O OIKOYMEΝΙΣΜΟΣ, ΕΠΕΚΤΕΙΝΕΤΑΙ, ΑΠΟΘΡΑΣΥΝΕΤΑΙ, ΕΚΦΟΒΙΖΕΙ ΚΑΙ ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ ΤΙΣ ΑΠΕΙΛΕΣ!

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ  ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ

Καθένας ποὺ μιλᾶ ἐναντίον τοῦ  Οἰκουμενισμοῦ,

εἶναι ἐχθρὸς τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ κατεστημένου!

Ἀπὸ "Τρελογιάννη"

ΕΠΕΙΓΟΝ

Κάλεσμα επαγρύπνησης στη Θεσ/νίκη

Σε απολογία Μονή του Αγ. Όρους

Εδώ και ένα περίπου χρόνο παρακολουθούμε -μέσω διαδικτύου- το έργο ενός αγωνιστή ιερέα, του πατρός Νικολάου, στον ιερό ναό του Προφήτη Ηλία Θεσσαλονίκης (μια πραγματική "όαση δροσιάς" σε μια εξαιρετικά υποβαθμισμένη περιοχή της πόλης).

Στο ΚΑΤΑΝΥΞΙΣ, το ιστολόγιο που διατηρεί η ενορία, πέρα από την τρέχουσα ενοριακή δράση, προβάλλονται συχνά θέματα εθνικού προβληματισμού, καταγγέλλονται με παρρησία οι αυθαιρεσίες της πολιτικής εξουσίας (πχ κατάργηση της ημέρας της Κυριακής ως αργία) και αποκαλύπτονται οι συνεχιζόμενες προκλήσεις των Οικουμενιστών (συμπροσευχές με κάθε είδους θρησκείες και αιρέσεις με το πρόσχημα της "αγάπης", κοινές δημόσιες εμφανίσεις Ορθοδόξων επισκόπων με ετεροδόξους και ένα σωρό άλλες σκοπιμότητες και αθλιότητες).

  Πριν 1 βδομάδα και μάλιστα την ημέρα των Χριστουγέννων (25/12/2013), το δημοσιογραφικό site ¨_ορθόδοξο (;)Αγιορίτικο Βήμα γράφει :

"Σε δύσκολη θέση έχει περιέλθει η Μονή Κωσταμονίτου του Αγίου Ορους που σήμερα καλείται να αιτιολογήσει την απουσία της στην υποδοχή του Οικουμενικού Πατριαρχή, κ.κ. Βαρθολομαίου ... 
Στην  αυριανή σύναξη της Ιεράς κοινότητας θα διαφανεί τι πρόκεται να ακολουθήσει..."


Μία εβδομάδα αργότερα διαβάζουμε στο Ιστολόγιο της ενορίας του Προφήτη Ηλία Θεσσαλονίκης (ενορία στην οποία  προσφάτως μίλησε ο ηγούμενος της Μονής Κωνσταμονίτου) ότι στην έκτακτη συνάντηση την Παρασκευή 3/1/2014 :
  Θα αναφερθούμε στα εξής θέματα:

α) στις νέες διοικητικές εξελίξεις της ενορίας μας,

β) στις νέες αρμοδιότητες των ιερέων του Ναού,

γ) στην καταλυτική παρέμβαση της Ι.Μ. Θεσσαλονίκης στο θέμα του πνευματικού κέντρου της ενορίας (περί απειλών κλεισίματος για τις Ομιλίες και εκδηλώσεις του π. Νικολάου Μανώλη),

δ) στη διευθέτηση του προβλήματος για την συνέχιση ή όχι, του Κηρυκτικού έργου του π. Νικολάου Μανώλη και

ε) ενημέρωση για το θέμα της αυθαίρετης και πρωτοφανούς  καταργήσεως των εφημεριών των ιερέων του Ναού μας.

1. Σε "απολογία" λοιπόν η Μονή Κωνσταμονίτου του Αγίου Όρους 
2. "Απειλές κλεισίματος" για τις Ομιλίες και τις εκδηλώσεις του πατρός Νικολάου, 
3. θέμα "συνέχισης ή όχι του Κηρυκτικού έργου του"
4. και "νέες αρμοδιότητες των ιερέων του Ναού"

Χωρίς να έχουμε την παραμικρή επιπλέον ενημέρωση, δηλώνουμε ότι
ΘΑ ΣΤΑΘΟΥΜΕ ΔΙΠΛΑ

• στον Ηγούμενο της Ιεράς Μονής Κωνσταμονίτου, 
• θα συμπορευθούμε μαζί με τον πατέρα Νικόλαο
• και θα σταθούμε στο πλευρό κάθε άλλου αγωνιστή ιερωμένου αληθινού υπηρέτη του Ευαγγελίου, της Ορθόδοξης πίστης και της Ελληνικής μας ταυτότητας (ευτυχώς από τους πολλούς που υπάρχουν σε εκκλησίες, μητροπόλεις και μοναστήρια τόσο στην πόλη της Θεσσαλονίκης όσο και στην ευρύτερη περιοχή της Μακεδονίας μας).

Ενημερώνουμε τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο ότι σε περίπτωση που ο ίδιος βρίσκεται πίσω από όλα αυτά, ότι δεν θα επιτρέψουμε ΠΟΤΕ η Ορθόδοξη πίστη μας να γίνει προϊόν συνδιαλλαγής του, με τους αιρετικούς με τους οποίους ανταλλάσσουν συλλείτουργα και επισκέψεις.

Για κακή του τύχη, εμείς δεν είμαστε ούτε ηγούμενοι, ούτε ιερείς για να μας καλεί σε απολογία, να μας απειλεί, να μας φιμώνει, και να μας αναθέτει "νέες αρμοδιότητες".
 Όσο υπάρχει το ελεύθερο διαδίκτυο ΘΑ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΟΥΜΕ τις άθλιες μεθοδεύσεις τους.
Και φυσικά θα δώσουμε την μαρτυρία μας όχι μόνον μέσα από την ανωνυμία του διαδικτύου αλλά και ως πρόσωπα, όπου χρειαστεί, όπως έκαναν πάντα, αιώνες τώρα, οι Ορθόδοξοι πιστοί.

Είμαστε σε ετοιμότητα και εγρήγορση για κάθε πιθανή εξέλιξη.

Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου, Εις την Περιτομήν του Κυρίου

Η Περιτομή του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού

 

Εις την Α΄ (Ιανουαρίου), εορτάζομεν την κατά σάρκα Περιτομήν του Κυρίου και Θεού και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού

Χριστού περιτμηθέντος, ετμήθη νόμος.

