Οἱ ἔπαινοι τοῦ π. Διονυσίου Τάτση καὶ τοῦ π. Θεοδώρου Ζήση γιὰ τὸν π. Εὐθύμιο Τρικαμηνᾶ.

Εἶναι γνωστὸ ὅτι ἡ ἔλευση τοῦ Πάπα στὴν Ἑλλάδα, προκάλεσε σεισμὸ ἀντιδράσεων στὸν ὀρθόδοξο λαό μας καὶ φάνηκε ὅτι ἡ προκλητικὴ αὐτὴ ἐνέργεια τῶν Οἰκουμενιστῶν θὰ ἀφυπνίσει τοὺς πιστοὺς καὶ θὰ ἀποτελέσει ἀφετηρία ἀγώνων. Γρήγορα ὅμως αὐτὴ ἡ ἐλπίδα ἀποδείχτηκε φρούδα, γιατὶ οἱ «στρατηγοὶ» τοῦ ἀγώνα, ἀκολούθησαν δικῆς τους ἐμπνεύσεως τακτική, ἀντὶ τῆς στάσεως ποὺ ἀνέκαθεν ἡ Ἐκκλησία κράτησε κατὰ πάσης αἱρέσεως καὶ ἐπέβαλαν ἕνα ἀγώνα ποὺ ὀνομάστηκε «χαρτοπόλεμος» ἀπὸ τὸν ἀείμνηστο καθηγητὴ Ἰωάννη Κορναράκη.

Δὲν θελήσαμε νὰ συνεχίσουμε τὴν συμπόρευση στὸν ἀγώνα ὑπὸ τὴν σκέπη «χαρτοπολεμιστῶν» καὶ μὲ τὴν παρότρυνση καὶ ἐνίσχυση τοῦ καθηγητὴ Κορναράκη τολμήσαμε νὰ ἐφαρμόσουμε τὴν στάση τῶν Ἁγίων Πατέρων καὶ ὑποστηρίξαμε τὴν Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας περὶ ἀποτειχίσεως καὶ Διακοπῆς τοῦ Μνημοσύνου τῶν ἡγετῶν τῆς Παναιρέσεως (τὰ αἴσχη τῶν ὁποίων πρόσφατα προκάλεσαν ἀκόμα καὶ φωτιὰ σ’ αὐτὸν τὸν τόπο τῆς Γεννήσεως τοῦ Κυρίου). Αὐτὴν μας τὴν ἐνέργεια δὲν μᾶς τὴν συγχώρησαν οἱ κληρικοὶ ποὺ προΐστανται στὸν εὐνουχισμένο, πλέον, ἀγώνα κατὰ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Καὶ ἐνῶ στὴν ἀρχὴ (ὅπως ξαναγράψαμε) μᾶς ἐπαίνεσαν—ὅπως εἶχαν ἐπαινέσει καὶ τὸν π. Εὐθύμιο Τρικαμηνᾶ ποὺ ἐφάρμοζε τὴν γραμμὴ τῶν Πατέρων— στὴν συνέχεια ἐπέτρεψαν ἕναν ὑπόγειο πόλεμο ἐναντίον μας διὰ τῶν ἱστολογίων ποὺ τοὺς προβάλλουν. Καὶ ἔφτασαν νὰ μᾶς θεωροῦν

Επιστολή για τον Μητροπολίτη Γόρτυνος κ. Ιερεμία, "στύλο και εδραίωμα" του πατρ. Βαρθολομαίου!

Προς τα ιστολόγια ΑΚΤΙΝΕΣ και ΚΑΤΑΝΥΞΙΣ: Γιατί αρνείσθε την απάντηση στις διαστρεβλώσεις των Ι. Κανόνων και τις συκοφαντίες του Μητροπ. Γόρτυνος;

Ἀγαπητοὶ ἀδελφοί,

Στὸ ἱστολόγιό σας  δημοσιεύετε κείμενο τοῦ μητροπολίτη Γόρτυνος κ. Ἱερεμία, ποὺ ἀναφέρεται στοὺς ἀποτειχισμένους. Σ' αὐτὸ ὁ κ. Ἱερεμίας περιπίπτει σὲ ἐκκλησιολογικὰ λάθη καὶ διαστρεβλώνει τὴν ἐκκλησιαστικὴ Παράδοση περὶ ἀποτειχίσεως, συκοφαντώντας κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον εἰδικὰ ἐμᾶς, ποὺ ἐπίσημα ἔχουμε ἀποτειχισθεῖ, ἐκτὸς ἀπὸ ὅσους ἄλλους ὁ ἴδιος γνωρίζει. Μᾶς θεωρεῖ ἐκτὸς Ἐκκλησίας, σύμφωνα μὲ τὰ λόγια του, ἐπειδὴ ἐφαρμόζουμε μία ἐκκλησιαστικὴ Παράδοση καὶ ἕνα Ἱ. κανόνα, τὸν ΙΕ΄!

Ἀναρτήσαμε μιὰ ἀπάντηση (ἐδῶ), τὴν ὁποία θὰ ἔπρεπε χάριν τῆς ἀγάπης, τῆς ἀληθείας, τῆς ἐντιμότητος, ἢ ἔστω τῆς κοσμικῆς ἀντικειμενικότητος, νὰ δημοσιεύσετε. Ἐπειδὴ μπορεῖ νὰ ἰσχυρισθεῖτε ὅτι δὲν τὴν εἴδατε, σᾶς τὴν ἀποστέλλουμε μὲ τὴν ἐλπίδα ὅτι θὰ τὴν ἀναρτήσετε, γιὰ νὰ ἀποκατασταθεῖ πρῶτα καὶ κυρίως ἡ τρωθεῖσα ἐκκλησιαστικὴ ἀλήθεια περὶ τοῦ θέματος, ἀλλὰ καὶ ταυτόχρονα ὡς ἀπάντηση στὸν Μητροπολίτη ποὺ μᾶς συκοφαντεῖ καὶ αὐθαιρέτως μᾶς κατατάσσει ἐκτὸς Ἐκκλησίας.

«Πατερική Παράδοση»                                                     ΣΧΟΛΙΟ: Το θέμα, φίλοι μου, φρονώ πως είναι ιδιαίτερα σοβαρό και κρίσιμο.Οι ιστότοποι  ΑΚΤΙΝΕΣ και ΚΑΤΑΝΥΞΙΣ και οι αντιοικουμενιστές πατρώνες τους Ζήσης και Μεταλληνός, εισέρχονται πλέον στο χώρο των αρνητών της Ορθοδόξου Παραδόσεώς μας, υιοθετώντας την θέση του Γόρτυνος, ότι η αποτείχισις οδηγεί εκτός Εκκλησίας.

Ουσιαστικά απαγορεύουν στους πιστούς να εφαρμόσουν Ιερό Κανόνα, αρνούνται δηλαδή το θεόπνευστο δέκατο πέμπτο Ιερό κανόνα της Πρωτοδευτέρας Συνόδου, φοβίζοντας τους πιστούς ότι, αν αποτειχιστούν, βγαίνουν εκτός Εκκλησίας!

