Η φιλία με Οικουμενιστές διασπά την ενότητα

Ἑρμηνεία τοῦ ἱεροῦ Χρυσοστόμου στὸ παρακάτω τμῆμα

τοῦ σημερινοῦ Ἀποστολικοῦ ἀναγνώσματος:

Ἓν σῶμα καὶ ἓν πνεῦμα, καθὼς καὶ ἐκλήθητε

ἐν μιᾷ ἐλπίδι τῆς κλήσεως ὑμῶν· εἷς Κύριος,

μία πίστις, ἓν βάπτισμα· εἷς Θεὸς Πατὴρ

πάντων, ὁ ἐπὶ πάντων, καὶ διὰ πάντων, καὶ

ἐν πᾶσιν. Ἑνὶ δὲ ἑκάστῳ ἡμῶν ἐδόθη ἡ χάρις

κατὰ τὸ μέτρον τῆς δωρεᾶς τοῦ Χριστοῦ.

(Χρυσοστόμου Ἰω., Ὑπόμνημα εἰς τὴν πρὸς Ἐφεσίους, Λόγος ΙΑ΄,

Πατερικαὶ Ἐκδόσεις ”Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς”, τόμ. 20, σελ. 686, ἑξ.).

ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΚΑΙ ΕΠΙΚΑΙΡΑ ΣΧΟΛΙΑ

^{___________________________}

«Εἴ τις αἱρετικῶν φίλος εἴη, οὐχ ἓν πνεῦμα»

Ἑρμηνεύοντας ὁ Ἅγιος Ἰωάννης τοὺς στίχους τοῦ σημερινοῦ ἀποστολικοῦ ἀναγνώσματος τῆς Πρὸς Ἐφεσίους Ἐπιστολῆς τοῦ ἀπ. Παύλου, στρέφει τὸ λόγο πρὸς τὸ τρίπτυχο ἀλήθεια, ἀγάπη, ἑνότητα ποὺ πρέπει νὰ ὑπάρχει μεταξὺ τῶν Χριστιανῶν καὶ γράφει:

«Ἀγάπην ζητεῖ ἀπὸ ἐμᾶς ὁ Παῦλος, ὄχι οἱανδήποτε, ἀλλ’ αὐτὴν ἡ ὁποία μᾶς συνενώνει μεταξύ μας ἀδιασπάστως, καὶ μᾶς συνενώνει κατὰ τέτοιον τρόπον καὶ τόσον τέλεια, ὡσὰν νὰ εἴμεθα μέλη πρὸς μέλη. Αὐτὴ λοιπὸν εἶναι ἐκείνη ἡ ὁποία κατορθώνει τὰ μεγάλα καλά. Διὰ τοῦτο λέγει, “ἕνα σῶμα”, διὰ νὰ δείξῃ καὶ τὴν συμπάθειαν καὶ τὸ νὰ μὴ ἐπιδιώκομεν ν’ ἁρπάσωμεν τὰ ἀγαθὰ τῶν ἄλλων καὶ τὸ νὰ χαιρώμεθα μαζὶ μὲ αὐτούς, καὶ ὅλα γενικῶς νὰ εἶναι κοινά. Καὶ καλῶς εἶπε, “ἕνα πνεῦμα” διὰ νὰ δείξῃ ὅτι εἰς τὸ ἕνα σῶμα, ἕνα πνεῦμα θὰ ὑπάρχῃ, ἢ ὅτι εἶναι μὲν δυνατὸν νὰ ὑπάρχῃ ἕνα σῶμα, ὄχι ὅμως ἕνα πνεῦμα...»

Καὶ πότε εἶναι δυνατὸν νὰ ἀνήκει κανεὶς στὸ ἴδιο σῶμα, ἀλλὰ νὰ μὴ ἔχει τὸ ἴδιο πνεῦμα; Αὐτὸ εἶναι δυνατὸν νὰ συμβεῖ, λέγει ὁ ἱ. Χρυσόστομος, καὶ στὴν περίπτωση ποὺ «κάποιος γίνῃ  φίλος  αἱρετικῶν». Μὲ αὐτὴ τὴν διαπίστωση ὁ ἱ. Χρυσόστομος, θίγει τὸ κρισιμότατο πρόβλημα τῆς ἐποχῆς μας, τὴν ὅποια σχέση καὶ ἐπαφή μας μὲ τὴν αἵρεση, ἡ ὁποία κομματιάζει τὸ σῶμα τῶν πιστῶν. Ἐπισημαίνει δηλαδή, αὐτὸ ποὺ κατὰ κόρον συμβαίνει σήμερα στὸν Ὀρθόδοξο χῶρο: τὴν ἄμεση ἢ ἔμμεση –ἀλλὰ συνειδητὴ– φιλία τῶν ὀρθοδόξων μὲ τοὺς Οἰκουμενιστές, ποὺ διαδίδουν στὸ πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας τὴν ἐσχάτη αἵρεση τῆς ἱστορίας, τὴν παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ.

Καὶ οἱ φίλοι τῶν Οἰκουμενιστῶν, ἐνῶ ἀνήκουν στὸ σῶμα τῆς Ἐκκλησίας τυπικά, ὅμως δὲν ἀποτελοῦν μὲ τοὺς Ὀρθοδόξους «ἓν σῶμα», ἀφοῦ διαφοροποιοῦνται ὡς πρὸς τὴν ποιμαντικὴ ἀντιμετώπιση τῶν αἱρετικῶν ἀπὸ τοὺς Πατέρες καὶ ἔτσι ἀποδέχονται στὴν πράξη τὴν δράση τῶν αἱρετικῶν Οἰκουμενιστῶν.

Δηλαδή, ἀπὸ τὴ μιὰ μεριὰ σθεναρῶς ἀντικρούουν τὶς κακόδοξες θέσεις τῶν “ὀρθοδόξων” Οἰκουμενιστῶν (αὐτὸ τὸ κάνουν οἱ λίγοι), ἐνῶ οἱ πολλοὶ ἀδιαφοροῦν γιὰ τὸν Οἰκουμενισμό· ἀμφότεροι δέ, ἀπὸ τὴν ἄλλη, μνημονεύουν τοὺς ἡγέτες τῶν Οἰκουμενιστῶν (π.χ. τοὺς Πατριάρχες Κων/πόλεως Βαρθολομαῖο, Ἀλεξανδρείας Θεόδωρο, Σερβίας Εἰρηναῖο κ.λπ), ἢ τοὺς ὑποδέχονται μετὰ βαΐων καὶ κλάδων στὶς διάφορες ἀνὰ τὴν Ἑλλάδα ἐπισκέψεις τους, ἢ συλλειτουργοῦν μαζί τους, καὶ ἀρνοῦνται νὰ καταγγείλουν ὀνομαστικὰ τὶς κακόδοξες πράξεις καὶ λόγους τους.

Ἂς ἐπανέλθουμε στὴν ἑρμηνεία ἀπὸ τὸν Ἅγιο τοῦ ἀποστολικοῦ ἀναγνώσματος:

«Ὕστερον, ”Καθὼς καὶ μία εἶναι ”, λέγει, ”ἡ ἐλπὶς τῆς κλήσεώς σας”. Ὁ Θεός, λέγει, εἰς τὰ ἴδια σᾶς ἐκάλεσε· τίποτα περισσότερον δὲν ἐμοίρασεν εἰς τὸν ἕνα ἀπὸ τὸν ἄλλον· εἰς ὅλους ἐχάρισεν ἀθανάσίαν, εἰς ὅλους ζωὴν αἰώνιον, εἰς ὅλους δόξαν ἀθάνατον, εἰς ὅλους ἀδελφότητα, εἰς ὅλους κληρονομίαν· κοινὴ κεφαλὴ ἔγινεν εἰς ὅλους· ὅλους συνανέστησε καὶ ἐκάθισε μαζί του.

Σεῖς λοιπὸν οἱ ὁποῖοι εἰς τὰ πνευματικὰ ἔχετε τόσην ἰσοτιμίαν, ἀπὸ ποῦ ὁρμώμενοι μεγαλοφρονεῖτε; ἀπὸ τὸ ὅτι ὁ τάδε εἶναι πλούσιος καὶ ὁ τάδε ἰσχυρός; Καὶ πῶς δὲν θὰ ἦτο αὐτὸ ἀξιογέλαστον; Διότι εἰπέ μου· ἐὰν κάποτε ὁ βασιλεύς, ἀφοῦ ἐλάμβανε δέκα ἀνθρώπους καὶ ἐνέδυε ὅλους μὲ πορφύραν καὶ τοὺς ἐκάθιζεν εἰς τὸν βασιλικὸν θρόνον καὶ ἔδιδε εἰς ὅλους τὴν αὐτὴν τιμήν, ἆρά γε θὰ εἶχε τὴν τόλμην κάποιος ἐξ αὐτῶν νὰ κατηγορήσῃ τὸν ἄλλον ὅτι εἶναι πλουσιώτερος ἢ λαμπρότερος; Καθόλου. Καὶ ἀκόμη δὲν τὰ εἶπα ὅλα· διότι δὲν εἶναι τόση ἡ διαφορὰ εὶς τοὺς οὐρανούς, ὅσον κάτω εἰς τὴν γῆν» [Μὲ τὴν τελευταία πρόταση ἑρμηνεύεται ἡ φράση:  «οὐ γὰρ τοσοῦτον τὸ μέσον ἐν τοῖς οὐρανοῖς, ὅσον καὶ κάτω διεστήκαμεν». Εἰς τὸ T.L.G. ὅμως, παραδίδεται ἡ ἑξῆς γραφὴ (ὁπότε ἀλλάζει καὶ τὸ νόημα): «Ἐν οὖν τοῖς οὐρανοῖς ἴσοι, καὶ κάτω διεστήκαμεν;»].

»”Ἕνας Κύριος, μία πίστις, ἕνα βάπτισμα... Ἕνας Θεὸς καὶ Πατὴρ ὅλων..., ἀλλ’ εἰς τὸν καθένα ἀπὸ ἐμᾶς ἐδόθη ἡ χάρις”. Τί λοιπόν; θὰ εἴπῃ κάποιος· ἀπὸ ποῦ εἶναι τότε διάφορα τὰ χαρίσματα; ...Καὶ πρόσεχε τί λέγει. Δὲν εἶπε, “Συμφώνως πρὸς τὴν πίστιν τοῦ καθενός”, διὰ νὰ μὴ ὁδηγήσῃ εἰς μικροψυχίαν ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι δὲν ἠξιώθησαν τὰ μεγάλα χαρίσματα. Ἀλλὰ τί λέγει; ”Συμφώνως πρὸς τὸ μέτρον τῆς δωρεᾶς τοῦ Χριστοῦ”.  Τὰ κυριώτερα ἀπὸ ὅλα, λέγει, εἶναι κοινὰ εἰς ὅλους, δηλαδὴ τὸ βάπτισμα, ἡ διὰ τῆς πίστεως σωτηρία, τὸ νὰ ἔχωμεν τὸν Θεὸν Πατέρα, τὸ νὰ μετέχωμεν ὅλοι εἰς τὸ αὐτὸ Πνεῦμα. Ἐὰν πάλι ὁ τάδε ἔχει κάποιο χάρισμα περισσότερον, μὴ στενοχωρῆσαι, διότι καὶ ὁ κόπος εἶναι εἰς αὐτὸν περισσότερος...

»Διὰ τοῦτο ἐδῶ ἀπὸ τὴν ἰδίαν αἰτίαν παρηγορεῖ τὸν ἀκροατήν. “Πρὸς τὸν σκοπὸν νὰ καταρτίσουν τοὺς ἁγίους”, λέγει, “διὰ τὸ ἔργον τῆς διακονίας, διὰ τὴν οἰκοδομὴν τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ”. Διὰ τοῦτο καὶ ὁ ἴδιος ὁ Παῦλος ἔλεγεν ἀλλοῦ· ”Ἀλλοίμονόν μου, ἐὰν δὲν κηρύττω τὸ Εὐαγγέλιον”. Δηλαδή, ἔλαβε τὸ χάρισμα ἀποστολῆς. Ἀλλὰ διὰ τοῦτο ἀκριβῶς, διὰ τὸ ὅτι ἔλαβε, ἀλλοίμονον· ἐνῷ ἐσὺ ἔχεις ἀπαλλαγῆ ἀπὸ τὸν κίνδυνον.

