Λόγος εις την Πεντηκοστήν, Αγίου Γρηγορίου Παλαμά (Απόσπασμα)

Ἁγίου Γρηγορίου Παλαμᾶ

Λόγος εις την Πεντηκοστήν

(Ἀπόσπασμα)

Για ποιό λόγο οι γλώσσες

φάνηκαν να διαμερίζονται σ' αυτούς;

Γιατί μόνο στο Χριστό που ήλθε και αυτός από πάνω δεν δίδεται με μέτρο το Πνεύμα από το Πατέρα. Εκείνος και κατά σάρκα ακόμη είχε ολόκληρη τη θεία δύναμη και την ενέργεια, ενώ σε κανέναν άλλο δεν έγινε χωρητή όλη η χάρη του Πνεύματος, αλλά ατομικά ο καθένας αποκτά άλλος το ένα και άλλος το άλλο από τα χαρίσματα, για να μη νομίσει κανείς ότι η από το Πνεύμα διδόμενη στους αγίους χάρη είναι φύση.

Το δε εκάθισε δεν υποδηλώνει μόνο το δεσποτικό αξίωμα, αλλά και το ενιαίο του θείου Πνεύματος. Κάθισε πάνω στό καθένα τους και πληρώθηκαν όλοι άγιο Πνεύμα, γιατί και όταν μερίζεται κατά τις διάφορες δυνάμεις και ενέργειές του, δια της καθεμιάς ενέργειας παρευρίσκεται και ενεργεί ολόκληρο το άγιο Πνεύμα, αμερίστως μεριζόμενο και ολοκληρωτικά μετεχόμενο, κατά την εικόνα της ηλιακής ακτίνας. Λαλούσαν δε άλλες γλώσσες, δηλαδή διαλέκτους, διότι έγιναν όργανα του θείου Πνεύματος, ενεργούντα και κινούμενα κατά τη θέληση και δύναμη εκείνου.

Αυτά προαναγγέλθηκαν και μέσω των προφητών του, όπως δια του Ιεζεκιήλ: «θα σας δώσω καρδιά νέα και Πνεύμα νέο θα βάλω μέσα σας, το Πνεύμα μου». (Ιεζ. 36,26). Δια του Ιωήλ: «και κατά τις έσχατες μέρες θα εκχύσω από το Πνεύμα μου επάνω σε κάθε σάρκα». (Ιωήλ 2,28). Δια του Μωυσή: «ποιός θα καταστήσει προφήτες όλο το λαό του Κυρίου, όταν δώσει ο Κύριος σ' αυτούς το Πνεύμα του;».

Ο ίδιος δε ο Κύριος έλεγε: «όποιος πιστεύει σε μένα, θα ρεύσουν ποτάμια ζωντανού ύδατος από την κοιλιά του» το οποίο ερμηνεύοντας ο ευαγγελιστής: «τούτο το έλεγε περί του Πνεύματος που επρόκειτο να λαμβάνουν οι πιστεύοντες σ' αυτόν». (Ιω. 17,39). Έλεγε επίσης στους μαθητές του: «εάν με αγαπάτε, θα τηρήσετε τις εντολές μου, κι' εγώ θα ζητήσω από τον Πατέρα να σας στείλει άλλο Παράκλητο, για να μείνει μαζί σας αιωνίως, το Πνεύμα της αληθείας» και «ο δε Παράκλητος, το άγιο Πνεύμα, που θα στείλει ο Πατέρας στο όνομά μου, εκείνος θα σας διδάξει τα πάντα» και «θα σας οδηγήσει σε όλη την αλήθεια». (Ιω.14,15 - 14,26 - 15,26 - 17,39).

Τώρα λοιπόν εκπληρώθηκε η επαγγελία και κατήλθε το άγιο Πνεύμα, σταλμένο και δοσμένο από το Πατέρα και τον Υιό και αφού περιέλαμψε τους αγίους μαθητές και τους άναψε θείως ως πραγματικές λαμπάδες και τους ανέδειξε σε φωστήρες υπερκοσμίους και παγκοσμίους. Όπως δε, αν κανείς ανάψει από τη φωσφόρο λαμπάδα άλλη και από 'κείνη άλλη και ούτω καθεξής, κρατώντας το με τη διαδοχή, έχει πάντοτε το φως μόνιμα, έτσι δια της χειροτονίας των Αποστόλων επί τους διαδόχους των διαδίδεται η χάρη του θείου Πνεύματος δι' όλων των γενεών και φωτίζει όλους τους υπακούοντας στους ποιμένες και διδασκάλους.

Το άγιο Πνεύμα που δεν αποστέλλεται μόνο, αλλά και αποστέλλει τον από τον Πατέρα Υιό πάνω στη γη και μας δίδαξε τα θαυμαστά και μεγάλα. Διότι το άγιο Πνεύμα ήταν πάντοτε και συνυπήρχε με τον Υιό στον Πατέρα, συνδημιουργώντας στο καιρό τους τα δημιουργηθέντα και συνανακαινίζοντας τα φθαρέντα και συγκρατώντας τα διαμένοντα, πανταχού παρόν και τα πάντα πληρούν και διέπον και εφορών. Όχι μόνο παντού, αλλά και πάνω από το παν, ούτε σε όλο τον αιώνα και το χρόνο μόνο, αλλά και πριν από κάθε αιώνα και χρόνο».

(Πατερικές εκδόσεις «Γρηγόριος ο Παλαμάς», τόμος 10ος)

Πράγματι: Πενήντα χρόνια συνεχιζόμενου εμπαιγμού!

Οἱ Οἰκουμενιστὲς ποὺ «ἐπιχειροῦν ἐκ τῶν ἔσω νὰ ἀλλοιώσουν τὸ ὀρθόδοξο φρόνημα.. ὡς ἐσωτερικοὶ ἐχθροί, εἶναι πιὸ ἐπικίνδυνοι... Ποιός θὰ τοὺς ἀποκαλύψει καὶ θὰ τοὺς φανερώσει, γιὰ νὰ προφυλάξει τὸ ποίμνιο;».   «Οἱ ἐκκλησιαστικοί μας ἡγέτες προετοιμάζουν κακὴ ἕνωση μὲ τοὺς αἱρετικούς»!

(π. Θεόδωρος Ζήσης)


Ἀλήθεια! Ποιός! Ἰδοὺ τὸ πρόβλημα! 

«Ο ΣΩΤΗΡ»  ΔΙΑΛΕΓΕΙ  ΑΙΡΕΤΙΚΟΥΣ;

Γι’ αὐτὸ καὶ εἶναι φανερὸ πλέον τὸ χρέος μας. Στὴν περίοδο αὐτή, ποὺ τὸ οἰκουμενιστικὸ πνεῦμα ἔχει ξεσπάσει σὰν θύελλα, νὰ μείνουμε πιστοὶ στὴν Ὀρθοδοξία μας. Μὴν ἐπηρεαζόμαστε ἀπὸ τὶς ἐντυπωσιακὲς ἐκδηλώσεις. Ἐνόσῳ οἱ ἑτερόδοξοι δὲν ἀπαρνοῦνται τὶς πλάνες τους, καμία ἀπολύτως ἕνωση ἢ συνεργασία δὲν μποροῦμε νὰ ἔχουμε μαζί τους.

Ἡ προτροπὴ τοῦ ἁγίου Μάρκου τοῦ Εὐγενικοῦ νὰ φεύγουμε μακριὰ ἀπὸ τοὺς προδότες τῆς πίστεως, ὅπως φεύγουμε μακριὰ ἀπὸ τὰ φίδια, εἶναι περισσότερο ἀπὸ ὁποτεδήποτε ἄλλοτε ἐπίκαιρη: «Φευκτέον αὐτοὺς ὡς φεύγει τις ἀπὸ ὄφεως»!

«Περιοδικὸ «Ὁ Σωτήρ»

Καμιά συνεργασία, λοιπόν, μὲ τοὺς Παπικούς, ἀλλὰ συνεργασία καὶ κοινωνία μὲ τοὺς Παναιρετικοὺς Οἰκουμενιστές!

