Γιατί αποσιωπάται η αποτείχιση του αγιου Μάρκου Ευγενικού;

 π. Α. Γκοτσόπουλος:

 "Στιγμιότυπα από τους μεγάλους αγώνες

του Εφέσου Αγίου Μάρκου με τους

φιλο-παπικούς στη Φλωρεντία".

Πολλὲς φορὲς ἔχουμε ἀκούσει τὴν κατηγορία ὅτι τὰ βάζουμε μὲ ἐκείνους τοὺς Ὀρθοδόξους ἀντι-Οἰκουμενιστές, ποὺ μὲ τὸν τρόπο τους  ἀγωνίζονται τὸ ἴδιο ἀγώνα ἐναντίον τῶν Οἰκουμενιστῶν.

Ἄλλη μιὰ φορὰ λοιπὸν θὰ τονίσουμε, ὅτι δὲν ἀποδεχόμαστε τὴν κατηγορία. Ὁ ἀγώνας μας δὲν εἶναι ἡ ἐξουθένωση ἀδελφῶν καὶ Πατέρων (σὲ πολλοὺς  ἀπὸ τοὺς ὁποίους αἰσθανόμαστε εὐγνωμοσύνη γιὰ τὴν πνευματικὴ καθοδήγηση ποὺ μᾶς παρεῖχαν, ἢ τὴν ὑποστήριξη σὲ στιγμὲς ποὺ ἡ Δεσποτοκρατία μᾶς ἐδίωκε πανάθλια). Ὁ ἀγώνας μας καὶ οἱ ἐκφράσεις ποὺ ἐνοχλοῦν, ἐκφέρονται γιατὶ οἱ ἀντι-Οἰκουμενιστὲς ἀλλοιώνουν συνειδητὰ τὴν Πατερική μας Παράδοση, ποὺ δὲν εἶναι ἄλλη ἀπὸ τὴν ἀπομάκρυνση ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς.

Τοῦτο εἶναι φανερὸ καὶ στὴν ζωὴ καὶ τὰ κείμενα τῶν Ἁγίων, ἀσφαλῶς καὶ τοῦ ἁγίου Μάρκου τοῦ Εὐγενικοῦ (ποὺ σήμερα ἑορτάζουμε). Κι ὅμως, πολλὰ ἱστολόγια παραθέτουν μέρος τῆς διδασκαλίας του, ὅπως τὴν παρουσιάζει ὁ ἀγωνιστὴς ἱερέας π. Ἀναστάσιος Γκοτσόπουλος, ἀλλὰ ἀποσιωποῦν τὴν ἀποτείχιση τοῦ Ἁγίου, ὄχι φυσικὰ ἀπὸ τοὺς Παπικούς, ἀλλὰ ἀπὸ τοὺς φιλοπαπικούς, οἱ ὁποῖοι ἀσφαλῶς ἦσαν περισσότερο ὀρθόδοξοι ἀπὸ τοὺς σημερινοὺς Παναιρετικοὺς Οἰκουμενιστές!

Κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπο, ὅσο περισσότερο καὶ συχνότερα  μᾶς παραθέτουν οἱ ἀντι-Οἰκουμενιστές τὰ κείμενα τῶν Πατέρων, τόσο περισσότερο κραυγαλέα παρουσιάζουν τὴν ἀσυνέπειά τους. Σεβόμαστε τὴν θέση τους, τὶς ὅποιες ὑποχρεώσεις ἔχουν, ἀλλά, ἂν δὲν θέλουν νὰ πραγματοποιήσουν ὅσα διδάσκουν οἱ Ἅγιοι, μήπως εἶναι καλύτερα νὰ σιωπήσουν;

Ἀναρτοῦμε τὰ "Στιγμιότυπα από τους μεγάλους αγώνες του Εφέσου Αγ. Μάρκου με τους φιλο-παπικούς στη Φλωρεντία" ποὺ ἐπιμελήθηκε ὁ π. Ἀναστάσιος, ἐπισημαίνοντες ὅτι ἀποσιωπᾶ τὴν ἀποτείχιση τοῦ ἁγίου Μάρκου!

Στὴν ἀμέσως ἑπόμενη ἀνάρτηση θὰ τοῦ τὴν θυμίσουμε.

 π. Α. Γκοτσόπουλος:

 "Στιγμιότυπα από τους μεγάλους αγώνες

του Εφέσου Αγίου Μάρκου με τους

φιλο-παπικούς στη Φλωρεντία".

    Απόσπασμα από τα «Απομνημονεύματα» του Συλβέστρου Συρόπουλου, Μ. Εκκλησιάρχου της Αγ. Σοφίας Κωνσταντινουπόλεως, που συμμετείχε στη Σύνοδο Φεράρας-Φλωρεντίας (1438-1439)

[V. Laurent, Les “Memoires” du Grand Ecclesiarquee de l’ Eglise de Constantinople

 Sylveestre Syropoulos surle concile de Florence (1438-439), Paris 1971, σ. 444-448]

Σύντομο υπόμνημα: 

Απόσπασμα από τα «Απομνημονεύματα» του Συλβέστρου Συρόπουλου, Μ. Εκκλησιάρχου της Αγ. Σοφίας Κωνσταντινουπόλεως, που συμμετείχε στη Σύνοδο Φεράρας-Φλωρεντίας (1438-1439).

Στους διαλόγους, με κόκκινα γράμματα σημειώνονται τα λόγια του Εφέσου Αγ. Μάρκου

Εναντίον κάθε Επισκοποκεντρισμού ο άγιος Μάρκος ο Ευγενικός! (Βίντεο)

 Ὁμιλία τοῦ π. Εὐθυμίου Τρικαμηνᾶ

μὲ ἀφορμὴ τὴν ἑορτὴ τοῦ Ἁγίου Μάρκου τοῦ Εὐγενικοῦ

Ἀπόσπασμα ἀπὸ ὁμιλία τοῦ π. Εὐθυμίου Τρικαμηνᾶ

μὲ ἀφορμὴ τὴν ἑορτὴ τοῦ Ἁγίου Μάρκου τοῦ Εὐγενικοῦ

Θὰ ποῦμε λίγες σκέψεις γύρω ἀπὸ τὸν ἅγιο Μᾶρκο. Ἔχουμε καθῆκον νὰ ἀνεφερόμαστε στοὺς ὁμολογητὲς αὐτοὺς Πατέρες ποὺ ἔσωσαν τὴν Ὀρθοδοξία ἀπὸ τὶς αἱρέσεις καὶ εἰδικὰ ὁ ἅγιος Μᾶρκος ἀπὸ τὸν Παπισμό…

Αὐτὰ ποὺ πολέμησε ὁ ἅγιος Μᾶρκος, τὶς πλάνες, ἐμεῖς σήμερα τὶς ἔχουμε ἀποδεχτεῖ καὶ τὶς ἀκολουθοῦμε.

Ὁ ἅγιος Μᾶρκος ἐπολέμησε τὴν Μοναρχία τοῦ Πάπα. Ἐδογμάτιζαν τότε οἱ Παπικοί, ὅτι ἡ ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας, στηρίζεται καὶ ἐπιτελεῖται γύρω ἀπὸ ἕνα πρόσωπο. Εἶναι ἀνθρωποκεντρικὴ ἡ ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας, δὲν εἶναι Χριστοκεντρική, ἀληθοκεντρική, ἀλλὰ γύρω ἀπὸ ἕναν ἄνθρωπο θὰ μαζευόμαστε καὶ αὐτὸς θὰ εἶναι τὸ σύμβολο καὶ τὸ σημεῖο τῆς ἑνότητος στὴν Ἐκκλησία, ἄσχετα με τὸ τί πιστεύει· ἂν ἔχει πλάνες, ἂν εἶναι Ὀρθόδοξος, ἂν εἶναι αἱρετικός. Καὶ ὁ ἅγιος Μᾶρκος τὸ ἐπολέμησε αὐτό.

Αὐτὸ ποὺ πρεσβεύουν οἱ Παπικοί, ἄρχισαν νὰ πρεσβεύουν καὶ οἱ Ὀρθόδοξοι σὲ ἡμέρες Οἰκουμενισμοῦ, ὅτι, δηλαδή, γύρω ἀπὸ ἕνα πρόσωπο, τὸν Πάπα ἐκεῖ, τὸν Ἐπίσκοπο ἐδῶ, ὑπάρχει ἡ ἑνότης τῆς Ἐκκλησίας. Ὁ ἅγιος Μᾶρκος τὸ πολέμησε αὐτὸ τὸ βλάσφημο δόγμα καὶ εἶπε ὅτι γύρω ἀπὸ τὴν ἀλήθεια (ὑπάρχει ἡ ἑνότης). Ἂν δὲν ὑπάρχει ἡ ἀλήθεια ἐκπίπτει τὸ πρόσωπο ἀπὸ τὸ ἀξίωμά του. Εἶναι εἰς τύπον καὶ τόπον Χριστοῦ ὁ Ἐπίσκοπος, (ἀλλ’) ἐφ’ ὅσον φέρει ὁλόκληρη τὴν Ἀποστολική, Εὐαγγελικὴ Ἀλήθεια.

