ΑΓΙΟΠΑΤΕΡΙΚΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΕ ΟΡΘΟΛΟΓΙΣΤΙΚΗ ΚΡΙΤΙΚΗ ΜΕΛΕΤΗ, ΙΣΤ΄.

ΙΣΤ΄ Μέρος

(Συνέχεια γιὰ τὴν Ἀποτείχιση ἁγίου Μάρκου Εὐγενικοῦ)

Θά συνεχίσω ἀναφερόμενος εἰς τό κεφάλαιο τῆς κριτικῆς σας μελέτης  «Ἅγ. Μᾶρκος ὁ Εὐγενικός». Καί στό κεφάλαιο αὐτό, θεωρώντας ὅτι εὑρήκατε σωτήρια λέμβο, ὑπεραμύνεσθε τῆς ἰδίας θέσεως, ὅτι δηλαδή καί ὁ ἅγ. Μᾶρκος ἐπικοινωνοῦσε ἐκκλησιαστικῶς μέ τούς Λατινόφρονες πρό τῆς ἑνώσεως τῆς Συνόδου Φλωρεντίας–Φερράρας. Ὁ σκοπός σας, πατέρες, εἶναι καί ἐδῶ προφανῶς ὁ ἴδιος, νά λογισθῆτε κι ἐσεῖς ἀκόλουθοι ὄχι μόνον τοῦ Ἰωσήφ τοῦ Βρυεννίου, ἀλλά καί τοῦ ἁγ. Μάρκου τοῦ Εὐγενικοῦ, ἐπειδή μνημονεύετε καί ἀκολουθεῖτε τούς Οἰκουμενιστές Ἀρχιεπισκόπους καί Πατριάρχες.

Εἶναι ὄντως παράδοξο καί πρωτοφανές, ἀπό τήν μία πλευρά νά ἀκολουθῆτε, νά ἀναγνωρίζετε, νά μνημονεύετε καί νά ἀποδέχεσθε δι’ αὐτοῦ τοῦ τρόπου ὅλες τίς προδοσίες τῆς πίστεως, τήν θεολογία τῶν Οἰκουμενιστῶν καί τήν ἐκκλησιαστική συνύπαρξι μετά τῶν αἱρετικῶν καί, ἀπό τήν ἄλλη, νά τοποθετῆτε τούς ἑαυτούς σας στήν θέσι τῶν Ἁγιορειτῶν ἐπί Βέκκου Ὁσιομαρτύρων, τοῦ Ἰωσήφ τοῦ Βρυεννίου καί τοῦ ἁγ. Μάρκου τοῦ Εὐγενικοῦ. Πιστεύω, πατέρες, ὅτι καί οἱ Οἰκουμενιστές, κατ’ αὐτόν τόν τρόπο σκεπτόμενοι, δύνανται νά καυχηθοῦν ὅτι εἶναι συνεχιστές αὐτῶν, διότι συνεχίζουν τούς διαλόγους τούς ὁποίους ἐδέχοντο καί οἱ Πατέρες αὐτοί.

Εἰς τό σημεῖο αὐτό καί ἐπειδή πιθανόν νά πιστεύετε αὐτά τά ὁποῖα γράφετε στήν κριτική σας μελέτη, ἐγώ ἔχω νά ἀναφέρω ἕνα χωρίο τοῦ ὁσίου Θεοδώρου τοῦ Στουδίτου, τό ὁποῖο νομίζω ἀνταποκρίνεται πλήρως εἰς τήν παροῦσα κατάστασι. Τό χωρίο αὐτό μάλιστα ὁ ὅσιος τό δανείζεται ἀπό τόν ἅγιο (τόν ὁποῖο ὑπερευλαβεῖτο καί ἐθαύμαζε), τόν Μ. Βασίλειο καί λέγει τά ἑξῆς: «ἐάν γάρ τις τό κακόν ἐν προσχήματι ἀγαθοῦ ποιῇ, διπλοῦν ἐργάζηται τό ἁμάρτημα, ὅτι αὐτός τε τό οὐκ ἀγαθόν ποιεῖ καί κέχρηται οἱονεί παραπετάσματι τῷ τοῦ ἀγαθοῦ ὀνόματι, φωνή ἐστι τοῦ θείου Βασιλείου. Οὕτω μέν ἐκεῖνοι πρός τῇ οἰκείᾳ πτώσει καί πολλοῖς ἄλλοις ὄλισθος γενόμενοι» (Φατ. 267, 395,20).

Ἐδῶ οἱ Πατέρες διδάσκουν ὅτι ἡ ἰδική σας εὐθύνη ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ εἶναι διπλασία ἀπό αὐτήν τῶν Οἰκουμενιστῶν, διότι, ἐνῶ εἶστε σέ ὁδό πλάνης, μέ τό πρόσχημα ὅτι εἶστε ὁμολογητές καί συνεχιστές τῶν μεγάλων Πατέρων, γίνεσθε παγίδα, ὥστε νά αἰχμαλωτισθοῦν καί πολλοί ἄλλοι καί βεβαίως στήν προκειμένη περίπτωσι, γίνεσθε αἰτία νά διαιωνίζεται ἡ αἵρεσις.

Θά προσπαθήσω ἐν συνεχείᾳ, καί στό κεφάλαιο αὐτό τῆς κριτικῆς σας μελέτης, νά σᾶς ἀποδείξω ὅτι καμμία ἀπολύτως, καμμία σχέσις καί ὁμοιότης δέν ὑπάρχει μεταξύ τῶν σημερινῶν Ἀντιοικουμενιστῶν καί τῶν τότε Ὀρθοδόξων καί δή τῶν ἁγίων καί μεγάλων Πατέρων τῆς πρό τῆς πτώσεως τῆς Κων/πόλεως ἐποχῆς.

Το Πρωτείο του Ζηζιούλα θα χρησιμοποιήσει ο νέος Πάπας

  

   

«Ο πάπας Φραγκίσκος τείνει το χέρι του προς τους ορθόδοξους»  τιτλοφορείται σημερινό άρθρο της εφημερίδας «Λα Ρεπούμπλικα», το οποίο αναφέρεται στις επιλογές του νεοεκλεγέντος Αργεντινού ποντίφικα.

Στην ανάλυσή της, η εφημερίδα της Ρώμης αναφέρει ότι σήμερα το απόγευμα ο πάπας Φραγκίσκος θα εισέλθει για πρώτη φορά στην βασιλική εκκλησία του Αγίου Ιωάννη του Λατερανού, στην Αιώνια Πόλη, για να αναλάβει επισήμως και τα καθήκοντα του επισκόπου της ιταλικής πρωτεύουσας.

Σε μια κίνηση επαναπροσέγγισης με τους ορθόδοξους, ο ποντίφικας δεν θα χαρακτηρισθεί «ιδιοκτήτης του αμπελώνα που εποπτεύει, από ψηλά, το κτήμα του», όπως είχε γίνει με τον πάπα Βενέδικτο.

Το νέο κείμενο που θα διαβασθεί, αναφέρει ότι ο πάπας «προΐσταται με αδελφοσύνη όλων των εκκλησιών και με σταθερή γλυκύτητα οδηγεί όλους προς τις οδούς της αγιότητας».

Σύμφωνα με τη «Λα Ρεπούμπλικα», ο κύριος στόχος με τον τρόπο αυτό είναι, από την μια να υπογραμμισθεί ότι «ο ποντίφικας διαθέτει πρωτείο, που πρέπει να ασκείται, όμως, πνεύμα αδελφοσύνης και ελέους. Από την άλλη, να δοθεί μια ώθηση για ομαδικότερη διακυβέρνηση της καθολικής εκκλησίας, με ένα νέο είδος εσωτερικής, οριζόντιας διοίκησης».