Χθὲς παρουσιάσαμε, γιὰ ἄλλη μιὰ φορά, τὴν αὐτο-ἀποκάλυψη τῆς Βατικάνειας ταυτότητας τῶν Οἰκουμενιστῶν, μὲ τὴ συνέντευξη-περιβόλι τοῦ καθηγητῆ Πέτρου Βασιλειάδη. Μὲ αὐτή, κατανοεῖται ὁ ἐμπαιγμὸς τῶν ἀγνοούντων πιστῶν καὶ ἡ ὑποκρισία, ὅσων ἀκόμα διατείνονται ὅτι ὀφείλουμε ὑπακοὴ σὲ τέτοιους ψευδοποιμένες καὶ λυκοποιμένες, παρὰ τὴν γνωστοποίηση τῶν Πατερικῶν κειμένων ποὺ διδάσκουν ἀνυπακοὴ σὲ αὐτοὺς καὶ ἀποτείχιση.

Παρουσιάζουμε σήμερα μιὰ “ἄλλη” ἀποκάλυψη· γνωστὰ πράγματα δηλαδή,  ἀλλὰ στὴ σωστή τους διάσταση. Πρόκειται γιὰ δύο ἄρθρα, ἕνα παλαιότερο τοῦ π. Θεοδώρου Ζήση καὶ ἕνα πρόσφατο τοῦ περιοδικοῦ «Ὁ Σωτήρ». Καὶ στὰ δύο εἶναι φανερὴ ἡ νεο-πατερικὴ νοοτροπία–διδασκαλία τῶν συγχρόνων ἀντι-Οἰκουμενιστῶν, σεβαστῶν καὶ ἀγαπητῶν κατὰ τὰ ἄλλα ἀδελφῶν καὶ Πατέρων, ἀδιάψευστο ντοκουμέντο τῆς Οἰκουμενιστικῆς φθορᾶς, ποὺ ἔχουμε ἅπαντες ὑποστεῖ, καὶ τὴν ὁποία ἔχουν ἐπιφέρει οἱ ἐπὶ δεκαετίες δρῶντες Οἰκουμενιστὲς στὶς συνειδήσεις, ἀλλοιώνοντας ἀνεπαίσθητα τὰ ὀρθόδοξα κριτήρια καὶ τὴν ὀρθόδοξη αὐτοσυνειδησία. Πρόκειται γιὰ τὴν ἀλλοίωση στὴν ἀντιμετώπιση τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, τὴν παρερμηνεία τῆς διδασκαλίας τῶν Ἁγίων Πατέρων ὡς πρὸς τὴν ἔναντί τους τηρητέα στάση.

Ἔτσι, σ’ αὐτά, ἐκ νέου, πάλι καὶ πάλι καταγγέλλονται οἱ οἰκουμενιστικὲς ἀθλιότητες τῶν «ὀρθοδόξων» Ἐπισκόπων, ὅπως γίνεται ἐπὶ 60 περίπου χρόνια ἀπὸ τοὺς ἴδιους χώρους. Παρὰ τὶς καταγγελίες ὅμως, παρὰ τὴν γιγάντωση τοῦ Οἰκουμενιστικοῦ καρκινώματος, δὲν προχωροῦν στὶς διδασκόμενες ἀπὸ τὴν ἱερὰ Παράδοση ἐνέργειες. Ἀφήνουν νὰ προχωροῦν τὰ πράγματα πρὸς ὄφελος τῆς Παναιρέσεως. Ἀντὶ νὰ ἐμποδίσουν τὸ ἔγκλημα ποὺ ἐπιτελοῦν οἱ Οἰκουμενιστές, τὸ ἀφήνουν νὰ ἐκτυλίσσεται πρὸ τῶν ὀφθαλμῶν τους, ἀρκούμενοι –κατὰ τὴν ἐν ἱερᾷ ἀγανακτήσει ἔκφραση τοῦ ἀείμνηστου ἀγωνιστῆ καθηγητῆ Ἰωάννη Κορναράκη– σὲ ἕνα ἀναποτελεσματικὸ “χαρτοπόλεμο”!

Δὲν συλλογίζονται, ἄραγε, ὅτι ἂν ὁλοκληρωθεῖ τὸ κατὰ τῆς Πίστεως ἔγκλημα, τὸ μόνο ποὺ θὰ μπορέσουν νὰ κάνουν θὰ εἶναι μιὰ διαμαρτυρία τύπου «νίπτω τὰς χεῖρας μου» τοῦ Ποντίου Πιλάτου, καὶ μιὰ ἀπολογία τοῦ τύπου, ἐμεῖς κάναμε τὸ καθῆκον  μας;

Παραθέτουμε ἀποσπάσματα ἀπὸ τὸ ἄρθρο τοῦ π. Θεοδώρου Ζήση: «Μᾶς ἑτοιμάζουν κακὴ Ἕνωση», καὶ τοῦ ἄρθρου τοῦ «Σωτῆρος»: «Ἡ συνάντηση τῶν Ἱεροσολύμων: Πενήντα χρόνια συνεχιζόμενου ἐμπαιγμοῦ».

«Μᾶς ἑτοιμάζουν κακὴ  Ἕνωση»

τοῦ π. Θεοδώρου Ζήση

«Ὅσοι ἐπιχειροῦν ἐκ τῶν ἔσω νὰ ἀλλοιώσουν τὸ ὀρθόδοξο φρόνημα, νὰ νοθεύσουν τὴν δογματικὴ διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας..., ὡς ἐσωτερικοὶ ἐχθροί, εἶναι πιὸ ἐπικίνδυνοι, διότι καλυπτόμενοι κάτω ἀπὸ τὸ εὐλογημένο καὶ ἁγιασμένο ράσο τοῦ ὀρθοδόξου κληρικοῦ καὶ τὴν ἰδιότητα τοῦ ὀρθοδόξου θεολόγου δημιουργοῦν σύγχυση στὸ πλήρωμα τῶν πιστῶν, οἱ ὁποῖοι τοὺς τιμοῦν, τοὺς σέβονται καὶ τοὺς ὑποδέχονται, πολλὲς φορὲς μετὰ βαΐων καὶ κλάδων, χωρὶς νὰ γνωρίζουν ὅτι δὲν τιμοῦν ποιμένες, ἀλλὰ ψευδοποιμένες, ποὺ ὁδηγοῦν τὸ ποίμνιο ὄχι σὲ λιβάδια ὀρθόδοξα, “εἰς νομὰς σωτηρίους”, ἀλλὰ σὲ χωράφια ποὺ βλαστάνουν τὰ δηλητηριώδη φυτὰ τῶν αἱρέσεων, “εἰς νομὰς ἀπωλείας”.

»Ποιός θὰ τοὺς ἀποκαλύψει καὶ θὰ τοὺς φανερώσει, γιὰ νὰ προφυλάξει τὸ ποίμνιο; Συνήθως αὐτοὶ ἀνήκουν στοὺς δυνατούς, στοὺς κατέχοντες, στοὺς διαπλεκόμενους

Ξεδιάντροπα οἱ Οἰκουμενιστὲς ἀποκαλύπτουν τὰ σχέδιά τους. Καὶ οἱ Ποιμένες σιωποῦν!

Σεληνιακὸ πεδίο ἡ ἐπίσημη Ἐκκλησία!

Οἱ Οἰκουμενιστὲς ἔχουν κυριολεκτικὰ «ξεσαλώσει», ἀλλὰ οἱ Ποιμένες δὲν ἀσχολοῦνται μὲ τὴν αἵρεση ποὺ κυριαρχεῖ, δὲν διαφωτίζουν τοὺς πιστούς,  ἀλλ’ ἀναμένουν παθητικὰ τὸ μοιραῖο!

Ὁ Π. Βασιλειάδης, μιλᾶ ξεκάθαρα γιὰ ἑνότητα ...πρὶν τὴν Ἕνωση καὶ χαρακτηρίζει τὶς κακοδοξίες τῶν Παπικῶν ὡς “νόμιμη ποικιλία”, ποὺ φυσικὰ ἡ κάθε «Ἐκκλησία» θὰ κρατήσει!