Και του νόμου τμηθέντος, εισήχθη χάρις.

Tην κατά σάρκα Περιτομήν του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, την οποίαν κατεδέχθη να λάβη φιλανθρώπως κατά την προσταγήν του παλαιού νόμου, ίνα αντί της χειροποιήτου και σαρκικής περιτομής, αντεισάξη εις ημάς την αχειροποίητον και πνευματικήν περιτομήν, ήτοι το Άγιον Βάπτισμα. Ταύτην λέγω την του Κυρίου Περιτομήν, παρελάβομεν ημείς οι Χριστιανοί υπό των Aγίων Πατέρων, να πανηγυρίζωμεν κατ’ έτος: καθώς και την πανηγυρίζομεν, λογιζόμενοι ταύτην, μίαν από τας Δεσποτικάς εορτάς διά τον ημάς τιμήσαντα Κύριον, διά μέσου αυτής. Καθώς γαρ ο Κύριος κατεδέχθη διά λόγου μας την ένσαρκον αυτού Γέννησιν, και όλα τα άλλα ιδιώματα της ανθρωπίνης φύσεως έλαβεν, όσα ήτον παντελώς αδιάβλητα και ακατηγόρητα, τοιουτοτρόπως δεν επαισχύνθη ο Πανάγαθος να λάβη και την περιτομήν, διά δύω αίτια. Πρώτον μεν, διατί ηθέλησε να εμφράξη τα στόματα των αιρετικών, οίτινες ετόλμησαν να ειπούν, ότι δεν ανέλαβεν ο Κύριος σάρκα αληθινήν, αλλά κατά φαντασίαν. Οποίοι ήτον ο θεομάχος Μάνης, και οι τούτου οπαδοί Μανιχαίοι. Διότι πώς ήθελε περιτμηθή, ανίσως δεν έλαβε σάρκα αληθινήν; Και δεύτερον δε, διά να επιστομίση τους Ιουδαίους, οίτινες εκατηγόρουν τον Κύριον, πως δεν φυλάττει το Σάββατον. Και πως παραβαίνει τον νόμον, ψευδώς συκοφαντούντες αυτόν. Αυτός γαρ εφύλαττε τον νόμον έως και εις αυτήν την περιτομήν[1].

Διά τούτο λοιπόν ύστερα από οκτώ ημέρας της εκ Παρθένου γεννήσεώς του, ευδόκησεν ο Κύριος να φερθή από την Μητέρα του και από τον Ιωσήφ, εις τον διωρισμένον τόπον εκείνον, όπου ήτον συνήθεια να περιτέμνωνται τα βρέφη, και εκεί επεριτμήθη, και έλαβε το γλυκύτατον όνομα Ιησούς. Το οποίον εκάλεσεν ο Aρχάγγελος Γαβριήλ, όταν ευηγγέλισε την Θεοτόκον, προ του να συλληφθή ο Κύριος εν τη κοιλία της Παρθένου, ως γράφει ο Ευαγγελιστής Λουκάς. Μετά δε την περιτομήν, ήτον μαζί με τους γονείς του ο Κύριος, και έζη ανθρωπίνως, προκόπτων και αυξάνων, τόσον κατά την ηλικίαν του σώματος, όσον και κατά την σοφίαν και χάριν, εις σωτηρίαν ημών. «Ιησούς γαρ, φησί, προέκοπτε σοφία και ηλικία και χάριτι παρά Θεώ και ανθρώποις» (Λουκ. β΄, 52).

________________________________________

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

1. Ο δε σοφός Ευθύμιος ο Ζυγαδηνός, προσθέττει και τρίτον αίτιον, διά το οποίον επεριτμήθη ο Κύριος. Ήγουν διατί, αν δεν επεριτέμνετο, ουκ αν όλως παρεδέχθη διδάσκων, αλλ’ απεπέμφθη αν ως αλλόφυλος. Ουδ’ αν επίστευσέ τις, ότι αυτός εστιν ο προσδοκώμενος Χριστός εκ σπέρματος Αβραάμ. Οι γαρ εξ Αβραάμ άπαντες, σφραγίδα και σημείον την περιτομήν είχον, διαστέλλουσαν αυτούς από των άλλων εθνών (ερμηνεία εις το δ΄ κεφάλ. του κατά Λουκάν). Έπαυσε δε ο Κύριος την περιτομήν, και πάνυ ευλόγως, κατά τον αυτόν Ευθύμιον. Η γαρ περιτομή των Εβραίων, το Βάπτισμα των Χριστιανών ετύπου και προεσήμαινεν. Ώσπερ γαρ εκείνη τους εξ Αβραάμ εσφράγιζε, και διέστελλεν από παντός έθνους, ούτω και τούτο (το Βάπτισμα δηλαδή) τους Χριστιανούς. Και καθάπερ εκείνη περιττόν αποτέμνει του σώματος μέρος, ούτω και το Βάπτισμα την αμαρτίαν αποτέμνει περιττήν υπάρχουσαν. Έδει δε παυθήναι τον τύπον, ελθόντος του πρωτοτύπου. Και σιγήσαι το μηνύον, επιστάντος του μηνυομένου. Το γαρ εαυτού πεπλήρωκε, και περιττόν εστι του λοιπού (αυτόθι). Σημείωσαι, ότι λόγος ευρίσκεται εν τη Μονή του Διονυσίου εις την περιτομήν, ου η αρχή· «Σκιάν μεν των μελλόντων αγαθών». Ο αυτός ευρίσκεται και εν τη του Βατοπαιδίου.
http://www.snhell.gr/references/synaxaristis/search.asp?id=1&search=3

Ἀπὸ "Θρησκευτικά"

Πρόσεχε σεαυτὸν, ὦ ἱερεῦ, Μ. Βασιλείου

Πρόσεχε σεαυτὸν, ὦ ἱερεῦ, καὶ βλέπε τὴν διακονίαν, ἣν παρέλαβες, ἵνα ἀναπληρώσῃς αὐτὴν μετὰ φόβου Θεοῦ. Βλέπε λοιπόν· οὐ γὰρ ἐπίγειον διακονίαν ἐνεχειρίσθης ἀλλὰ οὐράνιον, οὐκ ἀνθρωπίνην ἀλλ' ἀγγελικήν· σπούδασον σεαυτὸν παραστῆσαι ἐργάτην ἀνεπαίσχυντον, ὀρθοτομοῦντα τὸν λόγον τῆς ἀληθείας· πρόσεχε, μὴ στῇς εἰς σύναξιν ἔχων ἔχθραν μετά τινος, ἵνα μὴ φυγαδεύσῃς τὸν Παράκλητον.