 
Όπως παρατηρήθηκε από τις πρώτες κιόλας ημέρες μετά την εκλογή του, ο πάπας Φραγκίσκος-όπως υπογραμμίζει ο αναλυτής Πάολο Ροντάρι- προτιμά να τον αποκαλούν επίσκοπο Ρώμης παρά ποντίφικα και υποδεικνύει την επιστροφή σ” ένα πρωτείο που ασκείται στα πλαίσια της πίστης και του ελέους και όχι ως απεριόριστη, γενική δικαιοδοσία.

Σήμερα το απόγευμα, τέλος, ο αναπληρωτής επίσκοπος της Ρώμης Αγκοστίνο Βαλίνι πρόκειται να διαβάσει ενώπιον του Αργεντινού “Αγιου Πατέρα ευχή «να μπορέσει να σχηματισθεί, από το ένα άκρο μέχρι το άλλο, στην γη, ένα μόνο ποίμνιο, με ένα μοναδικό ποιμένα».

Πηγή: "Κατάνυξις"

Ο Σταυρός του Χριστού και του ανθρώπου

Ο Σταυρός του Χριστού

και ο Σταυρός του κάθε ανθρώπου

 Posted by kantonopou at

 

Ἁγίου Ἰγνατίου Μπριαντσιανίνωφ

 

 

Ὁ Κύριος εἶπε στούς μαθητές Του: «Εἴ τις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτόν καί ἀράτω τόν σταυρόν αὐτοῦ καί ἀκολουθείτω μοι» (Ματθ. ιστ’ 24). Τί σημαίνει «ὁ σταυρός τοῦ κάθε ἀνθρώπου»; Καί γιατί αὐτός «ὁ σταυρός τοῦ κάθε ἀνθρώπου», δηλαδή ὁ ἰδιαίτερος σταυρός τοῦ καθενός μας, ὀνομάζεται συνάμα καί «Σταυρός τοῦ Χριστοῦ»;

      «Ὁ σταυρός τοῦ κάθε ἀνθρώπου» εἶναι οἱ θλίψεις καί τά βάσανα τῆς γήινης ζωῆς, πού γιά τόν καθένα μας εἶναι δικά του. «Ὁ σταυρός τοῦ κάθε ἀνθρώπου» εἶναι ἡ νηστεία, ἡ ἀγρυπνία καί ἄλλα εὐλαβῆ κατορθώματα, μέ τά ὁποῖα ταπεινώνεται ἡ σάρκα καί ὑποτάσσεται στό πνεῦμα. Τά κατορθώματα αὐτά πρέπει νά εἶναι ἀνάλογα μέ τίς δυνάμεις τοῦ καθενός καί στόν κάθε ἄνθρωπο εἶναι δικά του.

    «Ὁ σταυρός τοῦ κάθε ἀνθρώπου» εἶναι τά ἁμαρτωλά ἀσθενήματα, ἤ πάθη, πού –στόν κάθε ἄνθρωπο– εἶναι δικά του! Μέ ἄλλα ἀπ᾽ αὐτά τά πάθη γεννιόμαστε καί μ᾽ ἄλλα μολυνόμαστε στήν πορεία τοῦ γήινου βίου μας.

    «Ὁ Σταυρός τοῦ Χριστοῦ» εἶναι ἡ διδασκαλία τοῦ Χριστοῦ. Μάταιος καί ἄκαρπος εἶναι «ὁ σταυρός τοῦ κάθε ἀνθρώπου» –ὅσο βαρύς καί ἄν εἶναι– ἐάν δέν μεταμορφωθεῖ σέ «Σταυρό τοῦ Χριστοῦ» μέ τό ν᾽ ἀκολουθοῦμε τόν Χριστό.

     «Ὁ σταυρός τοῦ κάθε ἀνθρώπου», γιά τόν μαθητή τοῦ Χριστοῦ γίνεται «Σταυρός τοῦ Χριστοῦ», γιατί ὁ μαθητής τοῦ Χριστοῦ εἶναι στερρά πεπεισμένος, ὅτι πάνω ἀπ᾽ αὐτόν (τόν μαθητή) ἀγρυπνάει ἀκοίμητος ὁ Χριστός. Πιστεύει ὅτι ὁ Χριστός ἐπιτρέπει νά τοῦ ἔρθουν θλίψεις σάν μιά ἀναγκαία καί ἀναπόφευκτη προϋπόθεση τῆς Χριστιανικῆς πίστεως. Καμιά θλίψη δέν θά τόν πλησίαζε, ἄν δέν τό εἶχε ἐπιτρέψει ὁ Χριστός, καί ὅτι μέ τίς θλίψεις πού τοῦ συμβαίνουν, ὁ Χριστιανός γίνεται οἰκεῖος τοῦ Χριστοῦ καί καθίσταται κοινωνός τῆς μοίρας Του στή γῆ καί – γιά τόν λόγο αὐτό – καί στόν οὐρανό.

      «Ὁ σταυρός τοῦ κάθε ἀνθρώπου» γίνεται γιά τόν μαθητή τοῦ Χριστοῦ «Σταυρός τοῦ Χριστοῦ», γιατί ὁ ἀληθινός μαθητής Του σέβεται καί θεωρεῖ τήν τήρηση τῶν ἐντολῶν τοῦ Χριστοῦ σάν τόν μόνο σκοπό τῆς ζωῆς του. Αὐτές οἱ πανίερες ἐντολές γίνονται γι᾽ αὐτόν σταυρός, πάνω στόν ὁποῖο συνεχῶς σταυρώνει τόν παλαιό του ἄνθρωπο «σύν τοῖς παθήμασι καί ταῖς ἐπιθυμίαις» του (Γαλ. ε’ 24).

       Ἀπ᾽ αὐτά εἶναι φανερό γιατί, γιά νά λάβουμε τόν σταυρό μας, εἶναι ἀνάγκη ν᾽ ἀπαρνηθοῦμε προηγουμένως τόν ἑαυτό μας μέχρι καί ν᾽ ἀπολέσουμε ἀκόμα καί τή ζωή μας. Τόσο βαθιά καί τόσο πολύ ἔχει συνηθίσει στήν ἁμαρτία καί οἰκειώθηκε σ᾽ αὐτήν ἡ πεσμένη στήν ἁμαρτία φύση μας, πού ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ δέν παύει νά ἀποκαλεῖ αὐτή τή φύση ψυχή τοῦ πεπτωκότος ἀνθρώπου.

     Γιά νά δεχτοῦμε τόν σταυρό στούς ὤμους μας, πρέπει πρῶτα νά πάψουμε νά ἱκανοποιοῦμε τό σῶμα στίς ἰδιότροπές του ἐπιθυμίες παρέχοντάς του μονάχα ὅ,τι εἶναι ἀναγκαῖο γιά τήν ὕπαρξή του. Πρέπει νά ἀναγνωρίσουμε ὅτι ἡ ἀλήθειά μας εἶναι ἕνα σκληρότατο ψέμα μπροστά στόν Θεό καί ἡ λογική μας εἶναι μιά τέλεια ἀνοησία. Τέλος: ἀφοῦ παραδοθοῦμε στόν Θεό μ᾽ ὅλη τή δύναμη τῆς πίστης μας καί ριχτοῦμε στή μελέτη τοῦ Εὐαγγελίου, πρέπει νά ἀπαρνηθοῦμε τό δικό μας θέλημα.