Μετὰ τὰ τελευταῖα καμώματα τοῦ Πατριάρχη στὰ Ἱεροσόλυμα καὶ ἀλλαχοῦ, ὡς ἐπίσης καὶ τῶν Ἐπισκόπων, μετὰ  τὴν ἔξαρση τῶν συμπροσευχῶν καὶ τῶν Διαλόγων, μετὰ τὶς προαναγγελίες Πανορθοδόξου ἀλλὰ καὶ κοινῆς μὲ τοὺς Παπικοὺς Συνόδου, ἔρχεται καὶ ἡ συνέντευξη ποὺ ἔδωσε ὁ κ. Πέτρος Βασιλειάδης, ὡς ἐπιστέγασμα καὶ ἐπιβεβαίωση τῆς συντελεσθείσης προδοσίας. Γιὰ νὰ τὰ ἀκούσουν οἱ Ποιμένες καὶ νὰ ἀποδείξουν ἄλλη μιὰ φορὰ διὰ τῆς σιωπῆς τὴν συγκατάθεσή τους στὰ Οἰκουμενιστικὰ δρώμενα καὶ τὴν εὐπείθειά τους στὸν “Πρῶτο” τοῦ ἐσβεσμένου Φαναρίου.

Καὶ οἱ ὑπόλοιποι Χριστιανοὶ τί θὰ κάνουν; Θὰ συνεχίσουν νὰ τοὺς ἀκολουθοῦν ὥς τὸ τέλος; 

Στὴ τελευταία, λοιπόν, συνέντευξη ὁ κ. Π. Βασιλειάδης:

 * Ὁμιλεῖ ξεκάθαρα γιὰ ἑνότητα πρὶν τὴν ...Ἕνωση(!) «Ἑνότητα τῆς κοινωνίας ἐν νομίμῳ ποικιλίᾳ”. Αὐτὸ σημαίνει ὅτι δὲν εἶναι ἀνάγκη ἐμεῖς νὰ ἐπιβάλλουμε στὴν τεράστια Καθολικὴ χριστιανικὴ κοινότητα ΟΛΕΣ τὶς ἰδιαιτερότητες τὶς ὁποῖες ἔχει ἡ δική μας Παράδοση καὶ ἡ δική μας πνευματικότητα, οὔτε ὅμως καὶ αὐτοὶ νὰ ἐπιβάλλουν σὲ μᾶς. Χρειάζεται καὶ καταφάσκεται αὐτὸ ποὺ ὀνομάζεται “νόμιμος ποικιλία”»!!!

* Δηλώνει ὅτι «ὁ θεολογικὸς διάλογος ἔχει καταλήξει σὲ σοβαρὰ ἐπιτεύγματα ἰδιαίτερα γιὰ τοὺς Ὀρθοδόξους», ἀφοῦ οἱ Παπικοὶ σχεδὸν υἱοθέτησαν τὴ θεολογία μας(!!!) τὴν ἐκκλησιολογία μας(!) καὶ ἄρα δὲν μπορεῖ πλέον νὰ μιλάει κανεὶς γιὰ ἔλλειψη ἑνότητας!!!!!!

* Ὁ κ. Βασιλειάδης διαβεβαιώνει ὅτι ἡ Κοινὴ Δήλωση Πάπα-Πατριάρχη ταυτίζεται μὲ τὶς πρόσφατες ἀποφάσεις τῶν Προκαθημένων τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν!

* Τὸ κείμενο αὐτό, λέγει, πρέπει νὰ προσυπογράψει κάθε ἐχέφρων Ὀρθόδοξος πιστός!

* Ὁ Πάπας Φραγκίσκος εἶναι ὁ ἰδανικὸς Πάπας μὲ τὸν ὁποῖον θὰ μποροῦσε οὐσιαστικὰ νὰ ταυτιστεῖ πνευματικὰ ἡ Ὀρθοδοξία!

* Δηλώνει ὅτι «ποτὲ δὲν ὑπῆρξε πλήρης διαχωρισμὸς μεταξὺ τῶν δύο Παραδόσεων, τῆς Ἀνατολικῆς καὶ τῆς Δυτικῆς Ἐκκλησίας. Ὑπῆρχε ἕνα σχίσμα, μία διατάραξη τῆς εὐχαριστιακῆς κοινωνίας, καὶ φυσικά, οἱ δύο διαφορετικοὶ δρόμοι πνευματικότητος (σ.σ. κι ὄχι οἱ αἱρέσεις τῶν Παπικῶν) ποὺ ἀνέπτυξαν οἱ δύο πλευρές, ἀλλὰ ποτὲ δὲν ὑπῆρχε διάσπαση τῆς ἑνότητας. Αὐτὸν τὸν ἐπαναπροσδιορισμὸ τῆς δοθείσης ὑπὸ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ὑπὸ τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ ἑνότητας, αὐτὴν τὴν ὑπογραμμίζουνε ἐκ νέου, καὶ αὐτὸ ἔχει ἀποδείξει καὶ ὁ θεολογικὸς διάλογος»!!!

* Στὸ Εὐαγγέλιο τῆς κρίσεως ἡ σωτηρία μας ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὸν τρόπο μὲ τὸν ὁποῖο ἀντιμετωπίζουμε τὸν κάθε ἄνθρωπο, τὸν κάθε ἄλλο. Δὲν ταυτίζεται μὲ θρησκευτικὰ ἢ μὲ θεολογικὰ γεγονότα!

Ἀκολουθεῖ ἕνα μέρος ἀπὸ τὴν συνέντευξη τοῦ κ. Π. Βασιλειάδη. «Ἀπολαῦστε», ἴσως εἶναι ἡ καλύτερη Οἰκουμενιστική του συνέντευξη. Ἂν μάλιστα θέλετε νὰ ἀκούσετε ὅλα τὰ μαργαριτάρια του, ὑπάρχει ὁλόκληρη σὲ Βίντεο!

 (Μετὰ ἀπὸ εἰσαγωγικὰ τοῦ ἐρωτῶντος δημοσιογράφου ὁ κ. Βασιλειάδης παίρνει τὸ λόγο καὶ λέει τὰ ἑξῆς ἐξωφρενικὰ γιὰ Ὀρθόδοξο θεολόγο).

Καθηγητὴς Π. Βασιλειάδης: Ἂν τὴ διαβάσει κανείς, αὐτὴ τὴν Κοινὴ Δήλωση (σ.σ. Πάπα καὶ Πατριάρχη), οὐσιαστικὰ εἶναι σὰ νὰ διαβάζει τὶς ἀποφάσεις τῶν Προκαθημένων τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν. Μὲ μία μόνο ἐξαίρεση. Ἡ τελευταία παράγραφος, ὅπως κάνουν ὅλα τὰ κείμενα τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας, ἀναφέρεται στὴν ὑπερβολικὴ λατρεία τῆς Θεοτόκου καὶ εἶναι φυσιολογικὸ νὰ καταλήγει ἕνα κοινὸ Ἀνακοινωθὲν μὲ κάτι ποὺ ἀναφέρεται στὴν Θεοτόκο.

Ἂν ἐξαιρέσει αὐτὸ τὸ κομμάτι κανείς, κι ἂν ἐξαιρέσει καὶ μερικὰ πολὺ σημαντικὰ στοιχεῖα, τὰ ὁποῖα δείχνουν τὸ νέο πνεῦμα τὸ ὁποῖο διακατέχει τὸν Πάπα Φραγκίσκο, αὐτὸ δηλ. τὸ πνεῦμα ἀνάγκης κοινωνικῆς προσφορᾶς καὶ κοινωνικῆς ἀναφορᾶς τῆς Ἐκκλησίας, τοῦ Χριστιανισμοῦ, κατὰ τὰ λοιπὰ εἶναι ἕνα κείμενο τὸ ὁποῖο ὄχι μόνο προσυπογράφει καὶ πρέπει νὰ προσυπογράψει κάθε ἐχέφρων Ὀρθόδοξος πιστός, ἀλλὰ καὶ νὰ τὸ προωθήσει ὅσο μπορεῖ.

