Η ΜΕΓΑΛΗ ΣΥΝΟΔΟΣ ΘΑ ΑΠΟΤΥΧΗ ΟΙΚΤΡΑ

ΘΑ ΓΙΝΗ ΠΗΓΗ ΝΕΩΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΩΝ ΣΥΜΦΟΡΩΝ ΣΤΟΝ ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΚΟΣΜΟ

ΓΙΑΤΙ ΚΥΡΙΑΡΧΗ ΘΕΣΗ ΘΑ ΚΑΤΕΧΟΥΝ ΠΡΟΣΩΠΑ ΥΠΟΔΙΚΑ ΕΝΩΠΙΟΝ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

(†) ἐπίσκοπος Φλωρίνης Αὐγουστῖνος

«…Ἀπὸ ποιούς, παρακαλῶ, θὰ συγκροτηθῇ ἡ Σύνοδος αὐτή; Ποῦ τὰ μεγάλα πνευματικὰ ἀναστήματα; ποῦ οἱ ἥρωες καὶ ὁμολογηταί, ποὺ θ᾽ ἀποτελοῦν ἐγγύησι Ὀρθοδοξίας; Ἀλλοίμονο, τέτοια πρόσωπα θὰ λείπουν. Κυρίαρχη δὲ θέσι θὰ κατέχουν στὴ Σύνοδο πρόσωπα ὑπόδικα ἐνώπιον τῆς Ὀρθοδόξου συνειδήσεως, ἐπίσκοποι καὶ μητροπολῖται ἄνευ ποιμνίων, μὲ τίτλος κενούς, ποὺ θὰ ἀγορεύουν ἐλαφρᾷ τῇ συνειδήσει, χωρὶς αἴσθημα εὐθύνης. Ὑπὸ τέτοιες συνθῆκες συγκαλουμένη ἡ Μεγάλη Σύνοδος θὰ ἀποτύχῃ οἰκτρὰ καὶ θὰ γίνῃ πηγὴ νέων πνευματικῶν συμφορῶν γιὰ τὸν Ὀρθόδοξο κόσμο». (Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ περιοδικὸ «Χριστ. Σπίθα» (φ. 344/Ἰούλ.-Σεπτ. 1971)

Πηγή

Η ανωμαλία... διχάζει τον τέως και τον νυν Πάπα!

Ἡ ἀνωμαλία (κιναιδισμός) φαίνεται νά ἀποτελεῖ τήν αἰτία μίας ὑποθαλπόμενης  ἁψιμαχίας μεταξύ τοῦ παραιτηθέντος Πάπα Βενέδικτου καί τοῦ  νῦν Πάπα Φραγκίσκου. Μία ἁψιμαχία πού οὐσιαστικά δεικνύει τό πόσο βαθιά ἀκόμη καί σέ ὑψηλά κλιμάκια τῆς ἡγεσίας ἔχει εἰσχωρήσει ἡ ἀνωμαλία-ὁμοφυλοφιλία στόν Παπισμό!      Οἱ καταγγελίες τοῦ τέως Πάπα ὅτι μία ὁμάδα (γκέϊ λόμπι) προσπαθοῦσε νά ἐπηρεάσει καί εἶχε ἐνεργό ρόλο στίς ἀποφάσεις τοῦ Βατικανοῦ, οἱ ὁποῖες καταγράφονται στά ἀπομνημονεύματά του πού θά κυκλοφορήσουν σέ  βιβλίο μέ τίτλο «οἱ τελευταῖες συζητήσεις» στίς 9 Σεπτεμβρίου, τμήματα τοῦ ὁποίου ἔχει ἀρχίσει νά προδημοσιεύει ἡ ἐφημερίδα«Corriere della Sera» ἦρθαν ἀμέσως μετά τά  νέα περίεργα ἀπό πάσης ἀπόψεως ἀνοίγματα τοῦ νῦν

Η ανατριχίλα της διαστροφής ή η δαιμονικότητα του Αντίχριστου εν Συνόδῳ!

   Ἡ δολιότητα καὶ ἡ ἀπάτη τῶν Οἰκουμενιστῶν συμπυκνωμένη στὸ χαμογελαστό (δημοσιοσχετίστικο) πρόσωπο τοῦ «γλυκούλη» Μητροπολίτη Δημητριάδος Ἰγνάτιου, ποὺ τὴν προηγούμενη ἑβδομάδα ἔδωσε συνέντευξη στὸν δημοσιογράφο Σωτήρη Πολύζο.

