Εύχομαι ολόψυχα να διαψευσθώ…

    Συνήθως όταν γράφουμε ή προφορικά υποστηρίζουμε κάποια άποψη θέλουμε να μας δικαιώσουν οι αναγνώστες ή οι ακροατές μας ή τέλος πάντων η εξέλιξη των γεγονότων. Εγώ εύχομαι ολόψυχα να διαψευσθώ από τη ροή των γεγονότων και των πραγμάτων, γιατί ό,τι σκέφτομαι και φαντάζομαι είναι μαύρο κι ανέλπιδο ανθρωπίνως.

Ο λόγος για την πατρίδα μας, την Ελλάδα μας, και το άθλιο σημείο στο οποίο την έχουμε οδηγήσει, κρατούντες και «κρατούμενοι», άρχοντες και αρχόμενοι.
Τα δεινά είναι πολλά. Θα επιχειρήσω μερικά να καταγράψω:

Πως η θρυλική VΙΙΙ Μεραρχία συνέτριψε την ιταλική επίθεση στην Ήπειρο

Ψηλά στην Ήπειρο, ο χειμώνας είχε ήδη έρθει. Στα Ιωάννινα, ο διοικητής της VΙΙΙ Μεραρχίας Πεζικού (ΜΠ), ο υποστράτηγος Χαράλαμπος Κατσιμήτρος, βρισκόταν στο γραφείο του.

Η ώρα είχε περάσει, αλλά ο έμπειρος στρατηγός, μαζί με τους επιτελείς του, βρίσκονταν σκυμμένοι επάνω από τους απλωμένους χάρτες τους, μελετώντας τους και ανταλλάσσοντας μόνο τα απαραίτητα λόγια.Ο μέραρχος είχε ενημερώσει τους επιτελείς του για την αναφορά του διοικητή του Αποσπάσματος Πίνδου, του Δαβάκη, ο οποίος ήταν βέβαιος ότι η ιταλική εισβολή ήταν ζήτημα ωρών.Μέσα στη νύχτα έφτασε στο

Ύβρις: Όταν εορτάζουμε αλλά δέν μιμούμαστε!

Ἀδαμάντιος Τσακίρογλου

     Ὅ,τι καὶ νὰ πεῖ κανεὶς γιὰ τὸ ἔπος τῆς Ἀλβανίας εἶναι λίγο, ἐλάχιστο. Τίποτα δὲν μπορεῖ νὰ φθάσει τὸ ὕψος τῶν τιτάνων προγόνων μας, τῆς τότε πράγματι φτωχῆς ἀλλὰ καὶ πράγματι ἔντιμης Ἑλλάδος. Ἔντιμης, διότι παρὰ τὸν διχασμὸ καὶ τὴν φτώχεια ποὺ ἐπικρατοῦσε, παρὰ τὶς ἀπειλὲς ἔξωθεν καὶ τὸ μικρό της μέγεθος, παρὰ τὸν χαμένο πόλεμο τῆς Μικρᾶς Ἀσίας, μόλις 18 χρόνια πρίν, στάθηκε στὸ ὕψος ποὺ ἐπιβάλλει ἡ ἱστορία σὲ λαοὺς ποὺ γεμίζουν τὰ βιβλία της μὲ ἀμέτρητες σελίδες.

Αὐτὸ ὅμως ποὺ μπορεῖ σήμερα νὰ ἐπισημανθεῖ εἶναι τὸ ἑξῆς: Ἀποτελεῖ ὑψίστη ὕβριν γιὰ τοὺς ἀγῶνες καὶ τὴν μνήμη τῶν ἡρώων προγόνων μας, ὅταν ἑορτάζουμε τὰ κατορθώματα καὶ τὴν στάση τους ἀλλὰ δὲν τοὺς μιμούμαστε.

Ὅ,τι καὶ νὰ διαβάσει κανεὶς ἀπὸ τὴν ἐποχὴ ἐκείνη θὰ διακρίνει τὸν διαποτισμὸ τῶν λόγων μὲ τὴν ὀρθόδοξη πνευματικότητα, τὰ ὑψηλὰ ἰδεώδη, τὴν ἠθική, τὴν ἀγωνιστικότητα, τὴν συνέπεια, τὴν γενναιότητα καὶ τὴν αὐτοθυσία. Στοιχεῖα ποὺ σήμερα ἀντικαταστάθηκαν ἀπὸ τὴν κουτοπονηριά, τὸν ὠχαδελφισμό, τὴν ψευδοκουλτούρα, τὴν ἀνηθικότητα, τὴν παθητικότητα καὶ τὴν δειλία, ἀλλὰ καὶ τὴν ἀπιστία. Αὐτοὶ ὑπερασπίζονταν, ἐμεῖς ξεπουλᾶμε.

