Οι συνέπειες από την «μη» Διακοπή Μνημοσύνου των Οικουμενιστών και τις «Οικονομίες» των αντι-Οικουμενιστῶν!

Τοῦ Παναγιώτη Σημάτη

     «Οἱ τὰ πάντα καλῶς διαταξάμενοι θεῖοι Πατέρες», ἐφάρμοζαν πάντοτε τὴν Διακοπὴ Μνημοσύνου τῶν αἱρετικῶν Ποιμένων, ὡς ἕνα ποιμαντικὸ μέτρο σωτηριολογικῆς σημασίας. Μέτρο ποὺ εἶναι τὸ μόνο ἀποτελεσματικὸ γιὰ τὴν ἀντιμετώπιση τῆς αἱρέσεως καὶ τῶν συνεπειῶν της. Τοῦτο γινόταν ταυτόχρονα μὲ τὴν ἐμφάνιση τῆς αἱρέσεως ἢ καὶ μετὰ τὴν καταγγελία της καὶ τὴν ἐπιχείρηση ἀναιρέσεώς της, καθ’ ὃν χρόνον –δηλαδή– οἱ αἱρετικοὶ ἦσαν μέλη ἀκόμα τῆς Ἐκκλησίας, καὶ τελοῦσαν ἔγκυρα μυστήρια καὶ ΟΧΙ μετὰ τὴν ἀπομάκρυνση/καθαίρεσή τους ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία, ὅπως ἀκριβῶς συνέβαινε στὴν περίπτωση τῶν αἱρετικῶν π.χ. Νεστορίου καὶ Καλέκα, τὰ μυστήρια τῶν ὁποίων οἱ ἅγιοι Κελεστῖνος, Κύριλλος καὶ Γρηγόριος Παλαμᾶς τὰ θεωροῦσαν ἔγκυρα, παρότι αὐτοὺς τοὺς θεωροῦσαν “ψευδοποιμένες”/“μισθωτούς”. Κι αὐτὸ γιατί, μετὰ τὴν καταδίκη τους, ἐθεωροῦντο ἐκτὸς Ἐκκλησίας καὶ ὡς μὴ ἔχοντες μυστήρια.

    Ὁ χρόνος ἀνοχῆς (ἀπὸ τὴν στιγμὴ τῆς καταγγελίας τῆς αἱρέσεως) ἦταν πάντα μικρὸς καὶ ἀποσκοποῦσε στὴν ἐνημέρωση τῶν πιστῶν καὶ στὴν διόρθωση τῶν αἱρετιζόντων (ἀλλὰ καὶ ὅσων τοὺς ἀκολουθοῦσαν) καί, βέβαια, στὴν ἀποτροπὴ τῶν ὀλέθριων συνεπειῶν ποὺ ἔχουν οἱ φθοροποιὲς ἰδέες τῆς αἱρέσεως στὶς ψυχές τους. Γιατὶ ἡ αἵρεση ἀλλοιώνει τὴν “ἅπαξ παραδοθεῖσα πίστιν” καὶ ἀποκόπτει τὸν ἄνθρωπο ἀπὸ τὴν ἀλήθεια καὶ τὸ Θεό.

     Εἶναι διαφωτιστικὰ καὶ ἐκφράζουν τὴν πατερικὴ διδασκαλία, ὅσα γράφει ὁ π. Εὐθύμιος Τρικαμηνᾶς, ἀκολουθώντας τὴν ἁγιοπατερικὴ διδασκαλία.

    «Διά νά μήν συμμετέχη (ὁ κάθε πιστός) στήν αἵρεσι τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ὑπάρχει ἕνας καί μοναδικός τρόπος ἀπό τήν Ἁγία Γραφή, τούς ἱερούς Κανόνες καί τούς ἁγίους Πατέρες παραδεδομένος, ἡ ἀποτείχισις. Οἱ Ἀντιοικουμενιστές ὅμως δυστυχῶς ἔχουν ἐφεύρει σήμερα καί ἄλλον τρόπο, ὁ ὁποῖος διδάσκει ὅτι δύνασαι νά μήν συμμετέχης στήν αἵρεσι, ἐνῶ εἶσαι ἐνσωματωμένος ἐκκλησιαστικά μέ τούς αἱρετικούς, ἀρκεῖ νά ἔχης Ὀρθόδοξο φρόνημα. Πρόκειται δηλαδή, μέ ἄλλα λόγια γιά τήν θεωρία τοῦ βολέματος καί τοῦ χαρτοπολέμου, τήν ὁποία πολλάκις ἔχουμε ἐπισημάνει».

    Ἡ διαπίστωση αὐτὴ τοῦ π. Εὐθυμίου δείχνει τὴν ἀντιπατερικὴ στάση τῶν ἀντιοικουμενιστῶν, ποὺ διδάσκουν τὴν καταπολέμιση  τῆς αἱρέσεως, ἐνῶ παράλληλα βρίσκονται σὲ κοινωνία μὲ τὴν αἵρεση.