  Οἱ ἀθεόφοβοι καὶ θεομπαῖχτες Οἰκουμενιστές (χαρακτηρισμοὶ ποὺ συνάγονται ἐκ τῶν λόγων καὶ ἔργων τους) ἰσχυρίζονται ὅτι τὰ Προσυνοδικὰ κείμενα …δεσμεύουν τὴν Σύνοδο καὶ ὅσους τὰ ὑπέγραψαν!!!

  Μὰ τὰ Προσυνοδικὰ κείμενα (ὅπως τὸ λέει καὶ ἡ λέξη) δὲν ἦταν Συνοδικά, δὲν συντάχτηκαν ἀπὸ Σύνοδο Ἀρχιερέων, ἀλλὰ σμιλεύτηκαν-συντάχτηκαν ἀπὸ γραφειοκράτες τῆς “δεκάρας” (ὡς πρὸς τὸ ὀρθόδοξο φρόνημα), ἀπὸ οἰκουμενιστὲς τεχνοκράτες, ἀπὸ Μητροπολίτες δίχως Ποίμνιο (τύπου Ζηζιούλα) ποὺ ἐξέφραζαν μόνο τὴν αἰσχρὴ καὶ “ἰδιόρρυθμα” κακόδοξη σκέψη τους.

   Ἰσχυρίστηκαν, μὲ θράσος χιλίων πιθήκων ὅτι ἦταν ὑποχρεωμένοι -παρόντες καὶ ἀπόντες Ἐπίσκοποι- νὰ ἀποδεχτοῦν «σώνει καὶ καλὰ» τὰ Προσυνοδικὰ κείμενα ποὺ ὑπέγραψαν ἀκριβῶς μόνο ὡς Προσυνοδικά, καὶ ἄρα ὄχι ὡς συνοδικά. Τὸ τελικὸ ξεκαθάρισμα θὰ γινόταν στὴ Σύνοδο.

  Αὐτὴ ἡ ἀποδοχή, ὅμως, ἰσοῦται μὲ ἀποκήρυξη-ἐκδίωξη τοῦ Ἁγ. Πνεύματος ἀπὸ τὴν πολυδιαφημισμένη «Ἁγία καὶ Μεγάλη Σύνοδο» (ὅπως ἰσχυρίζονται ὅτι εἶναι ἡ ἐν Κολυμπαρίῳ Σύνοδος), ἐφ’ ὅσον τὸ Ἅγιο Πνεῦμα κατὰ τὴν Ὀρθόδοξη Παράδοση δρᾶ κατ’ ἐξοχὴν ἐν Συνόδῳ («ἔδοξε τῷ ἁγίῳ Πνεύματι καὶ ἡμῖν», Πράξ. 5, 28), καὶ ὡς ἐκ τούτου θὰ μποροῦσε νὰ διδάξει ἄλλα πράγματα στὴ Σύνοδο, ἀπ’ ἐκεῖνα ποὺ οἱ προσυνεδριακοὶ σύνεδροι συνέταξαν. Ὅμως αὐτοὶ οὐσιαστικὰ ἰσχυρίζονται ὅτι ἦταν ὑποχρεωμένο τὸ Ἅγιο Πνεῦμα νὰ ἀποδεχτεῖ τὰ φληναφήματα κάποιου Χρυσοστόμου Σαββάτου, τὶς κακοδοξοξίες ἑνὸς Ἰωάννη Ζηζιούλα, τὶς ἀερολογίες ἑνὸς Κ. Ζορμπᾶ καὶ δὲν ξέρω ποιῶν ἄλλων φαιδρῶν ὡς πρὸς ὀρθόδοξο ἦθος προσώπων!