      Ὅποιος πραγμάτωσε μιά τέτοια ἀπάρνηση τοῦ ἑαυτοῦ του εἶναι ἱκανός νά λάβει τόν σταυρό του. Αὐτός μέ ὑπακοή καί ὑποταγή στόν Θεό καί ἐπικαλούμενος τή βοήθειά Του γιά νά ἐνισχυθεῖ ἔναντι τῆς ἀδυναμίας του, ἀτενίζει δίχως φόβο καί ἀμηχανία τή θλίψι πού προσεγγίζει. Ὅποιος ἀπαρνήθηκε τόν ἑαυτό του προετοιμάζεται μεγαλόψυχα καί γενναῖα νά τήν ὑπομείνει, ἐλπίζει ὅτι μέσω αὐτῆς τῆς θλίψεως θά γίνει κοινωνός καί συμμέτοχος τῶν παθῶν τοῦ Χριστοῦ καί φτάνει τή μυστική ὁμολογία τοῦ Χριστοῦ, ὄχι μόνο μέ τό νοῦ καί τήν καρδιά του, ἀλλά καί μέ τήν ἴδια τήν πράξη, τήν ἴδια τή ζωή του.

       Ὁ σταυρός εἶναι καί παραμένει βαρύς καί καταθλιπτικός, ἐνόσω παραμένει ὁ σταυρός μας. Ὅταν ὅμως μεταμορφωθεῖ σέ Σταυρό τοῦ Χριστοῦ, τότε γίνεται ἀσυνήθιστα ἐλαφρός. «Ὁ ζυγός μου», εἶπε ὁ Κύριος, «χρηστός καί τό φορτίον μου ἐλαφρόν ἐστιν» (Ματθ. ια’ 30).

    Ὁ μαθητής τοῦ Χριστοῦ λαμβάνει τόν σταυρό στούς ὤμους του, ὅταν παραδέχεται πώς εἶναι ἄξιος τῶν θλίψεων πού ἡ Πρόνοια τοῦ Θεοῦ τοῦ καταπέμπει. Ὁ μαθητής τοῦ Χριστοῦ τότε φέρει καί ὑπομένει τόν σταυρό του σωστά, ὅταν ἀναγνωρίζει ὅτι οἱ θλίψεις πού τοῦ στάλθηκαν εἶναι ἀκριβῶς -αὐτές καί ὄχι ἄλλες- εἶναι ἀναγκαῖες γιά τήν ἐν Χριστῷ μόρφωσή του καί τή σωτηρία του. Τότε φέρουμε καρτερικά τόν σταυρό μας, ὅταν ἀληθινά ἀντιλαμβανόμαστε καί ἀνα γνωρίζουμε τό ἁμάρτημά μας. Σ᾽ αὐτή τή συναίσθηση τοῦ ἁμαρτήματός μας δέν ὑπάρχει καμιά αὐταπάτη. Ὡστόσο, ὅποιος παραδέχεται τόν ἑαυτό του ἁμαρτωλό καί ταυτόχρονα γογγύζει καί μοιρολογάει ἀπό τό ὕψος τοῦ σταυροῦ του, ἀποδεικνύει μ᾽ αὐτό ὅτι μέ τό νά παραδέχεται τήν ἁμαρτία του ἐπιφανειακά, κολακεύει μονάχα τόν ἑαυτόν του καί τόν ξεγελᾶ.

      Τό νά ὑπομένουμε καρτερικά τόν σταυρό μας ἀποτελεῖ ἀληθινή μετάνοια. Ἐσύ, ἀδελφέ, πού εἶσαι σταυρωμένος στόν σταυρό, ἐξομολογήσου στόν Κύριο μέσα στή δικαιοσύνη καί τή χρηστότητα τῶν κριμάτων Του. Μέ τήν αὐτοκατάκριση δικαίωσε τήν κρίση τοῦ Θεοῦ καί θά λάβεις ἄφεση τῶν ἁμαρτιῶν σου.

      Ἐσύ, πού εἶσαι σταυρωμένος στόν σταυρό, γνώρισε τόν Χριστό – καί θά σοῦ ἀνοιχτεῖ ἡ πύλη τοῦ Παραδείσου. Ἀπό τόν σταυρό σου δοξολόγησε τόν Κύριο, ἀποκρούοντας ἀπό τόν ἑαυτό σου κάθε λογισμό μεμψιμοιρίας καί γογγυσμοῦ, ἀπορρίπτοντάς τον σάν ἔγκλημα καί σάν βλασφημία ἐναντίον τοῦ Θεοῦ. Ἀπό τήν κορυφή τοῦ σταυροῦ σου εὐχαρίστησε τόν Κύριο γιά τήν ἀνεκτίμητη δωρεά – γιά τόν σταυρό σου. Εὐχαρίστησε γιά τό πολύτιμο προνόμιό σου, τό προνόμιο νά μιμεῖσαι τόν Χριστό μέ τά βάσανα καί τό μαρτύριό σου.

      Ἀπό τό σταυρό, ὅπου εἶσαι σταυρωμένος, θεολόγησε, γιατί ὁ σταυρός εἶναι τό ἀληθινό καί μόνο σχολεῖο, φυλακτήριο καί ἁγία τράπεζα τῆς ἀληθινῆς Θεολογίας.

     Ἔξω ἀπό τόν σταυρό, δίχως τόν σταυρό, δέν ὑπάρχει ζῶσα γνώση Χριστοῦ. Μή ἀναζητᾶς τή Χριστιανική τελείωση στίς ἀνθρώπινες ἀρετές. Ἐκεῖ δέν ὑπάρχει αὐτή ἡ τελείωση. Αὐτή εἶναι κρυμμένη στόν Σταυρό τοῦ Χριστοῦ. Ὁ σταυρός τοῦ κάθε ἀνθρώπου μετατρέπεται σέ Σταυρό τοῦ Χριστοῦ, ὅταν ὁ μαθητής τοῦ Χριστοῦ φέρει τόν σταυρό του μέ ἐνεργό τή συναίσθηση τῆς ἁμαρτωλότητάς του, ἡ ὁποία ἔχει ἀνάγκη κολασμοῦ.

      Φέρνει κανείς τό σταυρό του, ὅταν σηκώνει τόν σταυρό του μέ εὐχαριστία πρός τόν Χριστό καί μέ δοξολόγησή Του. Σάν ἀποτέλεσμα αὐ ῆς τῆς δοξολογίας καί εὐχαριστίας μέσα στόν βασανισμένο ἄνθρωπο ἐμφανίζεται ἡ πνευματική παρηγοριά. Ἡ εὐχαριστία καί ἡ δοξολογία αὐτή γίνονται πλουσιώτατη πηγή ἀσύλληπτης καί αἰώνιας χαρᾶς, πού ξεπηδάει μέ χάρη ἀπό τήν καρδιά, ξεχύνεται στήν ψυχή καί στό ἴδιο τό σῶμα.

