Απάντηση στον π. Παύλο: Επιτρέπεται η αποτείχιση λαϊκών και απάντηση σε άλλες του θέσεις

ΓΙΑΤΙ ΠΑΙΖΕΤΕ, π. ΠΑΥΛΕ,

ΑΥΤΟ ΤΟΝ ΑΧΑΡΟ ΡΟΛΟ;

Μετὰ τὸ ἄρθρο τοῦ π. Παύλου Δημητρακόπουλου «Σύντομη ἀπάντηση σὲ σχόλιο τοῦ κ. Παναγιώτη Σημάτη», ποὺ δὲν μοῦ τὸ ἔστειλε, ἀλλὰ τὸ εἶδα δημοσιευμένο σὲ κάποια ἱστολόγια, ἀναγκάζομαι νὰ ἀπαντήσω, διότι ἄλλη μιὰ φορὰ παρερμηνεύει καὶ διαστρέφει λόγους καὶ ἐνέργειές μας. Τὸ ἄρθρο του εἶναι βέβαια, μικρό, ἀλλὰ ἀνοίγει μεγάλα θέματα. Ὡς ἐκ τούτου ἡ ἀπάντηση εἶναι μεγάλη, καὶ ἂν δὲν προσέγγιζε ἡ Μ. Βδομάδα θὰ ἀπαιτοῦσε τὴν συγκέντρωση περισσοτέρων στοιχείων. Ὅμως, γιὰ νὰ μὴν θεωρηθεῖ ὅτι ἀρνοῦμαι νὰ ἀπαντήσω, παρουσιάζω ἔστω καὶ αὐτὰ τὰ λίγα στοιχεῖα ποὺ συγκέντρωσα.

Καὶ ξεκινῶ μὲ μία ἀπορία. Γιὰ ποιό λόγο, π. Παῦλε, ἐπιτίθεσθε μὲ ἀνορθόδοξο τρόπο, χρόνο, ὕφος καὶ ἦθος, σὲ ὅσους ἐφαρμόζουν ὀρθοδόξως τὴν Ὀρθόδοξη Παράδοση καὶ ἕνα ὀρθόδοξο Ἱερὸ Κανόνα, ποὺ στηρίζεται καθολικὰ στὶς ἁγιογραφικὲς Ἐντολὲς τῆς Παλαιᾶς καὶ τῆς Κ. Διαθήκης καὶ στὰ χιλιάδες παραδείγματα τῶν Ἁγίων Πατέρων;

Γιατί ἐπιλέξατε μέσα στὴν Μ. Τεσσαρακοστὴ νὰ ἐπιτεθεῖτε ἐναντίον μας, πρῶτα μὲ τὸ ἄρθρο σας «Δὲν συγκλονίζεται λοιπὸν ἡ Ἱεραρχία μας;», στὸ ὁποῖο ἀπαντήσαμε καὶ ἐν συνεχείᾳ μὲ τὸ ἀνωτέρο δεύτερο ἄρθρο σας; Γιατί θυμηθήκατε νὰ ἀσχοληθεῖτε καὶ ἀναφερθεῖτε τώρα, γιὰ ἐνέργειά μας τοῦ 2011; Τότε ποῦ εἴσαστε; Ξεκινήσατε ἐσεῖς στὶς ἀρχὲς Ἀπριλίου τὴν ἐπίθεση, πῆρε τὴν σκυτάλην στὴν συνέχεια (θὰ πιστέψω ὅτι τὸ ἔκανε ἄκων) ὁ κ. Ἄνδραλης ὑποστηρίζων ὅτι ἡ λανθασμένη θέση τοῦ βιβλίου σας εἶναι «διαφωτιστικότατη καὶ γκρέμισε συθέμελα τὶς θεωρίες τοῦ» π. Εὐθυμίου, καὶ τώρα τὴν συνεχίζετε ἐσεῖς, λίγο πρὶν τὴν Μ. Βδομάδα; Νομίζετε ὅτι δὲν ἔχουμε ἄλλο τι νὰ κάνουμε, παρὰ νὰ ἀπαντᾶμε στὶς ἔωλες, ἀστήρικτες καὶ ἐμπαθεῖς ἐπιθέσεις σας;

Ἄραγε, ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιῶς, ὁ ὁποῖος καταφέρεται κατὰ τῶν ἰσχυρῶν τῆς ἡμέρας, δὲν δύναται νὰ περιορίσει τὴν ἐπιθετικὴ αὐτὴ συμπεριφορά σας; Ἢ μήπως, αὐτὸς σᾶς προτρέπει νὰ παίζετε αὐτὸν τὸν ἄχαρο ρόλο;

Γιατί δὲν θέλετε τὴν ἀπομάκρυνση ἀπὸ τοὺς αἱρετικοὺς Οἰκουμενιστές; Γιατί σᾶς ἀρέσει νὰ κολυμπᾶτε στὴν γούρνα τῆς αἱρέσεως, νὰ τοὺς μνημονεύετε; Θεωρεῖτε ὅτι ἀγωνίζεστε κατὰ τῆς αἱρέσεως, ἀλλὰ φέρατε τὸν ἀγῶνα στὰ μέτρα σας, καὶ ὁ ἀγῶνας σας αὐτὸς εἶναι «ἀκαδημαϊκός», ἀρκεῖσθε δηλ. νὰ ἐκδίδετε ἀπὸ τὸ Γραφεῖο σας χάρτινες πιρουέτες-διαμαρτυρίες ἢ θεωρητικὲς “μελέτες”. Στὴν διακοπὴ τοῦ μνημοσύνου τῶν ἀρχηγῶν τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ὅμως, δὲν τολμᾶτε νὰ προχωρήσετε, τὴν ἀποφεύγετε, ὅπως ὁ διάβολος τὸ λιβάνι, παρόλο ποὺ ἀποκαλεῖτε τὸν Οἰκουμενισμὸ Παναίρεση! Ἀφοῦ δὲν ἐπιτρέπεται νὰ ἀποτειχίζονται οἱ λαϊκοί (σύμφωνα μὲ τὴν νομικιστικὴ καὶ σχολαστικιστικὴ προσέγγιση, ἀλλὰ καὶ ἁγιομαχικὴ κακόδοξη θέση σας) γιατί δὲν ἀποτειχίζεσθε ἐσεῖς, ποὺ ἔχετε ἀποδεχθεῖ ὅτι ὁ Οἰκουμενισμὸς εἶναι παναίρεση; Ποιά λογικὴ ἔχουν οἱ σκέψεις καὶ οἱ πράξεις σας;

Καὶ τί λέγω τὴν διακοπὴ μνημοσύνου· ἐσεῖς καὶ ὁ Μητροπολίτης σας, παρόλο ποὺ κουρασθήκαμε νὰ σᾶς παρακαλοῦμε καὶ νὰ σᾶς τὸ ζητοῦμε –χρόνια τώρα, καὶ πρὶν ἀποτειχιστοῦμε–, φοβᾶσθε ἀκόμη καὶ νὰ ὑποδείξετε ποιοί εἶναι οἱ αἱρετικοί, γιὰ νὰ προφυλάξετε τουλάχιστον ἐμᾶς, τὸ «ἀνεύθυνο» ποίμνιο, ποὺ ἂν δὲν ἀποτειχισθοῦν οἱ ποιμένες μας (κατὰ τὶς θεωρίες σας), πρέπει νὰ πεθάνουμε μέσα στὴν αἵρεση. Καὶ φοβᾶσθε νὰ κατονομάσετε τοὺς Οἰκουμενιστὲς ἀπὸ συμφέρον καὶ σκοπιμότητες (κι ὄχι ἀπὸ διάκριση, ὅπως διαδίδετε), γιατί ἂν τολμούσατε νὰ πεῖτε ὅτι π.χ. ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος, ὁ Περγάμου Ἰω. Ζηζιούλας, ὁ Μεσσηνίας Χρυσόστομος, ὁ Δημητριάδος Ἰγνάτιος εἶναι «παλαίμαχοι» Οἰκουμενιστές, πρέπει πάραυτα νὰ παύσετε νὰ ἔχετε ἐκκλησιαστικὴ ἐπικοινωνία μαζί τους. Καὶ τότε θὰ ἀπομονωθεῖτε

Ἀπάντησι στὸν π. Παῦλο Δημητρακόπουλο ἀπὸ τὴν κ. Χριστίνα Νάκου

Ὁ ἅγ. Θεόδωρος ὁ Στουδίτης μᾶς διδάσκει:

«Σύνοδοι τοίνυν, οὐ τό ἁπλῶς συνάγεσθαι Ἱεράρχας τε καί Ἱερεῖς κἄν πολλοί ὦσι. 
Κρείσσων γάρ φησιν εἷς ποιῶν τό θέλημα τοῦ Κυρίου, ἐν τῇ εἰρήνῃ καί φυλακῇ τῶν Κανόνων ἤ μυριάδες παραβαίνοντες· καί τό δεσμεῖν καί λύειν οὐχ ὡς ἔτυχεν, ἀλλ' ὡς δοκεῖ τῆ ἀληθείᾳ καί τῷ Κανόνι, καί τῷ γνώμονι τῆς ἀκριβείας.... 
Καί ἐξουσία τοῖς Ἱεράρχαις ἐν οὐδενί δέδοται ἐπί πάσῃ παραβάσει κανόνος· ἤ μόνον στοιχεῖν τά δεδογμένα, καί ἕπεσθαι τοῖς προλαβοῦσιν».

καί

«Ἐντολή γάρ Κυρίου μή σιωπᾶν ἐν καιρῷ κινδυνευούσης Πίστεως.  Ὥστε ὅτε περί Πίστεως ὁ λόγος, οὐκ ἐστιν εἰπεῖν, ἐγώ τίς εἰμί;  Ἱερεύς;  ἀλλ' οὐδαμοῦ.  Ἄρχων;  καί οὐ δ’ οὕτως. Στρατιώτης;  καί ποῦ;  Γεωργός;  καί οὐ δ' αὐτό τοῦτο.  Πένης, μόνον τήν ἐφήμερον τροφήν ποριζόμενος, οὐδείς μοι λόγος καί φροντίς περί τοῦ προκειμένου.  Οὐά, οἱ λίθοι κράξουσι, καί σύ σιωπηλός καί ἄφροντις;» (P.G. 99, 1321 B).

Αὐτό πού ἐμεῖς λοιπόν κάνουμε, τό ἐλάχιστο πού μποροῦμε, εἶναι νά μήν μείνουμε σιωπηλοί, χωρίς νά φροντίζουμε γιά τήν ὁμολογία τῆς πίστεως καί τήν ἀπομάκρυνσή μας ἀπό τήν αἵρεση, γιατί οἱ πέτρες θά βροντοφωνάξουν καί θά μᾶς ἐλέγξουν γιά τήν ἀδιαφορία καί τήν ἀναισθησία μας.

Δυστυχῶς σήμερα φθάσαμε νά παρερμηνεύουμε τούς Ἁγίους γιά νά στηρίζουμε καί νά κατοχυρώνουμε τίς λανθασμένες θέσεις μας καί νά παραπλανοῦμε τούς πιστούς.

 Πρόσφατο παράδειγμα σέ ἱερατική σύναξη στό Βόλο ὑπό τήν αἰγίδα τῆς Μητροπόλεως Δημητριάδος, στήν ὁποία παρουσιάστηκε ἡ διδασκαλία τοῦ ὁσ. Θεοδώρου τοῦ Στουδίτου, ὁ καθηγητής κ. Τσίγκος δέν δίστασε νά δηλώσει ψευδῶς καί ἀναίσχυντα (ἄκουσον - ἄκουσον) ὅτι  ὁ ἁγ. Θεόδωρος ὁ Στουδίτης οὐδέποτε διέκοψε τήν ἐκκλησιαστική ἐπικοινωνία μέ τούς προϊσταμένους του!  Οὐδέποτε ἐχωρίσθη ἀπό τήν Ἐκκλησία!

