Ο σεισμός (και οι «σεισμοί» που έρχονται), η αμαρτία, η μετάνοια. "Ιδού νυν καιρός ευπρόσδεκτος"!

26 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2014

ΚΥΡΙΑΚΗ Ϛ’ ΛΟΥΚΑ

Τοῦ ῾Αγίου Μεγαλομάρτυρος Δημητρίου τοῦ Μυροβλύτου.

Ανάμνησις τοῦ γεγονότος σεισμοῦ (740 μ.Χ. ).

Οἱ ἁμαρτίες μας γεννοῦν σεισμούς, καταστροφές, διαφόρων εἰδῶν πληγές, πολέμους καὶ ἄλλες συμφορές, ὅπως ἀκούσαμε σήμερα στὰ τροπάρια τοῦ Ὄρθρου, καθὼς τὴν σημερινὴ ἡμέρα ἡ Ἐκκλησία μας θυμᾶται ἕνα μεγάλο σεισμό, ποὺ ἔγινε στὴν Κωνσταντινούπολη τὸ 740.

Παραθέτουμε κάποια τροπάρια, μήπως καὶ συνειδητοποιήσουμε ὅτι ὁ  Κύριος μακροθυμεῖ, ταῖς πρεσβείαις τῆς Παναγίας Μητρός Του,  ὅταν ὑπάρχει ἡ μετάνοια.

ΚΥΡΙΑΚΗ Ϛ’ ΛΟΥΚΑ (Ἀπὸ τὸν Ὄρθρο)

Ὁ ἐπιβλέπων ἐπὶ τὴν γῆν, καὶ ποιῶν αὐτὴν τρέμειν, ῥῦσαι ἡμᾶς, τῆς φοβερᾶς τοῦ σεισμοῦ ἀπειλῇς, Χριστὲ ὁ Θεὸς ἡμῶν· καὶ κατάπεμψον ἡμῖν, πλούσια τὰ ἐλέη σου, πρεσβείαις τῆς Θεοτόκου μόνε Φιλάνθρωπε.

Γεννώσας θάνατον πικρόν, καὶ σεισμοὺς βαρυτάτους, καὶ πληγὰς ἀνηκέστους, ἁμαρτίας ἀδελφοί, ἐκφύγωμεν καὶ Θεόν, μετανοίας, τρόποις ἐκμειλίξωμεν.

Τῇ θείᾳ νεύσει σου, κλονεῖς τὰ σύμπαντα, καὶ

Ερώτηση ΚΡΙΣΕΩΣ προς τον "Ορθόδοξο Τύπο" και τους στυλοβάτες του, τους Πατέρες της "Συνάξεως"

"Ἐμίσησα Ἐκκλησίαν πονηρευομένων"

(Ψαλμ. 25, 5)

Ἄρθρο τοῦ «Στουδίτη»

Στὸν "Ὀρθόδοξο Τύπο" (7 Ἀπριλίου 1989), δημοσιεύτηκε ἕνα ἄρθρο ποὺ τὸ ὑπογράφει ὁ "Στουδίτης". Στὸ ἄρθρο αὐτὸ ἐπαινεῖται ὁ ἀείμνηστος Νικόλαος Σωτηρόπουλος γιὰ  τὴν αὐστηρὴ κριτικὴ κατὰ τοῦ Αὐστραλίας Στυλιανοῦ, ἐπισημαίνεται δὲ ὅτι οἱ Ἐπίσκοποι ἐμολύνθησαν ἀπὸ τὸν Οἰκουμενισμὸ καὶ δὲν ἐνοχλοῦνται πλέον ἀπὸ τὰ αἱρετικὰ κηρύγματα τῶν Οἰκουμενιστῶν Ἀρχιερέων· ἐπαινεῖ τέλος τὴν τόλμη τοῦ Σωτηρόπουλου, ὁ ὁποῖος τότε (τὸ 1989) ἐπρότεινε τὴν ΠΑΥΣΗ ΤΟΥ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟΥ τοῦ Ἀρχιεπ. Αὐστραλίας ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ!   Διότι, λέγει (ὁ Στουδίτης),

«ἢ θὰ παραμείνωμεν εἰς τὴν Ἐκκλησίαν τῶν σωζομένων, ἢ θὰ εὑρεθῶμεν, χωρὶς νὰ τὸ "πάρωμεν χαμπάρι" εἰς τὴν "ἐκκλησίαν πονηρευομένων"!

Ἄραγε, αὐτὰ ποὺ πρότειναν τότε οἱ τοῦ «Ὀρθοδόξου Τύπου» γιὰ τὶς αἱρετικὲς πράξεις τοῦ Στυλιανοῦ, δὲν ἰσχύουν σήμερα, ποὺ ἡ φατρία τῶν Οἰκουμενιστῶν ἐπιδίδονται σὲ ὁμαδικὲς πράξεις ἀσεβῶν καὶ παναιρετικῶν ἐνεργειῶν; Σήμερα ποὺ εἴμαστε ἕνα βῆμα πρὶν ἀπὸ τὴν ὑποταγή μας στὸν πάπα;

Πατέρες καὶ ἀδελφοί, δὲν πήρατε ἀκόμα «χαμπάρι», τί συμβαίνει γύρω σας;

  

Το Συγκλονιστικό Θαύμα της Μυρόβλησης του Αγίου Δημητρίου το 1987!

Ήταν 26 Οκτωβρίου 1987. Ώρα περασμένες δέκα το βράδυ. Η Θεσσαλονίκη γιόρταζε την μνήμη της αθλήσεως του πολιούχου της Αγίου Δημητρίου καθώς και τα ελευθέριά της από την περίπου πεντακοσίων ετών (1430-1912) καταδυναστεία των Οθωμανών.

Ο ναός του Αγίου Δημητρίου με ανοιχτές τις πόρτες δεχόταν τους νυχτερινούς προσκυνητές, που γονάτιζαν μπροστά στην ασημένια λάρνακα με τα άγια λείψανα του Μυροβλύτου. Την ώρα εκείνη δεν θα ήταν περισσότεροι από τριάντα με σαράντα άνθρωποι στον ναό. Μια ομήγυρις περίπου δέκα γυναικών, μπροστά στην λάρνακα, έψελνε την παράκληση του Αγίου. Μοναδικός κληρικός που παρευρισκόταν, ο νεαρός και νεοχειροτονηθείς διάκονος του ιερού ναού μαζί με την διακόνισσα-σύζυγό του. Ο τότε προϊστάμενος του ναού και νυν μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας Παντελεήμων, τους είχε παραγγείλει να βρίσκονται εκεί και να τον περιμένουν.

Ξαφνικά, οι γυναίκες που έψελναν την παράκληση άρχισαν να φωνάζουν!

 
Ο διάκονος έτρεξε κοντά τους και αυτές, με ανάμικτα συναισθήματα, του έδειξαν την λάρνακα! Ήταν λουσμένη κυριολεκτικά με ένα ελαιώδους συστάσεως μύρο (λέω μύρο γιατί η ευωδία του ήταν ασύγκριτη). Θα έλεγε κανείς με σιγουριά, ότι κάποιος άδειασε επάνω της τουλάχιστον δυο "κουβάδες" αρωματικό υγρό (χρησιμοποιώ την λέξη "κουβάδες" για να γίνει κατανοητό ότι η ποσότητα του μύρου που γλυστρούσε στα συμπαγή τοιχώματα της αργυρής λάρνακας με τις ανάγλυφες παραστάσεις, ήταν μεγάλη).

Ο διάκονος για μια στιγμή σάστισε: ο Άγιος μυροβλύζει! Χωρίς να αμφιβάλει καθόλου για το θαύμα, και ευρισκόμενος σε μια κατάσταση χαράς, έκπληξης και ενθουσιασμού, έτρεξε να φέρει βαμβάκι από κάποιο έπιπλο του ιερού βήματος. Επέστεψε τρέχοντας και άρχισε να σκουπίζει με το βαμβάκι το μύρο από τα εξωτερικά τοιχώματα της λάρνακας και να δίνει τμήματα από μυρωμένο αυτό βαμβάκι στους προσκυνητές. Σκούπιζε και το μύρο δεν τελείωνε, αλλά συνέχισε να αναβλύζει μυστικά, χωρίς να υπάρχει κάποια ορατή πηγή. Χαρακτηριστικά, του έκανε πολύ εντύπωση ένα γεγονός: με ένα μεγάλο κομμάτι βαμβάκι σκούπισε το μύρο από μια λεία περιοχή της λάρνακας. Το βαμβάκι σκούπισε καλά όλο το μύρο, όπως όταν σκουπίζουμε ένα τζάμι με ένα στεγνό πανί πιέζοντάς το καλά και αφαιρούμε την υγρασία που μπορεί να υπάρχει επάνω. Μια γυναίκα έσυρε την παλάμη του χεριού της πάνω στο τμήμα της λάρνακας που μόλις είχε σπογγιστεί. Ο διάκονος, με θαυμασμό, είδε το χέρι της βρεγμένο από το ελαιώδες κιτρινοπράσινο μύρο!!!

Εν τω μεταξύ η ευωδία είχε πλημμυρίσει όλον τον ναό και ξεχείλιζε από τις ανοιχτές πόρτες προς την οδό Αγίου Δημητρίου, προσελκύοντας τους περαστικούς, που έσπευδαν να δουν τι συμβαίνει και από που προέρχεται η ευωδία αυτή. Όλοι κατευθύνονταν προς την λάρνακα με τα λείψανα του Αγίου Δημητρίου, που ήταν τοποθετημένη όχι στο κιβώριό της (ακόμα δεν είχε κατασκευαστεί) αλλά μπροστά στο τέμπλο του ναού.

Οι ευχάριστες όμως εκπλήξεις δεν σταμάτησαν εκεί! Οι προσκυνητές διαπίστωσαν ότι όλες οι εικόνες του ναού, οπουδήποτε κι αν βρίσκονταν, σε προσκυνητάρια ή στο τέμπλο, ανέβλυζαν μύρο. Μάλιστα ο διάκονος είδε προσκυνητές να βγάζουν χαρτομάντηλα και να σκουπίζουν τα τζάμια τα προστατευτικά των εικόνων του τέμπλου και τα χαρτομάντηλα να κιτρινίζουν από το μύρο το οποίο "έτρεχε" και από τις δύο πλευρές του τζαμιού, εσωτερική και εξωτερική. Το μέγεθος του θαύματος ήταν τέτοιο που δεν άφηνε το παραμικρό περιθώριο για αμφισβήτηση. Δεν καταλαβαίναμε τί ζούσαμε, ήταν κάτι σαν όνειρο μέσα στην ομίχλη, αλλά το ζούσαμε!!! Το ψηλάφιζαν τα χέρια μας, το έβλεπαν τα μάτια μας, το μύριζαν τα αισθητήρια της όσφρησής μας!!!

Σε λίγο χρόνο δημιουργήθηκε μια "ουρά" από ανθρώπους που με δάκρυα στα μάτια προσκυνούσαν την λάρνακα του Μυροβλύτη και συνειδητοποιούσαν γιατί του δόθηκε το προσωνύμιο αυτό.

 
Εν τω μεταξύ έφθασε στον ναό και ο προϊστάμενος ιερεύς με άλλους κληρικούς. Ξεκλείδωσαν τα ανοίγματα της λάρνακας και αποκαλύφθηκαν τα άγια λείψανα του Πολιούχου της Θεσσαλονίκης. Ευωδίαζαν μεν, αλλά ήταν η ευωδία των ιερών λειψάνων. Η ευωδία του μύρου ήταν διαφορετική και χαρακτηριστική.