Δεν μπορούν πιά άλλο να παίζουν κρυφτούλι οι αντιοικουμενιστές. Πρέπει να επέμβει ο π. Θεόδωρος Ζήσης και ο π. Γεώργιος Μεταλληνός, επίσης και ο καθηγητής Δογματικής κ. Τσελεγγίδης, και να πουν σαν άντρες την θέση τους. Ας τους μεταφέρουν το θέμα όσοι προσκείμενοι προς αυτούς δουν αυτό το σχόλιο, γιατί εδώ πρόκειται για αλλοίωση της Παραδόσεως της Εκκλησίας μας. Ας μη κρύβονται άλλο. Εξ άλλου αυτοί μίλησαν πρώτοι, ίσως, για Αποτείχιση. Αν είναι Πατέρες με θεολογικές και ποιμαντικές ευαισθησίες, με ευθύνη και πατρική αγάπη πρέπει να πάρουν θέση.
Κ.Ε., εκπαιδευτικός

Δὲν πρέπει νὰ φιλοξενοῦμε θεσμικὰ στὶς Σχολές μας, τοὺς ἀρνητὲς τῆς Θεότητας τοῦ Χριστοῦ; Τοὺς Οἰκουμενιστὲς ὅμως;

Στὸ περιοδικὸ «Παρακαταθήκη» δημοσιεύτηκε ἕνα ἀξιόλογο ἄρθρο τοῦ καθηγητῆ Δογματικῆς κ. Δ. Τσελεγγίδη μὲ τίτλο «Θὰ φιλοξενοῦμε θεσμικὰ στὸ τμῆμα Θεολογίας τοὺς ἀρνητὲς τῆς Θεότητας τοῦ Χριστοῦ;»!

Στὸ ἄρθρο αὐτὸ ἐπισημάναμε μία καίρια θέση, ποὺ θὰ μποροῦσε νὰ μᾶς βοηθήσει νὰ κατανοήσουμε τὴν αὐτο-αντίφασή μας, ὡς Χριστιανοί, ἀφοῦ στὴν ἀπόπειρα «θρησκειολογικοποιήσεως» τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς, ὑπάρχει μιὰ τέτοια ἀντίσταση ἀπὸ πολλοὺς παράγοντες, ποὺ βέβαια μᾶς χαροποίησε, ἀλλὰ ἀπὸ τὴν ἄλλη, στὴν πραγματικότητα «θρησκειολογικοποιήσεως» καὶ ἐξουνιτισμοῦ τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας μὲ τὴ δράση τῶν Οἰκουμενιστῶν Ἐπισκόπων, δὲν ὑπάρχει ἡ ἴδια ἀντίδραση καὶ ἀντίσταση.

Ἂς δοῦμε ἕνα ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ ἄρθρο:

 

Ὁ κ. Τσελεγγίδης θεωρεῖ ὅτι «ἀποδεχόμενοι τὴν Εἰσαγωγικὴ Κατεύθυνση Μουσουλμανικῶν Σπουδῶν στὸ Τμῆμα» τῆς Θεολογίας τοῦ Α.Π.Θ., εἶναι σὰν νὰ ἀποδεχόμαστε μιὰ «διαρκῆ συνεργασία μας κατὰ τοῦ Ἀρχηγοῦ τῆς πίστεως καὶ τῆς ζωῆς μας, κατὰ τῆς Κεφαλῆς τοῦ Θεανθρωπίνου σώματος τῆς Ἐκκλησίας μας».

Ἂν λοιπόν, μὲ τὸ νὰ δεχθοῦμε ἕνα τμῆμα Σπουδῶν σὲ μιὰ κρατικὴ Πανεπιστημιακὴ Σχολή, ἐναντιωνόμαστε ὡς Χριστιανοὶ «κατὰ τοῦ Ἀρχηγοῦ τῆς Πίστεώς μας Χριστοῦ», ἀλήθεια, τί συμβαίνει ὅταν, ὄχι ἁπλῶς συνεργάζονται οἱ Ἐπίσκοποι –σὲ ἐκκλησιαστικὸ μάλιστα ἐπίπεδο, τὰ Ἅγια τῶν Ἁγίων τῆς Πίστεώς μας–, ἀλλὰ ἀποδέχονται νὰ εἰσέρχονται σὲ αὐτὰ αἱρετικοί, τοὺς ἀποδέχονται ὡς ἔχοντας τὸ χάρισμα τῆς Ἱερωσύνης (τοὺς αἱρετικούς), διδάσκουν δὲ καὶ οἱ ἴδιοι αἱρετικὲς θεωρίες; Φτάνει νὰ μὴν συμφωνοῦμε μὲ αὐτὰ θεωρητικά, πρακτικὰ δέ, σὲ ἀντίθεση μὲ τὴν Ὀρθόδοξη Παράδοση, νὰ ἐπι-κοινωνοῦμε μὲ αὐτοὺς τοὺς «ὀρθόδοξους» Οἰκουμενιστὲς ἡγέτες, ποὺ ἀποδεδειγμένα προδίδουν τὴν Πίστη μας καὶ μολύνουν τὸ σῶμα τῆς Ἐκκλησίας; Ἐπιτρέπεται νὰ τοὺς μνημονεύουμε;

Ἀλήθεια, κ. καθηγητά –ὅπως πολὺ σωστὰ ρωτᾶτε γιὰ τὴν περίπτωση τοῦ τμήματος ποὺ θέλουν νὰ εἰσαγάγουν στὴ Σχολή σας– «ἔτσι πολιτεύθηκαν οἱ Ἀπόστολοι τοῦ Χριστοῦ... ἔναντι τῶν αἱρετικῶν δοξασιῶν τῆς ἐποχῆς τους;... Τί θὰ λένε γιὰ μᾶς στὸ Χριστό, ἄραγε, οἱ Νεομάρτυρες τῆς περιόδου τῆς Τουρκοκρατίας;... Μὲ τέτοιες ἐνέργειές μας, μποροῦμε νὰ ὑποστηρίζουμε, σοβαρά, ὅτι θεολογοῦμε καὶ δὲν τεχνολογοῦμε τραγικά; Φρονοῦμε, τελικῶς τὰ τοῦ Θεοῦ ἢ τὰ τῶν ἀνθρώπων;»!

Σημάτης Παναγιώτης

 

Παραθέτουμε ὁλόκληρο τὸ ἄρθρο τοῦ κ. Τσελεγγίδη:

 

Προς Σεβασμιώτατον Μητρ. Γόρτυνος, Πανταζή Νικ.

(Σημ. γράφτηκε την ημέρα της Εορτής...)

Σήμερα πολύ μεγάλη Εορτή.

Σήμερα έπρεπε να είχε εγκαθιδρυθεί Θεία Λειτουργία υποχρεωτική σε όλη την Οικουμένη.

Σήμερα εορτάζει ο Μέγας και Επιφανής Άγιος Μεθόδιος ο Ομολογητής, Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, ο εξέχων ιδρυτής και παρέχων καθιερωτής της Μεγάλης, Περιφήμου και Λαμπρής, της Ενδόξου και Θριαμβευτικής, μη σας φανεί παράξενο, της Δεσποτικής όντως Εορτής της Κυριακής της Ορθοδοξίας!

Ορθοδοξία σημαίνει Ορθό Δόγμα και Ορθή Λατρεία. Σημαίνει Ενυπόστατη Αλήθεια. "Εγώ Ειμί η Οδός, (η Μέθ-οδος) η Αλήθεια και η Ζωή!" (Ιωάν. ΙΔ' 6).

Σήμερα λοιπόν, θα μιλήσουμε για μεθόδους.

         Α. Για Αγιοπατερική Μέθοδο, (σε Ενικό, διότι είναι μία και Αποκλειστική),

         Β. για Οικουμενιστικές μεθόδους, (σε Πληθυντικό διότι είναι πολλές, πληθωρικές και δεσπόζουσες) αλλά και το χειρότερον,

         Γ. για Σιγονταροοικουμενιστικές μεθόδους, οι οποίες είναι οι δεινότερες, χειρότερες και καταστρεπτικότερες όλων, διότι:

         • χαλαρώνουν αντιστάσεις,

         • φιμώνουν υγιείς αντιδράσεις,

         • συμβιβάζουν συνειδήσεις,

         • παγειώνουν την ένοχη συμπόρευση με την αίρεση και ταυτοχρόνως

         • προωθούν και διαιωνίζουν την παναίρεση του Οικουμενισμού.