Ἄν αὐτό δέν εἶναι πλήρης διαστρέβλωση τῆς ἀληθείας καί κακοήθεια τότε τί εἶναι;

Τί ἄλλο μποροῦμε νά περιμένουμε πλέον ὅταν ἀλλοιώνεται ἐσκεμμένα ἡ διδασκαλία τῶν Ἁγίων, ὅταν διαστρέφεται ἡ ἴδια ἡ διδασκαλία τῆς ἁγ. Γραφῆς, ἀκόμη καί ἡ παράδοση τῆς Ἐκκλησίας  σχετικά μέ τήν στάση μας ἔναντι τῶν αἱρετικῶν;

Ἔχουμε ἀπαντήσει μέ ἑκατοντάδες ἁγιοπατερικά κείμενα, παραδείγματα ἀλλά καί ἀτράνταχτα ἐπιχειρήματα, ἀλλά δυστυχῶς ἰσχύει τό «οὐ μέ πείσεις κἄν μέ πείσεις».  
 Ὁ καθένας ἄς πράξει κατά συνείδησι λοιπόν, ἔχοντας τήν εὐθύνη τῶν πράξεών του ἄν εἶναι λαϊκός, ἐνῶ ἄν εἶναι κληρικός ἔχοντας τήν εὐθύνη γιά τήν σωτηρία τῶν ψυχῶν πού κρέμονται ἀπό τό πετραχῆλι του. 
 Ὁ νοῶν νοείτω.

Ὅσον ἀφορᾶ στήν ἀποτείχισή μας σεβαστέ π. Παῦλε, σᾶς πληροφοροῦμε ὅτι πρῶτα ἀποτειχίσθηκε ὁ πνευματικός μας πατέρας Εὐθύμιος Τρικαμηνᾶς (πολύ πρίν τιμωρηθεῖ ἐκδικητικά, μὲ φανερή ἐμπάθεια, παράνομα, καί ἀντικανονικά ἀπὸ τά Συνοδικά Διακαστήρια) καί κατόπιν ἐμεῖς ὡς λαϊκοί.

 Ἐπίσης εἴχαμε διακόψει τήν ἐκκλησιαστική ἐπικοινωνία μέ τόν οἰκεῖο Μητροπολίτη πολύ πρίν ὑπογράψουμε ἐπισήμως και δημοσίως τήν ἀποτείχισή μας.

 Ἄν σᾶς ἐνοχλεῖ ἡ ἐπίκληση τοῦ 15ου Κανόνος τῆς Α και Β Συνόδου, ἤ ἄν σᾶς ἐνοχλεῖ ἡ λέξη «ἀποτείχιση» τήν ὁποία χρησιμοποιεῖ ὁ ἐν λόγῳ Κανόνας,  τότε ἐπικαλούμαστε σύσσωμη τήν διδασκαλία τῆς Ἁγ. Γραφῆς, τῶν Ἁγίων καί Ὁμολογητῶν Πατέρων καθώς καί τήν Ἱερά Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας μας πού μᾶς προτρέπουν νά ἀπομακρυνόμαστε ἀπό τούς αἱρετικούς γυμνῇ τῇ κεφαλῇ ἐπισκόπους καί νά ἀποκόπτουμε κάθε ἐκκλησιαστική ἐπικοινωνία μέ αὐτούς.

Ἐμεῖς προβήκαμε σ' αὐτή τήν πράξη ἐλεγχόμενοι ἀπό τή συνείδησή μας καί μᾶς κατηγορεῖτε καί μᾶς λοιδορεῖτε γι' αὐτό.

Ἐσεῖς πράττετε ὅ,τι πράττετε ἀκολουθοῦντες (θέλουμε νά πιστεύουμε) ὄχι τή συνείδησή σας, ἀλλά τόν Δεσπότη σας.

Θά κριθοῦμε ἅπαντες ἀπό τον δικαιοκρίτη Θεό, ὁ ὁποῖος βεβαίως γνωρίζει τά μύχια τῆς καρδίας μας καί θά ἀνταποδώσει ἐν ἡμέρᾳ Κρίσεως ὅ,τι ἀνήκει στόν καθένα.

Δέν σᾶς κρύβουμε ὅμως ὅτι λυπούμαστε ἰδιαίτερα, γιατί ἀντί νά ἀναλώνεσθε στήν καταδίκη τῆς αἱρέσεως καί τῶν αἱρετικῶν ὀνομαστικά, ὥστε νά προφυλάξετε τό ποίμνιο, ἀσχολεῖσθε μέ ὅλους ἐμᾶς τούς ἀσήμαντους καί ἀνάξιους λόγου ἀποτειχισμένους, γιατί φοβᾶσθε τά σχίσματα καί τίς διαιρέσεις, πλήν ὅμως δέν φοβᾶσθε τήν αἵρεση καί τόν μολυσμό πού αὐτή ἐπιφέρει στίς ψυχές μας.

Ἄς εἶναι λοιπόν εὐλογημένη ἡ κάθε ἐπίπληξη ἀπό μέρους σας εἰς βάρος μας, ἄν εἶναι γιά τό καλό τῆς Ἐκκλησίας καί ἄν γίνεται ἀνυστερόβουλα· 
Σκεφθεῖτε, ὅμως, ἁρμόζει τέτοιες μέρες Μ. Τεσσαρακοστῆς, ἀντὶ γιὰ πνευματικοὺς ἀγῶνες νὰ μᾶς ἀναγκάζετε νὰ ἀπαντοῦμε καί νά ἀντιπαρατιθέμεθα; 
Νά εὔχεσθε γιά τή μετάνοιά μας καί τή σωτηρία μας. 

Καλή Ἀνάστασι

 Απὸ

http://www.apotixisi.blogspot.gr/2013/04/normal-0-false-false-false_22.html#comment-form

Ἄρθρο περὶ ἀποτειχίσεως τοῦ π. Παύλου Δημητρακόπουλου

Στὸ http://katanixis.blogspot.gr/2013/04/blog-post_2772.html ἀλλὰ καὶ σὲ ἄλλα ἱστολόγια δημοσιεύτηκε μιὰ ἀπάντηση τοῦ π. Παύλου Δημητρακόπουλου σὲ προγενέστερα κείμενα. Τὴν παραθέτουμε καὶ στὴν συνέχεια δημοσιεύουμε τὴν ἀπάντηση πρὸς τὸν π. Παῦλο τῆς κ. Νάκου, θὰ ἀκολουθήσει δὲ ἕνα ἐκτενέστερο ἀπαντητικὸ κείμενο ἀπὸ τὸν κ. Π. Σημάτη.

  Σύντομη απάντηση

σε σχόλιο του κ. Παναγιώτη Σημάτη 

Αρχ. Παύλου Δημητρακοπούλου

πρ. Ιερού Ναού Παναγίας Μυρτιδιωτίσσης Πειραιώς.

Απαντώντας σε σχόλιο του κ. Π. Σημάτη με αφορμή την δημοσίευση προσφάτου άρθρου μας με τίτλο «Δεν συγκλονίζεται λοιπόν η Ιεραρχία μας;», το οποίο ανήρτησε κάτωθεν του ως άνω άρθρου, σημειώνουμε με πολλή συντομία τα εξής:  

Αγαπητέ μας κ. Σημάτη, την Κυριακή της Ορθοδοξίας του 2011 γνωστοποιήσατε με δήλωσή σας, την οποία μάλιστα δημοσιεύσατε σε σχετικό έντυπο, την αποτείχισή σας από τους αιρετίζοντες επισκόπους της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Στην αποτείχιση αυτή προχωρήσατε, όπως ισχυρίζεσθε στη δήλωσή σας, στηριζόμενοι και εφαρμόζοντες τον 15ο Κανόνα της ΑΒ΄ Συνόδου.
Έχουμε την ταπεινή γνώμη, ότι δεν μελετήσατε όσο θα έπρεπε τον εν λόγω Κανόνα καθώς και τις ερμηνείες σ’ αυτόν τόσον του αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου, όσο και άλλων κανονολόγων, πρίν να προχωρήσετε σε μιά τόσο μεγάλης σημασίας ενέργεια, όπως είναι η απο- τείχιση. Το λέμε αυτό, γιατί πιστεύουμε, ότι σας διαφεύγει κάτι πολύ βασικό και ουσιώδες σχετικά με την ερμηνεία του, όπως θα εξηγήσουμε παρά κάτω. Θα σας συνιστούσαμε να κάνετε τον κόπο, έστω και τώρα, να μελετήσετε εν προσευχή και νηστεία, θα έλεγα, να συλλαβίσετε λέξη προς λέξη για άλλη μιά φορά τον έν λόγω Κανόνα.
Να δώσετε δε ιδιαίτερη προσοχή στην στενή νοηματική συνάφεια (που ούτως ή άλλως υπάρχει), μεταξύ του πρώτου και του δευτέρου μέρους του Κανόνος, αφού και τα δύο μέρη ανήκουν στον ίδιο Κανόνα. Η στενή εξάρτηση των δύο μερών οφείλεται, στο ότι και στα δύο μέρη γίνεται λόγος για διακοπή μνημονεύσεως του οικείου Επισκόπου, ή Μητροπολίτου, ή Πατριάρχου. Η διαφορά έγκειται στην αιτία της διακοπής της μνημονεύσεως. Στο πρώτο μέρος η αιτία είναι ηθικής φύσεως παραπτώματα κληρικών, ενώ στο δεύτερο θέματα αιρέσεων. Ο Κανόνας λοιπόν αναφέρεται στην διακοπή μνημονεύσεως κληρικών και όχι λαϊκών! μελών της Εκκλησίας, αφού αυτοί, και μόνον αυτοί, είναι εντεταλμένοι να μνημονεύουν το όνομα του οικείου Επισκόπου, ή Μητροπολίτου, ή Πατριάρχου, αναλόγως με το εκκλησιαστικό αξίωμα που έχουν, κατά την πρόθεση και κατά τις ιερές ακολουθίες, μάλιστα δε κατά την Θεία Λειτουργία. Μόνον εμμέσως μπορεί να νοηθή αποτείχισις λαϊκών από αιρετίζοντα επίσκοπο. Μόνον δηλαδή υπό την έννοια, ότι τα αποτειχιζόμενα λαϊκά μέλη ακολουθούν τον ποιμένα τους, ο οποίος, κληρικός ών, έχει διακόψει την μνημόνευση του ονόματος του αιρετίζοντος επισκόπου. Θα έπρεπε λοιπόν στην δήλωση της αποτειχίσεώς σας να αναφέρεται υποχρεωτικά και ονομαστικά τουλάχιστον ένας κληρικός, ο οποίος, προχωρώντας στην εφαρμογή του εν λόγω Κανόνος, διακόπτει την μνημόνευση του προϊσταμένου του Επισκόπου, του εμπεσόντος στην αίρεση.
Επειδή δε την δήλωση της αποτειχίσεώς σας δεν υπογράφει κανένας κληρικός ονομαστικά παρά μόνον τρείς λαϊκοί, οι κ. Σημάτης Παναγιώτης, και Γεωργίτσης Κωνσταντίνος και η κ. Ξανθά Νάκου Χριστίνα, είναι πλέον φανερόν, ότι δεν είναι δυνατόν να επικαλείστε τον 15ον Κανόνα της ΑΒ΄ Συνόδου, για να στηρίξετε την αποτείχισή σας. Απορώ κ. Σημάτη, πώς δεν μπορέσατε ακόμη, να καταλάβετε αυτή την τόσο σημαντική αλήθεια και προχωρήσατε με τόση επιπολαιότητα σε μιά ενέργεια, που δεν μπορεί να έχει κανένα έρεισμα στον εν λόγω Κανόνα, συμπαρασύροντας και άλλους, με πολύ σοβαρές πνευματικές συνέπειες και για σας και γι’ αυτούς που σας ακολουθούν.

Με βάση λοιπόν τα προαναφερθέντα, όλα όσα γράφετε στο σχόλιό σας, βρίσκονται σε λανθασμένη βάση. 

Βίντεο απο την επίσκεψη του Αγωνιστού Μητροπολίτου Ράσκας και Πριζρένης κ.κ Αρτεμίου στο παλιό Εκκλησάκι του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου στις Σταγιάτες Πηλίου.