Ἀρκεῖ νὰ ξαναδιαβάσουμε δύο τρία ἀποσπάσματα ἀπὸ τὰ μηνύματα ποὺ ἔστειλαν ὁ ἐκκλησιαστικὸς καὶ πνευματικός/λογοτεχνικὸς κόσμος τῆς ἐποχῆς ἐκείνης γιὰ νὰ διαπιστώσουμε τὴν ἔνδοια ἀντιστοίχων σημερινῶν ἀντιπροσώπων του ἀλλὰ καὶ τὴν δική μας καὶ νὰ κλάψουμε, νὰ κλάψουμε πικρὰ γιὰ τὴν κατάντια μας:

    Μήνυμα Αρχιεπισκόπου Αθηνών Χρυσάνθου:

     «Τέκνα εν Κυρίω αγαπητά

          Η Α.Μ. ο Βασιλεύς και ο πρόεδρος της εθνικής ημών κυβερνήσεως καλούν ημάς πάντας ίνα αποδυθώμεν εις Άγιον υπέρ Πίστεως και Πατρίδος αμυντικόν αγώνα.

Η Εκκλησία ευλογεί τα όπλα τα ιερά και πέποιθεν ότι τα τέκνα της Πατρίδος ευπειθή εις το κέλευσμα Αυτής και του Θεού θα σπεύσουν εν μιά ψυχή και καρδιά ν΄ αγωνισθούν υπέρ βωμών και εστιών και της Ελευθερίας και τιμής και θα συνεχίσουν ούτω την απ΄ αιώνων πολλών αδιάκοπον σειράν των τιμίων και ενδόξων αγώνων και θα προτιμήσουν τον ωραίον θάνατον από την άσχημον ζωήν της δουλείας.

Και μη φοβούμεθα από των αποκτεινόντων το σώμα, την δε ψυχήν μη δυναμένων αποκτείναι, ας φοβούμεθα δε μάλλον τον δυνάμενον και ψυχή και σώμα απωλέσαι.

Επιρρίψωμεν επί Κύριον την μέριμναν ημών και Αυτός θα είναι βοηθός και αντιλήπτωρ εν τη αμύνη κατά της αδίκου επιθέσεως των εχθρών. Ούτοι εν άρμασι και ούτοι εν ίπποις, ημείς δε εν ονόματι Κυρίου του Θεού και εν τη γενναιότητι και ανδρεία μεγαλυνθησόμεθα.

Η χάρις του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού και η αγάπη του Θεού και Πατρός εί μετά πάντων ημών.

Ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και Πάσης Ελλάδος Χρύσανθος».

Καὶ ὅταν τοῦ ζήτησαν νὰ ψάλει δοξολογία γιὰ τὴν εἴσοδο τῶν Γερμανῶν στὴν Ἀθήνα ἀπάντησε:

«Δοξολογία δεν έχει θέσιν επί τη υποδουλώσει της Πατρίδος μας. Η ώρα της Δοξολογίας θα είναι άλλη» (ἀπὸ τὸ ἄρθρο: Xρύσανθος Φιλιππίδης: Ο τελευταίος Αργοναύτης του Αρχιμ. Ιωακείμ Οικονομίκου, Γενικού Αρχιερατικού Επιτρόπου Ιεράς Μητροπόλεως Κίτρους).

Γι’αὐτὴν του τὴν στάση τὸν ἔπαψαν ἀπὸ Ἀρχιεπίσκοπο.

Καὶ ὁ Ὀδυσσέας Ἐλύτης, ὑπηρετώντας στὸ μέτωπο ὡς ἔφεδρος ἀνθυπολοχαγός, ἔγραψε στὸ ποίημα του ποὺ δημοσιεύθηκε τὸ 1945 «Ἄσμα ἡρωικὸ καὶ πένθιμο γιὰ τὸν χαμένο ἀνθυπολοχαγὸ τῆς Ἀλβανίας»  μεταξὺ ἄλλων:

«Τώρα χτυπάει πιο γρήγορα τ’ όνειρο μες στο αίμα

Tου κόσμου η πιο σωστή στιγμή σημαίνει:

       Ελευθερία

Έλληνες μες στα σκοτεινά δείχνουν το δρόμο:

       EΛEYΘEPIA

Για σένα θα δακρύσει από χαρά ο ήλιος

Στεριές ιριδοχτυπημένες πέφτουν στά νερά

Kαράβια μ’ ανοιχτά πανιά πλέουν μες στους λειμώνες

Tα πιο αθώα κορίτσια

Tρέχουν γυμνά στα μάτια των αντρών

Kι η σεμνότης φωνάζει πίσω από το φράχτη

Παιδιά! δεν είναι άλλη γη ωραιότερη…

Του κόσμου η πιο σωστή στιγμή σημαίνει!

Με βήμα πρωινό στη χλόη που μεγαλώνει

Oλοένα εκείνος ανεβαίνει·

Τώρα λάμπουνε γύρω του οι πόθοι που ήταν μια φορά

Xαμένοι μες στης αμαρτίας τη μοναξιά·

Γειτόνοι της καρδιάς του οι πόθοι φλέγονται·

Πουλιά τον χαιρετούν, του φαίνονται αδερφάκια του

Άνθρωποι τον φωνάζουν, του φαίνονται συντρόφοι του

«Πουλιά καλά πουλιά μου, εδώ τελειώνει ο θάνατος!»

«Σύντροφοι σύντροφοι καλοί μου, εδώ η ζωή αρχίζει!»

Αγιάζι ουράνιας ομορφιάς γυαλίζει στα μαλλιά του

Μακριά χτυπούν καμπάνες από κρύσταλλο

Αύριο, αύριο, αύριο: το Πάσχα του Θεού!» 