   Ἂν ἀκόμα καὶ μέσα στὴ Σύνοδο, μπορεῖ καὶ πρέπει κάποιος νὰ ἀλλάξει γνώμη, ἂν πεισθεῖ ἀπὸ τοὺς ἄλλους Ἐπισκόπους, κι ἂν λάβει πληροφορία πρὸς τοῦτο ἀπὸ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα (ποὺ ἐπιφαίνεται καὶ φωτίζει κυρίως μέσα στὴν Σύνοδο τοὺς Ἐπισκόπους), πόσο μᾶλλον μπορεῖ ν' ἀλλάξει γνώμη γιὰ ἐκφράσεις ποὺ σὲ Προσυνοδικὰ κείμενα διετύπωσε;

  Νάτη, λοιπόν, ἡ ἀθεοφοβία τῶν Οἰκουμενιστῶν καὶ ἐδῶ ἰδιαίτερα

Τῇ Δ´ Ἰουνίου μνήμη τοῦ ἐν Ἁγίοις Πατρὸς ἡμῶν Ἀνδρέου Κρήτης, τοῦ Ἱεροσολυμίτου

«Ο Πατριάρχης ενηγκαλίσθη τον Πάπαν και εμολύνθη από το βδέλυγμα της ασεβείας»!

Φώτιος Μιχαήλ:

Ἐπίκαιρος ἐπιστολή Φώτη Κόντογλου πρός πατριάρχη Ἀθηναγόρα. Ἐστάλη τόν Ἀπρίλιο τοῦ 1965

ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ

ΠΡΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΑΘΗΝΑΓΟΡΑ*

Τοῦ Φώτη Κόντογλου (Ἀπρίλιος 1965)

Ἡ ἐπιθυμία τῆς ὑμ. Παναγιότητος καὶ τῶν σὺν ὑμῖν νὰ ὑποταχθῆ ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία εἰς τὸν Πάπαν καὶ ἡ ἐκ μέρους σας ἀνεξήγητος σπουδή, ἐπλήρωσε τὴν καρδίαν μας ἀφάτου θλίψεως καὶ ἀθυμίας. Τὰ ὦτα μας ἀκόμη συρίζουν ἀπὸ τὸ φρικτὸν τοῦτο ἄκουσμα.

Ἡ Ὀρθόδοξος ποίμνη ἐδιχάσθη. Οἱ μὲν σᾶς ἠκολούθησαν εἰς τὸν ὀλισθηρὸν δρόμον τὸν ἀπάγοντα εἰς τὴν ἀπώλειαν, οἱ δὲ παρέμειναν ἑδραῖοι καὶ ἀσάλευτοι εἰς τὴν Ὀρθόδοξον πίστιν τῶν πατέρων των, ἀποτροπιαζόμενοι καὶ εἰς μόνην τὴν σκέψιν ὅτι ὁ Οἰκουμ. Πατριάρχης ἐνηγκαλίσθη τὸν Πάπαν καὶ ἐμολύνθη ἀπὸ τὸ βδέλυγμα τοῦτο τῆς ἀσεβείας.

Ἐκεῖνοι, οἵτινες σᾶς ἠκολούθησαν, ἤσαν ἐκ τῶν προτέρων προδικασμένοι νὰ σᾶς ἀκολουθήσουν, ὄντες ὑλόφρονες, ματαιόδοξοι, ἄπιστοι, καὶ ξενόδουλοι κόλακες καὶ κολακευόμενοι. Ἔσπευσαν λοιπὸν νὰ συνταχθῶσι μὲ τὸν «κόσμον», μὲ τὸν ἁμαρτωλὸν κόσμον τῆς ἐπιγείου ἀνέσεως, τῆς ἄνευ ταλαιπωριῶν καὶ ἀγῶνος ζωῆς, «εἰς τὴν ὧδε μένουσαν πόλιν», μὴ ἐπιζητοῦντες «τὴν μέλλουσαν», ὡς ἀνύπαρκτον καὶ μὴ πιστευτὴν εἰς αὐτούς.

Οἱ ἄλλοι ὅμως, οἱ πιστοί, παρέμειναν ἀσάλευτοι εἰς τὴν Ὀρθόδοξον πίστιν, εἰς τὴν χώραν τῆς πενίας, τῶν στερήσεων, τῶν πειρασμῶν, τῶν διωγμῶν, βέβαιοι ὄντες ὅτι ἐν μέσῳ αὐτῶν παρίσταται ὁ Κύριος, ὁ εἰπῶν ὅτι ἡ Ἐκκλησία Αὐτοῦ θὰ εἶναι συνδεδεμένη μὲ τὸ μαρτύριον, τὴν περιφρόνησιν, τὴν πτωχείαν, τὸν ἐμπαιγμόν, τὰ ὁποῖα θὰ εἶναι ἡ ἀντιμισθία τῆς σθεναρᾶς ὁμολογίας των εἰς τοῦτον τὸν κόσμον.