Πραγματικὰ λέω ὅτι δὲν λείπουν οἱ ἀναφορὲς στὴν κοινωνικὴ εὐθύνη τῆς Ἐκκλησίας μέσα ἀπὸ τὰ κείμενα τῶν πανορθοδόξων συνδιασκέψεων, ἀλλὰ θὰ πρέπει νὰ ὁμολογήσουμε ὅτι γιὰ μιὰ ἀκόμη φορὰ αὐτὸς ὁ καημὸς τοῦ νέου Πάπα (δὲν ξέρω ἂν θὰ βρεθεῖ ἄλλος Πάπας μὲ τὸν ὁποῖον θὰ μπορέσει οὐσιαστικὰ νὰ ταυτιστεῖ πνευματικὰ ἡ Ὀρθοδοξία) μιλάει γιὰ τὴν εἰρήνη, γιὰ τὴν πείνα, γιὰ τὴ φτωχεία, γιὰ τὴν ἀμάθεια καὶ κυρίως γιὰ τὴν ἄνισον διανομὴ τῶν ἀγαθῶν, ποὺ πρέπει συνεχῶς νὰ ἀντιμετωπίζονται. Ἡ οἰκοδόμηση, ἑπομένως, λέει, “καθῆκον μας εἶναι νὰ ἐπιζητοῦμε τὴν οἰκοδόμηση στὴν ἀπὸ κοινοῦ μιᾶς δικαίας καὶ ἀνθρωπίνης κοινωνίας”, στὴν ὁποίαν, βεβαίως, κανεὶς “δὲν θὰ αἰσθάνεται ἀποκλεισμένος καὶ περιθωριοποιημένος”. Εἶναι ἡ 5η παράγραφος.

Ἀλλὰ πέρα ἀπ’ αὐτό. Αὐτὴ ἡ Κοινὴ Δήλωση κάνει γιὰ πρώτη φορὰ (τουλάχιστον ἀπ’ ὅ,τι ξέρω ἐγώ), κάνει λόγο καὶ γιὰ κάτι τὸ ὁποῖο στὸν πολυμερῆ οἰκουμενικὸ διάλογο, εἶχε ἀρχίσει σιγά-σιγὰ νὰ ἀναδεικνύεται. Ποιό εἶναι αὐτό; Νὰ σᾶς διαβάσω μόνο τὴν δεύτερη παράγραφο, εἶναι πολὺ σηγμαντικό:

“2. Ἡ ἀδελφική ἡμῶν συνάντησις σήμερον εἶναι ἕν νέον καί ἀναγκαῖον βῆμα εἰς τήν πορείαν πρός τήν ἑνότητα”. Δὲν μιλάει γιὰ Ἕνωση, αὐτὸ θὰ ἀκολουθήσει φυσικά, μὲ τοὺς θεολογικοὺς διαλόγους, μὲ τὸν διάλογο δηλ. τῆς Ἀληθείας, ἔχει ἀκόμη χρόνο, ἀλλὰ μιλᾶνε γιὰ ἑνότητα “πρός τήν ὁποίαν μόνον τό Ἅγιον Πνεῦμα δύναται νά μᾶς ὁδηγήσῃ”. (σ.σ. Δηλ. τὸ Ἅγιον Πνεῦμα, ὁ Θεός, ἀντιφάσκων πρὸς ἑαυτόν, πρὸς τὶς Ἐντολές Του, θὰ μᾶς ὁδηγήσει σὲ ἑνότητα πρὶν συμφωνήσουμε στὴν Ἀλήθεια!).

Καὶ ποιά εἶναι αὐτὴ ἡ ἑνότητα; Εἶναι ἡ ἑνότητα τῆς κοινωνίας ἐν νομίμῳ ποικιλίᾳ”. Αὐτὸ σημαίνει ὅτι δὲν εἶναι ἀνάγκη ἐμεῖς νὰ ἐπιβάλλουμε στὴν τεράστια Καθολικὴ χριστιανικὴ κοινότητα ΟΛΕΣ τὶς ἰδιαιτερότητες τὶς ὁποῖες ἔχει ἡ δική μας Παράδοση καὶ ἡ δική μας πνευματικότητα, οὔτε ὅμως καὶ αὐτοὶ νὰ ἐπιβάλλουν σὲ μᾶς. Χρειάζεται καὶ καταφάσκεται αὐτὸ ποὺ ὀνομάζεται “νόμιμος ποικιλία”.

(σ.σ.: «Τί ἔτι χρείαν ἔχομεν μαρτύρων;  Ἀκούσατε» ἀπὸ ἔγκυρο πρόσωπο τί ἔχουν ἀποφασίσει. Μήπως θὰ βγεῖ ὁ Ζηζιούλας ἢ ὁ Βαρθολομαῖος νὰ τὰ διαψεύσει. Ὄχι. Αὐτὰ ἐξ ἄλλου τὰ διακηρύσσουν ὄχι, κρυφά ("εἰς τὸ οὖς») οἱ διάφοροι ὑπηρέτες τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἀλλὰ «ἐπὶ τῶν δωμάτων»! Καὶ οἱ Ἐπίσκοποι, οἱ ἀντι-Οἰκουμενιστὲς Πατέρες ...καθεύδουν! Ἀκοῦνε τὴν καταδικαστικὴ ἀπόφαση, καὶ λένε: «ἄχρι τοῦ καιροῦ τῆς δολοφονίας τοῦ καταδίκου, θὰ περιμένουμε. Ὅταν τὸν σκοτώσουν, ὅταν δηλαδή, διαπράξουν τὸ ἔγκλημα, ὅταν δοῦμε νὰ χύνονται τὰ αἵματα καὶ νὰ πορφυρώνουν τὴν γῆν, τότε θὰ βγοῦμε καὶ θὰ καταδικάσουμε τὸ ἔγκλημα, ἀλλὰ καὶ θὰ ποῦμε ὡς ὁ Πιλᾶτος: «Ἀθῶός εἰμι ἀπό τοῦ αἵματος τοῦ δικαίου τούτου· ὑμεῖς ὄψεσθε»!).

Δημοσιογρ.: Ὑπάρχει αὐτὴ ἡ διάκριση, τυγχάνει ὅμως καὶ μιὰ σύγχυση μεταξὺ τῆς λέξεως ”ἑνότητα” καὶ ”ἕνωση”. Ὅταν πρακτικά αὐτὴ τὴν στιγμὴ μιλᾶμε, καὶ μιλᾶτε καὶ ἐσεῖς, ἀλλὰ καὶ τὸ κείμενο, γιὰ ἑνότητα μεταξὺ τῆς Ὀρθοδόξου Ἀνατολικῆς Ἐκκλησίας καὶ τῆς Ρωμαιοκαθολικῆς Ἐκκλησίας, τί σημαίνει αὐτό;

Καθηγητὴς Π. Βασιλειάδης: Σημαίνει ὅτι ποτέ, μὰ ποτέ, ὅσο καὶ νὰ θέλουν πολλοὶ νὰ τὸ τονίσουν, ποτὲ δὲν ὑπῆρξε πλήρης διαχωρισμὸς μεταξὺ τῶν δύο Παραδόσεων, τῆς Ἀνατολικῆς καὶ τῆς Δυτικῆς. Ὑπῆρχε ἕνα σχίσμα καὶ ὑπῆρχε μία διατάραξη τῆς κοινωνίας καὶ διατάραξη, θὰ λέγαμε, τῆς εὐχαριστιακῆς κοινωνίας, καὶ φυσικὰ διαφορετικοὶ δρόμοι πνευματικότητος ποὺ ἀνέπτυξαν οἱ δύο πλευρές, ἀλλὰ ποτὲ δὲν ὑπῆρχε διάσπαση τῆς ἑνότητας. Αὐτὸν τὸν ἐπαναπροσδιορισμὸ τῆς δοθείσης ὑπὸ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ὑπὸ τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ ἑνότητας, αὐτὴν τὴν ὑπογραμμίζουνε ἐκ νέου, καὶ αὐτὸ ἔχει ἀποδείξει καὶ ὁ θεολογικὸς διάλογος. Ὁ θεολογικὸς διάλογος ἔχει καταλήξει σὲ τέτοια (ὅπως τὸ ἀναφέρει καὶ τὸ κείμενο) σὲ τέτοια –θὰ λέγαμε– σοβαρὰ ἐπιτεύγματα ἰδιαίτερα γιὰ τοὺς Ὀρθοδόξους, σχεδὸν υἱοθέτησης καὶ τῆς φρασεολογίας, καὶ τῆς θεολογίας, καὶ τῆς ἐκκλησιολογίας τῆς Ὀρθόδοξης Ἀνατολικῆς Ἐκκλησίας, ποὺ πλέον δὲν μπορεῖ νὰ μιλάει κανεὶς γιὰ ἔλλειψη ἑνότητας.

