Τα πάντα γυμνά και τετραχηλισμένα

Λειτουργικὴ Κίνησις Οἰκουμενισμὸς

καὶ στὸ βάθος Ἕνωση Ἐκκλησιῶν ὑπὸ τὸν Πάπα

Ἡ ἐξαπάτηση Ὀρθοδόξων ἀπὸ τοὺς Δυτικοὺς συνεχίζεται

μὲ τὴν συνειδητὴ –πλέον– συνεργασία τῶν ἡγετῶν μας

Τὸ παρὸν εἶναι ἀπόσπασμα ἀπὸ τὴν εἰσήγηση τοῦ Ἀρχιμανδρίτου Νικοδήμου Μπαρούση (ἡγουμένου τῆς Ἱ. Μ. Παναγίας Χρυσοποδαριτίσσης Πατρῶν) μὲ τίτλο: «Ἡ “Λειτουργικὴ Κίνησις” τῆς Δύσεως καὶ ὁ Οἰκουμενισμός».

 

Ἡ εἰσήγηση πραγματοποιήθηκε στὴν Θεσσαλονίκη τὸ 2004, στὸ Διορθόδοξο Θεολογικὸ Συνέδριο, «Οἰκουμενισμός, (Γένεση-Προσδοκίες-Διαψεύσεις)».

 

Τὰ πάντα, λοιπόν, «γυμνὰ καὶ τετραχηλισμένα» ἐνώπιόν μας κι ἐμεῖς, μοιραῖοι, ἢ τοὺς ἀκολουθοῦμε εὐπειθῶς ἢ τοὺς ἀνεχόμεθα ἐνόχως καὶ περιδεῶς!

 

Ἡ «Λειτουργικὴ Κίνησις», ἀρχικῶς μὲν ἕνα ὅραμα κάποιων διακεκριμένων βενεδικτίνων μοναχῶν..., σὺν τῷ χρό­νῳ ἀ­πέ­κτη­σε τὴν μορ­φὴ μι­ᾶς κα­λῶς ὀρ­γα­νω­μέ­νης προ­σπα­θεί­ας, ἡ ὁποία ἔλαβε τὸ χαρακτηριστικὸν ὄνομα, «Ἡ Κίνησις», καὶ τῆς ὁποίας ὁ σκοπὸς ἔλαβε τὸ ἐπίσης ἰδιαίτερον ὄνομα, «Τὸ Ἔργον». Αὐτὸ τὸ «ἔργο», ἦταν ἡ ἐλπὶς ὅλων διὰ τὴν ἀναζωπύρωσι τῆς πίστεως, (κατὰ τὴν ἐκτίμησι πολλῶν), καὶ ἡ ἀσφαλὴς προσδοκία τῆς Ἑνώσεως τῶν Ἐκκλησιῶν, (κατὰ τοὺς ἐκπροσώπους τῆς «Κινήσεως»)...

      Ἡ «Λειτουργικὴ Κί­νη­σις» δι­ε­πί­στω­σε ὅ­τι ἡ δη­μι­ουρ­γί­α τῶν σχι­σμά­των ἔ­χει ὡς ἀ­πο­τέ­λε­σμα τὸν πε­ρι­ο­ρι­σμὸ τῆς πα­γκο­σμι­ό­τη­τος τῆς πα­πι­κῆς ἐ­ξου­σί­ας. Ἐ­πει­δὴ ὑ­πε­στή­ρι­ζε ὅ­τι ἡ ἑ­νό­της τῆς Ἐκ­κ­λη­σί­ας πρα­γμα­το­ποι­εῖ­ται δι­ὰ τῆς τε­λέ­σε­ως μι­ᾶς λει­τουρ­γί­ας καὶ τῆς ἑ­νώ­σε­ως με­θ’ ἑ­νὸς πα­γκο­σμί­ου πα­τρός, τοῦ Πά­πα τῆς Ρώ­μης, δι­ε­κή­ρυ­ξε, ἀ­φ’ ἑ­νός μὲν τὴν ἀ­νά­γκη προ­σεγ­γί­σε­ως τῶν λει­τουρ­γι­κῶν πη­γῶν, ἀ­φ’ ἑ­τέ­ρου δὲ τὴν ἀ­νά­γκη ἐ­ξευ­ρέ­σε­ως νέ­ας ἑρ­μη­νεί­ας τοῦ πα­πι­κοῦ ἀ­λα­θή­του, ὥ­στε τοῦ­το νὰ κα­τα­στῇ εὔ­λη­πτον ὑ­πὸ τῶν «σχι­σμα­τι­κῶν» Ὀρ­θο­δό­ξων...

      Ἐ­γνώ­ρι­ζε ἐ­παρ­κῶς τὴν προ­σή­λω­σι τῶν Ὀρ­θο­δό­ξων εἰς τὴν λα­τρεί­α καὶ ἀ­πε­φά­σι­σε νὰ τοὺς πλή­ξῃ εἰς τὸ ση­μεῖ­ο αὐ­τό. Ὡς δέ­λε­αρ ἐ­πα­ρου­σί­α­σε τὴν ἐ­πι­στρο­φὴν εἰς τὰς πη­γάς...

      Πρό­τυ­πο τοῦ «ἔρ­γου τῆς Κι­νή­σε­ως» ἦ­σαν οἱ Συ­νο­μι­λί­ες εἰς τὴν πό­λι Μα­λῖ­νες τοῦ Βελ­γί­ου ὑ­πὸ τὸν Καρ­δι­νά­λι­ο Mercier, τὸ ἔ­τος 1909. Κα­τό­πιν τῶν Συ­νο­μι­λι­ῶν ...με­τα­ξὺ Ρω­μαι­ο­κα­θο­λι­κῶν καὶ Ἀγ­γ­λι­κα­νῶν, δι­ε­πι­στώ­θη ὅ­τι ὁ κα­λύ­τε­ρος τρό­πος προ­σεγ­γί­σε­ως τοῦ ἐν δι­α­στά­σει εὑ­ρι­σκο­μέ­νου χρι­στι­α­νι­κοῦ κό­σμου εἶ­ναι ἡ «ἀρ­χὴ» πὼς  «ὅ­λα εἶ­ναι θέ­μα ἑρ­μη­νεί­ας».  Κά­θε δι­α­φο­ρὰ ἠ­μπο­ρεῖ νὰ ἐ­ξο­μα­λυν­θῇ δι­ὰ μι­ᾶς ἄλ­λης ἑρ­μη­νεί­ας, μί­α ἀ­ντί­λη­ψις ἡ ὁ­ποί­α εἰ­σή­γα­γε τὴν δι­γλωσ­σί­α εἰς τὸν χῶ­ρο τῆς πί­στε­ως, ...εἶ­χε δὲ εὐρ­τά­τη ἐ­φαρ­μο­γὴ εἰς τοὺς κόλ­πους τῆς Ὀρ­θο­δο­ξί­ας.

       Βά­σει τῆς ἀρ­χῆς αὐ­τῆς, οἱ­α­δή­πο­τε αἵ­ρε­σις ἦ­ταν δυ­να­τὸν νὰ δι­α­κη­ρυ­χθῇ δί­χως νὰ κιν­δυ­νεύ­ῃ ὁ ἐκ­φρα­στὴς αὐ­τῆς νὰ χα­ρα­κτη­ρι­σθῇ ὅ­τι κη­ρύσ­σει τὴν αἵ­ρε­σι «παρ­ρη­σί­ᾳ ἢ γυ­μνῇ τῇ κε­φα­λῇ», κα­τὰ συ­νέ­πει­αν δί­χως νὰ ἐ­μπί­πτῃ εἰς τὰ ὑ­πὸ τῶν ἱ­ε­ρῶν Κα­νό­νων προ­βλε­πό­με­να. Ἔ­τσι ἡ κρί­σις κά­ποι­ων «εἰ­δι­κῶν» ἐ­τέ­θη ὑ­πὲρ τὴν θε­ο­πνευ­στί­α τῶν Οἰ­κου­με­νι­κῶν Συ­νό­δων, καὶ ἐ­προ­πα­γαν­δί­σθη ἡ ὑ­πο­κει­με­νι­κό­της τῶν θε­ο­λο­γι­κῶν κρι­τη­ρί­ων.

       Δυ­στυ­χῶς, οἱ ἀ­ντι­λή­ψεις αὐ­τὲς ...ἐ­πέ­τυ­χαν τὴν βα­θμι­αί­α ἐ­ξά­ντλη­σι καὶ ἀ­πο­δυ­νά­μω­σι τοῦ ἀ­μυ­ντι­κοῦ συ­στή­μα­τος τοῦ ὀρ­θο­δό­ξου ἐκ­κ­λη­σι­α­στι­κοῦ ὀρ­γα­νι­σμοῦ..., μὲ ἀ­πο­τέ­λε­σμα τὴν δη­μι­ουρ­γί­α λει­τουρ­γι­κῆς ἀ­νο­μοι­ο­γε­νεί­ας καὶ με­τα­ξὺ τῶν Ὀρ­θο­δό­ξων. Καὶ ὄ­χι μό­νον αὐ­τό, ἀλ­λὰ πα­ραλ­λή­λως ἐ­πε­τεύ­χθη καὶ ἡ ἀ­να­γνώ­ρι­σις λει­τουρ­γι­κῶν πρά­ξε­ων τῶν αἱ­ρε­τι­κῶν, οἱ ὁ­ποῖ­ες εἶ­χαν Συ­νο­δι­κῶς κα­τα­δι­κα­σθῇ.

Η ΕΝΩΣΙΣ ΤΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ

       Οἱ τῆς «Λει­τουρ­γι­κῆς Κι­νή­σε­ως», ὑ­πὸ τὸ πρό­σχη­μα τῆς ἀρ­χαί­ας πα­ρα­δό­σε­ως, βα­σι­κὸ στοι­χεῖ­ο τῆς ὁ­ποί­ας, κα­τ’ αὐ­τούς, ἦ­ταν καὶ τὸ πα­γκό­σμι­ο πρω­τεῖ­ο τῆς Ρώ­μης, ἀ­πέ­βλε­παν κυ­ρί­ως εἰς τὴν Ἕ­νω­σι τῶν Ἐκ­κ­λη­σι­ῶν. Ἀ­ντε­λαμ­βά­νο­ντο, βε­βαί­ως, ὅ­τι τοῦ­το ἀ­πο­τε­λεῖ ἰ­σχυ­ρὸν ἐ­μπό­δι­ο δι­’ ἡ­μᾶς —τοὺς σχι­σμα­τι­κούς, κα­τὰ τὴν ἰ­δι­κή τους ἐ­κτί­μη­σι—, γι­’ αὐ­τὸ καὶ εἶ­χαν ἀ­να­λά­βει τὴν προ­σπά­θει­α ἀ­πο­φορ­τί­σε­ως τῶν ἐ­ντυ­πώ­σε­ων ἐκ τοῦ και­νο­φα­νοῦς τού­του δό­γμα­τος, λέ­γο­ντες ὅ­τι τὸ πρω­τεῖ­ο τῆς Ρώ­μης «πρέ­πει νὰ ἰ­δω­θῇ μέ­σα ἀ­πὸ ἕ­να και­νούρ­γι­ο φῶς» καὶ νὰ συ­ζη­τη­θῇ ἀρ­γό­τε­ρα ὑ­πὸ τῆς ἑ­νω­μέ­νης πλέ­ον Ἐκ­κ­λη­σί­ας.

      ...Ἔ­τσι, ὡς ἔ­λε­γαν, με­τὰ τὴν Ἕ­νω­σι τῶν Ἐκ­κ­λη­σι­ῶν καὶ τὴν αἴ­τη­σι συγ­γ­νώ­μης τῆς μι­ᾶς Ἐκ­κ­λη­σί­ας ἀ­πὸ τὴν ἄλ­λην, θὰ συ­ζη­τη­θῇ καὶ τὸ δό­γμα τοῦ πα­πι­κοῦ ἀ­λα­θή­του, κα­τὰ τὸ πρό­τυ­πο τῆς Συ­νό­δου Φερ­ρά­ρας-Φλω­ρε­ντί­ας.

       Δι­ὰ νὰ προ­χω­ρή­σῃ τὸ «ἔρ­γο τῆς Ἑ­νώ­σε­ως» ἐ­στρέ­φο­ντο πλέ­ον πρὸς τοὺς Ὀρ­θο­δό­ξους ...μὲ σε­βα­σμό. Ἀρ­χι­κῶς ἐ­πε­ρί­με­ναν «νὰ κα­θα­ρί­σῃ ἡ ἀ­τμό­σφαι­ρα», ἀ­πο­κρύ­πτο­ντες ἐ­πι­με­λῶς ὅ,τι χω­ρί­ζει τοὺς Ρω­μαι­ο­κα­θο­λι­κοὺς ἀ­πὸ τοὺς Ὀρ­θο­δό­ξους. Ἐν συ­νε­χεί­ᾳ ἐ­φηῦ­ραν νέ­ον τρό­πο· τὴν δη­μι­ουρ­γί­α φι­λι­κοῦ κλί­μα­τος με­τα­ξὺ τῶν Ἐκ­κ­λη­σι­ῶν καὶ τὴν ἕ­νω­σι τῶν καρ­δι­ῶν καὶ τῶν συ­ναι­σθη­μά­των με­τα­ξὺ αὐ­τῶν, γι­’ αὐ­τὸ καὶ ἐ­φήρ­μο­σαν εὑ­ρύ­τα­τα τὴν λε­γο­μέ­νη «ψυ­χο­λο­γι­κὴ μέ­θο­δο».

       ... Ὁ­μι­λοῦ­σαν μὲ πο­λὺ θαυ­μα­σμὸ δι­ὰ τὴν γο­η­τεί­α καὶ τὴν με­γα­λο­πρέ­πει­α τῆς βυ­ζα­ντι­νῆς λει­τουρ­γί­ας, ἐ­ξέ­φρα­ζαν τὴν βα­θει­ά τους νο­σταλ­γί­α πρὸς τὴν ἀρ­χαι­ο­πρε­πῆ λει­τουρ­γι­κὴ πα­ρά­δο­σι τῆς Ἀ­να­το­λῆς...

       Μά­λι­στα τὰ μέ­λη τῆς «Κι­νή­σε­ως» ἔ­λα­βαν ἐ­μπε­ρι­στα­τω­μέ­νες συ­στά­σεις νὰ ἐ­πι­ζη­τοῦν τὴν μα­θη­τεί­α πα­ρὰ τοὺς πό­δας τῶν Ἀ­να­το­λι­κῶν ἐ­πὶ θε­μά­των λα­τρεί­ας, προ­σκα­λώντας πα­ραλ­λή­λως καὶ κά­ποι­ους ἐξ αὐ­τῶν εἰς τὴν Δύ­σι, δι­ὰ νὰ τοὺς γνω­ρί­σουν τὸν λει­τουρ­γι­κὸ πλοῦ­το τῆς ἀ­και­νο­το­μή­του Ἀ­να­το­λῆς. Ἦ­σαν βέ­βαι­οι ὅ­τι καρ­πὸς αὐ­τῆς τῆς ἀλ­λη­λο­γνω­ρι­μί­ας θὰ ἦ­ταν ἀ­σφα­λῶς ἡ δη­μι­ουρ­γί­α μι­ᾶς ὁ­μοι­ο­μόρ­φου λει­τουρ­γι­κῆς πρά­ξε­ως, Ἀ­να­το­λῆς καὶ Δύ­σε­ως.