Κι ἐμεῖς σήμερα ἔχουμε ἀποδεχθεῖ αὐτὸ τὸ δόγμα τοῦ Ἐπισκοποκεντρισμοῦ, μόνο ποὺ τὸ ἔχουμε μεταφέρει, ὄχι σὲ ἕνα πρόσωπο, ἀλλὰ σὲ πολλὰ πρόσωπα. Κι ἐμεῖς τί πιστεύουμε σήμερα; Ὅτι ἡ ἑνότης τῆς Ἐκκλησίας εἶναι γύρω ἀπὸ τὸν (κάθε) Ἐπίσκοπο. Ὄχι γύρω ἀπὸ τὸν Χριστό, ὄχι γύρω ἀπὸ τὴν Ἀλήθεια, τὴν Ὀρθοδοξία, ἀλλὰ γύρω ἀπὸ τὸν Ἐπίσκοπο ἐπιτελεῖται ἡ ἑνότης τῆς Ἐκκλησίας. Δηλαδή, ἐκεῖ ποὺ εἶχε ὁ Παπισμὸς ἕναν Πάπα, ἐμεῖς βγάλαμε πολλοὺς Πάπες, καὶ τώρα σὲ κάθε Μητρόπολη ὑπάρχει ἕνας Πάπας, γύρω ἀπὸ τὸν ὁποῖο εἶναι ὑποχρεωμένοι οἱ Χριστιανοί, ἀσυζητητί, μὲ τυφλὴ ὑπακοὴ νὰ ὑπακούουν.

Καὶ μοῦ ἔδωσαν αὐτὲς τὶς ἡμέρες καὶ πρέπει νὰ τὸ ἀναφέρω αὐτό, μιὰ εἰσήγηση (γιὰ νὰ δεῖτε ὅτι αὐτὰ ποὺ σᾶς λέω δὲν εἶναι λόγια τοῦ ἀέρα, ἀλλὰ εἶναι πραγματικότητα), μιὰ Εἰσήγηση ποὺ ἔκανε κάποιος πατὴρ Χρυσόστομος Παπαδάκης, ἀπὸ τὴν Μητρόπολη Βεροίας. Καὶ στὴν εἰσήγηση αὐτὴ ἐπρέσβευε ὁ ἄνθρωπος αὐτός, οὔτε λίγο οὔτε πολύ, αὐτὸν τὸν Παπισμό! Ὅτι γύρω ἀπὸ τὸν Ἐπίσκοπο, κι ὅποιος δὲν εἶναι γύρω ἀπὸ τὸν Ἐπίσκοπο, ἑνωμένος καὶ ἐνσωματωμένος μὲ τὸν Ἐπίσκοπο…· καὶ ἔγλυφε ἀπὸ τὴν ἀρχὴ μέχρι τὸ τέλος τῆς ὁμιλίας τὸν Ἐπίσκοπο!

Ο Μητρ. Βεροίας με Πατριάρχη

       Ἐπίσκοπος (στὸν ὁποῖο πρέπει νὰ ὑπακούομε) εἶναι φορέας τῆς ἀληθείας. Αὐτὴ εἶναι ἡ καρδιὰ τοῦ Παπισμοῦ. Κι αὐτὴ ἡ Εἰσήγηση ἦταν αἱρετικὴ εἰσήγηση· νὰ γλύφει, δηλαδή, τὸν Ἐπίσκοπο ἀπὸ τὴν ἀρχὴ τῆς εἰσηγήσεως μέχρι τὸ τέλος, νὰ μὴν ἀναφέρει τίποτα γιὰ τὴν ἀλήθεια, ἂν αὐτὸς (ὁ Ἐπίσκοπος) ἀνήκει στὸν Οἰκουμενισμό, ἂν ἀνήκει, εἶναι μέτοχος στὸ Π.Σ.Ε., ἂν ἔχει ἀποδεχτεῖ τὸν Χρυσόστομο Σμύρνης σὰν Ἅγιο (ποὺ ἦταν Μασῶνος καὶ αἱρετικός), ἔχει τόσες ἄλλες πλάνες, συμπροσευχὲς μὲ τοὺς Παπικούς, μὲ τὸν Πατριάρχη…, τίποτα ἀπ’ ὅλα αὐτά, ἀλλὰ γύρω ἀπὸ τὸν Ἐπίσκοπο τυφλὴ ὑπακοή· αὐτὸ ἔλεγε ἡ Εἰσήγηση.

Πουθενὰ δὲν μίλησε γιὰ ἀλήθεια, πουθενὰ γιὰ Ὀρθοδοξία· γιὰ τὸν ἂν δηλ. ὁ

Αὐτὸ πολέμησε ὁ ἅγιος Μᾶρκος ὁ Εὐγενικός· ὅτι ἡ ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας ἐπιτυγχάνεται γύρω ἀπὸ τὴν ἀλήθεια. Καὶ ἂν ὁ Ἐπίσκοπος εἶναι φορέας τῆς ἀληθείας μὲ λόγια καὶ ἔργα, τότε ἑνωνόμεθα γύρω ἀπὸ τὸν Ἐπίσκοπο. Ἂν δὲν εἶναι φορέας τῆς ἀληθείας, τότε προτιμᾶμαι τὴν ἀλήθεια, τὸν Χριστό.

Στὰ πόδια του ὁ Πάπας!

Αὐτὸ πολέμησε ὁ ἅγιος Μᾶρκος. Καὶ τὸ πολέμησε ΜΟΝΟΣ του. Δὲν δείλιασε ποὺ ἦταν μόνος του. Οἱ συναγωνιστές του ποὺ πῆγαν στὴν Φερράρα νὰ ἀγωνιστοῦν γιὰ τὴν Ὀρθοδοξία, ἐγκατέλειψαν τὸν ἀγώνα καὶ πῆγαν στὴν ἀπέναντι ὄχθη. Γιατί; Φοβήθηκαν.

Ὁ φόβος καὶ ὁ τρόμος, ἀδελφοί μου, ἐπιφέρει πολλὰ δεινά. Καὶ αὐτὸ θὰ συμβεῖ καὶ στὶς ἡμέρες μας. Ὁ φόβος καὶ ὁ τρόμος τῶν ἐπερχομένων δεινῶν, μήπως δηλ. δὲν θὰ ἔχουμε νὰ φᾶμε, μήπως δὲν ἔχουμε νὰ πιοῦμε, μήπως δὲν θὰ πάρουμε σύνταξη, φάρμακα κι ὅλα αὐτὰ τὰ πράγματα, μὲ τὰ ὁποῖα μᾶς πιέζουνε καὶ διαρκῶς περισφίγγουν τὸν κλοιό οἱ σκοτεινὲς δυνάμεις.

Αὐτὸς ὁ φόβος, ἔκανε τότε τοὺς συναγωνιστές του (νὰ ἐγκαταλείψουν τὸν ἀγώνα). Ὅπως τὸν Βησσαρίωνα Νικαίας, ποὺ ὅταν ἄρχισε ἡ Σύνοδος

Οἱ λόγοι ποὺ προκαλοῦσαν τὴν Ἀποτείχιση. Του Ιωάννη Ρίζου

Ἄλλο ἕνα σημαντικὸ τμῆμα ἀπὸ τὸ θαυμάσιο εὔληπτο καὶ ἁγιοπατερικά κατοχυρωμένο βιβλίο τοῦ κ. Ἰωάννη Ρίζου δημοσιεύουμε σήμερα.

Βέβαια, γιὰ ἐκείνους ποὺ ἔχουν ἀκόμα «ὦτα ἀκούειν» καὶ «ἀκολουθεῖν» τὴν φωνὴ καὶ τὸ παράδειγμα τῶν Ἁγίων Πατέρων καὶ δὲν ἐφευρίσκουν χίλιες δυὸ δικαιολογίες, ἀλλὰ καὶ ἀνέξοδες ἀκαταλαβίστικες φιλοσοφικὲς ρήσεις γιὰ νὰ ἀπορρίψουν ὅ,τι δὲν θέλουν νὰ ἀκολουθήσουν.

Οἱ λόγοι ποὺ προκαλοῦσαν  τὴν  Ἀποτείχιση.