»”Συμφώνως πρὸς τὸ μέτρον”. Τί σημαίνει ”συμφώνως πρὸς τὸ μέτρον”; Δηλαδὴ ὄχι συμφώνως πρὸς τὴν ἰδικήν μας ἀξίαν· διότι δὲν θὰ ἐλάμβανε κανεὶς ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα ἔλαβεν, ἀλλ’ ὅλοι ἀπὸ τὴν δωρεάν του ἐλάβομεν. Καὶ διατί ὁ μὲν ἔλαβεν περισσότερον, ὁ δὲ ὀλιγώτερον; Δὲν ἔχει καμμίαν σημασίαν αὐτό, λέγει, ἀλλ’ εἶναι ἀδιάφορον πρᾶγμα· διότι εἰς τὴν οἰκοδομὴν ὁ καθένας συντελεῖ. Καὶ μὲ αὐτὸ δεικνύει ὅτι δὲν ἔλαβεν ἀπὸ τὴν ἰδικὴν του ἀξίαν ὁ μὲν περισσότερον, ὁ δὲ ὀλιγώτερον, ἀλλὰ δι’ ἄλλους λόγους, ὅπως ἀκριβῶς ἔκρινεν ὁ Θεός...

»”Διὰ τοῦτο λέγει· Ὅταν ἀνέβη εἰς τὰ ὕψη... ἔδωκε δῶρα εἰς τοὺς ἀνθρώπους”. Δηλαδή, τί μεγαλοφρονεῖς; ὅλα ἀπὸ τὸν Θεὸν ἔγιναν...

»Ἀλλοῦ ὅμως λέγει ὅτι τὸ ἅγιον Πνεῦμα ἔκαμεν αὐτά, λέγων τὰ ἑξῆς· “Εἰς τὸ ὁποῖον ποίμνιον τὸ ἅγιον Πνεῦμα σᾶς ἐτοποθέτησεν ἐπισκόπους, διὰ νὰ ποιμάνετε τὴν Ἐκκλησίαν τοῦ Θεοῦ”. Ἐδῶ λέγει ὅτι ὁ Υἱὸς ἔκαμεν αὐτά· ἀλλοῦ, ὅτι ὁ Θεὸς Πατήρ· ”Καὶ ὁ Θεὸς ἐτοποθέτησεν εἰς τὴν ἐκκλησίαν πρῶτον ἀποστόλους, δεύτερον προφήτας”. Εἰς δὲ τὴν πρὸς Κορινθίους λέγει· ”Ἐγὼ ἐφύτευσα, ὁ Ἀπολλὼς ἐπότισεν, ὁ Θεὸς ὅμως ἔδινε τὴν αὔξησιν”. Καὶ πάλιν· ”Ἐκεῖνος ποὺ φυτεύει καὶ ἐκεῖνος ποὺ ποτίζει εἶναι τὸ ἴδιο, ἀλλ’ ὁ καθεὶς θὰ λάβῃ τὸν ἰδικόν του κόπον”.

»Ἔτσι κι ἐδῶ. Τί σημασία λοιπὸν ἔχει ἐὰν ὀλιγώτερον συνεισφέρῃς; Τόσον ἔλαβες...

»”Πρὸς τὸν σκοπὸν νὰ καταρτίσουν τοὺς ἁγίους, διὰ τὸ ἔργον τῆς διακονίας, διὰ τὴν οἰκοδομὴν τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ”. Βλέπεις τὸ ἀξίωμα; Ὁ καθένας οἰκοδομεῖ, ὁ καθένας καταρτίζει, ὁ καθένας ὑπηρετεῖ. ”Μέχρις ὅτου φθάσωμεν”, λέγει, ”ὅλοι εἰς τὴν ἑνότητα τῆς πίστεως καὶ τῆς πλήρους γνώσεως τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, εἰς ἄνδρα τέλειον, εἰς τὸ μέτρον τοῦ τελείου ἀναστήματος τοῦ Χριστοῦ”. Τέλειον ἀνάστημα ὀνομάζει ἐδῶ τὴν τελείαν ἐπίγνωσιν. Διότι ὅπως ἀκριβῶς ὁ ἀνὴρ ἵσταται μὲ σταθερότητα, ἐνῷ οἱ νεαροὶ περιπλανῶνται κατὰ τὸν νοῦν, ἔτσι συμβαίνει καὶ εἰς τοὺς πιστούς. ”Εἰς ἑνότητα”, λέγει, ”τῆς πίστεως”· δηλαδή, μέχρις ὅτου ἀποκτήσωμεν ὅλοι μίαν πίστιν. Διότι αὐτὸ εἶναι ἑνότης πίστεως. ὅταν ὅλοι εἴμεθα ἕνα, ὅταν ὅλοι ἀντιλαμβανώμεθα μὲ τὸν ἴδιον τρόπον τὸν σύνδεσμον· μέχρι τότε πρέπει νὰ ἐργαζώμεθα.

»Ἐὰν ἔλαβες χάρισμα διὰ τοῦτο, διὰ νὰ οἰκοδομῇς ἄλλους, πρόσεχε μήπως καταστρέψῃς τὸν ἑαυτόν σου φθονῶν ἄλλον... Μὴ μοῦ εἴπῃς λοιπὸν διὰ τὴν διαφορὰν τῶν χαρισμάτων, ἀλλὰ διὰ τὸ ὅτι ὅλοι εἶχον ἕνα ἔργον. Ὅταν λοιπὸν ὅλοι πιστεύωμεν ὁμοίως, τότε ὑπάρχει ἑνότης...

»”Ὥστε νὰ μὴ εἴμεθα πλέον”, λέγει, “νήπιοι, κλονιζόμενοι καὶ παρασυρόμενοι ἀπὸ κάθε ἄνεμον τῆς διδασκαλίας, μέσα εἰς τὴν δολιότητα τῶν ἀνθρώπων, μέσα εἰς τὴν πανουργίαν των πρὸς τὸν σκοπὸν τῆς ὁμαδικῆς παραπλανήσεως”. ”Καὶ παρασυρόμενοι”, λέγει, ”ἀπὸ κάθε ἄνεμον”. Ὡμίλησεν ἐναντίον τῆς μεταβολῆς, διὰ νὰ δείξῃ εἰς ποῖον κίνδυνον εὑρίσκονται αἱ ψυχαὶ αἱ ὁποῖαι διστάζουν... ”Ἀλλά, ὁμολογοῦντες τὴν ἀλήθειαν ἐν ἀγάπῃ, ἂς αὐξήσωμεν τὰ πάντα εἰς αὐτόν, ὁ ὁποῖος εἶναι ἡ κεφαλή, δηλαδὴ τὸν Χριστόν”».

Εἶναι σαφὴς ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ. Ὄχι μόνον ἐπίκληση τῆς ἀγάπης, ὅπως κάνουν οἱ Οἰκουμενιστές. Διότι μιὰ ἀγάπη χωρὶς τὴν ΟΜΟΛΟΓΙΑ τῆς Ἀλήθειας, τὴν ὀρθὴ Πίστη, ἀλλὰ καὶ τὶς προϋποθέσεις διδασκαλίας καὶ Ὁμολογίας τῆς Ὀρθόδοξης Πίστης, δὲν ὁδηγεῖ στὴν ἑνότητα· καὶ φυσικά, μιὰ τέτοια μορφὴ ἀγάπης, δὲν εἶναι ἀγάπη, ἀφοῦ ἡ ἀγάπη εἶναι ἀχώριστη τῆς ἀλήθειας, καὶ μόνο ἡ συμπόρευση ἀγάπης καὶ πίστης φέρνει τὴν ἑνότητα.

«Φιλορθόδοξος Ἕνωσις “Κοσμᾶς Φλαμιᾶτος”

Ὅλο τὸν ΙΑ΄ λόγο τοῦ ἱ. Χρυσοστόμου (στὸ ἀρχαῖο κείμενο), θὰ βρεῖτε στὸ http://eugenikos.blogspot.gr

Οἰκουμενισμός: Ἕνα στέγαστρο αὐτοκτονίας

Οἰκουμενισμός: Ἕνα στέγαστρο αὐτοκτονίας

«Ἡ ἑνότης τοῦ Χριστοῦ

καί ἡ “ἕνωσις” τῶν ἀντιχρίστων»

Στὸ δημοσιευόμενο κατωτέρω ἄρθρο του, «Ἡ ἑνότης τοῦ Χριστοῦ καί ἡ “ἕνωσις” τῶν ἀντιχρίστων», ὁ π. Χαράλαμπος, ἐκτὸς τῶν ἄλλων, τονίζει καὶ τὰ ἑξῆς:

*     Μᾶς καλοῦν (οἱ Οἰκουμενιστὲς) γιά «ἕνωσι» σ᾽ ἕνα σαθρό στέγαστρο, σ᾽ ἕνα στέγαστρο αὐτοκτονίας, πού συγκεντρώνει ὅλες τίς αἱρέσεις.

*     Ἐργάζεται γιά τόν Οἰκουμενισμό μιά μεγάλη στρατιά ἀντιχρίστων δυνάμεων, πού ἔχουν βάλει σάν στόχο τους νά χτυπήσουν καί νά διαλύσουν τήν Ὀρθοδοξία.

*     Ὁ διεθνής Σιωνισμός πρωταγωνιστεῖ σ᾽ αὐτό τό θορυβῶδες ἑνωτικό σχέδιο. Οἱ ἀρνηταί τοῦ Χριστοῦ, ὅμως, εἶναι δυνατόν νά ἐνδιαφέρωνται γιά τήν Ἐκκλησία;

*     Ἡ ἐπιδιωκομένη «ἕνωσι» τῶν Ἐκκλησιῶν, λοιπόν, εἶναι γιά μᾶς διάσπασι.

*     Προσπαθοῦν νά μᾶς διαλύσουν. Νά διαλύσουν τήν Ὀρθοδοξία καί τήν Ἑλλάδα.

*     Καλούμεθα σέ συναγερμό καί ἑνότητα μέσα στήν Ὀρθοδοξία μας.

Ἡ ἑνότης τοῦ Χριστοῦ καί ἡ «ἕνωσις» τῶν ἀντιχρίστων

Ἀρχιμανδρίτου π. Χαραλάμπους Βασιλοπούλου

Ὁ δημοσιογράφος καί παλαιός συνεργάτης τοῦ «Ο.Τ.» κ. Μιχαήλ Τσώλης μᾶς ἀπέστειλεν ἀπό τό ἀρχεῖον του ἕνα «γραπτόν κήρυγμα» τοῦ μακαριστοῦ Γέροντος μέ τήν ἑξῆς σημείωσιν:

Κατά τό ἔτος 1975 ἡ Ἀρχιεπισκοπή Ἀθηνῶν εἶχε τιμωρήσει τόν μακαριστόν Γέροντα Ἀρχιμανδρίτην π. Χαράλαμπον Βασιλόπουλον ἀνακοινώνοντάς του ρητῶς «ὅπως ἀπόσχη πάσης ἱεροπραξίας ἔτι δέ καί αὐτοῦ τοῦ κηρύγματος» (!) διά μικρόν χρονικόν διάστημα, διότι ἐκεῖνος εἶχε ἀσκήσει πνευματικόν ἔλεγχον εἰς τόν τότε Προκαθήμενον τῆς Ἐκκλησίας διά πράξεις του κατά παράβασιν τῶν ἱερῶν Κανόνων...

Τότε λοιπόν ὁ ἀείμνηστος Γέροντας δέν ἐσίγησεν, ἀλλά κατέφυγεν εἰς τό «γραπτόν κήρυγμα». Ἔτσι ἐπί ἀρκετές Κυριακές τά κηρύγματά του ἐδημοσιεύοντο εἰς τό Κυριακάτικον φύλλον τῆς ἐφημερίδος «Ἐθνικός Κήρυξ».

Ἀπό τά κείμενά του ἐκεῖνα εἶναι καί τό παρακάτω, τό ὁποῖον ἐδημοσιεύθη κατά τήν Κυριακήν τῆς ἑορτῆς τῶν Ἁγίων Πατέρων ὑπό τόν τίτλον, «Ἡ ἑνότης τοῦ Χριστοῦ καί ἡ “ἕνωσις” τῶν Ἀντιχρίστων». Αὐτό ἔχει ὡς ἀκολούθως:

“Πάτερ ἅγιε, τήρησον αὐτούς ἐν τῷ ὀνόματί σου οὕς δέδωκάς μοι, ἵνα ὦσιν ἕν καθώς καί ἡμεῖς” (Ἰωάν. ΙΖ´ 1-13).