      Ἀ­σφα­λῶς, αὐ­τὴν «τὴν φοί­τη­σι», ὡς ἔ­λε­γαν, «εἰς τὸ σχο­λεῖ­ο τῆς Ἀ­να­το­λῆς» ἐ­θε­ω­ροῦ­σαν ἀ­να­γκαί­α ὄ­χι δι­ὰ νὰ με­τα­βλη­θοῦν οἱ Λα­τῖ­νοι εἰς Ἀ­να­το­λι­κούς, ἀλ­λὰ δι­ὰ νὰ κερ­δί­σουν τὴν ἐ­κτί­μη­σι καὶ τὴν ἀ­πο­δο­χὴ τῶν Ὀρ­θο­δό­ξων, καὶ μά­λι­στα τῶν Ρώσ­σων, οἱ ὁ­ποῖ­οι εὑ­ρί­σκο­ντο ὑ­πὸ τὰ δει­νὰ τοῦ κομ­μου­νι­στι­κοῦ δι­ω­γμοῦ. Προ­σε­πά­θουν μα­κρο­προ­θέ­σμως νὰ κερ­δί­σουν τὴν ἐ­μπι­στο­σύ­νη τῶν Ὀρ­θο­δό­ξων, ἀ­να­μέ­νο­ντες ὅ­τι θὰ καμ­φθοῦν ἀ­πὸ τὴν γλυ­κύ­τη­τα τῶν λό­γων των πε­ρὶ τῶν θη­σαυ­ρῶν τῆς Ἀ­να­το­λι­κῆς Ἐκ­κ­λη­σί­ας, ὥ­στε οἱ ἴ­δι­οι νὰ τοὺς ἀ­νοί­ξουν μό­νοι τους τὴν θύ­ρα, δι­ὰ νὰ τοὺς ὁ­δη­γή­σουν μὲ ἀ­σφά­λει­α εἰς τὴν Ἕ­νω­σι με­τὰ τοῦ Πά­πα.

       Εἶ­χαν ἀ­ντι­λη­φθῇ ὅ­τι ἡ ἀ­ξί­ω­σις τοῦ Πά­πα Πί­ου Θ΄, νὰ προ­η­γη­θῇ ἡ αἴ­τη­σις συγ­γ­νώ­μης τῶν Ὀρ­θο­δό­ξων καὶ με­τὰ νὰ πρα­γμα­το­ποι­η­θῇ ἡ Ἕ­νω­σις, δὲν τε­λε­σφο­ροῦ­σε πλέ­ον. Δι­ε­βε­βαί­ω­ναν λοι­πὸν τοὺς Ὀρ­θο­δό­ξους ὅ­τι ἡ Ἕ­νω­σις, κα­τὰ τὰ δε­δο­μέ­να τῶν Συ­ζη­τή­σε­ων εἰς τὶς Μα­λῖ­νες, δὲν ἐ­σή­μαι­νε τὴν ἀ­φο­μοί­ω­σι τῶν Πα­τρι­αρ­χῶν τῆς Ἀ­να­το­λῆς ὑ­πὸ τοῦ Πά­πα τῆς Ρώ­μης, ἀλ­λ’ ἕ­νω­σι με­τ’ αὐ­τοῦ κα­τὰ τὸ πρό­τυ­πο τῶν Οὑ­νι­τῶν. Ἔ­τσι ἡ Ἕ­νω­σις τῶν Ἐκ­κ­λη­σι­ῶν θὰ πρα­γμα­το­ποι­εῖ­το κά­ποι­α στι­γμὴ de facto καὶ χω­ρὶς σκλη­ρὲς δι­α­δι­κα­σί­ες, οἱ ὁ­ποῖ­ες συ­νή­θως φέ­ρουν ἀ­ντί­θε­τα ἀ­πο­τε­λέ­σμα­τα, ὁ δὲ Πά­πας θὰ ἀ­πε­κα­θί­στα­το ὡς πα­γκό­σμι­ος ἐ­πί­σκο­πος.

 

Ὁλόκληρη τὴν εἰσήγηση μπορεῖτε νὰ τὴν βρεῖτε στὴν διεύθυνση:

www.alopsis.gr/modules.php?name=Content&pa=showpage&pid=164

Η κόλαση των ναρκωτικών και ο Φρόϋντ

Sigmund Freud:

Κείμενα περί κοκαΐνης

 Johanna Adorjan, 
 16.3.2003 Frankfurter Allgemeine

O Sigmund Freud πήρε για πρώτη φορά κοκαΐνη στις 30 Απριλίου 1884. Ήταν τότε 28 ετών και εργαζόταν τότε ως ειδικευόμενος στο Γενικό Νοσοκομείο της Βιέννης. Από την φαρμακευτική εταιρία Merck είχε αγοράσει ένα γραμμάριο για 1,27 δολάρια. Το ποσό δεν ήταν ευκαταφρόνητο για την εποχή. Ήταν όμως εφικτό να αγοράσει κανείς κοκαΐνη, και προπάντων νόμιμο. Η κοκαΐνη είχε αποδειχθεί ως δραστικό μέσο νάρκωσης των βλεννογόνων, και ως τέτοιο το χρησιμοποιούσαν στις εγχειρήσεις ματιών.

Την ημέρα εκείνη, ο Freud ήταν λίγο αδιάθετος. Αισθανόταν κουρασμένος. Είχε διαλύσει 0,05 γραμμάρια στο νερό, και ήπιε το διάλυμα. Λίγα λεπτά αργότερα διαπίστωσε πως ξαφνικά τα σύννεφα έφυγαν και αισθάνθηκε μια ελαφρότητα. Ήταν ενθουσιασμένος. Ήταν σε κατάσταση ευφορίας. Ένα έντονο αίσθημα ζέστης εξαπλώθηκε στο κεφάλι του, το οποίο προαναγγέλθηκε από ένα ψυχρό κύμα. Αυτό κι’ αν ήταν εντυπωσιακό φάρμακο. Το φάρμακο έπρεπε να μελετηθεί χωρίς καμιά καθυστέρηση.

Αφού το είχε δοκιμάσει καμιά ντουζίνα φορές, ήταν σίγουρος: η κοκαΐνη δεν είχε καμιά αρνητική επενέργεια, αν εξαιρεθεί το αίσθημα ελαφρού ιλίγγου, που μόνο δυο φορές το είχε νιώσει. Ο Freud είχε γράψει ένα ενθουσιώδες κείμενο: «Über Coca», όπου ουσιαστικά συνιστά ένθερμα το ναρκωτικό σε όλους. Μετά την χρήση της κοκαΐνης, αισθάνεται κανείς ευφορία, ζωτικότητα και ικανότητα για εργασία-και το καλύτερο: «Αισθάνεται κανείς ότι είναι απλά κανονικός, και δυσκολεύεται να πιστέψει ότι είναι υπό την επήρεια ενός φαρμάκου».

Βάσει της ιατρικής του εμπειρίας, η κοκαΐνη μπορούσε να δοθεί χωρίς καμιά ανησυχία σε περιπτώσεις όπως: προβλήματα με την χώνευση, άσθμα ή αλκοολισμός, όπως επίσης για πνευματική διέγερση, ως αφροδισιακό ή τοπικό αναισθητικό. Ο Freud είχε έρθει σε συμφωνία με ένα φαρμακείο στην Βιέννη, την Engelsapotheke, ώστε να κατεβάζουν την τιμή της κοκαΐνης σε ειδικές περιπτώσεις-η έλλειψη χρημάτων δε θα έπρεπε να είναι λόγος να μην έχουν όλοι πρόσβαση σε αυτό το θαυματουργό φάρμακο.

Σε κάποιον φίλο του, ο οποίος ήταν εξαρτημένος από την μορφίνη, ο Freud είχε δώσει την κοκαΐνη ως φάρμακο. Κάθε φορά που του ερχόταν η επιθυμία για μορφίνη, θα έπρεπε να παίρνει κοκαΐνη, πράγμα που έκανε. Ο φίλος του φυσικά είχε σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα αποκτήσει εξάρτηση από την κοκαΐνη Το 1885, ο Freud  είχε γράψει στην αρραβωνιαστικιά του, πως ο Fleischl δυστυχώς άλλαξε ψυχικά. «Δείχνει μια μικρόψυχη φιλαρέσκεια, με την οποία προσπαθεί να διατηρήσει την αναγνώριση από τους άλλους, όταν πέφτουν οι δυνάμεις του».

Ο Freud  είχε υποτιμήσει τον κίνδυνο εξάρτησης, όπως και τις άλλες συνέπειες.

Το ότι η κοκαΐνη μπορεί να μεταβάλει την προσωπικότητα σε μεγάλο βαθμό, πως η μακροχρόνια χρήση μπορεί να οδηγήσει σε κατάθλιψη, διαταραχές του ύπνου, φόβο και συναισθηματική ψυχρότητα, απώλεια αίσθησης της πραγματικότητας και μεγαλομανία, όλα αυτά ο δεν τα είχε προσέξει ο Freud. Όταν ο φίλος τους είχε πεθάνει, κατά την διάρκεια της θεραπείας του, από στέρηση της μορφίνης την οποία προκάλεσε η χρήση της κοκαΐνης, ο ενθουσιασμός του Freud για την κοκαΐνη είχε πάψει να υφίσταται. Ο ύμνος του στην κοκαΐνη όμως, ευθύνεται εν μέρει για το πρώτο κύμα χρήσης της κοκαΐνης στην Ευρώπη.

 Αμέθυστος

Απόσπασμα από το κείμενο του Freud

«Über Coca» 

 Η επίδραση της κοκαΐνης στο υγειές ανθρώπινο σώμα Έκανα πειράματα και μελέτες, στον εαυτό μου και σε άλλους, που αφορούν την επίδραση της κοκαΐνης πάνω στο υγιές ανθρώπινο σώμα. Τα ευρήματα μου........................................

Συνέχεια στο: amethystosbooks.blogspot.gr/2013/01/sigmund-freud.html

Ἡ τραγική εικόνα της θεσμικής Εκκλησίας

 Στὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ

ἄρχει καὶ διοικεῖ

ἡ Ἱεραρχία τοῦ Ἀντιχρίστου

τοῦ Λαυρεντίου Ντετζιόρτζιο
Προέδρου τῆς Φιλορθοδόξου Ἑνώσεως «Κοσμᾶς Φλαμιᾶτος»

Δημοσιεύουμε ἀναθεωρημένο τὸ τελευταῖο μέρος τῆς Ὁμιλίας του στὸν Βόλο (Δεκέμβριος 2012).

Αὐτὴ ἡ ἐπιλογὴ― τῆς συγκροτήσεως καὶ ὀργανώσεως τῶν Χριστιανικῶν Κοινοτήτων― ἔπρεπε νὰ εἶναι ἔργο τῆς Ἱεραρχίας· ἐάν, βεβαίως,  ἐπρόκειτο γιὰ πραγματικὴ Ἱεραρχία μὲ τὴν εὐλογία τοῦ Χριστοῦ καὶ ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι ἀναδεδειγμένη καὶ λειτουργοῦσα· εἰς τόπον καὶ εἰς τύπον Χριστοῦ εὑρισκομένη καὶ ὀρθοτομοῦσα τὸν λόγον τῆς Ἀληθείας Του.

Ἀλλὰ δυστυχῶς δὲν πρόκειται γιὰ πραγματική, ἐν Χριστῷ καὶ ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι Ἱεραρχία· πρόκειται γιὰ τὴ Δεσποτοκρατία, ποὺ σφετερίζεται τὴν ἱερωσύνη καὶ τὴν ἀρχιερωσύνη.

Πρόκειται δηλαδὴ γιὰ τὸ αὐθαίρετο, αὐταρχικὸ καὶ ἐξουσιοκρατικὸ καθεστώς, πού, ἐνῶ βρίσκεται ἐκτὸς τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως, ἔχει ἐπιβληθεῖ ἐντὸς τῆς Ἐκκλησίας καὶ ἀσχημονεῖ ἐπὶ τῆς Ἐκκλησίας: γεννᾶ, ὑποθάλπει καὶ καλλιεργεῖ κακοδοξίες καὶ αἱρέσεις, ἀναγνωρίζοντας λ.χ. τὸν Παπισμὸ ὡς ἀδελφὴ «Ἐκκλησία» καὶ συμμετέχοντας στὸ προτεσταντικὸ Παγκόσμιο Συμβούλιο τῶν «Ἐκκλησιῶν», ἀποδεχόμενο καὶ μετερχόμενο τὴν ὑπερτάτη ὕβρι, ὅτι ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας δὲν εἶναι ἡ Μία Ἁγία Καθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ. Δημιουργεῖ δὲ ἀτερμόνως ἠθικὰ καὶ οἰκονομικὰ σκάνδαλα, διότι ἡ αἵρεση ὁδηγεῖ καὶ στὴν ἠθικὴ κατάπτωση, ἀλλὰ καὶ ἡ ἠθικὴ κατάπτωση ὁδηγεῖ στὴν αἵρεση· πρόκειται γιὰ συγκοινωνοῦντα δοχεῖα!...

Ἔφθασε μάλιστα στὸ σημεῖο νὰ ζητήσει ἀπὸ τὴν Ἀρχὴ Προστασίας Προσωπικῶν Δεδομένων τὴν προστασία τῶν μελῶν καὶ θιασωτῶν τῆς Δεσποτοκρατίας ἀπὸ τὸν ἔλεγχο τῆς ὁμοφυλοφιλίας τους!!!

Δὲν κάνετε λάθος, καλὰ τὸ ἀκούσατε· αὐτὸ συνέβη ἐπὶ ἀρχιεπισκόπου Χριστοδούλου καὶ μάλιστα ἀπὸ τὸν ἴδιο μὲ τὴ συνεργία τῶν ὑπολοίπων ἐπισκόπων, ποὺ συγκροτοῦσαν ἐκείνη τὴν περίοδο τὴν κατ’ εὐφημισμὸν Δ. Ἱερὰ Σύνοδο!...

Αὐτὸ τὸ δεσποτοκρατικὸ καθεστὼς ὄχι περὶ τὴν Πίστη, ἀλλὰ περὶ ἀλλοτρίων τυρβάζει μὲ ἑωσφορικὴ ἀλαζονεία καὶ οἴηση... Καὶ κυρίως ταυτίζεται, συνεργάζεται καὶ ἀλληλοϋποστηρίζεται μὲ τὴν κοσμικὴ ἐξουσία· ὄχι μόνον μὲ τὶς ἑκάστοτε κυβερνήσεις ―δημοκρατικὲς ἢ δικτατορικές, λαοπρόβλητες ἢ λαομίσητες, ἐθνικὲς ἢ κατοχικὲς― ἀλλὰ καὶ μὲ τὰ ἀφεντικὰ αὐτῶν τῶν κυβερνήσεων, τοὺς σιωνιστὲς καὶ μασώνους, νεοεποχίτες καὶ νεοταξίτες παγκοσμιοκράτες, ποὺ παρεμβαίνουν καθοριστικὰ στὴν ἀνάδειξη τῶν μελῶν καὶ στελεχῶν τοῦ δεσποτοκρατικοῦ καθεστῶτος.

Καὶ ὡς ἀντιπαροχὴ πρὸς τοὺς εὐεργέτες τους, αὐτὰ τὰ μέλη καὶ στελέχη τοῦ δεσποτοκρατικοῦ καθεστῶτος, υἱοθετοῦν καὶ προβάλλουν ―δίκην προπαγανδιστῶν― τὴν ἑωσφορικὴ καὶ ἀποκρυφιστικὴ ἰδεολογία τῆς ἀντι-Χρίστου Νέας Ἐποχῆς!...

Δὲν γνωρίζω καὶ δὲν μπορῶ νὰ τεκμηριώσω ὅτι τὰ μέλη καὶ οἱ παρατρεχάμενοι τῆς Δεσποτοκρατίας εἶναι μέλη μασωνικῶν στοῶν· ἄλλωστε δὲν μὲ ἐνδιαφέρει νὰ τὸ ἀποδείξω, διότι δὲν χρειάζεται!!! Εἶναι αὐταπόδεικτο γεγονός, ἐκ τῶν λόγων καὶ τῶν ἔργων τους, ὅτι εἶναι αὐθεντικοὶ φορεῖς καὶ φορτικοὶ «πλασιὲ» τῆς νεοεποχίτικης καὶ καὶ νεοταξικῆς ἰδεολογίας τῆς σιωνιστομασωνικῆς παγκοσμιοκρατίας, τὴν ὁποία ὑπηρετοῦν μὲ συνέπεια ἀλλὰ καὶ μὲ ἐνθουσιασμό, προωθώντας τὸν διαχριστιανικὸ Οἰκουμενισμὸ καὶ τὸν διαθρησκειακὸ Συγκρητισμό!!!