Α) Οἱ συμπροσευχὲς

Στὴν ἐπιστολή του «Πρὸς τὸν πρεσβύτερον Γενέθλιον» ὁ Μ. Βασίλειος ἀπαντᾷ σὲ ὅσους τὸν κατηγόρησαν ὅτι ἔχει κοινωνία μὲ τὸν αἱρετικὸ Ἀπολλινάριο. Λέει ὁ Ἅγιος: «Ἂς φέρουν ἐπιστολὲς δικές μου πρὸς αὐτὸν ἢ αὐτοῦ πρὸς ἐμένα ἢ ἂς ἀποδείξουν ὅτι οἱ κληρικοὶ καὶ τῶν δύο πλευρῶν εἶχαν ἐπικοινωνία ἢ ἐάν δεχτήκαμε κάποιον ἀπὸ αὐτοὺς εἰς εὐχὴν κοινωνίας» [Δηλαδὴ σὲ κοινὴ προσευχή]. Ἡ συμπροσευχὴ μὲ αἱρετικοὺς ἀποτελεῖ γιὰ τὸν Ἅγιο ἀπόδειξη κοινωνίας. Τὴν ἴδια στάση κράτησε καὶ ὁ Πατριάρχης Κων/πόλεως Ἀλέξανδρος. Ὅταν ὁ Ἄρειος ἦρθε στὴν ΚΠολη ὑπὸ τὴν εὔνοια καὶ προστασία τοῦ  αὐτοκράτορα, ὁ Ἀλέξανδρος ἦταν ἀποφασισμένος νὰ μὴν τοῦ ἐπιτρέψει τὴν εἴσοδο στὸ ναό. Ὁ Ἀλέξανδρος πέφτει μὲ τὸ πρόσωπο  στὸ δάπεδο τοῦ ναοῦ καὶ θρηνεῖ, παρακαλώντας τὸν Θεὸ νὰ μὴν μπεῖ ὁ Ἄρειος καὶ φανεῖ στὸ ποίμνιο ὅτι κοινωνεῖ μαζί του. Ὁ πρεσβύτερος Μακάριος σημειώνει τὴν προσευχὴ τοῦ Ἀλέξανδρου: «Ἂν εἶναι Κύριε νὰ ἔλθει αὔριο στὴ Λειτουργία ὁ Ἄρειος, τότε πάρε μὲ ἀπὸ τὴν ζωὴ τώρα καὶ ἂς λείψω κι ἐγὼ ἀπὸ τὴν μέση.  Ἂν λυπᾶσαι τὴν Ἐκκλησία σου –καὶ ξέρω ὅτι τὴν λυπᾶσαι- τότε μὴν ἐπιτρέψεις νὰ ἀφανιστεῖ ἡ Ἐκκλησία σου. Κύριε, ἀπομάκρυνε τὸν Ἄρειο, σήκωσέ τον, ὥστε νὰ μὴ μπεῖ στὸν ναὸ καὶ φανεῖ ἔτσι ὅτι μαζί του μπαίνει καὶ ἡ αἵρεση».  Τότε ἔγινε κάτι συγκλονιστικό. Ὁ Ἄρειος ἐνῶ περπατοῦσε μὲ τοὺς δικούς του συζητῶντας, ἔνιωσε κατεπείγουσα ἀνάγκη νὰ πάει σὲ ἀποχωρητήριο. Ἀπὸ ἐκεῖ δὲν βγῆκε ζωντανός. Τὸν βρῆκαν σὲ ἄθλια κατάσταση νεκρὸ ἀπὸ ἀκατάσχετη αἱμορραγία. Ὅλοι -καὶ ὁ Ἀθανάσιος- θεώρησαν αὐτὴ τὴ συγκλονιστικὴ ἐξέλιξη ὡς τιμωρὸ παρέμβαση τοῦ Θεοῦ.

Ἔλεγε ὁ Μέγας Πατήρ: «Ὅταν μᾶς βλέπουν νὰ εἴμαστε μαζὶ μὲ τοὺς αἱρετικούς, ὑπονοοῦν ὅτι δὲν ὑπάρχει καμία διαφορὰ ἀνάμεσά μας καὶ ἔτσι θὰ πέσουν στῆς ἀσεβείας τὸν βόρβορον. Γιὰ νὰ μὴ γίνει αὐτό, ἀγαπητοί, αὐτοὺς ποὺ φανερὰ συμφωνοῦν μὲ τὴν ἀσέβεια νὰ τοὺς ἀποφεύγετε, μὲ αὐτοὺς δὲ ποὺ νομίζουν ὅτι δὲν πιστεύουν τὰ τῶν αἱρετικῶν, ἀλλὰ κοινωνοῦν μαζί τους, νὰ εἶστε ἐπιφυλακτικοί. Γιατὶ αὐτῶν ποὺ τὸ φρόνημα ἀρνούμαστε πρέπει καὶ τῆς κοινωνίας νὰ ἀπέχουμε. Καὶ ἐὰν  κάποιος ὁμολογεῖ τὴν ὀρθὴ πίστη ἀλλὰ κοινωνεῖ μὲ αὐτούς, νὰ τὸν προτρέπετε νὰ σταματήσει νὰ τὸ κάνει· κι ἂν δεχτεῖ τὴν σύστασή σας νὰ τὸν ἔχετε σὰν ἀδελφό. Ἂν δὲ ἐπιμένει νὰ τὸν ἐγκαταλείπετε. Ἔτσι θὰ

Στιγμές και σταθμοί από την ζωή ηρωϊσμού και αγώνων του Μ. Αθανασίου εναντίον της αιρέσεως. Προς εντροπήν ημών των βολεμένων και συμπορευομένων με την Παναίρεση!

Ὁ Μέγας Ἀθανάσιος, κατὰ τὰ 46 ἔτη τῆς ἀρχιερατείας του, ὑπῆρξε ὁ στύλος τῆς Ἐκκλησίας.

       Ὅμως, οἱ Ἀρειανοί, δημιούργησαν πολλὲς ταραχὲς καὶ ὀχλήσεις στὸν Ἅγιο, τὸν ὁποῖο συκοφαντοῦσαν. Ὁ Ἅγιος ἐξορίστηκε πέντε φορὲς καὶ διῆλθε περισσότερα ἀπὸ δεκαέξι χρόνια τῆς ἀρχιερατείας του στὴν ἐξορία. Ἐσύρθη κατ’ ἐπανάληψη ἀπὸ τοὺς Ἀρειανοὺς ἐνώπιον Συνόδων καὶ καθαιρέθηκε. Καταδιώχθηκε ἀπὸ αὐτοκράτορες, ὑπέφερε ἀνεκδιήγητες ταλαιπωρίες καὶ στερήσεις, εἶδε πολλοὺς ἀπὸ τοὺς συνεργάτες του νὰ ὑποκύπτουν στὶς πιέσεις καὶ τὴν βία τῶν Ἀρειανῶν καὶ τὸν Ἐπίσκοπο Ρώμης Λιβέριο (352 – 366 μ.Χ) νὰ ὑπογράψει ἀρειανικὸ ὅρο πίστεως, γιὰ νὰ ἀποφύγει τὴν ἐξορία. Ἦλθαν στιγμές, κατὰ τὶς ὁποῖες ὁ χριστιανικὸς κόσμος φαινόταν ἀντίθετος πρὸς τὸν Ἅγιο, ἀλλὰ αὐτὸς ποτὲ δὲν κάμφθηκε καὶ ἀγωνιζόταν γιὰ τὴν ἀλήθεια.

      Ἀφορμὴ γιὰ τὶς διώξεις κατὰ τοῦ Ἁγίου, ἔδωσε ἡ ἄρνησή του νὰ ἀποκαταστήσει στὴν ἐκκλησιαστικὴ κοινωνία τὸν ὑπὸ τῆς Α’ Οἰκουμενικῆς Συνόδου καθαιρεθέντα Ἄρειο, ὁ ὁποῖος παρουσιαζόταν ὑποκριτικὰ ὡς ἀποδεχόμενος τὴν ὀρθόδοξη διδασκαλία. Ὅταν ὁ Ἄρειος ἀνακλήθηκε ἀπὸ τὴν ἐξορία ὑπέβαλε τὸ 330 ἢ 331 μ.Χ. ὁμολογία πίστεως, στὴν ὁποία ἀπέφυγε ἐπιμελῶς νὰ ἀναφέρει τὶς ἀρειανικὲς ἐκφράσεις. Ὁ Ἅγιος Ἀθανάσιος εἶδε τὴν ἀπάτη καὶ τὸ δόλο τοῦ Ἀρείου καὶ ἀρνήθηκε κατηγορηματικὰ νὰ δεχθεῖ σὲ κοινωνία τὸν Ἄρειο παρὰ τὴ διαταγὴ τοῦ αὐτοκράτορα Μεγάλου Κωνσταντίνου. Μετὰ τὴν ἄρνηση τοῦ Ἁγίου, οἱ ἐχθροί του ἄρχισαν νὰ ὀργανώνουν συστηματικὰ τὸν κατ’ αὐτοῦ ἀγώνα.

     Ὁ Μέγας Κωνσταντίνος, ἂν καὶ τιμοῦσε τὸν Ἅγιο Ἀθανάσιο γιὰ τὸ ἦθος καὶ τὸ θάρρος του, παρασύρθηκε τελικὰ ἀπὸ τὶς συνεχεῖς ἐναντίον του μηχανορραφίες τῶν Ἀρειανῶν καὶ διέταξε τὴ σύγκλιση Συνόδου στὴν Καισάρεια, τὸ 335 μ.Χ., μὲ σκοπὸ τὴν ἐξέταση τῶν κατηγοριῶν κατὰ τοῦ Ἀθανασίου. Ἡ Σύνοδος τελικὰ συγκλήθηκε στὴν Τύρο τῆς Φοινίκης. Ὁ Ἀθανάσιος συνῆλθε στὴ Σύνοδο, στὴν ὁποία παρέστησαν 60 Ἀρειανοὶ Ἐπίσκοποι. Οἱ κατηγορίες δὲν ἦταν δυνατὸν νὰ σταθοῦν παρὰ τὰ ἐφευρήματα τῶν αἱρετικῶν. Ἐπειδή, ὅμως, ἔγινε ἀντιληπτὸ ὅτι οἱ ἐχθροί του Ἀθανασίου ζητοῦσαν νὰ τὸν φονεύσουν, οἱ ἄνθρωποι τοῦ βασιλέως, ποὺ εἶχαν ἐπιφορτισθεῖ τὴν τήρηση τῆς τάξεως καὶ τῆς εἰρήνης, τὸν φυγάδευσαν κρυφά. Ἔτσι κατέφυγε στὴν Κωνσταντινούπολη καὶ ζήτησε νὰ δεῖ τὸν αὐτοκράτορα, ὁ ὁποῖος λόγω τῶν διαβολῶν, ἀρνήθηκε νὰ τὸν δεχθεῖ σὲ ἀκρόαση καὶ διέταξε τὴν ἐξορία του στὴ Γαλατία.