Μέ θερμή προσευχή, πού ἀπευθύνεται πρός τόν Οὐράνιο Πατέρα, ἐπισφραγίζει τήν θεία Του διδασκαλία, γιά ἑνότητα ὁ Ἰησοῦς στό σημερινό Εὐαγγέλιο. Ζητάει ἀπό τόν Πατέρα Του νά φυλάξη τούς μαθητάς Του ἑνωμένους μεταξύ τους.

Ἑνωμένους, ὄχι μέ ψεύτικους συμβιβασμούς, ὄχι μέ ἐξωτερική ἐπίπλαστη ἑνότητα, ἀλλά ἑνωμένους σ᾽ ἕνα πνευματικό σῶμα.Ἑνωμένους σέ μιά τέλεια καί ἀρραγῆ πνευματική ἑνότητα, σάν ἐκείνη, πού ἑνώνει τόν Πατέρα μέ τόν Υἱόν καί τό Ἅγιον Πνεῦμα στήν Τριαδική Θεότητα. “Ἵνα ὦσιν ἕν καθώς ἡμεῖς” ὑπογραμμίζει.

Ὑψώνει τά μάτια Του στόν οὐρανό καί προσεύχεται ὁ Κύριος, διότι ἐκεῖ ἐπικρατεῖ ἡ ἀπόλυτη ἑνότητα καί ἀπό ἐκεῖ μπορεῖ νά ἔρθη, μέ τήν εὐλογίαν τοῦ Θεοῦ, μέ τά χαρίσματα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἡ ἀληθινή ἑνότητα.

Ἑνότητα καί ἁρμονία βλέπομε στόν οὐράνιο καί πνευματικό κόσμο. Ἑνωμένος εἶναι ὁ ἀπειράριθμος ἀγγελικός κόσμος, πού ὑπηρετεῖ τόν Δημιουργό. Ἑνιαῖο καί ἁρμονικό δημιούργησε ὁ Θεός τόν Τρισμέγιστο κόσμο καί ἑνιαῖον τόν κυβερνᾶ.

Μέ ἑνότητα, ἁρμονία καί τάξι καταπληκτική στροβιλίζονται στό ἀχανές διάστημα τά ἀναρίθμητα οὐράνια σώματα… Ἑνωμένους στήν Πίστι, στήν προσευχή, ἑνωμένους πνευματικά, θέλει ὅλους τούς ἀνθρώπους ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός. Ἑνωμένους μέ τόν Θεό καί μεταξύ τους.

Ἡ ἕνωσις αὐτή εἶναι ἐσωτερική, πνευματική καί γίνεται μονάχα διά τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Ἐπιτυγχάνεται μόνον ἐντός τῆς Ἐκκλησίας. Τό μυστικό σῶμα τοῦ Χριστοῦ, ἡ στρατευμένη δηλαδή ἐπί γῆς Ἐκκλησία εἶναι ὁ μοναδικός δρόμος, πού ὁδηγεῖ στήν ἑνοποίησι, στή σωτηρία καί τήν ἕνωσι μέ τόν Θεό.

Διά τοῦ Θεανθρώπου, λοιπόν καί μόνο μέσα στήν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ μποροῦν οἱ ἄνθρωποι νά τελειοποιηθοῦν καί νά ἑνωθοῦν μέ τόν Θεό καί μεταξύ τους. Ὅταν ὑπάρχη ἡ ἑνότητα τοῦ Χριστοῦ ἀνάμεσα στούς ἀνθρώπους, ἡ ἑνότητα αὐτή ἔχει ὑπερφυσική δύναμι, γιατί ἐκεῖ μέσα βρίσκεται ὁ ἴδιος ὁ Παντοδύναμος Θεός.

“Οὗ γάρ εἰσι δύο ἤ τρεῖς συνηγμένοι εἰς τό ἐμόν ὄνομα ἐκεῖ εἰμι ἐν μέσῳ αὐτῶν”, εἶπεν ὁ Κύριος. Ἑνωμένη ἡ Ἐκκλησία μας κατώρθωσε θαύματα. Ἑνωμένοι ἐν Χριστῷ καί διά Χριστοῦ οἱ Θεοφόροι Πατέρες, συγκρότησαν Οἰκουμενικές Συνόδους καί ἔδιωξαν ἔξω ἀπό τήν Ἐκκλησία ψυχοκτόνες πλάνες καί αἱρέσεις. Ἑνωμένοι οἱ Πατέρες καί φωτισμένοι ἀπό τό Πανάγιο Πνεῦμα διεφύλαξαν τό Δόγμα τῆς Ὀρθοδοξίας.

* * *

Στό πέρασμα τοῦ χρόνου ὅμως, τό πνεῦμα τῆς πλάνης καί τῆς αἱρέσεως, τά ὄργανα τοῦ Ἀντιχρίστου, πολεμοῦν μέ δόλο καί ὑποκρισία τήν ἑνότητα, πού κήρυξε ὁ Χριστός. Γιά ἑνότητα μιλᾶνε βέβαια, ἀλλά μιά ἕνωσι καί μιά ἑνότητα, πού στηρίζεται, στήν πλάνη, στήν ὑποκρισία, στήν ἀπάτη, στόν ὑπολογισμό, στήν πανουργία.

Γιά «ἕνωσι» λένε καί ὑπολογίζουν στήν διάσπασι καί καταβρόχθισι τῆς Ὀρθοδοξίας. Γιά ἀγάπη μιλᾶνε, ἀλλά μιά ἀγάπη γεμάτη ὑποκρισία. Μιά ἀγάπη πού δέν ἔχει μέσα της τόν πόνο γιά τόν συνάνθρωπο, ὅπως τόν δίδαξε ὁ Χριστός, ἀλλά πού σκοπεύει ἐν ὀνόματι τῆς «ἑνώσεως» νά ὑποτάξη καί νά ὑποδουλώση τά πάντα.

Ἑνότης, εἰρήνη, ἀγάπη, συνεργασία, συμφωνία, κοινό νόμισμα, εἶναι λέξεις ἀπατηλές στήν ἐποχή μας. Εἶναι λέξεις, πού κρύβουν δόλο, γιατί λειτουργοῦν χωρίς τό πνεῦμα τοῦ Χριστοῦ καί τῆς Ἐκκλησίας. Εἶναι λέξεις, πού χρησιμοποιοῦν πλανερά οἱ ἐχθροί τῆς Ἐκκλησίας.

Καί φυσική συνέπεια εἶναι ἡ ἔντασι, ἡ ὄξυνσι, οἱ διενέξεις, τά μίση, ἡ βία. Πίσω ἀπό τίς νεκρωμένες αὐτές λέξεις κινοῦνται ἐπιδέξια οἱ ἐχθροί τῆς ἀληθινῆς ἑνότητος, πού ζητάει ὁ Χριστός. Καί ἡ λεγομένη στήν ἐποχή μας προσπάθεια γιά «ἕνωσι τῶν Ἐκκλησιῶν» ἤ ἀλλοιῶς «Οἰκουμενισμός», δέν στηρίζεται στόν Χριστό.

Ἀφετηρία κι ἐδῶ εἶναι ἡ δολιότης, τό πνεῦμα τῆς αἱρέσεως, πού θέλει νά νοθεύση τό Δόγμα τῆς Ὀρθοδοξίας, νά τήν ἑνώση μέ τίς βλάσφημες ἀντίχριστες αἱρέσεις, νά τήν ὑποδουλώση σ᾽ ἕνα κατασκεύασμα σκοτεινῶν δυνάμεων, πού μπορεῖ νά ὀνομασθῆ παναίρεσις.

Ναί! Γιά τόν Οἰκουμενισμό, τήν ψευτοένωσι, δέν ὑπάρχουν Θρησκεῖες καί Πατρίδες, δέν ὑπάρχουν σύνορα.

Σκοπός τοῦ Οἰκουμενισμοῦ εἶναι, ὅλα νά συνθλιβοῦν καί νά ἀφομοιωθοῦν στό ἀβυσσαλέο στόμα του. Καί γιά τόν σκοπόν αὐτόν ἔχουν καταστρώσει σχέδια. Ἔχουν ἐπιστρατεύσει ἐπιτελεῖα ἀντιχρίστων δυνάμεων. Κάνουν προβολή ἐπιδέξια τῆς δραστηριότητός του.

Ἐμφανίζουν τό ἔργο του σάν πρᾶξι τοῦ λόγου τοῦ Κυρίου: “ἵνα ὦσιν ἕν”.

– Γιά ἑνότητα δέν λέγει ὁ Κύριος; Νά λοιπόν, ἐμεῖς προχωρᾶμε στήν ἕνωσι!, λένε.

Ἀλλά αὐτή δέν εἶναι ἡ ἑνότητα, γιά τήν ὁποία προσεύχεται ὁ Κύριος. Δέν εἶναι ἑνότητα “ἐν Χριστῷ καί διά τοῦ Χριστοῦ”. Εἶναι ἀνακάτεμα. Ἐπιδιώκεται νά ἑνωθοῦν οἱ πλάνες μέ τήν ἀλήθεια. Ἐπιδιώκεται μιά τραγελαφική ἑνότητα, πού δέν ξεχωρίζει τίποτε, πού δέν ἀναγνωρίζει πουθενά τήν Ἀλήθεια.

Μᾶς καλοῦν γιά «ἕνωσι» σ᾽ ἕνα σαθρό στέγαστρο, σ᾽ ἕνα στέγαστρο αὐτοκτονίας, πού συγκεντρώνει ὅλες τίς αἱρέσεις καί ὅλα τά ψεύδη.

Μᾶς καλοῦν νά “ἑνωθοῦμε” νά μποῦμε σέ τσουβάλι, νά “συγκολληθοῦμε” μέ βλάσφημες αἱρέσεις, νά μποῦμε στό σκοτάδι, νά χάσωμε τήν Ἀλήθεια τοῦ Χριστοῦ καί τήν κρυστάλλινη καθαρότητα τῆς Πίστεώς μας!

* * *

Μά εἶναι πιά ὁλοφάνερο, ὅτι δυνάμεις ξένες πρός τόν Χριστό καί τήν Ἐκκλησία προωθοῦν τήν λεγόμενη «ἕνωσι». Ἔχει πιά ἀποκαλυφθῆ ὅτι ἐργάζεται γιά τόν Οἰκουμενισμό μιά μεγάλη στρατιά ἀντιχρίστων δυνάμεων, πού ἔχουν βάλει σάν στόχο τους νά χτυπήσουν καί νά διαλύσουν τήν Ὀρθοδοξία.

Ὁ διεθνής Σιωνισμός, μέ ὄργανά του, κυρίως τήν Μασωνία, πρωταγωνιστεῖ σ᾽ ὅλο αὐτό τό θορυβῶδες καί πολυδιατυμπανισμένο ἑνωτικό σχέδιο. Οἱ ἀρνηταί τοῦ Χριστοῦ, ὅμως, εἶναι δυνατόν νά ἐνδιαφέρωνται γιά τήν Ἐκκλησία;

Στόν “Οἰκουμενισμό”, στήν “ἕνωσι”, βλέπομε νά παίρνουν μέρος ὀργανισμοί ξένοι πρός τήν Πίστι. Ἀκόμη, ὅπως ἀποκαλύφθηκε πρόσφατα, καί ὄργανα ξένων μυστικῶν ὑπηρεσιῶν ἐνδιαφέρονται γιά τήν ἕνωσι!

Τί σημαίνουν ὅλα αὐτά; Τί ἄλλο παρά σχέδια δόλια καί πονηρά. Ἐπιδιώξεις ἀλλότριες, ἀντίχριστες. Ἡ ἐπιδιωκομένη «ἕνωσι» τῶν Ἐκκλησιῶν, λοιπόν, εἶναι γιά μᾶς διάσπασι.