Βεβαίως καὶ ὑπάρχουν ἐξαιρέσεις, ἀλλὰ ἀφομοιώνονται ―θέλοντας καὶ μὴ― στὴν ἰδεολογία, στὶς δομὲς καὶ καὶ στὶς πρακτικὲς τοῦ φιλαδέλφου τῆς δεσποτοκρατίας. Στὴν προσεχὴ Σύνοδο τῆς Ἱεραρχίας, λ.χ., ἔχει ἤδη ἀποφασισθεῖ νὰ ἀποκατασταθεῖ ὁ πρώην Ἀττικῆς κ. Παντελεήμων Μπεζενίτης, καταδικασθεὶς τελεσιδίκως ἀπὸ τὴν ἑλληνικὴ Δικαιοσύνη καὶ μάλιστα ἐκτείσας ποινὴ καθείρξεως στὶς φυλακές!...

Ἡ Δεσποτοκρατία ἔχει ἀποδεχθεῖ ἀσμένως τοὺς τρεῖς πειρασμοὺς ποὺ ὁ διάβολος ἀπηύθυνε στὸν Χριστό: ἐξουσία, δόξα, πλοῦτο (καὶ τὶς συνακόλουθές τους: ἀλαζονεία καὶ οἴηση, διαφθορά καὶ διαπλοκή, κραιπάλη καὶ ἀκολασία).

Ἰδιαιτέρως ἡ ἐξουσία εἶναι αὐτὸ ποὺ ὁδήγησε τὸν Ἑωσφόρο στὴν ἀνταρσία κατὰ τοῦ Θεοῦ καὶ στὴν ἔκπτωσή του ἀπὸ τὸν Οὐρανό· ἀλλὰ καὶ τὸν ἄνθρωπο ὁδήγησε στὴν ἀνυπακοὴ πρὸς τὸν Θεὸ καὶ στὴν πτώση του ἀπὸ τὸν Παράδεισο. Δηλαδὴ ἡ ἐξουσία εἶναι αὐτὸ τοῦτο τὸ προπατορικὸ ἁμάρτημα, ποὺ ἀναπαράγει κάθε γενιὰ καὶ κάθε ἄνθρωπος, κρατώντας τὸ γένος στὴν πτώση καὶ στὴν ἀμετανοησία διὰ τῆς οἰήσεως, τῆς αὐτοδικαιώσεως καὶ τῆς αὐτοθεώσεως!...

Γι’ αὐτὸ συμβαίνει τὸ ἀσυλλήπτου αἰσχρότητος γεγονός: ἐντὸς τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ νὰ ἄρχει καὶ νὰ διοικεῖ ἡ ἱεραρχία τοῦ Ἀντιχρίστου!!! Κι αὐτὸ δὲν εἶναι αὐθαίρετο συμπέρασμα, ἀλλὰ ἡ μαρτυρία τῶν γεγονότων· τῶν λόγων καὶ τῶν ἔργων τῆς Δεσποτοκρατίας!

Ἐκκλησία δὲν εἶναι μόνον ὁ ἐπίσκοπος, ὅπως διατείνεται ὁ Περγάμου Ἰωάννης (Ζηζιούλας) καὶ ἄλλοι οἰκουμενιστὲς καὶ ἀντι-οἰκουμενιστές ἐξουσιοκράτες!...

Ἡ Ἐκκλησία δὲν εἶναι ἐπισκοποκεντρική, ἀλλὰ Χριστοκεντρική. Ὁ Κύριος εἶπε: ὅπου βρίσκεσθε δυὸ καὶ τρεῖς εἶμαι κι ἐγὼ μαζί σας· δὲν εἶπε: ὅπου βρίσκεται ὁ ἐπίσκοπος εἶμαι κι ἐγὼ ἐκεῖ...

Ὁ Ζηζιούλας ἔφτασε νὰ ὑποστηρίζει ὅτι ἀκόμη καὶ ἡ προσευχὴ τῶν πιστῶν εἰσακούεται ἀπὸ τὸν Κύριο μόνον μέσω τοῦ ἐπισκόπου, ἐνῶ οἰκουμενιστὲς καὶ ἀντι-οἰκουμενιστὲς στὴν πράξη ἀποδέχονται καὶ ἐφαρμόζουν τὴν παπικὴ αἵρεση ὅτι δικαιοδοσία στὴ γῆ δὲν ἔχει ὁ Κύριος καὶ Θεός μας Ἰησοῦς Χριστός, ἀλλὰ ὁ ἐπίσκοπος: γιὰ τοὺς ρωμαιοκαθολικοὺς μόνον ὁ Πάπας-ἐπίσκοπος, γιὰ τοὺς «ὀρθοδόξους» ὁ κάθε ἐπίσκοπος-Πάπας!!! Ὁ δὲ Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαῖος, ζηλώσας τὴν ἐξουσία καὶ τὴ δόξα τοῦ Πάπα τῆς Δύσης, ἐπιδιώκει νὰ ἀναδειχθεῖ ἀπὸ Σατράπης τοῦ Βοσπόρου σὲ Πάπα τῆς Ἀνατολῆς!!!

Ὡστόσο μόνον ὁ Χριστὸς εἶναι ὁ Ἕνας καὶ ὁ Μέγας Ἀρχιερεὺς τῆς Ἐκκλησίας Του· οἱ ἐπίσκοποι εἶναι εἰς τόπον Χριστοῦ μόνον ὅταν διακονοῦν τὴν Ἐκκλησία Του ὀρθοτομοῦντες τὸν λόγο τῆς Ἀληθείας Του, δηλαδὴ ὅταν εὑρίσκονται εἰς τύπον Χριστοῦ· τὸ ἐπισκοπικὸ ἀξίωμα δὲν ὑφίσταται χωρὶς αὐτὴ τὴν προϋπόθεση, εἶναι ἀνυπόστατο· καὶ ἡ Δεσποτοκρατία τῶν αἱρετικῶν κι αἱρετιζόντων ἐπισκόπων μήτε πληροῖ καὶ μηδὲ τηρεῖ αὐτὸν τὸν ὅρο.

Ἐκκλησία εἶναι τὸ σύνολο τοῦ πιστοῦ λαοῦ καὶ τοῦ κλήρου. Ὁ ἐπίσκοπος καὶ οἱ ἱερεῖς, ὡς λειτουργοὶ τοῦ Ὑψίστου, διακονοῦν τὸν πιστὸ λαὸ τοῦ Θεοῦ ποὺ τοὺς ἐμπιστεύθηκε ὁ Κύριος· τὸν ποιμαίνουν, τὸν διδάσκουν καὶ τὸν προστατεύουν ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς, διασφαλίζοντας τὴν πορεία του πρὸς τὸν Χριστὸ καὶ τὴ σωτηρία. Ὑπηρέτες πρέπει νὰ εἶναι, ὄχι δυνάστες καὶ τύραννοι. Λειτουργοὶ τοῦ Ὑψίστου πρέπει νὰ εἶναι, ὄχι ἐκκοσμικευμένοι καὶ ἐξουσιαστές. Ὁ ἴδιος ὁ Χριστὸς διακονεῖ στὴν Ἐκκλησία Του· ἀλλὰ οἱ ἐπίσκοποι ἄρχουν στὴν Ἐκκλησία Του· δηλαδὴ εἶναι πάνω ἀπὸ τὸν Χριστό!!! Αὐτὸ εἶναι τὸ μαράζι τοῦ Ἑωσφόρου ποὺ δὲν μπόρεσε νὰ πραγματοποιήσει, μὲ τὸ ὁποῖο ἐκμαυλίζει τὸν ἄνθρωπο καί, βεβαίως, φυσιώνει τὸν ἐπίσκοπο-δεσπότη!...

Ἐπειδή, λοιπόν, οἱ ἐπίσκοποι καὶ ὁ κλῆρος δὲν εἶναι αὐτοὶ ποὺ τοὺς ὅρισε ὁ Χριστὸς νὰ εἶναι, ἔχουμε μείνει ὀρφανοὶ ἀπὸ ποιμένες. Ἀλλά, ὡς μέλη τῆς Ἐκκλησίας Του, ἔχουμε ὁλόκληρη τὴν εὐθύνη καὶ τὸ καθῆκον ―μάλιστα καθένας ἐξ ἡμῶν εἰς τὸ ἀκέραιον καὶ γιὰ ὅλη τὴν Ἐκκλησία― νὰ διασφαλίσουμε τὴν αὐθεντικότητα τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεώς μας καὶ νὰ διαφεντεύσουμε τὴν ἀκεραιότητα τῆς στρατευομένης Ἐκκλησίας Του.

Γι’ αὐτὸ πρέπει ἄμεσα νὰ προχωρήσουμε χωρὶς αὐτοὺς καὶ ἐν πολλοῖς ἐναντίον αὐτῶν· στὸν βαθμὸ ποὺ ὡς ἀντι-οἰκουμενιστὲς μᾶς πολεμοῦν, μᾶς συκοφαντοῦν καὶ μᾶς ὑπονομεύουν ὡς εὑρισκομένους τάχα ἐκτὸς Ἐκκλησίας, λόγω τῆς Ἀποτειχίσεώς μας ἀπὸ αἱρετικοὺς κι αἱρετίζοντες ἐπισκόπους, δηλαδὴ ἀπὸ ἀνυποστάτους ἐπισκόπους.

Ἀντιθέτως, ἐκεῖνοι εἶναι ποὺ βρίσκονται ἐκτὸς τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεώς μας καὶ ὑπεράνω τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, ὄχι ὅμως ἐντὸς Αὐτῆς. Ἀποτειχιζόμενοι ἀπὸ αὐτούς, ἐμεῖς εἴμαστε ποὺ ἐπιστρέφουμε ἐντὸς τῆς Ἐκκλησίας Του, διότι ὅσο τοὺς ἀκολουθοῦμε βρισκόμαστε μακριά Της.

Εἶναι κρίμα, ποὺ αὐτὸ δὲν τὸ ἀντιλαμβάνονται καὶ ἄλλοι ἀδελφοί μας, οἱ ὁποῖοι βρίσκονται ἐγκλωβισμένοι σὲ ἐπαμφοτερίζοντες ἀντι-οἰκουμενιστικοὺς κύκλους καὶ ἐπηρεάζονται ἀπὸ τὰ ἐπίσης ἐπαμφοτερίζοντα ἄτολμα καὶ αὐτοδιαψευδόμενα «βαριὰ» ὀνόματα τοῦ ἀντι-οἰκουμενιστικοῦ χώρου, ὅπου ―ὡστόσο― ἀναπαράγεται ἀτόφιο καὶ ἀποκρουστικὸ τὸ ἐπάρατο καθεστὼς τῆς Δεσποτοκρατίας!!!

Ὅταν, λ.χ., ἐλέγξαμε εὐλόγως καὶ νομίμως καὶ καθηκόντως τὸν Πειραιῶς κ. Σεραφεὶμ γιὰ τοὺς ἐπανειλλημμένους καὶ ἀσυστόλους ἐπαμφοτερισμούς του, ἐκεῖνος ἀντέδρασε ὡς ἐξουσιοκράτης καὶ ὄχι ὡς Ποιμενάρχης. Μᾶς κατηγόρησε ὅτι ἐκ δεξιῶν μᾶς ἔχει ἁρπάξει ὁ βύθιος δράκων ὡς «οὖ κατ’ ἐπίγνωσιν» ζηλωτές. Μᾶς ἐξαπέλυσε δὲ μίαν «κατὰ παραγγελίαν» ἀνιστόρητη, ἀντι-Πατερικὴ καὶ μετα-Πατερικὴ μελέτη κατὰ τῆς Ἀποτειχίσεως καὶ ὑπὲρ τῆς ἐξουσιοκρατικῆς αὐθεντίας τοῦ ἐπισκόπου, καταβυθιζόμενος στὴν παπιστικὴ ἐκκλησιολογία τοῦ Ζηζιούλα.

Αὐτὸς λοιπὸν ὁ ἐπίσκοπος ―ὁ ἐπὶ παντὸς τοῦ ἐπιστητοῦ σχολιάζων, κατόπιν τῆς κριτικῆς ποὺ τοῦ ἀπευθύναμε, καὶ «περὶ πεοληψίας» ἐμβριθῶς ἀναδιφὼν καὶ διατρίβων― εἶναι ὄχι μόνον ὁ φίλος καὶ συναγελαζόμενος τῶν «ξεφωνημένων» οἰκουμενιστῶν, ἀλλὰ καὶ ὁ ἐκλεκτὸς ὁ περὶ πολλοῦ λαμβανόμενος τῶν θεσμικῶν καὶ καθεστωτικῶν ἀντι-οἰκουμενιστῶν. Οἱ ὁποῖοι ―ἂν καὶ κατὰ δήλωσή τους συμφωνοῦν μὲ τὸ 90% τῆς κριτικῆς καὶ τοῦ ἐλέγχου ποὺ ἀσκοῦμε στὸν Πειραιῶς κ. Σεραφείμ, ὡστόσο― μᾶς προτρέπουν νὰ μὴν τὸν ἐλέγχουμε δημοσίως καὶ νὰ μὴν τὸν ἐκθέτουμε, ἀλλὰ νὰ τὸν καλύπτουμε καὶ νὰ τὸν σκεπάζουμε, διότι «μόνον αὐτὸν ἔχουμε ποὺ μιλάει καὶ ὑποστηρίζει τὸν ἀντι-οἰκουμενιστικὸ ἀγῶνα»· βεβαίως τὸν δικό τους, τὸν θεσμικὸ καὶ καθεστωτικὸ «ἀντι-οἰκουμενιστικὸ» ἀγῶνα!!!

Σὲ κάθε περίπτωση, ὅμως, οἱ ἅγιοι καὶ θεοφόροι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας, μᾶς ὑποδεικνύουν μὲ τὴ Διδασκαλία τους καὶ μᾶς προτρέπουν μὲ τὴν Πρακτική τους, νὰ προχωρήσουμε ἄμεσα στὴν Ἀποτείχισή μας ἀπὸ τοὺς αἱρετικοὺς καὶ αἱρετίζοντες ἐπισκόπους!...

Ἐμεῖς, λοιπόν, ποιούς θὰ ἀκούσουμε καὶ θ’ ἀκολουθήσουμε; Τοὺς ἐπαμφοτερίζοντες, ἄτολμους καὶ αὐτοδιαψευδόμενους ἐπισκόπους τῆς Δεσποτοκρατίας ἢ τοὺς ἁγίους καὶ θεοφόρους Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, τοὺς στεφανομένους μὲ τὴ δόξα καὶ τὴ χάρη καὶ τὴν ἀγάπη τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ μας Ἰησοῦ Χριστοῦ;

Αὐτὴ εἶναι ἡ ἀλήθεια καὶ αὐτὸ εἶναι ποὺ πρέπει νὰ πράξουμε «ἑπόμενοι τῆς ἁγίοις πατρᾶσι» ὡς συνειδητά, συνετὰ καὶ συνεπῆ μέλη τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας· τῆς Μίας Ἁγίας Καθολικῆς καὶ Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ.

Ἀμήν.

Λαυρεντιος Ντετζιορτζιο

Θεοφάνεια

Απλά και σταράτα λόγια για τα Θεοφάνεια, χωρίς βαριά θεολογία

 

Το παρακάτω χωρίο από τον προφήτη Ησαϊα διαβάζεται και ξαναδιαβάζεται τούτες τις μέρες των Θεοφανείων.

Σαν να μάς χτυπάει καμπανάκι συναγερμού η Μάνα -Εκκλησία για τις πρoϋποθέσεις του γιορτασμού της μεγάλης μέρας.