Το Θαύμα (του Αγ.Νεκταρίου) στον πόλεμο του 1940 και τα κεραμίδια

   Κάποιος νέος διηγόταν:

     «Είμαι Πειραιώτης. Μόλις επέστρεψα από το αλβανικό μέτωπο. Κινδύνεψα. Δίπλα μου ακριβώς, έπεσε μια οβίδα.

Άνοιξε ολόκληρο πηγάδι. Εκείνη τη στιγμή, έρχεται αστραπιαία ένας παπάς – πού βρέθηκε; - και μου δίνει μια γερή σπρωξιά. Μ’ έριξε στο χώμα, αντίθετα από την οβίδα. Γλίτωσα, κυριολεκτικά από Θαύμα.

Όταν γύρισα στον Πειραιά, άρχισα να ρωτώ γνωστούς παπάδες και να κοιτάζω φωτογραφίες Ιερωμένων, για να βρω τον παπά που μ’ έσωσε...

Η δύναμη του Θεού και η πίστη του ανθρώπου

Κυριακή Ζ΄Λουκά (Λουκ. η΄ 41-56):

Η δύναμη του Θεού και η πίστη του ανθρώπου

Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

Όταν οι ακτίνες του ήλιου πέφτουν σ’ ένα βράχο, τον κάνουν να λάμπει. Όταν η φλόγα αγγίξει ένα άκαφτο κερί, το ανάβει. Όταν ο μαγνήτης αγγίξει ένα μεταλλικό αντικείμενο, το μαγνητίζει. Όταν το ηλεκτροφόρο καλώδιο αγγίξει ένα συνηθισμένο σύρμα, και τα δυο τους ηλεκτρίζονται.
Όλες αυτές οι φυσικές ενέργειες δεν είναι παρά εικόνες ή πνευματικά φαινόμενα. Όλα όσα συμβαίνουν στον εξωτερικό κόσμο, είναι απλά η εικόνα όσων γίνονται στον εσωτερικό. Ολόκληρη η εφήμερη φύση είναι σαν ένα όνειρο, σε σχέση με την εσωτερική πραγματικότητα, σαν ένα παραμύθι, όταν μιλάμε με όρους αιώνιας ζωής.
Η ψυχή είναι η πραγματικότητα του σώματος. Ο Θεός είναι η πραγματικότητα της ψυχής. Όταν ο Θεός αγγίζει την ψυχή, την ζωοποιεί, της μεταδίδει την δράση. Όταν η ψυχή αγγίζει το σώμα, κάνει το ίδιο. Το σώμα λαβαίνει φως, ζεσταίνεται, δέχεται μαγνητισμό και ηλεκτρισμό, δράση, ακοή και κίνηση από την ψυχή. Όταν η ψυχή αναχωρεί από το σώμα, όλ’ αυτά χάνονται, εξαφανίζονται. Η ψυχή δέχεται από το Θεό έναν ειδικό φωτισμό, θέρμη, μαγνητισμό και ηλεκτρισμό, δράση, ακοή και κίνηση. Κι όλ’ αυτά χάνονται όταν η ψυχή χωρίζεται από το Θεό.

Το «ΟΧΙ» του 1940 και η στάση του ΚΚΕ

Ξημερώματα 28^ης Οκτωβρίου 1940, ο Ιταλός πρέσβης Εμμανουέλε Γκράτσι μεταβαίνει στην οικεία του Πρωθυπουργού Ιωάννη Μεταξά για να παραδώσει το ιταλικό τελεσίγραφο. Οι Ιταλοί ζητούσαν από τον Μεταξά να εγκαταλείψει την ουδετερότητα και να στραφεί προς τη συμμαχία των δυνάμεων του Άξονα. Ο Μεταξάς παρότι ιδεολογικά συγγενής με το φασιστικό καθεστώς του Μουσολίνι αρνήθηκε αποφασιστικά. Ο ίδιος ο Γκράτσι έγραψε στο βιβλίο του «Η αρχή του τέλους»: 

Προφητεία – ΣΟΚ του Αγίου Ραφαήλ: «Όταν ο Ερντογάν…»!

     Είμαστε στο 2010 και ο πρωθυπουργός, τότε, της Τουρκίας, Ταγίπ Ερντογάν, επισκέφθηκε την Αθήνα. Στη συνέντευξη Τύπου, τυχαία βρέθηκε κάποιος που λίγες μέρες πριν είχε κάνει το τάμα του στους Νεοφανείς Αγίους Ραφαήλ, Νικόλαο και Ειρήνη στη Μυτιλήνη.

     Ακούγοντας τα όσα έλεγε ο Ερντογάν, η όψη του σκοτείνιασε και πληροφόρησε τον φίλο του, ο οποίος βρισκόταν μαζί του και άκουγε τις δηλώσεις, ότι κάτι συγκλονιστικό του είχε συμβεί το προηγούμενο βράδυ.