      Ὁ Σταυρός τοῦ Χριστοῦ, μονάχα στήν ἐξωτερική του ὄψη, γιά τούς σαρκικούς ὀφθαλμούς, εἶναι πεδίο καί χῶρος σκληρός καί δύσκολος. Γιά τόν μαθητή τοῦ Χριστοῦ, πού Τόν ἀκολουθεῖ, ὁ σταυρός εἶναι πεδίο καί χῶρος ὑψίστης πνευματικῆς ἡδονῆς καί ἀπολαύσεως. Τόσο μεγάλη εἶναι αὐτή ἡ ἡδονή καί ἀπόλαυση, ὥστε ἡ θλίψη πνίγεται καί σβήνει ὁλότελα ἀπό τήν ἀπόλαυση. Καί ὁ μαθητής τοῦ Χριστοῦ, πού τόν ἀκολουθεῖ, αἰσθάνεται μονάχα ἡδονή τήν ὥρα πού βρίσκεται ἀνά μεσα στά πιό σκληρά βάσανα. Ἔλεγε ἡ νεαρή Μαύρα στόν νεαρό σύζυγό της Τιμόθεο, ὁ ὁποῖος ὑπέμενε φοβερά βασανιστήρια καί πόνους καί τήν καλοῦσε νά δεχτεῖ καί ἐκείνη τό μαρτύριο: «Φοβοῦμαι, ἀδελφέ μου, μήπως τρομάξω, ὅταν θά δῶ τά φοβερά βασανιστήρια καί τόν ἐξοργισμένο ἡγεμόνα, μήπως ἀποκάμω σέ καρτερία καί ὑποκύψω ἐξαιτίας τῆς νεανικῆς μου ἡλικίας». Ὁ μάρτυρας Τιμόθεος τῆς ἀπάντησε τότε: «Ἔλπιζε στόν Κύριό μας Ἰησοῦ Χριστό καί τά βασανιστήρια θά εἶναι γιά σένα λάδι, πού ξεχύνεται ἀπάνω στό σῶμα σου καί πνεῦμα δρόσου στά κόκκαλά σου, πού θά ἀνακουφίζει ὅλες σου τίς ἀσθένειες».

       Ὁ Σταυρός εἶναι ἡ ἰσχύς καί ἡ δόξα ὅλων τῶν ἀπ᾽ αἰῶνος Ἁγίων. Ὁ Σταυρός εἶναι ἰατήρας τῶν παθῶν, ἐξολοθρευτής τῶν δαιμόνων. Θανάσιμος εἶναι ὁ σταυρός γιά ἐκείνους, πού τόν σταυρό τους δέν τόν μεταμόρφωσαν σέ Σταυρό τοῦ Χριστοῦ, πού ἀπό τόν σταυρό τους γογγύζουν κατά τῆς Πρόνοιας τοῦ Θεοῦ. Σταυρός εἶναι γιά ἐκείνους πού τόν μέμφονται καί τόν βλασφημοῦν καί παραδίδονται στήν ἀπελπισία καί τήν ἀπόγνωση.

   Οἱ ἁμαρτωλοί,  πού δέν ἐξομολογοῦνται καί δέν μετανοοῦν, πεθαίνουν πάνω στόν σταυρό τους μέ θάνατο αἰώνιο. Μέ τό νά μήν ὑπομένουν καρτερικά ἀποστεροῦνται τήν ἀληθινή ζωή, τή ζωή μέσα στόν Θεό. Τούς ἀποκαθηλώνουν ἀπό τόν σταυρό τους, γιά νά κατέβουν σάν ψυχές στόν αἰώνιο τάφο.

      Ὁ Σταυρός τοῦ Χριστοῦ ἀνυψώνει ἀπό τή γῆ τόν μαθητή τοῦ Χριστοῦ πού ‘ναι σταυρωμένος ἀπάνω του. Ὁ μαθητής τοῦ Χριστοῦ, πού ‘ναι σταυρωμένος πάνω στό σταυρό του, φρονεῖ τά ἄνω, μέ τόν νοῦ καί τήν καρδιά του ζεῖ στόν οὐρανό καί καθορᾶ τά μυστήρια τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ τῷ Κυρίῳ ἡμῶν. «Εἴ τις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν», εἶπε ὁ Κύριος, «ἀπαρνησάσθω ἑαυτόν καί ἀράτω τόν σταυρόν αὐτοῦ καί ἀκολουθείτω μοι».

 

www.imaik.gr

 

ΑΓΙΟΠΑΤΕΡΙΚΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΕ ΟΡΘΟΛΟΓΙΣΤΙΚΗ ΚΡΙΤΙΚΗ ΜΕΛΕΤΗ, ΙΕ΄.

ΙΕ΄ Μέρος

(Συνέχεια γιὰ τὴν Ἀποτείχιση τῶν Ἁγιορειτῶν Πατέρων ἐπὶ Βέκκου, τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ καὶ τοῦ Ἰωσήφ Βρυεννίου)

Στή συνέχεια θά ἀναφερθῶ στό κεφάλαιο τῆς κριτικῆς σας μελέτης «Ἡ ἀποτείχισις τῶν ἁγιορειτῶν Πατέρων ἐπί Πατριάρχου Ἰωάννου τοῦ Βέκκου». Στό σημεῖο αὐτό τῆς κριτικῆς μελέτης σας προσπαθεῖτε νά δικαιολογήσετε καί νά ταυτίσετε, τήν τότε δημιουργηθεῖσα –μετά τό σχίσμα– κατάστασι τῶν Ἑνωτικῶν καί Ἀνθενωτικῶν, μέ τήν σημερινή τῶν Οἰκουμενιστῶν καί Ἀντιοικουμενιστῶν. Μάλιστα αὐτό τό ἀναφέρετε καθαρά στή σελ. 41 ὡς ἑξῆς: «Ἐντεῦθεν προέκυψε μία ἀένναη καί ἀκατάπαυστη πάλη καί ἀνταγωνισμός μεταξύ τῶν δύο μερίδων, ἡ ὁποία συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Μόνο πού τούς τότε Λατινόφρονες ἔχουν ἀντικαταστήσει οἱ σημερινοί Οἰκουμενιστές».

Μέ τήν θεωρία σας αὐτή, νομίζετε ὅτι εὔκολα θά δυνηθῆτε νά τοποθετήσετε καί νά ταυτίσετε τούς σημερινούς ἀντιοικουμενιστές μέ τούς τότε Ὀρθοδόξους ἤ Ἀνθενωτικούς, καί τούς τότε Ἑνωτικούς ἤ Λατινόφρονες μέ τούς σημερινούς Οἰκουμενιστές. Ὁ σκοπός τῆς ταυτίσεως τῶν δύο αὐτῶν καταστάσεων εἶναι προφανής, ὅτι δηλαδή αὐτό πού ἔπραττον τότε οἱ Ἀνθενωτικοί πράττουν καί τώρα οἱ ἀντιοικουμενιστές, μέ τό νά ἐπικοινωνοῦν δηλαδή ἐκκλησιαστικά μέ τούς Οἰκουμενιστές. Τό ἀναφέρετε μάλιστα κατωτέρω ὡς ἑξῆς: «Ἐκεῖνο πού πρέπει νά τονιστῆ μετά ἀπό τήν σύντομη αὐτή εἰσαγωγή, εἶναι ὅτι οἱ Ὀρθόδοξοι δέν διέκοπταν τήν ἐκκλησιαστική κοινωνία μέ τούς Λατινόφρονες, (παρ' ὅλο πού αὐτοί δέν εἶχαν ἀκραιφνῶς Ὀρθόδοξο φρόνημα), παρά μόνον ὅταν αὐτοί προχωροῦσαν, μετά ἀπό διαλόγους καί συνοδικές διαδικασίες, σέ ἐπίσημη ἕνωση μέ τούς Παπικούς».