Ἡμέρᾳ συνάξεως μὴ δικάζου, μηδὲ φιλονείκει τὸ καθόλου· ἀλλὰ κρυπτόμενος εὔχου, ἀναγινώσκων μέχρι ταύτης τῆς ὥρας· καὶ οὕτω παράστα ἐν κατανύξει τῷ ἁγίῳ θυσιαστηρίῳ· μηδὲ περιβλεπόμενος ὧδε κἀκεῖσε· μὴ ἐν σπουδῇ τὰς εὐχὰς συντέμνοις· ἀλλὰ παρακαλῶν, μὴ λάμβανε πρόσωπόν τινος, ἀλλ' ὅρα τὸν προκείμενον βασιλέα, καὶ τὰς παρεστώσας δυνάμεις κύκλωθεν· καὶ μὴ ὑποκρίνου, μηδὲ μεταδίδῳς τὸ θεῖον σῶμα ὅπου οὐ χρή. Σεαυτὸν ἄξιον ποίησον τῶν ἱερῶν κανόνων, καὶ συλλειτούργει ὡς οἱ κανόνες ἀπόθενται.

Ὅρα οὖν πῶς παρίστασαι τῇ ἁγίᾳ τραπέζῃ, καὶ πῶς ἱερουργεῖς, καὶ τίνος μεταδίδως, καὶ πῶς καταστέλλεις· ὅρα οὖν, μὴ ἐπιλάθῃ τὰς δεσποτικὰς ἐντολὰς καὶ τῶν ἁγίων αὐτοῦ μαθητῶν τὰς παραδόσεις· φησὶ γάρ· «Μὴ δότε τὰ ἅγια τοῖς κυσί, μηδὲ ῥίπτετε τοὺς μαργαρίτας μου ἔμπροσθεν τῶν χοίρων». Ὅρα οὖν καὶ σύ, μὴ φόβῳ ὑπαχθῇς ἀνθρωπίνῳ, καὶ παραδώσῃς τὸν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ εἰς χεῖρας ἀναξίων· ἀλλὰ μὴ ἐντραπῇς τινα τῶν ἐνδόξων τῆς γῆς, ἀλλὰ μηδὲ αὐτῶν τῶν τὸ διάδημα φορούντων πτοηθῇς ἐν τῇ ὥρᾳ ἐκείνῃ ὅτε ἱερουργήσαις. Βλέπε τοὺς βουλομένους τὰ δῶρα μεταλαμβάνειν ἐν τοῖς οἴκοις· σὺ ὄψει, ὅτι καὶ ὑπὸ γυναικῶν χαρίζονται, ἀλλὰ καὶ ἀναξίων.

Ὅρα οὖν, ὡς οἱ θεῖοι κανόνες καὶ αἱ σύνοδοι τῶν ἁγίων Πατέρων ἐπεκύρωσαν· οὕτω πράττε, καὶ μὴ μεταδίδῳς ἀναξίοις ἢ λαϊκοῖς, παρὰ ἐπιστρέψαι αὐτοὺς τῇ ὀρθοδόξῳ πίστει. Οὐαὶ δὲ τοῖς μεταδιδοῦσιν αὐτοῖς! Ὅρα οὖν μὴ μυῖαι ἐμπέσωσι εἰς τὸ ἅγιον ποτήριον, ἢ ἐξ ἀμελείας σου νοτισθῇ, ἢ μοχλιάσῃ, ἢ κονοπισθῇ, ἢ ἐγχειρισθῇ ὑπὸ αἱρετικῶν· ἀλλὰ βλέπε πῶς καταστέλλεις μετὰ τὴν συμπλήρωσιν τῆς θείας λειτουργίας, μὴ σπεύδων μαργαρίτης ἀποπέσῃ, ἢ ἀπομείνῃ ἐν τῷ ποτηρίῳ· ἢ ἔχον νᾶμα τὸ ἅγιον ποτήριον, καὶ κονοπισθῇ· ἀλλὰ ἀμφότερα καταστείλας, πορεύου ἐν εἰρήνῃ. Ταύτην τὴν παράδοσιν ἐὰν φυλάξῃς, ὦ ἱερεῦ, σώσεις σεαυτόν, καὶ οὓς μέλλεις διδάσκειν· εὐχόμενος καὶ ὑπὲρ ἐμοῦ τοῦ τάλανος πρὸς Κύριον, ᾧ πρέπει δόξα εἰς τοὺς αἰῶνας. Ἀμήν.

Αυγουστίνος Καντιώτης και Διακοπή Μνημοσύνου πατρ. Βαρθολομαίου, του Νικ. Πανταζή

Ἕνας καλόπιστος διάλογος πάντα εἶναι καλοδεχούμενος, ἔστω κι ἂν δὲν λύνει ὅλες τὶς ἀπορίες.

Ὁ κ. Πανταζῆς ἀπαντᾶ σὲ ἐρώτηση ποὺ τοῦ ἔγινε μὲ σχόλιο στὸ ἱστολόγιο «Ἀποτείχιση» καὶ μᾶς τὴν ἔστειλε πρὸς δημοσίευση.

Η  ΕΡΩΤΗΣΗ:

Παρακαλώ τον αδελφό και θεολόγο Νικόλαο Πανταζή, αν έχει την καλωσύνη, να μου λύσει τον εξής προβληματισμό. Και πιστεύω τον ίδιο προβληματισμό έχουν αρκετοί αναγνώστες, καθότι ούτε κανονολόγοι τυγχάνουμε, αλλ' ούτε καν θεολόγοι.

Είναι γνωστόν, ότι ο ηρωικός επίσκοπος Αυγουστίνος Καντιώτης επεδίωκε να παύσει το μνημόσυνο του λατινόφρονος και αρχιοικουμενιστού Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαίου, αλλά δεν εύρισκε δύο συνεπισκόπους του να τον ακολουθήσουν στην παύση του μνημοσύνου. Συνεπώς ευρίσκετο σε εκκλησιαστική κοινωνία μαζί του. Τα μυστήρια που τελούσε και τα Άχραντα Μυστήρια που μετέδιδε στους πιστούς της επαρχίας του ήταν μολυσμένα;

Σύμφωνα με τη λογική και επιχειρηματολογία των αποτειχισμένων αδελφών μας ήταν μολυσμένα. Σύμφωνα με τον θεολόγο Νικόλαο Σωτηρόπουλο έχουν χάρι και είναι αγιαστικά. Ποιά πλευρά έχει δίκαιο και ποιά πλευρά σφάλλεται;

Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ τοῦ κ. Πανταζῆ

Αγαπητέ μου αδελφέ Δημήτρη,

Η απάντησή μου στην απορία σου είναι η εξής:

Ο Άγιος Γέρων Αυγουστίνος Καντιώτης επεδίωξε να παύσει το μνημόσυνο του Λατινόφρονος και Αρχιοικουμενιστού Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαίου, αλλά έψαχνε άλλους δύο συνεπισκόπους του να τον ακολουθήσουν στην παύση του μνημοσύνου.