Ο εορταζόμενος Άγιος Μεθόδιος ας μεθοδεύει τις καρδιές και τις διάνοιές μας στην αποκλειστική Ορθόδοξη μέθοδο της Αγιοπατερικής Αληθείας. Αυτή και μόνο αυτή πρέπει να είναι η αναζητουμένη και απαιτουμένη μέθοδος και όχι η διπλωματική, συνομωσιακή, σιμωνιακή, συμβιβαστική και ισοπεδωτική μέθοδος των πλείστων, μοντέρνων μοναχών, αρχιμανδριτών, ιερέων, αρχιερέων και προδοτικών Πατριαρχών, οι οποίοι ξεπουλούν και θυσιάζουν την Πίστη στο βωμό της φιλαρχίας, φιλοθρονίας, φιλοδοξίας, φιλαυτίας, φιλοφροσύνης και φιλοκολακείας, έτι δε και φιλοχρηματίας. Για αυτούς ορθοδοξία σημαίνει φιλοδοξία, φιλοκαριέρα και πορισμό της ευσεβείας (της Πίστεως).

Όσα πρεσβεύουν αυτοί, λέγει η Αγία Γραφή, δεν αποτελούν Ορθόδοξου Αληθείας διατριβές, αλλά... "παραδιατριβαί διεφθαρμένων ανθρώπων τον νουν, και απεστερημένων της αληθείας, νομιζόντων πορισμόν είναι την ευσέβειαν. Αφίστασο (Απομακρύνσου, ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΟΥ) από των τοιούτων!" Εντολή, σε προστακτική, όχι "δυνητική"... Αλλοι λένε, όποιος θέλει κι' άλλοι θέλουν αλλά δεν μπορούν..." Άλλοι "για λόγους διακρίσεως" θα πουν, και έτσι να δικαιολογούν την πλάνα τους φοβία, την υποβόσκουσα δειλία και ένοχη σιωπή τους.

Σήμερα οι άπαντες σιωπούν. Το Περιβόλι της Παναγίας κατήντησε χρυσό βόλι του Πατριάρχου και στόχος ύπουλος και πονηρός του παμπόνηρου Πάπα. Θέλει να πατήσει πόδι εκεί. Κι' οι πλείστοι Ηγούμενοι τον υποδέχονται και ροδοπέταλα σκορπούν. Τα Μοναστήρια, τα κάποτε Προπύργια, νεκρικά νυν σιωπούν. Η Ιερά Κοινότητα έγινε Βουβή Κοινότητα, σα παλιός βουβός σινεμάς. Βλέπουν στην Μεγάλη Οθόνη της Ωραίας Πύλης τα καμμένα σώματα, τα Αθωνικά Χώματα διαποτίζοντα αίματα και τα απάνθρωπα βασανιστήρια των επί Βεβήλου και Βλασφήμου Πατριάρχου Βέκκου μαρτυρησάντων Αγιορειτών Πατέρων και αντί να συλλογιστούν πως "σήμερα αυτοί, αύριο εμείς", αναπολούν και διαλαλούν "τω καιρώ εκείνω..."

Ανέχονται τα εν ου ανεκτοίς και παίζουν με τα εν ου παικτοίς. Δικαιολογούν τα αδικαιολόγητα και ξεστομίζουν αφορολόγητα λόγια της "καραβάνας". Παραπαίουν, τρικλίζουν και προτεσταντίζουν. Θεολογούν, θολολογούν και περιαυτολογούν πως ενοποιό στοιχείο και βάση ενότητος της Ορθοδοξίας είναι ο κάθε Αιρεσιάρχης Πατριάρχης-Πρόσωπο και όχι η Ενυπόστατη Αυτο-Αλήθεια, ο Θεάνθρωπος Χριστός. 

Το Απολυτίκιο του Αγίου Μεθοδίου του Ομολογητού, σε Ήχο πλ. α' ξεκινά: "Ευσεβείας την μέθοδον προβαλλόμενος...".  Εδώ, η ευσέβεια σημαίνει ΠΙΣΤΗ και όχι ηθική. Το ευ-σέβας είναι ομόνυμο της ευ-δοξίας, ταυτόσημο της ευ-δοκίας και συνώνυμο της Ορθής δόξης. Το χαρμόσυνο μήνυμα των Αγγέλων στη Θεία Εορτή των Χριστουγέννων δεν ήταν το άστοχο "εν ανθρώποις καλή θέληση", αλλά το "εν ανθρώποις Ορθοδοξία και επί γης ειρήνη!" Η Ορθή Λατρεία έγκειται στο να λατρεύεται πλεόν ο Αληθινός Ήλιος της Δικαιοσύνης Χριστός και όχι ο ψευτοθεός ήλιος "Σολ Ινβίκτιους".

Επειδή λοιπόν ενδυθήκαμε τον Χριστό κατά την Βάπτισή μας, ντυνόμαστε τώρα και την Αγιοπατερική Πανοπλία: "Ενδύσασθε (πάλι σε Προστακτική) την πανοπλίαν του Θεοὐ προς το δύνασθαι υμάς (αντι) στήναι προς τας μεθοδείας του διαβόλου!" (Εφεσ. ΣΤ' 11). Εδώ πολλοί, εστιάζουν την προσοχή μόνο, στην μάχη εναντίον των παθών μας. Ενώ και αυτή η μάχη, είναι άκρως σημαντική και ισόβια, δεν πρέπει όμως επ' ουδενί λόγω να ξεχνούμε πως σημαντικότερη όλων των μαχών, είναι η μάχη της Πίστεως την οποία εκράτυναν οι Πρόμαχοι της Πίστεως και Θριαμβευτές Πατέρες. Αυτοί είναι οι Ατρόμητοι και Ανίκητοι της Ορθοδοξίας Μονομάχοι.

Ο Λόγος του Θεού αλλά και ο Πατερικός ο Λόγος, μας μιλούν για ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ, για ΠΟΛΕΜΟ: «κρείσσον επαινετός πόλεμος, ειρήνης χωριζούσης Θεού» (Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής Τομ. 12, 15Ε). Ζούμε όμως στη πιο φρικτή, αντίχριστη εποχή, δίχως προηγούμενο, όπου αυτός ο πόλεμος εναντίον ων ορθοδόξων πιστών γίνεται "εκ των έσω". Επιτελείται από τους σημερινούς "Ποιμένες" υποτίθεται, οι οποίοι εκ των πραγμάτων αποδεικνύονται ΛΥΚΟΠΟΙΜΕΝΕΣ και ΨΕΥΔΕΠΙΣΚΟΠΟΙ όπως τους αποκαλούν οι Άγιοι Πατέρες.

Υπ' όψιν πως οι όροι αυτοί ΔΕΝ είναι δικοί μου και ΔΕΝ είναι υβριστικοί αλλά Αποστολικοί, Συνοδικοί και άκρως αποκαλυπτικοί. Οι "ποιμένες" όμως σύγχρονοι αυτοί, οι όλως εξαιρέτως Μεταπατερικοί, έρχονται να μας μιλήσουν για ηγουμενία, για υπακοή, για ενότητα εκκλησιολογική.  Μας μιλούν για Σύνοδο, αλλά μόνο Σύνοδο δεν ακολουθούν. Μόνο Σύνοδο δεν συγκροτούν. Μάλλον δε, έχουν το ΔΑΙΜΟΝΙΚΟΝ ΘΡΑΣΟΣ να ΥΒΡΙΖΟΥΝ το Άγιο Πνεύμα (υπενθυμίζω το ασυγχώρητον της βλασφημίας αυτής) ανατρέποντας τις Συνόδους, ακυρώνοντας τους Αγίους Θεοφόρους Πατέρες και διαφθείροντες τον ΙΕ' Αποστολικό Κανόνα της Αγίας Πρωτοδευτέρας Συνόδου, η οποία μιλά για υποχρέωση και τιμή, για απομάκρυνση και Αποτείχιση, και έρχονται τώρα αυτοί και την αποκαλούν ΑΙΡΕΣΗ και σχίσμα!