Προσφώνηση απο τον Πατέρα Ευθύμιο Τρικαμηνά

και Αντιφώνηση απο τον Επίσκοπο Αρτέμιο

μέσα σε μια λαοθάλασσα που είχε κατακλύσει απο νωρίς εσωτερικά και εξωτερικά τον χώρο της Εκλησίας

για να υποδεχτεί πανηγυρικώς τον διωκόμενο

Αγιώτατο Ομολογητή Μητροπολίτη Αρτέμιο.

Ο ΔΡΟΜΟΣ των ΑΓΙΩΝ η ΤΑΠΕΙΝΩΣΗ

ΠΟΣΟΙ ΑΠΟ ΜΑΣ ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΜΕ ΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ;

Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ

Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

ΠΟΣΟΙ χριστιανοί στήν ἐποχή μας ἐμπνέονται ἀπό τούς Ἁγίους τῆς Ἐκκλησίας; Πόσοι κληρικοί καί πόσοι ἐπίσκοποι ἀκολουθοῦν τό παράδειγμά τους; Ἡ ἀπάντηση δέν εἶναι δύσκολη. Ἡ πραγματικότητα μᾶς ὁδηγεῖ στό ἀσφαλές συμπέρασμα ὅτι εἶναι ἐλάχιστοι.

Ἐκεῖνο πού ἰδιαίτερα διέκρινε τους Ἁγίους ἦταν ἡ συναίσθηση τῆς ἁμαρτωλότητάς τους. Ὅσο προόδευαν πνευματικά, τόσο περισσότερο συναισθάνονταν ὅτι εἶναι ἁμαρτωλοί! Δυστυχῶς, αὐτό οἱ χριστιανοί δέν μποροῦν νά τό κατανοήσουν, γι᾽ αὐτό καί ἔχουν σέ μεγάλη ὑπόληψη τόν ἑαυτό τους.

 Ἐπειδή εἶναι ἀναξιοπρεπεῖς θέλουν να τούς τιμοῦν οἱ ἄλλοι. Ἐάν κάποιος τολμήσει νά τούς ἀποκαλέσει δημοσίως ἁμαρτωλούς, δέν τό ἔχουν σέ τίποτε νά τόν ὁδηγήσουν στο δικαστήριο, γιά νά δικαιωθοῦν

Ο Μητροπολίτης Ράσκας και Πριζρένης Αρτέμιος στο Βόλο

Ὁ Σεβ. Ἀρτέμιος σὲ Κατακόμβη τῆς Σερβίας

Λαϊκὸ προσκύνημα σήμερα στὶς Σταγιάτες Πηλίου. Ἀδιαχώρητο στὸ ναό, στὸ προαύλιο τοῦ ναοῦ, στὸ ἀρχονταρίκι, ὅπου οἱ πιστοὶ ὑποδέχτηκαν ἕνα καταδεκτικό, χαμογελαστό, ἁπλό, ταπεινὸ Ἐπίσκοπο.

Σὰν μελίσσια οἱ πιστοὶ κατέκλυσαν τὸ παλαιὸ μοναστηράκι τοῦ Εὐαγγελισμοῦ τῆς Θεοτόκου» γιὰ νὰ πάρουν τὴν εὐλογία τοῦ δεδιωγμένου ἀγωνιστοῦ καὶ ὁμολογητοῦ ἐπισκόπου τῶν ἡμερῶν μας, τοῦ Σεβασμιωτάτου Ἀρτεμίου.

Κάποιο πρόβλημα ὑγείας δὲν τοῦ ἐπέτρεψε νὰ λειτουργήσει καὶ αὐτός. Συλλειτούργησαν ὅμως οἱ κληρικοὶ ποὺ τὸν συνόδευαν ἀπὸ τὴν Σερβία μὲ τὸν π. Εὐθύμιο Τρικαμηνᾶ. 

Μετὰ τὸ πέρας τῆς Θ. Λειτουργίας καὶ ἀφοῦ τὸν προσφώνησε ὁ π. Εὐθύμιος, ὁ Σεβασμιώτατος μὲ ἁπλὰ λόγια (καὶ μιλώντας στὰ ἑλληνικά), ἐξέφρασε τὴ χαρά του ποὺ βρέθηκε στὸν μικρὸ αὐτὸ Ναό, ὁ ὁποῖος τοῦ θυμίζει τὶς κατακόμβες τῆς Σερβίας, στὶς ὁποῖες ἀναγκάζονται νὰ λειτουργοῦν, ὡς διωκόμενοι ἀπὸ τὴν ἐπίσημη Ἱεραρχία. Διετύπωσε δὲ τὴν θέση ὅτι «μᾶς ἑνώνει ἐμᾶς ἀπὸ τὴν Σερβία, κι ἐσᾶς ἐδῶ στὴν Ἑλλάδα» ἡ «χωρὶς φόβο ὁμολογία τῆς Ὀρθοδοξίας», ἡ ὁποία –ὡς γνωστόν– κακοποιεῖται κυρίως ἀπὸ τοὺς Οἰκουμενιστὲς Ἐπισκόπους.

Παρουσιάζουμε τὴν Προσφώνηση τοῦ π. Εὐθύμιου καὶ τὴν Ἀντιφώνηση τοῦ Σεβασμιωτάτου, ἀλλὰ καὶ φωτογραφικὸ ὑλικό.

ΠΡΟΣΦΩΝΗΣΗ

τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου

Ράσκας καὶ Πριζρένης Ἀρτεμίου

ἀπὸ τὸν π. Εὐθύμιο Τρικαμηνᾶ.

Σεβασμιώτατε ἅγιε Ἐπίσκοπε ἐν διωγμῷ, Ράσκας καὶ Πριζρένης Ἀρτέμιε, ἀγαπητοὶ πατέρες καὶ ἀγαπητοὶ ἀδελφοί,

Ἡ χαρά μας εἶναι πάρα πολὺ μεγάλη, σὲ τέτοιο σημεῖο ποὺ δὲν μποροῦμε νὰ τὴν ἐκδηλώσουμε, ὄχι μόνο γιατὶ εἴσαστε ἀνάμεσά μας γιὰ νὰ μᾶς εὐλογήσετε, ὄχι μόνο γιατὶ στὴ Θ. Λειτουργία ποὺ ἐπιτελέσαμε καὶ πρὶν ἀπὸ λίγο ἐτελειώσαμε εἴσαστε νοερὰ παρὼν σὰν θύτης τοῦ μυστηρίου εἰς τὸ ὁποῖον πραγματικὰ καὶ νοερὰ εἶναι θύτης καὶ θύμα ὁ Χριστός, ἀλλὰ καὶ γιατὶ ἐπὶ πλέον, Σεβασμιώτατε, ταυτιζόμαστε στὴν Πίστι καί, ὅπως ἐσεῖς εἴσαστε ἐν διωγμῷ, δεδιωγμένος ἀπὸ τὴν Μητρόπολη σας καὶ τὰ πνευματικά σας τέκνα, ἔτσι κι ἐμεῖς ἐδῶ, κάποιο μικρὸ διωγμὸ ὑφιστάμεθα, εἰς τρόπον ὥστε νὰ θεωρούμεθα κι ἐμεῖς δεδιωγμένοι καὶ νὰ σᾶς ἀκολουθοῦμε στὰ ἴχνη σας, πρᾶγμα τὸ ὁποῖον, Σεβασμιώτατε, εἶναι καὶ τὸ δεῖγμα –σύμφωνα μὲ τοὺς Πατέρες– ὅτι ἀκολουθοῦμε τὸ Χριστό, ἂν καὶ εἴμεθα ἁμαρτωλοί, ὅμως, λένε οἱ Πατέρες –καὶ εἰδικὰ ὁ ἅγ. Θεόδωρος ὁ Στουδίτης– ὅτι ὅταν διώκεται ἡ Πίστις, πρέπει νὰ διώκονται καὶ οἱ Ὀρθόδοξοι. Ἂν διώκεται ἡ Πίστις καὶ δὲν διώκονται οἱ Ὀρθόδοξοι, αὐτὸ σημαίνει ὅτι κάπου τἄχουν βρεῖ μὲ τοὺς αἱρετικούς, γι’ αὐτὸ δὲν διώκονται. Καὶ αὐτοῦ τοῦ εἴδους τὴν Ὀρθοδοξία, πολὺ τὴν κατηγόρησε ὁ ἅγιος στὴν ἐποχή του μὲ τὴν Εἰκονομαχία καὶ τὶς ἄλλες αἱρέσεις ποὺ ὑπῆρχαν. Ἄρα, λοιπόν, ἕνα δεῖγμα ὅτι εἴμαστε κοντὰ στὸν Χριστὸ ἐν καιρῷ αἱρέσεως, εἶναι καὶ τὸ ὅτι εἴμεθα δεδιωγμένοι ἕνεκα τῆς Πίστεως. Καὶ αὐτό, νομίζω, Σεβασμιώτατε, ὅτι θὰ μᾶς δίνει μιὰ κάποια χαρὰ καὶ παρηγοριὰ στὸ δύσκολο δρόμο ποὺ διαβαίνουμε.

Θέλω νὰ πῶ, ὅμως, καὶ ἐπὶ πλέον, Σεβασμιώτατε, ὅτι δὲν ταυτιζόμαστε μόνο στὴν Πίστι θεωρητικά, δι’ αὐτοῦ τοῦ τρόπου, ἀλλὰ καὶ πρακτικά, διότι ἡ θεωρητικὴ πλευρὰ τῆς Πίστεως νομίζω ὅτι εἶναι νὰ συμφωνήσουμε στὰ Δόγματα, στὴν Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας, στοὺς Ἱ. Κανόνας καὶ στὴν Ἁγία Γραφή. Ἡ πρακτική, ὅμως, πλευρὰ εἶναι στὸ νὰ συμφωνήσουμε στὸν διωγμὸ ἕνεκα τῆς Πίστεως. Δηλαδή, συμφωνοῦμε καὶ θεωρητικὰ ὡς πρὸς τὴν Πίστι καὶ πρακτικά.