Κάτι τέτοιο δεν προβλέπεται (αλλά και δεν απαγορεύεται) από τους Ιερούς Κανόνες και δη τον 15ο της ΑΒ' Αποστολικής Συνόδου, η οποία μιλά για έναν κληρικό ασχέτως βαθμίδος, χωρίς να αποκλείει τους πολλούς, χωρίς να αποκλείει λαϊκούς, τους οποίους ο κλήρος εκπροσωπεί και ακραιφνώς υπηρετεί τις λειτουργικές-μυστηριακές τους ανάγκες.

Προφανώς ήθελε να κάνει Αποτείχιση εις τύπον της Αγίας Τριάδος. Ίσως να ήταν και μία έμμεση, επικινδυνότερη, φοβερότερη, "σεισμικότερη" από την Αποτείχιση απειλή χωρίς βέβαια κατά βάθος να το εννοεί, ότι οι τρείς Επίσκοποι δύνανται κάλιστα να προβούν σε χειροτονίες...

Όχι πως ενδομύχως επεδίωκε να δημιουργήσει νέες Συνόδους, αλλά μπορούσε μονάχα να το προβάλει σαν ενδεχόμενο, εάν δεν έβλεπε αποτέλεσμα. Η Αποτείχιση όμως, ιδίως όταν είναι σε Μητροπολιτικό/Πανελλαδικό επίπεδο έχει καίρια αποτελέσματα και αυτό ακριβώς προείδαν ως ύστατο καταλυτικό πλήγμα οι Άγιοι Πατέρες που το προβάλουν, για να μην πω επιβάλλουν.

Τελικώς δεν το έκανε και, συνεπώς, ευρίσκετο -όπως βρίσκονται πάντες οι σημερινοί μητροπολίτες- σε ανεπίτρεπτη και αντιπατερική εκκλησιαστική κοινωνία με τον Πατριάρχη. Αυτό δεν είναι κατάκριση, αλλά δημόσιο ιστορικό δεδομένο, και στη Γραφή και στους Πατέρες τεκμηριωμένο.

Προς Επισκόπους και Ποιμένες που πονούν την Εκκλησία!

Ὅλο καὶ περισσότερο πλησιάζουμε πρὸς τὴν πλήρη ἐπικράτηση τῆς Παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ στοὺς χώρους τῆς θεσμικῆς Ἐκκλησίας. Τὰ σημάδια εἶναι ἁπτὰ καὶ εὐδιάκριτα. «Μαύρισε» καὶ «κοκκίνισε» τὸ Ὀρθόδοξο σύμπαν ἀπὸ Ἀνατολικοὺς καὶ Δυτικοὺς Οἰκουμενιστές.

Χειροφίλημα Πάπα από Ορθ. Επίσκοπο!

Οἱ μόνοι ποὺ δὲν θέλουν νὰ τὸ δοῦν, δὲν ἀντέχουν νὰ τὸ ἀφουγκραστοῦν, νὰ τὸ συζητήσουν καὶ νὰ ἀλλάξουν τὴν τακτικὴ τῆς σιωπῆς, τῆς συμπορεύσεως ἢ καὶ τῆς προδοσίας, εἶναι οἱ πνευματικοὶ ταγοί!

Δὲν γνωρίζουν ἄραγε ἐκκλησιαστικὴ ἱστορία; Δὲν παρακολουθοῦν (ἀπὸ ἀδιαφορία; σνομπισμό; πεῖσμα;) ὅσες πληροφορίες-φωτογραφίες-video δημοσιεύονται τὰ τελευταῖα χρόνια καὶ μᾶς ἐνημερώνουν πλήρως γιὰ τὶς παρόμοιες συνθῆκες, ὡς πρὸς τὴν

ἐμφάνιση καὶ ἐπικράτηση τῶν αἱρέσεων στὶς παλαιότερες ἐποχές;

Τί νὰ τοὺς πρωτοθυμίσουμε;

Νὰ τοὺς θυμίσουμε τὸν Νεστόριο; Τότε, μόλις αὐτὸς καὶ ἡ «παρέα» του ξεκίνησαν τὸν Νεστοριανισμό, οἱ μὲν λαϊκοί, –μοναχοὶ καὶ ἡγούμενοι τῆς Κων/πόλεως– ἀποτειχίστηκαν ἀπὸ τοὺς τότε Ἐπισκόπους ποὺ «σιγόνταραν» τὸν Νεστόριο (φωτοαντίγραφα τῶν περισσοτέρων σημερινῶν Ἐπισκόπων ποὺ σιγοντάρουν τὸν Βαρθολομαῖο), οἱ δὲ Ἐπίσκοποι Κύριλλος Ἀλεξανδρείας καὶ Κελεστίνος Ρώμης –Ἅγιοι τώρα– ὑποστήριξαν καὶ ἐπαίνεσαν τοὺς πιστοὺς γιὰ τὴν ἀποτείχιση αὐτή. Ταυτόχρονα ἔστειλαν μήνυμα στὸν Νεστόριο καί, καθὼς αὐτὸς ἔμενε ἀμετανόητος, τοῦ ἔθεσαν διορία δέκα μόλις ἡμερῶν(!!!) γιὰ νὰ ἀποκηρύξει τὴν βλάσφημη θεωρία του.

Κι άλλο χειροφίλημα!

Παρόμοιες καταστάσεις παρατηροῦμε ὅτι συνέβησαν καὶ κατὰ τὴν ἐμφάνιση τῶν ἄλλων αἱρέσεων.