Βέβαια αὐτὴ ἡ ἑνότητα δὲν εἶναι πλήρης ἀκόμη. Ἡ πλήρης ἑνότης, μετὰ τὴν ὁλοκλήρωση τοῦ θεολογικοῦ διαλόγου, τοῦ διαλόγου τῆς Ἀληθείας θὰ ἐπέλθει μόνο μὲ τὴν εὐχαριστιακὴ ἑνότητα, δηλαδή, ὅταν θὰ μποροῦν νὰ συμμετέχουν στὸ κοινὸ ποτήριο Καθολικοὶ καὶ Ὀρθόδοξοι. Αὐτὸ ἀκόμη, ὅπως καὶ τὸ ἀναγνωρίζει τὸ κείμενο, εἶναι τὸ ζητούμενο καὶ γι’ αὐτὸ δεσμεύονται νὰ προχωρήσουν πρὸς αὐτὴν τὴν κατεύθυνση, θὰ λέγαμε, οἱ ἐκπρόσωποι τῶν δύο αὐτῶν μεγάλων χριστιανικῶν Παραδόσεων...

Ἀποτελεῖ ἀναφέρετο, ὄχι δικαίωμα, ὑποχρέωση τῆς ὀρθόδοξης χριστιανικῆς κοινότητας νὰ βαδίσει πρὸς τὴν ἑνότητα τῶν πάντων. Αὐτὸ τὸ ὁποῖο εὔχεται ἡ Ἐκκλησία ἐν συνάξει καθημερινῶς, «ὑπὲρ τῆς τῶν πάντων ἑνώσεως», αὐτὰ τὰ πράγματα δὲν μπορεῖ νὰ μὴν τὰ ἐπιδιώκει καὶ νὰ μὴ βάζει ἕνα χέρι συνεργείας, γιατὶ εἶναι θέματα τὰ ὁποῖα ἀνήκουν στὸν Τριαδικὸ Θεό, βέβαια, ἡ ἑνότητα αὐτή· ἀλλὰ δὲν μπορεῖ νὰ μὴ ἔχει αὐτὴν τὴν εὐθύνη νὰ προωθεῖ αὐτὴ τὴν ἑνότητα. Αὐτὸ εἶναι τὸ ἕνα. Καὶ τὸ δεύτερο καὶ τὸ κυριότερο, ὁ ἀπώτερος στόχος τῆς θείας οἰκονομίας εἶναι ἡ ἑνότητα τῶν πάντων (σ.σ. καὶ μετὰ τοῦ διαβόλου καὶ τῶν ὀργάνων του αἱρετικῶν ποὺ ἐπιμένουν ἀμετανόητα στὴν αἵρεση;) ἵνα οἱ πάντες, «ἵνα τὰ πάντα καὶ ἐν πάσει Θεός», λέει ὁ ἀπ. Παῦλος ἢ ἀργότερα λιγάκι, αὐτὸ ποὺ ἔγινε, «τὰ πάντα καὶ ἐν πάσει Χριστός». Ἀλλὰ αὐτὸ δὲν μπορεῖ νὰ γίνει καὶ δὲν μπορεῖ καὶ ἡ μαρτυρία τὴν ὁποία ὀφείλει νὰ καταθέσει ἡ Ἐκκλησία, ἡ Ἐκκλησία τί κάνει; Ἡ Ἐκκλησία εἶναι τὸ σῶμα τοῦ ζῶντος Χριστοῦ. Ὡς σῶμα τοῦ ζῶντος Χριστοῦ, οὐσιαστικὰ συνεχίζει τὸ ἔργο τὸ ἀπολυτρωτικὸ ἔργο τῆς κεφαλῆς, δηλ. τοῦ Χριστοῦ. Ἔ, αὐτὸ τὸ ἔργο εἶναι ἡ σωτηρία σύμπαντος τοῦ κόσμου, τῆς ἀνθρωπότητος καὶ τῆς κτιστῆς δημιουργίας..., διατήρηση τοῦ Οἰκοσυστήματος δηλαδή, ποὺ ὅλοι ξέρουμε, ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης εἶναι μοναδικὸς ἀνάμεσα σὲ ὅλους, ὄχι τοὺς χριστιανούς, σὲ ὅλους τοὺς θρησκευτικοὺς ἡγέτες, αὐτά, εἶναι ἀπὸ τὶς ὑποχρεώσεις τῆς Ἐκκλησίας. Καὶ δυστυχῶς στὸν Ἑλλαδικὸ χῶρο ὑπάρχει ἕνα σύνδρομο φοβίας, ἴσως ἀπὸ ἄγνοια τοῦ πλούτου τῆς Ὀρθόδοξης θεολογίας, ἴσως γιατὶ φοβοῦνται μὴ τυχὸν ὁ δυτικὸς κόσμος ἐπικυριαρχίσει καὶ χάσουμε τὴν ταυτότητά μας. Αὐτὸ εἶναι λάθος, ἴσα ἴσα, ὅπως διεφάνη ἀπὸ εἰσήγηση τοῦ π. Εἰρηναίου Δεληδήμου, ἡ εὐεργετικὴ γιὰ τὴν Ὀρθοδοξία συνέπεια ὅλων αὐτῶν τῶν διαλόγων, ὅπου διαχρονικὰ βλέπουμε ὅτι κάθε φορὰ ποὺ ἀνοίγεται ἡ Ἐκκλησία, ἀκόμη καὶ ἂν ἔρχονται ὡς κατακτηταί, περίπτωση τῶν Σταυροφοριῶν..., αὐτὸς ποὺ ἦταν οὐσιαστικὸς νικητής, ἦταν πάντοτε ἡ Ἀνατολή. Καὶ αὐτὸ συμβαίνει καὶ σήμερα(!!!).

Δὲν πρέπει νὰ βλέπουμε τὸν κάθε ἄλλο, ὅποιος καὶ νὰ εἶναι αὐτός, ἑτερόδοξος ἢ ἑτερόθρησκος, ὡς κάτι τι τὸ ὁποῖον εἶναι διαφορετικὸ ἀπὸ τὴν εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ. Θυμηθεῖτε τὸ Εὐαγγέλιο τῆς κρίσεως. Ταυτίζεται ὄχι μὲ θρησκευτικά, εἴτε μὲ θεολογικὰ γεγονότα ἡ σωτηρία μας· ἡ σωτηρία μας ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὸν τρόπο μὲ τὸν ὁποῖο ἀντιμετωπίζουμε τὸν κάθε ἄνθρωπο, τὸν κάθε ἄλλο, –καὶ φυσικὰ τὸν ὄντως ἄλλο, τὸν κάθε ἄλλο ὡς εἰκόνα τοῦ Χριστού, ὡς ἀδελφό του: «ἐφ᾿ ὅσον ἐποιήσατε ἑνὶ τούτων τῶν ἀδελφῶν μου τῶν ἐλαχίστων, ἐμοὶ ἐποιήσατε». Αὐτὸ ἀποτρέπει, θὰ λέγαμε, τὴν διολίσθηση πρὸς τὴν ἐκκοσμίκευση, γιατὶ καταλαβαίνω, εἶναι πολὺ φυσιολογικό, νὰ πεῖ κάποιος ὅτι ὅλα αὐτὰ γίνονται καὶ φυσιολογικὰ πηγαίνουμε, καὶ τὸ λέει ἐδῶ τὸ Κοινὸ Ἀνακοινωθὲν μιλάει ξεκάθαρα, δὲν εἶναι νὰ βροῦμε ἕνα κοινὸ παρανομαστὴ στὸ διάλογό μας, νὰ βροῦμε δηλ. κάτι καὶ ἐν πάσει περιπτώσῃ νὰ κάνουμε μία ἐπίπλαστη ἑνότητα. Ὄχι. Νὰ προχωρήσουμε στὴν ἑνότητα ἐν τῇ ἀληθείᾳ στὴν ἑνότητα ἐν τῇ μαρτυρίᾳ τοῦ Εὐαγγελίου.

 Τὸ Βίντεο

Ο Θεός μέσα από τις δοκιμασίες "πλείονα εμποιεί την έκπληξη"! Αγίου Νείλου

 

Ἀπὸ τὶς Ἐπιστολὲς ἁγίου Νείλου Ἀσκητοῦ, μαθητοῦ ἁγ. Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου

Αγαπητέ μου αδελφέ Χρήστο

Εδώ και αρκετό καιρό, πολλοί Αρχιερείς, ιερείς, Αρχιμανδρίτες, Θεολόγοι αλλά και άσχετοι τελείως, παρουσιάζονται ως ειδημονες, καθηγητές, υφηγητές και υπουργοί του Λόγου, παντογνώστες, παντεπόπτες, ερμηνευτές και Κανονολόγοι, στην ουσία όμως συκοφάντες, κατήγοροι και λασπολόγοι.