Γι’ αὐτὸν ἀκριβῶς τὸν λόγο ἡ χαρά μας σήμερα εἶναι πολὺ μεγάλη σὲ ἀφάνταστο σημεῖο, ποὺ δὲν μποροῦμε νὰ τὴν περιγράψουμε, καὶ θὰ μᾶς συχωρέσετε, ποὺ λόγο τῆς χαρᾶς αὐτῆς, εἴχαμε κάποιες μικρὲς ἀτέλειες, ὅσον ἀφορᾶ τὴν ὑποδοχή σας σήμερα ἐδῶ, καὶ ὅσον ἀφορᾶ τὴν Θ. Λειτουργία ποὺ τελέσαμε μὲ τὰ πνευματικά σας τέκνα, γιατὶ στὰ ἑλληνικὰ καὶ στὰ σερβικὰ κάποια μικρὰ λάθη θὰ ἔγιναν. Ἡ οὐσία, ὅμως, νομίζω ὅτι ἐπετεύχθη.
Γι’ αὐτὸν ἀκριβῶς τὸν λόγο, σήμερα ποὺ εἴσαστε ἀνάμεσά μας, θέλαμε νὰ μᾶς εὐλογήσετε καὶ νὰ μᾶς πεῖτε καὶ τὶς πατρικές σας συμβουλές, τὴν διδασκαλία σας, νὰ ἀκούσουν οἱ ἀδελφοὶ ἀπὸ τὸ στόμα σας τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ, γιατὶ αὐτὸ περιμένουμε, καὶ νὰ ἐνισχυθοῦμε στὸν ἀγῶνα μας, καὶ νὰ σᾶς θεωροῦμε, νὰ σᾶς ἔχουμε σὰν πνευματικό μας πατέρα, ὅπως ἔγινε αὐτό, γιατὶ μᾶς ἀντιμετωπίσατε μὲ πάρα πολὺ μεγάλη ἀγάπη· στὴν δύσκολη περίσταση ποὺ εὑρισκόμεθα, δείξατε μεγάλη κατανόηση καὶ ἐσεῖς, καὶ οἱ πατέρες ποὺ σᾶς περιστοιχίζουν, σὲ τέτοιο σημεῖο ποὺ ἐμεῖς νὰ μένουμε ἐκστατικοὶ γι’ αὐτή σας τὴν ἀγάπη, γιατὶ δὲν τὴ βρήκαμε ἐδῶ στοὺς πνευματικοὺς ἀδελφοὺς στὴν Ἑλλάδα. Πρέπει νὰ τὸ ποῦμε, καὶ νὰ τὸ ὁμολογήσουμε αὐτό, καὶ νὰ καταγραφεῖ αὐτό, τὸ βρήκαμε σὲ πατέρες, ποὺ εἶναι κι αὐτοὶ δεδιωγμένοι καὶ εἶναι λίγο πιὸ ἔξω ἀπὸ τὰ ὁρατὰ σύνορα τῆς Ἑλλάδος.
Ἀλλὰ αὐτὸ ἀκριβῶς δείχνει ὅτι, ἐφ’ ὅσον ταυτιζόμεθα στὴν Πίστι, εἴμαστε ταυτισμένοι καὶ στὸν διωγμὸ ποὺ ὑφιστάμεθα καὶ ταιριάζουμε καὶ ταυτιζόμεθα σὲ ὅλα αὐτὰ τὰ σημεῖα, καὶ γι’ αὐτὸ βρήκαμε κι ἐμεῖς τὴν κατανόηση κοντά σας καὶ σᾶς θεωροῦμε πνευματικό μας πατέρα, ὁδηγὸ καὶ συνοδοιπόρο στὸ δύσκολο δρόμο ποὺ διαβαίνουμε.
Θὰ ἤθελα νὰ πεῖτε, Σεβασμιώτατε, τὶς πατρικές σας συμβουλὲς στοὺς ἀδελφούς, νὰ σᾶς ἀκούσουν· καὶ ἐπίσης νὰ μᾶς συγχωρέσετε τὰ λάθη μας, νὰ μᾶς εὐλογήσετε καὶ ἂν κάποια στιγμὴ θεωρήσετε ὅτι πρέπει, νὰ μᾶς λειτουργήσετε στὸ θυσιαστήριο αὐτὸ τοῦ «Εὐαγγελισμοῦ τῆς Θεοτόκου», τοῦ μικροῦ αὐτοῦ Μοναστηριοῦ. Ἅμα τὸ θεωρήσετε ὅτι ἀξίζουμε νἀρθεῖτε νὰ μᾶς εὐλογήσετε, θὰ τὸ πράξετε αὐτό, πιστεύω, μὲ μεγάλη χαρὰ κι ἐσεῖς, κι ἐμεῖς θὰ τὸ δεχθοῦμε μὲ πολὺ μεγάλη εὐγνωμοσύνη.
Σᾶς εὐχαριστῶ ἐκ τῶν προτέρων γιὰ τὴν ἀγάπη σας.

ΑΝΤΙΦΩΝΗΣΗ ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΥ ΑΡΤΕΜΙΟΥ

Εὐχαριστῶ πάρα πολύ, ἅγιε πάτερ, καὶ τὶ νὰ σᾶς πῶ γιὰ τόσα ὡραῖα κι ὄμορφα λόγια ποὺ μᾶς ἀπευθύνατε, ἐκ μέρους σας καὶ ἐκ μέρους τῶν πιστῶν ἐδῶ. Θέλω νὰ ὁμολογήσω, ὁ σκοπὸς ἦταν νὰ εἶμαι σήμερα ἐδῶ μαζί σας, καὶ στὴν Θ. Λειτουργία, ἀλλὰ γιὰ λόγους ὑγείας, δὲν μποροῦσα νὰ ἔρθω στὴ Θ. Λειτουργία, ἀλλὰ ὑπόσχομαι –πρῶτα ὁ Θεός– ὅτι ἄλλη φορὰ ἐρχόμενος ἐδῶ στὴν Ἑλλάδα καὶ στὸν ἅγιο τόπο αὐτό, θὰ ἔχω δύναμη, θὰ μοῦ δώσει ὁ Θεὸς πιστεύω, γιὰ νὰ κάνουμε μαζὶ τὴν Θ. Λειτουργία, σ’ αὐτὸ τὸν ὡραῖο Ναό.

Αὐτὰ ποὺ εἴπατε, ἅγιε πάτερ, τί μᾶς ἑνώνει ἐμᾶς ἀπὸ τὴν Σερβία, κι ἐσᾶς ἐδῶ στὴν Ἑλλάδα, καὶ σὲ ὅλη τὴν Ὀρθοδοξία, ὁποιαδήποτε χώρα νὰ εἶναι, ξέρουμε καὶ αὐτὸ εἶναι ἡ ἐλπίδα μας, ὅτι ὑπάρχουν οἱ ἄνθρωποι ποὺ χωρὶς φόβο ὁμολογοῦν σωστὰ τὴν Ὀρθοδοξία, ἀγωνίζονται γιὰ τὴν καθαρὴ Πίστη, γιὰ τὸν Χριστὸ καὶ γιὰ τὴν Ἐκκλησία. Καὶ ὅλοι αὐτοὶ σὲ ὅλο τὸν κόσμο ποὺ ἔτσι ζοῦν καὶ ἀγωνίζονται, κάνουμε, νομίζω, ἕνα ποίμνιο, ἔστω καὶ μικρὸ ποίμνιο τοῦ Χριστοῦ, ποὺ προσπαθοῦμε νὰ τὸν ἀκολουθήσουμε, ὅπως εἶπε ὁ Ἴδιος, ὅποιος θέλει νὰ μὲ ἀκολουθήσει, νὰ πάρει τὸ σταυρό του καὶ νὰ μὲ ἀκολουθήσει.

Αὐτοὶ ποὺ μᾶς διώκουν εἶναι λυπηροὶ ἄνθρωποι, διότι δὲν διώκουν ἐμᾶς ὡς ἀνθρώπους, ἀλλὰ τὴν ἀλήθειαν, τὴν Ἐκκλησίαν, τὸν Χριστόν. Αὐτὸ εἶναι τὸ τρομερὸ πρᾶγμα. Ἡμεῖς οἱ ἄνθρωποι δὲν ἔχουμε μεγάλη σημασία, ἀλλὰ αὐτὴν τὴν χάρη, τὸ χάρισμα, τὸ δῶρο τοῦ Θεοῦ ποὺ μᾶς παρέδωσε ὁ Κύριος, αὐτὸ εἶναι τὸ μεγαλεῖο ποὺ μᾶς κάνει νὰ ἔχουμε τὴν δυνατότητα καὶ δύναμη νὰ ἀντέξουμε ὅλα αὐτά.

Τί νὰ κάνουμε καὶ τί νὰ ποῦμε, γιὰ τοὺς διώκοντας ἡμᾶς; Εἶπε ὁ Ἐπίσκοπος Ἀχρίδος, ὁ ἅγιος Νικόλαος ἀπ’ τὴν Σερβία, σὲ μία ἐπιστολή του:  
«Κύριε, εὐλόγησον τοὺς ἐχθρούς μου. Κι ἐγὼ τοὺς εὐλογῶ καὶ δὲν τοὺς καταρῶμαι. Γιὰ ποιό λόγο; Διότι αὐτοὶ οἱ ἐχθροὶ ποὺ μᾶς διώκουν, μᾶς κάνουν μεγαλύτερη εὐεργεσία ἀπὸ τοὺς φίλους μας. Διότι οἱ φίλοι προσπαθοῦν νὰ μᾶς ἀπομακρύνουν ἀπὸ Ἐσένα, Κύριέ μου, δηλαδὴ νὰ μᾶς πλησιάσουν στοὺς ἑαυτούς τους. Ἐνῶ οἱ ἐχθροί, μᾶς σπρώχνουν ἀπὸ τοὺς ἑαυτούς τους καὶ μᾶς πᾶνε πιὸ κοντὰ στὸν Θεόν. Γι’ αὐτὸ εὐλόγησον τοὺς ἐχθρούς μου, διότι κι ἐγὼ τοὺς εὐλογῶ, δὲν τοὺς καταρῶμαι».

Αὐτὸ νομίζω ἔχει μεγάλη σημασία σήμερα, γιὰ ὅλους μας ποὺ αἰσθανόμαστε ὅτι εἴμαστε διωκόμενοι γιὰ χάρη τῆς Πίστεως καὶ τῆς Ἐκκλησίας τῆς ὀρθοδόξου. Καὶ γι’ αὐτὸ νὰ ἐνθυμούμεθα στὶς προσευχές μας, νὰ εὐχόμαστε καὶ διὰ τοὺς ἐχθρούς μας ποὺ μᾶς διώκουν, ὁ Θεὸς νὰ τοὺς ἐπαναφέρει στὸ σωστὸ δρόμο, νὰ γίνουνε καὶ αὐτοὶ ὁμολογηταὶ τῆς Πίστεως, τῆς καθαρότητας καὶ νὰ γίνουν ὄντως συνεργάτες τοῦ Θεοῦ, τοῦ Χριστοῦ καὶ δοῦλοι Του.

Αὐτὸ μᾶς ἑνώνει ὅλους. Ὅμως ἐγὼ ἐρχόμενος ἐδῶ, βλέπω ὅτι βρίσκομαι ἐδῶ, σὰν ἐμᾶς ἐκεῖ στὴν δικὲς μας κατακόμβες, γιατὶ αὐτὸ τὸ ἐκκλησάκι εἶναι σὰν μία κατακόμβη, ποὺ ἔρχονται οἱ ἄνθρωποι ἀπὸ κοντὰ καὶ ἀπὸ μακριά, γιὰ νὰ βροῦνε ἐδῶ ἀνακούφιση πνευματικὴ καὶ καθοδήγηση σωστὴ στὸ δρόμο τῆς σωτηρίας. Αὐτὸς ὁ κόσμος, ὁ τόσος πολὺς ποὺ εἶναι παρών, εἶναι ὄντως μαρτυρία ὅτι παντοῦ ὁ Θεὸς καὶ Κύριος θὰ βρεῖ τοὺς δούλους του καὶ θὰ τοὺς ἑλκύσει πρὸς τὸν οὐρανόν.

Βρισκόμαστε τώρα καὶ στὴν περίοδο τῆς Μ. Τεσσαρακοστῆς. Εἶναι ἡ περίοδος τῆς Ἐκκλησίας ποὺ ὅρισε ἡ Ἐκκλησία γιὰ νὰ σκεπτόμαστε περισσότερο τὸν οὐρανό, παρὰ τὴν γῆν. Νὰ φροντίζουμε περισσότερο γιὰ τὴν ψυχήν, παρὰ γιὰ τὸ σῶμα μας, καὶ μὲ τὴν νηστεία καὶ προσευχὴ καὶ τὰ μυστήρια, ἰδιαίτερα τῆς ἐξομολογήσεως καὶ μετανοίας, νὰ προετοιμάσουμε τὴν ψυχή μας γιὰ τὴν συνάντηση τοῦ Ἀναστάντος Κυρίου, ποὺ ἡ ἑορτή του, τὸ Ἅγιο Πάσχα πλησιάζει.

Σήμερα, αὐτὴ τὴν Κυριακή, τελεῖται ἡ μνήμη τῆς ὁσίας Μαρίας τῆς Αἰγυπτίας, ποὺ νομίζω τὸν βίον της ὅλοι γνωρίζουμε καὶ ἔχουμε διαβάσει. Αὐτὸ εἶναι τὸ μεγαλύτερο καὶ καλύτερο παράδειγμα, γιὰ τὸ πόση δύναμη ἔχει ἡ σωστὴ μετάνοια. Ἡ μετάνοια καὶ ἐξομολόγηση τῶν ἁμαρτιῶν, ἀπὸ τοὺς ἁμαρτωλοὺς δύναται νὰ κάνει ἁγίους, ὅπως ἔκαναν καὶ τὴν ἁγία Μαρία.