Όσο αδικούμε τους διπλανούς μας, δε μάς σώζουν ούτε οι προσευχές, ούτε οι μεγάλοι σταυροί και οι επιδεικτικές μετάνοιες, ούτε τα προσκυνήματα,  ούτε οι αγιασμοί και τα τροπάρια, ούτε ακόμη  η Θεία Κοινωνία.

Μάλλον κρίμα και κατάκριμα μάς γίνονται όλες αυτές οι αγιαστικές πράξεις όταν δεν σεβόμαστε τις ζωντανές εικόνες του Χριστού που είναι ολόγυρα μας, δεν διαμαρτυρόμαστε για το άδικο που γίνεται σε βάρος των αδύνατων συμπολιτών μας, και όταν δεν φροντίζουμε να απαλύνουμε τις δυσκολίες τους κατά τη δύναμη μας ο καθένας.
 

 

Προφητείας Ησαϊου τό ανάγνωσμα

(Κεφ. 1, 16-20)

Τάδε λέγει Κύριος.

Λούσασθε, καί καθαροί γίνεσθε, αφέλετε τάς πονηρίας υμών από τών ψυχών υμών, απέναντι τών οφθαλμών μου, παύσασθε από τών πονηριών υμών.

Μάθετε καλόν ποιείν, εκζητήσατε κρίσιν, ρύσασθε αδικούμενoν, κρίνατε ορφανώ, καί δικαιώσατε χήραν.

Καί δεύτε καί διαλεχθώμεν, λέγει Κύριος, καί εάν ώσιν αι αμαρτίαι υμών ως φοινικούν, ως χιόνα λευκανώ, εάν δέ ώσιν ως κόκκινον, ως έριον λευκανώ.

Καί εάν θέλητε, καί εισακούσητέ μου, τά αγαθά τής γής φάγεσθε, εάν δέ μή θέλητε, μηδέ εισακούσητέ μου, μάχαιρα υμάς κατέδεται, τό γάρ στόμα Κυρίου ελάλησε ταύτα.

 

Πηγή: Τρελογιάννης

 

Μη Κυβερνητική Οργάνωση η Εκκλησία;

Ο Αρχιεπίσκοπος από μόνος του, ως Πάπας,
αποφάσισε να παραχωρήσει εκκλησιαστική περιουσία;

Ή μήπως υπάρχει μυστική απόφαση της Ιεραρχίας που αγνοούμε;

Η εκκλησιαστική περιουσία αποτελεί ιδιοκτησία του/τους;

«ΜΗ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΗ ΟΡΓΑΝΩΣΗ» (ΜΚΟ) ή Α.Ε.

ΚΑΤΑΝΤΗΣΑΝ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΑΙ ΛΟΙΠΟΙ ΙΕΡΑΡΧΕΣ

«Πόνος και θλίψη από Ανασκόπηση Εκκλησ. γεγονότων» (Γ. Παπαθανασόπουλος)

Παρόλον που ο δημοσιογράφος κ. Παπαθανασόπουλος Γ., έχει λόγο να αντιπολιτεύεται τον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο (αφού υπήρξε στενός συνεργάτης του πρώην Αρχιεπισκόπου Χριστοδούλου), δεν μπορούμε να αντιπαρέλθουμε τις εν τίτλω αλήθειες που εκφράζει σε πρόσφατο δημοσίευμά του στο ιστολόγιο “ΑΚΤΙΝΕΣ”.

Γράφει για την «Ανασκόπηση των Εκκλησιαστικών Γεγονότων, όπως την παρουσίασε ο Ραδιοφωνικός Σταθμός της Εκκλησίας της Ελλάδος (89,5FM) την παραμονή της Πρωτοχρονιάς. Όποιος είχε την υπομονή να ακούσει νόμιζε ότι ακούει τον απολογισμό ενός φιλανθρωπικού σωματείου, που ανταγωνίζεται όλα τα άλλα και που επιδιώκει να αποδείξει ότι επιτελεί πλούσιο κοινωνικό  έργο και ότι ενεργεί κατάλληλα ώστε να αυξήσει τις οικονομικές του δυνατότητες. Στην τρίωρης διάρκειας εκπομπή ο ακροατής δεν είχε σε κανένα σημείο την εντύπωση ότι πρόκειται για ανασκόπηση του έργου της Εκκλησίας, δηλαδή του παρατεινόμενου στους αιώνες Θεανθρώπου Λυτρωτή, δια του Οποίου οδηγεί τους ανθρώπους στη σωτηρία, ασκούσα την τριπλή απολυτρωτική ενέργεια Του».

Αντί της υπηρέτησης του σωτηριώδους αὐτού έργου, η θεσμική Εκκλησία της Ελλάδος δεν διαφέρει σε τίποτα από ένα Ανώνυμο φιλανθρωπικό οργανισμό, ο οποίος εβαπτίσθη «μη κερδοσκοπικού χαρακτήρος», και του οποίου δεν ελέγχονται οι οικονομικές συναλλαγές!

Στο άρθρο του καλού δημοσιογράφου παρελαύνουν οι δραστηριότητες της «Εκκλησίας» του Ιερώνυμου και των ομοίων του οικονομισάριων, οι οποίοι παράγουν «φιλανθρωπικό» έργο με τις ανεξέλεγκτες «δεκάρες» του λαού, τις μετοχές και τις διάφορες επιδοτήσεις. Έτσι στην Ανασκόπηση, που παραθέτει ο δημοσιογράφος διάβαζε κανείς

• για περιουσία της Εκκλησίας (που χωρίς συμφωνία της Ιεραρχίας ο Αρχιεπίσκοπος αποφάσισε να παραχωρήσει, –άγνωστον με ποιές προθέσεις και σκοπιμότητες),

• για τις 3.600.000 μερίδες φαγητού που μοίρασε η ΜΚΟ, τα κοινωνικά παντοπωλεία, το ιατρείο και το κοινωνικό φαρμακείο (καμιά αναφορά στην πηγή των εσόδων),

• για το επίδομα για το τρίτο τέκνο στη Θράκη, κι αυτό κουτσουρεμένο, αφού «χρήματα από τη δισκοφορία των Χριστουγέννων του 2011 απέστειλαν μόνο οι 43 από τις 82 Ιερές Μητροπόλεις»!

• για το αόριστο έργο των «Συνοδικών Επιτροπών» και τα πολυδάπανα ταξίδια των μελών της, κ.λπ

Στη συνέχεια ο δημοσιογράφος ομιλεί για «τα παραληφθέντα εκκλησιαστικά γεγονότα» κατά μήνα το έτος 2012.

Ιδιαίτερη εντύπωση κάνει η παρακάτω αναφορά του δημοσιογράφου:

«Στην Εγκύκλιο 2925 της Ιεράς Συνόδου, με θέμα τις Ιερατικές κλήσεις" περιέχονται χοντρά χριστολογικά, εκκλησιολογικά και θεολογικά λάθη, όπως λ.χ. ότι "Ο Χριστός είναι ανοιχτός σε νεωτερισμούς" και ότι είναι "ρηξικέλευθος επαναστάτης", τα οποία επισήμανε ο υπογράφων (σημ. σ. Παπαθανασόπουλος). Σε επιστολή του προς τον υπογράφοντα ο Συνοδικός Μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικής κ. Νικόλαος αναφέρει σχετικά:

" Αγαπητέ κ. Παπαθανασόπουλε, έλαβα το σχόλιο σας στην Εγκύκλιο της Ιεράς Συνόδου, της οποίας είμαι κι εγώ μέλος και ειλικρινά σας ευχαριστώ πολύ για την ενημέρωση. Δεν εγνώριζα τίποτα.

Εγώ να υπάρχει η υπογραφή μου κάτω από ένα τέτοιο κείμενο το αρνούμαι κάθετα. Ας βάλει την υπογραφή του ο συντάκτης.

 Διαφωνώ με το κείμενο, με το ήθος που αυτό εκφράζει και φυσικά με την προφανώς πάγια συνοδική τακτική της εν αγνοία μου χρήσεως του ονόματος μου.

Ελπίζω να μην το έχω υπογράψει χωρίς να το έχω καταλάβει. Το μόνο παρήγορο είναι ότι δεν διαβάστηκε στη μητρόπολη μας.

Αύριο θα ψάξω να βρω ολόκληρη την Εγκύκλιο.

Δεν ξέρω πώς πρέπει να αντιδράσω, αλλά σκέπτομαι διάφορα. Ελπίζω να φωτίσει ο Θεός για το καλύτερο.

Σας ευχαριστώ πολύ

Ο Μ&Λ Νικόλαος

Η επιστολή έχει ημερομηνία 19 Μαρτίου 2012. Έκτοτε δεν υπήρξε καμία ενημέρωση του υπογράφοντα για την αντίδραση του Σεβ. Μητροπολίτη Μεσογαίας και για το αποτέλεσμα που αυτή είχε».

Τέλος, από την ανάλυση του δημοσιογράφου καταφαίνεται, ότι τα μεγάλα θέματα που είναι ανοικτά και απασχολούν σήμερα το σώμα της Εκκλησίας, όπως

• το μάθημα των Θρησκευτικών (που μεταλλάσσεται σε ά-Χριστη θρησκειολογία)

• η νέα ταυτότητα ή κάρτα του Πολίτη,

• το πρόβλημα του Οικουμενισμού,

• οι αντικανονικές παρεμβάσεις του Πατριάρχη, που ζητεί την τιμωρία Επισκόπου και ιερέων που εξασκούν κριτική στο Φανάρι, και αντίθετα αγκαλιάζει τον όμοιόν του (ως προς την αλλοίωση στοιχείων της Πίστεως) Μητροπολίτη Μεσσηνίας Χρυσόστομο,

• το πρόβλημα στην Μητρόπολη Ναυπάκτου (η γνωστή «κόντρα» του οικείου Μητροπολίτη με το μοναστήρι της Μεταμορφώσεως Ναυπάκτου),

όλα αυτά ουδόλως εθίγησαν.

Θλιβόμαστε και μεις, μαζί με το δημοσιογράφο και όλους τους πιστούς, καθώς βλέπουμε η «Εκκλησία» των Δεσποτάδων (εκτος λίγων εξαιρέσεων) να ασχολείται πρωτίστως με έργα βιτρίνας και όχι με την ουσία της Πίστεως και το λυτρωτικό έργο που αποτελεί την κύρια αποστολή τους.

Μαζί με τη θλίψη μας να εκφράσουμε και έντονες επιφυλάξεις και τους φόβους μας για το «τί κρύβεται» πίσω από την προσωπική απόφαση του Αρχιεπισκόπου, για παραχώρηση εκκλησιαστικής γης, σε ακτήμονες και απόρους.

Μήπως (όπως πιό πάνω αναφέραμε) κρύβει σκοπιμότητες και αποτελεί ένα εύσχημο τρόπο για την μελλοντική παραχώρηση της περιουσίας στο Κράτος; Μήπως η Τρόϊκα αποφάσισε κι αυτό το ανοσιούργημα και βρήκε σύμμαχο στο «μακαριώτατο» πρόσωπό του;

Λεόντιος Διονυσίου

Αφορισμοί Οικουμενιστών

 Τοῦ κ. Νικολάου Σωτηροπούλου, θεολόγου

«Τὸ κακὸ μὲ τοὺς Οἰκουμενιστὲς ἐκκλ. ἡγέτες παράγινε»

 

Ὁ κ. Νικόλαος Σωτηρόπουλος καὶ πάλι βρίσκεται στὸ μάτι τοῦ κυκλῶνα τῶν Οἰκουμενιστῶν, οἱ ὁποῖοι μανιάζουν, ἐπειδὴ ἐπανῆλθε τὸ θέμα τοῦ παράνομου, παράτυπου καὶ φασιστικοῦ ἀφορισμοῦ του ἀπὸ τὸ Πατριαρχεῖο, ποὺ πραγματοποιήθηκε πρὶν 18 χρόνια ὑπὸ τὴν διεύθυνση τοῦ ἀρχηγέτη τῶν Οἰκουμενιστῶν Πατριάρχη Βαρθολομαίου.

Καὶ ρωτᾶμε αὐτούς, ποὺ μπορεῖ κατὰ τὰ ἄλλα νὰ ἔχουν χίλιες δυὸ διαφωνίες μὲ τὸν κ. Σωτηρόπουλο:

Γιατί, ἐνῶ τὸ θέμα ποὺ ἐπανῆλθε στὴ ἐπικαιρότητα εἶναι αὐτὸ τοῦ  ἄδικου καὶ παράνομου ἀφορισμοῦ του, αὐτοὶ παραβλέπουν ὑποκριτικὰ τὸν ἀφορισμὸ καὶ ἀσχολοῦνται μόνο μὲ τὶς ἐναντίον του κατηγορίες; Γιατί ἀρνοῦνται νὰ πάρουν θέση γιὰ τὸ θέμα τοῦ μεσαιωνικοῦ ἀφορισμοῦ, δίκην Ἱερᾶς Ἐξετάσεως, ποὺ τοῦ ἐπεβλήθη μὲ τὴν ὑψηλὴ ἔγκριση τοῦ κ. Βαρθολομαίου;

Ἀφορίστηκε, ναὶ ἢ ὄχι, χωρὶς νὰ κληθεῖ σὲ ἀπολογία; Ἀφορίστηκε, ναὶ ἢ ὄχι, χωρὶς νὰ τοῦ ἔχει ἀποσταλεῖ ὣς καὶ σήμερα τὸ κατηγορητήριο, χωρὶς νὰ τοῦ ἔχει ἀποσταλεῖ ὣς καὶ σήμερα ἡ ἐπίσημη ἀπόφαση τοῦ ἀφορισμοῦ; Αὐτὰ λέγει ἡ Ἁγία Γραφή, οἱ Ἱ. Κανόνες, τὸ στοιχειῶδες ἀνθρώπινο δίκαιο; Αὐτὴ ἡ φασιστικὴ εἰκόνα-μορφὴ τῆς «ἐκκλησίας» τοὺς ἐκφράζει;

Ἀκόμη καὶ οἱ Ἑβραῖοι, ἂν καὶ δίκασαν μὲ μιὰ δίκη παρωδίας τὸν Κύριο καὶ τὸν πρωτομάρτυρα Στέφανο, τοὺς ἐπέτρεψαν νὰ ἀπολογηθοῦν. Οἱ σύγχρονοι Οἰκουμενιστὲς ξεπέρασαν καὶ τοὺς ἐχθροὺς τοῦ Χριστοῦ Ἑβραίους. Τὰ χαμόγελα, τὶς καλωσύνες καὶ τὶς ἀνοιχτὲς ἀγκαλιὲς τὶς ἔχουν γιὰ τοὺς ἑτερόδοξους. Γιὰ τοὺς ἐπιμένοντας ὀρθόδοξα, ἔχουν τοὺς ἐκφοβισμούς, τὶς ἀπειλές, τοὺς ἀφορισμούς. Θυμίζουν τὴν συμπεριφορὰ τῶν Ἰουδαίων ἔναντι τοῦ πρωτομάρτυρα: «Ἀκούοντες δὲ ταῦτα διεπρίοντο ταῖς καρδίαις αὐτῶν καὶ ἔβρυχον τοὺς ὀδόντας ἐπ' αὐτόν» (Πράξ. 7, 54).

Δὲν νομίζουμε πὼς χρειάζεται νὰ ἀσχοληθεῖ κανεὶς περισσότερο μ’ αὐτούς.

