αμήν λέγω υμίν ότι έρχεται ώρα, και νυν εστιν, ότε οι νεκροί ακούσονται της φωνής του υιού του Θεού και οι ακούσαντες ζήσονται» (Ιωάν. 3,3-5).

-«αμήν αμήν λέγωσι, εάν μη τα γεννηθή εξ ύδατος και πνεύματος, ου δύναται εισελθείν εις την βασιλείαν του Θεού» (Ιωάν. 5,24-25)

-«Ούτος νεκρός ην και ανέζησε» (Λουκ. 15,32).

Η αποδοχή δηλ. της πίστεως και το βάπτισμα συνυφαίνουν την πνευματική ανάστασι του ανθρώπου ή την πρώτη Ανάστασι κατά την Αποκάλυψη.

Πρόδρομος του σφραγίσματος οι νέες ταυτότητες;

   Πρόδρομος του σφραγίσματος οι νέες ταυτότητες (βίντεο) 

Δυο επιστήμονες δίνουν απαντήσεις για τις νέες ταυτότητες στην εκπομπή του ΘΕΣΣΑΛΙΑ TV. Ολα όσα πρέπει να ξέρετε. Πως μας οδηγούν σιγά σιγά στο σφράγισμα του αντίχριστου.

Πηγή

«Μακάριος ος ουκ επορεύθη εν βουλή ασεβών"

Τοῦ Ἀδαμάντιου Τσακίρογλου 

 Οἱ Ψαλμοὶ τοῦ Δαβὶδ εἶναι ἴσως τὸ σημαντικότερο βιβλίο τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης. Ὁ προφητάναξ Δαβὶδ προφήτευσε μὲ τοὺς ψαλμοὺς ὅλους τοὺς χρόνους καὶ μὲ ὅλους τοὺς τρόπους. Γι’ αὐτὸ καὶ οἱ ψαλμοὶ εἶναι πάντοτε ἐπίκαιροι καὶ ἀπαραίτητοι γιὰ τὸν Χριστιανό. Λέγει περὶ αὐτῶν ὁ μακαριστὸς π. Ἀθανάσιος Μυτηλιναῖος: «Μάλιστα λέγεται ὅτι τό τί εἶναι τό Ψαλτήρι θά μποροῦσε νά ἐκφραστεῖ μέ δυό μόνο λέξεις: εἶναι ὁ Θεός καί ὁ ἄνθρωπος! Καί αὐτό γιατί ἐκεῖ μιλάει ὁ Θεός μέ ἕναν τρόπο ἔντονο· ἀλλά καί ὁ ἄνθρωπος μιλάει πρός τόν Θεό μέ ἕναν τρόπο πολλές φορές δραματικό. Γιά παράδειγμα, λέει ὁ Θεός: «πρόσχες μοι», πρόσεξέ με· κατά τόν ἴδιο τρόπο καί ὁ ἄνθρωπος λέει πρός τόν Θεό: «ἐνώτισε», ἄκουσέ με, βάλε καλά τά αὐτιά Σου νά μ’ ἀκούσεις. Γίνεται δηλαδή ἕνα εἶδος πάλης ἀνάμεσα στόν ἄνθρωπο καί τόν Θεό. Τό Ψαλτήρι θά λέγαμε πώς εἶναι τό πιό δυνατό βιβλίο τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης...