          Αγαπητέ μου αδελφέ Χρήστο,

          Παρ' όλο που πιστεύω πως έχεις πράγματι καλή διάθεση, μάλλον δεν εξήτασες αντικειμενικώς, και λεπτομερώς τις πηγές, μάλλον δεν ερεύνησες τους Πατέρες σχετικώς με την Αποτείχιση, και ενώ συνιστά παράλειψη και άγνοια, δεν είναι αυτό ντροπή.

          Ο ίδιος δεν γνώριζα τίποτε για αυτό το θέμα και αναλαμβάνω την ευθύνη που δεν ερεύνησα και δεν ρώτησα. Έχουν όμως πολύ μεγάλο μερίδιο ευθύνης και οι πνευματικοί μου και οι καθηγητές μου οι οποίοι επί τούτου απέκρυψαν την Αποτείχιση από τα Συγγράμματα των Πατέρων, για λόγους δήθεν διακρίσεως, ενώ διατηρούσαν κοινωνία με Οικουμενιστές. Ίσως φοβούνταν την παρεξήγηση του Κανόνος, βλέποντας τα πολυκέφαλα σχίσματα των Παλαιοημερολογητών. Ίσως είμαστε και μεις άξιοι τοιούτων ηγετών...

          Και συμπορευόμουν κι' εγώ ασυνείδητα με τους Οικουμενιστές, ελέγχοντας ευκαίρως-ακαίρως, πολεμώντας δίχως φόβο και με αδάμαστο πάθος, την Παναίρεση του Οικουμενισμού.

          Πριν μας συκοφαντήσετε και μας βρίσετε ως αιρετικούς, και σχισματικούς, παρακαλώ όλους τους αγαπητούς αδελφούς, συνιστώ εντόνως να διαβάσετε ταπεινά, προσεκτικά και απολύτως  αμερόληπτα, ανεπηρέαστοι από κάθε προκατάληψη και προδιάθεση, τα βιβλία του π. Ευθυμίου, ιδίως το σχετικό, ενημερωτικό, πάνυ Πατερικό και άκρως Αποκαλυπτικό:

          "Η διαχρονική Συμφωνία των Πατέρων για το Υποχρεωτικό του 15ου Κανόνος της Πρωτοδευτέρας Συνόδου περί Διακοπής Μνημονεύσεως Επισκόπου Κηρύσσοντος επ’ εκκλησίαις αίρεσιν”.

            Υπάρχει και για δωρεάν κατέβασμα στο διαδίκτυο και για τα κινητά μας.

          Είναι αλήθεια πως πάρα πολλοί, δεν γνωρίζουν καν για την Αποτείχιση και μόλις ακούν για αυτήν, αμέσως προτρέχουν σε δικά τους αβίαστα και εμπαθή συμπεράσματα, να μας τσουβαλιάσουν με άδικες γενικεύσεις στα πυρά των Σχισματικών "Γνησίων" Παλαιοημερολογητών και στα ωκεάνια άπατα βάθη των "ΕξωΚιβωτιακών".

          Εφ' όσον όμως οι συκοφαντίες παρουσιάζονται δημοσίως, δημοσίως λοιπόν και εμείς, επί ίσοις όροις, απαντούμε. Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος αποφαίνεται πως διά του αυτού τρόπου που γίνονται οι κατηγορίες, διά του ιδίου πάλιν τρόπου πρέπει και να αναιρούνται.

          Ας μου το συγχωρέσει ο αδελφός Χρήστος, (εάν και κατά πόσον αυτό αποτελεί

Πρὸς χειμαζομένους

Ἀπὸ τὶς Ἐπιστολὲς ἁγίου Νείλου Ἀσκητοῦ

μαθητοῦ ἁγ. Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου

(P.G. 79, 452BC).

Οἰκουμενιστικὸς Μιθριδατισμός!

Αὐτὴ εἶναι ἡ ΑΡΧΙΚΗ σελίδα τοῦ "ΑΜΕΝ" σήμερα.

 Καὶ ἡ Οἰκουμενιστικὴ προπαγάνδα καλὰ κρατεῖ.

Προχθὲς ἀπὸ τὸν Μεσογαίας Νικόλαο.

Σήμερα ἀπὸ τὸ "ΑΜΕΝ". 

Κυρίαρχα θέματα οἱ συναντήσεις μὲ τὸν Πάπα καὶ τοὺς Παπικοὺς στὸ Μίνσκ!
 Μάλιστα ὑπάρχουν τρεῖς φωτογραφίες τοῦ Πάπα!

Ἀγανακτεῖ κανείς;

Τὰ συνηθίσαμε, ὅπως συνήθισε,

ἐκεῖνος ὁ Μιθριδάτης, τὸ δηλητήριο.

Καὶ οἱ Ποιμένες καθεύδουν!

Με Εγκύκλιο ο Μεσογαίας Νικόλαος προπαγανδίζει υπέρ του Οικουμενισμού!

Φοβεροὶ οἱ καιροί μας, ἀποκαλυπτικοί, ἐσχατολογικοί. Ὁ Σωτηρικὸς Μητροπολίτης Μεσογαίας κ. Νικόλαος εὐτελίζοντας ἁγιογραφικὰ χωρία καὶ χρησιμοποιώντας τὰ μέσα ποὺ ἔχει ἡ Ἐκκλησία γιὰ νὰ διασώσει τὴν Πίστη καὶ νὰ οἰκοδομήσει τοὺς πιστούς, κάνει αἰσχίστου εἴδους προπαγάνδα ὑπὲρ τῆς ἐφαρμογῆς τῶν σχεδίων Βατικανοῦ καὶ Φαναρίου γιὰ τὴν Ἕνωση τῶν Ἐκκλησιῶν. Μετὰ τὴν προπαγάνδα ὑπὲρ τοῦ Ἐγκεφαλικοῦ Θανάτου, καὶ ἀνακατεύοντας ἀλήθειες καὶ πλάνη, θεωρεῖ «σημαντικὸ γεγονὸς ἐκκλησιαστικοῦ χαρακτῆρος» τὴν συνάντηση Πάπα καὶ Πατριάρχη στὰ Ἱεροσόλυμα μὲ ἀφορμὴ τὰ πενῆντα χρόνια τῆς ἄρσεως τῶν ἀναθεμάτων, καὶ δικαιώνει τὸν ἀγῶνα τοῦ Πατριάρχη Ἀθηναγόρα γιὰ αὐτὴν τὴν «ἄρση»!

Νὰ τὸν χαίρονται οἱ ἱερεῖς του, τὸ ποίμνιό του καὶ οἱ «σωτηρικοὶ» φίλοι του πού, χρόνια τώρα, ἀμνηστεύουν τὶς κακόδοξες θέσεις του!

 Πηγή: "Ἀκτίνες"

Μητροπολίτης Μεσογαίας Νικόλαος

"Στήκετε ἐν τῇ πίστει"

Κυριακὴ  Ἁγίων Πατέρων, 1 Ἰουνίου 2014

Ε Γ Κ Υ Κ Λ Ι Ο Σ 99H

Πρὸς τοὺς εὐλαβεῖς ἐφημερίους 

καὶ τὸν εὐσεβῆ λαὸ τῆς καθ’ ἡμᾶς ἱερᾶς Μητροπόλεως

Ἀγαπητοὶ πατέρες καὶ ἀδελφοί,

Τέλειωσε γιὰ φέτος ἡ ἀναστάσιμη περίοδος, καὶ ζοῦμε πλέον μὲ τὴν προσδοκία τῆς Πεντηκοστῆς. Ἡ ψυχή μας παλινδρομεῖ ἀνάμεσα στὴ χαρὰ τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου καὶ στὴν ἐλπίδα τῆς χάριτος τοῦ Ἁγ. Πνεύματος. «Δόξα τῷ Θεῷ πάντων ἕνεκεν». Εὔχομαι σὲ ὅλους πλούσια τὴν εὐλογία τοῦ Παρακλήτου. Ἤδη παρῆλθε καὶ ἡ ἐκκρεμότητα τῶν ἐκλογῶν τῆς Τοπικῆς Αὐτοδιοίκησης καὶ τοῦ Εὐρωπαϊκοῦ Κοινοβουλίου, καὶ ὅπως πάντα τὴν ἔνταση τῶν μεταξύ μας διαιρέσεων τὴν διαδέχεται τώρα ἡ πρόκληση τῆς ἑνότητος καὶ κοινῆς προσπάθειας, ὥστε ὅλοι μαζὶ νὰ ἀντιμετωπίσουμε τὴν ἐπίθεση τῆς δυσβάσταχτης πλέον καθημερινότητος. Εἶναι τόσο δύσκολα τὰ προβλήματά μας, ποὺ ἴσως αὐτοὶ ποὺ ἔχασαν στὶς ἐκλογὲς θὰ πρέπει νὰ νοιώθουν περισσότερο ἀνακουφισμένοι ἀπὸ ὅσους κέρδισαν. Ἐμεῖς εὐχόμαστε καλὴ δύναμη καὶ ἐπιτυχία στὴν ἀποστολή τους.