Δὲν περίμεναν, δηλαδή,  οἱ Πατέρες πρῶτα νὰ ἐπικρατήσουν οἱ αἱρετικοί (ὅπως συμβουλεύει ὁ π. Ἐφραίμ), οὔτε νὰ ἔρθει πρῶτα τὸ “κοινὸ ποτήριο” (intercommunio) καὶ μετὰ νὰ ἐπέμβουν καὶ νὰ ἀποτειχισθοῦν (ὅπως ἀντιπατερικὰ διδάσκει ὁ Πειραιῶς καὶ τὸν ἀκολουθοῦν σ’ αὐτὸ οἱ λεγόμενοι ἀντι-Οἰκουμενιστές)· ἀλλά, ἅμα τῇ ἐμφανίσει τῆς αἱρέσεως ἐκινητοποιοῦντο, ἐστηλίτευαν τὴν αἵρεση, κατονόμαζαν τοὺς αἱρετικούς, ἀπομακρύνοντο ἀπ’ αὐτούς, οἱ δὲ ἱερωμένοι δὲν ἐμνημόνευαν στὴν Ἐκκλησία τοὺς κανονικοὺς μὲν (τυπικά) καὶ θεσμικούς, πλὴν αἱρετίζοντες Ἐπισκόπους.

Ἀδελφοὶ Ἱεράρχες τῶν "ἀδελφῶν ἐκκλησιών"!!!

Γιατί, οἱ σύγχρονοι Ποιμένες, δὲν κάνουν τὸ ἴδιο; Γιατί δὲν ἀπαιτοῦν ἀπὸ τοὺς ἀντίστοιχους τοῦ Νεστορίου Ἐπισκόπους, Βαρθολομαίους καὶ Ζηζιοῦλες, νὰ ἀρνηθοῦν τὶς κακοδοξίες τους καὶ νὰ ἐπιστρέψουν στὴν Μία Πίστη τῆς Ἐκκλησίας μας;

Γιατί δὲν παρακαλοῦν, ὀρθότερα γιατὶ (ἀφοῦ πρόκειται περὶ θεμάτων Πίστεως), γιατί δὲν ἀπευθύνονται ἀπαιτητικὰ πρὸς αὐτοὺς ζητώντας νὰ «ὀρθοτομοῦν τὸν λόγον τῆς ἀληθείας»;

Γιατί δὲν τοὺς λέγουν:

Το φίλημα του Ἰούδα, σὲ Ὀρθ. Θ. Λειτουργία!

• Μετανοεῖστε, Πατριάρχα Βαρθολομαῖε μετὰ τῶν ὁμοφρόνων σας, γιὰ τὶς κακόδοξες διδασκαλίες σας, ποὺ ἀντιβαίνουν σὲ θεμελιώδη Ἄρθρα τῆς Πίστεώς μας, ὅπως: Τὴν ταύτιση τῆς «Μίας, Ἁγίας, Καθολικῆς καὶ Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας» μὲ τὸν Παπισμὸ καὶ τὸν Προτεσταντισμό.

• Μετανοεῖστε γιὰ τὴν ἀποδοχὴ καὶ διδασκαλία τῆς Οἰκουμενιστικῆς κακοδοξίας ὅτι ὅλες οἱ αἱρετικὲς Ὁμολογίες ἔχουν Βάπτισμα.

• Μετανοεῖστε γιὰ τὶς δηλώσεις ὅτι ἔχουμε τὸν ἴδιο Θεὸ μὲ τοὺς Μουσουλμάνους καὶ τοὺς Ἑβραίους, ἀλλὰ καὶ τόσες ἄλλες κακόδοξες θέσεις.

Δωρίζει Κοράνιο. Έχουμε τόν ἴδιο "Θεό"!

• Δηλώσατε, ἐσεῖς ἰδιαίτερα, Πατριάρχα κ. Βαρθολομαῖε ὅτι ἀρνεῖσθε, ὅσα ὁ Μητροπολίτης Περγάμου Ἰωάννης Ζηζιούλας ἐξέμεσε βλάσφημα ρήματα τὰ τοῦ Ἀρείου –αἱρετικὲς δηλ. θέσεις δεκαετιῶν– πού, ἂν καὶ καταγγέλθηκαν πρόσφατα μὲ ἐπίσημη Μηνυτήρια Ἀναφορὰ πρὸς τὴν Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας, ἐσεῖς, ὄχι μόνο δὲν τὶς ἀποσύρατε, ἀλλὰ ὁ ἀρχηγὸς τῶν Ἀνατολικῶν Οἰκουμενιστῶν κ. Βαρθολομαῖος, τὰ ἀποδέχτηκε ἐμμέσως μέν, ἀλλὰ ἀναμφισβητήτως, ἀφοῦ ἐπαίνεσε τὸν κ. Ζηζιούλα (μετὰ τὴν ...καταγγελία!) ὡς τὸν «δεξιὸ βραχίονα τοῦ Φαναρίου»!

Ἅγιος ἀσπασμός Ἀποστόλων

Ἐσεῖς, Σεβασμιώτατοι, θαρρῶ οἱ περισσότεροι, πρώτη φορὰ θὰ ἀκοῦτε ὅτι τὸ πρωτοκορυφαῖο δεκανίκι τοῦ Φαναριώτικου Οἰκουμενισμοῦ, ὁ κ. Ζηζιούλας, πρεσβεύει αἱρετικὲς θέσεις, ὡς ἐκεῖνες τοῦ Ἀρείου. Καὶ δὲν τὰ γνωρίζετε, γιατὶ δὲν σᾶς ἀπασχολεῖ ἡ εἰς Χριστὸν» Πίστη! Γιατὶ μὲ ἄλλα ἀσχολεῖστε. Ἀκοῦστε τες, λοιπόν:

Βδελυρὸς ἀσπασμὸς Βαρθολομαίου-Πάπα!

«Στὴν Ἁγία Τριάδα, λοιπόν, ἔχουμε  μία  διαβάθμιση,  δὲν ἔχουμε αὐτόματη συνύπαρξη, ἀλλὰ ἔχουμε ὕπαρξη ἡ ὁποία μεταφέρεται ἀπὸ τὸν ἕναν στὸν ἄλλον. Ἐὰν βάλουμε τὰ πρόσωπα νὰ ἐμφανίζονται ἔτσι ταυτόχρονα, τότε καταργοῦμε τὴν ἔννοια τῆς αἰτιότητος. Ἡ αἰτιότητα δὲν εἶναι κάτι ποὺ μποροῦμε νὰ παραβλέψουμε»!!!

Τί ἐνδιαφέρει τὸν Ζηζιούλα ἡ θεολογία τῶν Ἁγίων περὶ τῆς ἀκτίστου Ἁγίας Τριάδος; Αὐτὸς ἐνδιαφέρεται νὰ διασώσει φιλοσοφικὲς ἔννοιες κλειδιά, ὅπως ἡ αὐτοῦ μεγαλειότης ἡ «αἰτιότητα». Ἢ μᾶλλον, ἐνδιαφέρεται δι’ αὐτῶν νὰ οἰκοδομήσει τὸ παγκόσμιο Παπικὸ πρωτεῖο!