     Ἐπανῆλθε στὴν ἕδρα του μετὰ τὸ θάνατο τοῦ Μ. Κωνσταντίνου, στὶς 23 Νοεμβρίου 337 μ.Χ. Πλὴν ὅμως καὶ πάλι οἱ ἐχθροί του ἄρχισαν τὶς κατ’ αὐτοῦ διαβολὲς καὶ συκοφαντίες. Τότε ὁ Ἀθανάσιος συγκάλεσε Σύνοδο στὴν Ἀλεξάνδρεια, τὸ 339 μ.Χ στὴν ὁποία ἔλαβαν μέρος 100 Ἐπίσκοποι. Οἱ ἐχθροί του τότε, συγκρότησαν ἀρειανικὴ Σύνοδο στὴν Ἀντιόχεια, ἡ ὁποία τὸν καθαίρεσε καὶ ὅρισε ὡς Ἐπίσκοπο Ἀλεξανδρείας τὸν Εὐσέβιο τὸν Ἐμισηνό, ἀντ’ αὐτοῦ δέ, ἐπειδὴ δὲν ἀποδέχθηκε τὴν ἐκλογή, τὸν Καππαδόκη Γρηγόριο, ὁ ὁποῖος ἐγκαταστάθηκε στὴν Ἀλεξάνδρεια διὰ τῆς βίας μετὰ τὴν ἀπομάκρυνση τοῦ Ἁγίου Ἀθανασίου.

      Τότε ὁ Ἅγιος κατέφυγε στὴ Ρώμη, ὅπου εὑρίσκονταν καὶ ἄλλοι ἐξόριστοι ἱερεῖς καὶ Ἐπίσκοποι. Ἐκεῖ, τὸν δέχθηκαν ὅλοι μὲ τιμὴ καὶ ἀναγνώρισαν τοὺς ἀγῶνες του ὑπὲρ τῆς Ὀρθοδοξίας. Ἔτσι, ὁ Πάπας Ἰούλιος συγκάλεσε, τὸ ἔτος 341 μ.Χ., Σύνοδο, ἡ ὁποία ἀναγνώρισε τὸν Ἅγιο Ἀθανάσιο ὡς κανονικὸ Ἐπίσκοπο Ἀλεξανδρείας καὶ τὸν κήρυξε ἀθῶο ἀπὸ ὅλες τὶς κατηγορίες τῶν ἐχθρῶν του.

      Ὅταν τὸ 345 μ.Χ. πέθανε ὁ Ἀλεξανδρείας Γρηγόριος, κατόπιν ὑποδείξεως τοῦ Κώνσταντος, ὁ αὐτοκράτορας Κωνστάντιος ἀνακάλεσε τὸν Ἅγιο Ἀθανάσιο ἀπὸ τὴν ἐξορία. Ὁ Ἅγιος ἐπέστρεψε γενόμενος δεκτὸς θριαμβευτικὰ ἀπὸ τὸ ποίμνιό του. Ἀλλὰ καὶ αὐτὴ τὴ φορὰ μόνο γιὰ λίγο ἔμεινε ἀδιατάρακτος στὴν ἕδρα του, διότι μετὰ τὴν δολοφονία τοῦ Κώνσταντος, τὸ ἔτος 350 μ.Χ., ὁ Κωνστάντιος, πεισθεὶς σὲ νέες διαβολὲς καὶ πιέσεις τῶν φίλων τῶν Ἀρειανῶν, καταδίκασε συνοδικῶς τὸν Ἅγιο Ἀθανάσιο. Ἀπέστειλε μάλιστα καὶ στρατιῶτες, γιὰ νὰ τὸν συλλάβουν τὴν νύκτα τῆς 9^ης Φεβρουαρίου 356 μ.Χ., ἐνῶ τελοῦσε παννυχίδα μὲ πλῆθος πιστῶν στὸ Ναὸ τοῦ Ἁγίου Θεωνᾶ. Ὁ Ἅγιος φυγαδεύτηκε στὴν ἔρημο, ὅπου παρέμεινε ἕξι χρόνια, παρακολουθώντας τὶς κινήσεις καὶ ἐνέργειες τῶν Ἀρειανῶν καὶ στηρίζοντας τοὺς κλονιζόμενους Χριστιανούς.

      Τέλος, ἐπὶ αὐτοκράτορα Ἰουλιανοῦ τοῦ Παραβάτου (361 – 363 μ.Χ.) μπόρεσε νὰ ἐπανέλθει στὴν Ἀλεξάνδρεια καὶ νὰ συγκροτήσει Σύνοδο ἡ ὁποία ἀποτέλεσε σημαντικότατο σταθμὸ στὴν ἱστορία τῶν ἀγώνων τῆς Ὀρθοδοξίας κατὰ τοῦ Ἀρειανισμοῦ.

      Οἱ διωγμοὶ συνεχίστηκαν καὶ ἐπὶ αὐτοκράτορα Οὐάλη, ποὺ ἐξόρισε τὸν Ἅγιο. Φοβούμενος ὅμως ἐξέγερση τοῦ λαοῦ τῆς Ἀλεξανδρείας, ἀναγκάσθηκε νὰ ἀνακαλέσει τὸν Ἅγιο ἀπὸ τὴν ἐξορία.

      Ἀγωνιζόμενος γιὰ τὴν ὀρθόδοξη πίστη μέχρι τὸ τέλος τοῦ βίου του, κοιμήθηκε μὲ εἰρήνη στὶς 2 Μαΐου 373 μ.Χ., σὲ ἡλικία 75 ἐτῶν, ἀφοῦ κατεκόσμησε τὸ θρόνο τῆς Ἀλεξανδρείας.

Πηγή

Όσοι καπηλεύονται "τον λόγον της αληθείας", καὶ ομιλούν για περισσότερες Εκκλησίες, αντί της ΜΙΑΣ του Συμβόλου, τούτοις μηδένα κοινωνείν παραγγείλατε"

  

 «Τοὺς μὲν ἀγαπητοὺς ἀδελφοὺς ἡμῶν καὶ συλλειτουργοὺς Ἀθανάσιον καὶ Μάρκελλον καὶ Ἀσκληπᾶν καὶ τοὺς σὺν αὐτοῖς συλλειτουργοῦντας τῷ κυρίῳ ἀθώους καὶ καθαροὺς εἶναι ἀπεφηνάμεθα γράψαντες καὶ εἰς τὴν ἑκάστου παροικίαν, ὥστε γινώσκειν ἑκάστης ἐκκλησίας τοὺς λαοὺς τοῦ ἰδίου ἐπισκόπου τὴν καθαρότητα καὶ τοῦτον μὲν ἔχειν ἐπίσκοπον καὶ προσδοκᾶν, τοὺς δὲ εἰς τὰς ἐκκλησίας αὐτῶν ἐπελθόντας δίκην λύκων, Γρηγόριον τὸν ἐν Ἀλεξανδρείᾳ, Βασίλειον τὸν ἐν Ἀγκύρᾳ καὶ Κυιντιανὸν τὸν ἐν Γάζῃ τούτους μηδὲ ἐπισκόπους ὀνομάζειν μηδὲ ὅλως κοινωνίαν τινὰ πρὸς αὐτοὺς ἔχειν μηδὲ δέχεσθαί τινα παρὰ τούτων γράμματα μηδὲ γράφειν πρὸς αὐτούς. τοὺς δέ γε περ

Μ. Αθανάσιος για το μαρτύριον της συνειδήσεως: Οι μάρτυρες εμάχοντο προς βασιλείς, εσύ προς τον βασιλέα της αμαρτίας Διάβολον!

Ακούει κανείς; Ο Πάπας στη Συναγωγή! Η Πανθρησκεία προελαύνει ακάθεκτη! Ανήκουμε, λέει, ΟΛΟΙ στην Οικογένεια του Θεού! Και στην "οικογένεια" του Διαβόλου Φραγκίσκε; Στην "οικογένεια" του Lucifer; Ποιοί ανήκουν;

Τη συναγωγή της Ρώμης, δίπλα στις όχθες του Τίβερη, επισκέπτεται σήμερα ο πάπας Φραγκίσκος, με τα μέτρα ασφαλείας που έχουν ληφθεί να είναι δρακόντεια. 

Η σημαντική αυτή κίνηση πραγματοποιείται 30 χρόνια μετά την πρώτη επίσκεψη ενός ποντίφικα, του Ιωάννη Παύλου του Β΄, στο εβραϊκό τέμενος της ιταλικής πρωτεύουσας.

«Είστε, σε ό,τι αφορά στην πίστη, τα μεγαλύτερα αδέλφια μας»

Ο Επισκοποκεντρισμός και η Αποτείχιση σε Εισήγηση Αρχιμ. Χρυσοστόμου Παπαδάκη! Σχόλιο του π. Ευθ. Τρικαμηνά.