     Περιέγραψε ότι ονειρεύτηκε τον Άγιο Ραφαήλ που με ύφος αυστηρό του είπε: 

        «Εγώ ήρθα πρόσφυγας εδώ σε αυτό το νησί καταδιωγμένος από τους Τούρκους και για την ΠΙΣΤΗ και την ΠΑΤΡΙΔΑ μου έκοψαν το κεφάλι.      Αυτό το νησί σε λίγο καιρό θα γεμίσει με πρόσφυγες-περαστικούς.      Οι Τούρκοι θα συνεχίζουν να κόβουν κεφάλια μέχρι να πέσει το κεφάλι αυτουνού που θα συναντήσεις αύριο στην Αθήνα. Τότε η ιστορία θα αλλάξει σελίδα και οι Τούρκοι θα γίνουν πρόσφυγες»…

Πηγή

Η αιώνια Ελλάς

 

Ω Eλλάς! ― ω πατρίς μου!

   Η 28η Οκτωβρίου 1940 δεν είναι η εξαίρεση, αλλά ο κανόνας της ελληνικής Ιστορίας. Είναι ένας χρυσός κανόνας όπου η αυταπάρνηση, ο ηρωισμός και η ικανότητα της αριστοκρατικής τάξης των πολεμιστών αποδεικνύονται ισχυρότερα στον αγώνα της υπεράσπισης βωμών και εστιών από τα οπλικά συστήματα του φαινομενικά πανίσχυρου εχθρού.
Η πατριωτική έκρηξη των Ελλήνων, το πολεμικό ξέσπασμα εναντίον των Ιταλών και η συντριβή μιας αλαζονικής αυτοκρατορίας από τους προγόνους μας δεν αποτελούν κάτι απρόσμενο, αλλόκοτο ή ασυνήθιστο για τα δεδομένα του έθνους μας. Σχεδόν σε όλες τις

Εμφανίσεις της Παναγίας στον πόλεμο του 1940:

Ένα ακόμα άγνωστο θαύμα της Αγίας Σκέπης (Βίντεο με μαρτυρίες )

Το χιόνι έπεφτε ασταμάτητα και ο βοριάς σφύριζε μανιασμένα. Μέσα σ’ αυτή τη χιονοθύελλα, ένας στρατός προχωρούσε αποφασιστικά… σκαρφάλωνε σ’ απότομες πλα­γιές…Κατέβαινε γκρεμούς…βάδιζε ασταμάτητα και κουβαλού­σε στη ράχη του μεγάλο φορτίο.
Ένα μικρό φαρμακείο, μια στρατιωτική κουβέρτα, ένα ζευγάρι κάλτσες, μια φανέλα. Αλλά και τ’ όπλο του με την ξιφολόγχη και τα φυσίγγια… Παρ’ όλο το βάρος, το χιόνι και τις λάσπες… συνέχιζε τη δύσκολη πορεία του και μόνο σαν έβρισκε κάποιο χάλασμα, ή κανένα προφυλαγμένο βράχο, σταμα­τούσε λίγο, για να ξεκουραστεί.
Μέσα σ’ αυτές τις φοβερές συν­θήκες τα παλικάρια στον ιστορικό πό­λεμο του ’40, έγραψαν αθάνατες σελίδες ηρωισμού και θυσίας, πάνω στα Βορειοηπειρωτικά βουνά.
Αυτοί οι ήρωες σκαρφάλωσαν στις κορυφές του Ιβάν, της Μοράβας… κι ήταν η νίκη τους θρίαμβος! Πολε­μούσαν με τις

Στο ύψωμα 731 γράφτηκαν οι νέες Θερμοπύλες

Στο ύψωμα 731

γράφτηκαν οι νέες Θερμοπύλες

Ναυσικά Μουλά-Αγγελάκη, φιλόλογος

Το 1904 με Βασιλικό Διάταγμα τα Τρίκαλα ορίστηκαν ως έδρα του 5ου Συντάγματος Πεζικού, που υπαγόταν στην Ι Μεραρχία Λαρίσης. Σε μεγάλο ποσοστό στο 5ο Σύνταγμα στρατολογούνταν, σύμφωνα με το τότε σχέδιο επιστρατεύσεως, Τρικαλινοί και Καρδιτσιώτες, ενώ πολλοί Δυτικοθεσσαλοί υπηρέτησαν στο 1/38 Σύνταγμα Ευζώνων και σε μονάδες ιππικού.

Το 5ο Σύνταγμα Τρικάλων έλαβε μέρος με αξιοσημείωτη δράση σε όλους τους μεγάλους πολέμους: Βαλκανικοί Πόλεμοι 1912-13, Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος, Μικρασιατική Εκστρατεία, Ελληνοϊταλικός Πόλεμος 1940-1941.

«Έρχονται μεγαλύτερες διαιρέσεις»

Γεωπολιτικό παρασκήνιο πίσω από το Ουκρανικό – «Έρχονται μεγαλύτερες διαιρέσεις»

– Το μεγαλύτερο Ανατολικό Ορθόδοξο σχίσμα απασχολεί το Stratfor

Μια εις βάθος ανάλυση για τα εκκλησιαστικά γεγονότα με φόντο την Ουκρανία κάνει το γνωστό Ινστιτούτο Stratfor.