Ἡ σύγκρισις ὅμως πατέρες, καί ταύτησις τῶν δύο αὐτῶν καταστάσεων εἶναι ἀνεπίτρεπτη καί μάλιστα σέ ἀνθρώπους γνῶστες τῶν ἐκκλησιαστικῶν καί θεολογικῶν πραγμάτων καί ἀγωνιζομένους ἐναντίον τῆς αἱρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ.  Αὐτά, βλέπομε νά τά πράττουν οἱ Οἰκουμενιστές καί οἱ Παπικοί, προκειμένου νά δικαιολογήσουν τήν στάσι των καί νά ἀποκοιμίσουν, ὅσους ἔχουν πνευματικές καί δογματικές ἀνησυχίες καί ἐνδιαφέροντα. Αὐτοί λοιπόν, δέχονται ὅτι τό «Filioque» ἐπιστεύετο στή Δύσι ἀπό τόν ΣΤ’ αἰῶνα, ὅτι ὑπῆρχε καί πρίν τό σχίσμα τό πρωτεῖο ἐξουσίας τῆς Ρώμης, ὅτι ὑπῆρχαν καί τότε μετά τό σχίσμα στήν Ἀνατολή Λατινόφρονες καί Ἑνωτικοί καί οἱ Ὀρθόδοξοι εἶχαν ἐκκλησιαστική ἐπικοινωνία μαζί των κλπ. Ἄρα λοιπόν πάλι, πατέρες, ὑποστηρίζετε αὐτά πού ὑποστηρίζουν οἱ Οἰκουμενιστές, οἱ ὁποῖοι, ὡς αἱρετικοί, ἔχουν τούς λόγους των νά παίρνουν αὐτές τίς θέσεις.

Ἡ οὐσιώδης διαφορά αὐτῶν τῶν δύο καταστάσεων, τῶν σημερινῶν δηλαδή Οἰκουμενιστῶν καί τῶν τότε Ἑνωτικῶν ἤ Λατινοφρόνων εἶναι ὅτι τότε οἱ Ἑνωτικοί καί Λατινόφρονες ἦσαν κυρίως οἱ πολιτικοί ἄρχοντες, οἱ ὁποῖοι προσπαθοῦσαν νά ἐπηρεάσουν τούς ἐκκλησιαστικούς ἤ καί νά προσεταιρισθοῦν κάποιους ἀπό αὐτούς, οἱ ὁποῖοι περιφέροντο στά ἀνάκτορα καί ἤθελαν νά τά ἔχουν καλά μέ τήν πολιτική ἐξουσία. Οἱ ἐκκλησιαστικοί ὅμως ἄρχοντες καί ποιμένες, οἱ μοναχοί καί ἡ συντριπτική πλειοψηφία τοῦ λαοῦ ἦσαν Ἀνθενωτικοί καί Ὀρθόδοξοι.

Σήμερα συμβαίνει τό ἐντελῶς ἀντίθετο. Οἱ ἐκκλησιαστικοί δηλαδή ἄρχοντες καί ποιμένες, καί εἰδικά οἱ Πατριάρχες καί Ἀρχιεπίσκοποι, εἶναι οἱ αἱρετικοί Οἰκουμενιστές, οἱ ὁποῖοι εἶναι ὄργανα καί ὑποχείρια καί τῶν πολιτικῶν ἀρχόντων καί τῶν Παπικῶν καί τῶν Μασόνων καί τῆς Ν. Ἐποχῆς, οἱ μοναχοί –καί δή οἱ Ἁγιορεῖτες– συνοδοιποροῦν μαζί των, πλήν ἐλαχίστων ἐξαιρέσεων, ὁ δέ λαός εἶναι ἤ πλήρως ἀδιάφορος ἤ στήν καλύτερη περίπτωσι ἄγεται καί φέρεται ἀπό τούς πνευματικούς καί τίς ὀργανώσεις, οἱ ὁποῖοι εἶναι ὑποτεταγμένοι στούς οἰκουμενιστές Ἐπισκόπους.

Τότε λοιπόν, πού οἱ Πατριάρχες καί οἱ

Η ΩΡΑ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ

ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ   ΚΑΙ   ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

ΣΤΟ ΣΤΟΧΑΣΤΡΟ  ΤΟΥ  ΣΙΩΝΙΣΜΟΥ

 

Η  ΩΡΑ  ΤΗΣ  ΑΛΗΘΕΙΑΣ  ΛΙΓΟ  ΠΡΙΝ

ΤΟΝ  Γ'  ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ  ΠΟΛΕΜΟ

  

Πηγή: "Αμέθυστος"

 

Γράφει ο Ιωάννης Λαμπρόπουλος

(με την βοήθεια σχετικά μεγάλης βιβλιογραφίας)

Αυτό το κείμενο γράφτηκε με πόνο και πολύ αγάπη για όλους τους Έλληνες. Εξαιρετικά όμως για τους ΕΚΛΕΚΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ. Για αυτούς, που τους διακρίνει το ατίθασο ισχυρό Ελληνικό πνεύμα, η καλή διάθεση, οι αγνές προθέσεις και η υγιής αναζήτηση, αλλά κυρίως η πίστη στην ΑΓΙΑ ΤΡΙΑΔΑ γιατί σε αυτούς θα προσφέρει πολλά.

Οπως θα αντιληφθείτε διαβάζοντας, το κείμενο αυτό είναι μοναδικό σε τόση σοβαρότητα, γιατί παρουσιάζει το απόσταγμα της αλήθειας, συνέβαλαν δε σε αυτό, ειδικά καί διακεκριμένα πρόσωπα που τιμούν την Ελλάδα καί την Ορθοδοξία. Για το λόγο αυτό κρατήστε το καί φυλάξτε το “ώς κόρην οφθαλμού”, διαδώστε το παντού για να το διαβάσουν όλοι οι Ελληνες, σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γής.Για να γνωρίζουν την αλήθεια και να είναι προετοιμασμένοι.

Η  ΑΛΗΘΕΙΑ.

Η αλήθεια δέν είναι κάτι υποθετικό.Η αλήθεια δέν είναι θεωρία. Η αλήθεια δέν είναι ιδέα. Η αλήθεια δέν είναι τι νομιζω εγώ ή τι νομίζει αυτός.Η αλήθεια δέν είναι κάτι υποκειμενικό. Καί νά θυμάστε ότι, σε αντίθεση μέ ένα ψέμα, που μπορεί να ειπωθεί μέ χίλιους διαφορετικούς τρόπους, η αλήθεια λέγεται μόνο μέ ένα. ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ.

Η αλήθεια είναι μπροστά μας, είναι γύρω μας. Θεωρητικά τήν γνωρίζουμε γιατί την έχουμε διδαχθεί, την έχουμε ακούσει καί την βλέπουμε.Είναι σάν τά κομάτια ενός πάζλ, πού βρίσκονται όμως ανακατεμένα, με χιλιάδες άλλα κομάτια ΠΑΡΑΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΗΣ, ΨΕΥΔΟΥΣ, ΑΛΛΟΙΩΣΗΣ καί ΔΙΑΣΤΡΕΒΛΩΣΗΣ της αλήθειας, με αποτέλεσμα, νά έχουν δημιουργήσει στούς ανθρώπους σύνγχηση, αλλά προπαντώς ΑΓΝΟΙΑ.

Ο Μαίνανδρος ο Δίκαιος τό 310 π.Χ. είπε. “ΕΙΝΑΙ ΦΟΒΕΡΟ ΠΡΑΓΜΑ Η ΑΓΝΟΙΑ ΚΑΙ ΑΙΤΙΑ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΚΑΚΩΝ ΠΟΥ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ”. Ξέρετε γιατί; Γιατί ενώ η αλήθεια δημιουργεί γνώση καί η γνώση φέρνει ηρεμία στόν άνθρωπο, αντίθετα τό ψέμα δημιουργεί άγνοια, η άγνοια φέρνει φόβο καί ο φόβος γεννά επιθετικότητα. 

Νομίζω όλοι μας έχουμε αντιληφθεί, ότι δεν ζούμε σε έναν κόσμο που κυριαρχεί η γνώση και η ηρεμία, αλλά σε ένα κόσμο γεμάτο φόβο και επιθετικότητα. Αυτό είναι αποτέλεσμα της ΑΓΝΟΙΑΣ.