Ο μακαριστός Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης κυρός Παντελεήμων ο Β΄, ο Χρυσοφάκης, απέδωσε το θαύμα της μυρόβλυσης του Αγίου Δημητρίου στο εξής γεγονός:

 
Εκείνο το βράδυ, στην εορταστική τελετή του Πανεπιστημίου για τα ελευθέρια της Θεσσαλονίκης, ο κεντρικός ομιλητής αγνόησε στην ομιλία του παντελώς τον Άγιο, και δεν αναφέρθηκε καθόλου σ’ αυτόν. Ο Άγιος Δημήτριος όμως δήλωσε με την μυρόβλυσή του ότι, όπως ποτέ δεν εγκατέλειψε την πόλη του Θεσσαλονίκη έτσι και τώρα είναι πάντοτε παρών και αυτός είναι που την έσωσε και από την σκλαβιά και από τους σεισμούς, αλλά και διαμαρτύρεται όταν οι Θεσσαλονικείς αποδεικνύονται αχάριστοι και απομακρύνονται από τον Χριστό και τους Αγίους Του.

Πέρασαν 24 χρόνια από τότε. Είμαι ο τότε διάκονος του ναού, τώρα ιερεύς στην Θεσσαλονίκη και σας γράφω τα γεγονότα όπως τα θυμάμαι. Την ώρα εκείνη ήταν σαν να ζούσα ένα μυστήριο. Δεν μπορώ να περιγράψω τί αισθανόμουν! Χαρά, έκπληξη, συγκίνηση, ενθουσιασμό... δεν μπορώ να προσδιορίσω ακριβώς. Πάντως είναι από τα γεγονότα που ενισχύουν την πίστη, που μας γεμίζουν χαρά, ελπίδα και αίσθηση της παρουσίας του Χριστού και των Αγίων. Η πίστη μας είναι "ζωντανή".

http://enoriakonstantinouelenis.blogspot.gr

Η ΑΓ. ΓΡΑΦΗ ΓΙΑ Μ. ΑΛΕΞΑΝΔΡΟ και ο Όσιος Σισώης ο ΑΙΓΥΠΤΙΟΣ στον τάφο του Μ. Αλεξάνδρου

Η ΑΓΙΑ ΓΡΑΦΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΜΕΓΑ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟ:
Α ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ 1

Α Μακ. 1,1 Καὶ ἐγένετο μετὰ τὸ πατάξαι Ἀλέξανδρον τὸν Φιλίππου τὸν Μακεδόνα, ὃς ἐξῆλθεν ἐκ τῆς γῆς Χεττειείμ, καὶ ἐπάταξε τὸν Δαρεῖον βασιλέα Περσῶν καὶ Μήδων καὶ ἐβασίλευσεν ἀντ᾿ αὐτοῦ πρότερος ἐπὶ τὴν Ἑλλάδα.

Α Μακ. 1,1 Ο Αλέξανδρος, ο υιός του Φιλίππου, ο Μακεδών, έπειτα από την νίκην του εναντίον των Περσών, κατά την οποίαν ενίκησε τον βασιλέα των Περσών και των Μηδων Δαρείον, εξώρμησεν από την χώραν των Χετταίων και έγινε βασιλεύς αντί εκείνου εις τας χώρας αυτάς, αφού προηγουμένως είχε γίνει βασιλεύς ολοκλήρου της Ελλάδος.

Α Μακ. 1,2 καὶ συνεστήσατο πολέμους πολλοὺς καὶ ἐκράτησεν ὀχυρωμάτων πολλῶν καὶ ἔσφαξε βασιλεῖς τῆς γῆς·

Α Μακ. 1,2 Διεξήγαγε πολλούς επιτυχείς πολέμους, έγινε κύριος πολλών φρουρίων και εθανάτωσε βασιλείς πολλών χωρών.

Α Μακ. 1,3 καὶ διῆλθεν ἕως ἄκρων τῆς γῆς καὶ ἔλαβε σκῦλα πλήθους ἐθνῶν. καὶ ἡσύχασεν ἡ γῆ ἐνώπιον αὐτοῦ, καὶ ὑψώθη, καὶ ἐπήρθη ἡ καρδία αὐτοῦ.

Α Μακ. 1,3 Εφθασεν έως τα άκρα της οικουμένης και επήρε λάφυρα από πολλούς λαούς. Ολος δε ο τότε γνωστός κόσμος υπετάχθη εις αυτόν και ησύχασεν από τους πολέμους. Αυτός δε εδοξάσθη, αλλά η καρδία του εκυριεύθη από υπερηφάνειαν.

Α Μακ. 1,4 καὶ συνήγαγε δύναμιν ἰσχυρὰν σφόδρα καὶ ἦρξε χωρῶν καὶ ἐθνῶν καὶ τυράννων, καὶ ἐγένοντο αὐτῷ εἰς φόρον.

Α Μακ. 1,4 Συνεκέντρωσε στρατόν πολύ ισχυρόν, έγινεν άρχων χωρών, εθνών και βασιλέων, που έγιναν φόρου υποτελείς εις αυτόν.

Α Μακ. 1,5 καὶ μετὰ ταῦτα ἔπεσεν ἐπὶ τὴν κοίτην καὶ ἔγνω ὅτι ἀποθνήσκει.

Α Μακ. 1,5 Μετά ταύτα όμως ησθένησεν, έπεσεν εις την κλίνην της ασθενείας του και ήσθάνθη, ότι επρόκειτο να αποθάνη.

Α Μακ. 1,6 καὶ ἐκάλεσε τοὺς παῖδας αὐτοῦ τοὺς ἐνδόξους τοὺς συντρόφους αὐτοῦ ἀπὸ νεότητος καὶ διεῖλεν αὐτοῖς τὴν βασιλείαν αὐτοῦ ἔτι ζῶντος αὐτοῦ.

Α Μακ. 1,6 Εκάλεσε πλησίον του τους πλέον ενδόξους από τους αυλικούς του και τους συντρόφους του από την νεότητά του, και διεμοίρασεν εις αυτούς την βασιλείαν του, καθ' ον χρόνον ακόμη εζούσεν.

Α Μακ. 1,7 καὶ ἐβασίλευσεν Ἀλέξανδρος ἔτη δώδεκα καὶ ἀπέθανε.

Α Μακ. 1,7 Ο μέγας Αλέξανδρος εβασίλευσεν επί δώδεκα έτη και κατόπιν απέθανεν.

Α Μακ. 1,8 καὶ ἐπεκράτησαν οἱ παῖδες αὐτοῦ ἕκαστος ἐν τῷ τόπῳ αὐτοῦ.

Α Μακ. 1,8 Αξιωματούχοι του εγκατεστάθησαν ως άρχοντες πλέον, ο καθένας εις την επαρχίαν του.

Α Μακ. 1,9 καὶ ἐπέθεντο πάντες διαδήματα μετὰ τὸ ἀποθανεῖν αὐτὸν καὶ οἱ υἱοὶ αὐτῶν ὀπίσω αὐτῶν ἔτη πολλὰ καὶ ἐπλήθυναν κακὰ ἐν τῇ γῇ.

Α Μακ. 1,9 Ολοι αυτοί μετά τον θάνατον του μεγάλου Αλεξάνδρου έθεσαν εις την κεφαλήν των βασιλικά διαδήματα, δείγματα της εξουσίας των, και έπειτα από αυτούς τα παιδιά των επί έτη πολλά. Ολοι όμως αυτοί κατά το διάστημα της βασιλείας των επροξένησαν πολλάς συμφοράς εις την οικουμένην.

Δημοσιεύτηκε 29th January από τον χρήστη fr. Augustine

Όσιος Σισώης ο Αιγύπτιος στον τάφο του Μεγάλου Αλεξάνδρου

Ο Όσιος Σισώης ο Μεγάλος, είναι Άγιος της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Υπήρξε ασκητής, ο οποίος καταγόταν από την Αίγυπτο, και επονομαζόταν ο Μέγας. Ασκήτεψε στην έρημο και έπειτα στο ίδιο βουνό, που πέθανε ο μέγας Αντώνιος. Πέθανε το 429 μ.Χ., μετά από 62 χρόνια ασκητικής ζωής. Η μνήμη του τιμάται την 6η Ιουλίου.

Ο Όσιος Σισώης επεσκέφθη κάποτε τον τάφο του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Όταν στάθηκε μπροστὰ και αναλογίσθηκε το μεγαλείο, στο οποίο έζησε ο ενδοξώτατος αυτὸς βασιλιὰς των Ελλήνων, την δόξα που απέκτησε με τα κατορθώματά του στους πολέμους, που τον έκαμαν ήρωα και κατακτητὴ της εποχής εκείνης, έφριξε με την σκέψη πόσο άστατη είναι η ζωὴ και πόσο πρόσκαιρη η δόξα. Έκλαψε και θρήνησε για τη ματαιότητα όλης αυτής μιάς προσπάθειας που κατέλαβε όλη του την ζωή και που δεν του προσέφερε κανένα καλὸ στην ψυχή του.

Οι μαθητές του αββά Σισώη ζωγράφισαν την εικόνα του πνευματικού τους πατέρα κοντά στον τάφο, και έγραψαν και το εξής επίγραμμα:
Ὁρῶν σε τάφε, δειλιῶ σου τὴν θέαν καὶ καρδιοστάλακτον δάκρυ χέω, χρέος τὸ κοινόφλητον εἰς νοῦν λαμβάνων, πῶς οὖν μέλλω διελθεῖν πέρας τοιοῦτον; Αἴ, αἴ, θάνατε, τίς δύναται φυγεῖν σε;
Βλέποντάς σε, τάφε, δειλιάζω στη θεωρία σου, και χύνω δάκρυα από την καρδιά μου, φέροντας στον νου μου το χρέος που του οφείλουμε όλοι (δηλαδὴ τον θάνατον). Πώς και εγώ μέλλω να διαβώ τέτοιο τέλος; Αί, αί, θάνατε, ποιὸς μπορεί να σου ξεφύγη;

O Άγιος Σισώης θρηνεί μπροστά στον τάφο του Μεγάλου Αλεξάνδρου, του βασιλιά των Ελλήνων.

Η τοιχογραφία αυτή, που βρίσκεται στο νάρθηκα της μονής Βαρλαάμ των Μετεώρων (1566), είναι έργο του ιερέα και σακελλάριου Γεωργίου (Φωτογραφία Ν. Κοντού, αλιευθείσα εκ της «Δομής»).

«Σισώης ο Μέγας εν Ασκηταίς έμπροσθεν του τάφου του βασιλέως των Ελλήνων Αλεξάνδρου*, του πάλαι λάμψαντος εν Δόξει φρύττει και το άστατον του καιρού και της δόξης της προσκαίρου λυπηθείς, ιδού κλαίει...»

* Ο Όσιος Σισώης εκοιμήθη το 429 μ.Χ. Ας προσέξουν οι Σκοπιανοί ότι πολύ πριν κατέβουν οι δήθεν πρόγονοί τους Σλάβοι στα Βαλκάνια, ο Μέγας Αλέξανδρος αποκαλείται Βασιλεύς των Ελλήνων!

Πηγή:  agonasax.blogspot.gr

Δυό αιτίες που θα προκαλέσουν μεγάλο κακό!

MΗΤΡ. ΦΛΩΡΙΝΗΣ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΣ: 

Αν δεν αντιδρασουμε ωστε να παυση αυτη η ασεβεια σας προειδοποιω· θα γινη κακο μεγαλο. Ο Θεος να γινη ιλεως.