Τό Ψαλτήρι, ὅπως σᾶς εἶπα, εἶναι τό βασικότερο βιβλίο τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, γιατί ἐπιπλέον περιέχει μέσα του κάθε πτυχή τῆς ἀνθρώπινης ψυχῆς! Ἄν θά ἀνοίξει κανείς τό Ψαλτήρι, θά βρεῖ τόν ἑαυτό του. Ὁ μέγας Ἀθανάσιος λέει ὅτι σ’ ὅποια κατάσταση καί νά βρίσκεται ὁ ἄνθρωπος, θλιμμένη ἤ χαρούμενη, σέ ἀπόγνωση ἤ σ’ ἐνθουσιασμό ἤ σέ ἀπορία ἤ σέ ὁποιαδήποτε ἄλλη κατάσταση κι ἄν βρίσκεται, τό Ψαλτήρι ἔρχεται νά τοῦ ἀπαντήσει, ἔρχεται νά ταυτιστεῖ μέ τή δική του ψυχολογική κατάσταση, γιατί ἁπλούστατα γράφτηκε κάτω ἀπό ποικίλες ψυχολογικές συνθῆκες. Καί γι’ αὐτό εἶναι ἕνα βιβλίο ἰδιαίτερα κατάλληλο γιά ὅλους, προσαρμόζεται πραγματικά σέ κάθε ἀνθρώπινη ψυχή! Ἔτσι, τό Ψαλτήρι, ἐκτός ἀπό τό ὅτι περιέχει ψυχολογικές καταστάσεις πού ἀνταποκρίνονται στήν ἀνθρώπινη ψυχή, ἔχει καί κάτι ἄλλο: περιέχει πλούσια θεολογία, εἶναι γεμᾶτο ἀπό χριστολογία» (’’ΕΠΙΛΟΓΗ ΨΑΛΜΩΝ” Τόμος α΄. Ἱερὰ Μονὴ Κομνηνείου, Κοιμήσεως Θεοτόκου και Αγίου Δημητρίου).

Οἱ Οἰκουμενιστὲς γνωρίζουν καὶ προβάλλουν ἐπιφανειακὰ τοὺς ψαλμούς, δείχνοντας ὡς προβατόσχημοι λύκοι μία ψευδοευσέβεια καὶ προτρέπουν τοὺς πιστοὺς νὰ τοὺς διαβάζουν. Κυριολεκτικὰ ὅμως τοὺς ἀρνοῦνται, τοὺς ἀφαιροῦν συχνὰ ἀπὸ τὴν Θεία Λειτουργία καὶ διαστρεβλώνουν ἢ ἀποκρύπτουν τὸ νόημά τους καὶ τὴν ἑρμηνεία τους ἀπὸ τοὺς Πατέρες. Ἁρκεῖ ὅμως ὁ πρῶτος ψαλμὸς καὶ δὴ οἱ δύο πρῶτοι στίχοι γιὰ νὰ ἀποτινάξουν τὴν δορὰ τοῦ προβάτου καὶ νὰ ἀποδείξουν τὴν αἱρετικὴ στάση καὶ τὴν ψευδοευσέβεια τῶν Οἰκουμενιστῶν (ἀλλὰ καὶ τῶν ὑποτιθέμενων ἀντιοικουμενιστῶν, ποὺ κοινωνοῦν μαζί τους):

«Μακάριος ἀνήρ, ὃς οὐκ ἐπορεύθη ἐν βουλῇ ἀσεβῶν καὶ ἐν ὁδῷ ἁμαρτωλῶν οὐκ ἔστη καὶ ἐπὶ καθέδρᾳ λοιμῶν οὐκ ἐκάθισεν. 

ἀλλ᾿ ἤ ἐν τῷ νόμῳ Κυρίου τὸ θέλημα αὐτοῦ, καὶ ἐν τῷ νόμῳ αὐτοῦ μελετήσει ἡμέρας καὶ νυκτός».

Ὁ στάρετς τῆς Ὅπτινα Ὅσιος Νεκτάριος, ἑρμήνευσε ἀκολούθως τὰ λόγια τοῦ πρώτου ψαλμοῦ "Μακάριος ἀνήρ..." ὡς ἑξῆς: "Αὐτὸς ὁ ψαλμός κατὰ γράμμα σημαίνει πὼς ἕνας ἄνθρωπος εἶναι μακάριος καὶ εὐλογημένος, ὅταν ἀποφεύγη τὶς ἀσεβεῖς καὶ ἁμαρτωλές συναθροίσεις καὶ δὲν λαμβάνει μέρος σὲ αἱρετικές ἤ ἀντιεκκλησιαστικές διδασκαλίες». (ἐδῶ)

O Μητροπολίτης Ουκρανίας Ονούφριος μιλά για την πορεία της κανονικής Ορθοδοξίας στην Ουκρανία

Το Τμήμα Πληροφοριών και Μορφώσεως της Ορθοδόξου Εκκλησίας της Ουκρανίας δημοσίευσε τη συνέντευξη του Μακαριωτάτου Μητροπολίτου Κιέβου και πάσης Ουκρανίας κ.κ. Ονουφρίου στο περιοδικό «Pastyr i pastva» («Ο Ποιμένας και το ποίμνιο»).