Η ΕΛΛΑΣ σήμερα βρίσκεται υπό καθεστώς διωγμού. Διώκεται και συκοφαντείται σε όλο τον κόσμο. Χτυπούν την Ελλάδα και τους Έλληνες αλύπητα. Βγάζουν όλο το μίσος που τρέφουν για την Ελλάδα, με χυδαία και υβριστικά δημοσιεύματα σε όλη την Ευρώπη και ενώ οι Έλληνες εξαπατήθηκαν, καταληστεύθηκαν και καταχρεώθηκαν όλοι, από άθλιους πολιτικούς τυχοδιώκτες, δεν μιλάει κανείς για αυτό. Ότι όμως συνέβαινε τα τελευταία χρόνια ήταν σε πλήρη γνώση των κυβερνήσεων αλλά και των Ευρωπαίων εταίρων, αλλά κανείς δεν μιλούσε, μέχρι την στιγμή που αποφάσισαν ότι έπρεπε να ξεκινήσουν τον διωγμό των Ελλήνων. 

Μας έβαλαν στο στόχαστρο λοιπόν και μας διασύρουν ανά τον κόσμο βρίζοντας την Ελλάδα, την ιστορία μας και τον πολιτισμό μας.

Η ΕΛΛΑΣ ΟΜΩΣ ΔΕΝ ΔΙΩΚΕΤΑΙ ΓΙΑ ΤΟ ΧΡΕΟΣ ΤΗΣ. 

ΓΙΑΤΙ ΔΙΩΚΕΤΑΙ Η ΕΛΛΑΣ;

Η ΕΛΛΑΣ ΔΙΩΚΕΤΑΙ, ΔΙΟΤΙ ΔΕΧΘΗΚΕ, ΕΔΡΑΙΩΣΕ

ΚΑΙ ΔΙΕΔΩΣΕ ΤΗΝ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΕΠΕΙΔΗ ΕΙΝΑΙ Η ΜΟΝΗ

ΠΟΥ ΔΙΑΤΗΡΕΙ ΑΝΟΘΕΥΤΗ ΚΑΙ ΟΡΘΟΔΟΞΗ

ΤΗΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ.

ΑΥΤΟ ΟΜΩΣ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΑΝΥΠΕΡΒΛΗΤΟ ΕΜΠΟΔΙΟ

ΣΤΑ ΣΧΕΔΙΑ ΤΟΥ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΣΙΩΝΙΣΜΟΥ- ΣΑΤΑΝΙΣΜΟΥ.

ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΦΩΣ

ΕΙΝΑΙ Ο ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΣ ΕΧΘΡΟΣ ΤΟΥ ΣΚΟΤΟΥΣ.

Εβαλαν στόχο λοιπόν να κατακτήσουν την Ελλάδα, για να μπορέσουν να την ελέγξουν.

Από το βιβλίο “τα μυστικά σχέδια του Διεθνούς Σιωνισμού” διαβάζουμε μια διακύρηξη των Σιωνιστών που λέει:

“ΑΦΗΣΕ ΝΑ ΔΙΑΦΘΑΡΕΙ ΕΝΑΣ ΛΑΟΣ ΚΑΙ ΤΟΤΕ ΘΑ ΜΠΟΡΕΣΟΥΜΕ ΝΑ ΤΟΝ ΚΑΤΑΚΤΗΣΟΥΜΕ ΧΩΡΙΣ ΠΟΛΕΜΟ”.

Ο στόχος λοιπόν ήταν και είναι η κατάκτηση της Ελλάδος, με την ΔΙΑΦΘΟΡΑ ως ΜΕΣΟΝ.

Σήμερα η Ελλάδα έχει χαρακτηριστεί

Ομιλία π. Ευθυμιου Τρικαμηνα στην Σερβία. Τα Θρησκευτικα σχόλια του π. Ευθυμίου μεταφράζει ο διωκόμενος και συναγωνιστής του Επισκοπος Αρτεμιος

Οι κυριότερες επισημάνσεις του

Στην πρόσφατη επίσκεψη του π. Ευθύμιου Τρικαμηνά στη Σερβία, συλλειτούργησε με τον Μητροπολίτη Ράσκας και Πριζρένης Αρτέμιο. Στο τέλος ο Σεβασμιώτατος του επέδωσε (ως ευλογία) Σταυρό, ο δε π. Ευθύμιος στην ολιγόλεπτη προσφώνηση-ομιλία έκανε ενδιαφέρουσες επισημάνσεις, προσεκάλεσε δε επίσημα τον Σεβασμιώτατο Αρτέμιο, όταν επισκεφθεί την Ελλάδα, να συλλειτουργήσουν στο παλαιό μοναστηράκι του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου (Σταγιάτες Βόλου). Την πρόσκληση αυτή ο Σεβασμιώτατος την απεδέχθη.

Σημειώνουμε τις  επισημάνσεις του π. Ευθύμιου:

1) Δεν κρινόμαστε, είπε, μόνο για τις άλλες πράξεις μας, αλλά ιδιαίτερα «ὅταν ὑπάρχει καὶ αἵρεσις μέσα στὴν Ἐκκλησία, γιὰ τὸ πρῶτο ποὺ κρινόμεθα καὶ κατακρινόμεθα, ἂν δὲν κρατήσωμε ὀρθόδοξο στάση, εἶναι διὰ τὰ θέματα τῆς Πίστεως καὶ ὕστερα δι’ ὅλα τὰ ὑπόλοιπα».

2) Οι Επίσκοποι στην ελλαδική Εκκλησία, τόνισε, «ἀκολουθοῦν τὴν αἵρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ». (Τούτο είναι φανερό από τα εξής, όπως εξηγεί αλλού· διότι: συμμετέχουν στο Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών και, παρά τις διαπιστώσεις Αγίων ανδρών, ότι αυτή η απόφαση για συμμετοχή στο Π.Σ.Ε. είναι «φρικαλέα» και αποτελεί «ανήκουστο προδοσία» [Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς], παραμένουν σ’ αυτό· συμμετέχουν σε συμπροσευχές με τους αιρετικούς· αρνούνται να κατονομάσουν τους «ορθόδοξους» αρχηγούς της αιρέσεως και έχουν κοινωνία με αυτούς· τους υποδέχονται και τους επευφημούν· επίσης, δεν τολμούν να ελέγξουν τις πρόσφατες μετά του Πάπα εναγκαλισμούς του Πατριάρχη, ο οποίος επίσημα παρίσταται στην ενθρόνιση του αιρετικού Πάπα και δια της προσφωνήσεως προς αυτόν, αποδέχεται τον Πάπα ως Επίσκοπο της Εκκλησίας!!!).

3) Από αυτούς, συνέχισε, τους Επισκόπους «δικάστηκα καὶ καταδικάστηκα, διότι δὲν τοὺς ἐμνημόνευα, ἐπειδὴ ἀκολουθοῦσαν τὴν αἵρεση» του Οικουμενισμού. «Ἡ ποινὴ ποὺ μοῦ ἐπέβαλαν, δὲν εἶχε κανονικὰ ἐρείσματα, δὲν ἐστηρίζετο πουθενά, διότι ὅταν ὑπάρχει αἵρεσις, ὀφείλουμε νὰ ἀπομακρυνθοῦμε καὶ ἀπὸ τὴν αἵρεσι καὶ ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς».