Κυριακὴ ΣΤ΄ Λουκᾶ (Λουκ. 8,26-39)

Ε Π Ο Χ Η   Δ Α Ι Μ Ο Ν Ι Κ Η

Ενας ἅγιος, ἀγαπητοί μου, ἀπὸ τοὺς πιὸ με­γάλους διδασκάλους τῆς ἁγίας μας Ἐκκλη­σίας, ὁ ἱερὸς Αὐγουστῖνος, τοῦ ὁποίου ἀναξίως φέρω τὸ ὄνομα, εἶπε ὅτι τὸ Εὐαγγέλιο εἶνε πνευματικὸς καθρέφτης. Ὅπως στὸν καθρέφτη βλέπουμε τὴ μορφή μας καὶ εὐπρεπιζόμαστε, ἔτσι στὸ Εὐαγγέλιο βλέπουμε ὄχι τὸν ὁρατὸ ἄνθρωπο, ἀλλὰ τὸν ἀόρατο ἑαυτό μας, τὶς κα­κίες καὶ τὰ πάθη μας, γιὰ νὰ τὰ δι­ορθώνου­με. Κι ὅπως δὲν ὑπάρχει σπίτι, ἀκόμα καὶ τὸ πιὸ φτωχό, χωρὶς καθρέφτη, ἔτσι δὲν πρέ­πει νὰ ὑπάρχῃ οἰκογένεια χωρὶς Εὐ­αγγέλιο.
Σήμερα λοιπὸν ἡ Ἐκκλησία ἔβαλε μπρο­στά μας πάλι τὸν πνευματικὸ καθρέφτη καὶ μέσα σ᾽ αὐτὸν βλέπουμε τὸν ἑαυτό μας. –Τὸν ἑαυτό μας; θὰ πῆτε· μὰ δὲ μιλάει γιὰ μᾶς τὸ εὐ­αγγέλιο. Καὶ ὅμως. Ἐλᾶτε νὰ δοῦμε μὲ συν­τομία τί μᾶς λέει ἡ περικοπὴ καὶ πῶς σ᾽ αὐτὴν καθρεφτίζεται ὁ ἑαυτός μας.

* * *

Τὴν ἐποχὴ τοῦ Χριστοῦ, ἀγαπητοί μου, στὴ λίμνη τῆς Τιβεριάδος ἦταν χτισμένο ἕνα χωριὸ ποὺ τὸ ἔλεγαν Γάδαρα. Στὸ χωριὸ αὐτὸ ζοῦ­σε ἥσυχα ἕνας νέος. Ἐνῷ ὅμως ἦταν ἡ χαρὰ καὶ τὸ καμά­ρι τῶν γονέων του, ξαφνικὰ ὁ ἄνθρω­πος αὐτὸς ἄλλαξε. Τὸ μυαλό του θόλω­σε, ἡ γλῶσσα του μπέρδεψε καὶ ἄρχισε νὰ βγάζῃ ἄ­σχημα λόγια. Ὠργιζόταν, θύμωνε, χτυπιόταν, ἔσχιζε τὰ ροῦχα του καὶ παρουσιαζόταν γυμνός, ὅπως τὸν γέννησε ἡ μάνα του. Ἔβγαινε ἔξω, ἔτρεχε δεξιὰ κι ἀριστερά. Τὴ νύχτα δὲν κοιμόταν στὸ σπίτι ἀλλὰ στὰ νεκροταφεῖα, μέσ᾿ στὰ μνήματα. Πήγαιναν συγγενεῖς καὶ φί­­λοι νὰ τὸν πιάσουν, τὸν ἔδεναν μὲ ἁλυσίδες, ὄχι μὲ σχοινιά, κι αὐτὸς εἶχε τέτοια πρωτοφανῆ δύναμι ποὺ ἔσπαζε τὶς ἁλυσίδες ὅ­πως σπάει κανεὶς τὶς κλωστές. Ἦταν ὁ φόβος καὶ ὁ τρόμος ὅλης τῆς περιοχῆς· κανείς δὲν τολμοῦσε νὰ περάσῃ ἀπ᾽ τὸ μέρος ἐκεῖνο. Τί ἦταν, τρελλός; Μακάρι νὰ ἦταν τρελλός. Ὑπάρχει κάτι χειρότερο ἀπ᾽ τὴν τρέλλα, κι ἂς μὴν τὸ πιστεύουμε κι ἂς μὴ θέλουμε νὰ τὸ ἀν­τιληφθοῦμε. Ὁ νέος αὐτὸς ἦταν δαιμονισμένος, «εἶχε δαιμόνια» λέει τὸ εὐαγγέλιο (Λουκ. 8,27). Κάποια στιγμὴ ἄνοιξε τὴν πόρτα τῆς ψυχῆς του καὶ δέχτηκε μέσα του τὸ σατανᾶ, τὸν διάβολο. Κι ἀπὸ τὴν ὥρα ἐκείνη ἔχασε πλέον τὸν ἔλεγχο, τὸ κοντρὸλ τοῦ ἑαυτοῦ του· καὶ κον­τρὸλ τοῦ ἀνθρώπου εἶνε τὸ μυαλό. Τὸ τιμόνι του δὲν τὸ εἶχε πλέον ὁ ἴδιος, τὸ εἶχε ὁ σατανᾶς, τὸ πνεῦμα τὸ πονηρό. Ἀπὸ ᾽κείνη τὴ στιγμὴ ἔχασε τὴν ταυτότητα καὶ τὴν προσωπικότητά του· ἦταν ἕνα ρομπότ, τὸ ὁ­ποῖο κινοῦσε ὡς ἐνεργούμενο ὁ σατανᾶς. Ὅ,τι ἔλεγε ἐκεῖνος, ἔπραττε αὐτός· ἦταν ὄρ­γανο σατανικό. –Μά, θὰ πῆτε, ἔρχεσαι τώρα, στὸν αἰῶνα αὐ­­τό, καὶ μᾶς λὲς πὼς ὑπάρχουν δαίμονες καὶ δαι­μονισμένοι ἄνθρωποι; Τί παραμύθια εἶν᾽ αὐτά; Ἔτσι ζητᾶτε νὰ ναρκώσετε τὸ λαὸ καὶ τὸν βάζετε νὰ πιστεύῃ σὲ τέτοια… Τὸ Εὐαγγέλιο δὲν λέει παραμύθια, κηρύττει τὴν ἀλήθεια. Τέτοια ἔλεγε κ᾽ ἕνας ἄπιστος ἀ­στροναύτης, ποὺ βγῆκε λίγο ἔξω ἀπὸ τὴ γήινη ἀτμόσφαιρα κι ὅταν γύρισε εἶπε ὅτι δὲ συνάν­τησε πουθενὰ ἐκεῖ ἀγγέλους. Καὶ τὸ πῆραν αὐτὸ καὶ τὸ ἔγραψαν σὲ σχολι­κὸ βιβλίο, γιὰ νὰ διδάσκωνται τὰ παιδιὰ τὴν ἀ­θεΐα. Σὲ κάποιο σχολεῖο λοιπὸν ρωτοῦσε ἡ δα­σκάλα· –Ποιός εἶδε, παιδιά, ἀγγέλους; ὁ ἀ­στροναύτης μας πέ­ταξε στὸ διάστημα καὶ δὲν εἶδε κανέναν ἄγγελο. Τότε ἕνας μικρὸς –φωτίζει ὁ Θεὸς ἀθῷα πλάσματα– ἀποστόμωσε τὴ δασκάλα λέγον­τας· –Κυρία, πέταξε πολὺ χα­­μηλά· ἂν πετάξῃ ψη­λότερα, θὰ τοὺς δῇ! Καὶ τί ἦταν πρά­γματι τὸ ἅλμα ἐκεῖνο τοῦ ἀστροναύ­του; Οὔτε ἕνα μικρὸ βῆμα δὲν εἶχε κάνει, καὶ βεβαίωνε ὁ ἀ­λαζὼν ὅτι δὲν εἶδε ἀγγέλους. Ὑπάρχει πνευματικὸς κόσμος ἀόρατος. Κι ἂν δὲν τὸν βλέπουν τὰ φυσικά μας μάτια, μᾶς βεβαιώνουν γι᾽ αὐτὸν πολλὲς ἐνέργειές του ὁ­ρατὲς καὶ αἰσθητές. Καὶ στὸν κόσμο αὐτὸν δὲν ἀνήκουν μόνο οἱ ἄγγελοι· ἀνήκουν καὶ οἱ δαίμονες. Καὶ κυριαρχοῦν δυστυχῶς στὴν ἀν­θρωπότητα. Κ᾽ εἶνε ἀναίσθητος ὅποιος δὲν τὸ νιώθει καὶ τυφλὸς ὅποιος δὲν τὸ βλέπει. Δαιμόνια καὶ δαιμονιζόμενοι; Πλῆθος. Θέλε­τε μερικὰ παραδείγματα; Νά· χθὲς ἡ ἐφημερίδα ἔγραφε, ὅτι ἕνας ἄνθρωπος τελείωσε τὴ δουλειά του, πάει στὸ σπίτι καί, ἐνῷ ἦταν ἥσυχος, πιάνει ἕνα καυγᾶ μὲ τὴ γυναῖκα του· καὶ σὲ μιὰ στιγμή, καθὼς ἦταν ὠργισμένος καὶ θυμωμένος, παίρνει ἕνα μαχαίρι, τὴν καταδι­ώκει, ἐκείνη τρύπωσε μέσα στὸ μέρος, αὐτὸς σπάει τὴν πόρτα καὶ τὴν ἔσφαξε μὲ δεκαεφτὰ μαχαιριές! Τί ἦταν αὐτό; Δαιμόνιο· ὁ Θεὸς νὰ φυλάῃ. Γι᾽ αὐτὸ ὁ Κύριος μᾶς δίδαξε νὰ προσ­ευχώμαστε «…ἀλλὰ ῥῦσαι ἡμᾶς ἀπὸ τοῦ πονη­ροῦ» (Ματθ. 6,13), καὶ γι᾽ αὐτὸ ἕνας ψαλμὸς λέει· Σῶ­σε μας «ἀπὸ δαιμονίου μεσημβρινοῦ» (Ψαλμ. 90,6). Κάθε ἄν­θρωπος δέχεται πειρασμό. Λένε καὶ ψυχολόγοι, ὅτι καὶ ὁ πιὸ λογικὸς καὶ συνετὸς καὶ ἐπιστήμων ἔχει κάποτε «τὸ πεντάλεπτο τῆς τρέλλας» – ἔτσι τὸ λένε. Ὁ Θεὸς νὰ φυλάῃ· καὶ ὁ πιὸ ἐνάρετος καὶ ἅγιος, σὲ ἕνα πεντάλεπτο δαιμονισμοῦ, ἂν ἀμελήσῃ, μπορεῖ νὰ κάνῃ τὸ μεγαλύτερο ἔγκλημα. Ὑπάρχει λοι­πὸν τὸ δαιμόνιο τῆς ὀργῆς καὶ τοῦ θυμοῦ. ⃝ Ὑπάρχει τὸ δαιμόνιο τοῦ φθόνου, τῆς ζήλειας, ποὺ κάνει τὸν ἄνθρωπο νὰ χάνῃ τὸ χρῶ­­μα του καὶ νὰ κιτρινίζῃ ἀπ᾽ τὴ στενοχώρια γιὰ τὴν πρόοδο καὶ εὐτυχία τοῦ ἄλλου. ⃝ Ὑπάρχει τὸ δαιμόνιο τῆς ἀλαζονείας, ὅταν κάποιος νομίζει ὅτι εἶνε μεγάλος κ᾽ ἔχει ἀξία. ⃝ Ὑπάρχει τὸ δαιμόνιο τῆς φιλαργυρίας, ποὺ γιὰ τριάκοντα ἀργύρια προδίδει καὶ τὸ Χριστό. ⃝ Ὑπάρχει τὸ δαιμόνιο τῆς γαστριμαργίας. Ὁ ἄνθρωπος δὲν ἀρκεῖται στὸ κανονικὸ φαγητό, ἀλλὰ τρώει παραπάνω· ἀλλ᾽ αὐτὸ τὸ παραπάνω δὲν εἶνε δικό του, «εἶνε τῆς χήρας, τοῦ ὀρ­­φανοῦ», ἐκείνων ποὺ πεινοῦν καὶ δυστυχοῦν. ⃝ Τὸ χειρότερο δαιμόνιο στὴν ἐποχή μας εἶ­νε τὸ δαιμόνιο τοῦ σέξ. Βλέπεις ἄνθρωπο γέρο, μὲ παιδιὰ κ᾽ ἐγγόνια, κι ἀφήνει τὴ γυναῖκα του γιὰ νὰ πάρῃ ἄλλη, καὶ γίνεται γελοῖος. Ποιός θὰ τὰ περιγράψῃ αὐτά; Βρέθηκε ἕνας σοφός, ὁ Ντοστογιέφσκυ. Ἐγὼ τὸν ὀνομάζω προφήτη τοῦ ῾Ρωσικοῦ λαοῦ, γιατὶ προέβλεψε τὰ δεινὰ ποὺ θὰ ἔρθουν στὸν κόσμο. Λέγεται ὅτι, ὅταν ἐπὶ τσαρικοῦ καθεστῶτος τὸν ἔστειλαν ἐξορία στὴ Σιβηρία, μιὰ γριούλα τοῦ ἔδωσε ἕνα Εὐαγγέλιο. Ἐκεῖ τὸ διάβασε, τὸ με­λέτησε· καὶ φωτίστηκε καὶ ἔγραψε τὰ σπουδαι­­ότατα συγγράμματά του, ὅπου ψάλλει τὸ μεγαλεῖο τοῦ Χριστοῦ. Αὐτὸς λοιπὸν μετα­ξὺ τῶν ἄλλων ἔγραψε κ᾽ ἕνα βιβλίο μὲ πεν­τα­κόσες σε­λίδες ποὺ ἐπιγράφεται Οἱ δαιμονισμένοι. Παίρ­νει τὴ σημερινὴ περικοπή, τὴ βάζει στὴν πρώτη σελίδα, καὶ μέσα περιγράφει περιπτώσεις δαιμονισμένων τῆς ἐπο­χῆς του ποὺ ἔβλεπε στὶς καλύβες, στὰ σπίτια, στὴν ὕπαιθρο καὶ τὶς πόλεις, στὰ σχολεῖα καὶ τὰ πανεπιστήμια καὶ τὶς ἀκαδημίες, στοὺς μικροὺς καὶ τοὺς τρανούς. Περιγράφει πῶς οἱ δαίμονες ταράζουν ὅλους. Καὶ ἂν ὁ Ντοστογιέφσκυ ζοῦσε σήμερα, θὰ ἔγραφε δεύτερο βιβλίο· γιατὶ λιγώτερα ἦταν τὰ δαιμόνια τότε, ἐνῷ τώρα πολλαπλασιάστη­καν. Τὰ δαιμόνια περιγράφει καὶ τὸ μικρὸ ῥωσι­κὸ βι­βλίο Ὁ πνευματικὸς καθρέπτης· κυκλοφορεῖ μεταφρασμένο, συνιστῶ νὰ τὸ διαβάσετε. Εἴμαστε σὲ ἐποχὴ δαιμόνων. ⃝ Τί εἶνε λ.χ. τὰ μέντιουμ; ὄργανα ὑπὸ τὴν κατο­χὴ τοῦ δαίμονος· τοὺς ὑπαγορεύει λόγια καὶ τοὺς κατευθύνει τὸ πονηρὸ πνεῦ­μα· κ᾽ οἱ ἄνθρω­ποι, ποὺ τρέχουν σ᾽ αὐτοὺς νὰ μάθουν τὰ μυστι­κά τους, δέχονται τὴν ἐπήρεια τοῦ πονηροῦ. ⃝ Δαιμονιζόμενοι εἶνε οἱ ἀ­στρολόγοι· ὅλοι ὅ­σοι πιστεύουν στὰ ἄστρα καὶ ἀσχολοῦνται μὲ τὰ ζῴδια δέχονται τὴν ἐπήρεια τοῦ δαίμονος. ⃝ Δαιμονιζόμενοι εἶνε οἱ μάγοι· ὅποιος καταφεύγει σ᾽ αὐτούς, γιὰ πρόβλημα ὑγείας ἢ ἄλ­λο, σκλαβώ­νεται στὸν διάβολο. Σ᾽ ἕνα χωριὸ τῆς περιφερείας μου ἕνας εὐλαβὴς παπᾶς ἔ­μαθε ὅτι ἀρρώστησε κάποιος· πάει στὸ σπίτι, χτυπάει τὴν πόρτα· καὶ δὲν τὸν δέχτηκαν, για­­τὶ μέσα εἶχαν τὸ μάγο. Δὲ σᾶς χρειαζόμαστε τώρα, τοῦ εἶπαν. Κ᾽ ὕστερα ἀπὸ τέσσερις μέ­­ρες ὁ ἄρρωστος πέθανε. Δὲν τὸν ἔσωσε ὁ μάγος, αὐτοὶ ὅμως ὑποτάχθηκαν στὸ δαίμονα. ⃝ Ἀλλὰ τὸ φοβερώτερο δαιμόνιο εἶνε τὸ δαιμόνιο τῆς βλαστήμιας. Ὁ σατανᾶς δὲν τολμά­ει νὰ βλαστημήσῃ ὁ ἴδιος. Εἴδατε σήμε­ρα τί λέει στὸ εὐαγγέλιο· «Μὴ μὲ βασανίσῃς» (Λουκ. 8,28). Ἔτρεμε μπρο­στὰ στὸ Χριστό, ποὺ εἶνε ὁ δυνατὸς τῶν δυνατῶν· τρέμει τὸν τίμιο σταυρό, «…φρίττει γὰρ καὶ τρέμει μὴ φέρων καθορᾶν αὐτοῦ (τοῦ σταυροῦ) τὴν δύναμιν» (Παρακλ., ἦχ. πλ. δ΄, Κυρ. αἶνοι). Ἀλλ᾽ ἐνῷ ὁ ἴδιος δὲν βλαστημάει, βάζει τὸν ἄν­­θρωπο νὰ τὸ κάνῃ. Καὶ ἐδῶ, ποὺ δὲν ἀκουγόταν οὔτε μιὰ βλαστήμια, τώρα μικροὶ – μεγάλοι βλαστη­μοῦν τὸ «ὄνομα τὸ ὑπὲρ πᾶν ὄνομα» (Φιλ. 2,9). Σημεῖο ἀντιχρίστου ἦταν ὁ Καζαντζάκης· αὐτὸς ὕβρισε τὸ Χριστὸ ὅσο κανένας ἄλλος.