— Μακαριώτατε, κατά το Σύνταγμα της Ουκρανίας, η Εκκλησία τυγχάνει κεχωρισμένη της Πολιτείας. Στην αρχή του 20 αι. με τους μπολσεβίκους να είχαν υιοθετήσει αυτό το νόμο, πολλοί εκ των πιστών το έβλεπαν ως μείζονα θρησκευτική καταστροφή. Ἐν τούτοις, όπως πολύ σύντομα κατέστη σαφές, οι μπολσεβίκοι χώρισαν την Εκκλησία από την Πολιτεία με σκοπό να την εξαφανίσουν. Στη συνέχεια, στις αρχές του 1990, άλλαξε η κατάσταση: οι κομμουνιστές εγκατέλειψαν την ιστορική σκηνή, ενώ για την Εκκλησία επήλθε η εποχή αναγεννήσεως. 

Ποιον σκοτώνει ο άγιος Δημήτριος στη γνωστή εικόνα του;

   Ο άγιος Δημήτριος στην εικόνα του δε σκοτώνει το βάρβαρο παλαιστή Λυαίο (όπως εσφαλμένα έχει γραφτεί), αλλά τον πολεμοχαρή τσάρο των Βουλγάρων Ιωαννίτζη, που οι Βυζαντινοί τον αποκαλούσαν "Σκυλογιάννη", ενώ ήταν έτοιμος να επιτεθεί στη Θεσσαλονίκη το 1206 ή 7. Η εικόνα και το γεγονός από εδώ.

  Πώς όμως ένας άγιος εικονίζεται να σκοτώνει έναν άνθρωπο;

   Λεπτομέρειες μας παρέχει αυτή η αναλυτική μελέτη για τη ζωή του αγίου Δημητρίου και την τιμή προς το πρόσωπό του στο πέρασμα των αιώνων. Ο Σκυλογιάννης πέθανε από πλευρίτιδα, αλλά ο θάνατός του αποδόθηκε σε θεία δίκη. Σε ιστορικό κείμενο (Σταυράκιος) αναφέρεται όραμα, όπου ο άγιος εμφανίστηκε να ρίχνει το κοντάρι του στο σκληρό πολιορκητή, για να σώσει το λαό της πόλης του. Δε σκότωσε λοιπόν με τα όπλα του ο άγιος το Σκυλογιάννη, αλλά ο θάνατός του από ασθένεια λίγο πριν χτυπήσει τη Θεσσαλονίκη αποδόθηκε σε θεία παρέμβαση, που σταμάτησε τους κατακτητικούς πολέμους του, με τη μεσιτεία του αγίου Δημητρίου προς το Θεό (συμβολικά, "τον κοντάρεψε").

    Το παράδοξο είναι ότι το βουλγαρικό έθνος τίμησε τρομερά τον άγιο, τον θεώρησε προστάτη του, εμψυχωτή του κατά την τουρκοκρατία, και μάλιστα βουλγαρική βιογραφία του αναφέρει, κάνοντας αναχρονισμό, πως ο πατέρας του ήταν Βούλγαρος. Αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία για το πώς οι Βούλγαροι έβλεπαν το Σκυλογιάννη - τίμησαν και "βουλγαροποίησαν" (οικειοποιήθηκαν) τον άγιο που, κατά τους Βυζαντινούς, έβαλε τέρμα στη βασιλεία του δικού τους βασιλιά.