Μὲ ἀφορμὴ ὅλο αὐτὸν τὸν θόρυβο, δημοσιεύουμε δύο μικρὰ κείμενα τοῦ κ. Σωτηρόπουλου. Τὸ ἕνα δημοσιεύτηκε στὸν «Ὀρθόδοξο Τύπο», φ. 1680, 2007 μὲ τίτλο "Σαθρὰ ἐπιχειρήματα". Τὸ ἄλλο εἶναι ἀπομαγνητοφώνηση ἀπὸ συμμετοχή του σὲ συζήτηση στὸ Πατρινὸ κανάλι SuperB τὸ ἔτος 1996. Καὶ τὰ δυὸ καταφέρονται κατὰ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Ὁ κ. Σωτηρόπουλος εἶναι  ἕνας ἀπὸ τοὺς λίγους συγχρόνους θεολόγους ποὺ μὲ τὸν τρόπο του μάχεται ἐναντίον τῶν αἱρέσεων καὶ ἰδιαίτερα τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Δὲν φοβᾶται νὰ ἐλέγξει τοὺς ὑψηλὰ ἱσταμένους τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἡγεσίας γιὰ τὰ αἱρετικά τους φρονήματα γι’ αὐτὸ καὶ εἰσέπραξε τὸν ἄδικο ἀφορισμό, ὁ ὁποῖος ἀποτελεῖ τιμὴ γιὰ τὸν ἴδιο καὶ μομφὴ καὶ ὄνειδος γι΄ αὐτοὺς ποὺ τὸν ἐπέβαλαν.

Α΄.  ΣΑΘΡΑ  ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΑ

ΤΟ ΚΑΚΟ μὲ τοὺς οἰκουμενιστὲς ἐκκλησιαστικοὺς ἡγέτες παράγινε. Καὶ ἀπὸ τὶς διαμαρτυρίες τῶν εὐσεβῶν δὲν ἱδρώνουν τὰ αὐτιά τους. Ὅλο τὸν ἱδρῶτα τους ἔχυσαν κατὰ τὸν ἀγῶνα καὶ τὴν ἀγωνία τους ν΄ ἀναρριχηθοῦν στοὺς ὑψηλοὺς ἐκκλησιαστικοὺς θρόνους. Καὶ γιὰ ἄλλη περίπτωση δὲν ἄφησαν οὔτε μιὰ σταγόνα ἱδρῶτος. Γι’ αὐτὸ οἱ εὐσεβεῖς ζητοῦν νὰ γίνη κατὰ τῶν οἰκουμενιστῶν ἐκκλησιαστικῶν ἡγετῶν κάτι ἰσχυρότερο ἀπὸ τὶς διαμαρτυρίες. Καὶ ἰσχυρότερο ἀπὸ τὶς διαμαρτυρίες εἶνε τὸ νὰ παύσουν κληρικοὶ τὸ μνημόσυνο προϊσταμένων, ἰδίως δὲ τοῦ ἀρχιοικουμενιστοῦ Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαίου. Ἡ παῦσι τοῦ μνημοσύνου θὰ στοιχίση στοὺς ἐνόχους. Καὶ ἴσως σκεφθοῦν τὶς εὐθῦνες καὶ τὴν ἐνοχή τους, καὶ ἀλλάξουν μυαλὸ καὶ τακτική.

Ἀλλ' ἐκτὸς τῆς Ἱ. Μονῆς Ἐσφιγμένου τοῦ Ἁγίου Ὄρους, τοῦ π. Εὐθυμίου Τρικαμηνᾶ καὶ ἑνὸς ἢ δύο ἀκόμη κληρικῶν, θὰ εὑρεθοῦν ἄλλοι ἥρωες κληρικοί, γιὰ νὰ παύσουν καὶ αὐτοὶ τὸ μνημόσυνο ἐνόχων στὸ ὕψιστο ζήτημα τῆς Πίστεως; Ἡ παῦσι τοῦ μνημοσύνου δὲν στοιχίζει μόνο στοὺς ἐνόχους· στοιχίζει καὶ σ’ αὐτοὺς ποὺ παύουν τὸ μνημόσυνο, στοιχίζει ἀπηνεῖς διωγμούς. Γι’ αὐτὸ καὶ κληρικοί, οἱ ὁποῖοι προηγουμένως ἦταν ὑπὲρ τῆς παύσεως τοῦ μνημοσύνου, τώρα, κατόπιν, ὅπως φαίνεται, καταθλιπτικῶν πιέσεων, καὶ ὑπολογισμοῦ συνεπειῶν, κόστους δηλαδὴ σ’ αὐτούς, λέγουν, ὅτι δὲν πρέτει νὰ παυθῆ τὸ μνημόσυνο τοῦ Πατριάρχου καὶ ἄλλων. Καὶ γιὰ νὰ δικαιολογήσουν τὴν παλινῳδία τους φέρουν δύο ἐπιχειρήματα.

Δὲν πρέπει, λέγουν, νὰ γίνη παῦσι τοῦ μνημοσύνου χάριν τῆς ἑνότητος τῆς ἐκκλησίας, καὶ γιὰ νὰ μὴ καθαιρεθοῦν οἱ παύοντες τὸ μνημόσυνο καὶ βρεθοῦν ἐκτὸς Ἐκκλησίας.

Σαθρὰ τὰ ἐπιχειρήματα καὶ ἀντίθετα πρὸς τοὺς Ι. Κανόνες, τὸν ΛΑ΄ Ἀποστολικὸ καὶ τὸν ΙΕ' τῆς Πρωτοδευτέρας Συνόδου, ἐπὶ τῇ βάσει τῶν ὁποίων δύναται κληρικὸς νὰ παύση τὸ μνημόσυνο προϊσταμένου γιὰ θέμα πίστεως καὶ δικαιοσύνης.

Κατὰ τὸν ΙΕ' Κανόνα τῆς Πρωτοδευτέρας Συνόδου οἱ παύοντες τὸ μνημόσυνο δὲν προσβάλλουν τὴν Ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλ' ἐνεργοῦν ὑπὲρ τῆς ἑνότητας· δὲν δημιουργοῦν σχίσμα, ἀλλ' ἐνεργοῦν κατὰ τοῦ σχίσματος. Ἐπὶ λεξει ὁ Κανὼν λέγει: «Οὐκ ἐπισκόπων, ἀλλὰ ψευδεπισκόπων καὶ ψευδοδιδασκάλων κατέγνωσαν, καὶ οὐ σχίσματι τὴν ἕνωση τῆς Ἐκκλησίας κατέτεμαν, ἀλλὰ σχισμάτων καὶ μερισμῶν τὴν Ἐκκλησίαν ἐσπούδασαν ρύσασθαι».

Ἐπίσης ὁ Κανὼν γι' αὐτοὺς τοὺς κληρικοὺς λέγει, ὅτι, ὄχι μόνο δὲν ὑπόκεινται σὲ ἐπιτίμιο, ἄλλα καὶ εἶνε ἄξιοι τιμῆς. Καὶ συνεπῶς, ἂν ἀδίκως καθαιρεθοῦν, δὲν εἶνε ἐκτὸς Ἐκκλησίας, ἀλλ' ἀξιώτερα μέλη τῆς Ἐκκλησίας. Καθαιρέθηκαν ἀδίκως καὶ μεγάλοι Πατέρες καὶ εἶνε οἱ ἀκαθαίρετοι πύργοι τῆς ἐκκλησίας

Ἂς παυθῆ λοιτὸν τὸ μνημόσυνο τῶν προδοτῶν τῆς Πίστεως, μήπως μετανοήσουν καὶ σωθοῦν. Αὐτὸ ἐπιβάλλει ἡ ἀγάπη πρὸς τὴν Ὀρθοδοξία, ἀλλὰ καὶ πρὸς αὐτούς.

_____________________________________________________

 Β΄ 

Κανάλι Πατρῶν SuperB – Ἔτος 1996

Ἐκπομπὴ Βαγγέλη Κουτρουμπέλη

Θέμα: «Τὸ Ἅγιον Πνεῦμα καὶ ἡ Ἀλήθεια»

Καλεσμένος ὁ κ. Νῖκος Σωτηρόπουλος

Στο http://www.youtube.com/watch?v=2ZQumY-eFNM&feature=player_embedded

Σωτηρόπουλος: Νὰ σᾶς διακόψω. Εἴπατε ὅτι ἑτοιμάζεται μιὰ νέα Φερράρα-Φλωρεντία. Δὲν ἑτοιμάζεται, ἤδη ἔχει γίνει μιὰ νέα Φερράρα-Φλωρεντία τὸ 1993 στὸ Μπάλαμαντ τοῦ Λιβάνου, ὅπου ἀπὸ τὶς δεκαπέντε (15) τοπικὲς Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες, οἱ ἐκπρόσωποι τῶν ἐννέα (9) Ὀρθοδόξων τοπικῶν Ἐκκλησιῶν  τῶν περισσοτέρων ὑπέγραψαν τὴν ἐπαίσχυντη συμφωνία, σύμφωνα μὲ τὴν ὁποία ἡ Ὀρθοδοξία δὲν εἶναι ἡ Μία, Ἁγία, Καθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία, ἀλλὰ ἐξισώνεται μὲ τὸν Παπισμό· καὶ μάλιστα ὁ Παπισμὸς ἔχει τὸ προβάδισμα. Ἔγινε ἡ νέα Φερράρα-Φλωρεντία. Στὴ συμφωνία αὐτὴ λένε ὅτι ἡ Ρωμαιοκαθολικὴ Ἐκκλησία (ποὺ δὲν εἶναι Ἐκκλησία, εἶναι αἵρεσις), αὐτὴ, λέει, ἔχει τὴ συνείδηση ὅτι εἶναι ἡ ἀληθινὴ Ἐκκλησία καὶ κατόπιν ἐμεῖς οἱ Ὀρθόδοξοι ἀπὸ ἀντίδραση καὶ ἀπὸ ἀντιζηλία πρὸς τοὺς Παπικοὺς εἴπαμε, ἐμεῖς οἱ Ὀρθόδοξοι εἴμαστε ἡ Ἐκκλησία. Ἀγαπητὲ τηλεθεατά, ἔγινε ἡ Φερράρα καὶ ἡ Φλωρεντία καὶ κοιμᾶται ὁ πολὺς Ὀρθόδοξος κόσμος, γιατὶ οἱ συνειδητοὶ χριστιανοὶ ποὺ διαμαρτύρονται εἶναι λίγοι».

(SuperB, Ἐκπομπὴ Βαγγέλη Κουτρουμπέλη μὲ θέμα «Τὸ Ἅγιον Πνεῦμα καὶ ἡ Ἀλήθεια», Καλεσμένος ὁ κ. Νῖκος Σωτηρόπουλος. Πάτρα 1996, 1:15:40-1:18:30).

«Οἱ κοσμικοὶ Δεσποτάδες... εἶναι ἀντιπρόσωποι τοῦ Χριστοῦ; Μόνο τὰ μυστήρια ἰσχύουν ἀπ’ αὐτούς, ἐπειδὴ εἶναι χειροτονημένοι Ὀρθόδοξοι. Κατὰ τὰ ἄλλα εἶναι συμφορά. Νὰ δοξάζουμε, ὅμως, ἐπαναλαμβάνω τὸ Θεό, διότι ἔχουμε καὶ ...καλοὺς ἐπισκόπους... κι ἔχουμε καὶ πολλοὺς καλοὺς ἱερεῖς ἀκόμα. Ἐκεῖνο ποὺ πάλι σπανίζει, εἶναι τὰ ἡρωϊκὰ πνεύματα. Στὴν Ἀθήνα τρεῖς τέσσερις ἱερεῖς, ὅταν μὲ εἶδαν στὸ Ναό, ἦρθαν ὅλοι καὶ μὲ ἠσπάσθησαν. Νὰ πῶ καὶ κάτι ποὺ ντράπηκα, μερικοὶ ἔσκυψαν νὰ μοῦ φιλήσουν τὸ χέρι...

Λέω.. Νὰ ῤθῶ τὴν ἄλλη Κυριακὴ νὰ μιλήσω στὸ ναό σας;

Ξέρεις, λένε, ἀναγνωρίζουμε ὅλο τὸ δίκαιό σας· ἐὰν ἔρθεις καὶ μιλήσεις μᾶς κλάδεψε ὁ Δέσποτας.

Δὲν ἔχουμε ἥρωες. Ἔχουμε καλοὺς ἱερεῖς, ἀλλὰ ὄχι τόσο καλούς, ὥστε νὰ μὴν εἶναι δειλοί. Τὸ Ἅγιο Πνεῦμα, εἶναι πνεῦμα δυνάμεως καὶ ὄχι δειλίας, νὰ δώσει στοὺς ἱερεῖς δύναμη ἀπὸ τὴ δύναμη ποὺ ἔδωσε τὴν Πεντηκοστή, ὥστε νὰ γεννηθοῦν ἥρωες μέσα στὴν Ἐκκλησία, ποὺ νὰ μὴν ὑπολογίζουν κακοὺς ἐπισκόπους, ἀλλὰ νὰ ὑπολογίζουν τὸ Χριστό.

Τηλεθεατής: Γιατί αὐτοὶ οἱ καλοὶ Ἐπίσκοποι, δὲν κόβουν τὸ Μνημόσυνό του;

Σωτηρόπουλος: Γιατὶ δὲν εἶναι τόσο καλοί, ὥστε νὰ μὴν εἶναι δειλοί. Δὲν θέλουν νὰ ἔχουν περιπέτειες...

Ὁ Οἰκουμενισμὸς δὲν εἶναι παναίρεση, εἶναι πανθρησκεία, θρησκευτικός συγκρητισμός. Εἶναι χειρότερος κι ἀπὸ τὸν Ἀρειανισμό, διότι θέλει νὰ ἑνώσει ὅλες τὶς αἱρέσεις κι ὅλες τὶς ψεύτικες θρησκεῖες μὲ τὴν Ὀρθοδοξία. Εἶναι ἀνατροπὴ τῶν πάντων».

(SuperB, Ἐκπομπὴ Βαγγέλη Κουτρουμπέλη μὲ θέμα «Τὸ Ἅγιον Πνεῦμα καὶ ἡ Ἀλήθεια», Καλεσμένος ὁ κ. Νῖκος Σωτηρόπουλος. Πάτρα 1996, 2:10:40-1:20:00).

Μεταπατερική θεολογία-Οικουμενισμός

ΑΛΛΟ ΕΝΑ -ΕΠΙΣΚΟΠΙΚΟ ΧΤΥΠΗΜΑ- ΔΕΧΟΝΤΑΙ

  ΟΙ ΚΑΚΟΔΟΞΕΣ ΘΕΣΕΙΣ

ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠ. ΠΕΡΓΑΜΟΥ κ. ΙΩΑΝΝΗ ΖΗΖΙΟΥΛΑ 

Ἀναίρεση τῶν αἱρετικῶν Οἰκουμενιστικῶν θεωριῶν  πραγματοποιεῖ μὲ ἐπιτυχία ὁ μητροπολίτης Ναυπάκτου Ἱερόθεος στὸ νέο του βιβλίο, ποὺ κυκλοφόρησε τὸ 2012 μὲ τίτλο: «Μεταπατερικὴ Θεολογία καὶ Ἐκκλησιαστικὴ Πατερικὴ Ἐμπειρία».

Ὁ Μητροπ. Ναυπάκτου μὲ τὸν ἀείμνηστο π. Ἰωάννη Ρωμανίδη

Ὡς γνωστὸν κυριότερος ἐκφραστὴς καὶ εἰσηγητὴς στὸν ἑλλαδικὸ χῶρο αὐτῶν τῶν θεωριῶν εἶναι τὸ δεξὶ χέρι τοῦ κ. Βαρθολομαίου (καὶ ὄχι μόνο), ὁ μητρ. Περγάμου κ. Ἰωάννης Ζηζιούλας.

Ἀπὸ αὐτὸ τὸ βιβλίο παραθέτουμε ἕνα τμῆμα (σελ. 49-62), γιατὶ αὐτὸ τὸ νέο ἔτος 2013 –ὅπως ὅλες οἱ ὣς τώρα κινήσεις, προσπάθειες, ἐξαγγελίες καὶ ἄλλες ἐνέργειες τῶν Οἰκουμενιστῶν Πατριαρχῶν, Ἐπισκόπων καὶ θεολόγων δείχνουν– προβλέπεται ἰδιαίτερα κινητικὸ πρὸς περαιτέρω ἐμπέδωση καὶ ἐπέκταση τῶν κακόδοξων Οἰκουμενιστικῶν ἰδεῶν καὶ σχεδιασμῶν.