* * *

 Σταματῶ, ἀδελφοί μου· μοῦ ᾿ρχεται νὰ κλάψω. Ἂν δὲν ἀντιδράσουμε ὥστε νὰ παύσῃ αὐ­τὴ ἡ ἀσέβεια, ἐγὼ ἁμαρτωλός, ποὺ πιστεύω στὸ Χριστό, στὰ ἱερὰ εὐαγγέλια, στὶς προφητεῖ­ες τοῦ Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ, σᾶς προειδοποιῶ· θὰ γίνῃ κακὸ μεγάλο. Ὁ Θεὸς νὰ γίνῃ ἵλεως.

(†) ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος

(ἱ. ναὸς Ἁγ. Εὐθυμίου [παλαιός] Κυψέλης – Ἀθηνῶν 23-10-1988)

Η Ένωση των "Εκκλησιών" επί θύραις, αλλά οι αντι-Οικουμενιστές έμειναν στον χαρτοπόλεμο!

Πολύ σημαντικό και ιστορικό ταξίδι θα πραγματοποιήσει στις 28-30 Νοεμβρίου ο Πάπας της Ρώμης στην Τουρκία, σύμφωνα με σχετικό δημοσίευμα της τουρκικής εφημερίδας Milliyet, με βασικό σκοπό, (amacını), την ένωση των «εκκλησιών», (Kiliselerin Birleşmesi Teması Ön Planda), θέμα που προωθείται, όπως τονίζεται και από τον Πατριάρχη Κωνσταντινούπολης.

Σύμφωνα με κυβερνητικές πηγές από την Άγκυρα, το πρόγραμμα του Πάπα κατά την διήμερη επίσκεψη του στην Τουρκία θα περιλαμβάνει την πρώτη μέρα άφιξη στην τουρκική πρωτεύουσα. Αμέσως θα μεταβεί στο μαυσωλείο του Κεμάλ Ατατούρκ όπου και θα καταθέσει στεφάνι τιμώντας τον ιδρυτή της σύγχρονης Τουρκίας και για τους χριστιανούς της Ανατολής, τον μεγάλο σφαγέα τους. Στη συνέχεια θα έχει ιδιαίτερη συνάντηση με τον πρόεδρο, Ταΐπ Ερντογάν, τον πρωθυπουργό, Αχμέτ Νταβούτολγου και μετά θα συναντηθεί με τον θρησκευτικό ηγέτη της Τουρκίας, αρχιμουφτή Μεχμέτ Γκιορμέζ. Μετά από αυτές τις συναντήσεις θα μεταβεί στην Κωνσταντινούπολη και θα έχει την ιστορική συνάντηση με τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο.

Η επίσκεψη αυτή του Πάπα της Ρώμης στην Τουρκία, όπως αναφέρουν οι Τούρκοι, είναι η δεύτερη με Πατριαρχεύοντα τον Βαρθολομαίο μετά τη επίσκεψη του Πάπα το 2006, όπου και τότε τον είχε υποδεχτεί ο Πατριάρχης. Το ενδιαφέρον είναι ότι στις τουρκικές ανακοινώσεις οι οποίες επικαλούνται πηγές της Ρώμης, αναφέρεται με σαφήνεια ότι οι δυο θρησκευτικοί ηγέτες θα συμπροσευχηθούν και θα τελέσουν από κοινού θεία λειτουργία στον ιερό ναό του Αγίου Ανδρέα.

Η τουρκική εφημερίδα επικαλείται την επίσημη ιστοσελίδα του Βατικανού η οποία σχολιάζοντας πρόσφατη συνάντηση του Πάπα με μια αντιπροσωπεία του Παπικού Κέντρου των Ηνωμένων Πολιτειών, Oriental Lümen Vakfı, αναφέρει ότι ο Ποντίφικας έκανε δήλωση για προσεχή επίσκεψη του στην Τουρκία και την συνάντηση του με τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο. Στην δήλωση αυτή ο Πάπας τόνισε ότι θα γίνει το μεγάλο και πολύ σημαντικό βήμα για την άρση και των τελευταίων εμποδίων για την ένωση των «εκκλησιών», η οποία άρχισε το 1054 με τα γνωστά τότε ιστορικά γεγονότα και τα ανάθεμα μεταξύ των δυο Πατριαρχείων, της Ρώμης και της Κωνσταντινούπολης. Όπως αναφέρεται, η συνάντηση αυτή είναι συνέχεια μιας μεγάλης προσπάθειας που άρχισε από το 1962 και κορυφώθηκε πριν από λίγο καιρό με την συμπροσευχή των δυο θρησκευτικών ηγετών στα Ιεροσόλυμα, στις 25 Μαΐου, συμπροσευχή που θεωρείται από το Βατικανό σταθμός στην πορεία της ένωσης των «εκκλησιών».

Όπως φαίνεται σύμφωνα ακόμα και με τα τουρκικά δημοσιεύματα, καθώς η Τουρκία επίσημα θα φιλοξενήσει τον Πάπα, οι εξελίξεις για την λεγομένη ένωση επιταχύνονται. Ο Πατριάρχης Κωνσταντινούπολης φέρεται αποφασισμένος μαζί με τον Πάπα να ξεπεράσουν όλα τα εναπομείναντα κατά τους πρωταγωνιστές αυτής της συνάντησης, εμπόδια. Δηλαδή η ένωση των εκκλησιών προ των πυλών του Φαναρίου;

Αλήθεια τι έχουν να σχολιάσουν για όλα αυτά, κληρικοί και λαϊκοί, όσοι ακόμα πιστεύουν ότι είναι μελη της Μιας Αγίας Καθολικής και Ορθόδοξης Εκκλησιάς; Τι έχουν να πουν για την επερχόμενο θρίαμβο του Οικουμενισμού, καθώς ήδη έχουν παραβιαστεί και διαρραγεί όλοι οι κανόνες της εκκλησίας χάριν της αποκαλουμένης ένωσης των «εκκλησιών»; Οι καμπάνες θα χτυπήσουν στο Φανάρι, αλλά το χτύπημα θα είναι χαρμόσυνο, ή ολέθριο και επιθανάτιο;

Τα «σημεία των καιρών» δεν είναι πια σημεία. Έχουν γίνει χιονοστιβάδα που απειλεί να μας πλακώσει όλους.