Εἰς τὰ ὦτα των ἠχοῦν ἡμέρας καὶ νυκτὸς οἱ παρήγοροι λόγοι τοῦ Χριστοῦ. «Εἰ ἐμὲ ἐδίωξαν καὶ ὑμᾶς διώξουσιν». Ὁ διωγμός, ἡ κακοπάθησις καὶ ὁ θάνατος εἶναι ὁ εὐλογημένος κλῆρος τῶν γνησίων μαθητῶν τοῦ Χριστοῦ. Τὸ πανάγιον στόμα του εἶπεν ἀκόμη: «Ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ βιάζεται καὶ οἱ βιασταὶ ἁρπάζουσιν αὐτήν». Πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ ὑπάρχουν βιασταὶ εἰς τὴν παράταξιν τῶν ἀμάχων, οἱ ὁποῖοι ἔσπευσαν νὰ συνθηκολογήσουν μὲ τὸ ψεῦδος, διὰ νὰ ζήσουν ἐν ἡσυχία καὶ ἀπολαύσει τῶν ἐγκοσμίων ἀγαθῶν;

Καὶ σεῖς οἱ ποιμένες τοῦ λαοῦ τί εἴδους ποιμένες εἶσθε; Τὰ πρόβατα τὰ ὁποῖα σᾶς ἐνεπιστεύθη ὁ Χριστὸς τὰ παραδίδετε εἰς τοὺς λύκους. Συναυλίζεσθε μὲ τοὺς ἄρχοντας τοῦ κόσμου τούτου τοῦ παρερχομένου, διότι ἐζηλώσατε τὴν δόξαν αὐτῶν καὶ οὐχὶ τὴν δόξαν τοῦ Θεοῦ.

Ὑπετάξατε τὴν πίστιν εἰς τοὺς ἁμαρτωλοὺς ἀνθρώπους τῶν κοσμικῶν ἐπιθυμιῶν, οἵτινες ὁδηγοῦνται ἀπὸ τὸν σατανᾶν.

Παρεδόθητε καὶ παρεδώσατε τὰ πρόβατα εἰς τὸν ἄρχοντα τοῦ κόσμου τούτου, εἰς τὸν κατέχοντα τὴν ὕλην, τὸν χρυσόν, τὰς ἐφευρέσεις καὶ τὰς μηχανᾶς, αἱ ὁποῖαι καταπλήττουν τὰ πλήθη, ὡς θαύματα τοῦ ἀντιχρίστου.

Παρεδόθητε καὶ παρεδώσατε τὰ πρόβατα εἰς τὴν ψευδώνυμον γνῶσιν, «τὴν κενὴν ἀπάτην», τὴν διδασκομένην εἰς τὰς χώρας τῆς ἀθεΐας καὶ τῆς ἀπογνώσεως, ὅπου οὐκ ἔστιν οὐδὲ ὀσμὴ τῆς αἰωνίου ζωῆς καὶ τῆς ἀληθοῦς γνώσεως, τῆς γνώσεως τοῦ Θεοῦ.

Καὶ ταῦτα, διότι δὲν εἶσθε οἱ ποιμένες οἱ καλοί, οἱ θυσιάζοντες τὴν ζωὴν αὐτῶν ὑπὲρ τῶν προβάτων καὶ ὁδηγοῦντες αὐτὰ εἰς τοὺς εὐώδεις λειμώνας τῆς ἀθανάτου ζωῆς. Σεῖς εἶσθε οἱ μισθωτοὶ ποιμένες, καὶ κατὰ τὸ πανάγιον στόμα τοῦ Κυρίου «ὁ μισθωτὸς ποιμὴν οὐκ ἔστι ποιμὴν» (Ἰω. ι’, 12). Εἶσθε μισθωτοὶ τῶν ἀρχόντων τοῦ κόσμου τούτου, διὰ τὴν δόξαν καὶ τὸν πλοῦτον τῶν ὁποίων ἐργάζεσθε. Καὶ ἅπαξ εἶσθε οἱ δοῦλοι τοιούτων κυρίων, εἶσθε ὠπλισμένοι μὲ τὰ ὅπλα τῆς βίας, μὲ τὰ ὁποῖα ἀπειλεῖτε τὰ πιστὰ πρόβατα τοῦ Χριστοῦ, διὰ νὰ τὰ ἀναγκάσητε νὰ σᾶς ἀκολουθήσουν.