Πηγή

Ο π. Ευθύμιος απαντά σε άρθρο του κ. Μάννη για τον άγιο Νικόλαο Πλανά

Εἶναι ἀλήθεια ὅτι, κάθε φορὰ ποὺ μᾶς ἀποστέλλεται κάποιο κείμενο δημοσιευμένο ἀπὸ τοὺς Γ.Ο.Χ., εἶμαι σίγουρος καὶ πεπεισμένος, ὅτι θὰ περιέχει δόλο καὶ ἀπάτη σὲ μικρὸ ἢ σὲ μεγάλο βαθμό, προκειμένου βέβαια νὰ στηριχθοῦν οἱ θέσεις των καὶ νὰ ἐπιβεβαιωθῆ τὸ δόγμα τοῦ Ἰουλιανοῦ Ἡμερολογίου, γιὰ τὸ ὁποῖο καὶ μόνο ἀσχολοῦνται καὶ ἐνδιαφέρονται οἱ Γ.Ο.Χ. Αἰσθάνομαι ὡς ἐκ τούτου τὴν ἀνάγκη καὶ τὴν ὑποχρέωσι νὰ καταθέσω δημοσίως κάποιον ἀντιρρητικὸ λόγο πρὸς τὸν σκοπὸ τῆς ἐνημερώσεως καὶ ἀποκαλύψεως τῆς ἀπάτης καὶ τῆς σκοπιμότητος τῶν Γ.Ο.Χ., εἰς τρόπον ὥστε κάθε καλοπροαίρετος Ὀρθόδοξος πιστός, νὰ δυνηθῆ νὰ σχηματίση ὀρθὴ γνῶσι περὶ τοῦ θέματος καὶ νὰ τοποθετηθῆ ἀναλόγως.

Τὸ ἴδιο φυσικὰ συνέβη καὶ μὲ τὸ πρόσφατο κείμενο τῶν Γ.Ο.Χ., τὸ ὁποῖο μοῦ ἀπεστάλη δημοσιευμένο ἀπὸ τὸ ἱστολόγιο «Κρυφὸ Σχολειό», συνταχθὲν ἀπὸ τὸν κ. Μάννη (ἐδῶ).  Στὸ κείμενο αὐτὸ ὁ κ. Μάννης προσπαθεῖ νὰ ἀποδείξη ὅτι ἐμεῖς δὲν ἔχουμε καμιὰ σχέσι μὲ τὸν ἅγιο Νικόλαο τὸν Πλανᾶ, χωρὶς βέβαια νὰ ἀσχολεῖται μὲ τὸ κατὰ πόσο οἱ Γ.Ο.Χ. ἔχουν σχέσι μὲ τὸν Ἅγιο. Ἀφήνει ὅμως νὰ ὑπονοηθῆ ὅτι, ἐφ’ ὅσον ἐμεῖς δὲν ἔχουμε καμία σχέσι, ἄρα ἔχουν σχέσι οἱ Γ.Ο.Χ.

Θὰ ἀναφέρω ὡς ἐκ τούτου, μία πρὸς μία, τὶς προτάσεις καὶ τοὺς συλλογισμοὺς τοῦ κ. Μάννη μὲ τὶς ἀνάλογες ἐνστάσεις μας καί, βέβαια, θὰ περιμένωμε νὰ μᾶς ἀπαντήση ὁ κ. Μάννης ὡς πρὸς αὐτὰ ποὺ ὑποστηρίζομε, ἀντικρούοντάς τα.

Ὁ πρῶτος συλλογισμὸς τοῦ κ. Μάννη εἶναι ὁ ἑξῆς:

«α) Ο μεν Άγιος Νικόλαος Πλανάς έλεγε "από πεποίθηση το παλαιό και από υποχρέωση το νέο", ενώ οι Τρικαμηνικοί λένε "όχι μόνο από υποχρέωση, αλλά και από πεποίθηση το νέο". Ιδού η ατράνταχτη απόδειξη από τα γραπτά του ιδίου του ηγέτη τους, π. Ευθυμίου Τρικαμηνά».

Καὶ κατωτέρω ἀναφέρει ἕνα κείμενο δικό μου, εἰς τὸ ὁποῖο ἐξηγῶ τοὺς λόγουςγιὰ τοὺς ὁποίους ἀκολουθῶ τὸ Ν.Η., ὁ βασικότερος τῶν ὁποίων, πέρα ἀπὸ τὴν πρακτικὴ ἀνάγκη τῆς καθημερινότητος κ.λπ., εἶναι ἡ δογματοποίησί του ἀπὸ τοὺς Γ.Ο.Χ. καὶ ἡ σωτηριολογικὴ σημασία τὴν ὁποία τοῦ ἀποδίδουν, ἡ ἱεροποίησι καὶ εἰδωλοποίησί του, εἰς τρόπον ὥστε νὰ μὴ δέχωνται κανένα σὲ ἐκκλησιαστικὴ κοινωνία, ἂν δὲν τὸ ἀκολουθῆ, ὅπως δηλαδὴ συμβαίνει γιὰ τὰ θέματα τῆς πίστεως.