Η παναιρετική Οικουμενιστική ιδεολογία βασική παράμετρος στις συζητήσεις της Ιεραρχίας

Ὡς γνωστὸν στὶς ἀρχὲς Ὀκτωβρίου συνῆλθε ἡ Σύνοδος τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος. Κατ’ αὐτὴν (ἐκτὸς ἀπὸ τὶς «στημένες» καὶ πάλι ἐκλογὲς Ἀρχιερέων, ἀπόδειξη τοῦ πόσο ὑπολογίζουν τὸ Ἅγιον Πνεῦμα οἱ Ἐπίσκοποι) ἔγιναν καὶ Εἰσηγήσεις γιὰ κρίσιμα θέματα τῆς Πίστεως.

Ἡ Εἰσήγηση τοῦ μητροπολίτη Μεσσηνίας κ. Χρυσοστόμου Σαββάτου στὴν Ἱεραρχία (ὅπως συνηθίζουν οἱ διοικοῦντες) δὲν δημοσιεύτηκε, παρὰ τὶς ἐκκλήσεις νὰ ἐνημερώνεται ὁ Λαός, παρόλο ποὺ δὲν κόστιζε τίποτα νὰ ἀναρτηθεῖ στὸ ecclesia.gr ἢ στὸ ἀντίστοιχο τῆς Ἱ. Μ. Μεσσηνίας, παρόλο ποὺ οἱ μακροσκελεῖς καὶ ξύλινες Οἰκουμενιστικὲς ὁμιλίες (τοῦ περιοδεύοντος πατριαρχικοῦ θίασου ἀνὰ τὴν ἑλληνικὴ ἐπικράτεια) δημοσιεύονται ἐπιμελῶς. Ἀπὸ τὴν Εἰσήγηση τοῦ Μεσσηνίας δημοσιεύτηκαν μόνο κάποια σπαράγματα στὰ ἐκκλησιαστικὰ ἱστολόγια.

Συνεχίζεται ἔτσι ἡ διεύρυνση τοῦ χάσματος -ποὺ ἔχει ἀνοίξει ἡ δεσποτοκρατία μεταξὺ Λαοῦ καὶ τοῦ ἀνωτέρου, κυρίως, κλήρου- κατὰ τὰ Παπικὰ πρότυπα. Ὁ Λαὸς  μένει χωρὶς ἐνημέρωση, πρᾶγμα ποὺ σημαίνει ἔλλειψη συνοδικότητος (πέρα ἀπὸ τὴν ἐσωτερική –καὶ μεταξὺ τῶν Ἐπισκόπων– ἔλλειψη Συνοδικότητος), ἀφοῦ πλέον ἡ Σύνοδος τῶν Ἐπισκόπων δὲν ἀφουγκράζεται τὶς ἀνησυχίες καὶ τὶς ἀντιδράσεις τοῦ Λαοῦ τοῦ Θεοῦ, δὲν ἐκφράζει αὐτὸν τὸν Λαό, τὸν ὑποτιμᾶ, καὶ φυσικά, δὲν συνταυτίζεται μὲ τὴν ἁγιοπνευματικὴ Σύνοδο πάντων τῶν Ἁγίων σὲ θέματα Πίστεως καὶ ποιμαντικῆς πρακτικῆς.

Παρὰ τὴν ἐλλειπῆ ἐνημέρωση, ὅμως, διέρευσαν κάποια στοιχεῖα τῆς εἰσηγήσεως τοῦ μητροπολίτη Μεσσηνίας. Εἴχαμε κάποια σχόλια ἀπὸ διάφορους θεολόγους καί, ἐπίσης, εἴχαμε καὶ μιὰ τοποθέτηση τῆς Ἱ. Μ. Πειραιῶς καὶ τῆς Ἀδελφότητος τοῦ «Σωτῆρος». Οἱ τελευταῖες μᾶς ἐξέπληξαν δυσάρεστα, καὶ ἀπορῶ, πῶς ἡ Ἱ. Μ. Πειραιῶς διὰ τοῦ Ἀντιαιρετικοῦ Γραφείου της, ἐπαίνεσε τὸν κ. Σαββᾶτο γι’ αὐτή του τὴν Εἰσήγηση. Δὲν ἦταν παρὼν ἐκεῖ, στὴν Ἱεραρχία, ὁ μητροπολίτης Πειραιῶς; Δὲν ἄκουσε τί ἐλέχθη; Πῶς ἐπέτρεψε νὰ βγεῖ αὐτὴ ἡ –ἐν μέρει ἔστω–  ἐπαινετικὴ γιὰ τὸν Μητροπολίτη Μεσσηνίας ἀναφορά; Γιατί καὶ ἡ μητρόπολη τοῦ Πειραιᾶ, συντελεῖ στὴν παραπληροφόρηση τοῦ Λαοῦ τοῦ Θεοῦ; Διαβάζουμε στὴν Ἀνακοίνωση τοῦ Γραφείου: «Ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Μεσσηνίας κ. Χρυσόστομος είναι αξιέπαινος, διότι τόλμησε να πει την αλήθεια, με όποιο προσωπικό κόστος, ότι οι διάλογοι όντως εδώ και χρόνια έχουν βαλτώσει»!

Ἐνδιαφερθήκαμε νὰ μάθουμε κάποια περισσότερα στοιχεῖα γιὰ τὴν Εἰσήγηση τοῦ κ. Σαββάτου, γιατὶ ἡ παροιμία λέγει, πὼς ὁ κάθε «λύκος» δὲν ἀλλάζει εὔκολα. Ἀπ’ ὅ,τι πληροφορηθήκαμε, λοιπόν, ἡ Εἰσήγηση τοῦ Μεσσηνίας δὲν ἐκφεύγει ἀπὸ τὴν Οἰκουμενιστικὴ ἰδεολογία καὶ γραμμή, τὴν ὁποία εὐκαίρως-ἀκαίρως ἐκφράζει ὁ κ. Χρυσόστομος Σαββᾶτος· καὶ ἡ γραμμὴ αὐτὴ γίνεται σιγά-σιγὰ ἀποδεκτὴ ἀπὸ τὴν Ἱεραρχία, ἀποκτᾶ συνειδητὰ κάλυψη Συνοδική, ἀφοῦ ἡ πενιχρὴ Ἀνακοίνωση τῆς ἴδιας τῆς Ἱεραρχίας δίνει τὴν ἐντύπωση ὅτι ὁ Μεσσηνίας ὀρθοδοξεῖ.

Ὅμως ἡ Εἰσήγηση τοῦ κ. Σαββάτου ἀκολουθεῖ τὴν γραμμὴ ποὺ χάραξαν οἱ πρῶτες κατὰ τὸν 20ον αἰῶνα Ἐγκύκλιοι τοῦ πατριάρχη Ἰωακεὶμ Γ΄, τοῦ Προύσης Δωροθέου (1902-4 καὶ 1920) καί, βέβαια οἱ Ἀποφάσεις τοῦ Πανορθοδόξου Συνεδρίου τῆς Κων/πόλεως (1923). Θεωρεῖ (ὁ κ. Σαββᾶτος) τὶς ἔκτοτε κινήσεις τοῦ Πατριαρχείου ὡς συνετές, ὀρθόδοξες, διορατικὲς καί, μάλιστα, ὡς διεπόμενες ἀπὸ συνοδικότητα! Ὅλο αὐτὸ τὸ ἀντι-συνοδικὸ θέατρο (τῆς ἐπιβολῆς τῶν θελήσεων τῶν τελευταίων ἐνοίκων τοῦ Φαναρίου καὶ τῶν πατρώνων τους Παπικῶν καὶ Προτεσταντῶν) τὶς ἐκλαμβάνει ὡς πράξεις ...σύμφωνες μὲ τὸ συνοδικὸ πνεῦμα τῆς Ἐκκλησίας!

Ξέχασε ὡς φαίνεται ὁ κ. Χρυσόστομος ὅτι ὁ ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς, γιὰ τὴν ἔνταξη καὶ παραμονή μας στὸ Π.Σ.Ε. χρησιμοποίησε βαρεῖς χαρακτηρισμούς. «Έως πότε (ἔγραφε) θα εξευτελίζωμεν δουλικώς την Αγίαν μας Εκκλησίαν δια της οικτρώς και φρικωδώς αντιαγιοπαραδοσιακής στάσεώς μας έναντι του Οικουμενισμού και του λεγομένου Παγκοσμίου Συμβουλιου Εκκλησιών; Εντροπή μας καταλαμβάνει. Αυτή η απόφασις είναι κατά την ανορθοδοξίαν και αντιορθοδοξίαν της αποκαλυπτικώς φρικαλέα, ἀφοῦ τὸ Π.Σ.Ε. γένεται μιὰ ”νέα Εκκλησία” υπεράνω των Εκκλησιών, της οποίας οι Ορθόδοξοι και μη Ορθόδοξοι εκκλησίαι αποτελούν μόνο “μέλη” (“οργανικώς μεταξύ των συνδεδεμένα”!); Αλοίμονον, ανήκουστος προδοσία!».

Ξέχασε, ἐπίσης, τὸν φασιστικὸ τρόπο μὲ τὸν ὁποῖο ὁ πατριάρχης Ἀθηναγόρας ἐπέβαλε τὶς θελήσεις του στὶς Πανορθόδοξες Διασκέψεις τῆς Ρόδου. Ξέχασε καὶ πολλὰ ἄλλα. Θὰ μποῦμε στὸν κόπο νὰ τοῦ τὰ θυμήσουμε, ἀρχίζοντας ἀπὸ τὶς δολοπλοκίες, τοὺς ἐκβιασμούς, τὶς ἀπάτες καὶ τὶς προδοσίες τοῦ πατριάρχη Ἀθηναγόρα.

Εἶναι γνωστὸ ὅτι τὸ Βατικανὸ κάλεσε (κατὰ τὴν σύγκληση τὴ δεκαετία τοῦ 1960 τῆς Β´ Βατικανῆς Συνόδου) καὶ ὀρθόδοξους Παρατηρητές, πρόσκληση ποὺ συνάντησε τὴν ἀντίδραση τῶν Ὀρθοδόξων, ὡς ἀντιβαίνουσα στὴν Παράδοση. Ἡ πρόθεση τοῦ πάπα Ἰωάννη ΚΓ´ γιὰ τὴ σύγκληση τῆς Β´ Βατικανῆς Συνόδου, συνοδεύτηκε ἀπὸ «ἔντονες διαβουλεύσεις μεταξὺ τῆς Ἁγ. Ἕδρας καὶ τοῦ Οἰκουμ. Πατριαρχείου μὲ ἀντικείμενο τὴν ἐξεύρεση τρόπων παρουσίας τῶν ὀρθοδόξων στὴν ἀνωτέρω σύνοδο», οἱ ὁποῖες μάλιστα ἔγιναν «μὲ κάθε μυστικότητα» (Μανίκα Κ., Διάλογος Ὀρθοδόξου καὶ Ρωμαιοκαθολικῆς Ἐκκλησίας, "ΘΕΟΛΟΓΙΑ", 1991, τεῦχ. 3^ο, σελ. 378, καὶ ὑποσ. 23).

«Τόσο οἱ ἐπισκέψεις, ὅσο καὶ ἡ ἀλληλογραφία τῶν δύο θρόνων καθ' ὅλο τὸ χρονικὸ διάστημα ποὺ διαδραματίζονταν τὰ σημαντικότητα αὐτὰ γεγονότα μεταξὺ τῶν δύο Ἐκκλησιῶν, παρέμειναν σχεδὸν στὸ σύνολό τους ἄγνωστες (καθότι μυστικές) ἀπὸ τὸ εὐρύτερο κοινό, καὶ φυσικὰ ἀπὸ τὶς ἡγεσίες τῶν λοιπῶν ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν» (Μανίκα Κ., ὅπ. παρ., σελ. 379, ὑποσ. 23).