Η χορήγηση αυτοκεφαλίας στην Ορθόδοξη Εκκλησία της Ουκρανίας και η επακόλουθη διάσπαση της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας από το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινούπολης σηματοδοτούν ένα από τα μεγαλύτερα σχίσματα στον Ορθόδοξο κόσμο την περασμένη χιλιετία, σύμφωνα με το Ινστιτούτο.

Στα βασικά συμπεράσματά του τονίζει πως η κίνηση της Ουκρανίας προς την οικουμενική ανεξαρτησία από τη Μόσχα εντάσσεται σε

«Δος αίμα και λάβε πνεύμα»

Του αειμνήστου Ιωάννου Κορναράκη

Η ψυχολογική βίωση του Χριστιανισμού.

«Ο συμβιβασμός του σύγχρονου "καλού" χριστιανού

με τον κόσμο γίνεται για λόγους ψυχολογικούς

και επομένως "κατ’ οικονομία"»!

    Οι υπηρεσίες της σύγχρονης ψυχολογίας στην βελτίωση των όρων της ζωής του ανθρώπου είναι ασφαλώς όχι απλώς αξιόλογες αλλά και επαινετές. Η ευρεία διάδοση των ψυχολογικών γνώσεων συνετέλεσε και συντελεί στην κατανόηση του ανθρώπου από τον άνθρωπο σε όλες τις εκδηλώσεις του και τις μορφές ή τους τομείς της ζωής του. Η συνεχώς σωρευμένη ψυχολογική εμπειρία, από τη μεθοδική έρευνα ή το αυθόρμητο και τυχαίο ψυχολογικό γεγονός, τίθεται συνεχώς στην υπηρεσία της βελτιώσεως και εξομαλύνσεως της καθημερινής ζωής του ανθρώπου. Αυτό σημαίνει ότι η πορεία της ζωής του ανθρώπου διαποτίζεται συνεχώς από το πνεύμα της ψυχολογίας «για ένα καλύτερο σήμερα»! Ό,τι είναι ψυχολογικό, είναι χρήσιμο σαν δείκτης ζωής, ενώ κάθε «αψυχολόγητο» θεωρείται σαν κάτι σχεδόν … απάνθρωπο!

     Η τάση αυτή να «ψυχολογοποιούμε» την ύπαρξη και τη δράση του ανθρώπου είναι πολύ χρήσιμη, αλλά. .. μέχρις ενός σημείου! Πέρα από αυτό το σημείο αρχίζει η κατάχρηση του πνεύματος της ψυχολογίας. Οι

ΟΛΟΝΥΚΤΙΑ στις ΣΤΑΓΙΑΤΕΣ για την εορτή της ΑΓΙΑΣ ΣΚΕΠΗΣ (και νέες ημέρες για εξομολόγηση)

Ἐπανάληψη

Νέα διεύθυνση καὶ ἡμέρες γιὰ ἐξομολόγηση

Τραγικότητες! Ένας χαρισματικός άνθρωπος που μαγνήτιζε, κατήντησε ως Αρχιεπίσκοπος ένας ντίλερ που ανακατεύει σαν τραπουλόχαρτο την Ορθοδοξία ανάμεσα στις θρησκείες!

Θρησκευτικός πλουραλισμός και ειρηνική συνύπαρξη

(Ορισμένες επισημάνσεις)

Αναστάσιος Αρχιεπίσκοπος Tιράνων, Δυρραχίου και πάσης Αλβανίας

    Η ενσυνείδητη αποδοχή του θρησκευτικού πλουραλισμού και η ειρηνική συνύπαρξη των διαφόρων κοινοτήτων μπορούν να προέλθουν από δυο αντίθετες αφετηρίες. Είτε από την αδιαφορία για τη θρησκευτική πίστη είτε από τη συνειδητή βίωση της ουσίας της θρησκείας. [σ.σ.: Κατὰ τὸν κ. Ἀναστάσιο, δὲν χρειάζεται ἡ μετάνοια τῶν καθοδηγούμενων ὑπὸ ἑτέρου “πνεύματος” –ἄκρως ἀντιθέτου καὶ πολεμοῦντος τὸν Χριστιανισμόν–  ὀπαδῶν τῶν Θρησκειῶν. Ἂν ὁ ὀπαδὸς κάθε θρησκείας βιώνει συνειδητὰ τὴν πίστη του, φτάνει στὸ ἴδιο ἀποτέλεσμα (κατὰ τὰ λεγόμενα καὶ ὑπονοούμενα τοῦ Ἀρχιεπισκόπου) ποὺ φτάνει ὁ Ὀρθόδοξος πιστός, διὰ τῆς πίστεως εἰς τὸν Ἰησοῦν Χριστὸν καὶ τὴν καθοδήγησίν του ὑπὸ τοῦ Πνεύματος τῆς ἀληθείας! Καὶ δύναται νὰ συνυπάρχει εἰρηνικὰ μὲ τοὺς Χριστιανούς!!!]. Αντιστρόφως, η θρησκευτική μισαλλοδοξία ανάμεσα σε συνυπάρχουσες θρησκευτικές κοινότητες και πολιτιστικές παραδόσεις είναι δυνατόν να αναπτυχθεί: Πρώτον, από σπέρματα θρησκευτικού τύπου, π.χ. από έναν ακραίο φανατισμό. Δεύτερον, από μη θρησκευτικές ρίζες π.χ. παράγοντες πολιτικούς, εθνικιστικούς, που χρησιμοποιούν τη θρησκεία για άλλες επιδιώξεις. Όλες αυτές οι ρίζες εξακολουθούν να είναι ανθεκτικές σε πολλές περιοχές της υφηλίου.
Ο ανθρώπινος, εντούτοις, πόθος για παγκόσμια ειρήνη παραμένει εναγώνιος. Αξίζει λοιπόν να μελετούμε προσεκτικά το πολυσύνθετο αυτό πρόβλημα για την ορθή αντιμετώπισή του. Στην αποψινή σύντομη ομιλία θα περιοριστώ να διατυπώσω ορισμένες μόνο επισημάνσεις σχετικά με το κρίσιμο αυτό θέμα.