Στὴν ἀπάντησί μας στὴν πρόταση αὐτὴ τοῦ κ. Μάννη πρέπει πρωτίστως νὰ ἀναφέρωμε ὅτι, ἐπειδὴ οἱ Γ.Ο.Χ. ἔχουν κάνει μεταξύ τους σχίσματα, καὶ παρατάξεις, καὶ “Ἐκκλησίες”, προσπαθοῦν νὰ τὰ ἀποδώσουν αὐτὰ καὶ στοὺς Ἀποτειχισμένους ἀπὸ τὴν αἵρεσι τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καὶ δι’ αὐτό, εὐκαίρως ἀκαίρως, ἀναφέρουν ὁμάδες (π.χ. Τρικαμηνικοί), ἡγέτες, ἡγετίσκους κ.λπ. Ἔτσι προσπαθοῦν νὰ πείσουν τοὺς ἀφελεῖς Γ.Ο.Χ., καὶ ἐμᾶς βέβαια κατ’ ἐπέκτασι, ὅτι εἶναι τὸ ἴδιο οἱ ἐκκλησιαστικὲς ἡγεσίες, ποὺ ἐδημιούργησαν τοπικὰ κατ’ ἀρχὰς καὶ ὑπερατλαντικὰ ἐν συνεχείᾳ, οἱ ἀλληλοκαθαιρέσεις, οἱ ἀφορισμοί, ἡ μὴ ἀναγνώρισις μεταξύ των τῆς μιᾶς  “Ἐκκλησίας” ἀπὸ τὴν ἄλλη, οἱ ἀλληλοπροσχωρήσεις καὶ ἀποχωρήσεις ἀπὸ τὴν

ΤΑ ΒΥΖΑΝΤΙΝΑ ΔΗΜΗΤΡΙΑ ΚΑΙ Ο ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ

Κωνσταντίνος Χολέβας – Πολιτικός Επιστήμων

    Ο φετεινός Οκτώβριος φέρνει και πάλι στο νου μας τον Μεγαλομάρτυρα, τον Μυροβλήτη Άγιο, τον πολιούχο της Θεσσαλονίκης, τον Άγιο Δημήτριο. Μαρτύρησε στην ανατολή του 4^ου αιώνος και γρήγορα κατέστη Οικουμενικός και πανορθοδόξως τιμώμενος. Είναι χαρακτηριστικό ότι οι Σέρβοι έχουν δύο πόλεις με το όνομα του Αγίου: Την Σρέμσκα Μητρόβιτσα και την Κοσσόβσκα Μητρόβιτσα. Όμως οι θαυματουργικές παρεμβάσεις του υπέρ της Θεσσαλονίκης τον καθιστούν τον κατ’ εξοχήν πατριώτη Άγιο, «Θεσσαλονίκης μέγαν φρουρόν», σωσίπολιν και σωσίπατριν, όπως τον ύμνησαν οι Βυζαντινοί πρόγονοί μας.

Οι δύο Διηγήσεις των Θαυμάτων του Αγίου Δημητρίου αναφέρονται κυρίως σε πολιορκίες της Συμβασιλεύουσας Θεσσαλονίκης κατά τον 6^ο και 7^ο αιώνα Οι ιστορικοί έχουν διαπιστώσει ότι τα αναφερόμενα γεγονότα και πρόσωπα είναι υπαρκτά. Μεγάλες μορφές της Ορθοδοξίας, όπως ο Κύπριος Άγιος Νεόφυτος ο Έγκλειστος, ο Άγιος Γρηγόριος Παλαμάς, Αρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης, ο Άγιος Συμεών

Δείξε μου το φίλο σου...