Στὴν πρώτη περίοδο τῆς Β΄ Συνόδου τοῦ Βατικανοῦ (1962-1963) τὸ Πατριαρχεῖο Κων/λεως «ἠρνήθη κατ' ἀρχὴν τὴν ἀποστολὴν παρατηρητῶν... ἀπὸ συμφώνου μετὰ τῶν κατὰ τόπους ἁγιωτάτων Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν» (Μπιλάλη Σπ., Μπιλάλη Σπ., Ὀρθοδοξία καὶ Παπισμός, τόμ. Α΄, 1971, σ. 309).

Ὅμως τοῦτο δυσαρέστησε τὸ Βατικανό, ποὺ συνέχισε νὰ πιέζει γιὰ τὴν ἀποστολὴ Παρατηρητῶν. Οἱ πιέσεις αὐτὲς ὤθησαν τὸν Ἀθηναγόρα νὰ ὑπαναχωρήσει στὸ ζήτημα τῶν Παρατηρητῶν». Ἔτσι «πῆρε τὴν ἀπόφαση νὰ συγκαλέσει μιὰ νέα Πανορθόδοξο Διάσκεψη στὴ Ρόδο» (Μανίκα Κ., ὅπ. π., σ. 479), μὲ μοναδικὸ θέμα (ὡς ἐφαίνετο) τὴν ἀποστολὴ ὀρθόδοξων Παρατηρητῶν.

Στὴν αἰφνίδια καὶ παράδοξη αὐτὴ πατριαρχικὴ πρωτοβουλία ἀπάντησαν ἀρνητικὰ τὰ τρία Πατριαρχεῖα καὶ ἡ ἑλλαδικὴ Ἐκκλησία, ἀφοῦ γιὰ τὸ θέμα τῶν Παρατηρητῶν εἶχε ἐκφρασθεῖ ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μόλις τὸ προηγούμενο χρόνο «συνοδικῶς» καὶ εἶχαν ἀπορρίψει τὴν ἀποστολὴ Παρατηρητῶν, κατοχυρώνοντας μάλιστα τὴν ἀπόφαση «σὲ ἀμετακίνητα κανονικὰ καὶ θεολογικὰ κριτήρια τῆς ὀρθοδόξου διδασκαλίας» (Μανίκα Κ., ὅπ. π., σ. 482). Μὲ αὐτὴ τὴν «παλινωδία τοῦ Ἀθηναγόρα  ἡ Ὀρθόδ. Ἐκκλησία ἐμφανίστηκε διῃρεμένη» (Μπιλάλη Σπ., ὅπ. π., σ. 308-311).

Τοῦτο ὅμως δὲν πτόησε τὸν Πατριάρχης, ὁ ὁποῖος ἀναιτιολόγητα, ἐπέμενε γιὰ τὴν πραγματοποίηση τῆς Διασκέψεως καὶ ἐπέτυχε νὰ μεταπείσει τὰ τρία Πατριαρχεῖα, ὥστε νὰ συμμετάσχουν, χρησιμοποιώντας καὶ πολιτικὰ μέσα καὶ οἰκονομικοὺς ἐκβιασμούς. «Ὁ μητρ. Ἀργολίδος Χρυσόστομος ἀπεκάλυψε στὴ συνεδρία τῆς 15ης Ὀκτωβρίου 1963 τῆς Ἱ. Συνόδου ὅτι αὐτὴ ἡ ἀλλαγὴ στάσεως τῶν τριῶν Πατριαρχείων ὀφειλόταν στὴν παρέμβαση τῆς ἑλληνικῆς πολιτείας, ἀπὸ τὴν ὁποία αὐτὰ ἐξαρτῶνται οἰκονομικά», ὁ δὲ μητροπολίτης Ἐλευθερουπόλεως Ἀμβρόσιος ἔκαμε τὴ διαπίστωση ὅτι «ἡ ἡγεσία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος "ἐξηπατήθη" ἀπὸ τὶς πολιτικὲς ἀρχές, καί, ἐμμέσως, ἀπὸ τὸν Οἰκουμενικὸ Πατριάρχη» (Μανίκα Κ., ὅπ. π., σ. 480, 486, ὑποσ. 85).

Ἐδῶ πρέπει νὰ ἐπισημάνουμε, ὄχι μόνο τὴν «ἐπιδειχθεῖσα ἀνεξήγητη βιασύνη τοῦ Πατριάρχη», ἀλλὰ καὶ τὴν «σχεδὸν τέλεια ἔλλειψη ἐπισήμου ἐνημερώσεως τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ὡς πρὸς τὸν πραγματικὸ σκοπὸ συγκλήσεως τῆς Διασκέψεως». Ὁ Πατριάρχης ἐκάλυπτε μὲ «ἀπόλυτη μυστικότητα» τὴν ἀπάντηση στὸ ἐρώτημα: «Τί πρόκειται ἀκριβῶς νὰ συζητηθῆ στὴ Ρόδο;» (Μανίκα Κ., ὅπ. π., σ. 488).

Τοῦτο συνέβαινε, γιατί, παρ' ὅλο ποὺ ὁ Πατριάρχης προκάλεσε τὴ σύγκληση τῆς Διασκέψεως μὲ μοναδικὸ σκοπὸ καὶ «θέμα τῆς ἡμερησίας διατάξεως» τὴν ἀποστολὴ Παρατηρητῶν, ἄλλος ἦταν ὁ πραγματικὸς σκοπός. Αὐτὸ μάλιστα «εἶχε ἤδη ἀρχίσει νὰ διαφαίνεται –καὶ νὰ ἀναγράφεται στὸν τύπο– ὅτι ὁ πραγματικὸς σκοπὸς συγκλήσεως τῆς Διασκέψεως ἦταν νὰ συζητηθῆ πατριαρχικὴ πρωτοβουλία γιὰ πρόταση ἐνάρξεως τοῦ διαλόγου μὲ τὴ ΡΚαθολικὴ Ἐκκλησία» (Μανίκα Κ., ὅπ. π., σ. 489).

Ἂν λοιπόν, τὰ τρία Πατριαρχεῖα καὶ ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος ἀρνοῦνταν νὰ συμμετάσχουν σὲ μιὰ Διάσκεψη χωρὶς ἐνημέρωση καὶ συζήτηση στὸ μικρότερης μὲν σημασίας, ἀλλὰ σημαντικὸ θέμα τῆς ἀποστολῆς Παρατηρητῶν, πόσο μᾶλλον θὰ ἐδυσκολεύοντο νὰ παραστοῦν στὴν Διάσκεψη,  ἐξ ἴσου ἀπαράσκευοι καὶ παραπληροφορημένοι, σ' ἕνα σημαντικότερο θέμα καὶ μάλιστα τὴ στιγμὴ ποὺ ἀνεκάλυπταν ὅτι ἐξηπατοῦντο ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸν Πατριάρχη, ἀφοῦ διὰ τοῦ προσκλητηρίου τηλεγραφήματος τοὺς παραπλανοῦσε ὡς πρὸς τὸ θέμα καὶ τὸν σκοπὸ συγκλήσεως τῆς Διασκέψεως;

Χαρακτηριστικὴ ἐν προκειμένῳ στιγμὴ εἶναι ἡ παρατεταμένη τηλεφωνικὴ συνομιλία τοῦ Πατριάρχη μὲ τὸν Ἀρχιεπίσκοπο Ἀθηνῶν (λίγες μόλις μέρες πρὶν ἀπὸ τὴ  Διάσκεψη), κατὰ τὴν ὁποία, σὲ ἐρώτηση τοῦ Ἀρχιεπισκόπου γιὰ τὸ ποιός εἶναι ὁ σκοπός της, ὁ Πατριάρχης ἀπάντησε: «Ζητεῖτε νὰ μάθετε λεπτομερείας, εἶναι μυστικαί, καὶ οὔτε προφορικῶς οὔτε γραπτῶς δύναμαι νὰ σᾶς ἀναπτύξω...»! (Μανίκα Κ., ὅπ. π., σ. 490).

Παρ' ὅλα αὐτά, ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος (ἱκανοποιώντας τὴν παράκληση τοῦ Πατριάρχη) «ἀποφάσισε τὴν ἀποστολὴ στὴν Κων/πολη ἀντιπροσωπίας ἐκ τριῶν μητροπολιτῶν» (Μανίκα Κ., ὅπ. π., σ. 491).

Ὅταν ὅμως ἔφθασαν οἱ τρεῖς ἕλληνες Ἱεράρχες στὴν Κων/πολη «ἔμειναν ἐμβρόντητοι» καὶ αἰσθάνθηκαν «δυσφορίαν δικαίαν, διότι ἐνῶ ὁ Πατριάρχης εἶχεν ἐπιμόνως παρακαλέσει τὴν Ἱ. Σύνοδον... νὰ ἀποστείλῃ ἐκπροσώπους της εἰς τὴν Κων/πολιν, διὰ νὰ συζητήσουν μετ' Ἐκείνου τὸ θέμα τῆς ἐν Ρόδῳ διασκέψεως... ὁ Παναγιώτατος, παρὰ πᾶσαν δεοντολογίαν, εἶχε σπεύσει δυὸ ἡμέρας –πρὶν ἢ φθάσῃ εἰς Κων/πολιν ἡ Συνοδικὴ Ἐπιτροπή»– νὰ ἀποφασίσει τὴν ἡμερομηνία ἐνάρξεως καὶ νὰ «ἀποστείλῃ τὰ προσκλητήρια τηλεγραφήματα εἰς τὰς Ὀρθοδόξους Ἐκκλησίας»! (Μανίκα Κ., ὅπ. παρ., σ. 492-493).

Ὁ Πατριάρχης λοιπὸν "ἐπείγεται". Γι' αὐτὸ καὶ κατηγορεῖται ἀπὸ τὴν Δ. Ἱ. Σύνοδο τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ὅτι ἐπιδιώκει νὰ ἐφαρμόσει "μονοκρατορία" στὴν Ἐκκλησία, ἐρχόμενος σὲ ἀντίθεση μὲ τοὺς Ἱ. Κανόνες (Μανίκα Κ., ὅπ. π. σ. 491).

Ἡ ἀπόφαση γιὰ τὴν ὁριστικὴ  ἔναρξη τῆς Διασκέψεως τὴν 26η Σεπτεμβρίου, ἐλήφθη στὶς 19 Σεπτεμβρίου «ἔπειτα ἀπὸ πρόταση τοῦ πατριάρχη... καὶ ὑπαγορεύτηκε πιθανότατα ἀπὸ τὴν πρόθεση τοῦ Πατριάρχου νὰ ρυθμισθῆ ἀμετάκλητα τὸ θέμα αὐτό, ὥστε νὰ μὴ ἀποτελέσει ἀντικείμενο συζητήσεων μὲ τὴν ἑλληνικὴ ἀντιπροσωπία». Μάλιστα, «ἡ πατριαρχικὴ πρόταση γιὰ τὴ Διάσκεψη εἶχε ἤδη συναντήσει ἰσχυρότατες ἀντιδράσεις καὶ ἀπὸ τοὺς ἱεράρχες τοῦ Οἰκουμ. Πατριαρχείου, τελικῶς (ὅμως) ἐνεκρίθη διὰ μικρᾶς πλειοψηφίας» (Μανίκα Κ., ὅπ. π., σ. 486- 487).