Ἐλπίζουμε ὅτι οἱ ὀρθόδοξοι θὰ ἀντιληφθοῦν πὼς δὲν ὑπάρχουν πολλὰ περιθώρια χρόνου· πὼς ἡ φωτιὰ κάτω ἀπὸ τὴ χύτρα μὲ τὸ βατραχάκι, ποὺ ἔχει ἀνάψει ἡ παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, φτάνει σὲ βαθμοὺς βρασμοῦ. Ἴσως εἶναι ὁ ὕστατος χρόνος πανορθοδόξου δράσεως ἐναντίον τῆς γαυριώσας καὶ ἀηδῶς ἐπαιρομένης αἱρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ.

(Οἱ ἔγχρωμες ὑπογραμμίσεις δικές μας).

3. Ἐφαρμογὲς τῆς μεταπατερικῆς θεολογίας στὴν σύγχρονη θεολογικὴ σκέψη

Ἡ βάση τῆς μεταπατερικῆς θεολογίας εἶχε ἐμφανισθῆ πρὶν πολλὰ χρόνια, ὅπως προαναφέρθηκε, καὶ μεταφερόταν ἀνεπιγνώστως καὶ στὴν Πατρίδα μας μὲ τὶς μεταφράσεις ἔργων τῶν μεταπατερικῶν θεολόγων στὰ ἑλληνικά, ἀλλὰ τελευταία γίνεται εὐρύτατος λόγος γιὰ μεταπατερικὴ θεολογία, ἐπειδὴ προκάλεσε τὴν κοινὴ ἐκκλησιολογικὴ συνείδηση. Χωρὶς νὰ ἀπολυτοποιῶ τὰ πράγματα καὶ τὶς καταστάσεις θὰ ἐντοπίσω ἐνδεικτικὰ μερικὲς χαρακτηριστικὲς διδασκαλίες ποὺ εἶχε παρατηρήσει ὁ π. Ἰωάννης Ρωμανίδης καὶ σὲ μερικὰ ἀπὸ αὐτὰ ἦταν σύμφωνος καὶ ὁ π. Γεώργιος Φλωρόφσκι.

Ἡ πρώτη μεταπατερικὴ ἄποψη, ποὺ δὲν παρατηρεῖται σὲ ὅλη τὴν βιβλικοπατερικὴ παράδοση, εἶναι ὅτι ἑρμηνεύεται ἡ ἐκκλησιολογία καὶ ἡ ἀνθρωπολογία μὲ βάση τὴν Τριαδολογία καὶ ὄχι τὴν Χριστολογία. Ὑπάρχει μιὰ τάση σήμερα νὰ γίνεται λόγος γιὰ τὴν Τριαδολογία καὶ ὄχι γιὰ τὴν Χριστολογία, ὅπως παρατήρησε ὁ π. Γεώργιος Φλωρόφσκι. Ὁ π. Ἰωάννης Ρωμανίδης γράφει σὲ ἐπιστολή του στὸν π. Γεώργιο Φλωρόφσκι: «Ἡ περιγραφὴ ποὺ κάνετε τῆς ἐπιθυμίας κάποιων νὰ χρησιμοποιοῦν μιὰ Τριαδικὴ διατύπωση ἀντὶ γιὰ τὴν τρέχουσα Χριστολογικὴ εἶναι χαρακτηριστικὴ τῆς μυωπίας τῶν συγχρόνων Ἑλλήνων πολυμαθῶν» (Μητροπολίτου Ναυπάκτου καὶ Ἁγίου Βλασίου Ἰεροθέου, π. Ἰωάννης Ρωμανίδης, ἕνας κορυφαῖος δογματικὸς θεολόγος..., σελ. 125).

Ὅμως, ἡ Ἐκκλησία εἶναι Σῶμα Χριστοῦ καὶ ὁ ἄνθρωπὸς μὲ τὴν δημιουργία του εἶναι εἰκόνα τοῦ Λόγου. Γνωρίζουμε ὅτι ὁ Χριστὸς εἶναι ἡ κεφαλὴ τῆς Ἐκκλησίας καὶ τὸ ἀρχέτυπο τῆς δημιουργίας τοῦ ἀνθρώπου, ἀλλὰ καὶ ὅτι Αὐτὸς εἶναι διὰ τοῦ ὁποίου ἀναγεννήθηκε ὁ ἄνθρωπος, γιὰ αὐτὸ καὶ σαρκώθηκε τὸ Δεύτερο Πρόσωπο τῆς Ἁγίας Τριάδος. Βεβαίως, ὁ Χριστὸς ποτὲ δὲν χωρίσθηκε ἀπὸ τὸν Πατέρα καὶ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα, ἀφοῦ κοινὴ εἶναι ἡ οὐσία καὶ ἡ ἐνέργεια τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ ὁ Χριστὸς εἶναι ἡ κεφαλὴ τῆς Ἐκκλησίας καὶ διὰ τοῦ Χριστοῦ γνωρίζουμε τὸν Πατέρα ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι, ὅπως εἶπε ὁ Ἴδιος: «ὁ ἑωρακῶς ἐμὲ ἑώρακε τὸν πατέρα· καὶ πῶς σὺ λέγεις, δεῖξον ἡμῖν τὸν πατέρα; Οὐ πιστεύεις ὅτι ἐγὼ ἐν τῷ πατρὶ καὶ ὁ πατὴρ ἐν ἐμοί ἐστι;» (Ἰω. ιδ', 9-10). Ἔτσι, δὲν μπορεῖ κανεῖς νὰ κάνη ἀναλογίες μεταξὺ Ἐκκλησίας, ἀνθρώπου καὶ Τριαδικοῦ Θεοῦ. Ἑρμηνεύουμε τὴν ἐκκλησιολογία καὶ τὴν ἀνθρωπολογία μὲ βάση τὴν Χριστολογία.

Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος γράφει ὅτι ὁ Χριστὸς εἶναι «εἰκὼν τοῦ Θεοῦ» (Β' Κορ. δ', 4). Καὶ ἀλλοῦ: «ὅς ἐστιν εἰκὼν του Θεοῦ τοῦ ἀόρατου, πρωτότοκος πάσης κτίσεως, ὅτι ἐν αὐτῷ ἐκτίσθη τὰ πάντα, τὰ ἐν τοῖς οὐρανοῖς καὶ τὰ ἐπὶ τῆς γῆς, τὰ ὁρατὰ καὶ τὰ ἀόρατα, εἴτε θρόνοι εἴτε κυριότητες εἴτε ἀρχαὶ εἴτε ἐξουσίαι· τὰ πάντα δι' αὐτοῦ καὶ εἰς αὐτὸν ἔκτισται» (Κολ. α', 15-16).

Ἔτσι, ὁ Χριστὸς εἶναι εἰκόνα τοῦ Θεοῦ Πατρός, δι' Αὐτοῦ δημιουργήθηκαν τὰ πάντα, Αὐτὸς εἶναι ἡ κεφαλὴ τοῦ Σώματος τῆς Ἐκκλησίας καὶ δι' Αὐτὸν ἔγινε ἡ ἀπολύτρωση καὶ ἡ ἄφεση τῶν ἁμαρτιῶν. Ὁ ἄνθρωπος εἶναι εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ, δηλαδὴ εἶναι εἰκὼν Εἰκόνος, ὁπότε ἡ δομὴ τοῦ ἄνθρωπου εἶναι Χριστολογικὴ καὶ ἡ ἐνηλικίωση τοῦ ἀνθρώπου συμπίπτει μὲ τὴν Χριστοποίηση, ἀφοῦ πρέπει νὰ φορέση «τὴν εἰκόνα τοῦ ἐπουράνιου», τοῦ Χριστοῦ (Α' Κορ. ιε', 49) καὶ νὰ φθάση «εἰς μέτρον ἡλικίας τοῦ πληρώματος τοῦ Χριστοῦ» (Ἐφ. δ', 13), καὶ αὐτὸ «ἵνα μηκέτι ὦμεν νήπιοι» (Ἐφ. δ', 14). Ἑπομένως, ὁ Χριστὸς εἶναι τὸ «ἀρχέτυπο» τοῦ ἄνθρωπου καὶ ὁ προορισμὸς τοῦ ἄνθρωπου εἶναι Χριστολογικός, νὰ ἑνωθῆ μὲ τὸν Χριστὸ καὶ δι' Αὐτοῦ μὲ τὸν Πατέρα ἐν Ἅγίῳ Πνεύματι, καὶ τελικὰ ἐν Χριστῷ ἑρμηνεύεται ὁ ἄνθρωπος καὶ ἡ πνευματική του ἐνηλικίωση (Παναγιώτη Νέλλα, Ζῷον θεούμενον, ἐκδ. Ἐποπτεία, Ἀθήνα 1979, σελ. 19 κ.ε.).

Ὁ Μ. Ἀθανάσιος, ἀντιμετωπίζοντας τὸν Ἄρειο, διδάσκει ὅτι μόνον ὁ Λόγος, τὸ Δεύτερο Πρόσωπο τῆς Ἁγίας Τριάδος, εἶναι κατὰ φύση εἰκόνα τοῦ Θεοῦ, ἐνῷ οἱ ἄνθρωποι εἶναι κατὰ Χάρη καὶ ὄχι κατὰ φύση εἰκόνες τοῦ Θεοῦ. Στὰ ἔργα του κατὰ τῶν Ἀρειανῶν συχνὰ ἀναφέρεται στὸ ὅτι ὁ Λόγος εἶναι ἡ πραγματικὴ εἰκόνα τοῦ Θεοῦ, σύμφωνα ἄλλωστε μὲ τὴν διδασκαλία τοῦ Ἀποστόλου Παύλου ποὺ εἴδαμε προηγουμένως. Σὲ ἕνα σημεῖο γράφει ὅτι ὁ Λόγος «ἀναλλοίωτος ἡ εἰκὼν τοῦ ἄτρεπτου Θεοῦ ἂν εἴη» (Μ. Ἀθανασίου, Ἔργα, τόμ. 2, ΕΠΕ, Θεσσαλονίκη 1974, σελ. 128). Ἀλλοῦ γράφει ὅτι ὁ Λόγος «οὐκ ἔστι κτίσμα οὐδὲ τῶν γεννητῶν, ἄλλα ἴδιος Λόγος καὶ εἰκὼν τῆς τοῦ Πατρὸς οὐσίας» (ἔνθ. ἀνωτ. σελ. 404) καὶ ἀλλοῦ «εἰκὼν ἀληθινή τῆς τοῦ Πατρὸς οὐσίας» (ἔνθ. ἀνωτ. σελ. 50).

Σὲ ἄλλο σημεῖο ὁ Μ. Ἀθανάσιος ὑπογραμμίζει τὴν ἀλήθεια ὅτι μόνον ὁ Λόγος εἶναι ἡ εἰκόνα τοῦ Πατρὸς καὶ ἐμεῖς γίναμε εἰκόνες λόγῳ τῆς ἀληθινῆς εἰκόνος τοῦ Θεοῦ ποὺ εἶναι ὁ Λόγος. Συγκεκριμένα ἀποφαίνεται, ἀπαντώντας στοὺς Ἀρειανούς: «πῶς οὖν, τούτων οὕτως ὄντων, μόνος οὗτος Υἱὸς μονογενὴς καὶ Λόγος καὶ Σοφία ἐστίν; ἢ πῶς, τοσούτων ὄντων ὁμοίων τῷ Πατρί, μόνος οὗτος εἰκών ἐστι;». Στὴν συνέχεια, ἀναφέροντας διάφορα χωρία ἀπὸ τὴν Ἁγία Γραφή, σύμφωνα μὲ τὰ ὁποῖα πρέπει νὰ γίνουμε οἰκτίρμονες ὅπως ὁ Πατὴρ ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς καὶ νὰ γίνουμε μιμητὲς τοῦ Θεοῦ καὶ νὰ περιπατοῦμε ἐν ἀγάπῃ, ὅπως καὶ ὁ Χριστὸς μᾶς ἀγάπησε, γράφει: «"τίς ὁμοιωθήσεται τῷ Κυρίῳ ἐν υἱοῖς Θεοῦ;" περὶ δὲ αὐτοῦ, ὅτι μόνος εἰκὼν ἀληθινὴ καὶ φύσει τοῦ Πατρός ἐστιν. Εἰ γὰρ καὶ κατ' εἰκόνα γεγόναμεν καὶ εἰκὼν καὶ δόξα Θεοῦ ἐχρημάτισαμεν, ἀλλ' οὐ δι' ἑαυτοὺς πάλιν, ἀλλὰ διὰ τὴν ἐνοικήσασαν ἐν ἡμῖν εἰκόνα καὶ ἀληθῆ δόξαν τοῦ Θεοῦ, ἥτις ἐστὶν ὁ Λόγος αὐτοῦ, ὁ δι' ἡμᾶς ὕστερον γενόμενος, σάρξ, ταύτην τῆς κλήσεως ἔχομεν τὴν χάριν» (Μ. Ἀθανασίου, Ἔργα, τόμ. 3, ΕΠΕ, Θεσσαλονίκη 1975, σελ. 40-42).

Ἀπὸ τὸ χωρίο αὐτὸ τοῦ Μ. Ἀθανασίου φαίνεται σαφέστατα ὅτι ἡ μόνη κατὰ φύση εἰκόνα τοῦ Θεοῦ Πατρὸς εἶναι ὁ Λόγος, ἐνῶ ἐμεῖς οἱ ἄνθρωποι εἴμαστε κατὰ Χάρη εἰκόνες τοῦ Θεοῦ καὶ μάλιστα γιὰ τὴν ἐνοικήσασα μέσα μας εἰκόνα καὶ ἀληθινὴ δόξα τοῦ Θεοῦ ποὺ εἶναι ὁ Λόγος ποὺ γιὰ μᾶς ἐνηνθρώπησε. Ἑπομένως, ἡ Χριστολογία εἶναι ἡ βάση τῆς ἀνθρωπολογίας.

Ἡ δεύτερη μεταπατερικὴ θεολογία εἶναι ἡ θεωρία περὶ τῆς «ὀντολογίας τοῦ προσώπου». Αὐτὴ ἡ ἄποψη εἶναι μεταπατερικὴ γιὰ πολλοὺς καὶ διαφόρους λόγους.

Κατ' ἀρχὰς οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας ἀπορρίπτουν τὴν ὀντολογία, τὴν ὁποία ταυτίζουν μὲ τὴν μεταφυσικὴ καὶ ἡ ὁποία καταδικάσθηκε ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία, ὅπως φαίνεται στὸ «Συνοδικὸ τῆς Ὀρθοδοξίας». Ἡ θεολογία τῆς Ἁγίας Τριάδος στηρίζεται στὴν ἀποκαλυπτικὴ ἐμπειρία τῶν θεοπτῶν Προφητῶν, Ἀποστόλων καὶ Πατέρων, καὶ ὄχι στὴν φιλοσοφία καὶ τὸν στοχασμὸ τῶν αἱρετικῶν. Εἶναι χαρακτηριστικὸ ὅτι οἱ ἀρειανοὶ καὶ οἱ ἀρειανίζοντες προκειμένου νὰ ὁμιλήσουν γιὰ τὸν Τριαδικὸ Θεὸ χρησιμοποιοῦσαν τὶς ἀρχὲς τῆς ἑλληνικῆς φιλοσοφίας, ἐνῶ οἱ Πατέρες (Μ. Ἀθανάσιος καὶ Καππαδόκες) στηρίζονταν στὴν δική τους προσωπικὴ ἐμπειρία καὶ στὴν ἐμπειρία τῶν Προφητῶν καὶ Ἀποστόλων, γι' αὐτὸ καὶ χρησιμοποιοῦσαν χωρία τῆς Ἁγίας Γραφῆς γιὰ νὰ ἀντικρούσουν τὶς ἀπόψεις τῶν αἱρετικῶν.