Προσπαθοῦν νά μᾶς διαλύσουν. Νά διαλύσουν τήν Ὀρθοδοξία καί τήν Ἑλλάδα. Χτυποῦν τήν Πίστι μας, γιά νά σπάση ἡ συνοχή μας. Ἐμεῖς ὅμως, πού βλέπομε αὐτό τό σκοτεινό σχέδιο ἐξελισσόμενο, καλούμεθα σέ συναγερμό καί ἑνότητα.

Σέ ἑνότητα χριστιανική. Σέ ἑνότητα μέσα στήν Ὀρθοδοξία μας, πού εἶναι ὁλοφώτεινη, ξάστερη, ζωντανή.

Καλούμεθα σέ ἑνότητα καί ἐπαγρύπνησι, διότι ὁ Δούρειος αὐτός ἵππος μᾶς ἀπειλεῖ μέ τρομακτικό σκοτάδι, μέ σύγχυσι καί συμφορές. Μέ συμφορές καί ἐθνικές καί κοινωνικές. Καλούμεθα ἀκόμα σέ προσευχή καί ἀγῶνα.

Ἀγῶνα ἐναντίον τῶν ἀντιχρίστων δυνάμεων, πού ξαπλώνουν τά θανατηφόρα πλοκάμια τους στήν Ὀρθόδοξη Πατρίδα μας, κρυμμένα πίσω ἀπό ἀθῶες κινήσεις.

Ἕνα ἀληθινό ξεσκέπασμα τοῦ φοβεροῦ αὐτοῦ μηχανισμοῦ τῆς “ἑνώσεως” μέ συγκλονιστικά στοιχεῖα ἔκανα πρίν μερικά χρόνια τό 1971, μέ τό βιβλίο μου: “Ὁ Οἰκουμενισμός χωρίς μάσκα”.

Τό βιβλίο αὐτό θά ἔπρεπε νά τό διαβάσουν ἐκεῖνοι κυρίως, πού γοητεύονται καί βαυκαλίζονται μέ τίς λέξεις “Ἕνωσις” καί “Οἰκουμενισμός”, γιά νά μάθουν ποιοί κρύβονται πίσω ἀπ᾽ ὅλα αὐτά καί πόσο σατανικά ἐργάζονται…

«Ὀρθόδοξος Τύπος», ἀρ. 1936  20 Ἰουλίου 2012

Πηγή: eugenikos.blogspot.gr/2013/01/blog-post.html

Τα πάντα γυμνά και τετραχηλισμένα

Λειτουργικὴ Κίνησις Οἰκουμενισμὸς

καὶ στὸ βάθος Ἕνωση Ἐκκλησιῶν ὑπὸ τὸν Πάπα

Ἡ ἐξαπάτηση Ὀρθοδόξων ἀπὸ τοὺς Δυτικοὺς συνεχίζεται

μὲ τὴν συνειδητὴ –πλέον– συνεργασία τῶν ἡγετῶν μας

Τὸ παρὸν εἶναι ἀπόσπασμα ἀπὸ τὴν εἰσήγηση τοῦ Ἀρχιμανδρίτου Νικοδήμου Μπαρούση (ἡγουμένου τῆς Ἱ. Μ. Παναγίας Χρυσοποδαριτίσσης Πατρῶν) μὲ τίτλο: «Ἡ “Λειτουργικὴ Κίνησις” τῆς Δύσεως καὶ ὁ Οἰκουμενισμός».

 

Ἡ εἰσήγηση πραγματοποιήθηκε στὴν Θεσσαλονίκη τὸ 2004, στὸ Διορθόδοξο Θεολογικὸ Συνέδριο, «Οἰκουμενισμός, (Γένεση-Προσδοκίες-Διαψεύσεις)».

 

Τὰ πάντα, λοιπόν, «γυμνὰ καὶ τετραχηλισμένα» ἐνώπιόν μας κι ἐμεῖς, μοιραῖοι, ἢ τοὺς ἀκολουθοῦμε εὐπειθῶς ἢ τοὺς ἀνεχόμεθα ἐνόχως καὶ περιδεῶς!

 

Ἡ «Λειτουργικὴ Κίνησις», ἀρχικῶς μὲν ἕνα ὅραμα κάποιων διακεκριμένων βενεδικτίνων μοναχῶν..., σὺν τῷ χρό­νῳ ἀ­πέ­κτη­σε τὴν μορ­φὴ μι­ᾶς κα­λῶς ὀρ­γα­νω­μέ­νης προ­σπα­θεί­ας, ἡ ὁποία ἔλαβε τὸ χαρακτηριστικὸν ὄνομα, «Ἡ Κίνησις», καὶ τῆς ὁποίας ὁ σκοπὸς ἔλαβε τὸ ἐπίσης ἰδιαίτερον ὄνομα, «Τὸ Ἔργον». Αὐτὸ τὸ «ἔργο», ἦταν ἡ ἐλπὶς ὅλων διὰ τὴν ἀναζωπύρωσι τῆς πίστεως, (κατὰ τὴν ἐκτίμησι πολλῶν), καὶ ἡ ἀσφαλὴς προσδοκία τῆς Ἑνώσεως τῶν Ἐκκλησιῶν, (κατὰ τοὺς ἐκπροσώπους τῆς «Κινήσεως»)...

      Ἡ «Λειτουργικὴ Κί­νη­σις» δι­ε­πί­στω­σε ὅ­τι ἡ δη­μι­ουρ­γί­α τῶν σχι­σμά­των ἔ­χει ὡς ἀ­πο­τέ­λε­σμα τὸν πε­ρι­ο­ρι­σμὸ τῆς πα­γκο­σμι­ό­τη­τος τῆς πα­πι­κῆς ἐ­ξου­σί­ας. Ἐ­πει­δὴ ὑ­πε­στή­ρι­ζε ὅ­τι ἡ ἑ­νό­της τῆς Ἐκ­κ­λη­σί­ας πρα­γμα­το­ποι­εῖ­ται δι­ὰ τῆς τε­λέ­σε­ως μι­ᾶς λει­τουρ­γί­ας καὶ τῆς ἑ­νώ­σε­ως με­θ’ ἑ­νὸς πα­γκο­σμί­ου πα­τρός, τοῦ Πά­πα τῆς Ρώ­μης, δι­ε­κή­ρυ­ξε, ἀ­φ’ ἑ­νός μὲν τὴν ἀ­νά­γκη προ­σεγ­γί­σε­ως τῶν λει­τουρ­γι­κῶν πη­γῶν, ἀ­φ’ ἑ­τέ­ρου δὲ τὴν ἀ­νά­γκη ἐ­ξευ­ρέ­σε­ως νέ­ας ἑρ­μη­νεί­ας τοῦ πα­πι­κοῦ ἀ­λα­θή­του, ὥ­στε τοῦ­το νὰ κα­τα­στῇ εὔ­λη­πτον ὑ­πὸ τῶν «σχι­σμα­τι­κῶν» Ὀρ­θο­δό­ξων...

      Ἐ­γνώ­ρι­ζε ἐ­παρ­κῶς τὴν προ­σή­λω­σι τῶν Ὀρ­θο­δό­ξων εἰς τὴν λα­τρεί­α καὶ ἀ­πε­φά­σι­σε νὰ τοὺς πλή­ξῃ εἰς τὸ ση­μεῖ­ο αὐ­τό. Ὡς δέ­λε­αρ ἐ­πα­ρου­σί­α­σε τὴν ἐ­πι­στρο­φὴν εἰς τὰς πη­γάς...

      Πρό­τυ­πο τοῦ «ἔρ­γου τῆς Κι­νή­σε­ως» ἦ­σαν οἱ Συ­νο­μι­λί­ες εἰς τὴν πό­λι Μα­λῖ­νες τοῦ Βελ­γί­ου ὑ­πὸ τὸν Καρ­δι­νά­λι­ο Mercier, τὸ ἔ­τος 1909. Κα­τό­πιν τῶν Συ­νο­μι­λι­ῶν ...με­τα­ξὺ Ρω­μαι­ο­κα­θο­λι­κῶν καὶ Ἀγ­γ­λι­κα­νῶν, δι­ε­πι­στώ­θη ὅ­τι ὁ κα­λύ­τε­ρος τρό­πος προ­σεγ­γί­σε­ως τοῦ ἐν δι­α­στά­σει εὑ­ρι­σκο­μέ­νου χρι­στι­α­νι­κοῦ κό­σμου εἶ­ναι ἡ «ἀρ­χὴ» πὼς  «ὅ­λα εἶ­ναι θέ­μα ἑρ­μη­νεί­ας».  Κά­θε δι­α­φο­ρὰ ἠ­μπο­ρεῖ νὰ ἐ­ξο­μα­λυν­θῇ δι­ὰ μι­ᾶς ἄλ­λης ἑρ­μη­νεί­ας, μί­α ἀ­ντί­λη­ψις ἡ ὁ­ποί­α εἰ­σή­γα­γε τὴν δι­γλωσ­σί­α εἰς τὸν χῶ­ρο τῆς πί­στε­ως, ...εἶ­χε δὲ εὐρ­τά­τη ἐ­φαρ­μο­γὴ εἰς τοὺς κόλ­πους τῆς Ὀρ­θο­δο­ξί­ας.

       Βά­σει τῆς ἀρ­χῆς αὐ­τῆς, οἱ­α­δή­πο­τε αἵ­ρε­σις ἦ­ταν δυ­να­τὸν νὰ δι­α­κη­ρυ­χθῇ δί­χως νὰ κιν­δυ­νεύ­ῃ ὁ ἐκ­φρα­στὴς αὐ­τῆς νὰ χα­ρα­κτη­ρι­σθῇ ὅ­τι κη­ρύσ­σει τὴν αἵ­ρε­σι «παρ­ρη­σί­ᾳ ἢ γυ­μνῇ τῇ κε­φα­λῇ», κα­τὰ συ­νέ­πει­αν δί­χως νὰ ἐ­μπί­πτῃ εἰς τὰ ὑ­πὸ τῶν ἱ­ε­ρῶν Κα­νό­νων προ­βλε­πό­με­να. Ἔ­τσι ἡ κρί­σις κά­ποι­ων «εἰ­δι­κῶν» ἐ­τέ­θη ὑ­πὲρ τὴν θε­ο­πνευ­στί­α τῶν Οἰ­κου­με­νι­κῶν Συ­νό­δων, καὶ ἐ­προ­πα­γαν­δί­σθη ἡ ὑ­πο­κει­με­νι­κό­της τῶν θε­ο­λο­γι­κῶν κρι­τη­ρί­ων.

       Δυ­στυ­χῶς, οἱ ἀ­ντι­λή­ψεις αὐ­τὲς ...ἐ­πέ­τυ­χαν τὴν βα­θμι­αί­α ἐ­ξά­ντλη­σι καὶ ἀ­πο­δυ­νά­μω­σι τοῦ ἀ­μυ­ντι­κοῦ συ­στή­μα­τος τοῦ ὀρ­θο­δό­ξου ἐκ­κ­λη­σι­α­στι­κοῦ ὀρ­γα­νι­σμοῦ..., μὲ ἀ­πο­τέ­λε­σμα τὴν δη­μι­ουρ­γί­α λει­τουρ­γι­κῆς ἀ­νο­μοι­ο­γε­νεί­ας καὶ με­τα­ξὺ τῶν Ὀρ­θο­δό­ξων. Καὶ ὄ­χι μό­νον αὐ­τό, ἀλ­λὰ πα­ραλ­λή­λως ἐ­πε­τεύ­χθη καὶ ἡ ἀ­να­γνώ­ρι­σις λει­τουρ­γι­κῶν πρά­ξε­ων τῶν αἱ­ρε­τι­κῶν, οἱ ὁ­ποῖ­ες εἶ­χαν Συ­νο­δι­κῶς κα­τα­δι­κα­σθῇ.