Εἶμαι βέβαιος ὅτι οἱ ἐκλεγμένοι ἐκπρόσωποι τῶν τοπικῶν κοινωνιῶν μὲ ἀνανεωμένο τὸν ἐνθουσιασμό τους θὰ κάνουν ὅ,τι καλύτερο μποροῦν ὅλοι μαζὶ γιὰ νὰ ἀνακουφίσουν τὸν τσακισμένο ἀπὸ τὴν γενικευμένη κρίση λαό μας. Κι ἐμεῖς ὡς Ἐκκλησία, στὸ μέτρο ποὺ μᾶς ἀναλογεῖ καὶ στὸν βαθμὸ ποὺ θὰ μᾶς ζητηθεῖ, θὰ στηρίξουμε κάθε καλὴ προσπάθεια μὲ ὅλες μας τὶς δυνάμεις. Ἡ συνεργασία ὅλων μας εἶναι κυρίως σήμερα καὶ ἀναγκαία καὶ τεράστια σὲ δύναμη.

Ἡ περασμένη ὅμως Κυριακὴ σφραγίσθηκε καὶ ἀπὸ ἕνα ἄλλο σημαντικὸ γεγονὸς ἐκκλησιαστικοῦ χαρακτῆρος: τὴ συνάντηση τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχη μας κ. Βαρθολομαίου μὲ τὸν Πάπα Ρώμης κ. Φραγκίσκο στὰ Ἱεροσόλυμα, μπροστὰ στὸν Πανάγιο Τάφο, 50 χρόνια μετὰ τὴν ἄρση τῶν ἀναθεμάτων.

Τὰ ΜΜΕ πρόβαλαν τὸ γεγονὸς καὶ μίλησαν γιὰ ἀγάπη, συμφιλίωση, συγχωρητικότητα, ἀμοιβαία κατανόηση καὶ πρόοδο στὶς σχέσεις τῶν ἐκκλησιῶν. Κάποιες ἄλλες φωνὲς ἔκαναν λόγο γιὰ προδοσία τῆς πίστης, συμβιβασμὸ καὶ ὑποταγὴ σὲ ὑποδείξεις τῆς νέας ἐποχῆς καὶ τοῦ παγκόσμιου συγκρητισμοῦ.

Ἐπειδὴ πιθανὸν ὅλα αὐτὰ νὰ ἐκφράζουν τὸ καθένα ξεχωριστὰ μέρος τῆς ἀλήθειας ἀλλὰ καὶ ἀπὸ μόνα τους νὰ σκεπάζουν τὸ μυστικό της ἢ καὶ νὰ ὁδηγοῦν τὸν λογισμό μας καὶ τὸ αἴσθημα τῆς πίστεως σὲ λάθος κατευθύνσεις, θεώρησα ὅτι ἔπρεπε νὰ ἐπικοινωνήσω μαζί σας μὲ τὴν πνευματική εὐθύνη μου ὡς ἐπισκόπου τῆς περιοχῆς μας.

Ποιός θὰ μποροῦσε νὰ ἰσχυριστεῖ ὅτι ἡ ἀγάπη, ἡ συγχώρηση καὶ ἡ συμφιλίωση εἶναι ἔννοιες ποὺ ἀντιβαίνουν στὴν εὐαγγελικὴ ἀλήθεια; Σὲ τί ἆραγε θὰ βοηθοῦσε τὸ νὰ συντηροῦνται ἀναθέματα μιᾶς περίπου χιλιετίας, ποὺ στὴν οὐσία στέρησαν τὴν κοινωνία καὶ ἀπέκοψαν ἀπὸ τὸ ἱερὸ σῶμα τῆς ἁγίας μας Ἐκκλησίας ἑκατομμύρια ἀνυποψίαστους πιστοὺς τοῦ Δυτικοῦ κυρίως κόσμου γιὰ ὁλόκληρους αἰῶνες μέχρι σήμερα; Ἀπὸ τὴν ἄλλη, πῶς νὰ ἀρνηθοῦμε ὅτι τὸ φοβερὸ σχῖσμα τοῦ 11ου αἰῶνος ὁδήγησε σὲ μία ἀνεξέλεγκτη παραγωγὴ αἱρετικῶν δοξασιῶν καὶ διδασκαλιῶν ποὺ διαπότισαν ὁλόκληρη τὴ ζωὴ τοῦ δυτικοῦ χριστιανισμοῦ καὶ τελικὰ παραμόρφωσαν τὸ πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ, ἀλλοίωσαν τὸ ἦθος τῆς πίστεως καὶ ἀποδόμησαν τὴν αἴσθηση τοῦ μυστηρίου; Πῶς νὰ ἀρνηθοῦμε τὸ ἀποτέλεσμα, ποὺ ἦταν ἡ πίστη νὰ ἔχει ἐκφυλιστεῖ σὲ παραδοχὴ χριστιανικῶν ἀπόψεων, ἡ κοινωνία τοῦ Θεοῦ νὰ ἔχει ἀντικατασταθεῖ ἀπὸ τὰ κοινωνικὰ ἔργα, ἡ Ἐκκλησία νὰ ἔχει καταντήσει θρήσκευμα, ἡ θεολογία στοχασμός, καὶ ἡ ἀποκάλυψη τοῦ Θεοῦ φραστικὸ ἐπιχείρημα δίχως οὐσιαστικὸ ἀντίκρυσμα;

Δὲν θὰ ἀδικούσαμε τὴν ἀλήθεια, ἂν λέγαμε ὅτι ἡ Δύση μετὰ τὴν διακοπὴ τῆς κοινωνίας της μὲ τὶς Ἐκκλησίες τῆς Ἀνατολῆς, καὶ στὴν οὐσία τὴν ἀπόσχισή της ἀπὸ τὸ ἐκκλησιαστικὸ σῶμα, ἀποξενώθηκε, ἀναπόφευκτα ὁδηγήθηκε σὲ πλάνες, νόθευσε τὴν πίστη καὶ ὡς ὁμολογία καὶ ὡς βίωμα καὶ ἀποδυνάμωσε τὴν ἐνέργεια τῆς χάριτος, ἀφοῦ τὴν ἀντικατέστησε μὲ τὸν ἠθικὸ ἀγῶνα. Αὐτὸς εἶναι ὁ λόγος ποὺ ἅγιοι ὅπως ὁ Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς καὶ ὁ Μᾶρκος ὁ Εὐγενικὸς ἀγωνίστηκαν τόσο γιὰ νὰ τονίσουν τὴ διαφορὰ τῆς Ὀρθοδοξίας ἀπὸ τὶς παπικὲς κακοδοξίες. Ἀπόδειξη δὲ ὅτι ἡ Δύση ἀνυποψίαστη κολυμπάει μέχρι σήμερα μέσα σὲ μιὰ θάλασσα ἀλλοιωμένου ἤθους, πλανῶν καὶ αἱρετικῶν δοξασιῶν εἶναι ὅτι δυσκολεύεται νὰ κατανοήσει τοὺς παραπάνω θεολόγους ἁγίους, ἀλλὰ καὶ τὴν Ὀρθοδοξία, μὲ συνέπεια ἡ ἐπικοινωνία μας νὰ ἀπαιτεῖ ἀτέρμονες διαλόγους μὲ ἀμφίβολο ἀποτέλεσμα. Γι΄ αὐτὸ καὶ πρώτιστη εὐθύνη μας δὲν εἶναι νὰ ἀντιπαρατεθοῦμε ἐμπαθῶς καὶ νὰ καταδικάσουμε τοὺς κληρονόμους τῆς κακοδοξίας, ἀλλὰ μὲ ἀγάπη, πόνο καὶ ταπείνωση νὰ ὁμολογήσουμε καὶ νὰ καταστήσουμε ἐνεργὸ τὴν Ὀρθόδοξη πίστη μέσα μας.