Ὁ μεγάλος αἱρετικὸς Ζηζιούλας, φιλεῖ τὸ χέρι τοὺ αἱρεσιάρχη Πάπα!

Νά, λοιπόν, αὐτὰ εἶναι κάποια ἀπὸ τὰ πειστήρια τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Θὰ συνεχίσετε, Σεβασμιώτατοι, Πανοσιολογιώτατοι καὶ Αιδεσιμιολογιώτατοι νὰ δέχεσθε τοὺς Οἰκουμενιστὲς Ἱεράρχες ὡς συλλειτουργούς σας; Θὰ συνεχίσετε νὰ ὑποδέχεσθε στὶς Μητροπόλεις σας καὶ στοὺς ναοὺς μὲ τιμὲς καὶ προσφωνήσεις καὶ ψαλμοὺς τοὺς αἱρετίζοντες Πατριάρχες καὶ Ἐπισκόπους, ψάλλοντες τὸν ὕμνο: «Εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου»; Θὰ συνεχίσουν οἱ ἁπλοὶ ἱερεῖς καὶ ὁ πιστὸς λαός, παρασυρμένοι εἰς τὴν «πλατεῖα ὁδὸ» τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, «τὴν ἀπάγουσα εἰς τὴν ἀπώλεια» νὰ μνημονεύουν, νὰ ἐπικοινωνοῦν μὲ τοὺς τοιούτους καὶ νὰ δέχονται τὶς εὐλογίες τους;

Σημάτης Παναγιώτης

"Αὕτη ἡ νίκη ἡ νικήσασα" τοὺς Ὀρθοδόξους! Ἔτσι, θριαμβολογοῦν ἀπὸ τὸ 2006 γιὰ τὴν νίκη τους οἱ Οἰκουμενιστές.
Οἱ Ὀρθόδοξοι Ποιμένες τί κάνουν;  Περιμένουν τὸ μοιραῖο;

Το ταμείο του Θεού, Διήγημα, Ντετζιόρτζιο Λαυρέντιου

Τὸ ταμεῖο τοῦ Θεοῦ 

Διήγημα

τοῦ Λαυρεντίου Ντετζιόρτζιο

Τσιγκουνιὲς μεγάλες ἔχουν πιάσει τὸν τελευταῖο καιρὸ τὸν ἄλλοτε ἀνοιχτοχέρη κύριο Εὐδαίμονα. Οὔτε κἂν τὶς δεκάρες του δίνει πλέον στοὺς ἐπαῖτες τοῦ δρόμου.
     Ἀκόμα κι ἐκείνη ἡ ἀξιοπρεπὴς γυναικεία φυσιογνωμία, φασκιωμένη στὸ τσεμπέρι τῆς ἀπελπισίας κι ἀπαγκιασμένη στὸ ἀπόμακρο καὶ ἀπλανὲς βλέμμα της, μὲ τὴν πρόχειρη ταμπέλα «Εἶμαι καρκινοπαθής, βοηθεῖστε με» στὸ στῆθος, ποὺ τακτικὰ τῆς ἔδινε ἕνα ὁλόκληρο εὐρὼ   ―καὶ ντρεπόταν γιὰ τὴν εὐτελὴ ἐλεημοσύνη του―  τὸν ἀφήνει τώρα ἀδιάφορο.
     Ἀλλὰ καὶ στὴν ἐκκλησία δὲν ρίχνει στὸν δίσκο οὔτε δεκάλεπτο.      Περιέργως πῶς καὶ ξαφνικά, ἔκοψε τὸ πάθος του ν’ ἀγοράζει ἐφημερίδες καὶ περιοδικὰ μὲ τὶς ἑλκυστικὲς προσφορές, βιβλία καὶ cd, ποὺ γέμιζαν τὸ σπίτι ἀτσαλιὰ καὶ προκαλοῦσαν τὶς διαμαρτυρίες τῆς κυρίας Μουρμουρίτσας:
     «Ἐπιτέλους, βρὲ Εὐδαίμων, ἔκανες τὸ σπίτι ἀποθήκη. Δὲν μπορῶ νὰ τὸ νοικοκυρέψω...».

Ὅμως ἡ μεγάλη δυσαρέσκεια τῆς κυρίας Μουρμουρίτσας εἶναι ἄλλη. Καλὸς ἄνθρωπος ὁ κ. Εὐδαίμων, πιστὸς σύζυγος καὶ τρυφερὸς πατέρας, ἐργατικὸς καὶ τίμιος οἰκογενειάρχης∙ δὲν τὸ ἀνεῖται∙ ἀλλὰ ἰδιότροπος ἄνθρωπος...
     Ἔχει ἀρχὲς καὶ ἀξίες, ὅπως λέει ὁ ἴδιος, καὶ κανεὶς δὲν μπορεῖ ν’ ἀλλάξει ἢ ἐστω νὰ μετριάσει τὴν ἀφοσίωσή του σ’ αὐτές. Εἶναι νὰ μὴ δώσει κάπου τὴν καρδιά του καὶ νὰ μὴν μπεῖ κάτι στὸ ξεροκέφαλό του!...
     Ὅμως ὁ κ. Εὐδαίμων ἔχει μιὰ συνήθεια, ποὺ τὴν κολακεύει ὡς γυναίκα καὶ ὡς σύζυγο. Θυμᾶται πάντα τὴν ἐπέτειο τοῦ γάμου τους! Τριάντα ἕξι χρόνια ἀνελλιπῶς. Μὲ τὰ λουλούδια του, μὲ τὶς εὐχές του, μὲ τὸ «τὲτ α τὲτ» ἀτμοσφαιρικὸ δεῖπνο τους, μὲ τὰ γλυκόλογά του, μὲ τὰ δωράκια καὶ τὰ δῶρα του, ἀναλόγως τῆς οἰκονομικῆς καταστάσεώς του κάθε φορά.
     Ἴσως ὁ κ. Εὐδαίμων, ἀκτὸς ἀπὸ τὴν ἀγάπη ποὺ τρέφει πρὸς τὴν συμβία του, νὰ γνωρίζει ὅτι αὐτὲς οἱ χειρονομίες ἐκδίδουν «ἀπαλλακτικὸ βούλευμα» γιὰ ὅλα τὰ συζυγικὰ παράπονα καὶ τὶς οἰκογενειακὲς γκρίνιες τῆς χρονιᾶς!...
     Ἔ, λοιπόν, φέτος ὑπῆρξαν ἀλλαγές. Θυμήθηκε, βεβαίως, τὴν ἐπέτειό τους ἀλλὰ τὴν τίμησε «στεγνά». Ἡ ἀνθοδέσμη ἦταν λιτή, μόλις ἕνα συμβολικὸ τριαντάφυλλο∙ τὸ συνηθισμένο καὶ ἀναμενόμενο ἀτμοσφαιρικὸ δεῖπνο δὲν ἔγινε σὲ πολυτελὲς ἑστιατόριο, ἀλλὰ ἦταν ἕνα κοινὸ γεῦμα στὴν ταβέρνα τῆς γειτονιᾶς∙ καὶ τὸ δῶρο; ἕνα δωράκι πολὺ εὐτελὲς καὶ ὀλίγον «κίτς»!...
     Ἡ κυρία Μουρμουρίτσα, περισσότερο ἔκπληκτη παρὰ θυμωμένη, δὲν παραπονέθηκε, ὅπως τὸ συνηθίζει∙ τὸν κοίταξε ὅμως ἀνήσυχη κι ἀπορημένη... Ἀλλὰ ὁ κ. Εὐδαίμων δὲν κατάλαβε, ἢ ἔκανε πὼς δὲν κατάλαβε...