Η ΕΝΩΣΙΣ ΤΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ

       Οἱ τῆς «Λει­τουρ­γι­κῆς Κι­νή­σε­ως», ὑ­πὸ τὸ πρό­σχη­μα τῆς ἀρ­χαί­ας πα­ρα­δό­σε­ως, βα­σι­κὸ στοι­χεῖ­ο τῆς ὁ­ποί­ας, κα­τ’ αὐ­τούς, ἦ­ταν καὶ τὸ πα­γκό­σμι­ο πρω­τεῖ­ο τῆς Ρώ­μης, ἀ­πέ­βλε­παν κυ­ρί­ως εἰς τὴν Ἕ­νω­σι τῶν Ἐκ­κ­λη­σι­ῶν. Ἀ­ντε­λαμ­βά­νο­ντο, βε­βαί­ως, ὅ­τι τοῦ­το ἀ­πο­τε­λεῖ ἰ­σχυ­ρὸν ἐ­μπό­δι­ο δι­’ ἡ­μᾶς —τοὺς σχι­σμα­τι­κούς, κα­τὰ τὴν ἰ­δι­κή τους ἐ­κτί­μη­σι—, γι­’ αὐ­τὸ καὶ εἶ­χαν ἀ­να­λά­βει τὴν προ­σπά­θει­α ἀ­πο­φορ­τί­σε­ως τῶν ἐ­ντυ­πώ­σε­ων ἐκ τοῦ και­νο­φα­νοῦς τού­του δό­γμα­τος, λέ­γο­ντες ὅ­τι τὸ πρω­τεῖ­ο τῆς Ρώ­μης «πρέ­πει νὰ ἰ­δω­θῇ μέ­σα ἀ­πὸ ἕ­να και­νούρ­γι­ο φῶς» καὶ νὰ συ­ζη­τη­θῇ ἀρ­γό­τε­ρα ὑ­πὸ τῆς ἑ­νω­μέ­νης πλέ­ον Ἐκ­κ­λη­σί­ας.

      ...Ἔ­τσι, ὡς ἔ­λε­γαν, με­τὰ τὴν Ἕ­νω­σι τῶν Ἐκ­κ­λη­σι­ῶν καὶ τὴν αἴ­τη­σι συγ­γ­νώ­μης τῆς μι­ᾶς Ἐκ­κ­λη­σί­ας ἀ­πὸ τὴν ἄλ­λην, θὰ συ­ζη­τη­θῇ καὶ τὸ δό­γμα τοῦ πα­πι­κοῦ ἀ­λα­θή­του, κα­τὰ τὸ πρό­τυ­πο τῆς Συ­νό­δου Φερ­ρά­ρας-Φλω­ρε­ντί­ας.

       Δι­ὰ νὰ προ­χω­ρή­σῃ τὸ «ἔρ­γο τῆς Ἑ­νώ­σε­ως» ἐ­στρέ­φο­ντο πλέ­ον πρὸς τοὺς Ὀρ­θο­δό­ξους ...μὲ σε­βα­σμό. Ἀρ­χι­κῶς ἐ­πε­ρί­με­ναν «νὰ κα­θα­ρί­σῃ ἡ ἀ­τμό­σφαι­ρα», ἀ­πο­κρύ­πτο­ντες ἐ­πι­με­λῶς ὅ,τι χω­ρί­ζει τοὺς Ρω­μαι­ο­κα­θο­λι­κοὺς ἀ­πὸ τοὺς Ὀρ­θο­δό­ξους. Ἐν συ­νε­χεί­ᾳ ἐ­φηῦ­ραν νέ­ον τρό­πο· τὴν δη­μι­ουρ­γί­α φι­λι­κοῦ κλί­μα­τος με­τα­ξὺ τῶν Ἐκ­κ­λη­σι­ῶν καὶ τὴν ἕ­νω­σι τῶν καρ­δι­ῶν καὶ τῶν συ­ναι­σθη­μά­των με­τα­ξὺ αὐ­τῶν, γι­’ αὐ­τὸ καὶ ἐ­φήρ­μο­σαν εὑ­ρύ­τα­τα τὴν λε­γο­μέ­νη «ψυ­χο­λο­γι­κὴ μέ­θο­δο».

       ... Ὁ­μι­λοῦ­σαν μὲ πο­λὺ θαυ­μα­σμὸ δι­ὰ τὴν γο­η­τεί­α καὶ τὴν με­γα­λο­πρέ­πει­α τῆς βυ­ζα­ντι­νῆς λει­τουρ­γί­ας, ἐ­ξέ­φρα­ζαν τὴν βα­θει­ά τους νο­σταλ­γί­α πρὸς τὴν ἀρ­χαι­ο­πρε­πῆ λει­τουρ­γι­κὴ πα­ρά­δο­σι τῆς Ἀ­να­το­λῆς...

       Μά­λι­στα τὰ μέ­λη τῆς «Κι­νή­σε­ως» ἔ­λα­βαν ἐ­μπε­ρι­στα­τω­μέ­νες συ­στά­σεις νὰ ἐ­πι­ζη­τοῦν τὴν μα­θη­τεί­α πα­ρὰ τοὺς πό­δας τῶν Ἀ­να­το­λι­κῶν ἐ­πὶ θε­μά­των λα­τρεί­ας, προ­σκα­λώντας πα­ραλ­λή­λως καὶ κά­ποι­ους ἐξ αὐ­τῶν εἰς τὴν Δύ­σι, δι­ὰ νὰ τοὺς γνω­ρί­σουν τὸν λει­τουρ­γι­κὸ πλοῦ­το τῆς ἀ­και­νο­το­μή­του Ἀ­να­το­λῆς. Ἦ­σαν βέ­βαι­οι ὅ­τι καρ­πὸς αὐ­τῆς τῆς ἀλ­λη­λο­γνω­ρι­μί­ας θὰ ἦ­ταν ἀ­σφα­λῶς ἡ δη­μι­ουρ­γί­α μι­ᾶς ὁ­μοι­ο­μόρ­φου λει­τουρ­γι­κῆς πρά­ξε­ως, Ἀ­να­το­λῆς καὶ Δύ­σε­ως.

      Ἀ­σφα­λῶς, αὐ­τὴν «τὴν φοί­τη­σι», ὡς ἔ­λε­γαν, «εἰς τὸ σχο­λεῖ­ο τῆς Ἀ­να­το­λῆς» ἐ­θε­ω­ροῦ­σαν ἀ­να­γκαί­α ὄ­χι δι­ὰ νὰ με­τα­βλη­θοῦν οἱ Λα­τῖ­νοι εἰς Ἀ­να­το­λι­κούς, ἀλ­λὰ δι­ὰ νὰ κερ­δί­σουν τὴν ἐ­κτί­μη­σι καὶ τὴν ἀ­πο­δο­χὴ τῶν Ὀρ­θο­δό­ξων, καὶ μά­λι­στα τῶν Ρώσ­σων, οἱ ὁ­ποῖ­οι εὑ­ρί­σκο­ντο ὑ­πὸ τὰ δει­νὰ τοῦ κομ­μου­νι­στι­κοῦ δι­ω­γμοῦ. Προ­σε­πά­θουν μα­κρο­προ­θέ­σμως νὰ κερ­δί­σουν τὴν ἐ­μπι­στο­σύ­νη τῶν Ὀρ­θο­δό­ξων, ἀ­να­μέ­νο­ντες ὅ­τι θὰ καμ­φθοῦν ἀ­πὸ τὴν γλυ­κύ­τη­τα τῶν λό­γων των πε­ρὶ τῶν θη­σαυ­ρῶν τῆς Ἀ­να­το­λι­κῆς Ἐκ­κ­λη­σί­ας, ὥ­στε οἱ ἴ­δι­οι νὰ τοὺς ἀ­νοί­ξουν μό­νοι τους τὴν θύ­ρα, δι­ὰ νὰ τοὺς ὁ­δη­γή­σουν μὲ ἀ­σφά­λει­α εἰς τὴν Ἕ­νω­σι με­τὰ τοῦ Πά­πα.

       Εἶ­χαν ἀ­ντι­λη­φθῇ ὅ­τι ἡ ἀ­ξί­ω­σις τοῦ Πά­πα Πί­ου Θ΄, νὰ προ­η­γη­θῇ ἡ αἴ­τη­σις συγ­γ­νώ­μης τῶν Ὀρ­θο­δό­ξων καὶ με­τὰ νὰ πρα­γμα­το­ποι­η­θῇ ἡ Ἕ­νω­σις, δὲν τε­λε­σφο­ροῦ­σε πλέ­ον. Δι­ε­βε­βαί­ω­ναν λοι­πὸν τοὺς Ὀρ­θο­δό­ξους ὅ­τι ἡ Ἕ­νω­σις, κα­τὰ τὰ δε­δο­μέ­να τῶν Συ­ζη­τή­σε­ων εἰς τὶς Μα­λῖ­νες, δὲν ἐ­σή­μαι­νε τὴν ἀ­φο­μοί­ω­σι τῶν Πα­τρι­αρ­χῶν τῆς Ἀ­να­το­λῆς ὑ­πὸ τοῦ Πά­πα τῆς Ρώ­μης, ἀλ­λ’ ἕ­νω­σι με­τ’ αὐ­τοῦ κα­τὰ τὸ πρό­τυ­πο τῶν Οὑ­νι­τῶν. Ἔ­τσι ἡ Ἕ­νω­σις τῶν Ἐκ­κ­λη­σι­ῶν θὰ πρα­γμα­το­ποι­εῖ­το κά­ποι­α στι­γμὴ de facto καὶ χω­ρὶς σκλη­ρὲς δι­α­δι­κα­σί­ες, οἱ ὁ­ποῖ­ες συ­νή­θως φέ­ρουν ἀ­ντί­θε­τα ἀ­πο­τε­λέ­σμα­τα, ὁ δὲ Πά­πας θὰ ἀ­πε­κα­θί­στα­το ὡς πα­γκό­σμι­ος ἐ­πί­σκο­πος.

 

Ὁλόκληρη τὴν εἰσήγηση μπορεῖτε νὰ τὴν βρεῖτε στὴν διεύθυνση:

www.alopsis.gr/modules.php?name=Content&pa=showpage&pid=164

Η κόλαση των ναρκωτικών και ο Φρόϋντ

Sigmund Freud:

Κείμενα περί κοκαΐνης

 Johanna Adorjan, 
 16.3.2003 Frankfurter Allgemeine

O Sigmund Freud πήρε για πρώτη φορά κοκαΐνη στις 30 Απριλίου 1884. Ήταν τότε 28 ετών και εργαζόταν τότε ως ειδικευόμενος στο Γενικό Νοσοκομείο της Βιέννης. Από την φαρμακευτική εταιρία Merck είχε αγοράσει ένα γραμμάριο για 1,27 δολάρια. Το ποσό δεν ήταν ευκαταφρόνητο για την εποχή. Ήταν όμως εφικτό να αγοράσει κανείς κοκαΐνη, και προπάντων νόμιμο. Η κοκαΐνη είχε αποδειχθεί ως δραστικό μέσο νάρκωσης των βλεννογόνων, και ως τέτοιο το χρησιμοποιούσαν στις εγχειρήσεις ματιών.

Την ημέρα εκείνη, ο Freud ήταν λίγο αδιάθετος. Αισθανόταν κουρασμένος. Είχε διαλύσει 0,05 γραμμάρια στο νερό, και ήπιε το διάλυμα. Λίγα λεπτά αργότερα διαπίστωσε πως ξαφνικά τα σύννεφα έφυγαν και αισθάνθηκε μια ελαφρότητα. Ήταν ενθουσιασμένος. Ήταν σε κατάσταση ευφορίας. Ένα έντονο αίσθημα ζέστης εξαπλώθηκε στο κεφάλι του, το οποίο προαναγγέλθηκε από ένα ψυχρό κύμα. Αυτό κι’ αν ήταν εντυπωσιακό φάρμακο. Το φάρμακο έπρεπε να μελετηθεί χωρίς καμιά καθυστέρηση.

Αφού το είχε δοκιμάσει καμιά ντουζίνα φορές, ήταν σίγουρος: η κοκαΐνη δεν είχε καμιά αρνητική επενέργεια, αν εξαιρεθεί το αίσθημα ελαφρού ιλίγγου, που μόνο δυο φορές το είχε νιώσει. Ο Freud είχε γράψει ένα ενθουσιώδες κείμενο: «Über Coca», όπου ουσιαστικά συνιστά ένθερμα το ναρκωτικό σε όλους. Μετά την χρήση της κοκαΐνης, αισθάνεται κανείς ευφορία, ζωτικότητα και ικανότητα για εργασία-και το καλύτερο: «Αισθάνεται κανείς ότι είναι απλά κανονικός, και δυσκολεύεται να πιστέψει ότι είναι υπό την επήρεια ενός φαρμάκου».