Ο Πάπας Φραγκίσκος με σταυρό στα χρώματα του ουρανίου τόξου των LGBT(;)

katanixis.gr: Ο Πάπας φέρεται να διχάζει τους παπικούς, φορώντας σταυρό που παραπέμπει στα χρώματα των gay. Το ανησυχητικό στα δημοσιεύματα που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο είναι πως δεν ασχολείται κανείς με το artistic σχήμα "κάτι σαν Σταυρός", ενώ είναι εξίσου σημαντικό ατόπημα όσο και το χρώμα. Τα παπαγαλάκια την νέας εποχής με τη γνωστή ρητορική περί διαφορετικότητας, αθωώνουν τη βλασφημία, τη βεβήλωση και την

Οι Άγιοι βγήκαν στο μεϊντάνι

«Άμα γράψεις κάτι για το θέμα», μου είπε ο φίλος μου ο ιερέας που μου διηγείτο τα θαυμάσια, δώσε τίτλο «οι Άγιοι βγήκαν στο μεϊντάνι».
Μου άρεσε...
Όταν ανέβηκα στο γραφείο, έψαξα να βρω τι ακριβώς σημαίνει «μεϊντάνι». Στο περίπου ξέρω αλλά με τους αγίους δεν είμαστε στο περίπου. Εδώ υπάρχει ακρίβεια και απολυτότητα.

Μεϊντάνι λοιπόν είναι η αλάνα, ο ανοικτός χώρος, η πλατεία και «βγήκε στο μεϊντάνι» σημαίνει μπορούν να τον δουν όλοι και μεταφορικά «βγήκε στο κλαρί», έγινε κλέφτης», βγήκε στα βουνά».

«Ωραία» είπα «μου κάνουν όλα. Σωστά είναι»...

Η δράση του Αγ. Παϊσίου εναντίον των αιρέσεων

Αρχιμ. π. Χρυσόστομος Μαϊδώνης

Οι Ἅγιοι εἶναι τό βαρύ πυροβολικό τῆς Ὀρθοδοξίας. Καί μιά μεγάλη βοήθεια πρός τή στρατευόμενη Ἐκκλησία εἶναι ἡ ἐνίσχυση ὅλων ὅσοι παλεύουν μέ τά αἱμοβόρα θηρία τῶν αἱρέσεων

Ἀπορία: Γιατί ἀνάμεσα στοὺς αἱρετικοὺς δὲν περιλαμβάνει τοὺς Παπικοὺς καὶ τοὺς Οἰκουμενιστές; Δὲν μίλησε γι' αὐτοὺς ὁ ἅγιος Παΐσιος;

Ἐλπίζουμε σὲ κάποια συνέχεια νὰ μιλήσει ὁ π. Χρυσόστομος καὶ γιὰ τὴ στάση τοῦ Ἁγίου ἀπέναντι στοὺς Παπικοὺς καὶ στοὺς Οἰκουμενιστές.  Ἢ μήπως τοῦ ἀπαγορεύεται νὰ γράψει καὶ γι' αὐτούς;

    Μεγάλη ἦταν ἡ χαρά τῶν ὀρθοδόξων ὅταν ἀναγνωρίσθηκε ἡ ἁγιότητα τοῦ Ὁσίου Παϊσίου τοῦ Ἁγιορείτου. Εἴπαμε, τώρα χρειαζόταν. Τώρα πού βάλλεται ἡ Ἐκκλησία χρειαζόταν ἡ ἀνάδειξη αὐτοῦ τοῦ Ἁγίου. Γιατί οἱ Ἅγιοι εἶναι τό βαρύ πυροβολικό τῆς Ὀρθοδοξίας. Καί μιά μεγάλη βοήθεια πρός τή στρατευόμενη Ἐκκλησία εἶναι ἡ ἐνίσχυση ὅλων ὅσοι παλεύουν μέ τά αἱμοβόρα θηρία τῶν αἱρέσεων. Μιά ἄγνωστη πλευρά τοῦ Ὁσίου Παϊσίου τοῦ Ἁγιορείτου εἶναι ἡ δράση του κατά τῶν αἱρέσεων πού κατέκλυσαν τή χώρα μας.