Εὔχομαι καὶ προσεύχομαι, ὁ Θεὸς νὰ μᾶς δώσει τὴν δύναμή Του καὶ τὴν Χάρη Του, σὲ ὅλους μας, νὰ συνεχίσουμε τὸ δρόμον τῆς ὁμολογίας τῆς Πίστεως, χωρὶς φόβο, χωρὶς δυσκολία, ὅτι καὶ νὰ μᾶς συμβεῖ. Νὰ ξέρουμε ὅτι ὁ Θεὸς τὰ ἐπιτρέπει γιὰ τὸ δικό μας καλό, γιὰ τὴ σωτηρία μας, καὶ τὸν εὐχαριστοῦμε τὸν Θεόν, καὶ τὴν Παναγίαν, ποὺ αὐτὸς ὁ Ναὸς εἶναι ἀφιερωμένος στὸ ὄνομά της, στὸν Εὐαγγελισμὸ τῆς Παναγίας. Ὁ Θεὸς νὰ μᾶς εὐλογήσει ὅλους καὶ νὰ μᾶς δώσει δύναμη νὰ φτάσουμε στὴν Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου, ἀλλὰ καὶ στὴν δική μας ἀνάσταση καὶ νὰ βρεθοῦμε στὴν Βασιλείαν τοῦ Χριστοῦ στὸν οὐρανό, ὅπου μὲ ὅλους τοὺς Ἀγγέλους καὶ  Ἁγίους, κι ἐμεῖς θὰ δοξάσουμε τὸν Ἀναστάντα Κύριο, μὲ τὸν Πατέρα Του καὶ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα, πάντοτε καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

Ο ΔΙΩΚΟΜΕΝΟΣ ΜΗΤΡ. ΑΡΤΕΜΙΟΣ ΣΤΟ ΒΟΛΟ

Ο ΔΙΩΚΟΜΕΝΟΣ ἀπὸ τοὺς ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΕΣ

τῆς ΣΕΡΒΙΑΣ ΣΕΒ. ΑΡΤΕΜΙΟΣ ΣΤΟ ΒΟΛΟ

Ὁ διωκόμενος γιὰ τὴν πίστη Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Ράσκας καὶ Πριζρένης Ἀρτέμιος εὑρίσκεται γιὰ προσωπικοὺς λόγους στὴν Ἑλλάδα. Μὲ τὴν εὐκαιρία αὐτὴ θὰ μεταβεῖ τὴν Ε΄ Κυριακὴ τῶν Νηστειῶν στὶς Σταγιᾶτες Βόλου, συνοδευόμενος ἀπὸ τὸν Ἡγούμενο μιᾶς ἐκ τῶν κατακομβῶν καὶ ἄλλους ἱερωμένους τῆς ἐν ἐξορίᾳ εὑρισκομένης Ἱ. Μ. Ράσκας. Ἐκεῖ στὸ παλαιὸ μοναστηράκι τοῦ Εὐαγγελισμοῦ τῆς Θεοτόκου, ὡς γνωστὸν τελοῦνται ὅλο αὐτὸ τὸ διάστημα οἱ Ἀκολουθίες τῆς Μ. Τεσσαρακοστῆς, ἀλλὰ καὶ ἡ κατὰ Κυριακὴν Θ. Λειτουργία ἀπὸ τὸν Ἱερομόναχο π. Εὐθύμιο Τρικαμηνᾶ.

Αἰσθανόμαστε μεγάλη τὴν τιμὴ καὶ τὴν εὐλογία ποὺ αὐτὴν τὴν Κυριακὴ θὰ εἶναι ἀνάμεσά μας ὁ Σεβασμιωτατος Ἀρτέμιος, ὁ ὁποῖος μὲ τὴν παρουσία του ἀνταποδίδει τὴν κατὰ Μάρτιον 2013 ἐπίσκεψη τοῦ π. Εὐθύμιου Τρικαμηνᾶ στὴν Σερβία, ὅπου ὡς γνωστὸν συλλειτούργησε μὲ τὸν Σεβασμιώτατο Ἀρτέμιο.

Θεοῦ θέλοντος, θὰ εἴμαστε παρόντες στὶς Σταγιᾶτες καὶ θὰ σᾶς ἐνημερώσουμε γιὰ τὸ γεγονός.

Εικαζόμενος Θάνατος, εικαζομένη αγάπη, συναίνεση, δημοκρατία Δ. Βαρβιτσιώτη

 Τὴν 12.10.1999, ἡ Διαρκὴς Ἱερὰ Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ἀποδέκτης –καὶ αὐτή, ὅπως ἡ λοιπὴ ἑλληνικὴ κοινωνία– μιᾶς πολύχρονης ἐκστρατείας ἀκατάσχετης ἀγαπολογίας, μέσῳ τῶν Μ.Μ.Ε., ὑπὲρ τῆς δωρεᾶς ὀργάνων σώματος, καὶ ἑνὸς καταιγισμοῦ διαπρύσιων ἐπιστημονικῶν διαβεβαιώσεων περὶ τῆς ἐγκυρότητας τοῦ «ἐγκεφαλικοῦ θανάτου», ἀπεφάνθη, ὅτι:

«…ἡ δωρεὰ ὀργάνων τοῦ σώματός μας γιὰ μεταμόσχευση εἶναι θεάρεστη πράξη ἀγάπης καὶ θυσίας (…) Διὸ καὶ συνέστησε στοὺς πιστούς Της νὰ γίνουν δωρητὲς εἴτε ἐν ζωῇ (ἐφ’ ὅσον πρόκειται γιὰ διπλὰ ὄργανα, ποὺ ἡ ἀφαίρεση ἑνὸς δὲν ζημιώνει τὴν ὑγεία τοῦ δότη), εἴτε μετὰ θάνατον, διαπιστωμένον μὲ τὶς τελευταῖες ἐγγυήσεις τῆς ἐπιστήμης».

Βοῶντες ἐν τῇ Ἐρήμῳ: Τὸ ζήτημα εἶναι ὅτι, ἤδη ἀπὸ τὸ 1968, ὁπότε ἐπινοήθηκε ὁ «ἐγκεφαλικὸς θάνατος», πάμπολλοι ἔγκυροι ἐπιστήμονες εἶχαν ἐκφράσει σοβαρὲς ἀντιρρήσεις γιὰ τὴν ἐγκυρότητά του, τὶς ὁποῖες τεκμηρίωναν μὲ ἀδιάσειστα ἐπιστημονικὰ δεδομένα. Οἱ ἀποκαλύψεις τους αὐτὲς συνήγειραν πληθώρα συνειδήσεων ἀνὰ τὸν κόσμο. Ἰδιαίτερα ἐξεγέρθησαν οἱ ὀρθόδοξες συνειδήσεις πού, ἐξετάζοντας τὰ στοιχεῖα καὶ ἀναλύοντάς τα βάσει τῆς ὀρθόδοξης-πατερικῆς θεολογίας, κατήγγειλαν τὸν «ἐγκεφαλικὸ θάνατο» ὡς πρόσχημα γιὰ τὴν θανάτωση τοῦ δότη, μὲ σκοπὸ τὴν “συγκομιδὴ” τῶν ζωτικῶν ὀργάνων του⁽²⁾.

Πάντα, ὅμως, ὑπερίσχυαν αὐτῶν οἱ ἀναφερόμενοι σὲ «πτωματικοὺς δότες» ἀγαπολογοῦντες ἐραστὲς τοῦ «ἐ.θ.», στοὺς ὁποίους τὰ Μ.Μ.Ε. –συνεπικουρούμενα ἀπὸ τὴν βιομηχανία τοῦ κινηματογράφου– προσέφεραν κάθε δυνατὴ εὐκαιρία μονομεροῦς ἐπηρεασμοῦ τῆς κοινῆς γνώμης.

Ναρκωμένοι Νεκροί: Προϊόντος τοῦ χρόνου, οἱ φωνὲς ἀπόρριψης τοῦ «ἐ.θ.» πολλαπλασιάσθηκαν. Σήμερα, τὸ σκανδαλῶδες τοῦ «ἐγκεφαλικοῦ θανάτου», διὰ τοῦ ὁποίου ἀφαιροῦνται –κατόπιν ὁλικῆς νάρκωσης!– ζωτικὰ ὄργανα τοῦ “νεκροῦ” δότη, συνοψίζεται στὶς ἑξῆς δύο σύντομες, ἀλλὰ συγκλονιστικὲς φράσεις ἐπιφανῶν ἐπιστημόνων:

«Τελικά, ὁ ἐγκεφαλικὰ νεκρὸς εἶναι ἕνας ἀρκετὰ νεκρὸς γιὰ νὰ μπορεῖ νὰ ταφεῖ καὶ ταυτόχρονα ἕνας ἀρκετὰ ζωντανὸς γιὰ νὰ εἶναι δότης ὀργάνων, δηλ. ἕνας ζωντανὸς νεκρός»⁽³⁾. Καί, «Σημασία ἔχει ὅτι ἡ ἀφαίρεση ζωτικῶν ὀργάνων ἀπὸ ἕναν δότη “ἐγκεφαλικὰ νεκρό”, ἐκείνη εἶναι ποὺ σκοτώνει τὸν ἀσθενῆ»⁽⁴⁾.

Παρ’ ὅλα ταῦτα, πάνω σ’ αὐτὸ τὸ ἠθικὰ καὶ ἰατρικὰ σαθρὸ βάθρο, τὸ καλυπτόμενο ἐπιμελῶς ἀπὸ καταιγισμοὺς ἀγαπολογίας, οἰκοδομήθηκε ἀνὰ τὸν κόσμο ἕνα τεράστιο πλέγμα μεταμοσχευτικῶν φορέων, δημοσίων καὶ ἰδιωτικῶν, ἡ δράση τῶν ὁποίων ὑποστηρίχθηκε ἀπὸ σχετικὰ νομοθετήματα.

Εἰκαζομένη Ἀγάπη: Στὴν Ἑλλάδα, στὸν νόμο περὶ δωρεᾶς ζωτικῶν ὀργάνων σώματος (Ν. 3984/ΦΕΚ150/27.6.2011) προστέθηκε ἡ ἐξ ἴσου σκανδαλώδης Εἰκαζόμενη Συναίνεση τοῦ δότη, διὰ τῆς ὁποίας, ἀπὸ 1.6.2013, ὅλοι ἀνεξαιρέτως οἱ Ἕλληνες, καὶ οἱ ἀπόγονοί τους, καθίστανται –ὑποχρεωτικῶς, ἀπὸ τῆς γεννήσεώς τους καὶ μέχρι τοῦ θανάτου τους– “ἀγαπητικοὶ” δωρητὲς ζωτικῶν ὀργάνων· παρ’ ἐκτὸς ἐὰν οἱ ἴδιοι (ἢ οἱ ἀσκοῦντες τὴν ἐπιμέλειά τους ἢ οἱ νόμιμοι συμπαραστᾶτες τους) ὑποβάλουν ἐπισήμως Ἀρνητικὴ Δήλωση στὸν Ἐθνικὸ Ὀργανισμὸ Μεταμοσχεύσεων (Ε.Ο.Μ.).

Φυσικά, ἡ θέση τοῦ Ε.Ο.Μ. εἶναι ὅτι: «Ἡ Δωρεὰ Ὀργάνων μετὰ τὸ τέλος τῆς ζωῆς ἀποτελεῖ τὴν ὑψίστη μορφὴ ἐθελοντικῆς προσφορᾶς καὶ ἀλτρουϊσμοῦ, μὲ μοναδικὸ κίνητρο τὴν ἀνιδιοτέλεια, τὸν ἀνθρωπισμὸ καὶ τὴν ἀγάπη γιὰ τὸν πάσχοντα συνάνθρωπο».

Εἰκαζόμενος Φυσικὸς Θάνατος: Γιὰ τὸν Ε.Ο.Μ., δηλαδὴ (καὶ γιὰ ὅσους συμφωνοῦν μὲ τὰ ὁριζόμενα ὑπὸ τοῦ Ν. 3984/2011, καί, φυσικά, γιὰ ὅσους τὰ ὑπερψήφισαν), ὁ μὲν «ἐ.θ.» ταυτίζεται μὲ «τὸ τέλος τῆς ζωῆς» τοῦ ἀνθρώπου (χωρὶς νὰ διευκρινίζεται τὸ πῶς, ἀκριβῶς, ἐπέρχεται τὸ «τέλος» αὐτό)· ἡ δὲ διὰ νόμου μετατροπὴ 10.000.000 μονομερῶς ἐνημερωμένων Ἑλλήνων σὲ πρόβατα ἐπὶ σφαγὴ ἐξιδανικεύεται ὡς «ὑψίστη μορφὴ ἐθελοντικῆς προσφορᾶς καὶ ἀλτρουϊσμοῦ».