Βάσει της ιατρικής του εμπειρίας, η κοκαΐνη μπορούσε να δοθεί χωρίς καμιά ανησυχία σε περιπτώσεις όπως: προβλήματα με την χώνευση, άσθμα ή αλκοολισμός, όπως επίσης για πνευματική διέγερση, ως αφροδισιακό ή τοπικό αναισθητικό. Ο Freud είχε έρθει σε συμφωνία με ένα φαρμακείο στην Βιέννη, την Engelsapotheke, ώστε να κατεβάζουν την τιμή της κοκαΐνης σε ειδικές περιπτώσεις-η έλλειψη χρημάτων δε θα έπρεπε να είναι λόγος να μην έχουν όλοι πρόσβαση σε αυτό το θαυματουργό φάρμακο.

Σε κάποιον φίλο του, ο οποίος ήταν εξαρτημένος από την μορφίνη, ο Freud είχε δώσει την κοκαΐνη ως φάρμακο. Κάθε φορά που του ερχόταν η επιθυμία για μορφίνη, θα έπρεπε να παίρνει κοκαΐνη, πράγμα που έκανε. Ο φίλος του φυσικά είχε σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα αποκτήσει εξάρτηση από την κοκαΐνη Το 1885, ο Freud  είχε γράψει στην αρραβωνιαστικιά του, πως ο Fleischl δυστυχώς άλλαξε ψυχικά. «Δείχνει μια μικρόψυχη φιλαρέσκεια, με την οποία προσπαθεί να διατηρήσει την αναγνώριση από τους άλλους, όταν πέφτουν οι δυνάμεις του».

Ο Freud  είχε υποτιμήσει τον κίνδυνο εξάρτησης, όπως και τις άλλες συνέπειες.

Το ότι η κοκαΐνη μπορεί να μεταβάλει την προσωπικότητα σε μεγάλο βαθμό, πως η μακροχρόνια χρήση μπορεί να οδηγήσει σε κατάθλιψη, διαταραχές του ύπνου, φόβο και συναισθηματική ψυχρότητα, απώλεια αίσθησης της πραγματικότητας και μεγαλομανία, όλα αυτά ο δεν τα είχε προσέξει ο Freud. Όταν ο φίλος τους είχε πεθάνει, κατά την διάρκεια της θεραπείας του, από στέρηση της μορφίνης την οποία προκάλεσε η χρήση της κοκαΐνης, ο ενθουσιασμός του Freud για την κοκαΐνη είχε πάψει να υφίσταται. Ο ύμνος του στην κοκαΐνη όμως, ευθύνεται εν μέρει για το πρώτο κύμα χρήσης της κοκαΐνης στην Ευρώπη.

 Αμέθυστος

Απόσπασμα από το κείμενο του Freud

«Über Coca» 

 Η επίδραση της κοκαΐνης στο υγειές ανθρώπινο σώμα Έκανα πειράματα και μελέτες, στον εαυτό μου και σε άλλους, που αφορούν την επίδραση της κοκαΐνης πάνω στο υγιές ανθρώπινο σώμα. Τα ευρήματα μου........................................

Συνέχεια στο: amethystosbooks.blogspot.gr/2013/01/sigmund-freud.html

Ἡ τραγική εικόνα της θεσμικής Εκκλησίας

 Στὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ

ἄρχει καὶ διοικεῖ

ἡ Ἱεραρχία τοῦ Ἀντιχρίστου

τοῦ Λαυρεντίου Ντετζιόρτζιο
Προέδρου τῆς Φιλορθοδόξου Ἑνώσεως «Κοσμᾶς Φλαμιᾶτος»

Δημοσιεύουμε ἀναθεωρημένο τὸ τελευταῖο μέρος τῆς Ὁμιλίας του στὸν Βόλο (Δεκέμβριος 2012).

Αὐτὴ ἡ ἐπιλογὴ― τῆς συγκροτήσεως καὶ ὀργανώσεως τῶν Χριστιανικῶν Κοινοτήτων― ἔπρεπε νὰ εἶναι ἔργο τῆς Ἱεραρχίας· ἐάν, βεβαίως,  ἐπρόκειτο γιὰ πραγματικὴ Ἱεραρχία μὲ τὴν εὐλογία τοῦ Χριστοῦ καὶ ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι ἀναδεδειγμένη καὶ λειτουργοῦσα· εἰς τόπον καὶ εἰς τύπον Χριστοῦ εὑρισκομένη καὶ ὀρθοτομοῦσα τὸν λόγον τῆς Ἀληθείας Του.

Ἀλλὰ δυστυχῶς δὲν πρόκειται γιὰ πραγματική, ἐν Χριστῷ καὶ ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι Ἱεραρχία· πρόκειται γιὰ τὴ Δεσποτοκρατία, ποὺ σφετερίζεται τὴν ἱερωσύνη καὶ τὴν ἀρχιερωσύνη.

Πρόκειται δηλαδὴ γιὰ τὸ αὐθαίρετο, αὐταρχικὸ καὶ ἐξουσιοκρατικὸ καθεστώς, πού, ἐνῶ βρίσκεται ἐκτὸς τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως, ἔχει ἐπιβληθεῖ ἐντὸς τῆς Ἐκκλησίας καὶ ἀσχημονεῖ ἐπὶ τῆς Ἐκκλησίας: γεννᾶ, ὑποθάλπει καὶ καλλιεργεῖ κακοδοξίες καὶ αἱρέσεις, ἀναγνωρίζοντας λ.χ. τὸν Παπισμὸ ὡς ἀδελφὴ «Ἐκκλησία» καὶ συμμετέχοντας στὸ προτεσταντικὸ Παγκόσμιο Συμβούλιο τῶν «Ἐκκλησιῶν», ἀποδεχόμενο καὶ μετερχόμενο τὴν ὑπερτάτη ὕβρι, ὅτι ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας δὲν εἶναι ἡ Μία Ἁγία Καθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ. Δημιουργεῖ δὲ ἀτερμόνως ἠθικὰ καὶ οἰκονομικὰ σκάνδαλα, διότι ἡ αἵρεση ὁδηγεῖ καὶ στὴν ἠθικὴ κατάπτωση, ἀλλὰ καὶ ἡ ἠθικὴ κατάπτωση ὁδηγεῖ στὴν αἵρεση· πρόκειται γιὰ συγκοινωνοῦντα δοχεῖα!...

Ἔφθασε μάλιστα στὸ σημεῖο νὰ ζητήσει ἀπὸ τὴν Ἀρχὴ Προστασίας Προσωπικῶν Δεδομένων τὴν προστασία τῶν μελῶν καὶ θιασωτῶν τῆς Δεσποτοκρατίας ἀπὸ τὸν ἔλεγχο τῆς ὁμοφυλοφιλίας τους!!!

Δὲν κάνετε λάθος, καλὰ τὸ ἀκούσατε· αὐτὸ συνέβη ἐπὶ ἀρχιεπισκόπου Χριστοδούλου καὶ μάλιστα ἀπὸ τὸν ἴδιο μὲ τὴ συνεργία τῶν ὑπολοίπων ἐπισκόπων, ποὺ συγκροτοῦσαν ἐκείνη τὴν περίοδο τὴν κατ’ εὐφημισμὸν Δ. Ἱερὰ Σύνοδο!...

Αὐτὸ τὸ δεσποτοκρατικὸ καθεστὼς ὄχι περὶ τὴν Πίστη, ἀλλὰ περὶ ἀλλοτρίων τυρβάζει μὲ ἑωσφορικὴ ἀλαζονεία καὶ οἴηση... Καὶ κυρίως ταυτίζεται, συνεργάζεται καὶ ἀλληλοϋποστηρίζεται μὲ τὴν κοσμικὴ ἐξουσία· ὄχι μόνον μὲ τὶς ἑκάστοτε κυβερνήσεις ―δημοκρατικὲς ἢ δικτατορικές, λαοπρόβλητες ἢ λαομίσητες, ἐθνικὲς ἢ κατοχικὲς― ἀλλὰ καὶ μὲ τὰ ἀφεντικὰ αὐτῶν τῶν κυβερνήσεων, τοὺς σιωνιστὲς καὶ μασώνους, νεοεποχίτες καὶ νεοταξίτες παγκοσμιοκράτες, ποὺ παρεμβαίνουν καθοριστικὰ στὴν ἀνάδειξη τῶν μελῶν καὶ στελεχῶν τοῦ δεσποτοκρατικοῦ καθεστῶτος.

Καὶ ὡς ἀντιπαροχὴ πρὸς τοὺς εὐεργέτες τους, αὐτὰ τὰ μέλη καὶ στελέχη τοῦ δεσποτοκρατικοῦ καθεστῶτος, υἱοθετοῦν καὶ προβάλλουν ―δίκην προπαγανδιστῶν― τὴν ἑωσφορικὴ καὶ ἀποκρυφιστικὴ ἰδεολογία τῆς ἀντι-Χρίστου Νέας Ἐποχῆς!...

Δὲν γνωρίζω καὶ δὲν μπορῶ νὰ τεκμηριώσω ὅτι τὰ μέλη καὶ οἱ παρατρεχάμενοι τῆς Δεσποτοκρατίας εἶναι μέλη μασωνικῶν στοῶν· ἄλλωστε δὲν μὲ ἐνδιαφέρει νὰ τὸ ἀποδείξω, διότι δὲν χρειάζεται!!! Εἶναι αὐταπόδεικτο γεγονός, ἐκ τῶν λόγων καὶ τῶν ἔργων τους, ὅτι εἶναι αὐθεντικοὶ φορεῖς καὶ φορτικοὶ «πλασιὲ» τῆς νεοεποχίτικης καὶ καὶ νεοταξικῆς ἰδεολογίας τῆς σιωνιστομασωνικῆς παγκοσμιοκρατίας, τὴν ὁποία ὑπηρετοῦν μὲ συνέπεια ἀλλὰ καὶ μὲ ἐνθουσιασμό, προωθώντας τὸν διαχριστιανικὸ Οἰκουμενισμὸ καὶ τὸν διαθρησκειακὸ Συγκρητισμό!!!

Βεβαίως καὶ ὑπάρχουν ἐξαιρέσεις, ἀλλὰ ἀφομοιώνονται ―θέλοντας καὶ μὴ― στὴν ἰδεολογία, στὶς δομὲς καὶ καὶ στὶς πρακτικὲς τοῦ φιλαδέλφου τῆς δεσποτοκρατίας. Στὴν προσεχὴ Σύνοδο τῆς Ἱεραρχίας, λ.χ., ἔχει ἤδη ἀποφασισθεῖ νὰ ἀποκατασταθεῖ ὁ πρώην Ἀττικῆς κ. Παντελεήμων Μπεζενίτης, καταδικασθεὶς τελεσιδίκως ἀπὸ τὴν ἑλληνικὴ Δικαιοσύνη καὶ μάλιστα ἐκτείσας ποινὴ καθείρξεως στὶς φυλακές!...

Ἡ Δεσποτοκρατία ἔχει ἀποδεχθεῖ ἀσμένως τοὺς τρεῖς πειρασμοὺς ποὺ ὁ διάβολος ἀπηύθυνε στὸν Χριστό: ἐξουσία, δόξα, πλοῦτο (καὶ τὶς συνακόλουθές τους: ἀλαζονεία καὶ οἴηση, διαφθορά καὶ διαπλοκή, κραιπάλη καὶ ἀκολασία).

Ἰδιαιτέρως ἡ ἐξουσία εἶναι αὐτὸ ποὺ ὁδήγησε τὸν Ἑωσφόρο στὴν ἀνταρσία κατὰ τοῦ Θεοῦ καὶ στὴν ἔκπτωσή του ἀπὸ τὸν Οὐρανό· ἀλλὰ καὶ τὸν ἄνθρωπο ὁδήγησε στὴν ἀνυπακοὴ πρὸς τὸν Θεὸ καὶ στὴν πτώση του ἀπὸ τὸν Παράδεισο. Δηλαδὴ ἡ ἐξουσία εἶναι αὐτὸ τοῦτο τὸ προπατορικὸ ἁμάρτημα, ποὺ ἀναπαράγει κάθε γενιὰ καὶ κάθε ἄνθρωπος, κρατώντας τὸ γένος στὴν πτώση καὶ στὴν ἀμετανοησία διὰ τῆς οἰήσεως, τῆς αὐτοδικαιώσεως καὶ τῆς αὐτοθεώσεως!...