Ἀλλὰ αὐτὰ τὰ μακάρια πρόβατα ἀπεκδέχονται τὸ μαρτύριον ὡς λύτρωσιν καὶ ὡς ἀψευδὲς σημεῖον, ὅτι θὰ λάβουν τὸν ἀμάραντον στέφανον ἀπὸ τὸν ἀγωνοθέτην Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν.

Ναί! Εἴμεθα ἕτοιμοι νὰ μαρτυρήσωμεν μετὰ χαρᾶς καὶ ἀγαλλιάσεως ὑπὲρ τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως, τὴν ὁποίαν κρατοῦμεν ὡς τὸν μέγιστον θησαυρόν. Μακαρίζομεν τοὺς ἑαυτούς μας, διότι θὰ διωχθῶμεν καὶ θὰ ἀποθάνωμεν ὑπὲρ πίστεως καὶ ἀληθείας.

Ἀκονίσατε τὴν μάχαιραν τῆς αἰσχύνης. Ἀποστείλατε τὰ ὄργανα τῆς βίας, τὰ ὁποῖα σᾶς δορυφοροῦν καὶ μὲ τὰ ὁποῖα εἶναι πάντοτε πάνοπλος ἡ ἀποστασία. Ἀποστείλατέ τα ἐναντίον μας. Ἤδη εἰς τὸ Ἅγιον Ὅρος ἐνεφανίσθη τὸ αἱματωμένον καὶ ἀποτρόπαιον φάσγανον τῆς βίας, διὰ νὰ ἐνσπείρη τὸν τρόμον εἰς τὰς ἁγίας καρδίας τῶν γερόντων, τῶν ἀσκητῶν καὶ τῶν ἐρημιτῶν, οἱ ὁποῖοι ἔζησαν ἐν δοκιμασίαις, ἐν στερήσει, ἐν τελείᾳ ἀπαρνήσει τοῦ σαρκίου των, διὰ νὰ εὐαρεστήσουν τὸν Κύριον.

Τὸ φρικτὸν πρόσωπον τῆς βίας ἐμφανίζεται ὡς τὸ τῆς μυθικῆς κεφαλῆς τῆς

Μεδούσης εἰς τὸν ἁγιασμένον κῆπον τῆς Παναγίας. Καὶ ὄπισθεν αὐτοῦ τοῦ

βδελύγματος τῆς βίας εὑρίσκεσθε σεῖς, οἱ «ποιμένες οἱ μισθωτοί», οἱ τρίδουλοι τῶν ἀρχόντων τοῦ σκοτεινοῦ κόσμου τοῦ χρήματος, τῆς ἀθεΐας, τοῦ ἐκφυλισμοῦ καὶ πάσης ἀκολασίας.

Σπαράξατε τοὺς ἀθώους, τοὺς ἁγίους ὁμολογητᾶς, ἀφοῦ ἐγίνατε λύκοι σεῖς οἱ ἴδιοι οἱ ποιμένες. Σπαράξατε τὴν Ὀρθοδοξίαν μέσα εἰς τὸ Κολοσσαῖον εἰς τὸ ὁποῖον παρίστανται οἱ Καίσαρες τῆς σημερινῆς κακούργου ἀθεΐας.

Εἶναι καιρὸς ὅμως ν’ ἀποβάλετε τὴν δορὰν τοῦ προβάτου, καθ’ ὅσον αὔτη δὲν ἀπατᾶ πλέον κανένα.

«Ὁ ποιεῖτε, ποιήσατε τάχιον!».

 _________________________________

 * «Ο.Τ.», Ἀπρίλιος 1965.