Εἰκαζόμενη Ἐλευθερία: Ὅλοι, δηλαδή, οἱ προαναφερθέντες θεωροῦν ἐπαρκὲς δεῖγμα ἐλευθερίας τὸ γεγονὸς ὅτι, ὁ νόμος παρέχει σὲ 10.000.000 Ἑλλήνων πολιτῶν τὴν δυνατότητα νὰ ὑποβάλλουν Ἀρνητικὴ Δήλωση δωρεᾶς ὀργάνων· καθ’ ἣν στιγμήν, πρὸ τῆς ψηφίσεώς του, λιγώτεροι ἀπὸ 100.000 (δηλ. ποσοστὸ μικρότερο τοῦ 1%) εἶχαν γίνει ἐθελοντικῶς δότες.

Ἐπίσης, θεωροῦν ἐπαρκὲς δεῖγμα ἐλευθερίας τὴν μονομερῆ ἐκστρατεία (παρά)πληροφόρησης τοῦ Ἑλληνικοῦ Λαοῦ περὶ τῆς ἐπιστημονικῆς ἐγκυρότητας τοῦ «ἐ.θ.» καὶ ὑπὲρ τῆς δωρεᾶς ζωτικῶν ὀργάνων σώματος.

Ἐπιπλέον, δὲν θεωροῦν δεῖγμα καταναγκασμοῦ τὸν πνευματικὸ ἐκβιασμό, ποὺ οἱ ἴδιοι ἀσκοῦν σὲ ὅποιον θὰ ἐπιθυμοῦσε νὰ προσυπογράψει τὴν Ἀρνητικὴ Δήλωση, ὅταν ἐκθειάζουν διθυραμβικὰ «τὴν ἀνιδιοτέλεια, τὸν ἀνθρωπισμὸ καὶ τὴν ἀγάπη γιὰ τὸν πάσχοντα συνάνθρωπο» ὅσων δὲν τὴν προσυπογράψουν.

Τέλος, περιφρονοῦν –μαζὺ μὲ τὰ δεδομένα τῆς ἐπιστήμης– τὴν ὀρθόδοξη θέση ὅτι, «Μὲ τὴν εἰσαγωγὴ τέτοιου νόμου ὑπονομεύεται πλήρως ἡ ἐλευθερία τοῦ ἀνθρώπου»· διότι, «Ἡ “εἰκαζομένη συναίνεση” βεβαιώνει τὴν ὑποδούλωση τοῦ ἀνθρώπου σὲ ἰδεολογίες, συστήματα, ἀσφαλιστικὲς ἑταιρίες, ποικίλες ἐκμεταλλεύσεις, ἐγκλήματα καὶ ὅλες τὶς ἐκδηλώσεις μιᾶς ἀπάνθρωπης κοινωνίας»⁽⁵⁾.

Εἰκαζόμενη Παραχώρηση: Γιὰ νὰ κατασιγασθεῖ ὁ σάλος ποὺ προκλήθηκε ἀπὸ τὸν Ν.3984/2011 καὶ εἰδικὰ ἀπὸ τὴν Εἰκαζόμενη Συναίνεση, τέθηκε ἐν ἰσχύι τὸ ἄρθρο 55, παρ. 4 τοῦ Ν. 4075/ΦΕΚ.89/11.4.2012, ποὺ καθιστὰ ἀναγκαία τὴν συναίνεση τῆς οἰκογένειας τοῦ ἐνήλικα «ἐγκεφαλικὰ νεκροῦ» δότη, ἀκόμη καὶ ἂν αὐτὸς «εἰκάζεται» ὅτι συναινεῖ (δηλαδή, ἀκόμη καὶ ἂν αὐτὸς δὲν εἶχε καταθέσει ἁρμοδίως καὶ ἐγκαίρως Ἀρνητικὴ Δήλωση).

Κατόπιν τούτου, ὁ Ε.Ο.Μ. δικαιοῦται νὰ διατείνεται ὅτι: «μὲ τὴν ἰσχὺ τῆς Εἰκαζόμενης Συναίνεσης, διασφαλίζεται, μέσῳ τῆς δυνατότητας “ἀρνητικῆς δήλωσης”, ἡ ἄρνηση τοῦ πολίτη νὰ γίνει δότης ὀργάνων, γεγονὸς ποὺ μὲ τὴν ἰσχύουσα νομοθεσία τῆς δηλούμενης συναίνεσης (κάρτα δωρητή), δὲν διασφαλιζόταν, καθὼς ἡ δωρεὰ ὀργάνων τοῦ ἐκλιπόντος, ἐπαφιόταν στὴν ἀπόφαση τῆς οἰκογένειας». «Παρόλα αὐτά, οὐδέποτε στὴν Ἑλλάδα καὶ σὲ ὅλες τὶς χῶρες ποὺ πραγματοποιοῦνται μεταμοσχεύσεις κάτω ἀπὸ ἰσχυρὰ νομικὰ πλαίσια καὶ ἀνεξαρτήτως νομοθετημένου τρόπου συναίνεσης, δὲν ἔχουν ληφθεῖ μοσχεύματα ἀπὸ ἀποβιώσαντα δότη, χωρὶς τὴ συναίνεση τῆς οἰκογένειάς του».

Εἰκαζόμενη Λογική: Ἀφοῦ, λοιπόν, «ἀνεξαρτήτως νομοθετημένου τρόπου συναίνεσης» –δηλαδή, εἴτε μὲ τὴν κάρτα δωρητή, εἴτε μὲ τὴν Εἰκαζόμενη Συναίνεση– ἡ βούληση τοῦ δότη περιφρονεῖται καὶ τὴν τελικὴ ἀπόφαση παίρνει ἡ οἰκογένεια, πῶς δικαιολογεῖ λογικῶς ὁ Ε.Ο.Μ. (καὶ οἱ νομοθετοῦντες) τὴν διὰ νόμου καταναγκαστικὴ μετατροπὴ ὅλων τῶν Ἑλλήνων καὶ τῶν ἀπογόνων τους, σὲ δωρητὲς ζωτικῶν ὀργάνων σώματος;

Εἰκαζόμενος Ἀνθρωπισμὸς/Χριστιανισμός: Προφανῶς, τόσο δυνατὴ καὶ ἀνιδιοτελὴς εἶναι ἡ ἀγάπη τῶν ὑπέρμαχων τοῦ «ἐ.θ.» πρὸς τοὺς μέλλοντες λῆπτες, ὥστε νὰ θεωροῦν ἀνθρωπιστικὴ/χριστιανικὴ τὴν διὰ νόμου ἐπιβολή του στὸ σύνολο τοῦ Ἑλληνικοῦ Λαοῦ· ἀλλὰ καὶ τὴν διὰ νόμου, κατὰ παραχώρηση (πιθανῶς προσωρινή), μετάθεση ὅλου τοῦ βάρους τῆς εὐθύνης –ἀπὸ ὅσους νομοθετοῦν καὶ ὅσους ἀφαιροῦν τὰ ζωτικὰ ὄργανα τῶν δοτῶν– στὶς ψυχικὰ καταρρακωμένες, ἀλλὰ καὶ μονομερῶς πληροφορημένες, οἰκογένειές τους.

Εἰκαζομένη Ἀφέλεια: Ἐδῶ ἐγείρεται καὶ ἕνα ἄλλο ζήτημα. Φαίνεται ὅτι, στὸν Θαυμαστὸ Νέο Κόσμο τῶν ὑπερασπιστῶν τοῦ «ἐ.θ.», ὅλοι ἔχουν οἰκογένεια· καὶ μάλιστα, οἰκογένεια συγκροτημένη, πολυμελῆ (ὥστε ἕνα, τουλάχιστον μέλος της νὰ βρίσκεται πάντα στὴν Ἑλλάδα καὶ νὰ τελεῖ ἐν ἐγρηγόρσει)· οἰκογένεια καλῶς πληροφορημένη, κοινωνικῶς καὶ ἰατρικῶς δικτυωμένη καὶ χωρὶς δυσλειτουργίες (εἴτε λόγω διαφωνιῶν, εἴτε λόγω ψυχολογικῶν προβλημάτων, εἴτε λόγω μειωμένου καταλογισμοῦ, εἴτε λόγω πλήρους ἐξαθλίωσης κ.λπ.).

Μὲ ἄλλα λόγια, στὸν ἰδεατό τους κόσμο, δὲν ὑπάρχουν οὔτε ὀρφανὰ σὲ ἱδρύματα, οὔτε νεογέννητα ποὺ ἐγκαταλείπονται στὰ μαιευτήρια ἢ σὲ κάδους ἀπορριμμάτων, οὔτε ἄνθρωποι μόνοι, ἢ ἐγκαταλελειμμένοι. Δὲν ὑπάρχουν παιδιὰ μὴ δηλωθέντα στὶς ἀρχές· οὔτε ἄνθρωποι μὲ ἀμνησία, ἢ ἄνοια, ἢ θύματα ἐγκεφαλικῶν ἢ τροχαίων, ἢ ἄστεγοι, ποὺ δὲν φέρουν ταυτότητα (γηγενεῖς ἢ λαθρομετανάστες).

Ἐπίσης, δὲν ὑπάρχουν ἄτομα (ἢ οἰκογένειες, ἢ ἀσκοῦντες ἐπιμέλεια ἢ ἐπιτροπεία) ποὺ ἔχουν μονομερῆ –καί, συνεπῶς ἐλλιπὴ– ἐνημέρωση περὶ τοῦ «ἐ.θ.», ἢ ποὺ ἀδυνατοῦν νὰ ἐμπλακοῦν σὲ δικαστικοὺς ἀγῶνες· οὔτε ὑπάρχουν κληρονόμοι ἀδιάφοροι ἢ ἀνυπόμονοι.

Εἰκαζόμενη Πραγματικότητα: Στὴν δική τους πραγματικότητα, δὲν προσμετρῶνται οἱ «ἀξιοθαύμαστες περιπτώσεις ἀνθρώπων, ποὺ ἐνῷ χαρακτηρίσθηκαν ὡς “ἐγκεφαλικῶς νεκροί”, τελικῶς ἐπέζησαν»⁽⁶⁾.

Δὲν ὑπάρχουν, δηλαδή, οὔτε λανθασμένες, οὔτε «λανθασμένες», διαγνώσεις «ἐ.θ.». Οὔτε ὑπάρχουν χαριστικὲς προτεραιότητες, οὔτε ἄπληστοι καὶ ἀδίστακτοι ἄνθρωποι, οὔτε ἐπικίνδυνα κυκλώματα, οὔτε δυνατότητα παρεμβάσεων στοὺς ἠλεκτρονικοὺς ὑπολογιστὲς (ὅπου καταχωροῦνται ἡ σειρὰ προτεραιότητας τῶν ληπτῶν καὶ οἱ Ἀρνητικὲς Δηλώσεις), οὔτε πιθανότητες ἐσφαλμένων χειρισμῶν τους, ἢ ἀπώλειας δεδομένων τους.

Ἐπίσης, στὸν ζηλευτὸ κόσμο τους, ἀποκλείεται νὰ ὑπάρξουν ἰδιοτελεῖς λήψεις “γερασμένων” μοσχευμάτων ἀπὸ ἡλικιωμένους δότες. Κατὰ συνέπεια, οἱ ὑπέρμαχοι τοῦ «ἐ.θ.» δὲν μερίμνησαν νὰ τεθεῖ, στὸν νόμο, ὅριο ἡλικίας πέραν τοῦ ὁποίου νὰ ἀπαγορεύεται ρητὰ ἡ λήψη ζωτικῶν ὀργάνων.