1. Προσωπικά πιστεύω ότι η καλλιέργεια μιας υγιούς θρησκευτικής συνειδήσεως αποτελεί το σταθερότερο θεμέλιο της ειρηνικής συνυπάρξεως. Και όχι η θρησκευτική αδιαφορία. [σ.σ.: Εἶναι δυνατὸν κατὰ τὸν κ. Ἀναστάσιο νὰ καλλιεργηθεῖ καὶ ἀπὸ τὸ δαιμονικὸ Κοράνιο ὑγιὴς θρησκευτικὴ συνείδηση!].
Στις μονοθεϊστικές θρησκείες που επηρεάζουν τη σημερινή οικουμένη διαπιστώνονται:

Η Εκκοσμίκευση του Χριστιανισμού και η επίδρασή της στην Ορθόδοξη Χριστιανική Παιδεία

 10o Πανελλήνιο Θεολογικό Συνέδριο της ΠΕΘ:

Η Εκκοσμίκευση του Χριστιανισμού και η επίδρασή της στην Ορθόδοξη Χριστιανική Παιδεία

Παρασκευή - Σάββατο, 2 και 3 Νοεμβρίου 2018

Έναρξη: Παρασκευή 17.00 

Πολεμικό Μουσείο Αθηνών

Είσοδος Ελεύθερη - Θα χορηγηθεί Bεβαίωση Παρακολούθησης

Δείτε το Πρόγραμμα:

Καταστροφικές οι συνέπειες της απόφασης του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως

Αζάροφ: Καταστροφικές οι συνέπειες της απόφασης του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως για το εσωτερικό της Ουκρανίας και τους δεσμούς αιώνων με τον Ρωσσικό λαό.

σ.σ. Αλήθειες αλλά και πολύ σκληρά λόγια από τον πρώην Πρωθυπουργό της Ουκρανίας Νικολάι Αζάροφ για το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως.

***

«…η καταστροφή του Πατριαρχείου Μόσχας στην Ουκρανία δεν μπορεί εξ ορισμού να είναι ειρηνική…»

Η απόκτηση αυτοκεφαλίας για την Ουκρανική Ορθόδοξη Εκκλησία έχει γίνει αναπόσπαστο κομμάτι της τρέχουσας πολιτικής του Κιέβου που αποσκοπεί στην προώθηση μιας αντιπαλότητας μεταξύ του Ουκρανικού και του Ρωσσικού λαού, δήλωσε ο πρώην Πρωθυπουργός της Ουκρανίας Νικολάι Αζάροφ στην Izvestia.
«Όλο αυτό συμβαδίζει με την πολιτική αποκοπής όλων των δεσμών με την Ρωσσία – πολιτιστικών, οικονομικών και θρησκευτικών. Είναι ξεκάθαρο τώρα ότι οι ΗΠΑ άσκησαν πίεση στον [Οικουμενικό Πατριάρχη] Βαρθολομαίο [της Κωνσταντινούπολης]. Ίσως έχουμε δώσει πολύ σημασία στον Οικουμενικό Πατριάρχη, ο οποίος τους τελευταίους αιώνες δεν υπήρξε «οικουμενικός». Η πόλη της Κωνσταντινούπολης δεν υπάρχει πια. Το μόνο που έχει απομείνει είναι το Φανάρι (μια γειτονιά στην Κωνσταντινούπολη όπου βρίσκεται η οικία του Πατριάρχη), ενώ ο ίδιος ο Πατριάρχης είναι Τούρκος υπήκοος», τόνισε ο Αζάροφ.

«ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΩΣ ΚΡΙΤΟΥ»

(Αγ. Ιουστίνος Πόποβιτς – ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ)

Τοῦ Ν. ΣΑΚΑΛΑΚΗ

Αναμφίβολα, η Ορθόδοξη εκκλησία είναι ο φάρος των (πιστών) ναυτίλων της παρούσης ζωής.

        Ο άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς στο πνευματικότατο βιβλίο του «Η ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ», για το μέγα μυστήριο της Εκκλησίας, γράφει: «Η Εκκλησία είναι πανδωρεά του Χριστού εις τον κόσμον». Γράφει, επίσης: «Το θείον Βάπτισμα εισάγει τον άνθρωπον εις την Εκκλησίαν και συσσωματώνει όλους τους Ορθοδόξους βαπτισμένους εις εν σώμα, το σώμα του Χριστού».