Ὁ Πατριάρχης φοβόταν πώς, μιὰ τέτοια συζήτηση, ἦταν δυνατὸν νὰ ὁδηγήσει σὲ ἀναβολῆς τῆς Διασκέψεως, ἐξέλιξη ποὺ ἀνέτρεπε τὸ σχέδιό του, ποὺ δὲν ἦταν ἄλλο ἀπὸ τὸ νὰ ἔχει στὰ χέρια του τὶς ἀποφάσεις τῆς Διασκέψεως τῆς Ρόδου «πρὸ τῆς ἐνάρξεως τῆς δευτέρας περιόδου τῆς Β΄ Συνόδου τοῦ Βατικανοῦ (29 Σεπτεμβρίου)» (Μανίκας Κ., ὅπ. π., σ. 492 καὶ ὑποσ. 98).

Ἀλλὰ καὶ χωρὶς τὴν παρουσία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος στὴν Β΄ Διάσκεψη τῆς Ρόδου, «εὐθὺς ἐξ ἀρχῆς ἐκδηλώθηκε σοβαρὴ διαφωνία μεταξὺ Πατριαρχείου καὶ ἄλλων Ἐκκλησιῶν», ὅταν ἀποκαλύφθηκε ἡ ἀπάτη, καὶ οἱ Πατριαρχικοὶ ἀντιπρόσωποι δὲν ἤθελαν νὰ γίνει καμία συζήτηση γιὰ τὸ θέμα γιὰ τὸ ὁποῖο εἶχε συγκληθεῖ ἡ Διάσκεψη, δηλ. γιὰ τὴν ἀποστολὴ ἀντιπροσώπων στὸ Βατικανό!  Ἀντίθετα, ἐπεχείρησαν νὰ περιορίσουν τὶς συζητήσεις μόνο στὸ "καινούργιο" θέμα ποὺ ἐκτὸς ἡμηρεσίας διατάξεως ἐπρότεινε ὁ Πατριάρχης», δηλ. τὴν ἔναρξη Διαλόγου μὲ τὴν ΡΚαθολικὴ Ἐκκλησία!!! Τὴν τελευταία στιγμὴ ἀπεφεύχθη ὁριστικὴ ρήξη, (ἀφοῦ οἱ Πατριαρχικοὶ ὑποχώρησαν, κάνοντας μιὰ συμβιβαστικὴ πρόταση) καὶ ἔτσι δὲν ὁδηγήθηκε ἡ Διάσκεψη σὲ πλήρη ἀποτυχία (Μανίκα Κ., ὅπ. π., σ. 494).

Ἡ αἰφνίδια ἀνάληψη ἀπὸ τὸν Ἀθηναγόρα μιᾶς τόσο σημαντικῆς πρωτοβουλίας, ἡ ἀνεξήγητη–ἐκ πρώτης ὄψεως– βιασύνη του καὶ οἱ ἀντιεκκλησιαστικὲς μεθοδεύσεις γιὰ τὴν ἐπιβολὴ μιᾶς προσωπικῆς ἐπιλογῆς, ἡ χρησιμοποίηση πολιτικῶν μέσων, ἡ μυστικότης, ἡ ἐξαπάτηση, ἡ μὴ τήρηση τῶν Κανόνων καὶ τῆς Συνοδικότητος, ὅλα αὐτά, δημιουργοῦσαν μεγάλα ἐρωτήματα γενικά. Καὶ εἰδικὰ αὐτὴ ἡ ἐνέργεια τοῦ Ἀθηναγόρα «καθιστοῦσε γιὰ τὴν ἡγεσία καὶ τὸ πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας... ἀναπάντητα μιὰ σειρὰ ἀπὸ οὐσιώδη ἐρωτήματα σχετικὰ μὲ τὴν ὕπαρξη τῶν ἀναγκαίων θεολογικῶν, κανονικῶν, ἀλλὰ καὶ σοβαρῶν πρακτικῶν προϋποθέσεων γιὰ τὴν διεξαγωγὴ καὶ ἐπιτυχία αὐτοῦ τοῦ διαλόγου» (Μανίκα Κ., ὅπ. π., σ. 495).

Ἐκεῖνο, πάντως, ποὺ φαινόταν καὶ διὰ γυμνοῦ ὀφθαλμοῦ, ἦταν ὅτι ὁ Ἀθηναγόρας ἐπειγόταν γιὰ τὴν ἔναρξη τῆς Διασκέψεως τῆς Ρόδου πρὶν τὴν ἔναρξη τής δευτέρας περιόδου τῆς Συνόδου τοῦ Βατικανοῦ. Καὶ τοῦτο, γιατὶ «ἡ ἐντύπωση ποὺ δημιουργήθηκε στὴν Ἑλλάδα, μετὰ τὸ τέλος τῶν ἐργασιῶν τῆς πρώτης περιόδου (τῆς Β´ Βατικανῆς Συνόδου), δὲν ὑπῆρξε εὐνοϊκὴ ὡς πρὸς τὶς προοπτικὲς δημιουργίας κλίματος κάποιας οὐσιαστικῆς ἀλλαγῆς στάσεως τῆς ΡΚαθολικῆς Ἐκκλησίας ἔναντι τῆς Ὀρθοδόξου» (Μανίκα Κ., ὅπ. π., σ. 496). Καὶ ὁ Ἀθηναγόρας γνώριζε καλά, ὅτι τὰ βασικὰ λατινικὰ δόγματα δὲν θὰ ἄλλαζαν, καὶ ἄρα μετά, θὰ ἦταν πολὺ δύσκολο νὰ ὑφαρπάσει  μιὰ ἀπόφαση γιὰ τὴν ἔναρξη διαλόγου μὲ τοὺς ΡΚαθολικούς.

Ἀκόμη ὁ Πατριάρχης, μὲ ὅλες αὐτὲς τὶς ἐνέργειες δὲν δίστασε νὰ θέσει σὲ κίνδυνο τὴν ἑνότητα τῶν ὀρθοδόξων ἐπισκόπων καὶ Ἐκκλησιῶν, χάριν μιᾶς ἀβεβαίας  –ὅπως ἐκτιμᾶτο– ἐλπίδος γιὰ ἕνωση ὅλων τῶν χριστιανῶν, ὁμοδόξων καὶ ἑτεροδόξων. «Ὁ τρόπος ὅμως μετὰ τοῦ ὁποίου ἤρχισεν ὁ διάλογος τῆς ἀγάπης... ἐδημιούργησε μεγάλα ἐκκλησιαστικὰ καὶ θεολογικὰ προβλήματα».

Γι' αὐτὸ ὁ τότε Μητρ. Ἀργολίδος Χρυσόστομος ἔγραφε τὴν 13η Δεκεμβρίου 1963 στὸν Πατριάρχη, πρὶν ἀπὸ τὸ ταξίδι του στὰ Ἱεροσόλυμα πρὸς συνάντηση τοῦ Πάπα: «Ἔχετε παροξυσμὸν ἐνδιαφέροντος διὰ τὴν ἕνωσιν ἢ ἑνότητα τῶν Ἐκκλησιῶν... ἀδιαφοροῦντες διὰ τὰ μέσα, τὰ ὁποῖα χρησιμοποιεῖτε διὰ τὴν ἐπίτευξιν τοῦ θεοφιλοῦς μὲν τούτου ἰδανικοῦ, ἀκατορθώτου ὅμως σήμερον καὶ διὰ πολλοὺς εἰσέτι αἰῶνας, ἐνῶ δὲν θὰ ἐπιτύχητε οὐδὲν εἰς τὸ θέμα τῆς Ἑνώσεως τῶν Ἐκκλησιῶν, θὰ ἐπιτύχητε ἀντιθέτως νὰ διασπάσητε τὴν ἑνότητα τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ τῶν ποιμένων της» (Μπιλάλη Σπ., Ὀρθοδ. καὶ Παπισμός, τ. Β´, σ. 345).

Γράφει συγκεκριμένα σὲ ἐπιστολή της ἡ Δ. Ἱ. Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος (17-9-1963): «Αἱ τοιαῦται πρωτοβουλίαι, οὖσαι ἐξουθενωτικαὶ τοῦ κύρους τῶν ἐπὶ μέρους Αὐτοκεφάλων Ἁγίων τοῦ Θεοῦ Ἐκκλησιῶν καὶ τῶν ἐν Χριστῷ Συνεπισκόπων ἀδελφῶν, κατεργάζονται, παρὰ βραχύ, τὴν διάβρωσιν Αὐτῶν, ὡς συντελοῦσαι εἰς τὴν ἀπίσχανσιν τῆς μεταξὺ τῶν ἐπισκόπων συμψυχίας. Καὶ ἐνῶ ἐξ ἑνὸς ὁμιλοῦμεν ἀσκόπως περὶ ἑνώσεως τῶν ἁπανταχοῦ τῆς Οἰκουμένης χριστιανικῶν Ἐκκλησιῶν, ἐξ ἑτέρου δρέπομεν βέβαιον καρπόν, τῶν τοιούτων ἀβασανίστων καὶ ἀκαταστρώτων ἐνεργειῶν τὴν χαλάρωσιν τῆς μεταξὺ τῶν ὁμοδόξων Ἐκκλησιῶν ἑνότητος, καὶ τὸ δεινότερον πάντων, τὸν θανάσιμον σκανδαλισμὸν τοῦ εὐσεβοῦς πληρώματος τῶν ἐπὶ μέρους Ἐκκλησιῶν» (Μανίκα Κ.,  ὅπ. π., σελ. 491).

Ὅλα αὐτὰ ἐδῶ ἀναφέρονται, γιατὶ δίνουν τὸ στίγμα καὶ φωτίζουν τὶς προθέσεις τοῦ Ἀθηναγόρα. Καὶ μᾶς ἀναγκάζουν νὰ διερωτηθοῦμε, πόσο θεοφιλῆς εἶναι ἕνας διάλογος ποὺ ξεκινάει κάτω ἀπὸ τέτοιες συνθῆκες καὶ μὲ τέτοιες μεθοδεύσεις, στοὺς ἀντίποδες ἀκριβῶς τῶν Πατερικῶν Παραδόσεων;

 Μὲ τὶς ἐνέργειες αὐτὲς τοῦ Ἀθηναγόρα ἡ Ὀρθοδοξία ἐμφανίστηκε διῃρεμένη (Μπιλάλη Σπ., ὅπ. π., τ. Α΄, σ. 308-311), ἡ δὲ περαιτέρω παρέμβαση του, ἀτυχῶς, συνετέλεσε στὴν εὐόδωση τῶν σχεδίων τοῦ Πάπα γιὰ τὴν ὑποταγὴ τῆς Ὀρθοξίας στὴ Ρώμη ὑπὸ τὸ πρόσχημα τῆς Ἑνώσεως. Τὸ Βατικανό, ἐκείνη τὴ περίοδο, ξεκίνησε «ἐπίθεσιν διὰ λόγων ἀγάπης καὶ ταπεινοφροσύνης» μὲ τὴν ἐλπίδα «ὅτι ἡ τακτικὴ αὐτὴ θὰ φέρῃ περισσοτέρους καρποὺς» ἀπὸ ὅσους ἔφερε ἡ  «σκληρὰ γραμμὴ» ποὺ μέχρι τότε εἶχε ἀκολουθηθεῖ (Μπιλάλη Σπ., ὅπ. π., τ. Β', σ. 413).

Ἔτσι, «συνεπαρμένος ὁ Ἀθηναγόρας ἀπὸ τὸ ὅραμα τῆς ἑνώσεως τῶν “Ἐκκλησιῶν”, ἐνόμισε ὅτι θὰ ἠδύνατο νὰ παρακάμψη… τὰ ἐμπόδια καὶ νὰ καταλύση τοὺς φραγμοὺς ἐπικαλούμενος ὡς πανάκειαν τὴν ἀγάπη», τὰ δὲ δόγματα ὡς ἐκπληρώσαντα πλέον τὴν ἀποστολή τους, νὰ θέσει στὸ «θησαυροφυλάκιο»! (Μουρατίδου  Κ., Οἰκουμενικὴ Κίνησις, σ. 47). 