Τέλος, σὲ αὐτὸν τὸν τέλειο κόσμο τους, δὲν φθάνουν οἱ φωνὲς ὅσων προτείνουν «νὰ ἐπιτραπεῖ νομοθετικὰ ἡ ἀγοραπωλησία ἀνθρωπίνων ὀργάνων», οὔτε ὅσων υἱοθετοῦν «τὴν ἄποψη ὅτι τὰ ὄργανα τῶν Ἑλλήνων ἀποτελοῦν “ἐθνικὸ κεφάλαιο”»⁽⁷⁾, οὔτε καὶ τὰ περὶ διεθνῶν κυκλωμάτων ἐμπορίας ὀργάνων.

Εἰκαζόμενη Θεραπεία: Τὴν 13.4.2011, ὁμάδα διαπρεπῶν Ἑλλήνων ἐπιστημόνων, δὶ’ ἀνοικτῆς ἐπιστολῆς της πρὸς τὰ τότε μέλη τοῦ Κοινοβουλίου, ἐξέφρασε φόβους ὅτι, μεταξὺ δύο βαρέως ἀσθενούντων, οἱ Μονάδες Ἐντατικῆς Θεραπείας –«οἱ ὁποῖες ἀνεπαρκοῦν γιὰ τὴν κάλυψη τῶν ἀναγκῶν»– θὰ προτιμήσουν αὐτὸν ποὺ εἰκάζεται ὅτι συναινεῖ στὴν ἀφαίρεση τῶν ζωτικῶν ὀργάνων του, ἐγκαταλείποντας τὸν μὴ συναινοῦντα στὴν μοῖρα του.

Σήμερα, ποὺ οἱ ἐναπομείνασες Μονάδες Ἐντατικῆς Θεραπείας εἶναι ἀκόμα λιγώτερες, οἱ φόβοι αὐτοὶ εἶναι πλέον τελείως ἀβάσιμοι· διότι, σὲ ἀντίθεση μὲ τὸν συναινοῦντα, ποὺ ὁδηγεῖται σὲ βέβαιο θάνατο –μιᾶς καὶ εἶναι βέβαιο ὅτι θὰ προτιμηθεῖ ἀπὸ τὶς ἐν λόγῳ Μονάδες–, αὐτὸς ποὺ ἐγκαταλείπουν στὴν μοῖρα του θὰ μπορεῖ, τουλάχιστον, νὰ ἐλπίζει στὸ θαῦμα.

Εἰκαζόμενοι Ὀρθόδοξοι: Σήμερα, στοὺς ὑπέρμαχους τοῦ «ἐ.θ.» ἔχουν προστεθεῖ καὶ ἄλλοι ὀρθόδοξοι θεολόγοι, κληρικοὶ καὶ Ἱεράρχες, ὡς μὴ ὤφελον. Μήπως τὸ «ὀλισθηρὸν τῆς διανοίας» τους ἔχει ἐπηρεασθεῖ ἀπὸ μὴ ὀρθόδοξα συστήματα σκέψης, ὅπως π.χ. ὁ οἰκουμενισμός, ὁ διεθνισμός, ἡ μεταπατερικὴ θεολογία κ.λπ.; Διότι, ὅσο αὐτὰ τὰ συστήματα σκέψης ἀπομακρύνονται ἀπὸ τὴν ὀρθοδοξία –διαστρεβλώνοντάς την, ἢ καταργώντας την–, τόσο σβήνουν, μέσα σὲ ὅσους τὰ ἐνστερνίζονται, τὴν πίστη τους πρὸς τὸν Τριαδικὸ Θεὸ καὶ τὴν ἀγάπη τους πρὸς τὸν ἄνθρωπο, χωρὶς οἱ ἴδιοι νὰ τὸ συνειδητοποιοῦν.

Εἰκαζόμενη Ἀκεραιότητα: Πῶς ἀλλοιῶς μπορεῖ νὰ ἐξηγηθεῖ τὸ γεγονὸς ὅτι, ἐνῷ οἱ προαναφερθέντες αὐτοπροσδιορίζονται ὡς ὀρθόδοξοι, πείθοντας τὸ ποίμνιο ὅτι εἶναι «φρόνιμοι ὡς οἱ ὄφεις καὶ ἀκέραιοι ὡς αἱ περιστεραί»…

α) ἀγαποῦν ἐπιλεκτικὰ (διότι μεριμνοῦν γιὰ τὸν λήπτη, ἐνῷ θεωροῦν τὸν δότη ἀναλώσιμο)·

β) παρερμηνεύουν ἢ διαστρεβλώνουν ἢ παραλλάσσουν καινοδιαθηκικὰ ἢ/καὶ πατερικὰ κείμενα, ἢ ἐπικαλοῦνται ψευδῶς ἀνύπαρκτες ὀρθόδοξες πηγές·

γ) ἀποδέχονται τὸν «ἐ.θ.» ὡς φυσικό, ἀγνοώντας τὴν πληθώρα ἐπιστημονικῶν καὶ θεολογικῶν δεδομένων·

δ) δὲν ἀντιμετωπίζουν τὸν θάνατο ὡς Μυστήριο·

ε) ἀποκλείουν τελείως τὴν πιθανότητα ἐσφαλμένης διάγνωσης «ἐ.θ.», ἢ καλοῦν τὸν πιστὸ «νὰ τὴν ξεπερνᾶ (!!!) ἔχοντας ὑπόψη του τὴ σχετικότητα ζωῆς καὶ θανάτου» (!!!)·

στ) ἀγνοοῦν καὶ ὅλους τοὺς ἄλλους προαναφερθέντες κινδύνους (ποὺ ὅμως εἶναι πολὺ ὑπαρκτοί)· τέλος,

ζ) ἀποκλείουν τὴν ἐπέμβαση τοῦ Θεοῦ στὴν ζωὴ τοῦ ἀνθρώπου, δηλαδή, τὸ θαῦμα.

Περισσότερο πείθουν τὸ ἀκροατήριό τους ὅσοι ἀπορρίπτουν σθεναρῶς μόνον τὴν Εἰκαζόμενη Συναίνεση· διότι, ἡ σθεναρὴ ἄρνησή τους ἐντυπωσιάζει τὸν μονομερῶς πληροφορημένο Ἑλληνικὸ Λαὸ –ὀρθόδοξο καὶ μή–, ὁ ὁποῖος τὴν ἑρμηνεύει ὡς ἀδιάσειστη ἀπόδειξη τῆς ἀκεραιότητάς τους, καί, συνειρμικά, ὡς ἀδιάσειστη ἀπόδειξη τῆς ἐγκυρότητας τοῦ «ἐ.θ.», τὸν ὁποῖον αὐτοὶ –οἱ ἀκέραιοι– ἀποδέχονται ὡς φυσικό.

«Διὰ τῆς Ἀγάπης Δουλεύετε Ἀλλήλοις»⁽⁸⁾: Ἑστιαζόμενοι στὸ ἀγαπολογικὸ μέρος τῆς δωρεᾶς ζωτικῶν ὀργάνων, οἱ συγκεκριμένοι “ὀρθόδοξοι” καλλιεργοῦν στὸ ἀκροατήριό τους τὴν ψευδαίσθηση ὅτι θὰ εἶναι ἤδη βιολογικὰ νεκρός, ὅταν θὰ τοῦ ἀφαιρεθοῦν (μὲ ὁλικὴ νάρκωση) τὰ ζωτικά του ὄργανα· ἀλλὰ καὶ ὅτι, ὁ ἴδιος δὲν θὰ χαθεῖ τελείως, ἐπειδὴ τεμάχια τοῦ σώματός του θὰ ἐξακολουθοῦν νὰ λειτουργοῦν μέσα στὸν λήπτη ἢ στοὺς λῆπτες (ἐνῷ, σύμφωνα μὲ τοὺς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, ἡ ψυχὴ διαχέεται σὲ ὅλο τὸ σῶμα).

Παρουσιάζοντας τὴν συγκεκριμένη δωρεὰ ὡς «ὑπέρτατη προσφορὰ καὶ ἀγάπη» τοῦ δότη πρὸς τὸν πάσχοντα συνάνθρωπό του, συγκρίνουν τὸν δότη μὲ τὸν Καλὸ Σαμαρείτη. Ἀποσιωποῦν, ὅμως, τὴν ἑξῆς καταλυτικὴ “λεπτομέρεια”: ὅτι, στὴν παραβολὴ τοῦ Ἰδίου τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὁ Καλὸς Σαμαρείτης ἐπιζῆ τῆς προσφορᾶς καὶ ἀγάπης ποὺ ἐπέδειξε πρὸς τὸν ἡμιθανῆ συνάνθρωπό του.

Εἰκαζομένη Σωτηρία: Ἄλλοι, πάλι, διαβεβαιώνουν τὸ ἀκροατήριό τους ὅτι, ἡ δωρεὰ τοῦ αὐτή, ποὺ σῴζει ἄλλες ζωές, εἶναι εὐάρεστος στὸν Θεὸ καί, ὡς ἐκ τούτου, σῴζει τόσο τὴν ψυχὴ τοῦ δότη, ὅσο καὶ τὴν ψυχὴ τῆς οἰκογένειάς του, ποὺ δίνει τὴν ἔγκρισή της.

Παραλυμένο ἀπὸ αὐτὸν τὸν βομβαρδισμὸ ἀγαπολογίας καὶ ἀπὸ τὸ κῦρος ποὺ περιβάλλει τοὺς συγκεκριμένους “ὀρθόδοξους”, τὸ ἀκροατήριό τους –κατ’ οὐσία τελείως ἀποίμαντο– ἀδυνατεῖ νὰ ἀντείπει σ’ αὐτοὺς τὸ ἑξῆς ἁπλό:

Ἀφοῦ, ὅπως τὸ διαβεβαιώνουν, ὅταν θὰ τοῦ ἀφαιροῦνται τὰ ζωτικά του ὄργανα, ὁ δότης θὰ εἶναι πλέον νεκρός, ἡ προσφορὰ στὴν ὁποίαν τὸν ἐξωθοῦν θὰ «στερεῖται τοῦ χαρακτῆρα τῆς ἀγάπης, ἐφ’ ὅσον αὐτὴ δὲν τοῦ στοιχίζει τίποτε, γιατί προσφέρει ἄχρηστα γι’ αὐτὸν ὄργανα, δὲν στερεῖται, οὔτε θυσιάζει κάτι χρήσιμο γιὰ τὸν ἑαυτό του»· καί, ἑπομένως, ὅτι ἐξωθοῦν τὸν δότη νὰ ἐπιτελέσει «πράξη συμφεροντολογική, ἰδιοτελῆ καὶ ἐγωιστική, διότι περιμένει ἀμοιβὲς καὶ ἀνταπόδοση ἐκ μέρους τοῦ Θεοῦ»⁽⁹⁾, ἐνῷ ὁ Θεὸς δὲν ἐξαγοράζεται.

Τὸ πλέον παραπλανητικό, ὅμως, εἶναι ὅτι, συγκρίνουν τὴν θυσία τοῦ δότη μὲ τὴν Σταυρικὴ Θυσία τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὡς ἐὰν αὐτὸς (ὁ δότης) νὰ ἔχει τὴν θεία φύση καὶ τὴν σωτηριολογικὴ ἐξουσία Ἐκείνου⁽¹⁰⁾.

«Δαιμονισμένη», ἡ Ψευδόμενη Ἀγαπολογία; Ἀσχέτως τῆς προέλευσής τους, πάντως, οἱ ἀγαπολογίες ποὺ κρύβουν τὴν πλήρη ἀλήθεια περὶ τοῦ «ἐ.θ.», ὑπενθυμίζουν τὴν ἐπισήμανση τοῦ π. Κωνσταντίνου Στρατηγόπουλου ὅτι, «Ἀκόμα καὶ ἡ κουβέντα περὶ ἀγάπης εἶναι δαιμονισμένη, πολλὲς φορές, ἂν κρύβει τὴν ἀλήθεια (τὴν περὶ ζωῆς ἀλήθεια)»⁽¹¹⁾.