Παράλληλα παραπονούνται πως αδικούνται διότι κρίνονται αυστηρά. Μα, κρινόμαστε άπαντες, ω "άγιοι"

«Οὐκ οἰκείᾳ δυνάμει, ἀλλὰ τῇ ἄνωθεν βοηθούμενος χάριτι ὁμολογεῖ ὁ ὁμολογῶν».

Δύο ἀποσπάσματα ἀπὸ τὰ σημερινὰ Εὐαγγέλια (τὸ Ἑωθινὸ τοῦ Ὄρθρου καὶ τῆς Θ. Λειτουργίας) ἀποτελοῦν ὁδοδεῖκτες γιὰ τὴν πορεία τοῦ Χριστιανοῦ ὅλων τῶν αἰώνων, ἰδιαίτερα δὲ γιὰ τὸν πιστὸ τῶν ἐσχάτων ἡμερῶν.

«Πορευθέντες οὖν μαθητεύσατε πάντα τὰ ἔθνη, βαπτίζοντες αὐτούς εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, διδάσκοντες αὐτοὺς τηρεῖν πάντα ὅσα ἐνετειλάμην ὑμῖν».

«Πᾶς ὅστις ὁμολογήσει ἐν ἐμοὶ ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ὁμολογήσω κἀγὼ ἐν αὐτῷ ἔμπροσθεν τοῦ Πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς· ὅστις δ᾽ ἂν ἀρνήσηταί με ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ἀρνήσομαι αὐτὸν κἀγὼ ἔμπροσθεν τοῦ Πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς».

1. Καὶ γιὰ τὸ μὲν πρῶτο εὐαγγελικὸ χωρίο, εἶναι φανερὸ ὅτι ἔχουν ἀποδεχθεῖ οἱ Ὀρθόδοξοι τὴν διακηρυγμένη ἐπίσημα τακτικὴ τοῦ Οἰκουμενιστικοῦ Φαναρίου, «νὰ μὴν προσκαλοῦμε πιστοὺς ἄλλων Ἐκκλησιῶν νὰ ἔρχονται στὴ δική μας Ἐκκλησία»· ὅτι ἔχουν δηλ. σταματήσει τὴν Ἐντολὴ τοῦ Εὐαγγελισμοῦ τῶν αἱρετικῶν, τὴν Ἐντολὴ τῆς Ἱεραποστολῆς. Καὶ εἶναι καθημερινὸ θέαμα καὶ Οἰκουμενιστικὴ θέση ὅτι ἀποδεχόμαστε τοὺς αἱρετικοὺς «ὅπως εἶναι», μὲ τὶς αἱρέσεις τους!

Τελευταῖο παράδειγμα τὰ γενόμενα στὰ Ἱεροσόλυμα καὶ στὴν Βηθλεέμ, ὅπου ὁ Πάπας ἔγινε δεκτὸς ὄχι μόνο ἀπὸ τὸν κ. Βαρθολομαῖο, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τὸν Ἱεροσολύμων Θεόφιλο, ἀπὸ δύο δηλαδὴ τώρα Πατριάρχες, ὡς Ἐπίσκοπος Ρώμης!

Τὴν στιγμὴ μάλιστα ποὺ εἶναι σαφεῖς οἱ πολιτικὲς-νεοταξικὲς κινήσεις τοῦ Πάπα. Ἕνα σημειολογικὸ παράδειγμα: ὁ Πάπας, ἐνῶ στὴν φωτογραφία μὲ τὸν Πρωθυπουργὸ τοῦ Ἰσραὴλ παρουσιάζεται μὲ σταυρό, στὴν φωτογραφία μὲ τοὺς δύο Ραββίνους ὁ σταυρὸς ἔχει ἐξαφανιστεῖ, εἶναι κρυμμένος στὴ ζώνη του! Γιὰ νὰ μὴ θίξει τοὺς Ἀρχιραββίνους ποὺ ἔχουν ἐκφραστεῖ ἐναντίον τοῦ Σταυροῦ!

2. Ὡς πρὸς τὸ δεύτερο εὐαγγελικὸ χωρίο. Δυστυχῶς καὶ ἐμεῖς, στὴν προσωπική μας ζωή, ἀντὶ νὰ ὁμολογοῦμε, συντελοῦμε μὲ τὸ ἦθος μας, ἵνα “τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ βλασφημῆται ἐν τοῖς ἔθνεσιν”.

Συγκεκριμένα, ὅμως, ὅσον ἀφορᾶ τὴν αἵρεση τῆς ἐποχῆς μας, διαπιστώνουμε τὴν ἔλλειψη Ὁμολογίας στὰ θέματα τῆς Πίστεως, πάνω στὰ ὁποῖα ἀσφαλῶς στηρίζεται ὅλη ἡ χριστιανική μας βιοτὴ καὶ ἡ σωτηρία μας. Ἔχουμε ἀφήσει τὸν Οἰκουμενισμὸ καὶ τοὺς φορεῖς του νὰ ἑδραιώνουν ἀνεξέλεκτοι τὴν Παναίρεση, ἐξαπολύοντας ἐναντίον τους ἕνα ἀναποτελεσματικὸ χαρτοπόλεμο, πρὸς καθησυχασμὸ τῶν συνειδήσεων, ἀλλὰ κοινωνώντας μαζί τους, γεγονὸς ποὺ τοὺς εὐφραίνει καὶ ἡσυχάζει, γιατὶ ἡ μεγίστη ἀγωνία τους εἶναι ἡ Διακοπὴ Μνημοσύνου καὶ κοινωνίας.

Στὸ τομέα λοιπὸν αὐτόν, τὴν ὁμολογία ποὺ ζητᾶ ἀπὸ μᾶς ὁ Κύριος, τὴν περνᾶμε ἀπὸ δέκα κύματα, τὴν φιλτράρουμε πάλι καὶ πάλι, τὴν κοσκινίζουμε μὲ τὴν κρησάρα τῆς “μὴ κατακρίσεως”, τῆς “διακρίσεως”, τῆς “ὑπακοῆς”, τῆς “ταπεινώσεως”, τοῦ ”ἀχρικαιρισμοῦ”, τῆς ”μὴ ὑπερβάσεως ρόλων καὶ καθηκόντων” κ.λπ., ἢ ἰσχυριζόμαστε ὅτι μέσα μας πιστεύουμε, ἔστω κι ἐὰν –λόγῳ τῶν συνθηκῶν– σιωποῦμε ἐξωτερικά. Ἔτσι στὸ τέλος, ἐκεῖνο ποὺ ἀπομένει ὡς ὁμολογία, δὲν εἶναι τίποτα ἄλλο παρὰ προδοσία.

Οἱ Ἅγιοί μας ὅμως φωνάζουν, μιμούμενοι τὸν Κύριο, ὅτι ἡ Ὁμολογία κοστίζει, πρέπει νὰ εἶναι φανερή, ζωντανή, ἄμεση, «ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων».

Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ θεωρεῖται ὁμολογητὴς ἐκεῖνος ποὺ μέσα του πιστεύει, ἀλλὰ ἐξωτερικὰ προσκυνᾶ τὰ εἴδωλα ἀπὸ δειλία, τὰ ὁποιαδήποτε εἴδωλα. Ὅταν ἄλλα ἔχει στὸ στόμα καὶ ἄλλα στὴν καρδιά. Γράφει ὁ ἅγιος Ἐπιφάνιος Κύπρου: «Εἰ καί τις παρατύχοι εἴδωλα προσκυνήσας καιρῷ ἐνστάντος διωγμοῦ, ἐὰν μόνον ἐν τῇ συνειδήσει μὴ προσκυνήσῃ, καὶ ὅ τι δἂν ὁμολογήσῃ στόματι, ἐν δὲ τῇ καρδίᾳ μή».