Η ανάστασις δια του βαπτίσματος, αποτελεί την Πρώτη Ανάστασι που αναφέρει η Αποκάλυψις (20,5-6). Αυτή η εξ ουρανού γέννησις με τη δύναμη του Παναγίου Πνεύματος είναι μια πραγματική ανάστασις εκ νεκρών, γι’ αυτό και το βάπτισμα ονομάζεται και «ανάστασις» (Κολ. 2,12-13) και (Ρωμ. 6, 3-5).

Την πραγματικότητα αυτή υπογραμμίζει κατηγορηματικά ο Κύριος:

-«αμήν αμήν λέγω υμίν ότι ο τον λόγον μου ακούων και πιστεύων τω πέμψαντί με έχει ζωήν αιώνιον και εις κρίσιν ουκ έρχεται, αλλά μεταβέβηκεν εκ του θανάτου εις την ζωήν. Αμήν αμήν λέγω υμίν ότι έρχεται ώρα, και νυν εστιν, ότε οι νεκροί ακούσονται της φωνής του υιού του Θεού και οι ακούσαντες ζήσονται» (Ιωάν. 3,3-5).

-«αμήν αμήν λέγωσι, εάν μη τα γεννηθή εξ ύδατος και πνεύματος, ου δύναται εισελθείν εις την βασιλείαν του Θεού» (Ιωάν. 5,24-25)

-«Ούτος νεκρός ην και ανέζησε» (Λουκ. 15,32).

Η αποδοχή δηλ. της πίστεως και το βάπτισμα συνυφαίνουν την πνευματική ανάστασι του ανθρώπου ή την πρώτη Ανάστασι κατά την Αποκάλυψη.

Πρόδρομος του σφραγίσματος οι νέες ταυτότητες;

   Πρόδρομος του σφραγίσματος οι νέες ταυτότητες (βίντεο) 

Δυο επιστήμονες δίνουν απαντήσεις για τις νέες ταυτότητες στην εκπομπή του ΘΕΣΣΑΛΙΑ TV. Ολα όσα πρέπει να ξέρετε. Πως μας οδηγούν σιγά σιγά στο σφράγισμα του αντίχριστου.

Πηγή

«Μακάριος ος ουκ επορεύθη εν βουλή ασεβών"

Τοῦ Ἀδαμάντιου Τσακίρογλου 

 Οἱ Ψαλμοὶ τοῦ Δαβὶδ εἶναι ἴσως τὸ σημαντικότερο βιβλίο τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης. Ὁ προφητάναξ Δαβὶδ προφήτευσε μὲ τοὺς ψαλμοὺς ὅλους τοὺς χρόνους καὶ μὲ ὅλους τοὺς τρόπους. Γι’ αὐτὸ καὶ οἱ ψαλμοὶ εἶναι πάντοτε ἐπίκαιροι καὶ ἀπαραίτητοι γιὰ τὸν Χριστιανό. Λέγει περὶ αὐτῶν ὁ μακαριστὸς π. Ἀθανάσιος Μυτηλιναῖος: «Μάλιστα λέγεται ὅτι τό τί εἶναι τό Ψαλτήρι θά μποροῦσε νά ἐκφραστεῖ μέ δυό μόνο λέξεις: εἶναι ὁ Θεός καί ὁ ἄνθρωπος! Καί αὐτό γιατί ἐκεῖ μιλάει ὁ Θεός μέ ἕναν τρόπο ἔντονο· ἀλλά καί ὁ ἄνθρωπος μιλάει πρός τόν Θεό μέ ἕναν τρόπο πολλές φορές δραματικό. Γιά παράδειγμα, λέει ὁ Θεός: «πρόσχες μοι», πρόσεξέ με· κατά τόν ἴδιο τρόπο καί ὁ ἄνθρωπος λέει πρός τόν Θεό: «ἐνώτισε», ἄκουσέ με, βάλε καλά τά αὐτιά Σου νά μ’ ἀκούσεις. Γίνεται δηλαδή ἕνα εἶδος πάλης ἀνάμεσα στόν ἄνθρωπο καί τόν Θεό. Τό Ψαλτήρι θά λέγαμε πώς εἶναι τό πιό δυνατό βιβλίο τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης...