Ὅτι τὰ Δόγματα δὲν εἶναι γιὰ τὸ χρονοντούλαπο τῆς ἱστορίας, μᾶς τὸ ἐξηγεῖ ὁ π. Ἰ. Ρωμανίδης· τὰ δόγματα λέγει, εἶναι καθημερινῆς χρήσεως καὶ ὄχι γιὰ τὸ χρονοντούλαπο τῆς ἱστορίας καὶ ἐπισημαίνει τὴν θεραπευτικὴ ἀξία τῶν ἀποφάσεων τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων. Γράφει: “Τὸ βασικὸ ἐρώτημα ἐνώπιόν μας εἶναι σαφές: Εἶναι τὸ δόγμα ἡ προστασία τῶν πιστῶν ἀπὸ κομπογιαννίτες στοχαστὲς ποὺ δὲν γνωρίζουν...τὴν νόσον τῆς καρδίας καὶ τὴν θεραπείαν της...ἢ ὄχι; Ὁ μόνος σκοπὸς τῆς διατυπώσεως τῶν δογμάτων ἀπὸ Οἰκουμενικὰς καὶ Τοπικὰς Συνόδους ἦτο καὶ εἶναι ἡ διαφύλαξις τῶν πιστῶν ἐντὸς τῆς θεραπευτικῆς αὐτῆς ἀγωγῆς τῆς καθάρσεως… Αἱ διατυπώσεις τῶν δογμάτων οὐδεμίαν σχέσιν ἔχουν μὲ θεολογικὸν ἢ φιλοσοφικὸν στοχασμόν” (Ρωμανίδη Ἰ., Ὀρθόδοξος καὶ Βατικάνιος Συμφωνία περὶ Οὐνίας, Μπαλαμάντ, Λίβανος 1993).

«Πῶς τώρα, μιὰ σύνοδος» ποὺ τὸ ἔργο καὶ οἱ ἀποφάσεις της ἀποτιμήθηκαν ἀπὸ τοὺς ὀρθοδόξους ὡς οὐνιτικά, κατόρθωσε νὰ δημιουργήση» τέτοιο ἐνθουσιασμὸ στὸν Ἀθηναγόρα, «αὐτὸ ἀποτελεῖ, πράγματι, διὰ τὰς συνειδήσεις τῶν ὀρθοδόξων μυστήριον ἀνεξιχνίαστον!» ἔγραφε τότε ὁ π. Σπυρίδων Μπιλάλης (ὅπ. παρ., σ. 320), γιὰ τοὺς σημερινοὺς πιστοὺς ὅμως, πλήρως ἐξιχνιασμένο!

Στὶς Πανορθόδοξες Διασκέψεις τῆς Ρόδου  ἐτίθετο ὡς προϋπόθεση τοῦ Διαλόγου ἡ διεξαγωγή του «ἐπὶ ἴσοις ὅροις» (Μεθοδίου Φούγια, Μητρ. Πισιδίας, Ὀρθοδοξία, ΡΚαθολικισμὸς καὶ Ἀγγλικανισμός, 1996, σ. 368). Ἀλλά, παρόλο ποὺ «οὐδέποτε οἱ Πατέρες τής Ἐκκλησίας συνδιελέγοντο..."ἐπὶ ἴσοις ὅροις" πρὸς τὴν αἵρεσιν» (Μπιλάλη Σπ., ὅπ. π., τ. Β', σ. 430), αὐτὴ ἡ προϋπόθεση σήμαινε, πὼς ἡ Ρώμη θὰ ἔπρεπε, τουλάχιστον,  νὰ παραιτηθεῖ «ἀπὸ τὴν ἀξίωση τοῦ Πρωτείου» (Μεθοδίου Φούγια,  ὅπ. π., σ. 379). 

Τοῦτο ἦταν αὐτονόητο καὶ γιὰ τοὺς Παπικοὺς θεολόγους. Ἔτσι, καὶ ὁ θεολόγος Maurice Villain ὁμιλοῦσε «περὶ οὐσιαστικῆς ἀρνήσεως ἐκ μέρους τῆς Ρώμης νὰ δεχθῇ μίαν συνάντησιν κορυφῆς μὲ τοὺς ἀνατολικοὺς Πατριάρχας ἐπὶ ἴσοις ὅροις» (Μπιλάλη Σπ., ὅπ. π., τ. Β', σ. 431), γιατί, σ' ἕνα τέτοιο διάλογο θἄπρεπε ὁ πάπας νὰ ἀπαρνηθεῖ τὸ Πρωτεῖο καὶ ν' ἀποβάλλει ὅλα ὅσα προσέθεσε ὁ Παπισμὸς στὴ μετὰ τὸ Σχίσμα ἐποχή. Γι’ αὐτὸ ἐφεῦραν τὸν Διάλογο τῆς Ἀγάπης, ἀφοῦ ἦταν γιὰ τὸ Βατικανὸ ὁδὸς ἀνώδυνος, ὀδυνηρὸς ὅμως γιὰ τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Σ' αὐτὸ βοήθησε τὰ μέγιστα ἡ ὅλη δραστηριότητα τοῦ Ἀθηναγόρα.

Μέχρι σήμερα ὁ Πάπας διατηρεῖ ὡς κόρην ὀφθαλμοῦ, κυρίως, τὸ ἀντιχριστιανικό του Πρωτεῖο, σὲ τέτοιο βαθμό, ὥστε πολλοὶ νὰ λέγουν, ὅτι πολὺ πιὸ εὔκολα ὁ Πάπας θὰ ὑποχωρήσει σὲ δογματικὰ θέματα, ὅπως τὸ Filioque, παρὰ στὸ παπικὸ Πρωτεῖο.

Ἐδῶ, τέλος, νὰ ἐπισημάνουμε καὶ μιὰ ἄλλη ἀπροσδόκητη ἐνέργεια τοῦ Ἀθηναγόρα, ὁ ὁποῖος «ἄνευ οὐδεμιᾶς προετοιμασίας... καὶ σχετικῆς ἐπικοινωνίας μὲ τὰς ἄλλας Ὀρθοδόξους Ἐκκλησίας, ἐπρογραμμάτισε μὲ τρόπους προσωπικῶν συνεννοήσεων μὲ τὸν Πάπαν,  νὰ τὸν συναντήση εἰς Ἱεροσόλυμα» (Καβαρνοῦ Κ., Μελέτη περὶ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, σ. 32). Τὴν συνάντηση αὐτὴ πραγματοποίησε ὁ Πάπας μετὰ ἀπὸ ἐπίμονες αἰτήσεις τοῦ οὐνίτη πατριάρχη Μαξίμου Δ΄, δηλ. «χάριν τῆς ἐξυπηρετήσεως τῶν σκοπῶν τῆς Οὐνίας», καὶ ἔγινε στὰ Ἱεροσόλυμα τὴν 5/1/1964 (Μπιλάλη Σπ., ὅπ. π., τ. Β΄, σ. 343).

Οἱ Ἐπίσκοποι τῶν ἄλλων Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν ἀπεδοκίμασαν αὐτὴν τὴν ἐνέργειαν τοῦ Ἀθηναγόρα, ὁ δὲ Πατριάρχης Ἱεροσολύμων «ἠνέχθη» τὴν ἐπίσκεψιν τοῦ Ἀθηναγόρα «ὡς ἁπλοῦ προσκυνητοῦ τῶν ἱερῶν προσκυνημάτων» (στὸ ἴδιο, σ. 344). Καὶ ὁ Πάπας, ἀνταποδίδοντας εὐγενικὰ τὴν ἀναγνώριση ποὺ τοῦ πρόσφερε ὁ Ἀθηναγόρας, μετὰ δυὸ μέρες, δὲν ἔθεσε κι' αὐτὸς τὰ καινοφανῆ παπικὰ δόγματα «στὸ θησαυροφυλάκιο», ἀλλά, χωρὶς νὰ κρατήσει κἂν «τὰ προσχήματα τῆς εὐγένειας ἔναντι τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου» τὰ διακήρυξε δημόσια, ἀπὸ τὸ ναὸ μάλιστα τῆς Γεννήσεως στὴ Βηθλεέμ, ἀπ' ὅπου καὶ «ἐκάλεσε τοὺς Ὀρθοδόξους, νὰ ἐπανέλθουν εἰς τὴν ΡΚαθολικὴν ποίμνην» (Μπιλάλη Σπ., ὅπ. π., τ. Β΄, σ. 345).

Μὲ τὴν συνάντηση  στὰ Ἱεροσόλυμα, τὰ ὅσα συζητήθηκαν καὶ μυστικὰ συμφωνήθηκαν ἐκεῖ, μετὰ μυστικῶν συμπροσευχῶν(!), παγιώνεται ἡ ἐπὶ νέων βάσεων σχέση Ρώμης καὶ Κων/πόλεως. Ὁ Ρωμανίδης μιλώντας κάπου γιὰ κοινὰ μυστήρια καὶ προοπτικὴ διακοινωνίας Φαναρίου καὶ Βατικανοῦ ἐκτιμᾶ ὅτι αὐτὴ «ἡ ‘‘Εὐχαριστιακὴ Εἰδωλολατρία’’  ἔγινε ἀπὸ τὴν ἀρχὴ  τὸ μυστικὸ θεμέλιο τοῦ διαλόγου μεταξὺ  Βατικανοῦ  καὶ Φαναρίου» (Παπαδόπουλου Ἀντ., Θεολογικὸς Διάλογος Ὀρθοδόξων καὶ Ρωμαιοκαθολικῶν, 1996, σ. 233-234).

Αὐτά, ὅμως, τὰ ἀρχικὰ στάδια τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, εἶναι φανερὸ ὅτι δὲν εἶχαν συνοδικὴ κάλυψη. Γι’ αὐτὸ «αἱ Οἰκουμενιστικαὶ πρωτοβουλίαι τοῦ Πατρ. Ἀθηναγόρου… προεκάλεσαν ἰσχυρὰν ἀντίδρασιν… Γρήγορα (ὅμως) διῄρεσαν τοὺς Ὀρθοδόξους εἰς δύο  ἀντίθετα στρατόπεδα: τῶν Οἰκουμενιστῶν καὶ τῶν Ἀντι-Οἰκουμενιστῶν» (Κόντογλου Φ., Ἀντιπαπικά, σ. 92).

* * *

Αὐτὴν τὴν προδοτικὴ πολιτικὴ προπαγανδίζουν σήμερα οἱ Οἰκουμενιστὲς καὶ ὁ Μεσσηνίας ἐν μέσῳ τῆς Ἱεραρχίας τῆς Συνόδου, καὶ συνεχίζει ἡ Ἱεραρχία, ἐπιτρέποντας (Συνοδικά) στοὺς Οἰκουμενιστὲς νὰ ἁλωνίζουν στὴν Ἐκκλησία καὶ διὰ τῆς «σαλαμοποιήσεως» νὰ τὴν παραδίδουν καὶ νὰ τὴν μεταλλάσσουν σὲ Παπισμό. Κι ἂν ὑπῆρξαν ἀντιδράσεις στὴν συγκεκριμένη Εἰσηγήση τοῦ μητροπ. Μεσσηνίας (ποὺ νὰ ἅπτονται αὐτοῦ τοῦ προβληματισμοῦ, τῆς ἐξ ἀρχῆς δηλαδή, δόλιας καὶ προδοτικῆς τακτικῆς τοῦ Ἀθηναγόρα, ποὺ συνεχίζεται ἐπιδεινούμενη ἔτι καὶ ἔτι), ὄχι μόνο δὲν βγαίνει πρὸς τὰ ἔξω, δὲν κοινοποιεῖται στὸ Λαὸ τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ ἀντίθετα (ὅπως προαναφέραμε) τὸ δημοσιογραφικὸ ὄργανο μιᾶς Ἀδελφότητας καὶ μιᾶς Μητροπόλεως, ἐπαινοῦν τὸν συνεχιστῆ τοῦ Ἀθηναγόρα!

Ἀλλὰ θὰ ἐπανέλθουμε.

Σημάτης Παναγιώτης