Τί ἄλλο κάνουν σήμερα, οἱ μὴ ἀποδεχόμενοι μὲν μὲ τὴν καρδιά τους τὸ εἴδωλο τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καὶ τοὺς προαγωγούς του, ἀλλὰ μὲ τὰ χέρια τους καὶ μὲ τὸ στόμα τους ραίνουν μὲ ἄνθη καὶ ψάλλουν τὸ «Εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος» γιὰ τὸν λυκοποιμένα τοῦ Φαναρίου; Πόσο τραγικὸ μάλιστα εἶναι, ὅταν σ’ αὐτοὺς τοὺς Ἐπισκόπους συγκαταλέγονται καὶ πνευματικοπαίδια τῶν ἀείμνηστων Αὐγουστίνου Καντιώτη καὶ π. Ἐπιφάνιου Θεοδωρόπουλου; Ποὺ δὲν διστάζουν, ὅταν ἐρωτῶνται, νὰ ἀποκαλύψουν σὲ ὁμήγυρη ὅτι σιωποῦν «γιατὶ φοβοῦνται» τὸν ψευδεπίσκοπο Βαρθολομαῖο ποὺ γλυκοφιλιέται μὲ τὸν αἱρεσιάρχη Πάπα, ἀποκαλώντας τον ἀδελφὸ καὶ ἀναγνωρίζοντας ὅτι ἔχει Ἱερωσύνη;

(Μπράβο, Σεβασμιώτατοι, μᾶς θυμίζετε ὄχι τοὺς ὁμολογητὲς Ἁγίους, ποὺ σήμερα ἑορτάζουμε, ἀλλὰ τοὺς γονεῖς τοῦ τυφλοῦ, οἱ ὁποῖοι «ἐφοβοῦντο τοὺς Ἰουδαίους. Ἤδη γὰρ συνετέθειντο οἱ Ἰουδαῖοι, ἵνα, ἐάν τις αὐτὸν ὁμολογήσῃ Χριστόν, ἀποσυνάγωγος γένηται»!

Ὁ ἅγιος Κύριλλος ἐπισημαίνει ὅτι ἡ Ὁμολογία γιὰ νὰ εἶναι γνήσια, πρέπει νὰ συνοδεύεται ἀπὸ ἔλεγχο τῶν ἀπιστούντων, ποὺ μάχονται κατὰ τῆς ὀρθῆς Πίστεως. «Ὁμολογεῖ δὲ αὐτὸν ὁ λέγων ὅτι θεός ἐστιν ἀληθινὸς καὶ τοῖς ἀπιστοῦσιν ἐπιτιμῶν, ἀρνεῖται δὲ πάλιν ὁ μὴ λέγων ὅτι θεός ἐστιν ἀληθινός, ἀλλὰ καὶ τοῖς ὁμολογοῦσι μαχόμενος» (Κυρίλλου Ἀλεξανδρείας, «Πρὶν συσχεθῆναι παρὰ τοῦ κόμητος καὶ ὑπὸ στρατιωτῶν φυλαχθῆναι»). Καὶ ὁ ἔλεγχος, ὡς γνωστόν, τῶν Οἰκουμενιστῶν καὶ κάθε αἱρετικοῦ ἢ ἀπίστου, φέρνει διωγμό.

Σήμερα, Κυριακὴ τῶν Ἁγίων Πάντων, ἂς θυμηθοῦμε ὅτι οἱ Ἅγιοι προχώρησαν στὴν Ὁμολογία τους καὶ ἄντεξαν τοὺς διωγμούς (ποὺ αὐτὴ συνεπαγόταν) μὲ τὴ δύναμη του Κυρίου Ἰησοῦ. Εἶναι καιρὸς μετάνοιας γιὰ ὅλους μας. Καιρὸς νὰ ἀφήσουμε τοὺς ἐγωϊσμούς μας, ποιός πρῶτος καὶ ποιός δεύτερος, ποιός ὁ ἀρχηγὸς καὶ ποιός ὁ στρατιώτης, σ’ αὐτὸν τὸν ἀγώνα μὲ τὴν ἐσχάτη αἵρεση τῆς ἱστορίας. Ἑνότητα μὲ τὸ βλέμμα μας στὸ παράδειγμα τῶν Ἁγίων Πατέρων καὶ Ἁγίων, ποὺ οὔτε λίγο λιβάνι δὲν ἔριχναν στὸ βωμὸ τῶν εἰδώλων. Πόσο μᾶλλον στὸ βωμὸ τοῦ Πανθρησκειακοῦ Οἰκουμενισμοῦ!

Μᾶς τὸ διδάσκει αὐτὸ ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος, ἀναφερόμενος στὸ «πᾶς ὅστις ὁμολογήσει ἐν ἐμοὶ ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων...». Μὲ ἐγωϊσμὸ καὶ αὐτοπεποίθηση, μόνοι μας, χωρὶς τὴν χάρη τοῦ Κυρίου, δὲν μποροῦμε νὰ ὁμολογήσουμε:

«Οὐκ εἶπεν, Ἐμέ, ἀλλ', Ἐν ἐμοί, δεικνὺς ὅτι οὐκ οἰκείᾳ δυνάμει, ἀλλὰ τῇ ἄνωθεν βοηθούμενος χάριτι ὁμολογεῖ ὁ ὁμολογῶν. Περὶ δὲ τοῦ ἀρνουμένου οὐκ εἶπεν, Ἐν ἐμοί, ἀλλ', Ἐμέ· ἔρημος γὰρ γενόμενος τῆς δωρεᾶς, οὕτως ἀρνεῖται. Τίνος οὖν ἕνεκεν ἐγκαλεῖται, φησίν, εἰ ἐγκαταλειφθεὶς ἀρνεῖται; Ὅτι τὸ ἐγκαταλειφθῆναι παρ' αὐτὸν γίνεται τὸν ἐγκαταλιμπανόμενον. Τίνος δὲ ἕνεκεν οὐκ ἀρκεῖται τῇ κατὰ διάνοιαν πίστει, ἀλλὰ καὶ τὴν διὰ τοῦ στόματος ὁμολογίαν ἀπαιτεῖ;» (Χρυσοστόμου Ἰω., Εἰς τὸ Κατὰ Ματθαῖον, ὁμιλ. ΛΔ΄).

Καὶ ὁ Δίδυμος ὁ Τυφλός: «Ὁ δὲ ὁμολογῶν αὐτὸν ἐν αὐτῷ ἐστιν, ἵνα μὴ φωνῇ μόνῃ τὴν ὁμολογίαν λάβῃς· οἱ γὰρ τοῖς χείλεσιν τιμῶντες, ὁμολογοῦσιν μέν, οὐκ ἐν αὐτῷ δέ εἰσιν». «Πᾶς ὃς ἂν ὁμολ̣ο̣γήσῃ ἐν ἐμοὶ ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ὁμολογήσω κἀγὼ ἐν αὐτῷ, καὶ πᾶς ὃς ἂν ἀρνήσηται» —οὐκ «ἐν ἐμοί». Διότι: Ὁ «ὁμολογῶν τὸν Θεὸν ἐν̣ Χριστῷ τοῦτο ποιεῖ, ὁ δὲ ἀρνούμενος οὐκ ἐν Χριστῷ τοῦτο ποιεῖ».

Ἀλοίμονό μας, ἂν ἰσχύει καὶ γιὰ μᾶς: «Θεὸν ὁμολογοῦσι εἰδέναι, τοῖς ἔργοις ἀρνοῦνται» (Τιτ. 1, 16).