Ὁ κ. Εὐδαίμων φέτος ἔκανε κι ἄλλα περίεργα πράγματα γι’ ἀνοιχτοχέρη ἄνθρωπο. Ἄλλαξε τὶς πάγιες συνήθειές του καὶ τὶς γνωστὲς συμπεριφορές του...
     Στὶς γιορτὲς τῶν παιδιῶν καὶ τῶν ἐγγονιῶν του, τὰ Χριστούγενα, τὴν Πρωτοχρονιά, τὸ Πάσχα, συνήθιζε νὰ χαρίζει δῶρα ἢ νὰ κερνάει χρηματικὰ ποσά, ἄλλοτε μικρὰ κι ἄλλοτε μεγάλα. Φέτος τὰ δώρα του εἶναι «φτηνιάρικα». Στοὺς μεγάλους τὰ ἔκοψε τελείως καὶ στὰ παιδιὰ τὸ χαρτζιλίκι μειώθηκε δραματικά...
     Ὅλοι στενοχωρήθηκαν καὶ γκρίνιαξαν γιὰ τὶς περικοπές, ἀλλὰ ὁ κ. Εὐδαίμων δὲν ἔδωσε καμμίαν ἐξήγηση, δὲν ἀνέφερε καμμία δικαιολογία.
     Ὅλοι κατάλαβαν ὅτι ὁ κύριος Εὐδαίμων ἔβγαλε καινούργια «χούγια». Ἡ οἰκογένειά του δὲν ἀπόρησε πολύ, οὔτε κι ἔγινε ἰδιαίτερη κουβέντα γι’ αὐτό.
     Ὁ κ. Εὐδαίμων, ἄλλωστε, συνήθιζε κάθε τόσο νὰ παρουσιάζει νέα «χούγια», καινούργιες ἀπόψεις καὶ ρηξηκέλευθες ἀντιλήψεις. Δὲν μποροῦσαν νὰ τὸν παρακολουθήσουν. Ὅποτε ἐπιχείρησε ―με λαχτάρα, εἶναι ἀλήθεια― νὰ τοὺς κάνει κοινωνοὺς τῶν ἰδεῶν του, νὰ τοὺς ἐξηγἠσει σχετικά, ἐκεῖνοι δὲν κατάλαβαν κι ἔμειναν μὲ τὴν ἐντύπωση ὅτι ὅσο γερνάει τόσο περισσότερο παραξενεύει, ἂν καὶ ὅσο τὸν θυμοῦνται πάντα ἔτσι παράξενος ἦταν... Καὶ ὁ κ. Εὐδαίμων, μὲ πολὺ λύπη καὶ ἀπογοήτευση, ἔπαψε πλέον νὰ τοὺς ἐξηγεῖ.

Ἔτσι, λοιπόν, ἄρχισε τὸ νέο βιολί του. Μόλις γύριζε στὸ σπίτι ἄδειαζε τὶς τσέπες του∙ ξεχώριζε τὰ κέρματα ἀπὸ πενηντάλεπτο καὶ κάτω καὶ τὰ ἔριχνε σ’ ἕνα σακκούλι.
     Τὶς Κυριακὲς διάλεγε κέρματα ἀπὸ ἕνα ἕνα εὐρὼ καὶ κάτω. Τὶς γιορτὲς διάλεγε κέρματα ἀπὸ δύο εὐρὼ καὶ κάτω. Τὶς καθημερινὲς ὑπολόγιζε τὸ κόστος τῶν ἐφημερίδων καὶ τῶν περιοδικῶν, ποὺ δὲν ἀγόραζε πιά, κι ἔριχνε τὸ ποσὸν στὸ σακκούλι.
     Στὶς γιορτὲς τῶν παιδιῶν του ὑπολόγιζε τὰ ποσὰ ποὺ θὰ τοὺς ἔδινε ἢ θὰ ξόδευε γιὰ νὰ τοὺς ἀγοράσει δῶρα καὶ τὰ ἔριχνε στὸ σακκούλι∙ τοὺς ἐπιδαψίλευε μόνον τὶς εὐχές του.
     Στὶς γιορτὲς τῶν ἐγγονιῶν του ὑπολόγιζε τὰ ποσὰ ποὺ θὰ ξόδευε γιὰ δῶρα καὶ χαρτζιλίκια, ἀφαιροῦσε τὰ μισὰ καὶ τὰ ἔριχνε στὸ σακκούλι∙ μὲ τὰ ὑπόλοιπα οἰκονομοῦσε τὴ χαρά τους.
     Ἡ κυρία Μουρμουρίτσα στερήθηκε τὴν πολυτέλεια τῆς ἐπετείου τους∙ ἀλλὰ ὄχι καὶ τὴν ἐπέτειό τους.
     Καὶ τὸ σακούλι φούσκωνε καὶ φούσκωνε καὶ παρα- φούσκωνε μὲ κέρματα καὶ χαρτονομίσματα.