ΠΗΓΗ: «ΑΝΤΙΠΑΠΙΚΑ»

ΕΚΔΟΣΕΙΣ «ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΤΥΠΟΥ»,         ΑΘΗΝΑΙ 1993

http://www.impantokratoros.gr/dat/storage/dat/589E6AF7/KONTOGLOU.pdf

Σχόλια: Η ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΕΝ ΤΩ ΣΥΓΧΡΟΝΩ ΚΟΣΜΩ

Τό Ἱστολόγιον ΚΑΙΟΜΕΝΗ ΒΑΤΟΣ θά σχολιάζουμε ἕνα ἕνα τά τελικά κείμενα τῆς Συνόδου Κρήτης 2016, ξεκινώντας ἀπό τά πιό ἀνώδυνα καί καταλήγοντας στά πιό ἐπώδυνα καί ἀντορθόδοξα!

Ὁ σχολιασμός μας θεωρήσαμε πώς ἐπιβάλλεται γιά τούς ἑξῆς λόγους:

1. Γιά ὁμολογιακούς λόγους χρέους μας καί ἀγάπης μας πρός τόν Θεό.

2. Γιά ἐνημέρωση τῶν πιστῶν.

3. Γιά τήν ἀδελφική συμβολή μας στούς ἀγωνιστές Ὀρθοδόξους Χριστιανούς (κληρικούς κυρίως καί λαϊκούς), σέ λεπτά σημεῖα πού πίπτουν στήν μικρά ἀντίληψή μας, πού ἴσως βοηθήσουν στίς περαιτέρω ἐνέργειες τοῦ πληρώματος τῆς Ἐκκλησίας, ἄν καί ἐφόσον κριθοῦν ἀπαραίτητες ἀπό τήν συνείδησή του.

Ξεκινᾶμε μέ ἐννέα σχόλια πού κρίνουμε ἀπαραίτητα, ὅσον ἀφορᾶ τό τελικό κείμενο περί "ἀποστολῆς τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ἐν τῷ συγχρόνῳ κόσμῳ", τό ὁποῖο ὁλόκληρο μπορεῖτε νά διαβάσετε ἐδῶ: 

 

Η ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΕΝ ΤΩ ΣΥΓΧΡΟΝΩ ΚΟΣΜΩ

Σχόλιο 1ο:

   Ἡ πρώτη παράγραφος καί δευτερότιτλος τοῦ κειμένου ἀποτελεῖ περιληπτικά τόν "ἀποστολικό" στόχο τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας ἐν τῷ συγχρόνῳ κόσμῳ, πού κατά τούς Συνοδικούς τῆς Κρήτης 2016 εἶναι: "ἡ ἐπικράτηση τῆς εἰρήνης, τῆς δικαιοσύνης, τῆς ἐλευθερίας, τῆς ἀδελφοσύνης καί τῆς ἀγάπης μεταξύ τῶν λαῶν, καί ἄρσιν τῶν φυλετικῶν καί λοιπῶν διακρίσεων". 

ΟΧΙ Η ΣΩΤΗΡΙΑ;...

Μά αὐτά ἀκριβῶς τά "ἀγαθά" ζητοῦν ἐπιφανειακῶς οἱ οἰκουμενιστικές, οἱ μασονικές καί οἱ νεοεποχικές ὀργανώσεις, ἀκόμη καί οἱ ἄθεοι, καθώς καί κάθε κοσμικός ἄνθρωπος πού ὁραματίζεται ἕναν "ὄμορφο ἐπίγειο κόσμο-παράδεισο" χιλιαστικοῦ τύπου, μά μέ μάταιο τέλος, κατά τό εὐαγγελικό· 

"ὁ οὐρανὸς καὶ ἡ γῆ παρελεύσονται, οἱ δὲ ἐμοὶ λόγοι οὐ μὴ παρελεύσονται" (Μάρκ. 13, 31).

Μέσα σέ αὐτόν τόν "ἀποστολικό" στόχο, ὅπως δίδεται ἐπιγραμματικά κάτω ἀπό τόν βασικό τίτλο τοῦ συνοδικοῦ κειμένου, δέν βλέπουμε πουθενά τόν Θεό ὡς Κεντρικό Πρόσωπο στόν κόσμο καί τήν σωτηρία τῆς ψυχῆς ἑκάστου προσώπου!

Κατά τόν ἴδιον τόν Κύριο ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστό καί Θεό, ὅμως, λίγο

Η «αρχή» των «Ακτίνων»: Αφήστε το σχόλιό σας και να είστε σίγουρος, πως αν εκφράζει την Παράδοση της Εκκλησίας, δεν θα το δημοσιεύσουμε!