'Υπενθύμηση προς σύγχρονους Πατέρες!

«Εἴ τις χριστιανὸς διὰ τὸ ὄνομα τοῦ Χριστοῦ καὶ τὴν εἰς τὸν Θεὸν πίστιν καὶ ἀγάπην κατακριθῇ ὑπὸ ἀσεβῶν εἰς λοῦδον ἢ θηρία ἢ μέταλλον, μὴ παρίδητε αὐτόν, ἀλλ' ἐκ τοῦ κόπου καὶ ἐκ τοῦ ἱδρῶτος ὑμῶν πέμψατε αὐτῷ εἰς διατροφὴν αὐτοῦ καὶ εἰς μισθαποδοσίαν τῶν στρατιωτῶν, ἵνα ἐλαφρυνθῇ καὶ ἐπιμελείας τύχῃ, ἵν' ὅσον τὸ ἐφ' ὑμῖν μὴ θλίβηται ὁ μακάριος ἀδελφὸς ὑμῶν. Ὁ γὰρ διὰ τὸ ὄνομα Κυρίου τοῦ Θεοῦ καταδικαζόμενος, οὗτος μάρτυς ἅγιος, ἀδελφὸς τοῦ Κυρίου, υἱὸς τοῦ Ὑψίστου, δοχεῖον τοῦ ἁγίου Πνεύματος, δι' οὗ καὶ τὸν φωτισμὸν τῆς δόξης τοῦ εὐαγγελίου ἔλαβεν ἕκαστος τῶν πιστῶν ἐν τῷ καταξιωθῆναι τοῦ ἀφθάρτου στεφάνου καὶ τῆς μαρτυρίας τῶν παθημάτων αὐτοῦ καὶ τῆς κοινωνίας τοῦ αἵματος αὐτοῦ, συμμορφωθῆναι τῷ θανάτῳ τοῦ Χριστοῦ εἰς υἱοθεσίαν.

Τούτου οὖν ἕνεκεν ἅπαντες οἱ πιστοὶ διὰ τοῦ ἐπισκόπου ὑμῶν ἐκ τῶν ὑπαρχόντων ὑμῶν καὶ ἐκ τοῦ κόπου διακονήσατε τοῖς ἁγίοις· εἰ δὲ οὐκ ἔχει τις, νηστεύσας τὸ τῆς ἡμέρας καὶ μερίσας τοῦτο ἐκταξάτω τοῖς ὁσίοις· εἰ δέ τις ἐν περιουσίᾳ ὑπάρχει, καὶ πλεῖόν τι κατὰ ἀναλογίαν τῆς δυνάμεως αὐτοῦ διακονείτω αὐτοῖς. Εἰ δὲ καὶ οἷός τέ ἐστιν ἅπαντα τὸν βίον ἑαυτοῦ ἀποδόμενος ῥύσασθαι αὐτοὺς ἐκ τοῦ δεσμωτηρίου, μακάριος ἔσται καὶ φίλος τοῦ Χριστοῦ.

Εἰ γὰρ ὁ τὰ ὑπάρχοντα πτωχοῖς δοὺς τέλειος μετὰ τὴν περὶ τῶν θείων γνῶσιν, πολλῷ μᾶλλον ὁ ὑπὲρ μαρτύρων· ὁ γὰρ τοιοῦτος, ἄξιος Θεοῦ ὑπάρξας, πληρώσει τὸ θέλημα αὐτοῦ, χορηγήσας ἐκείνοις, οἵτινες αὐτὸν ὡμολόγησαν ἐνώπιον ἐθνῶν καὶ βασιλέων υἱῶν τε Ἰσραήλ, περὶ ὧν ὁ Κύριος ἀπεφήνατο λέγων· «Ὃς ἂν ὁμολογήσῃ ἐν ἐμοὶ ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ὁμολογήσω κἀγὼ ἐν αὐτῷ ἔμπροσθεν τοῦ πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς». Καὶ εἰ τοιοῦτοί εἰσιν, ὡς καὶ ὑπὸ Χριστοῦ ἐπὶ τοῦ Πατρὸς αὐτοὺς μαρτυρεῖσθαι, ὑμεῖς οὐκ ὀφείλετε ἐπαισχυνθῆναι ἀπιέναι πρὸς αὐτοὺς ἐν ταῖς φυλακαῖς· τοῦτο γὰρ ποιησάντων ὑμῶν, μαρτύριον ὑμῖν λογισθήσεται, ὅτι ἐκείνοις μὲν πείρᾳ τὸ μαρτύριον ὑπῆρξεν, ὑμῖν δὲ τέως προθυμίᾳ, ὡς κοινωνοῖς τῆς ἀθλήσεως αὐτῶν».

ΔΙΑΤΑΓΑΙ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ ΔΙΑ ΚΛΗΜΕΝΤΟΣ

Κυριακή των Αγίων Πάντων

Ἐ μ π α ι γ μ ὸ ς

(+Μητροπολίτου Φλωρίνης Αυγουστίνου Καντιώτου)

«Ἕτεροι δὲ ἐμπαιγμῶν καὶ μαστίγων πεῖραν ἔλαβον…» (Ἑβρ. 11,36)

 

Τὸ σημερινὸ ἀποστολικὸ ἀνάγνωσμα, ἀγαπητοί μου, ἱστορεῖ τὴν ἄθλησι καὶ τὰ μαρτύρια τῶν ἁγίων Πάντων. Ποιός δὲν θαυμάζει τὴν καρτερία τους;Μὴ λησμονοῦμε ὅμως, ὅτι οἱ σωματικοὶ πόνοι ποὺ ὑπέμειναν ἦταν ἕνα μέρος μόνο τοῦ μαρτυρίου τους. Οἱ ἅγιοι Πάντες εἶχαν κ᾿ ἕναν ἄλλο πόνο νὰ ὑπομείνουν. Καὶ αὐτὸς εἶνε ὁ ἐμπαιγμός . Γι᾿ αὐτὸ τώρα δὲν θὰ σᾶς μιλήσω γιὰ τὰ φοβερὰ σωματικά τους μαρτύρια.Θὰ σᾶς μιλήσω μόνο γιὰ τὸν ἐμπαιγμό, γιὰ τὴν κοροϊδία, ποὺ ὑπέμειναν οἱ ἅγιοι Πάντες,σύμφωνα μ᾿ αὐτὰ ποὺ λέει ὁ σημερινὸς ἀπόστολος.

 «Ἐμπαιγμῶν», λέει, «καὶ μαστίγων πεῖραν ἔλαβον» (Ἑβρ. 11,36) , δοκίμασαν δηλαδὴ τὸν ἐμπαιγμό. Ποιός εἶνε αὐτὸς ὁ ἐμπαιγμός; Ἂν ἀνοίξουμε τὴν Παλαιὰ Διαθήκη, θὰ δοῦμε ὅτι πολλοὶ ἱεροὶ ἄνδρες ἔγιναν ἀντικείμενο γελοιότητος καὶ χλευασμοῦ

.⃝ -Παράδειγμα πρῶτο ὁ Νῶε . Ἦταν δίκαιος.Πίστευε στὸ Θεὸ καὶ ἔλεγε στοὺς συγχρόνους του νὰ παύσουν ν᾿ ἁμαρτάνουν. Ἐκεῖνοι τὸν ἐνέπαιζαν, τὸν κορόιδευαν. Κι ὅταν ὁ Νῶε τοὺς εἶπε ὅτι ἔρχεται τιμωρία καὶ τὸν εἶδαν νὰ φτειάχνῃ καράβι στὴν ξηρά, αὐτοὶ δι-ασκέδαζαν καὶ ἔλεγαν· Τρελλάθηκε ὁ Νῶε…

⃝ -Ἐνεπαίχθη λοιπὸν ὁ Νῶε ἀπὸ τὴν γενεά του τὴν ἄπιστη καὶ διεφθαρμένη. Ἐνεπαίχθη ἐπίσης ὁ Λὼτ ὁ δίκαιος μέσα στὰ Σόδομα καὶΓόμορρα.