Εἰσήγηση ἐμπεδώσεως καὶ ἐξάρσεως τῆς Οἰκουμενιστικῆς αἱρέσεως τοῦ ἐπισκοποκεντρισμοῦ σὲ Σύναξη Μοναχῶν στὴν Μητρόπολη Βεροίας!

Καὶ σχόλιο

τοῦ π. Εὐθυμίου Τρικαμηνᾶ

Ἐπίσης ἐναντίωση -θλιβερὴ ἀλλ’ ἐπίσημη- κατὰ τῆς ἁγιοπατερικῆς παραδόσεως τῆς Ἐκκλησίας μας περὶ Διακοπῆς τοῦ Μνημοσύνου, μὲ τὶς εὐλογίες τοῦ Οἰκουμενιστῆ μητροπολίτη Βεροίας, τὸν ὁποῖον (στὴν δεσποτικὰ κατευθυνόμενη Εἰσήγησή του) ἐκθειάζει ἐμμετικά ὁ εἰσηγητὴς π. Χρυσόστομος Παπαδάκης, ἱεροκήρυκας τῆς Μητροπόλεως Βεροίας, ἀλλὰ καὶ ἀρχιμανδρίτης τοῦ Οἰκουμενικοῦ θρόνου· ὁ δὲ Ἐπίσκοπος ἀποδέχεται εὐχάριστα καὶ ἀπολαμβάνει ἀδιαμαρτύρητα τὶς γλοιώδεις κολακεῖες!

Γιὰ τὴν ὑποστήριξη τῶν θέσεών του ἐμπλέκει καὶ τὸν ἅγιο Πορφύριο, τοῦ ὁποίου -ὅμως- οἱ συμβουλὲς σὲ διάφορα πρόσωπα γιὰ νὰ ἀναπαύει τὶς ψυχές τους, καὶ οἱ ποιμαντικὲς θέσεις περὶ ὑπακοῆς καὶ σεβασμοῦ τοῦ ἐπισκοπικοῦ ἀξιώματος, δὲν ἔχουν καμιὰ σχέση μὲ τὴν ὑπακοὴ στὸν Ἐπίσκοπο σὲ θέματα Πίστεως, μάλιστα σὲ κακόδοξο Ἐπίσκοπο καὶ σὲ καιροὺς ἐξάρσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ.

Ἀπομαγνητοφωνήσαμε καὶ παραθέτουμε ἕνα μεγάλο μέρος τῆς Εἰσηγήσεως καὶ στὴ συνέχεια ἕνα σχόλιο τοῦ π. Εὐθυμίου Τρικαμηνᾶ στὴν Εἰσήγηση αὐτή.

Τὸ ἐκκλησιαστικὸ φρόνημα

 Εἰσήγηση τοῦ ἀρχιμ. Χρυσόστομου Παπαδάκη

«Ἔχουμε τὴν σκανδαλώδη εὔνοια, νὰ ἔχουμε ἕνα δεσπότη... μεγαλόσχημο μοναχό, Ἐπίσκοπο ἔμπειρο καὶ πρακτικὸ διδάσκαλο ὑπακοῆς οὐ τῆς τυχούσης.

Ἔχουμε τὸ ἀπὸ Θεοῦ μέγα δῶρον, διότι μέσα στὸν καλὸ μοναχὸ Ἐπίσκοπο ὑπάρχει καὶ ὁ ἀπὸ χαρακτῆρος καλὸς ἄνθρωπος, μὲ τὸ Κ κεφαλαῖο. Ρωτῆστε ἄλλους, ποὺ στερήθηκαν ἢ στεροῦνται αὐτὸ τὸ δῶρον γιὰ νὰ σᾶς ποῦν… Γι’ αὐτὸ καὶ ταπεινὰ φρονῶ, ὅτι θεωροῦντες τοὺς ἑαυτούς μας εὐνοημένους παρὰ Κυρίου ὡς ἔχοντες τοιοῦτον Ἀρχιερέα»!

(Οἱ Ἀπόστολοι) ἔλαβαν τὸ πλήρωμα τῆς ἱερωσύνης καὶ οἱ ἴδιοι χειροτόνησαν τοὺς διαδόχους τους καὶ ἐκεῖνοι τοὺς δικούς των ὥς τὶς μέρες

Μήπως «χριστιανεύουμε» ἀντίχριστα;

Δυσκολευόμαστε νὰ συνυπάρχουμε μὲ τοὺς ἄλλους. Πνιγόμαστε μὲ τοὺς λογισμούς, «πῶς μὲ εἶδε, πῶς μὲ κοίταξε, τί σκέφθηκε, πῶς θὰ τοῦ φερθῶ, τί νὰ πῶ, πῶς νὰ τὸ πῶ». Κατὰ τὰ ἄλλα μπορεῖ τὸ βράδυ νὰ κάνουμε μετάνοιες καὶ προσευχές, νὰ τρῶμε ἀλάδωτα, νὰ ἔχουμε πνευματικὸ καὶ νὰ κοινωνοῦμε τακτικά.

Ὅμως ὁ ναρκισσισμός μας νὰ μὴν μᾶς ἀφήνει νὰ ζήσουμε χριστιανικά. Ἔχουμε ἐκκλησιαστικοποιήσει τὸν ἐγωισμό μας, ἔχουμε κάνει τὴν «πνευματικὴ ζωὴ» μία ζωὴ ἀποξένωσης ἀπὸ τοὺς ἄλλους καὶ ὄχι κοινωνίας μὲ τοὺς ἄλλους. Αὐτόνομες νομοτελειακὲς πράξεις ἠθικῆς καὶ "κάθαρσης παθῶν" ἔχουν ἀντικαταστήσει τὸν Χριστό.

Δὲν ἀναζητοῦμε τὸν Χριστό, οὔτε τὸν ἄλλο. Ἡ ἀγαπολογία δίνει καὶ παίρνει στοὺς ἐκκλησιαστικοὺς κύκλους· μοιάζει ὅμως μὲ τὴν κακιὰ μητριὰ τῆς πνευματικῆς ζωῆς μιᾶς καὶ εἶναι ἀποκομμένη ἀπὸ τὴν ἄσκηση ποὺ ἀναζητᾶ τὴν Χάρη. Ἔχουμε καταφέρει τὸ ἀκατόρθωτο: νὰ... αὐτοθεωνόμαστε χριστιανικά, νὰ ταπεινωνόμαστε ναρκισσιστικά, νὰ ἀσκούμαστε ἀντιχριστιανικά, νὰ αὐτοδικαιωνόμαστε ἐξομολογητικά, νὰ κατακρίνουμε-ἀπορρίπτουμε τοὺς ἄλλους ἀγαπητικά, νὰ ἐκκλησιαζόμαστε ἀτομικά... νὰ «χριστιανεύουμε» ἀντιχριστα.

ἀρχιμ. Παῦλος Παπαδόπουλος

Πηγή

RFID τσιπάκια: Ένα βήμα προς περισσότερη ή λιγότερη ελευθερία;

σχόλιο ID-ont: Ρεπορτάζ του Euronews στα Ελληνικά για το εμφυτεύσιμο RFID τσιπάκι. Πριν καθιερώσουν την Κάρτα Πολίτη με RFID, ξεκίνησαν να διαφημίζουν μια από τις πιθανές εκδοχές της μετά-Κάρτας εποχή…

Ο Σάντρο Πόρτνερ δεν έχει κανένα πρόβλημα να μπει σπίτι του, ακόμη κι όταν έχει ξεχάσει τα κλειδιά του. Αρκεί να κουνήσει το χέρι του μπροστά στη συσκευή ανάγνωσης του τσιπ.

Η ΜΕΓΑΛΗ ΑΠΑΤΗ ΤΟΥ ΠΟΛΥΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ…ΜΠΟΥΡΚΑΣ (4 βίντεο)

Γράφει η Σουλτάνα Χειλαδακη

Αν το Ισλάμ είναι τόσο ειρηνικό και οι πιστοί του το προτιμούν σαν τρόπο ζωής, γιατί θα πρέπει αυτοί οι άνθρωποι να έρθουν μαζικά στην Ευρώπη; Γιατί η Ευρωπαϊκή Ένωση θα πρέπει να είναι υπεύθυνη γι’ αυτούς;
Ποιος έχει υποχρέωση να είναι υπεύθυνος γι’ αυτούς τους μουσουλμάνους την ίδια ώρα που αυτοί οι ίδιοι ρίχνουν τους χριστιανούς μετανάστες στη θάλασσα μόνο και μόνο επειδή είναι χριστιανοί? Πως μπορεί να περιμένει κανείς από αυτούς με όλα τα ζωώδη ένστικτα τους που προβάλλουν σε κάθε ευκαιρία, να συμβάλλουν σε κάτι ωφέλιμο σε χρστιανικές κοινωνίες;
Αυτά που συμβαίνουν σήμερα στην Ευρώπη δεν είναι μια απλή έλευση προσφύγων, αλλά μια εισβολή με κύριο στόχο την δημιουργία μιας πολυπολιτισμικής Ευρώπης. Αλλά αυτοί δεν είναι πρόσφυγες, είναι εισβολείς. Αυτοί οι άνθρωποι που «φορτώνονται» στην Ευρώπη είναι κατά το μεγαλύτερο μέρος τους εγκληματίες. Έρχονται στην Ευρώπη με τις έντονες αντιχριστιανικές διαθέσεις τους.
Αυτό το βλέπουμε ήδη και στα παιδιά τους. Ακόμα και σε παιδιά μουσουλμάνων μεταναστών τα οποία είναι δεύτερης ή τρίτης γενιάς. Για παράδειγμα στη Γερμανία ενώ τα παιδιά της Γερμανίας

ΤΟ ΣΦΡΑΓΙΣΜΑ ΤΟΥ ΔΙΑΒΟΛΟΥ ΜΕ ΧΙΛΙΟΥΣ ΔΥΟ ΤΡΟΠΟΥΣ (πέντε βίντεο)

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης

Το ρολόι τσιπ. Σε λίγο καιρό θα είμαστε ένα καθοδηγούμενο ρολόι τσιπ που θα μας το έχει δωρίσει η «γενναιοδωρία» της Νέας Τάξης για να μας εξυπηρετεί στις καθημερινές μας δραστηριότητες, ή καλύτερα για να μας μεταλλάξει σε ελεγχόμενα ανδρείκελα καθώς

Όταν η τυχόν ανθρώπινη ευφυΐα, μεταβάλλεται σε θεολογική- εκκλησιολογική ανοησία!