Ἔτσι, οἱ ἅγιοι Πατέρες κάνουν λόγο γιὰ τὰ Πρόσωπα τῆς Ἁγίας Τριάδος, λόγῳ τοῦ τροπικοῦ καὶ δυναμικοῦ Μοναρχιανισμοῦ, ποὺ ἐμφανίσθηκε στὴν ἐποχή τους, καὶ ὑποστήριζαν ὅτι ὁ ἕνας Θεὸς ἐκφράζεται μὲ τρεῖς τρόπους-προσωπεῖα (τροπικὸς Μοναρχιανισμὸς) καὶ ὅτι ὁ Λόγος καὶ τὸ Πνεῦμα εἶναι δυνάμεις τοῦ Πατρὸς (δυναμικὸς Μοναρχιανισμὸς) ἀλλὰ τὰ βλέπουν μέσα ἀπὸ τὴν θεολογία τοῦ «τριλαμποῦς τῆς μίας θεότητος» καὶ ὄχι μέσα ἀπὸ τὴν φιλοσοφία. Οἱ Πατέρες ποτὲ δὲν ὑποστήριξαν ὅτι τὸ πρόσωπο ὑποστασιάζει τὴν φύση-οὐσία, οὔτε ὅτι τὸ πρόσωπο εἶναι ὁ τρόπος ὑπάρξεως τῆς φύσεως-οὐσίας, ὅπως ὑποστήριζε ὁ Σαβέλλιος ποὺ ἦταν ἕνας τροπικὸς μοναρχιανιστής, ἀλλὰ τόνιζαν ὅτι τὰ ὑποστατικὰ ἰδιώματα (ἀγέννητο, γεννητό, ἐκπορευτὸ) εἶναι ὁ τρόπος ὑπάρξεως τῶν προσώπων (Μητροπολίτου Ναυπάκτου καὶ Ἁγίου Βλασίου Ἱεροθέου, Τὸ πρόσωπο στὴν Ὀρθόδοξη Παράδοση, ἔκδ. Ἱερᾶς Μονῆς Γενεθλίου τῆς Θεοτόκου (Πελαγίας), ἔκδ. δ', 2005, σελ. 142-152). Οὔτε ποτὲ ὑποστήριζαν ὅτι προηγεῖται τὸ πρόσωπο-ὑπόσταση τῆς οὐσίας, ἀφοῦ τὸ πρόσωπο ἀποτελεῖται ἀπὸ τὴν οὐσία καὶ τὰ προσωπικὰ ἰδιώματα.

Ἔπειτα, οἱ ἅγιοι Πατέρες ποτὲ δὲν συνέδεσαν τὴν φύση μὲ τήν ἀνάγκη, ὥστε στὴν συνέχεια νὰ συνδέσουν τὴν θέληση-βούληση μὲ τὸ πρόσωπο, ὅπως λένε οἱ σύγχρονοι θεολόγοι χρησιμοποιώντας φιλοσοφικὸ στοχασμό. Οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας ἀφ' ἑνος μὲν δίδασκαν ὅτι τὸ κατὰ φύση δὲν σημαίνει καὶ κατ' ἀνάγκη, καὶ ὅτι ἡ ἐνέργεια καὶ ἡ βούληση εἶναι τῆς φύσεως -ὄχι τοῦ προσώπου- καὶ ἡ προαίρεση διαφέρει τῆς φυσικῆς βούλησης. Σὲ αὐτὸ τὸ σημεῖο εἶναι σημαντικὴ ἡ διδασκαλία τοῦ ἁγίου Μαξίμου τοῦ Ὁμολογητοῦ γιὰ τὴν φυσικὴ θέληση-βούληση καὶ τὴν προαίρεση (Μαξίμου τοῦ Ὁμολογητοῦ, εἰς Φιλοκαλία τῶν Νηπτικῶν καὶ Ἀσκητικῶν, τόμ. 15Α, σελ. 12 κ.ε. Βλ. παρακάτω σελ. 303).

Αὐτὸ σημαίνει ὅτι οἱ ἀποψεις συγχρόνων θεολόγων ὅτι δῆθεν ἡ ἐλευθερία τοῦ προσώπου ἔχει ἀξία διότι ὑπερβαίνει τὴν ἀναγκαιότητα τῆς φύσης, ὅτι ἡ φύση συνδέεται μὲ τὴν ἀνάγκη καὶ ἡ βούληση μὲ τὸ πρόσωπο, δὲν μποροῦν νὰ ἔχουν στηρίγματα στὴν πατερικὴ θεολογία. Ὁπότε, ἡ ἄποψη ὅτι οἱ Πατέρες «αὐτὸ ποὺ μαρτυροῦν εἶναι ἡ ἐλευθερία τοῦ Θεοῦ ἀπὸ τὴν θεότητά του, ἡ δυνατότητά του νὰ ἐνανθρωπίζει, νὰ ὑπάρχει μὲ τὸν τρόπο τοῦ ἀνθρώπου ἐλεύθερος ἀπὸ κάθε προκαθορισμὸ τόσο τοῦ τρόπου τῆς θεότητας ὅσο καὶ τοῦ τρόπου τῆς ἀνθρωπότητας» (Χρήστου Γιανναρᾶ, Ἕξι φιλοσοφικὲς ζωγραφιές, ἐκδ. Ἴκαρος, Ἀθήνα 2011, σελ. 78)· καὶ ἡ ἄποψη ὅτι «τὸ ἐλεύθερο θέλημα τοῦ Πατρὸς εἶναι αὐτὸ ἀπὸ τὸ ὁποῖο πηγάζει ἡ Τριαδικὴ ὑπόσταση τοῦ Θεοῦ, ὑποστασιάζεται ἡ οὐσία σὲ Τριαδικὸ Θεὸ» (Τὰ Μαθήματα Χριστιανικῆς δογματικῆς τοῦ Μητροπολίτου Περγάμου Ἰωάννου κυκλοφοροῦν μὲ διάφορες μορφές. Στὴν εἰσήγηση ποὺ ἔκανα στὴν Ἱερὰ Μητρόπολη Πειραιῶς χρησιμοποίησα τὴν μορφή, τὸν τίτλο καὶ τοὺς ἀριθμοὺς σελίδων τῶν σημειώσεων ποὺ κυκλοφοροῦσαν στὸ Ἐκκλησιαστικὸ Λύκειο Πατρῶν. Ἐδῶ θὰ γίνουν παραπομπὲς στὶς σημειώσεις στὸ Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, ἤτοι: Μητροπολίτου Περγάμου Ἰωάννου, Μαθήματα Χριστιανικῆς δογματικῆς, Σημειώσεις ἀπὸ τὶς παραδόσεις τοῦ Μητροπολίτου Περγάμου, Καθηγητῆ Ἰωάννη Ζηζιούλα. Μέρος Α', Θεσσαλονίκη 1998, σελ. 111), καὶ «ἡ ἔννοια τῆς βουλήσεως (ἐνν. στὸν ἄνθρωπο) ἔχει ἀκριβῶς τὴν ἔννοια τῆς ἐπιλογῆς» (ἔνθ. ἀνωτ. σελ. 112) εἶναι ἀπαράδεκτες ἀπὸ πλευρᾶς ὀρθοδόξου θεολογίας. Καὶ αὐτὸ γιατὶ οἱ Πατέρες συνδέουν τὴν θέληση-βούληση μὲ τὴν φύση, ὁπότε ὑπάρχει μία θέληση καὶ βούληση στὸν Θεό, καθὼς ἐπίσης ἐντοπίζουν τὴν διαφορὰ μεταξὺ θέλησης-βούλησης καὶ προαίρεση. Βεβαίως, ἄλλο εἶναι τὸ «θέλειν» καὶ ἄλλο εἶναι τὸ «πῶς θέλειν».

Ἀκόμη, οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας ἑρμηνεύουν τὸν ἄνθρωπο μέσα ἀπὸ τὸ κατ' εἰκόνα καὶ καθ' ὁμοίωση τοῦ Θεοῦ (τοῦ Λόγου) καὶ δὲν ἔκαναν φιλοσοφικὲς ἀναλύσεις περὶ τοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου, κατ' ἀναλογία μὲ τὸν Τριαδικὸ Θεό, ἀφοῦ ἀπορρίπτουν τὸ analogia entis τῆς μεταφυσικῆς καὶ ὑποστηρίζουν ὅτι δὲν ὑπάρχει ἀναλογία μεταξὺ κτιστοῦ καὶ ἀκτίστου (Andrew Sopko, Prophet of Roman Orthodoxy the Theology of John Romanides, Synaxis Press, Canada 1998, σελ. 147-150). Ἡ λεγομένη «ὀντολογία τοῦ προσώπου» μὲ τὴν ταυτόχρονη περιφρόνηση τῆς ἡσυχαστικῆς ζωῆς, ἡ ὁποία ἐκλαμβάνεται ὡς εὐσεβισμός, εἶναι μεταπατερικὴ ἄποψη, γιατὶ ἀγνοεῖ τὴν διάκριση μεταξὺ ψυχικοῦ-σαρκικοῦ ἀνθρώπου καὶ τοῦ πνευματικοῦ ἀνθρώπου, ὅπως παρουσιάζεται ἀπὸ τὸν Ἀπόστολο Παῦλο (Α' Κορ. β', γ΄ 1-3, Γαλ. 17-18).

Ἐπὶ πλέον ἡ ἄποψη περὶ «κοινωνίας προσώπων» εἶναι ἀπορριπτέα ἀπὸ τὴν πατερικὴ-ἐκκλησιαστικὴ διδασκαλία, γιατὶ δὲν ὑπάρχει κοινωνία προσώπων οὔτε στὸν Τριαδικὸ Θεὸ οὔτε στὸν Θεάνθρωπο Χριστὸ οὔτε στους ἀνθρώπους. Στὸν Τριαδικὸ Θεὸ ὑπάρχει κοινωνία φύσεως-οὐσίας καὶ κοινὴ ἐνέργεια, ὄχι ὅμως κοινωνία προσώπων, διότι ὑπάρχουν καὶ τὰ ἀκοινώνητα (ἀγέννητο, γεννητό, ἐκπορευτό). Ἡ ἀλληλοενοίκηση τῶν προσώπων δὲν εἶναι κοινωνία τῶν προσώπων. Στὸν Θεάνθρωπο Χριστό ἡ ἕνωση τῶν δύο φύσεων εἶναι καθ' ὑπόσταση καὶ δὲν ὑπάρχει ἕνωση προσώπων, γιατὶ δὲν ὑπάρχουν δύο πρόσωπα στὸν Χριστό, ὅπως ἰσχυρίζεται ὁ Νεστοριανισμός. Καὶ ὁ ἄνθρωπος κοινωνεῖ τῆς ἐνέργειας τοῦ Θεοῦ, ἐν προσώπῳ Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ δι' Αὐτοῦ μὲ τὴν ἐνέργεια τῆς Ἁγίας Τριάδος (Μητροπολίτου Ναυπάκτου καὶ Ἁγίου Βλασίου Ἱεροθέου, Πρόσωπα καὶ "κοινωνία προσώπων", Ἐκκλησιαστικὴ Παρέμβαση, τεῦχ. 171, Ὀκτ. 2010, σελ. 8-9).

Συνάρτηση τῆς προηγουμένης μεταπατερικῆς ἄποψης εἶναι καὶ τὰ περὶ προσωπικότητος τοῦ ἀνθρώπου κατὰ ψυχολογικὸ τρόπο, μὲ τὴν ψυχολογοποίηση τῆς ἀνθρωπολογίας, ὅταν μάλιστα περιφρονῆται ἡ νηπτικὴ παράδοση τῆς Ἐκκλησίας. Τελικά, ἀποτελεῖ μεταπατερικὴ ἄποψη ὁ βολονταριστικὸς (βουλησιοκρατικὸς) περσοναλισμός.

Γιὰ τὸ θέμα τῆς ὀντολογίας τοῦ προσώπου καὶ τὸν βολονταριστικὸ περσοναλισμὸ γίνεται ἀναφορὰ σὲ ἕνα κεφάλαιο ποὺ ἀκολουθεῖ καὶ νομίζω δείχνει ὅτι οἱ ἀναλύσεις περὶ τοῦ προσώπου στὸν Θεὸ καὶ ἡ ἄποψη περὶ προσώπου στὸν ἄνθρωπο μᾶς ἦλθαν ἀπὸ τὴν Δύση καὶ ἰδίως ἀπὸ τὸν γερμανικὸ ἰδεαλισμὸ καὶ ὑπαρξισμό.

Ἡ τρίτη μεταπατερικὴ διδασκαλία εἶναι ἡ λεγομένη «εὐχαριστιακὴ ἐκκλησιολογία» (Andrew Sopko, ἔνθ. ἀνωτ. σελ. 150-153). Βεβαίως, κανεὶς δὲν ἀρνεῖται τὴν μεγάλη ἀξία τῆς θείας Εὐχαριστίας κατὰ τὴν ὁποία κοινωνοῦμε τοῦ Σώματος καὶ Αἵματος τοῦ Χριστοῦ, πρὸς τὴν ὁποία κατευθύνονται ὅλα τὰ Μυστήρια καὶ ὅλη ἡ ἐκκλησιαστικὴ ζωή, ἀλλὰ δὲν εἶναι δυνατὸν ἡ θεία Εὐχαριστία νὰ ἀνεξαρτητοποιηθῆ ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία καὶ τὴν ὅλη ἐκκλησιαστικὴ ζωή.

Κατ' ἀρχὰς ὑπάρχει στενὴ σχέση μεταξὺ Ἐκκλησίας, Ὀρθοδοξίας καὶ Εὐχαριστίας, ὅπως τὸ βλέπουμε στὸν ἅγιο Εἰρηναῖο, Ἐπίσκοπο Λυῶνος (βλ. Ἀθανασίου Γιέβτιτς, Ἐκκλησία, Ὀρθοδοξία καὶ Εὐχαριστία παρὰ τῷ Ἁγίῳ Εἰρηναίῳ, εἰς Χριστός, ἀρχὴ καὶ τέλος, ἔκδ. Ἵδρυμα Γουλανδρῆ-Χόρν, Ἀθήνα 1983, σελ. 109-146). Δὲν ὑφίσταται Ἐκκλησία χωρὶς Ὀρθοδοξία καὶ Εὐχαριστία, οὔτε Ὀρθοδοξία χωρὶς Ἐκκλησία καὶ θεία Εὐχαριστία, ἀλλὰ καὶ δὲν ὑφίσταται θεία Εὐχαριστία ἔξω ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία καὶ τὴν Ὀρθοδοξία. Ἡ θεία Εὐχαριστία δὲν μπορεῖ νὰ θεωρηθῆ ὀρθόδοξη ἔξω ἀπὸ τὴν κανονικὴ δομὴ τῆς Ἐκκλησίας καὶ τὶς ἀπαραίτητες προϋποθέσεις μετοχῆς σὲ αὐτήν. Οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας καὶ οἱ Κανόνες τῶν Τοπικῶν καὶ Οἰκουμενικῶν Συνόδων καταγράφουν τὶς προϋποθέσεις μετοχῆς τοῦ ἀνθρώπου στὴν θεία Εὐχαριστία καὶ τὴν θεία Κοινωνία ποὺ εἶναι ἡ ἄσκηση καὶ ὁ ἡσυχαστικὸς τρόπος ζωῆς. Ἡ θεία Εὐχαριστία δὲν μπορεῖ νὰ ὑποκαταστήση τὴν καθαρση τὸν φωτισμὸ καὶ τήν θέωση, οὔτε, βεβαίως, καὶ τὸ ἀντίστροφο. Ἰσχύει καὶ ἐδῶ τὸ συναμφότερο.