α. Ἀντιμετώπισε τούς εὐαγγελικούς

     Ὁ Ὅσιος ἔφυγε τόν Ἰούλιο τοῦ 1958 ἀπό τό Ἅγιον Ὄρος, ἦλθε στήν πατρίδα του, τήν Κόνιτσα, καί ἐγκαταστάθηκε στή Μονή Στομίου. Ὁ λόγος πού πῆγε ἐκεῖ ἦταν νά φτιάξει τό ἐρειπωμένο Μοναστῆρι τοῦ Στομίου, ἀλλά καί νά ξεπαστρέψει μιά σφηκοφωλιά

Αυτή τη βρωμιά αθωώνει και αποκαθιστά ο αιρεσιάρχης Βαρθολομαίος, θυσιάζοντας την ενότητα της Εκκλησίας! --Για να μη λένε ότι δεν ήξεραν τη συνενοχή τους, όσοι συνεχίζουν να τον μνημονεύουν!

Η κόρη του ψευδο-Πατριάρχη  Φιλάρετου  (Μιχαήλ Ντενισένκο) έγραψε μια ανοικτή επιστολή, περιγράφοντας την κακομεταχείριση που υπέστη στα χέρια του φυσικού πατέρα της, και τη βάναυση συμπεριφορά του έναντι των παιδιών του αλλά και ότι εγκατέλειψε παιδιά κι εγγόνια για να υλοποιήσει τις φιλοδοξίες του. Πρόκειται για αυτό το ίδιο πρόσωπο τον σχισματικό Φιλάρετο, που ποδοπάτησε το μοναχικό του όρκο τον οποίο ο  Βαρθολομαίος αποκατέστησε στην Εκκλησία θυσιάζοντας την ενότητά της, αγνοώντας σοβαρές κατηγορίες εναντίον του από πολυάριθμους

ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΡΑ ΔΗΜΗΤΡΙΟ

         ΑΓΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΠΑΛΑΜΑ 

   Ὁ ἅγιος πού ὑμνεῖται καί τιμᾶται ἑξαιρέτως ἀπό ἐμᾶς, ἀνάμεσα στούς μάρτυρες τοῦ Χριστοῦ, ὁ ἐντόπιος καί συμπολίτης μας πολιοῦχος, τό μέγα θαῦμα τῆς οἰκουμένης, τό μέγα ὡράϊσμα τῆς Ἐκκλησίας, εἶναι ὁ θαυματουργός καί μυροβλήτης Δημήτριος. Μέγας φωστήρας ἀνάμεσα σέ περίλαμπρα ἄστρα πού μόνος του κρατεῖ μέσα του μαζεμένα ὅλων τά χαρίσματα, ὅπως σύν Θεῷ θά ἀποδείξουμε, ὁ ἅγιος Δημήτριος μόνος του δικαιοῦται νά καρπώνεται ὅλες μαζί τίς εὐφημίες πού ὀφείλονται σέ ὅλους. Παρόλο πού δέν ἐπαρκοῦμε νά ποῦμε λόγο γιά τόν μεγαλομάρτυρα ἐν τούτοις ὁ πόθος μᾶς πιέζει νά μιλήσουμε κατά δύναμη καί ὁ καιρός ζητεῖ τόν ἐπίκαιρο λόγο καί τό χρέος ἐπιβάλλει νά θαυμάζουμε μέ τό λόγο τό ὑπερλόγο μεγαλεῖο του μάρτυρος.

      Ἦταν σχεδόν ὅλα μαζί ἀπό τή παιδική ἡλικία, στήλη στερεά καί ἀκαθαίρετη κάθε καλοῦ, ἄγαλμα ζωντανό καί αὐτοκινούμενο κάθε ἀρετῆς, ἑστία καί συστοιχία θείων καί ἀνθρωπίνων χαρίτων, βίβλος ζωντανή καί λαλοῦσα πρός δόξα καί διδασκαλία τοῦ ἀνωτέρου,

«Σφόδρα γαρ τοι σμικρός ων τον νούν...»

(Ευσέβιος Καισαρείας – Τόμος 19, ΒΕΠ)

Τοῦ Ν. ΣΑΚΑΛΑΚΗ

       Ἀπὸ τὸ ἄρθρο τοῦ κ. Σακαλάκη ποὺ ἀναρτήσαμε χθές (ἐδῶ), κατὰ λάθος διεγράφησαν κάποιες ...σελίδες! Τὸ ὁλοκληρωμένο ἄρθρο εἶναι αὐτὸ ποὺ σήμερα ἀναρτοῦμε ἐδῶ.