4) Τόνισε ιδιαίτερα και ως «παράδοξο» γεγονός, το ότι «καὶ οἱ λεγόμενοι ἀντι-οἰκουμενιστὲς στὴν Ἑλλάδα, ἐτήρησαν τὴν στάσι τῆς σιωπῆς στὸ θέμα μου», και έτσι «κατ’ οὐσίαν συμφωνοῦσαν σιωπηλὰ μὲ τὴν ἀπόφασι» των παρανομησάντων Επισκόπων. Αυτή ήταν και η αιτία που προσέφυγα «στὴν ἀγάπη σας, θεωρήσας ὅτι δὲν εἶναι σωστὸ νὰ καταθέσω τὰ ὅπλα, ζητώντας νὰ οἰκονομήσετε προσωρινὰ τὴ δική μου περίπτωση, ἕως ὅτου... καταδικασθεί η αίρεση». Γι’ αυτό και εζήτησα, να μου δώσετε «τὴν εὐλογία νὰ τελῶ τὰ ἱερατικά μου καθήκοντα», όπως γινόταν πάντα στην Εκκλησία: όταν «σε καιρό αιρέσεως» οι ανθιστάμενοι ορθόδοξοι εδιώκοντο από τους αιρετίζοντες Επισκόπους, κατέφευγαν σε άλλους Ορθόδοξους Επισκόπους.

Την ομιλία - θρησκευτικα σχόλια, μετέφραζε ο ελληνομαθείς Σεβασμιώτατος Αρτέμιος.

ΑΓΙΟΠΑΤΕΡΙΚΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΕ ΟΡΘΟΛΟΓΙΣΤΙΚΗ ΚΡΙΤΙΚΗ ΜΕΛΕΤΗ, ΙΔ΄.

ΙΔ΄ Μέρος

(Συνέχεια γιὰ ἅγιο Θεόδωρο τὸ Στουδίτη, Μέγα Φώτιο

και γιὰ τὴν ἀποτείχισι σέ ἐπίπεδο Τοπικῶν Ἐκκλησιῶν)

Ἐν συνεχείᾳ γράφετε στήν κριτική μελέτη σας τά ἑξῆς: «”Τά σχίσματα αὐτά κατέκριναν μεταξύ ἄλλων οἱ ἱεροί Μεθόδιος καί Δοσίθεος. Ἐπίσης, δέν τά ἀκολούθησαν ἄλλοι μοναχοί ἐκείνης τῆς ἐποχῆς, οἱ ὁποῖοι ἀνεδείχθησαν μεγάλοι Ἅγιοι. Τέτοιος ἦταν ὁ μέγας Ὁμολογητής Θεοφάνης, ὁ ὁποῖος στήν “Χρονογραφία” του ἀναφέρει τήν ἀπόσχιση τοῦ Ὁσίου Θεοδώρου ἀπό τήν <Ἁγία Ἐκκλησία> καί τόν <ἁγιώτατο πατριάρχη> Νικηφόρο. Ἡ αἰτία τῆς κατακρίσεώς τους ἦταν ὅτι δέν ὑπῆρχε ζήτημα πίστεως, ἀλλά ἀπόκλιση ἀπό τούς Ἱερούς Κανόνες. Βέβαια ὁ Ὅσιος Θεόδωρος εἶναι Μέγας Ὁμολογητής ἕνεκα τῶν ἡρωϊκῶν ἀγώνων του ἔναντι τῆς εἰκονομαχικῆς αἱρέσεως. Μόνο τά προσωρινά σχίσματά του γιά τίς ἀνωτέρω οἰκονομίες δέν μπορεῖ νά ἀποτελέσουν κανόνα γιά τήν Ἐκκλησία”. Ὄχι μόνον δέ οἱ παραπάνω ἀναφερθέντες Ἅγιοι ἀποδοκίμασαν τά σχίσματα τοῦ Ὁσίου Θεοδώρου, ἀλλά καί οἱ Ἅγιοι Μεθόδιος Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, Ὅσιος Ἰωαννίκιος, Μιχαήλ Συνάδων, Εὐθύμιος Σάρδεων, Αἰμιλιανός Κυζίκου, Θεοφύλακτος Νικομηδείας, Δανιήλ ὁ Στυλίτης κ.ἄ.».

Ἐδῶ πατέρες, ἐπειδή στηρίζεσθε, καί μάλιστα τυφλά, στή γνώμη κάποιων συγχρόνων πατέρων, εἶναι φυσικό ὅ,τι γράφετε νά εἶναι λάθος καί ἐκτός θέματος.

Εκοιμήθη ο Αττικής Νικόδημος

Τρίτη, 2 Απριλίου 2013

  Εκοιμήθη ο Μητροπολίτης Αττικής και Μεγαρίδος

Νικόδημος Γκατζιρούλης

Πηγή: amen.gr

του Νίκου Παπαχρήστου

 

Την τελευταία του πνοή άφησε το βράδυ της Δευτέρας ο Μητροπολίτης κυρός Νικόδημος Γκατζιρούλης, 86 ετών.
 Η εξόδιος ακολουθία του μακαριστού Ιεράρχη θα τελεστή στην Ιερά Μονή Μεταμορφώσεως (Νεό Στουδίο) στην Αυλώνα σήμερα το απόγευμα, στις 6. 


Ακολουθεί ένα απόσπασμα από την συνέντευξη  του Μακαριστού Μητροπολίτη Νικοδήμου (που έδωσε το 2010) στον Νίκο Παπαχρήστου:

Ν.Π.: Κλείνοντας την συνέντευξη αυτή θα ήθελα να σας ρωτήσω Σεβασμιώτατε, εάν συγχωρείτε όλους όσοι, σε αυτά τα 36 χρόνια, σας πίκραναν…

Μητρ.Νικόδημος: Δεν κρατάω τίποτα για κανέναν αδελφέ μου. Είναι περιττό. Τι να κρατήσω; Εκεί είναι το θέμα; Εγώ αύριο το πρωί φεύγω… Κύριε μου, ελέησέ με. Δεν ξέρω αν στην πόρτα του Αγίου Πέτρου συναντήσω τον τάδε ή τον δείνα…(γελάει).

Ν.Π.: Συγχωρείτε όμως αυτούς που θεωρείτε ότι σας αδίκησαν;

Μητρ.Νικόδημος: Δεν τους σκέπτομαι καθόλου. Να αρχίσω τον κατάλογο τώρα; Κοίταξε να δεις όλοι γινόμαστε ιστορία σε κάποια φάση. Γινόμαστε ιστορία. Γυρίζεις πίσω… μπορεί να στιγματίζεις κάποια πράξη αλλά από μια απόσταση. Χρόνου, εντυπώσεων… Δεν είναι δυνατόν κανείς να κρατάει… Είναι αδιανόητο. 
Ν.Π.: Θα θέλατε να είχατε αποφύγει κάποια πράγματα;

Μητρ.Νικόδημος: Τα λάθη μου, ναι. Όσα λάθη έχω κάνει θα ήθελα να τα αποφύγω. Δεν λέω ότι δεν έχω κάνει λάθη στη ζωή μου. Γιατί αλάθητος δεν είναι κανένας. Ούτε εγώ είμαι αλάθητος. Και θα είμαι ευτυχής εάν πουν «ξέρεις έχεις κάνει αυτό το λάθος». Και θα ζητήσω συγνώμη. Και αν το λάθος μου είναι τέτοιο που πρέπει να τιμωρηθώ, να τιμωρηθώ, γιατί όχι. 

Ν.Π.: Σεβασμιώτατε, σας ευχαριστώ θερμά για την συζήτηση που είχαμε…

Μητρ.Νικόδημος: Και εγώ χάρηκα που σε γνώρισα αδελφέ μου…

Ν.Π.: Σεβασμιώτατε, θα ήθελα να βάλετε εσείς την τελεία σε αυτή την συζήτηση…

Μητρ.Νικόδημος: Κάποτε πρέπει να καθίσουμε κάτω και να δούμε τα ουσιαστικά προβλήματα της Εκκλησίας και να χαράξουμε ένα δρόμο ουσιαστικό. Και όπου κάναμε λάθη, γυρίζουμε πίσω. Δεν είναι κακό να τα ομολογήσουμε. Και όπου χρειάζεται να αναπτύξουμε πρωτοβουλίες, να τις αναπτύξουμε.