Αὐτὸ ποὺ στὴν οὐσία μᾶς χωρίζει, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, δὲν εἶναι ἡ διεκδίκηση κάποιου πρωτείου, οὔτε οἱ θλιβερὲς συνέπειες ἱστορικῶν ἐκτροπῶν ὅπως οἱ Σταυροφορίες, οὔτε ἀκόμη καὶ τὰ βαθειὰ τραύματα ποὺ προκαλεῖ μέχρι σήμερα ἡ ὀργανωμένη ἐξαπάτηση τῆς Οὐνίας, οὔτε ἴσως οἱ διαφορετικοὶ τύποι κάποιων λειτουργικῶν καὶ μυστηριακῶν πράξεων. Αὐτὰ ὅλα βεβαίως εἶναι μεγάλα ἀτοπήματα ποὺ προκάλεσαν βαθύτατα τραύματα, τὰ ὁποῖα ὅμως θὰ μποροῦσαν κάπως νὰ διευθετηθοῦν μέσα στὴν Ἐκκλησία μας. Γι’ αὐτὸ καὶ πρωτοβουλίες συγχώρησης πρὸς αὐτὴ τὴν κατεύθυνση εἶναι ὁπωσδήποτε εὐλογημένες, ἐφόσον δὲν προσβάλλουν τὴν ἀκεραιότητα τοῦ Ὀρθοδόξου ἤθους καὶ δόγματος. Τὸ χειρότερο εἶναι ὅτι λέξεις ὅπως μυστήριο, χάρις, ταπείνωση, πίστη, ἀγάπη, ἀλήθεια, θεολογία ἀπογυμνώθηκαν ἀπὸ τὸ πνευματικό τους νόημα, στέγνωσαν ἀπὸ περιεχόμενο καὶ ἐκφυλίστηκαν σὲ ἐκκοσμικευμένες ἐκφράσεις μὲ θρησκευτικὸ ἐπίχρισμα. Καὶ τὸ πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ παραμόρφωσε ἡ αἵρεση τῆς Δύσης καὶ τὸ πρόσωπο τοῦ ἀνθρώπου ἀσχήμισε ὡς συνέπεια.

Πῶς λοιπὸν αὐτὰ νὰ τὰ παραγνωρίσουμε; Οὔτε μποροῦμε οὔτε πρέπει. Δίπλα ὅμως σὲ ὅλα αὐτὰ ὑπάρχει μιὰ τραγικὴ ἀλήθεια. Ἐξίσου τραγικὴ πρὸς τὴν πλάνη τῆς Δύσεως εἶναι καὶ ἡ ἐκτροπὴ τῆς Ἀνατολῆς. Ἡ Δύση ἔχασε τὴν πίστη της. Ἡ Ἀνατολὴ μέχρι σήμερα κρατᾶ μὲν τὴν Ὀρθόδοξη πίστη, ἀλλὰ διερωτῶμαι πόσο ἐμεῖς οἱ Ὀρθόδοξοι τὴν ζοῦμε. Κι ἂν ἡ ζωή μας εἶναι ξένη πρὸς τὴν Ὀρθόδοξη πίστη μας, μήπως τελικὰ εἴμαστε χειρότεροι ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ ἐπειδὴ τὴν ἔχασαν, τὴν ἀγνοοῦν;

Ἀντὶ νὰ φωνάζουμε σὲ ὑβριστικοὺς τόνους κατὰ τῶν Δυτικῶν, μήπως θὰ ἔπρεπε στόχος τοῦ ἐλέγχου μας νὰ εἶναι ὁ ἑαυτός μας; Ἀλήθεια, σὲ τί ὠφελεῖ ὅταν ὑποστηρίζουμε μιὰ πίστη ποὺ δὲν τὴν ἐπιβεβαιώνει ἡ ζωή μας; Τί καλὸ ἔχει ἕνας δριμὺς ἔλεγχος τῶν ἄλλων ποὺ ἔτσι γεννήθηκαν κι ἔτσι μορφώθηκαν, ὅταν δὲν ὑπάρχει ἕνας ἀντίστοιχος ἔλεγχος γιὰ τὴ δική μας ἀσυνέπεια; Σὲ τελικὴ ἀνάλυση, ἴσως αὐτὸ ποὺ κυρίως χρειάζεται στὶς διαχριστιανικὲς σχέσεις, δὲν εἶναι ὁ ἀδυσώπητος ἔλεγχος τῆς «Δυτικῆς πλάνης», οὔτε οἱ πληθωρικὲς ἐκδηλώσεις ἀνώριμης φιλίας, ὅσο ἡ εὐθαρσὴς ὁμολογία τῆς Ὀρθόδοξης πίστης μας καὶ ἡ ταπεινὴ πρόσκληση πρὸς τοὺς Δυτικούς, μήπως τελικὰ αὐτοὶ ζήσουν μὲ περισσότερη συνέπεια ὅ,τι ἐμεῖς κρατήσαμε ὡς πίστη, ἀλλὰ δὲν ἐπιβεβαιώσαμε μὲ τὴ ζωή μας, ὅ,τι αὐτοὶ ἀγνοοῦν ὡς ἦθος καὶ διδασκαλία, ἀλλὰ ἐνδεχομένως ἀναζητοῦν ὡς ἀλήθεια.

Αὐτὸ ποὺ χρειαζόμαστε εἶναι ἡ ἐν ταπεινώσει ἑνότητα τῶν Ὀρθοδόξων καὶ ἡ ἐν ἀγάπῃ ὁμολογία μας στὸν κόσμο τῶν ἑτεροδόξων. Ὄχι τόσο ὁ ἔλεγχος τῶν ἄλλων γιὰ τὶς πλάνες τους, ὅσο ἡ δική μας μετάνοια γιὰ τὸ ἔλλειμμα τῆς βιωμένης μαρτυρίας μας. Ἂν δὲν βλέπουν τὴ διαφορὰ στὴ ζωή μας, τότε πῶς νὰ τὴν ἀναγνωρίσουν στὰ δόγματά μας;

Ἂν ἀφ’ ἑνὸς μὲν ἡ Δύση δὲν ὁμολογήσει ταπεινὰ τὴ δογματικὴ ἐκτροπή της καὶ δὲν αἰσθανθεῖ τὴν ἀνάγκη τῆς ἐπιστροφῆς της «εἰς πᾶσαν τὴν ἀλήθειαν», ἀφ’ ἑτέρου δὲ ἡ Ὀρθόδοξη Ἀνατολὴ δὲν ζήσει τὴν εὐλογία τοῦ θεολογικοῦ πλούτου της ὡς εὐθύνη, ἀλλὰ καὶ δὲν διακρίνει τὴν ἀνάγκη τῆς μετανοίας γιὰ τὴν ἀσυνεπῆ μαρτυρία της, τότε οἱ διάλογοι, οἱ πρόωρες συμπροσευχὲς καὶ οἱ κοινὲς συναντήσεις θὰ ἔχουν χαρακτήρα μόνο κοσμικὸ καὶ ἐπικοινωνιακό, ἐνῶ στὴν οὐσία θὰ βαθαίνουν τὴ σύγχυση καὶ θὰ ἀπομακρύνουν ὅλους μας ἀπὸ τὴν μία καὶ σώζουσα ἀλήθεια.

Ἀδελφοί, «γρηγορεῖτε, στήκετε ἐν τῇ πίστει, ἀνδρίζεσθε, κραταιοῦσθε, πάντα ὑμῶν ἐν ἀγάπῃ γινέσθω» (Α΄ Κορ. ιστ΄ 13, 14).

 Μετ’ εὐχῶν καὶ πολλῆς τῆς ἐν Κυρίῳ ἀγάπης

† ῾Ο Μεσογαίας καὶ Λαυρεωτικῆς ΝΙΚΟΛΑΟΣ