.⃝ -Ἐνεπαίχθη ἀκόμη ὁ Ἰώβ . Ὅταν τὸν εἶδαν φτωχό, δυστυχισμένο, ἄρρωστο, τοῦ εἶπαν·Τί σὲ ὠφέλησαν οἱ δικαιοσύνες σου καὶ ἡ πίστι σου;… Κι αὐτὴ ἀκόμα ἡ γυναίκα του τοῦ εἶπε τὸν πιὸ πικρὸ λόγο· «Βλαστήμα τὸ Θεό,καὶ πέθανε». Αὐτὸς ὅμως ἀπήντησε· Γυναίκα ἄφρον, ὄχι μόνο δὲν τὸν βλαστημῶ, ἀλλὰ καὶ τὸν ὑμνῶ καὶ τὸν δοξάζω. «Εἴη τὸ ὄνομα Κυρίου εὐλογημένον ἀπὸ τοῦ νῦν καὶ ἕως τοῦ αἰῶνος» (βλ. Ἰὼβ 1,21). Ἐνεπαίχθη, μὰ αὐτὸς δὲν γόγ-υσε, ἀλλὰ δοξολόγησε τὸ Θεό.

.⃝ -Ἐνεπαίχθη καὶ ὁ Δαυῒδ ἀπὸ καθάρματα τῆς ἐποχῆς του ὅπως ὁ Σεμεΐ, ποὺ τὸν ὕβριζε καπηλικῶς. Ἐνεπαίχθησαν δηλαδὴ ὅλοι οἱ προφῆτες. Δὲν ὑπάρχει δίκαιος τῆς παλαιᾶς διαθήκης ποὺ νὰ μὴν ἐνεπαίχθη ἀπὸ τοὺς συγχρόνους του.Ἀλλὰ γιατί πᾶμε μακριά; Ποιός εἶνε, ἀδελφοί μου, ὁ ἀρχηγός μας; ποιός εἶνε τὸ Ἄλφα καὶ τὸ Ὠμέγα γιὰ μᾶς; Εἶνε ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός. Ἔ λοιπόν, τί τοῦ ἔκανε ὁ κόσμος; τοῦ ἔστρωσε λουλούδια νὰ περάσῃ; Ἐνεπαίχθη καὶ ὁ Χριστός. Καὶ ἐνεπαίχθη ὅσο κανείς ἄλλος στὸν κόσμο. Οἱ γραμματεῖς καὶ οἱφαρισαῖοι ἄνοιξαν τὰ στόματά τους καὶ τί δὲν εἶπαν ἐναντίον του! Ποιόν πιστεύετε; ἔλεγαν στὸ λαό· αὐτόν; αὐτὸς εἶνε «υἱὸς τοῦ τέκτονος», παιδὶ τοῦ μαραγκοῦ (Ματθ. 13,55) . Τί τὸν πιστεύετε αὐτόν; εἶνε «φίλος τελώνων καὶ ἁμαρτωλῶν» , εἶνε «φάγος καὶ οἰνοπότης» , ἀκόμα καὶ «δαιμόνιον ἔχει» (Ματθ. 11,19) · αὐτὸς δηλαδή, ὁ ἀρχηγὸς τῶν ἀγγέλων, ὠνομάστηκε ἀρχηγὸςτῶν δαιμόνων (πρβλ. Ματθ. 9,34· 12,24. Μᾶρκ. 3,22. Λουκ. 11,15) . Καὶ σὲ μιὰ περίπτωσι εἶπαν, ὅτι «τρελλάθηκε» (Μᾶρκ. 3,21)! Ἀλλὰ ἡ κατ᾿ ἐξοχὴν ἡμέρα τῶν ἐμπαιγμῶν,τῆς ἐξουθενώσεως καὶ τοῦ ἐξευτελισμοῦ τοῦ Χριστοῦ εἶνε ἡ Μεγάλη Παρασκευή . Τότε οἱ Ἰουδαῖοι μαζεύτηκαν κάτω ἀπὸ τὸ πραιτώριο, κι ὅταν ὁ Χριστὸς εἶπε ὅτι, Ἐγὼ εἶμαι βασιλεὺς ἀλλὰ πολὺ διαφορετικὸς ἀπὸ τοὺς βασιλιᾶδες τοῦ κόσμου («ἡ βασιλεία ἡ ἐμὴ οὐκ ἔστιν ἐκ τοῦ κόσμου τούτου»Ἰω. 18,36), τότε τὸν πῆραν οἱ στρατιῶτες καὶ ἀφοῦ τὸν ἔγδυσαν τοῦ φόρεσαν μιὰ ψεύτικη χλαμύδα. Ἐπάνω στὸ κεφάλι του, ἀντὶ νὰ βάλουν στέμμα, ἔβαλαν ἕνα ἀγκάθινο στεφάνι. Στὸ χέρι τοῦ ἔδωσαν ἕνα καλάμι, καὶ κατόπιν γονάτισαν μπροστά του περιπαικτικά. Τὸν ἔφτυναν, τὸν βλαστημοῦσαν καὶ τοῦ ἔλεγαν «Χαῖρε, ὁ βασιλεὺς» ἡμῶν (Ματθ. 27,29. Μᾶρκ. 15,18. Ἰω. 19,3) . Κι ὅταν ἀνέβηκε ἐπάνω στὸ σταυρό, περνοῦσαν ἀπὸ κάτω καὶ τὸν ἔφτυναν μικροὶ - μεγάλοι. Τὸν ἔφτυναν ἀκόμα κι αὐτοὶ οἱ συγκατάδικοί του· «Τὸ δ᾿ αὐτὸ καὶ οἱ λῃσταὶ οἱ συσταυρωθέντες αὐτῷ ὠνείδιζον αὐτόν» , τὸν ἐνέπαιζαν (Ματθ. 27,44. Μᾶρκ. 15,32) .Ἰδού λοιπόν, ἀγαπητοί μου, ὅτι καὶ αὐτὸς ὁ Χριστός, ὁ ἀρχηγὸς τῆς πίστεώς μας, μέσα στὸν ἄπιστο καὶ διεφθαρμένο κόσμο ἔγινε ἀντικείμενο χλευασμοῦ, ἐξευτελισμοῦ καὶὀνειδισμοῦ.

Καὶ μέχρι σήμερα ἐξακολουθεῖ ὁ ἐμπαιγμός. Ναί, ἀδελφοί μου· ἐμπαίζονται τὰ ὅσια καὶ ἱερά, ἐμπαίζονται οἱ εὐσεβεῖς. Δὲν τὸ καταλάβαμε σὲ ποιά ἐποχὴ ζοῦμε. Τὰ εἶπε ὁ Θεός. Ἀγοράστε Ἀποκάλυψι καὶ διαβάστε, νὰ δῆτε σὲ ποιά χρόνια εἴμαστε. Εἶνε τὰ χρόνιατοῦ Νῶε, («ὥσπερ αἱ ἡμέραι τοῦ Νῶε» Ματθ. 24,37),τὰ χρόνια τοῦ Λώτ, τὰ χρόνια ποὺ μᾶς περιμένει ἡ μεγάλη καταστροφὴ γιὰ ὅλες τὶς ἁμαρτίες καὶ τοὺς ἐμπαιγμούς μας.