Χρυσόστομος Σταμούλης:

Ρεσιτάλ μεταπατερικότητας...!

Ὅταν ἡ τυχὸν ἀνθρώπινη εὐφυΐα, μεταβάλλεται σὲ θεολογική-ἐκκλησιολογική ἀνοησία! 

Ὅταν δηλαδή, οἱ διάφοροι Σταμούληδες, προπαγανδίζουν τὴν πονηρὴ μέθοδο τῆς ἐκδιώξεως τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἀπὸ τὴν Σύνοδο, ἀφοῦ χάριν τῆς ὁμοφωνίας καὶ ἑνότητος τῶν πολλῶν, δηλαδὴ χάριν τῆς εὐοδώσεως τῶν σκοπῶν τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, καταπνίγεται καὶ καταποντίζεται ἡ διαφωνία τοῦ ἑνός, ποὺ ὅμως, αὐτὸς ὁ ἕνας (ἤ οἱ δύο, τρεῖς...) εἶναι ἐκεῖνος ποὺ ἐκφράζει τὴν ὑπὸ τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ καὶ τοῦ Κυρίου Πνεύματος ἀποκαλυφθεῖσα καὶ παραμένουσα Ἀλήθεια ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ!

Ὅταν, γι’ αὐτὴν τὴν ἐκδίωξη προσάγεται τὸ παράδειγμα τοῦ «καπετάνιου πού διαλέγει να πετάξει στη θάλασσα εκείνα που θεωρεί  λιγότερο σημαντικά προκειμένου να σωθούν τα μείζονα»!

Ὅταν τοῦτο θεωρεῖται ἀπὸ τοὺς μεταπατερικοὺς θεολόγους ὡς «περίπτωση τέτοια», κατὰ τὴν ὁποία «η απώλεια, ως ενσυνείδητη αντικατάσταση της μεγάλης ακρίβειας με  την οικονομία, μοιάζει λυτρωτική, καθώς ανοίγει το δρόμο της ανακατασκευής του οίκου με τα υλικά που προσφέρει η δύναμη της στιγμής»!
     Νά, λοιπόν, καὶ πάλι παροῦσες οἱ ἀγαπητὲς ἔννοιες τῶν Οἰκουμενιστῶν: πέταμα τοῦ παληοῦ, "ἀντικατάσταση", "ἀνακατασκευὴ" τοῦ οἴκου τῆς Ἐκκλησίας!!!

Σχόλιο katanixis.blogspot.gr :  Στη συγκεκριμένη εισήγηση του ο κ. Σταμούλης παραδέχεται πως το θέμα της εκπροσώπησης και του τρόπου ψηφοφορίας κάθε Αυτοκέφαλης Εκκλησίας στην “..«εκτός

Ομιλία αγ. Γρηγορίου Παλαμά για τους δέκα λεπρούς: "Ειρήνη προς τον Θεό, προς τον εαυτό μας και μεταξύ μας.

Ὁμιλία 61η:

Στὴ  ΙΒ΄ Κυριακὴ  τοῦ Λουκᾶ

γιὰ τοὺς δέκα λεπρούς.

Ἁγίου Γρηγορίου Παλαμᾶ

Η κάθαρση των λεπρών προβάλλεται ως τύπος της πνευ­ματικής καθάρσεως. Γιατί όλοι εμείς ήμασταν λεπρωμένοι, μέχρι που ο Κύριος παρέλαβε την φύση μας και την ελευθέρωσε από την καταδίκη. Ο ευγνώμων από τους δέκα θεραπευθέντες εκπροσωπεί την επιστροφή των Εθνικών, ενώ οι εννέα αγνώμονες είναι οι Ιουδαίοι. Ο ομιλητής παρουσιάζει τον Θεό ως ειρηνάρχη, και τον εαυτό του ως επιστάτη της ειρήνης. «Ταύτης γαρ ένεκα της ειρήνης και ημείς επέστημεν υμίν τη Εκκλησία Χριστού, διάκονοι της αυτού κληρονομιάς και χάριτος». Κλείνει με προτροπή να μη εκπέσομε από την πατρική ευχή ούτε και να απορρίψομε την κλη­ρονομιά του ουράνιου Πατέρα, για να μη χάσομε και την υιοθεσία και την ευλογία και αποκλεισθούμε από τον πνευματικό νυμφώνα.

ΟΜΙΛΙΑ 61η

ΚΑΤΑ ΤΗ ΔΩΔΕΚΑΤΗ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΛΟΥΚΑ ΜΕ ΘΕΜΑ

ΤΗΝ ΠΑΡΑΔΟΞΗ ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΩΝ ΔΕΚΑ ΛΕΠΡΩΝ

Όπου γίνεται λόγος και για την ειρήνη προς τον Θεό και προς τον εαυτό μας και μεταξύ μας

Όλα τα του παλαιού νόμου ήταν συμβολικά και τυπικά και σκιώδη· γι’ αυτό ο νόμος αυτός θεωρούσε και τη λέπρα εφάμαρτη και μιαρή και αποτρόπαια και ονόμαζε ακάθαρτους τους λεπρούς και τους

Βίος Αγίου Αντωνίου του Μεγάλου

Ο Άγιος Αντώνιος ο Μέγας εορτάζει στις 17 Ιανουαρίου

Ο Άγιος Αντώνιος ο Μέγας

Σε κανέναν Άγιο της Εκκλησίας μας δεν έκανε τόσες και τέτοιες άγριες επιθέσεις πειρασμών ο διάβολος, όσες στον Μέγα Αντώνιο. Μεταχειρίστηκε ο δόλιος όλα τα μέσα για να τον γκρεμίσει, άλλα δεν μπόρεσε. Πάμπλουτος αλλά Αγράμματος Το 251 μ.Χ. γεννήθηκε στην Αίγυπτο ένα μεγάλο και φωτεινό αστέρι της χριστιανοσύνης: Ο Μέγας Αντώνιος. Ιδιαίτερη πατρίδα του ήτανε ένα μικρό χωριό, Κόμα ονομαζόμενο, που βρισκότανε ανατολικά της όχθης του ποταμού Νείλου, στην Νότιο Μέμφιδα. Οι γονείς του ήτανε πλούσιοι και ευσεβείς χριστιανοί. Μπορούσανε να δώσουμε μεγάλη μόρφωση στον μικρό τους

Κυριακὴ ΙΒ΄ Λουκᾶ (Λουκ. 17,12-19)
Τοῦ Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αὐγουστίνου Καντιώτου

ΧΕΙΡΟΤΕΡΟΙ ΚΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΕΝΝΕΑ!

«Οἱ δὲ ἐννέα ποῦ;» (Λουκ. 17,17)