Η φράση ανήκει στον Ευσέβιο Καισαρείας για τον Παπία, επίσκοπο Ιεραπόλεως Φρυγίας και πρόδρομο του σύγχρονου χιλιασμού.

Να υπογραμμίσουμε, ότι στην εισαγωγή του τόμου 19 (Βιβλιοθήκη Ελλήνων Πατέρων), ο Ευσέβιος αποκαλείται «Πατήρ της Εκκλησιαστικής Ιστορίας» ή και «Χριστιανός Ηρόδοτος», διότι γνώριζε να διακρίνει την αξιοπιστία των πηγών του.

Ο Ευσέβιος Καισαρείας γράφει για τον Παπία: «και άλλα δε ο αυτός ως εκ παραδόσεως αγράφου εις αυτόν ήκοντα παρατέθειται ξένας τε τινας παραβολάς του σωτήρος και διδασκαλίας αυτού και τινα άλλα μυθικώτερα· εν οις και χιλιάδα τινά φησιν ετών έσεσθαι μετά την εκ νεκρών ανάστασιν, σωματικώς της Χριστού βασιλείας επί ταύτησι της γης υποστησομένης· ά και ηγούμαι τας αποστολικάς παρεκδεξάμενον διηγήσεις υπολαβείν, τα εν υποδείγμασι προς αυτών μυστικώς ειρημένα μη συνεορακότα· σφόδρα γαρ τοι σμικρός ων τον νού…» (Σελ. 281).

Μύθευμα χαρακτηρίζει την «χιλιετή» βασιλεία, ως κοινωνική επίγεια – κοινωνική εφαρμογή, και δικαιολογεί τον Παπία ως «σμικρός ών τον νουν»…

Δεν μπόρεσε -μέχρι τέλους- να απομακρυνθεί από τον αιρεσιάρχη και την αίρεση!

Καθηγούμενος Γέροντας Γρηγόριος:

«Έλληνες εξεγερθείτε. Διάβηκε η ώρα. Μήπως είναι και αργά»

ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΚΑΘΗΓΟΥΜΕΝΟΥ ΤΗΣ ΙΜ ΔΟΧΕΙΑΡΙΟΥ ΓΕΡΟΝΤΑ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ

ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΕΓΚΑΙΝΙΑΖΕΙ ΕΚΘΕΣΗ

    Αὐτὴν τὴν ἔξοδό του τὴν συνοδεύει πλῆθος ἀστυνομικῶν. Μάζεψαν ὅλα τὰ παλληκάρια τῆς Ἑλλάδος καὶ τὰ τοποθέτησαν τεῖχος καὶ προμαχῶνα στὸν πρωθυπουργό! Ἂν ἦταν ἐκλεκτὸς καὶ ἀγαπητὸς στὸν λαό, τί χρειαζόταν αὐτὴ ἡ παρεμβολή; Καὶ ἂν γιὰ κάθε ἔξοδο τοῦ πρωθυπουργοῦ χρειάζεται τόσο προσωπικό, ἡ Ἑλλαδίτσα πόθεν θὰ οἰκονομῆ τὰ χρήματα τῆς ὑπεράσπισής του; Ἴσως τὰ ἀμυντικὰ σώματα στοιχίζουν πιὸ πολὺ ἀπὸ τὴν Διεθνῆ Ἔκθεση τῆς Θεσσαλονίκης.

Εἴδαμε ἡγεμόνες, προέδρους δημοκράτες, νὰ περιδιαβαίνουν τοὺς δρόμους τῶν πόλεων σὰν κοινοὶ ἄνθρωποι. Στὴν κρίσιμη αὐτὴν οἰκονομικὴ κατάσταση ποὺ βρισκόμαστε, πρέπει νὰ ὑπάρχουνε τέτοιες πολυτέλειες; Ὁ λαὸς πεινᾶ καὶ οἱ ἀρχηγοί του τὸν τρῶνε σὰν βλασερὸ ψωμί. Φρέσκο εἶναι τὸ ψωμί. Ποῦ εἶναι ὁ πραότατος