Γι’ αὐτὸ συμβαίνει τὸ ἀσυλλήπτου αἰσχρότητος γεγονός: ἐντὸς τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ νὰ ἄρχει καὶ νὰ διοικεῖ ἡ ἱεραρχία τοῦ Ἀντιχρίστου!!! Κι αὐτὸ δὲν εἶναι αὐθαίρετο συμπέρασμα, ἀλλὰ ἡ μαρτυρία τῶν γεγονότων· τῶν λόγων καὶ τῶν ἔργων τῆς Δεσποτοκρατίας!

Ἐκκλησία δὲν εἶναι μόνον ὁ ἐπίσκοπος, ὅπως διατείνεται ὁ Περγάμου Ἰωάννης (Ζηζιούλας) καὶ ἄλλοι οἰκουμενιστὲς καὶ ἀντι-οἰκουμενιστές ἐξουσιοκράτες!...

Ἡ Ἐκκλησία δὲν εἶναι ἐπισκοποκεντρική, ἀλλὰ Χριστοκεντρική. Ὁ Κύριος εἶπε: ὅπου βρίσκεσθε δυὸ καὶ τρεῖς εἶμαι κι ἐγὼ μαζί σας· δὲν εἶπε: ὅπου βρίσκεται ὁ ἐπίσκοπος εἶμαι κι ἐγὼ ἐκεῖ...

Ὁ Ζηζιούλας ἔφτασε νὰ ὑποστηρίζει ὅτι ἀκόμη καὶ ἡ προσευχὴ τῶν πιστῶν εἰσακούεται ἀπὸ τὸν Κύριο μόνον μέσω τοῦ ἐπισκόπου, ἐνῶ οἰκουμενιστὲς καὶ ἀντι-οἰκουμενιστὲς στὴν πράξη ἀποδέχονται καὶ ἐφαρμόζουν τὴν παπικὴ αἵρεση ὅτι δικαιοδοσία στὴ γῆ δὲν ἔχει ὁ Κύριος καὶ Θεός μας Ἰησοῦς Χριστός, ἀλλὰ ὁ ἐπίσκοπος: γιὰ τοὺς ρωμαιοκαθολικοὺς μόνον ὁ Πάπας-ἐπίσκοπος, γιὰ τοὺς «ὀρθοδόξους» ὁ κάθε ἐπίσκοπος-Πάπας!!! Ὁ δὲ Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαῖος, ζηλώσας τὴν ἐξουσία καὶ τὴ δόξα τοῦ Πάπα τῆς Δύσης, ἐπιδιώκει νὰ ἀναδειχθεῖ ἀπὸ Σατράπης τοῦ Βοσπόρου σὲ Πάπα τῆς Ἀνατολῆς!!!

Ὡστόσο μόνον ὁ Χριστὸς εἶναι ὁ Ἕνας καὶ ὁ Μέγας Ἀρχιερεὺς τῆς Ἐκκλησίας Του· οἱ ἐπίσκοποι εἶναι εἰς τόπον Χριστοῦ μόνον ὅταν διακονοῦν τὴν Ἐκκλησία Του ὀρθοτομοῦντες τὸν λόγο τῆς Ἀληθείας Του, δηλαδὴ ὅταν εὑρίσκονται εἰς τύπον Χριστοῦ· τὸ ἐπισκοπικὸ ἀξίωμα δὲν ὑφίσταται χωρὶς αὐτὴ τὴν προϋπόθεση, εἶναι ἀνυπόστατο· καὶ ἡ Δεσποτοκρατία τῶν αἱρετικῶν κι αἱρετιζόντων ἐπισκόπων μήτε πληροῖ καὶ μηδὲ τηρεῖ αὐτὸν τὸν ὅρο.

Ἐκκλησία εἶναι τὸ σύνολο τοῦ πιστοῦ λαοῦ καὶ τοῦ κλήρου. Ὁ ἐπίσκοπος καὶ οἱ ἱερεῖς, ὡς λειτουργοὶ τοῦ Ὑψίστου, διακονοῦν τὸν πιστὸ λαὸ τοῦ Θεοῦ ποὺ τοὺς ἐμπιστεύθηκε ὁ Κύριος· τὸν ποιμαίνουν, τὸν διδάσκουν καὶ τὸν προστατεύουν ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς, διασφαλίζοντας τὴν πορεία του πρὸς τὸν Χριστὸ καὶ τὴ σωτηρία. Ὑπηρέτες πρέπει νὰ εἶναι, ὄχι δυνάστες καὶ τύραννοι. Λειτουργοὶ τοῦ Ὑψίστου πρέπει νὰ εἶναι, ὄχι ἐκκοσμικευμένοι καὶ ἐξουσιαστές. Ὁ ἴδιος ὁ Χριστὸς διακονεῖ στὴν Ἐκκλησία Του· ἀλλὰ οἱ ἐπίσκοποι ἄρχουν στὴν Ἐκκλησία Του· δηλαδὴ εἶναι πάνω ἀπὸ τὸν Χριστό!!! Αὐτὸ εἶναι τὸ μαράζι τοῦ Ἑωσφόρου ποὺ δὲν μπόρεσε νὰ πραγματοποιήσει, μὲ τὸ ὁποῖο ἐκμαυλίζει τὸν ἄνθρωπο καί, βεβαίως, φυσιώνει τὸν ἐπίσκοπο-δεσπότη!...

Ἐπειδή, λοιπόν, οἱ ἐπίσκοποι καὶ ὁ κλῆρος δὲν εἶναι αὐτοὶ ποὺ τοὺς ὅρισε ὁ Χριστὸς νὰ εἶναι, ἔχουμε μείνει ὀρφανοὶ ἀπὸ ποιμένες. Ἀλλά, ὡς μέλη τῆς Ἐκκλησίας Του, ἔχουμε ὁλόκληρη τὴν εὐθύνη καὶ τὸ καθῆκον ―μάλιστα καθένας ἐξ ἡμῶν εἰς τὸ ἀκέραιον καὶ γιὰ ὅλη τὴν Ἐκκλησία― νὰ διασφαλίσουμε τὴν αὐθεντικότητα τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεώς μας καὶ νὰ διαφεντεύσουμε τὴν ἀκεραιότητα τῆς στρατευομένης Ἐκκλησίας Του.

Γι’ αὐτὸ πρέπει ἄμεσα νὰ προχωρήσουμε χωρὶς αὐτοὺς καὶ ἐν πολλοῖς ἐναντίον αὐτῶν· στὸν βαθμὸ ποὺ ὡς ἀντι-οἰκουμενιστὲς μᾶς πολεμοῦν, μᾶς συκοφαντοῦν καὶ μᾶς ὑπονομεύουν ὡς εὑρισκομένους τάχα ἐκτὸς Ἐκκλησίας, λόγω τῆς Ἀποτειχίσεώς μας ἀπὸ αἱρετικοὺς κι αἱρετίζοντες ἐπισκόπους, δηλαδὴ ἀπὸ ἀνυποστάτους ἐπισκόπους.

Ἀντιθέτως, ἐκεῖνοι εἶναι ποὺ βρίσκονται ἐκτὸς τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεώς μας καὶ ὑπεράνω τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, ὄχι ὅμως ἐντὸς Αὐτῆς. Ἀποτειχιζόμενοι ἀπὸ αὐτούς, ἐμεῖς εἴμαστε ποὺ ἐπιστρέφουμε ἐντὸς τῆς Ἐκκλησίας Του, διότι ὅσο τοὺς ἀκολουθοῦμε βρισκόμαστε μακριά Της.

Εἶναι κρίμα, ποὺ αὐτὸ δὲν τὸ ἀντιλαμβάνονται καὶ ἄλλοι ἀδελφοί μας, οἱ ὁποῖοι βρίσκονται ἐγκλωβισμένοι σὲ ἐπαμφοτερίζοντες ἀντι-οἰκουμενιστικοὺς κύκλους καὶ ἐπηρεάζονται ἀπὸ τὰ ἐπίσης ἐπαμφοτερίζοντα ἄτολμα καὶ αὐτοδιαψευδόμενα «βαριὰ» ὀνόματα τοῦ ἀντι-οἰκουμενιστικοῦ χώρου, ὅπου ―ὡστόσο― ἀναπαράγεται ἀτόφιο καὶ ἀποκρουστικὸ τὸ ἐπάρατο καθεστὼς τῆς Δεσποτοκρατίας!!!

Ὅταν, λ.χ., ἐλέγξαμε εὐλόγως καὶ νομίμως καὶ καθηκόντως τὸν Πειραιῶς κ. Σεραφεὶμ γιὰ τοὺς ἐπανειλλημμένους καὶ ἀσυστόλους ἐπαμφοτερισμούς του, ἐκεῖνος ἀντέδρασε ὡς ἐξουσιοκράτης καὶ ὄχι ὡς Ποιμενάρχης. Μᾶς κατηγόρησε ὅτι ἐκ δεξιῶν μᾶς ἔχει ἁρπάξει ὁ βύθιος δράκων ὡς «οὖ κατ’ ἐπίγνωσιν» ζηλωτές. Μᾶς ἐξαπέλυσε δὲ μίαν «κατὰ παραγγελίαν» ἀνιστόρητη, ἀντι-Πατερικὴ καὶ μετα-Πατερικὴ μελέτη κατὰ τῆς Ἀποτειχίσεως καὶ ὑπὲρ τῆς ἐξουσιοκρατικῆς αὐθεντίας τοῦ ἐπισκόπου, καταβυθιζόμενος στὴν παπιστικὴ ἐκκλησιολογία τοῦ Ζηζιούλα.

Αὐτὸς λοιπὸν ὁ ἐπίσκοπος ―ὁ ἐπὶ παντὸς τοῦ ἐπιστητοῦ σχολιάζων, κατόπιν τῆς κριτικῆς ποὺ τοῦ ἀπευθύναμε, καὶ «περὶ πεοληψίας» ἐμβριθῶς ἀναδιφὼν καὶ διατρίβων― εἶναι ὄχι μόνον ὁ φίλος καὶ συναγελαζόμενος τῶν «ξεφωνημένων» οἰκουμενιστῶν, ἀλλὰ καὶ ὁ ἐκλεκτὸς ὁ περὶ πολλοῦ λαμβανόμενος τῶν θεσμικῶν καὶ καθεστωτικῶν ἀντι-οἰκουμενιστῶν. Οἱ ὁποῖοι ―ἂν καὶ κατὰ δήλωσή τους συμφωνοῦν μὲ τὸ 90% τῆς κριτικῆς καὶ τοῦ ἐλέγχου ποὺ ἀσκοῦμε στὸν Πειραιῶς κ. Σεραφείμ, ὡστόσο― μᾶς προτρέπουν νὰ μὴν τὸν ἐλέγχουμε δημοσίως καὶ νὰ μὴν τὸν ἐκθέτουμε, ἀλλὰ νὰ τὸν καλύπτουμε καὶ νὰ τὸν σκεπάζουμε, διότι «μόνον αὐτὸν ἔχουμε ποὺ μιλάει καὶ ὑποστηρίζει τὸν ἀντι-οἰκουμενιστικὸ ἀγῶνα»· βεβαίως τὸν δικό τους, τὸν θεσμικὸ καὶ καθεστωτικὸ «ἀντι-οἰκουμενιστικὸ» ἀγῶνα!!!

Σὲ κάθε περίπτωση, ὅμως, οἱ ἅγιοι καὶ θεοφόροι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας, μᾶς ὑποδεικνύουν μὲ τὴ Διδασκαλία τους καὶ μᾶς προτρέπουν μὲ τὴν Πρακτική τους, νὰ προχωρήσουμε ἄμεσα στὴν Ἀποτείχισή μας ἀπὸ τοὺς αἱρετικοὺς καὶ αἱρετίζοντες ἐπισκόπους!...