Εἰκαζόμενη Ἐγκυρότητα: Ἀλλά, οἱ ἀγαπολογοῦντες ὑπέρμαχοι τοῦ «ἐ.θ.» κρύβουν καὶ τὴν μόνη ἀλήθεια ποὺ θὰ ἀκύρωνε αὐτομάτως τὴν ἐγκυρότητα τοῦ «ἐ.θ.» στὴν συνείδηση ὅλων, ὀρθοδόξων καὶ μὴ ὅτι, δηλαδή, ὄχι μόνον δὲν ὑπάρχει ἰατρικὴ ὁμοφωνία στὸ πῶς προσδιορίζεται ὁ «ἐ.θ.», ἀλλὰ ὑπάρχουν «πολλὲς –πάνω ἀπὸ 30– διαφορετικὲς σειρὲς κριτηρίων προσδιορισμοῦ» του!⁽¹²⁾.

Τελευταίως, μάλιστα, κρύβουν καὶ ἕνα ἐπιπλέον στοιχεῖο: ὅτι, ἐὰν ἐξελιχθοῦν περισσότερο τὰ ξενομοσχεύματα καὶ τὰ βιοτεχνικὰ ὀργανομοσχεύματα (ὡς ὑποκατάστατα τῶν προσφερομένων ὀργάνων γιὰ τὶς μεταμοσχεύσεις), ὁ «ἐ.θ.» ἐνδέχεται καὶ “νὰ ξεχασθεῖ ὁλοτελώς⁽¹³⁾.

Πατερικὴ Περὶ Ζωῆς Ἀλήθεια: Σήμερα πλέον, τὸν νοῦ καὶ τὴν καρδιὰ ὅλων τῶν ἐνημερωμένων ὀρθοδόξων καταυγάζει ἡ πατερικὴ περὶ ζωῆς ἀλήθεια ὅτι: «τὸ σῶμα καὶ ἡ ψυχὴ ὑπάρχουν “ἐξ ἄκρας συλλήψεως”. Συνεπῶς τὸ ἔμβρυο εἶναι πλήρης ἄνθρωπος, ἐκ ψυχῆς καὶ σώματος, καὶ πρὶν ἀπὸ τὸν σχηματισμὸ καὶ τὴν λειτουργία τοῦ ἐγκεφάλου. Αὐτὸ καταδεικνύει ὅτι, ὄχι μόνον ὁ ἐγκεφαλικὸς θάνατος, ἀλλὰ καὶ ἡ παντελὴς ἔλλειψη τοῦ ἐγκεφάλου, δὲν συνεπάγονται ὅτι ὁ εὑρισκόμενος στὶς καταστάσεις αὐτὲς ἄνθρωπος παύει νὰ εἶναι ἔμψυχο καὶ ζωντανὸ ὄν»⁽¹⁴⁾.

Πατερικὴ Ἀλήθεια καὶ Διοικοῦσα Ἐκκλησία: Οὕτως ἐχόντων τῶν πραγμάτων, τὸ χριστεπώνυμο πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας ἀναμένει ἀπὸ τὴν σεβαστὴ Δ.Ι.Σ. δύο τινά:

Πρῶτον: τὴν ρητὴ ἀπόρριψη τοῦ «ἐγκεφαλικοῦ θανάτου», ὡς τεχνητοῦ καὶ ὑποβολιμαίου κατασκευάσματος, ποὺ ἐπιφέρει τὸν θάνατο τοῦ δότη· καὶ

Δεύτερον: τὴν ρητὴ ἀπόρριψη τῆς Εἰκαζομένης Συναίνεσης, ὄχι μόνον διότι «συναίνεση ποὺ εἰκάζεται δὲν εἶναι συναίνεση»⁽¹⁵⁾, ἀλλὰ διότι, δι’ αὐτῆς, ἀκυρώνεται ἡ ἱερότητα τοῦ ἀνθρώπινου προσώπου 10.000.000 Ἑλλήνων (καὶ τῶν ἀπογόνων τους), καταργεῖται ἡ ἐλευθέρα βούλησή τους καὶ διακυβεύεται ἡ μία καὶ μόνη ζωή τους.

Μιὰ τέτοια Ἀπόφαση τῆς Δ.Ι.Σ. θὰ εἶναι ἀδύνατο νὰ ἀγνοηθεῖ ἀπὸ τὰ πολιτικὰ κόμματα ποὺ εὑρίσκονται, σήμερα, στὸ Κοινοβούλιο· εἰδικὰ ἂν τοὺς τονίσει ὅτι, μέχρι τὴν 1.6.2013, ἀπομένουν λιγώτερο ἀπὸ 45 ἡμέρες γιὰ νὰ καταργήσουν τὴν διάταξη περὶ Εἰκαζόμενης Συναίνεσης, ποὺ τόσο καταρρακώνει αὐτὴν καθ’ ἑαυτὴν τὴν ἐλευθερία τοῦ ἀνθρώπου καὶ τὴν οὐσία τῆς δημοκρατίας.

Εἰκαζόμενη Δημοκρατία; Μιὰ τέτοια Ἀπόφαση τῆς Δ.Ι.Σ. θὰ ἔθετε τὰ κόμματα τοῦ Κοινοβουλίου ἐνώπιον τῶν εὐθυνῶν τους· πόσο μᾶλλον ὅταν τὰ περισσότερα ἐξ αὐτῶν κατακεραυνώνουν κάθε εἶδος ὁλοκληρωτισμοῦ καὶ διατυμπανίζουν τὴν ἀγάπη τους γιὰ τὴν δημοκρατία· ἐνῷ ὅλα ἀνεξαιρέτως διασαλπίζουν τὴν διαπρύσια ἀγάπη τους εἴτε πρὸς τὸν ἄνθρωπο, γενικῶς, εἴτε πρὸς τὸν Ἑλληνικὸ Λαό, εἰδικώτερα.

Ἐὰν τὰ κόμματα ἀγνοήσουν τὴν Ἀπόφαση τῆς Δ.Ι.Σ. (ἢ ἂν ἀφήσουν τὴν πρωτοβουλία κατάργησης τῆς διάταξης περὶ Εἰκαζόμενης Συναίνεσης σὲ κόμματα ποὺ μειοψηφοῦν, ὥστε αὐτὴ νὰ καταψηφισθεῖ· ἢ ἂν ἐπιτρέψουν νὰ τὴν ἐπικαλύψουν ἄλλα γεγονότα), τότε θὰ ἔχουν κόψει καὶ τὸ τελευταῖο νῆμα ποὺ στηρίζει τὴν ψευδαίσθηση Δημοκρατίας –ἀλλὰ καὶ τὰ ἴδια, ὡς λειτουργούς της– στὴν μεταμνημονιακὴ Ἑλλάδα.

Εἰκαζόμενη Σχετικότητα: Ὡς φορεῖς ἐξουσίας – θρησκευτικῆς καὶ πολιτικῆς, ἀντιστοίχως– Διοικοῦσα Ἐκκλησία καὶ Κοινοβούλιο πρέπει νὰ συνειδητοποιήσουν ὅτι, τὸ νὰ ἀποφασίζουν μὲ γνώμονα τὴν «σχετικότητα ζωῆς καὶ θανάτου» τῶν ὑπ’ αὐτῶν ἐξουσιαζομένων, συνιστᾶ αὐτοϋπονόμευση, καὶ μάλιστα, σὲ ἐπίπεδο πολὺ βαθύτερο τοῦ θρησκευτικοῦ καὶ τοῦ πολιτικοῦ.

Ἐξ ἄλλου, ἡ συμβουλὴ τοῦ Ἰσοκράτους, «Μηδενὶ τὴν συμφορὰν ὀνειδίσης. Κοινὴ γὰρ ἡ τύχη καὶ τὸ μέλλον ἀόρατον», ἔχει διαχρονικὴ ἰσχὺ καὶ ἀπευθύνεται πρὸς ὅλους –ἔνθεους καὶ ἄθεους, φτωχοὺς καὶ πλούσιους, ἐξουσιαζόμενους καὶ ἐξουσιαστές.

____________________

1. Ματθ. 10, 16.

2. Τὸ παρὸν ἄρθρο ἔρχεται ὡς συνέχεια ἄλλου, μὲ τίτλο «”Ἐγκεφαλικὸς θάνατος”: Ὁ Ἔσχατος Πειρασμός», τῆς ἰδίας, ποὺ δημοσιεύτηκε στὶς 24 Ιουν 2011 στὸ http://aktines.blogspot.gr/2011/06/blog-post_4265.html. Ὅλα τὰ ἀποσπάσματα ποὺ παρατίθενται ἔχουν μὲν πολυτονισθεῖ, ὅμως διατηροῦν τὴν στίξη τῶν πρωτοτύπων. Ὅπου ὑπάρχουν ἔντονα στοιχεῖα, αὐτὰ εἶναι δικά μας.

3. “Διασώζεται ὁ ἐγκεφαλικὸς θάνατος;”, κ. Ἐμμ. Παναγοπούλου, FACS, Αμ. Επ. Καθ. Χειρουργικῆς, τ. Συν/τὴ Δ/ντὴ Κλινικῆς Νοσοκομείου «Ἅγιος Σάββας», στὴν ἡμερίδα τῆς Ἱ. Μ. Γλυφάδας τῆς 11ης.3.2012.

4. «Ὁ λεγόμενος “Ἐγκεφαλικὸς Θάνατος” Εἶναι Πραγματικὸς Θάνατος;», κ. Ἀθ. Ἀβραμίδη, Καρδιολόγου Καθηγητοῦ Παθολογίας Παν/μίου Ἀθηνῶν, στὴν ἡμερίδα τῆς Ἱ. Μ. Γλυφάδας τῆς 11ης.3.2012.

5. «Ἡ “εἰκαζόμενη συναίνεση” στὶς Μεταμοσχεύσεις», Σεβ. Μητροπολίτου Ναυπάκτου κ. Ἱερόθεου.

6. Μεταμοσχεύσεις καὶ Ἐκκλησία, Ἀθ. Ἀβραμίδη, Καρδιολόγου Καθηγητοῦ Παθολογίας Παν/μίου Ἀθηνῶν, ἐκδ. ΤΗΝΟΣ, 2007.

7. «Ἐγκεφαλικὸς θάνατος» καὶ ΜΕΤΑΜΟΣΧΕΥΣΕΙΣ ΟΡΓΑΝΩΝ, ἰατρικὴ καὶ φιλοσοφικὴ θεώρηση, κ. Κ. Καρακατσάνη, Καθηγητοῦ Πυρηνικῆς Ἰατρικῆς τῆς Ἰατρικῆς Σχολῆς Α.Π.Θ., 3ης Ἔκδ. Βελτιωμένη καὶ Ἐπηυξημένη, Θεσ/κη 2008.

8. Γαλ. 5, 13.

9. «Πρὸς τὸν Ἱερὸν Κλῆρον καὶ τὸν Φιλόχρηστον Λαὸν τῆς Μητροπολιτικῆς Περιφερείας του», Σεβ. Μητροπολίτου Πειραιῶς κ. Σεραφείμ.

10. Κατηχητικὴ ὁμιλία τοῦ π. Κωνστ. Στρατηγόπουλου, τὴν 28η.2.2002.

11. Βλ. ἀνωτ..

12. “Διασώζεται ὁ ἐγκεφαλικὸς θάνατος;”, Εἰσήγησ κ. Ἐμμ. Παναγοπούλου.

13. «Ὁ λεγόμενος “Ἐγκεφαλικὸς Θάνατος” Εἶναι Πραγματικὸς Θάνατος;», κ. Ἀθ. Ἀβραμίδη.

14. «Πρὸς τὸν Ἱερὸν Κλῆρον καὶ τὸν Φιλόχρηστον Λαὸν τῆς Μητροπολιτικῆς Περιφερείας του», Σεβ. Μητροπολίτου Πειραιῶς κ. Σεραφείμ.

15. Σεβ. Μητροπολίτου Μεσογαίας καὶ Λαυρεωτικῆς κ. Νικολάου, Προέδρου τῆς Ἐπιτροπῆς Βιοηθικῆς τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος καὶ μέλους τοῦ Ε.Ο.Μ.