Τό Ψαλτήρι, ὅπως σᾶς εἶπα, εἶναι τό βασικότερο βιβλίο τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, γιατί ἐπιπλέον περιέχει μέσα του κάθε πτυχή τῆς ἀνθρώπινης ψυχῆς! Ἄν θά ἀνοίξει κανείς τό Ψαλτήρι, θά βρεῖ τόν ἑαυτό του. Ὁ μέγας Ἀθανάσιος λέει ὅτι σ’ ὅποια κατάσταση καί νά βρίσκεται ὁ ἄνθρωπος, θλιμμένη ἤ χαρούμενη, σέ ἀπόγνωση ἤ σ’ ἐνθουσιασμό ἤ σέ ἀπορία ἤ σέ ὁποιαδήποτε ἄλλη κατάσταση κι ἄν βρίσκεται, τό Ψαλτήρι ἔρχεται νά τοῦ ἀπαντήσει, ἔρχεται νά ταυτιστεῖ μέ τή δική του ψυχολογική κατάσταση, γιατί ἁπλούστατα γράφτηκε κάτω ἀπό ποικίλες ψυχολογικές συνθῆκες. Καί γι’ αὐτό εἶναι ἕνα βιβλίο ἰδιαίτερα κατάλληλο γιά ὅλους, προσαρμόζεται πραγματικά σέ κάθε ἀνθρώπινη ψυχή! Ἔτσι, τό Ψαλτήρι, ἐκτός ἀπό τό ὅτι περιέχει ψυχολογικές καταστάσεις πού ἀνταποκρίνονται στήν ἀνθρώπινη ψυχή, ἔχει καί κάτι ἄλλο: περιέχει πλούσια θεολογία, εἶναι γεμᾶτο ἀπό χριστολογία» (’’ΕΠΙΛΟΓΗ ΨΑΛΜΩΝ” Τόμος α΄. Ἱερὰ Μονὴ Κομνηνείου, Κοιμήσεως Θεοτόκου και Αγίου Δημητρίου).

Οἱ Οἰκουμενιστὲς γνωρίζουν καὶ προβάλλουν ἐπιφανειακὰ τοὺς ψαλμούς, δείχνοντας ὡς προβατόσχημοι λύκοι μία ψευδοευσέβεια καὶ προτρέπουν τοὺς πιστοὺς νὰ τοὺς διαβάζουν. Κυριολεκτικὰ ὅμως τοὺς ἀρνοῦνται, τοὺς ἀφαιροῦν συχνὰ ἀπὸ τὴν Θεία Λειτουργία καὶ διαστρεβλώνουν ἢ ἀποκρύπτουν τὸ νόημά τους καὶ τὴν ἑρμηνεία τους ἀπὸ τοὺς Πατέρες. Ἁρκεῖ ὅμως ὁ πρῶτος ψαλμὸς καὶ δὴ οἱ δύο πρῶτοι στίχοι γιὰ νὰ ἀποτινάξουν τὴν δορὰ τοῦ προβάτου καὶ νὰ ἀποδείξουν τὴν αἱρετικὴ στάση καὶ τὴν ψευδοευσέβεια τῶν Οἰκουμενιστῶν (ἀλλὰ καὶ τῶν ὑποτιθέμενων ἀντιοικουμενιστῶν, ποὺ κοινωνοῦν μαζί τους):

«Μακάριος ἀνήρ, ὃς οὐκ ἐπορεύθη ἐν βουλῇ ἀσεβῶν καὶ ἐν ὁδῷ ἁμαρτωλῶν οὐκ ἔστη καὶ ἐπὶ καθέδρᾳ λοιμῶν οὐκ ἐκάθισεν. 

ἀλλ᾿ ἤ ἐν τῷ νόμῳ Κυρίου τὸ θέλημα αὐτοῦ, καὶ ἐν τῷ νόμῳ αὐτοῦ μελετήσει ἡμέρας καὶ νυκτός».

Ὁ στάρετς τῆς Ὅπτινα Ὅσιος Νεκτάριος, ἑρμήνευσε ἀκολούθως τὰ λόγια τοῦ πρώτου ψαλμοῦ "Μακάριος ἀνήρ..." ὡς ἑξῆς: "Αὐτὸς ὁ ψαλμός κατὰ γράμμα σημαίνει πὼς ἕνας ἄνθρωπος εἶναι μακάριος καὶ εὐλογημένος, ὅταν ἀποφεύγη τὶς ἀσεβεῖς καὶ ἁμαρτωλές συναθροίσεις καὶ δὲν λαμβάνει μέρος σὲ αἱρετικές ἤ ἀντιεκκλησιαστικές διδασκαλίες». (ἐδῶ)

O Μητροπολίτης Ουκρανίας Ονούφριος μιλά για την πορεία της κανονικής Ορθοδοξίας στην Ουκρανία

Το Τμήμα Πληροφοριών και Μορφώσεως της Ορθοδόξου Εκκλησίας της Ουκρανίας δημοσίευσε τη συνέντευξη του Μακαριωτάτου Μητροπολίτου Κιέβου και πάσης Ουκρανίας κ.κ. Ονουφρίου στο περιοδικό «Pastyr i pastva» («Ο Ποιμένας και το ποίμνιο»).

— Μακαριώτατε, κατά το Σύνταγμα της Ουκρανίας, η Εκκλησία τυγχάνει κεχωρισμένη της Πολιτείας. Στην αρχή του 20 αι. με τους μπολσεβίκους να είχαν υιοθετήσει αυτό το νόμο, πολλοί εκ των πιστών το έβλεπαν ως μείζονα θρησκευτική καταστροφή. Ἐν τούτοις, όπως πολύ σύντομα κατέστη σαφές, οι μπολσεβίκοι χώρισαν την Εκκλησία από την Πολιτεία με σκοπό να την εξαφανίσουν. Στη συνέχεια, στις αρχές του 1990, άλλαξε η κατάσταση: οι κομμουνιστές εγκατέλειψαν την ιστορική σκηνή, ενώ για την Εκκλησία επήλθε η εποχή αναγεννήσεως.