Δυὸ ὀλοστρόγγυλα τεράστια μάτια γεμάτα ἔκπληξη κι εὐγνωμοσύνη, ἕνα ἀμήχανο κι ἀπορημένο χαμόγελο, δυὸ χείλη στεγνὰ ποὺ ψέλλιζαν εἰλικρινεῖς εὐχαριστίες καὶ καρδιακὲς εὐχὲς, ἔστεκαν πάνω ἀπὸ τὴν πρόχειρη πινακίδα τῆς καρκινοπαθοῦς∙ καὶ κάτω ἀπὸ τὴν πινακίδα, δυὸ χέρια σκελετωμένα κρατοῦσαν ἕναν μισανοιγμένο φάκελο, φουσκωμένο μὲ χαρτονομίσματα...
     Ὁ κύριος Εὐδαίμων μόλις ποὺ ἔπνιξε τὸν λυγμὸ τῆς συγκινήσεώς του.

Πῆρε τὸ βλέμμα του ἀπὸ τὸ ἀναστημένο πρόσωπο ποὺ ἔλαμπε χαρὰ καὶ κοίταξε μὲ ἀμηχανία πέρα μακριά, στὸ πουθενά...

     Εὐχήθηκε βιαστικὰ «Καλὰ Χριστούγεννα καὶ καλὴ ὑγεία» μέσ’ ἀπ’ τὰ δόντια του∙ ἔκανε ἀπότομα μεταβολὴ καὶ τό ‘βαλε σχεδὸν στὰ πόδια, καταντροπιασμένος!
     Ἕναν ὁλόκληρο χρόνο εἶχε μαζέψει στὸ σακκούλι του, στὸ πουγγὶ τοῦ Θεοῦ, ποὺ τὸ ἔκρυβε στὸ εἰκονοστάσι του, μόνον χίλια διακόσια εὐρώ...

Σημείωση: Πρβλ. Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, Λόγος περὶ ἐλεημοσύνης, στὸ: Migne, Ἑλληνικὴ Πατρολογία, τόμ. 51, σελ. 953-962.

Ποιός είναι χριστιανός!

 

Εκείνος όπου θα ιατρευθεί από τα πάθη του, έγινε και χριστιανός

 

Ἀπὸ "Τρελογιάννης"

ΑΓΙΟΥ ΣΥΜΕΩΝ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ

…Δια τούτο ανάγκη είναι να ιατρευθή η ασθένειά μας από τον Χριστόν, όπου ήλθεν εις την γην μόνος ιατρός αληθινός, δια να ιατρεύση τας ασθενείας μας, δια τας οποίας αμαρτάνομεν. Ότι ούτος εστίν ο Αμνός του Θεού, ο αίρων την αμαρτίαν του κόσμου. Η οποία είναι η ασθένεια της φθαρτής φύσεως η­μών. Διατί, αφ’ ου παρέβη ο Αδάμ την εντολήν του Θεού, και εξωρίσθη από τον παράδεισον, κάθε άνθρωπος έγινεν άρρωστος, και ασθενής.

    
      ...Λοιπόν εκείνος όπου ιατρευθή από τας ασθενείας του, έγινε και χριστιανός. Ει δε και έχει ακόμι ασθενείας απ’ αυτάς όπου είπαμεν, είναι φανερόν, πως δεν ιατρεύθη ακόμι. Και τούτο το παθαίνει, ή από άγνοιαν, ή από αλογίαν, ωσάν όπου δεν εξεύρει τι λέγει προς τον Θεόν, όταν προσεύχεται, και ποίας ασθενείας παρακαλεί τον Θεόν να του ιατρεύση. Και ανίσως αποθάνη ανιάτρευτος, θέλει καίεται πάντοτε μέσα εις την κόλασιν, και να μην ελευθερώνε­ται ποτέ από την φλόγα εκείνην. Δια τούτο πρέπει να κλαίη τινάς πικρώς εις τέτοιαν ελεεινήν κατάστασιν όπου εκαταντήσαμεν.

       Άνθρωποι χριστιανοί να φωνάζουν νύκτα, και ημέραν το Άγιε επίσκεψαι, και ίασαι τας ασθενείας η­μών, και ο Κύριος να μη δύναται να τους ιατρεύση, με το να μην έχουν αυτοί είδησιν, ποίαις είναι οι ασθένειαίς τους, δια τας οποίας παρακα­λούν, και με όλον όπου αύται είναι τόσαι πολλαί, και διάφοροι. 
       Αυτή είναι η αφορμή της απωλείας όπου χάνονται τόσοι χριστιανοί, και πτωχοί, και πλούσιοι, και άρχοντες, και ιδιώται, και νέοι, και γέροντες, και μοναχοί, και ιερείς. Διότι μία ιατρεία είναι τούτων όλων κοινώς των ασθενειών, η κοινωνία θείας φύσεως, ήγουν το να λάβη τινάς την θείαν χάριν.

      …Διότι κάθε άνθρωπος, ή σοφός, ή άσοφος, ή γνωστικός, ή ανόητος, ή στοχαστικός, ή αστόχαστος, ή παιδευμένος, ή απαίδευτος, ή πλούσιος, ή πτωχός, όσα καλά και αν κάμνη εις την παρουσαν ζωήν, όσα και αν αγωνίζεται, και κοπιάζη, ανίσως δεν συμβάλλουν, εις το να υγιάνη η ψυχή του από τας ασθενείας της, όλα εί­ναι μάταια, και ανωφελή, και κάμνουν την ψυχήν να μείνη έξω από την βασιλείαν των ουρανών. Διατί η βασιλεία των ουρανών δέχεται μόνον τας ψυχάς εκείνας όπου είναι υγιείς, και δεν έχουν καμμίαν ασθένειαν. 

     
     ...Λοιπόν κάθε άνθρωπος ας μη καταγίνεται, μήτε ας επιμελήται εις την παρούσαν ζωήν δια άλλο τίποτε, έξω μόνον δια τούτο, πως να ευρεθή η ψυχή του εις την υστερινήν ημέραν του θανάτου του υγιή, και ελευθερωμένη από κάθε πάθος κοσμικόν, και σαρκικόν. 

      … αναγκαίον είναι να ευρεθή εν ημέρα κρίσεως υγιής από τα πάθη της, δια να μη τα δράξη το πυρ της γεέννης, και την κρατήση μέσα εις την άσβεστόν του κάμινον, και την κατακαίη αιωνίως. Ότι το πυρ της γεέννης, δεν ημπορεί να καίει άλλους, αλλά μόνον εκείνους όπου έμειναν εις την παρούσαν ζωήν ανιάτρευτοι κατά τας ψυχάς τους, και ετζί ανιάτρευτοι επήγαν και εις την άλλην ζωήν.

πηγή: ΑΓ. ΣΥΜΕΩΝ ΝΕΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ, ΤΑ ΕΥΡΙΣΚΟΜΕΝΑ
 ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΒΑΣ. ΡΗΓΟΠΟΥΛΟΥ,  ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