Ἐμεῖς, λοιπόν, ποιούς θὰ ἀκούσουμε καὶ θ’ ἀκολουθήσουμε; Τοὺς ἐπαμφοτερίζοντες, ἄτολμους καὶ αὐτοδιαψευδόμενους ἐπισκόπους τῆς Δεσποτοκρατίας ἢ τοὺς ἁγίους καὶ θεοφόρους Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, τοὺς στεφανομένους μὲ τὴ δόξα καὶ τὴ χάρη καὶ τὴν ἀγάπη τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ μας Ἰησοῦ Χριστοῦ;

Αὐτὴ εἶναι ἡ ἀλήθεια καὶ αὐτὸ εἶναι ποὺ πρέπει νὰ πράξουμε «ἑπόμενοι τῆς ἁγίοις πατρᾶσι» ὡς συνειδητά, συνετὰ καὶ συνεπῆ μέλη τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας· τῆς Μίας Ἁγίας Καθολικῆς καὶ Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ.

Ἀμήν.

Λαυρεντιος Ντετζιορτζιο

Θεοφάνεια

Απλά και σταράτα λόγια για τα Θεοφάνεια, χωρίς βαριά θεολογία

 

Το παρακάτω χωρίο από τον προφήτη Ησαϊα διαβάζεται και ξαναδιαβάζεται τούτες τις μέρες των Θεοφανείων.

Σαν να μάς χτυπάει καμπανάκι συναγερμού η Μάνα -Εκκλησία για τις πρoϋποθέσεις του γιορτασμού της μεγάλης μέρας.

Όσο αδικούμε τους διπλανούς μας, δε μάς σώζουν ούτε οι προσευχές, ούτε οι μεγάλοι σταυροί και οι επιδεικτικές μετάνοιες, ούτε τα προσκυνήματα,  ούτε οι αγιασμοί και τα τροπάρια, ούτε ακόμη  η Θεία Κοινωνία.

Μάλλον κρίμα και κατάκριμα μάς γίνονται όλες αυτές οι αγιαστικές πράξεις όταν δεν σεβόμαστε τις ζωντανές εικόνες του Χριστού που είναι ολόγυρα μας, δεν διαμαρτυρόμαστε για το άδικο που γίνεται σε βάρος των αδύνατων συμπολιτών μας, και όταν δεν φροντίζουμε να απαλύνουμε τις δυσκολίες τους κατά τη δύναμη μας ο καθένας.
 

 

Προφητείας Ησαϊου τό ανάγνωσμα

(Κεφ. 1, 16-20)

Τάδε λέγει Κύριος.

Λούσασθε, καί καθαροί γίνεσθε, αφέλετε τάς πονηρίας υμών από τών ψυχών υμών, απέναντι τών οφθαλμών μου, παύσασθε από τών πονηριών υμών.

Μάθετε καλόν ποιείν, εκζητήσατε κρίσιν, ρύσασθε αδικούμενoν, κρίνατε ορφανώ, καί δικαιώσατε χήραν.

Καί δεύτε καί διαλεχθώμεν, λέγει Κύριος, καί εάν ώσιν αι αμαρτίαι υμών ως φοινικούν, ως χιόνα λευκανώ, εάν δέ ώσιν ως κόκκινον, ως έριον λευκανώ.

Καί εάν θέλητε, καί εισακούσητέ μου, τά αγαθά τής γής φάγεσθε, εάν δέ μή θέλητε, μηδέ εισακούσητέ μου, μάχαιρα υμάς κατέδεται, τό γάρ στόμα Κυρίου ελάλησε ταύτα.

 

Πηγή: Τρελογιάννης

 

Μη Κυβερνητική Οργάνωση η Εκκλησία;

Ο Αρχιεπίσκοπος από μόνος του, ως Πάπας,
αποφάσισε να παραχωρήσει εκκλησιαστική περιουσία;

Ή μήπως υπάρχει μυστική απόφαση της Ιεραρχίας που αγνοούμε;

Η εκκλησιαστική περιουσία αποτελεί ιδιοκτησία του/τους;

«ΜΗ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΗ ΟΡΓΑΝΩΣΗ» (ΜΚΟ) ή Α.Ε.

ΚΑΤΑΝΤΗΣΑΝ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΑΙ ΛΟΙΠΟΙ ΙΕΡΑΡΧΕΣ

«Πόνος και θλίψη από Ανασκόπηση Εκκλησ. γεγονότων» (Γ. Παπαθανασόπουλος)

Παρόλον που ο δημοσιογράφος κ. Παπαθανασόπουλος Γ., έχει λόγο να αντιπολιτεύεται τον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο (αφού υπήρξε στενός συνεργάτης του πρώην Αρχιεπισκόπου Χριστοδούλου), δεν μπορούμε να αντιπαρέλθουμε τις εν τίτλω αλήθειες που εκφράζει σε πρόσφατο δημοσίευμά του στο ιστολόγιο “ΑΚΤΙΝΕΣ”.

Γράφει για την «Ανασκόπηση των Εκκλησιαστικών Γεγονότων, όπως την παρουσίασε ο Ραδιοφωνικός Σταθμός της Εκκλησίας της Ελλάδος (89,5FM) την παραμονή της Πρωτοχρονιάς. Όποιος είχε την υπομονή να ακούσει νόμιζε ότι ακούει τον απολογισμό ενός φιλανθρωπικού σωματείου, που ανταγωνίζεται όλα τα άλλα και που επιδιώκει να αποδείξει ότι επιτελεί πλούσιο κοινωνικό  έργο και ότι ενεργεί κατάλληλα ώστε να αυξήσει τις οικονομικές του δυνατότητες. Στην τρίωρης διάρκειας εκπομπή ο ακροατής δεν είχε σε κανένα σημείο την εντύπωση ότι πρόκειται για ανασκόπηση του έργου της Εκκλησίας, δηλαδή του παρατεινόμενου στους αιώνες Θεανθρώπου Λυτρωτή, δια του Οποίου οδηγεί τους ανθρώπους στη σωτηρία, ασκούσα την τριπλή απολυτρωτική ενέργεια Του».

Αντί της υπηρέτησης του σωτηριώδους αὐτού έργου, η θεσμική Εκκλησία της Ελλάδος δεν διαφέρει σε τίποτα από ένα Ανώνυμο φιλανθρωπικό οργανισμό, ο οποίος εβαπτίσθη «μη κερδοσκοπικού χαρακτήρος», και του οποίου δεν ελέγχονται οι οικονομικές συναλλαγές!

Στο άρθρο του καλού δημοσιογράφου παρελαύνουν οι δραστηριότητες της «Εκκλησίας» του Ιερώνυμου και των ομοίων του οικονομισάριων, οι οποίοι παράγουν «φιλανθρωπικό» έργο με τις ανεξέλεγκτες «δεκάρες» του λαού, τις μετοχές και τις διάφορες επιδοτήσεις. Έτσι στην Ανασκόπηση, που παραθέτει ο δημοσιογράφος διάβαζε κανείς

• για περιουσία της Εκκλησίας (που χωρίς συμφωνία της Ιεραρχίας ο Αρχιεπίσκοπος αποφάσισε να παραχωρήσει, –άγνωστον με ποιές προθέσεις και σκοπιμότητες),

• για τις 3.600.000 μερίδες φαγητού που μοίρασε η ΜΚΟ, τα κοινωνικά παντοπωλεία, το ιατρείο και το κοινωνικό φαρμακείο (καμιά αναφορά στην πηγή των εσόδων),

• για το επίδομα για το τρίτο τέκνο στη Θράκη, κι αυτό κουτσουρεμένο, αφού «χρήματα από τη δισκοφορία των Χριστουγέννων του 2011 απέστειλαν μόνο οι 43 από τις 82 Ιερές Μητροπόλεις»!

• για το αόριστο έργο των «Συνοδικών Επιτροπών» και τα πολυδάπανα ταξίδια των μελών της, κ.λπ

Στη συνέχεια ο δημοσιογράφος ομιλεί για «τα παραληφθέντα εκκλησιαστικά γεγονότα» κατά μήνα το έτος 2012.

Ιδιαίτερη εντύπωση κάνει η παρακάτω αναφορά του δημοσιογράφου:

«Στην Εγκύκλιο 2925 της Ιεράς Συνόδου, με θέμα τις Ιερατικές κλήσεις" περιέχονται χοντρά χριστολογικά, εκκλησιολογικά και θεολογικά λάθη, όπως λ.χ. ότι "Ο Χριστός είναι ανοιχτός σε νεωτερισμούς" και ότι είναι "ρηξικέλευθος επαναστάτης", τα οποία επισήμανε ο υπογράφων (σημ. σ. Παπαθανασόπουλος). Σε επιστολή του προς τον υπογράφοντα ο Συνοδικός Μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικής κ. Νικόλαος αναφέρει σχετικά:

" Αγαπητέ κ. Παπαθανασόπουλε, έλαβα το σχόλιο σας στην Εγκύκλιο της Ιεράς Συνόδου, της οποίας είμαι κι εγώ μέλος και ειλικρινά σας ευχαριστώ πολύ για την ενημέρωση. Δεν εγνώριζα τίποτα.

Εγώ να υπάρχει η υπογραφή μου κάτω από ένα τέτοιο κείμενο το αρνούμαι κάθετα. Ας βάλει την υπογραφή του ο συντάκτης.

 Διαφωνώ με το κείμενο, με το ήθος που αυτό εκφράζει και φυσικά με την προφανώς πάγια συνοδική τακτική της εν αγνοία μου χρήσεως του ονόματος μου.

Ελπίζω να μην το έχω υπογράψει χωρίς να το έχω καταλάβει. Το μόνο παρήγορο είναι ότι δεν διαβάστηκε στη μητρόπολη μας.

Αύριο θα ψάξω να βρω ολόκληρη την Εγκύκλιο.

Δεν ξέρω πώς πρέπει να αντιδράσω, αλλά σκέπτομαι διάφορα. Ελπίζω να φωτίσει ο Θεός για το καλύτερο.

Σας ευχαριστώ πολύ

Ο Μ&Λ Νικόλαος

Η επιστολή έχει ημερομηνία 19 Μαρτίου 2012. Έκτοτε δεν υπήρξε καμία ενημέρωση του υπογράφοντα για την αντίδραση του Σεβ. Μητροπολίτη Μεσογαίας και για το αποτέλεσμα που αυτή είχε».

Τέλος, από την ανάλυση του δημοσιογράφου καταφαίνεται, ότι τα μεγάλα θέματα που είναι ανοικτά και απασχολούν σήμερα το σώμα της Εκκλησίας, όπως

• το μάθημα των Θρησκευτικών (που μεταλλάσσεται σε ά-Χριστη θρησκειολογία)

• η νέα ταυτότητα ή κάρτα του Πολίτη,

• το πρόβλημα του Οικουμενισμού,

• οι αντικανονικές παρεμβάσεις του Πατριάρχη, που ζητεί την τιμωρία Επισκόπου και ιερέων που εξασκούν κριτική στο Φανάρι, και αντίθετα αγκαλιάζει τον όμοιόν του (ως προς την αλλοίωση στοιχείων της Πίστεως) Μητροπολίτη Μεσσηνίας Χρυσόστομο,

• το πρόβλημα στην Μητρόπολη Ναυπάκτου (η γνωστή «κόντρα» του οικείου Μητροπολίτη με το μοναστήρι της Μεταμορφώσεως Ναυπάκτου),

όλα αυτά ουδόλως εθίγησαν.

Θλιβόμαστε και μεις, μαζί με το δημοσιογράφο και όλους τους πιστούς, καθώς βλέπουμε η «Εκκλησία» των Δεσποτάδων (εκτος λίγων εξαιρέσεων) να ασχολείται πρωτίστως με έργα βιτρίνας και όχι με την ουσία της Πίστεως και το λυτρωτικό έργο που αποτελεί την κύρια αποστολή τους.

Μαζί με τη θλίψη μας να εκφράσουμε και έντονες επιφυλάξεις και τους φόβους μας για το «τί κρύβεται» πίσω από την προσωπική απόφαση του Αρχιεπισκόπου, για παραχώρηση εκκλησιαστικής γης, σε ακτήμονες και απόρους.

Μήπως (όπως πιό πάνω αναφέραμε) κρύβει σκοπιμότητες και αποτελεί ένα εύσχημο τρόπο για την μελλοντική παραχώρηση της περιουσίας στο Κράτος; Μήπως η Τρόϊκα αποφάσισε κι αυτό το ανοσιούργημα και βρήκε σύμμαχο στο «μακαριώτατο» πρόσωπό του;

Λεόντιος Διονυσίου