π. ΕΥΘΥΜΙΟΣ ΤΡΙΚΑΜΗΝΑΣ - ΑΓΙΟΠΑΤΕΡΙΚΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΕ ΟΡΘΟΛΟΓΙΣΤΙΚΗ ΚΡΙΤΙΚΗ ΜΕΛΕΤΗ, ΙΓ΄.

Ἀρκοῦμαι εἰς αὐτά στό παρόν κεφάλαιο καί θά σχολιάσω ἐν συνεχείᾳ τό κεφάλαιο τῆς κριτικῆς σας μελέτης, τό ὁποῖο ἐπιγράφεται «Ὅσιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης».

Στό κεφάλαιο αὐτό, πατέρες, ἔχετε πέσει σέ πολλές παρανοήσεις καί λανθασμένες τοποθετήσεις, οἱ ὁποῖες ὀφείλονται ἀφ’ ἑνός μέν στίς πάγιες θέσεις σας –οἱ ὁποῖες θέλουν νά ἀποδείξουν ἀληθινή καί πατερική τήν δυνητική ἑρμηνεία τοῦ Κανόνος–, ἀφ’ ἑτέρου ὀφείλονται στό ὅτι χρησιμοποιεῖτε ἀμάρτυρες καί ἐσφαλμένες θέσεις συγχρόνων πατέρων, καί ἐσεῖς τίς παρουσιάζετε, ἐπειδή ἁπλῶς σᾶς βολεύει καί ἐξυπηρετεῖ τίς θέσεις σας, χωρίς νά ἐξετάσετε τήν ἐγκυρότητά των καί τό πόσο ἀνταποκρίνονται στήν ἀλήθεια.

Γράφετε συγκεκριμένα στήν ἀρχή τοῦ κεφαλαίου στή σελ. 36 τά ἑξῆς: «Σχετικά μέ τό τί εἶναι αἵρεση ἔχουμε τόν ἐπίσημο ὁρισμό, πού μᾶς δίδει ὁ Μέγας Βασίλειος, ὁ ὁποῖος μάλιστα εἶναι καταχωρημένος στόν πρῶτο του Κανόνα, πού ὑπάρχει μέσα στό Πηδάλιο (σελ. 587): “Αἱρέσεις μέν (ὀνόμασαν οἱ παλαιοί) τούς παντελῶς ἀπερρηγμένους καί κατ' αὐτήν τήν πίστιν ἀπηλλοτριωμένους”. Δέν ταυτίζει δηλαδή ἐδῶ ὁ Μέγας Βασίλειος τήν ἁμαρτία τῆς αἱρέσεως μέ τήν ἁμαρτία καί ἀθέτηση κάθε ἄλλης εὐαγγελικῆς ἐντολῆς».

Ἐδῶ, πατέρες, διαστρέφετε ἑρμηνευτικά τούς Ἁγίους· ἀπομονώνετε ἕνα χωρίο καί τό ἑρμηνεύετε, ὅπως σᾶς ἐξυπηρετεῖ καί, τό κυριώτερο, δείχνετε ἄγνοια σέ βασικά σημεῖα τῆς πίστεως, τά ὁποῖα ἔχουν σχέσι μέ τήν αἵρεσι, ἐνῶ συγχρόνως εἶστε ὑπεύθυνοι εἰς τό ἐπί τῶν αἱρέσεων γραφεῖο τῆς Ἱ. Μητροπόλεως Πειραιῶς. Ὅταν λοιπόν ὁ ἅγιος ἀναφέρει τήν ἔκφρασι «...καί κατ’ αὐτήν τήν πίστιν ἀπηλλοτριωμένους» ἐννοεῖ ὅτι,

Ποιός προωθεί τον Οικουμενισμό, Σεβασμιώτατοι

 Γιατί βάζετε στην …ατιμωτική εξαίρεση τον Βαρθολομαίο και δεν τον ελέγχετε; Τόσο πολύ τον μισείτε; Ή, μήπως, τον φοβάστε; Αν κρατάτε το στόμα σας κλειστό γιατί φοβάστε ότι θα πάρει μέτρα εναντίον σας ο Βαρθολομαίος, τον Θεό δεν τον φοβάστε; Ή, μήπως, δεν γνωρίζετε ότι ο Βαρθολομαίος προωθεί τον Οικουμενισμό και συνδράμει την προσπάθεια της πανστρατιάς του Σκότους, που αποσκοπεί στην επιβολή ...της μιας παγκόσμιας θρησκείας, παράλληλα με την μία παγκόσμια ηλεκτρονική;

Σεβόμενοι το φθέγμα του ομολογητή της αγίας πίστης μας, Ιωσήφ του Βρυεννίου: «Ουκ αρνησόμεθα σε, φίλη Ορθοδοξία, ου ψευδόμεθά σου το πατροπαράδοτον σέβας, εν σοι εγεννήθημεν και σοι ζώμεν και εν σοι κοιμηθησόμεθα, ει δε καλέσει καιρός και μυριάκις υπέρ σου τεθνηξόμεθα», σας παρακαλώ, πέστε μας, τι άλλο μένει να κάνει ο Βαρθολομαίος, για να του θυμίσετε ότι το σύστημα της Εκκλησίας είναι Συνοδικό, το πολίτευμά της είναι Συνοδικό και εφόσον σας αγνοεί ΕΙΝΑΙ ΑΝΥΠΑΡΚΤΟΣ;

Παρ’ ότι ανάμεσά σας υπάρχει η τιμητική εξαίρεση, ο Πειραιώς Σεραφείμ, ακόμη και αυτός ...ενώ περισπούδαστα και με τη δεινότητα που τον διακρίνει, ξεσκεπάζει και κατακεραυνώνει τα σχέδια του Οικουμενισμού και των πρωταγωνιστών του, αποφεύγει να αναφερθεί ονομαστικά στον Βαρθολομαίο! Αυτός ο δισταγμός, όταν αποτελεί γνώρισμα δικό σας, μας απελπίζει στον αφάνταστο βαθμό. Τι φοβάστε ότι μπορεί να πάθετε;

Κάποια στιγμή ο Βαρθολομαίος θα κοιτάξει πίσω του και θα διαπιστώσει ότι είναι μόνος του! Θα διαπιστώσει επίσης ότι έχει καταστεί από οικουμενικός πατριάρχης, …τιτουλάριος «οικουμενικός πατριάρχης»! Εκείνη την ώρα θα υποχρεωθούν να συνεκτιμήσουν το ίδιο γεγονός και οι αρχιαιρεσιάρχες παπικοί, οι οποίοι αγκαλιάζονται μαζί του, πιστεύοντας αφελώς ότι ο Βαρθολομαίος είναι η …Ορθοδοξία!

  Υπάρχουν δικτάτορες και δικτάτορες, αλλά τη συμπεριφορά του Βαρθολομαίου δεν μπορεί να τη συναγωνιστεί κανείς! Αντίθετα με το δημοκρατικό πνεύμα του Ευαγγελίου, κόντρα στην Αγία Παράδοση, που είναι ο λαϊκός θησαυρός της Ορθοδοξίας και χωρίς να ρωτήσει έστω και ένα …διάκο συμπάσης της Ορθοδοξίας, πόσο μάλλον τον λαό του Θεού, που είναι ο φύλακας της Αγίας Πίστης μας, παριστάνει τον …πάπα