Θὰ μιλήσω ἁπλᾶ, ἀγαπητοί μου. Δὲν ξέρω ἂν θὰ μ᾽ ἀκούσετε. Παλαιότερα, ἕνα λόγο ἔλεγε ὁ κήρυκας καὶ ἑκατὸ ἔκαναν οἱ Χριστι­ανοί, τώρα χίλια κηρύγματα ἀκοῦνε κι οὔτε ἕ­να δὲν κάνουν. Γιατί ὁ λόγος δὲν καρποφορεῖ; Ἡ ἀπάν­τησι βρίσκεται στὴν παραβολὴ τοῦ σπορέως… Δὲν γνωρίζω λοιπὸν ἂν θὰ μ᾽ ἀ­κούσετε. Ἀλλὰ κι ἂν κανένας δὲν ἀκούσῃ, «ἐγὼ εἶπα καὶ ἐλάλησα, ἁμαρτίαν οὐκ ἔχω».
Θὰ σᾶς ἐκφράσω ἕνα παράπονο. Ὄχι δικό μου – ποιός εἶμ᾽ ἐγὼ νὰ παραπονεθῶ γιὰ σᾶς; Εἶνε παράπονο τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ. Δὲν εἶδα τὸν Κύριο σὲ ὅραμα· ὁράματα βλέπουν οἱ ἅγιοι, κ᾽ ἐγὼ ἅγιος δὲν εἶμαι. Δὲν εἶ­δα τὸν Κύριο, ὥστε νὰ πῶ ὅτι μοῦ παρήγγειλε κάτι. Ἄκουσα ὅμως τὴ φωνή του.
–Μπᾶ; ἀκούγεται ἡ φωνὴ τοῦ Χριστοῦ; ὁ Χριστὸς εἶνε τώρα στὰ οὐράνια, πῶς ἀκούγε­ται ἐδῶ κάτω ἡ φωνή του;… Κι ὅμως ἀκούγεται. Πρῶτα – πρῶτα μὲ τὴ συνείδη­σι, μέσα στὴν καρδιὰ τοῦ καθενός. Ἔπειτα στὴ φύσι, ἀπὸ ὁ­­λόκληρη τὴν κτίσι· κ᾽ ἕ­να φύλλο τοῦ δέν­τρου, ποὺ σείει ὁ ἄνε­μος, κάτι σοῦ λέει. Πρὸ παν­τὸς ὅ­μως ἡ φωνὴ τοῦ Χριστοῦ, καθαρὴ καὶ διαυ­γής, ἀκούγεται μέσα στὸ ἱερὸ Εὐαγγέλιο. Μέσα λοιπὸν στὸ σημερινὸ εὐ­αγγέλιο ἀκούγεται τὸ παράπο­νο τοῦ Χριστοῦ. –Ναί, θὰ πῆ­τε· θά ᾽νε λοιπὸν παράπονο γιὰ τοὺς ἀνθρώπους τῆς ἐποχῆς του, ὄχι γιὰ μᾶς σήμερα… Κι ἂν σᾶς ἀποδείξω, ὅτι ἐμεῖς σήμερα εἴμαστε χειρότεροι ἀπὸ ἐκείνους τότε, τί θὰ πῆτε;
Ποιό εἶνε τέλος πάντων αὐτὸ τὸ παράπονο τοῦ Χριστοῦ, ποὺ διαβαίνει τοὺς αἰῶνες καὶ φθάνει μέχρι ἐμᾶς; πότε ὁ Χριστὸς παραπονέθηκε; Ὁ Κύριός μας σπανίως ἐξέφρασε παράπονο. Μία ἀπὸ τὶς λίγες φορὲς εἶνε κι αὐτὴ ποὺ διηγεῖται σήμερα τὸ εὐαγγέλιο. Τί λέει;

* * *

Ὁ Χριστός, ὁδοιπορώντας μαζὶ μὲ τοὺς μαθητάς του, ἔφτασε ἔξω ἀπὸ μία πόλι. Ἐκεῖ, ψη­λὰ ἀπὸ κάποια ῥάχη, ἄκουσε μιὰ φωνή, δυνα­τὴ σὰν σάλπιγγα, ποὺ προερχόταν ἀπὸ πολλὰ στόματα. Ἡ φωνὴ ἔλεγε· «Ἐλέησέ μας» (Λουκ. 17,13).
Ποιοί φώναζαν καὶ τί ζητοῦσαν; Νὰ ἤθελαν ἆραγε λεφτά; Ὄχι· τσουβάλια χρυσᾶ νομίσμα­τα νὰ

π. Θ. Ζήσης: «Μόνο να μη μιανθούμε από την κοινωνία με τον ...Οικουμενισμό, με τους φιλοπαπικούς και οικουμενιστάς Ὀρθοδόξους»!

Ο Μέγας Αντώνιος και ο σύγχρονος οικουμενισμός

Πρωτοπρεσβύτερος Θεόδωρος Ζήσης, Καθηγητής Θεολογικής Σχολής Α.Π.Θ.

Διαβάζουμε καὶ ξαναδιαβάζουμε αὐτὸ τὸ παλαιότερο ἄρθρο τοῦ π. Θεοδώρου (ὅπως καὶ δεκάδες ἄλλες παρόμοιες θέσεις καὶ ἀναφορές του) καὶ ἀποροῦμε. Μᾶς παρουσιάζει στὸ τρίτο μέρος τοῦ ἄρθρου τὴν «στάση τοῦ Ἁγίου Ἀντωνίου ἔναντι τῶν αἱρετικῶν, ὡς πρότυπο μίμησης γιὰ ὅλους σήμερα» καὶ παραθέτει τὴν θέση του «σεῖς νὰ μὴν μιανθῆτε ἀπὸ τὴν αἵρεση τῶν Ἀρειανῶν».

Μᾶς λέγει ὅτι «ὁ Παπισμὸς καὶ ὁ Οἰκουμενισμὸς θριαμβεύουν. Βλέπουμε νὰ μολύνονται οἱ ναοὶ καὶ τὰ θυσιαστήρια ἀπὸ συμπροσευχὲς καὶ συλλείτουργα». Καὶ προτρέπει: «Μόνο νὰ μὴ μιανθοῦμε ἀπὸ τὴν κοινωνία μας μὲ τὸν Παπισμὸ καὶ Οἰκουμενισμό, μὲ τοὺς φιλοπαπικοὺς καὶ οἰκουμενιστὰς Ὀρθοδόξους».

Καὶ τελικά, κοινωνεῖ ὁ ἴδιος καὶ οἱ ἄλλοι ἀντι-Οἰκουμενιστὲς «μὲ τοὺς φιλοπαπικοὺς καὶ οἰκουμενιστὰς Ὀρθοδόξους»!

Ἀλλὰ ὁ καθένας κάνει τὶς ἐπιλογές του. Κι ἂν ὁ ἴδιος δὲν ἀκολουθεῖ τὶς πατερικὲς θέσεις ποὺ διδάσκει, ἐφ’ ὅσον αὐτὲς εἶναι οἱ διδασκαλίες τῶν Πατέρων ποὺ ὡς Πατρολόγος Καθηγητὴς γνωρίζει, ἂς ἀκολουθήσουμε ἐμεῖς τὸν ἅγιο ποὺ αὔριο ἑορτάζουμε, τὸν Μ. Ἀντώνιο, στὸ θέμα τῆς ἀπομακρύνσεως ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς Οἰκουμενιστές.

Ο Μέγας Αντώνιος και ο σύγχρονος οικουμενισμός

Πρωτοπρεσβύτερος Θεόδωρος Ζήσης

1. Δὲν εἶναι ἀναχρονιστικὴ ἡ συνάφεια. Παρόμοιο διαθρησκειακὸ καὶ διαχριστιανικὸ περιβάλλον.

Στὸ ἄρθρο μας μὲ τίτλο «Μακρὰν τῆς ὁδοῦ τῶν Ἁγίων Πατέρων ἡ συνάντηση Βαρθολομαίου καὶ πάπα» εἴχαμε ἐξαγγείλει ὅτι θά συνεχίζαμε τὴν ἔκθεση τῶν ἐκτιμήσεών μας μὲ βάση τὴ διαχρονικὴ συνείδηση τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως αὐτὴ ἐκφράζεται μέσα στοὺς βίους τῶν Ἁγίων Πατέρων καὶ διδασκάλων. Ἐπειδή μάλιστα ὁ Ἁγιος Σπυρίδων, ὁ θαυματουργὸς πολιοῦχος τῆς Κέρκυρας, ἔδιωξε τὸν πάπα μέσα ἀπὸ τὸν ναό του μὲ ἕνα ἐντυπωσιακὸ θαῦμα ποὺ ἔκανε, ἐνῶ οἱ σημερινοὶ προκαθήμενοι, τὸν εἰσάγουν στοὺς ὀρθόδοξους ναούς, τὸν ἀσπάζονται, τὸν θυμιάζουν καὶ τὸν πολυχρονίζουν, σχεδιάσαμε νὰ παρουσιάσουμε αὐτὸ τὸ θαῦμα, ὅπως τὸ διασώζει καὶ τὸ σχολιάζει ὁ Ἅγιος Ἀθανάσιος ὁ Πάριος, μεγάλος λόγιος καὶ διδάσκαλος τοῦ Γένους καὶ μέλος τῆς τριάδος τῶν Ἁγίων Κολλυβάδων τοῦ 18ου αἰῶνος. Ὁ σχεδιασμὸς αὐτὸς καὶ ἡ προτεραιότητα παραμένει, μὲ μία μικρὴ χρονικὴ παρέκκλιση, λόγω τῆς ἑορτολογικῆς συγκυρίας. Ἡ μνήμη τοῦ Μεγάλου Ἀντωνίου, σὲ ναὸ τοῦ ὁποίου στὴ Θεσσαλονίκη ὑπηρετοῦμε μὲ τὴ

Με μελανότατα χρώματα μας παρουσιάζει ο π. Θεόδωρος Ζήσης το κατάντημα της Ελλαδικής Εκκλησίας, σ’ αυτή την θαυμάσια μελέτη του. Κι όμως, με αυτήν την Εκκλησία κοινωνεί!

ΥΒΡΙΣΤΙΚΟ ΚΑΙ ΒΛΑΣΦΗΜΟ

ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟ.

ΣΥΝΕΝΟΧΗ

Η ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΗΓΕΣΙΑ

Πρωτοπρεσβύτερος Θεόδωρος Ζήσης

Ὁμότιμος Καθηγητής Α.Π.Θ.