Ἀκόμη, ἐκτὸς τῆς θείας Εὐχαριστίας βασικὰ κέντρα τῆς ἐκκλησιαστικῆς ζωῆς εἶναι ἡ Ἁγία Γραφή, τὸ δόγμα καὶ ἡ προσευχή, τὰ ὁποῖα προϋποθέτει ἡ θεία Εὐχαριστία. Ὑπάρχει βαθύτατος συνδυασμὸς μεταξὺ lex credendi (νόμος πίστεως) καὶ lex orandi (νόμος προσευχῆς). Ὁ Ἐπίσκοπος εἶναι Προεστὼς τῆς Εὐχαριστιακῆς Συνάξεως, ἀλλὰ ταυτοχρόνως (πρέπει νὰ) εἶναι καὶ Προφήτης ποὺ κηρύττει προφητικὸ λόγο στοὺς ἐκκλησιαζόμενους, οἱ ὁποῖοι ἐπιθυμοῦν νὰ πορευθοῦν ἀπὸ τὸ κατ' εἰκόνα στὸ καθ' ὁμοίωση. Βεβαίως, μέσα στὴν Ἐκκλησία καὶ στὴν θεία Εὐχαριστία ὑπάρχουν διάφορες πνευματικὲς ἡλικίες, καὶ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα ἐνεργεῖ καταλλήλως σὲ ὅλους. Ἔπειτα, ἡ Χάρη τοῦ Θεοῦ στὰ Μυστήρια ἐνεργεῖ ἀνεξάρτητα ἀπὸ τὴν κατάσταση τῶν κανονικῶν Κληρικῶν καὶ τῶν λαϊκῶν, ὅμως ὅσοι κοινωνοῦν τῶν ἄχραντων Μυστηρίων δὲν ὠφελοῦνται, ἐὰν δὲν συμμετέχουν στὴν καθαρτική, φωτιστικὴ καὶ θεοποιὸ ἐνέργεια τοῦ Θεοῦ.

Ἐπὶ πλέον ἡ ἐσχατολογικὴ ἑρμηνεία τῆς θείας Εὐχαριστίας μὲ ἀπόρριψη ἢ ὑποτίμηση τῆς νηπτικῆς-ἡσυχαστικῆς παραδόσεως εἶναι μεταπατερικὴ διδασκαλία, ξένη πρὸς τὴν διδασκαλία τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας. Ἡ ἐσχατολογικὴ βίωση τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ στὴν θεία Εὐχαριστία -ὅσο ζοῦμε τὴν βιολογικὴ ζωὴ- εἶναι συνάρτηση τῆς μετοχῆς τοῦ Χριστιανοῦ στὴν καθαρτική, φωτιστικὴ καὶ θεοποιὸ ἐνέργεια τοῦ Θεοῦ. Ὁ ἅγιος Μάξιμος ὁ Ὁμολογητὴς στὴν Μυσταγωγία του δὲν παρουσιάζει μόνον τὴν ἐσχατολογικὴ πλευρὰ τῆς θείας Εὐχαριστίας, ἀλλὰ καὶ τὴν ἡσυχαστικὴ διάστασή της, ὡς ἐπιστροφὴ τοῦ νοῦ ἀπὸ τὰ αἰσθητὰ στὴν καρδιά, ὁπότε οἱ φιλόθεοι ἀξιώνονται νὰ δοῦν μὲ τοὺς ὀφθαλμοὺς τοῦ ἀρεμβάστου νοὸς τὸν Ἴδιο τὸν Λόγο καὶ Θεό (βλ. Μαξίμου τοῦ Ὁμολογητοῦ, εἰς Φιλοκαλία τῶν Νηπτικῶν καὶ Ἀσκητικῶν, τόμ. 14, Πατερικαὶ Ἐκδόσεις «Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς», Θεσσαλονίκη 1985, σελ. 39 κ.ε.). Ἔτσι, δὲν νοεῖται ἐσχατολογικὴ βίωση τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ στὴν θεία Εὐχαριστία ἔξω ἀπὸ τὴν ἐνεργοποίηση τῆς Χάριτος τοῦ Θεοῦ ποὺ βρίσκεται στὴν καρδιὰ μὲ τὸ ἅγιο Βάπτισμα καὶ τὸ ἅγιο Χρῖσμα, αὺτό ποὺ λέγεται ἀπό τους Πατέρες ἱερὸ θυσιαστήριο τῆς καρδιᾶς.

Ὅλα αὐτὰ ἔκαναν τὸν π. Ἰωάννη Ρωμανίδη νὰ λέγη ὅτι δὲν εἶναι ἡ Εὐχαριστία ποὺ κάνει τὴν Ἐκκλησία νὰ εἶναι ὄντως Ἐκκλησία, ἀλλὰ ἡ Ἐκκλησία εἶναι αὐτὴ ποὺ κάνει τὴν Εὐχαριστία νὰ εἶναι ὄντως Εὐχαριστία. Μὲ ἄλλα λόγια, τὸ «ἄλογο» (δόγμα-Κανόνες) προηγεῖται τοῦ «κάρου» καὶ ὄχι τὸ ἀντιστροφο (Andrew Sopko ἔνθ. ἀνωτ. σελ. 147 καὶ 128). Ἄλλωστε, ὅπως εἶναι γνωστόν, ἔξω ἀπὸ τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, μὲ τὰ δόγματα καὶ τοὺς ἱεροὺς Κανόνες, δὲν ὑφίσταται Εὐχαριστία, μὲ τὴν ὀρθόδοξη σημασία τῆς λέξεως. Ὁπότε μποροῦμε νὰ κάνουμε λόγο γιὰ ἐκκλησιαστική Εὐχαριστία καὶ ὄχι γιὰ εὐχαριστιακὴ ἐκκλησιολογία.

Ἡ τέταρτη μεταπατερικὴ ἄποψη, ποὺ εἶναι συνέπεια τῆς προηγουμένης, εἶναι ὁ ὑπερτονισμὸς τοῦ ἀναστάσιμου χαρακτῆρα τῆς Ὀρθόδοξης 'Ἐκκλησίας μὲ ὑποτίμηση τῆς σταυρικῆς ζωῆς, δηλαδὴ ἡ διάσπαση μεταξὺ τοῦ μυστηρίου τοῦ Σταυροῦ καὶ τῆς θεοπτίας τῆς δόξης τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ. Μερικοὶ μεταπατερικοὶ θεολόγοι ἰσχυρίζονται ὅτι ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία εἶναι Ἐκκλησία τῆς Ἀναστάσεως, ἐνῶ οἱ ἄλλες Ἐκκλησίες ζοῦν τὸν Σταυρὸ τοῦ Χριστοῦ. Πρόκειται γιὰ διχοτόμηση τῆς ἐκκλησιαστικῆς ζωῆς, ἀφοῦ ξεχωρίζεται ὁ Σταυρὸς ἀπὸ τὴν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ. Ἔτσι, ὅταν παρουσιάζεται ἡ δόξα τῆς αἰώνιας Βασιλείας τοῦ Θεοῦ καὶ ἡ μέθεξη αὐτῆς τῆς δόξας τῆς Ἀναστάσεως μὲ παραθεώρηση τῆς καθάρσεως καὶ τοῦ φωτισμοῦ, ποὺ συνιστοῦν βίωση τοῦ μυστηρίου τοῦ Σταυροῦ, δηλαδὴ ὅταν χωρίζεται ἡ Ἀνάσταση ἀπὸ τὸν Σταυρό, αὐτὸ εἶναι μεταπατερικὴ θεολογία, ποὺ δὲν συντονίζεται μὲ τὴν διδασκαλία τῶν Προφητῶν, τῶν Ἀποστόλων καὶ τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας.

Ἡ βίωση τοῦ Σταυροῦ δὲν συνδέεται μόνον μὲ τὴν ἄσκηση, τὴν λεγόμενη πράξη, ἀλλὰ καὶ μὲ τὴν θεωρία, γι' αὐτὸ γίνεται λόγος γιὰ τὴν μέθεξη τοῦ μυστηρίου τοῦ Σταυροῦ καὶ τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ.

Ὁ ἀββᾶς Ἰσαὰκ ὁ Σύρος κάνει λόγο γιὰ τὴν διπλὴ πράξη τοῦ Σταυροῦ, δηλαδὴ τὴν πράξη καὶ τὴν θεωρία. Γράφει: «Ἡ πρᾶξις τοῦ σταυροῦ διπλή ἐστι, καὶ τοῦτο πρὸς τὸ διπλοῦν τῆς φύσεως τὸ διαιρούμενον εἰς δύο μέρη». Ἡ μὲν μία, δηλαδὴ ἡ πράξη, «τὸ παθητικὸν μέρος τῆς ψυχῆς καθαρίζει ἐν τῇ δυνάμει τοῦ ζήλου», καὶ συνδέεται μὲ τὴν ὑπομονὴ στὶς θλίψεις τῆς σαρκός, ἡ δὲ ἄλλη, δηλαδὴ ἡ θεωρία, «τῇ ἐνεργείᾳ τῆς ἀγάπης τῆς ψυχῆς, ἥτις ἐστὶν ἐπιπόθησις φυσική, ἥτις διυλίζει τὸ νοητὸν μέρος τῆς ψυχῆς», καὶ συντελεῖται «ἐν τῇ λεπτῇ ἐργασίᾳ τοῦ νοῦ καὶ ἐν τῇ θείᾳ ἀδολεσχίᾳ καὶ τῇ διαμονῇ ἐν τῇ προσευχῇ, καὶ τὰ ἑξῆς». Σαφῶς ἐδῶ ἐννοεῖται ὅτι ἡ δόξα τοῦ Σταυροῦ μετέχεται καὶ στὴν πράξη καὶ στὴν θεωρία (Ἀββᾶ Ἰσαὰκ τοῦ Σύρου, Λόγοι ἀσκητικοί, κριτικὴ Ἔκδοση Μάρκελλου Πιράρ, Ἱερὰ Μονὴ Ἰβήρων, Ἅγιον Ὄρος, α' ἔκδ. 2012, σελ. 230).

Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς, σὲ ὁμιλία του κατὰ τὴν Κυριακὴ τῆς Σταυροπροσκυνήσεως, ἀναπτύσσει διεξοδικὰ ὅτι ἡ βίωση τοῦ Σταυροῦ σημαίνει βίωση τῆς πράξεως καὶ τῆς θεωρίας τοῦ Λόγου, ὅπως ἔγινε στοὺς Προφῆτες καὶ Δικαίους τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης καὶ ὅπως βιώνεται στὴν ἐκκλησιαστικὴ ζωή.

Γιὰ τὴν θεοπτία τοῦ Μωϋσέως στὴν Βάτο γράφει: «Οὕτως οὖν καὶ ἡ κατὰ Μωϋσῆν ἐκείνη τῆς καιομένης καὶ μὴ κατακαιομένης βάτου θεωρία Σταυροῦ μυστήριον ἦν, τοῦ κατὰ τὸν Ἀβραὰμ ἐκείνου μυστηρίου μεῖζον καὶ τελεώτερον» (Γρηγορίου Παλαμᾶ, Ἔργα, τόμ. 9, ΕΠΕ, Θεσσαλονίκη 1985, σελ. 292). Ἐπίσης, ὁ Σταυρὸς τοῦ Κυρίου περικλείει ὅλο τὸ μυστήριο τῆς θείας οἰκονομίας: «ὅτι ὁ τοῦ Κυρίου Σταυρὸς ἐστὶ πᾶσαν ἐμφαίνων τῆς ἐν σαρκὶ τούτου παρουσίας τὴν οἰκονομίαν καὶ τὸ κατ' αὐτὴν ἅπαν ἐμπεριέχων μυστήριον καὶ πρὸς πάντα τείνων τὰ πέρατα καὶ πάντα περιλαμβάνων τὰ ἄνω τὰ κάτω τὰ πέριξ τὰ μεταξὺ» (ἔνθ. ἀνωτ. σελ. 318). Γι' αὐτὸ ὁ ἅγιος Γρηγόριος κατακλείοντας τὴν ὁμιλία προτρέπει τοὺς πιστοὺς νὰ προσκυνήσουν τὸν τόπο ποὺ στάθηκαν τὰ πόδια τοῦ Χριστοῦ, δηλαδὴ τὸν Σταυρό, «ὡς ἂν καὶ κατὰ τὴν ὑπερδεδοξασμένην μέλλουσαν τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ καὶ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ παρουσίαν, αὐτὸν προηγούμενον ἰδόντες ἐν δόξῃ ἀγαλλιασώμεθα καὶ σκιρτήσωμεν ἄληκτα, τῆς ἐκ δεξιῶν στάσεως καὶ τῆς ἐπηγγελμένης μακαρίας φωνῆς καὶ εὐλογίας ἐπιτυχόντες, εἰς δόξαν τοῦ κατὰ σάρκα δι' ἡμᾶς σταυρωθέντος Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ» (ἔνθ. ἀνωτ. σελ. 322-324).

Ἑπομένως, ἡ μέθεξη τοῦ μυστηρίου τοῦ Σταυροῦ καὶ τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ γίνεται στὴν πράξη καὶ τὴν θεωρία, σὲ ὅλη τὴν ἐκκλησιαστικὴ ζωή, στὰ Μυστήρια καὶ τὴν θεία Λειτουργία, δηλαδὴ στὴν μέθεξη τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ. Ἔτσι, δὲν χωρίζεται ποτὲ ὁ Σταυρὸς ἀπὸ τὴν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ, ἐπειδὴ εἶναι ἔκφραση τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ καὶ μέθεξη αὐτῆς τῆς θείας ἀγάπης ποὺ συνιστᾶ τὴν σωτηρία τοῦ ἄνθρωπου.

Δυστυχῶς, αὐτὲς οἱ μεταπατερικὲς ἀπόψεις, ποὺ δὲν τὶς συναντᾶμε στὰ κείμενα τῆς Ἁγίας Γραφῆς καὶ τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας καὶ οἱ ὁποῖες σὲ μερικὰ σημεῖα εἶναι στοχαστικὲς μεγεθύνσεις διδασκαλιῶν τῶν Πατέρων, ἔχουν εἰσρεύσει στὴν νεοελληνικὴ θεολογία καὶ πρέπει νὰ γίνη ἀποκάθαρσή της. Ὁ π. Ἰωάννης Ρωμανίδης, σχολιάζοντας αὐτὲς τὶς ἄποψεις, γράφει ὅτι τὸ πρόβλημα γιὰ τὴν σύγχρονη, ἀλλὰ καὶ τὴν μελλοντικὴ θεολογία, δὲν εἶναι ὁ σχολαστικισμός, ὁ ὁποῖος κτυπήθηκε πολύ, ἀλλά, κυρίως, οἱ ἀπόψεις γιὰ τὴν «ὀντολογία τοῦ προσώπου», τὴν «εὐχαριστιακὴ ἐκκλησιολογία» καὶ τὴν διχοτομία μεταξὺ «τῆς θεολογίας τοῦ μυστηρίου τοῦ Σταυροῦ καὶ τῆς θεοπτίας τῆς δόξης τῆς ἀναστάσεως» (βλ. Andrew Sopko, ἔνθ. ἀνωτ. σελ. 146 κ.ε.).

Πάντως, τὸ κύριο καὶ βασικὸ γνώρισμα τῶν μεταπατερικῶν θεολόγων εἶναι ὅτι ὑποτιμοῦν ἢ ἀρνοῦνται τὴν νηπτικὴ-ἡσυχαστικὴ παράδοση τῆς Ἐκκλησίας, κυρίως χλευάζουν ἀπρεπέστατα τὰ περὶ καθάρσεως, φωτισμοῦ καὶ θεώσεως, ποὺ εἶναι ὁ πυρήνας τῆς ἐμπειρικῆς θεολογίας καὶ τῆς ζωῆς τῆς Ἐκκλησίας. Ὑπάρχει ἐξήγηση γι' αὐτὴν τὴν νοοτροπία, ὅπως τὸ ἑρμηνεύει ὁ π. Ἰωάννης Ρωμανίδης, ὅτι, δηλαδή, εἶναι ἐπηρεασμὸς ἀπό τους Προτεστάντες (βλ. κατωτέρω σελ. 131-132).

Δακτυλογράφηση: Π.Σ.