Κοιτάξτε νὰ δῆτε. Ἐὰν ἕνας νέος εἶνε μοντέρνος, πηγαίνῃ στὰ κέντρα διασκεδάσεως,περνάῃ τὶς νύχτες του μὲ γύναια ἁμαρτωλά,ἔχῃ τὸ σπίτι του μόνο ὡς ξενοδοχεῖο ὕπνου καὶ φαγητοῦ, τρέχῃ στὰ γήπεδα καὶ δίνῃ κλωτσιὲς στὴ μπάλλα, αὐτὸς θεωρεῖται σπουδαῖος καὶ ὅλοι τὸν χειροκροτοῦν. Ἐὰν ἕνας νέος ἀγαπᾷ τὴ μάνα καὶ τὸν πατέρα του, γυρίζῃ στὸ σπίτι μόλις βραδιάσῃ, κρατάῃ τὸ Εὐαγγέλιο στὰ χέρια του, αὐτὸν ὅλοι τὸν κοροϊδεύουν· Ὤ τὸν καλόγερο! λένε. Τὸν τεντυμπόη τὸν ὑψώνουν μέχρι τρίτου οὐρανοῦ· τὸ παιδὶ ποὺ πιστεύει στὸ Θεὸ ζητοῦν νὰ τοῦ ῥίξουν χιόνι καὶ νὰ τὸν ἐξουθενώσουν. Ἐὰν μία νέα εἶνε μοντέρνα, ἐὰν τώρα τὸ καλοκαίρι πετάῃ τὰ ροῦχα της καὶ ἐκθέτῃ τὶς σάρκες της σὰ τὰ κρέατα ποὺ κρεμᾶνε στὰ κρεοπωλεῖα, ἐὰν τρέχῃ στὰ κέντρα, στὰ πάρτυ καὶ στὰ χοροδιδασκαλεῖα, ὁ κόσμος τὴ θαυμάζει καὶ λέει· Τι μοντέρνο καὶ προωδευμένο κορίτσι!…. Ἂν μία κόρη ντύνεται σεμνά, πιστεύῃ στὸ Χριστό, πηγαίνῃ στὴν ἐκκλησία, λατρεύῃ τὸ Θεὸ καὶ προσκυνᾷ τοὺς ἁγίους, τότε λένε· Ὤ τὴν«παπαδιά», τὴν καθυστερημένη!… Στὴ γενεά μας λοιπὸν ἐμπαίζεται ὁ εὐσεβὴς καὶ τιμᾶται ὁ ἀσεβής .

Ἂν μπῆτε σὲ λεωφορεῖο ἢ καράβι ἢ ἀεροπλάνο καὶ κάνετε τὸ σταυρό σας, θὰ γελάσουν οἱ μοντέρνοι. Ἂν καθήσετε στὸ ἑστιατόριο καὶ κάνετε τὸ σταυρό σας, θὰ σᾶς εἰρωνευθοῦν.

Στὰ παλιὰ τὰ εὐλογημένα χρόνια, ὅταν ἔβλεπαν παπᾶ στὸ δρόμο, ἔτρεχαν καὶ φιλοῦσαν τὸ χέρι του. Τώρα, μόλις παρουσιαστῇ παπᾶς, τὸν χλευάζουν καὶ κάνουν ἀπρεπεῖς χειρονομίες. Ἀλλὰ θὰ ᾿ρθῇ ὥρα ποὺ ἡ Ἑλλὰς δὲν θά ᾿χῃ παπᾶδες. Γιατί ὁ νέος νὰ γίνῃ παπᾶς; γιὰ νὰ τὸν ἐμπαίζῃς ἐσὺ καὶ νὰ τὸν ἐξευτελίζῃς μὲ τὶς αἰσχρὲς χειρονομίες σου;Τὸ προεῖπε ἡ Γραφή· Θὰ παρουσιαστοῦν «ἐμπαῖκται» (Β΄ Πέτρ. 3,3. Ἰούδ. 18) ! Καὶ ἰδού, γέμισε ὁ κόσμος ἐμπαῖκτες . Κοροϊδεύουν τὰ ὅσια καὶ τὰ ἱερά.

Σὲ κάποια ἐνορία ἑώρταζε ὁ ναός, καὶ βγῆκαν μὲ τὰ ἑξαπτέρυγα νὰ κάνουν λιτανεία συνοδείᾳ τῆς μουσικῆς τοῦ δήμου . Καὶ ἐνῷ ἔψαλλαν τὰ ἐκκλησιαστικὰ ᾄσματα καὶ ἡ ἀτμόσφαιρα ἦταν ἱερά, καὶ ἐνῷ ὅλοι ἔπρεπε τὴνὥρα ἐκείνη νὰ παρακαλοῦν τὸ Θεὸ νὰ μᾶς λυπηθῇ καὶ νὰ μὴ ῥίξῃ φωτιὰ νὰ μᾶς κάψῃ γιὰτὶς πορνεῖες τὶς μοιχεῖες καὶ τὶς βλαστήμιες μας· τὴν ὥρα ἐκείνη, ποὺ ὁ λαὸς συνώδευε τὴν εἰκόνα, κάποιος «σφύριξε» τὴν εἴδησι, ὅτι νίκησε μία ὁμάδα στὸ φουτ-μπώλ. Τότε ἡ μουσικὴ τοῦ δήμου ἀλλάζει ἀμέσως «σκοπὸ»καὶ ἀρχίζει νὰ παίζῃ μιὰ κοσμικὴ μελῳδία, ἐνῷ διαρκοῦσε ἀκόμα ἡ λιτανεία καὶ ἐνῷ συνώδευαν τὴν ἱερὰ εἰκόνα! Καταντήσαμε ἐμπαῖκτες…

Στὰ χρόνια αὐτά, ἀδέρφια μου, «στῶμεν καλῶς»! Μέσα στὴ γενεά μας αὐτή, γενεὰ Σοδόμων καὶ Γομόρρας, γενεὰ ἀπίστων καὶ διεφθαρμένων ἀνθρώπων, γενεὰ πονηρὰ καὶ διεστραμμένη ἀπ᾿ ἄκρου εἰς ἄκρο, «στῶμεν καλῶς»! Σὰν στρατιώτης ποὺ κρατάει τὴ σημαία τοῦ Χριστοῦ, ἂς σταθοῦμε καλῶς!Κι ἂν ἀκόμα μείνῃς ἕνας, ἀδελφέ μου, μὴν ἀπογοητευθῇς. Κι ἂν ἀκόμα ὅλη ἡ πόλις ἢ τὸ χωριό σου, μὲ τόσους κατοίκους, ἀρνηθοῦν τὸ Χριστό, σὺ μὴν τὸν ἀρνηθῇς. Κι ἂν ἀκόμη πάνω στὸ κάθε σπίτι ὑψωθῇ ἡ παντιέρα τοῦ διαβόλου, στὸ δικό σου τὸ σπίτι νὰ μὴν ὑψωθῇ.

Ἕνας νὰ μείνῃς, πίστευε στὸ Θεό! Γιατὶμπορεῖ νὰ εἶνε ψέματα τὰ ἄστρα, ψέματα ὁ ἥλιος, ψέματα ὁ κόσμος, ψέματα καὶ οἱ βασιλιᾶδες, ψέματα τὰ παλάτια, ὅλα νὰ εἶνε ψέματα· ἕνα δὲν εἶνε ψέμα, ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός· ὅν, παῖδες, ὑμνεῖτε καὶ ὑπερυψοῦτε εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας· ἀμήν.

(†) ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος-

Μέρος ἀπομαγνητοφωνημένης ὁμιλίας, ποὺ ἔγινε στὸν ἱ. ναὸ Ἁγ.Παντελεήμονος Τράχωνες - Γλυφάδας (σήμερα Ἁλίμου τῆς ἱ. μητροπόλεως Ν. Σμύρνης) τὴν 9-6-1963.