Ἀπὸ τὴν πολυσέλιδη μελέτη τοῦ π. Θεοδώρου, ἐπιλέξαμε δυό μικρά τμήματα ἀπὸ τὸ πρῶτο καὶ δεύτερο κεφάλαιο καὶ σχεδὸν ὅλο τὸ τέταρτο κεφάλαιο ποὺ ἔχει τίτλο «Οἱ εὐθύνες τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἡγεσίας». Ὁλόκληρη τὴ μελέτη μπορεῖτε νὰ τὴν διαβάσετε ἐδῶ.

1. Νόμος ντροπῆς ἡ νομιμοποίηση τῶν κιναίδων

Συνέβη καὶ αὐτὸ τὸ πρωτοφανὲς καὶ πρωτάκουστο στὴν ἑλληνικὴ ἱστορία, τὴν προχριστιανικὴ καὶ τὴν χριστιανική. Οἱ ἐκπρόσωποι τῶν Ἑλλήνων, οἱ Ἕλληνες Βουλευτές, μέσα στὴν ἐκκλησία τοῦ δήμου, στὸν ναὸ τῆς δημοκρατίας, στὸ κτήριο τῆς Βουλῆς, ὕψωσαν τὸ μικρό, τὸ σπιθαμιαῖο ἀνάστημά τους μπροστὰ στὸ εὐσεβές, τὸ θεοσεβὲς καὶ μεγαλειῶδες παρελθὸν τῆς μακραίωνης ἑλληνικῆς ἱστορίας καὶ τὴν ἐμαγάρισαν. Ἐψήφισαν μὲ μεγάλη πλειοψηφία ἀσεβῆ καὶ θεομίσητο νόμο, τὸ «σύμφωνο συμβίωσης τῶν ὁμοφύλων», δηλαδὴ τῶν ἀρσενοκοιτῶν, τῶν ἀσελγῶν, τῶν Σοδομιτῶν, τῶν «κιναίδων», ὅπως τοὺς ὀνόμαζαν οἱ ἀρχαῖοι Ἕλληνες, διότι ὁ σεξουαλικός τους προσανατολισμός, ἡ ὁμοφυλομανία ἐθωρεῖτο ντροπή, «κινοῦσε τὴν αἰδώ», προκαλοῦσε ντροπή.

Νόμο ντροπῆς λοιπόν, καὶ ἀσεβείας ἐψήφισαν στὶς 22 Δεκεμβρίου τοῦ 2015, παραμονὲς Χριστουγέννων, οἱ ἀσεβεῖς καὶ θεομάχοι Ἕλληνες βουλευτές καὶ πρόσφεραν τὸ χειρότερο δῶρο στὸν γεννηθέντα Χριστό, ὁ Ὁποῖος γεννήθηκε ἀπὸ Παρθένο γυναίκα, τὴν Ὑπεραγία, Ἁγνή, Ἄσπιλη καὶ Ἀμόλυντη Θεοτόκο Μαρία, καὶ παρέμεινε ὁ ἴδιος διὰ βίου Παρθένος, Ἀρχιπάρθενος, γιὰ νὰ δείξει ὅτι πρέπει καὶ μποροῦμε νὰ ἀπαλλαγοῦμε ἀπὸ τὶς ἡδονὲς τῆς σάρκας, ἀπὸ τὴν δουλεία στὰ σαρκικὰ πάθη καὶ νὰ ὑψωθοῦμε στὴν ἐλευθερία τοῦ πνεύματος· ὅτι δὲν εἴμαστε ἄλογα ζῶα, ποὺ ἀγόμαστε, χωρὶς ἀντίσταση, ἀπὸ ἔνστικτα καὶ ὁρμέμφυτα, ἀλλὰ ἐλεύθερα λογικὰ ὄντα, αὐτεξούσια· μποροῦμε ὡς εἰκόνες Θεοῦ νά «νεύσουμε», νὰ κλίνουμε πρὸς τὸ ἀρχέτυπο, πρὸς τὸν Θεό, καὶ νὰ θεωθοῦμε, ὅπως θεώθηκαν ἑκατομμύρια ἁγίων, ὁσίων καὶ παρθένων, ἀνδρῶν καὶ γυναικῶν, ὄχι μόνο στὸ παρελθόν, ἀλλὰ καὶ σήμερα στὸν χῶρο τοῦ Μοναχισμοῦ, ἀπ᾽ ὅπου προῆλθαν οἱ σύγχρονοι παρθένοι Ἅγιοι, Νεκτάριος, Παΐσιος, Πορφύριος καὶ πολλοὶ ἄλλοι.

2. Βδέλυγμα καὶ πάθος ἀτιμίας ἡ ὁμοφυλοφιλία κατὰ τὴν Ἁγία Γραφή καὶ τοὺς Ἁγίους Πατέρες

Αὐτὴν τὴν ὕψωσή μας ἐπιδιώκει ὁλόκληρη ἡ Ἁγία Γραφή, ποὺ καταδικάζει μὲ αὐστηρότητα τὸ βρωμερὸ πάθος τῆς ὁμοφυλοφιλίας. Ἡ Π. Διαθήκη διηγεῖται παραστατικὰ τὴν καταστροφὴ τῶν Σοδόμων καὶ Γομόρρων μέ «πῦρ καὶ θεῖον» ἐξ οὐρανοῦ, ὅταν ὁ Θεὸς διεπίστωσε ὅτι ἡ διαστροφὴ τῆς ὁμοφυλοφιλίας εἶχε καταλάβει ὅλη τὴν πόλη, ὅπως φάνηκε καὶ ἀπὸ τὸ ὅτι ζητοῦσαν οἱ κάτοικοί της ἀπὸ τὸν Λὼτ νὰ τοὺς δώσει τοὺς δύο ἀγγέλους, τοὺς ὁποίους ὡς δύο ἄνδρες φιλοξενοῦσε στὸ σπίτι του, γιὰ νὰ ἀσελγήσουν ἐπ᾽ αὐτῶν: «Ποῦ εἰσιν οἱ ἄνδρες οἱ εἰσελθόντες πρὸς σὲ τὴν νύκτα; Ἐξάγαγε αὐτοὺς πρὸς ἡμᾶς, ἵνα συγγενώμεθα αὐτοῖς». Δὲν πίστευε ὁ Θεός, ὁ δημιουργὸς τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως καὶ μόνος ἄριστος γνώστης τῆς ὀντολογίας καὶ φυσιολογίας τοῦ ἀνθρώπου, τὸν ὁποῖο ἔπλασε ὡς «ἄρσεν καὶ θῆλυ», ὅτι ἦταν δυνατὸν οἱ ἄνθρωποι νὰ ἀλλάξουν τὸ ἔργο τοῦ Δημιουργοῦ, νὰ μεταβάλουν τὸ «κατὰ φύσιν» τῆς ἑνώσεως ἀνδρὸς καὶ γυναικός, στό «παρὰ φύσιν», στὴν ἀφύσικη καὶ διεστραμμένη ἕνωση ἀνδρὸς καὶ ἀνδρὸς ἢ γυναικὸς καὶ γυναικός...

Τὴν ἴδια καὶ μεγαλύτερη αὐστηρότητα ἀπέναντι στὸ βδελυκτὸ πάθος τῆς ὁμοφυλοφιλίας ἐπιδεικνύει καὶ ἡ Κ. Διαθήκη διὰ τοῦ Κυρίου καὶ τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων, στὴ συνέχεια δὲ καὶ ἡ Ἐκκλησία διὰ τῶν Ἁγίων Πατέρων, οἱ πλεῖστοι τῶν ὁποίων καὶ μὲ τὴν ζωὴ καὶ μὲ τὰ συγγράμματά τους ὕμνησαν καὶ ἐτίμησαν τὴν Παρθενία· ἀπέρριψαν καὶ κατεδίκασαν τὸ «παρὰ φύσιν» ἁμάρτημα, δὲν ἔμειναν οὔτε στό «κατὰ φύσιν» τοῦ τιμίου γάμου, ἀλλὰ κατόρθωσαν τὸ «ὑπὲρ φύσιν» τοῦ ἀγγελικοῦ τῶν Μοναχῶν βίου· ἔζησαν ὡς ἄσαρκοι ἄγγελοι ἐπὶ τῆς γῆς: «Τῶν δαιμόνων ὤλεσαν τὰς φάλαγγας, τῶν ἀγγέλων ἔφθασαν τὰ τάγματα, ὧν τὸν βίον ἀμέμπτως ἐζήλωσαν», ὅπως ψάλλει ὁ ἀφιερωμένος στοὺς ὁσίους ἀσκητὰς ὕμνος…

4. Οἱ εὐθύνες τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἡγεσίας

Μπροστὰ σ᾽ αὐτὴν τὴν πρωτοφανῆ ἠθικὴ ἀνατροπὴ καὶ παρακμή, ἡ ἐκκλησιαστική μας ἡγεσία, ἐκτὸς ἀπὸ μερικὲς φωτεινὲς ἐξαιρέσεις ἐπισκόπων, ἀποδείχθηκε κατώτερη τῶν περιστάσεων· δὲν μπόρεσε νὰ βαστάσει τὸ βάρος τῆς ἡμέρας, ὅπως ἔκαναν οἱ Ἅγιοι Ἀπόστολοι καὶ οἱ Ἅγιοι Πατέρες, ἀναδειχθέντες, σὲ μάρτυρες καὶ ὁμολογητές. Δὲν φταίει τὸ