  

Ἡ κακόδοξη τακτική-θέση τῶν "Ἀκτίνων",

ὁ κ. Τσακίρογλου

καὶ οἱ ὑπὲρ τῆς Ἀποτειχίσεως θέσεις

τοῦ π. Ἐπιφάνιου Θεοδωρόπουλου

   Τὸ ἱστολόγιο «Ἀκτίνες» μᾶς προτρέπει νὰ ἀφήσουμε τὸ πρὸς δημοσίευση σχόλιό μας, ἀλλὰ τελικὰ δὲν τὸ δημοσιεύει ἂν εἶναι …σύμφωνο μὲ τὴν ἁγιοπατερικὴ Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας περὶ ἀποτειχίσεως(!) Ταυτόχρονα ἔχει ξεκινήσει φανερὸ πόλεμο κατὰ τῶν Ἱερῶν Κανόνων τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας, νομίζοντας ὅτι ἔτσι χτυπᾶ τοὺς Ἀποτειχισμένους. Κρίμα! Φαίνεται ὅτι οἱ ἀποτειχισμένοι τοὺς θυμίζουν κάποιες ἐρινύες!

   Σήμερα λοιπόν, δημοσίευσαν οἱ «Ἀκτίνες» ἄρθρο τοῦ ἐκ Γερμανίας ἀποτειχισμένου καθηγητῆ κ. Τσακίρογλου, καὶ στὴ συνέχεια δημοσίευσαν φαρμακερὰ σχόλια ἐναντίον τῶν Ἀποστολικῶν Ἐντολῶν καὶ τῶν Ἱερῶν Κανόνων τῆς Ἐκκλησίας ποὺ ἐντέλλονται νὰ ἀπομακρυνόμαστε ἀπὸ τοὺς κακούς, καὶ μισθωτούς, καὶ αἱρετικοὺς Ποιμένες!

   

    Ἔχουμε καταδείξει μὲ ἄπειρα Ἁγιολογικὰ καὶ Ἁγιο-Πατερικὰ κείμενα τὴν ἐκκλησιαστικὴ ἐντολὴ τῆς Ἀποτειχίσεως, τὴν διδασκαλία τῶν Πατέρων ὅτι διακινδυνεύουμε τὴν σωτηρία μας κοινωνοῦντες μὲ τοὺς κακόδοξους Οἰκουμενιστές, ὥστε δὲν χρειάζεται νὰ προσθέσουμε κάτι ἀκόμα.

    Θὰ ἀρκεστοῦμε νὰ ὑπενθυμίσουμε ἕνα κείμενο τοῦ π. Ἐπιφάνιου Θεοδωρόπουλου, ὁ ὁποῖος παρὰ τὶς ἀτυχεῖς θέσεις του γιὰ τὸ δυνητικὸ τῆς ἀποτειχίσεως, ὅμως ἀπορρίπτει τὴν κακόδοξη ἐγωϊστικὴ ἰδεοληψία-θεωρία τῶν «Ἀκτίνων» καὶ τῶν λοιπῶν «ἀντι-Οἰκουμενιστῶν», οἱ ὁποῖοι διατείνονται πλανεμένα ὅτι, ὅποιος ἀποτειχίζεται, ἐξέρχεται τῶν τειχῶν τῆς Ἐκκλησίας! Ἡ Ἀποτείχιση εἶναι ἐκκλησιαστικὴ πράξη, εἴτε τοὺς ἀρέσει εἴτε δὲν τοὺς ἀρέσει.

    «Ἡ ἀποτείχιση εἶναι, «κανονικὸν δικαίωμα...

 Οἱ ἱεροὶ Κανόνες παρέχουσι δικαίωμα παύσεως μνημοσύνου τοῦ αἱρετικὰς διδασκαλίας κηρύσσοντος Ἐπισκόπου ἢ Πατριάρχου... Ἄν τις, χρησιμοποιῶν τὸ δικαίωμα αὐτοῦ, παύσῃ τὸ μνημόσυνον, καλῶς ποιεῖ!» (π. Ἐπιφάνιου Θεοδωρόπουλου, «Τὰ Δύο Ἄκρα», σελ. 90).