    Ἄλλα διδάσκουν, ὅμως οἱ Ἅγιοι, ὅπως ὁ Ὅσιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης. Σὲ ἐπιστολή του πρὸς τὸν Πατριάρχη Ἱεροσολύμων καὶ Ἀλεξανδρείας ἀναφέρει ὅτι, ἀκόμα κι ἐκεῖνος ποὺ εἶναι Ὀρθόδοξος,  χάνεται  ἐφ’ ὅσον κοινωνεῖ μὲ τοὺς αἱρετικούς. Γράφει: «Οἱ μὲν τέλεον περὶ τὴν πίστιν ἐναυάγησαν, οἱ δέ, εἰ καὶ τοῖς λογισμοῖς οὐ κατεποντίσθησαν, ὅμως τῇ κοινωνίᾳ τῆς αἱρέσεως συνόλλυνται» (Φατ. 276, 411,68). Καί· «οἱ μὲν τέλεον ναυαγήσαντες περὶ τὴν πίστιν, οἱ δέ, εἰ καὶ τοὺς λογισμοὺς οὐ καταποντισθέντες, τῇ δέ αἱρετικῇ κοινωνίᾳ ἐξ ἡμισείας δέει σωματικοῦ θανάτου συγκινδυνεύοντες...» (Φατ. 275,407,42).

   «Οἱ Ἀντιοικουμενιστές, βέβαια, δέν πιστεύουν στήν διδασκαλία τῶν Ἁγίων καί δι’ αὐτό ἔχουν δημιουργήσει τήν νεοποχίτικη θεωρία ὅτι κάποιος δέν βλάπτεται ἀπό τήν ἐκκλησιαστική κοινωνία μέ τούς αἱρετικούς, ἀρκεῖ νά ἔχη ὀρθόδοξο φρόνημα καί νά μήν ἀποδέχεται τίς αἱρέσεις των.

     »Γιά τούς Ἀντιοικουμενιστές, ὅπως ἀποδεικνύεται, ἡ ἔννοια αὐτή τῆς κοινωνίας ἔχει διαστραφῆ καί σημαίνει ἕναν συνεταιρισμό καί μία συνεργασία κατά τήν ὁποία δύναται ἕκαστος, ἐνῶ ἔχει πλήρη κοινωνία μὲ τοὺς αἱρετικούς, …ἐνῶ συναγελάζεται ὡς ἰσότιμο μέλος μέ τούς αἱρετικούς τοῦ Π.Σ.Ε.,  ἐνῶ ὑπογράφει (ὡς Ἐπίσκοπος) τά διαζύγια γιά ὁποιονδήποτε λόγο καί τίς ἄδειες γιά δεύτερους καί τρίτους μοιχικούς γάμους, σύμφωνα μέ τίς ἐντολές τῆς πολιτείας, ἐνῶ διδάσκει ὅτι δέν μολύνεται ἀπό τήν ἐνσωμάτωσι αὐτή», παρόλα αὐτά, μπορεῖ «νά κρατῆ συγχρόνως τήν πίστι του, νά κατηγορῆ καί νά ἐλέγχη γιά θέματα πίστεως αὐτούς μέ τούς ὁποίους ἔχει αὐτή τήν πλήρη κοινωνία, νά θεωρῆ ὅτι κατέχει πλήρη τήν ἀλήθεια, ὄχι μόνον σέ προσωπικό ἐπίπεδο, ἀλλά καί σέ ἐκκλησιαστικό, παρά τήν πλήρη κοινωνία μέ τούς αἱρετικούς καί παρά τό ὅτι ὄχι μόνον οἱ εἰς τύπον καί τόπον Χριστοῦ κεφαλές εἶναι αἱρετικές, ἀλλά καί ἡ γραμμή καί πορεία τήν ὁποία συνοδικῶς ἀκολουθοῦν εἶναι ἀπολύτως αἱρετική καί προσαρμοσμένη στίς ἐπιταγές τῆς πανθρησκείας καί τῆς Ν. Ἐποχῆς (ἐδῶ).

    Τὸ ἀποτέλεσμα αὐτῆς τῆς στάσης τῶν Ἀντιοικουμενιστῶν εἶναι ἡ αὔξηση τῆς σύγχυσης στὸ ποίμνιο καὶ ἡ ἐπιβολὴ τῶν αἱρετικῶν. Ὡς ἐκ τούτου καλούμαστε νὰ διαλέξουμε ποιόν θὰ ἀκούσουμε; Τοὺς ὀπαδοὺς τοῦ δυνητισμοῦ, δηλ. τὸν Πειραιῶς Σεραφείμ, τὸν νέο-εκκολαπτόμενο ἀντι-Οἰκουμενιστῆ Καλαβρύτων Ἀμβρόσιο, τὸν π. Θεόδωρο Ζήση, τὸν π. Νικόλαο Μανώλη (κι ὅποιον ἄλλο Ποιμένα) ἢ τὸν Ὅσιο Θεόδωρο καὶ τοὺς σύμφωνους μὲ αὐτὸν Ἁγίους Πατέρες;

     Ἀσφαλῶς ἡ εὐθύνη γιὰ τὴν ἐπιλογὴ εἶναι τοῦ κάθε πιστοῦ.

    Ἡ Διακοπὴ Μνημοσύνου ἢ ἡ ἀποτείχιση, λοιπόν, δὲν εἶναι μιὰ δυνητικοῦ χαρακτῆρος στάση ἀπέναντι στοὺς αἱρετικούς, ἀλλά, γιὰ ὅποιον ἔχει λαβει σοβαρὰ ὑπ’ ὄψιν τὴν πίστη του καὶ τὴν σωτηρία του, εἶναι ὑποχρέωση, καθῆκον, στάση σωτήριος. Γιὰ ὅποιον  δὲν ἐνδιαφέρεται  γιὰ τὴν σωτηρία του,  δύναται νὰ μὴν ἀπομακρυνθεῖ ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς· δύναται νὰ μένει “ἄχρι καιροῦ” σὲ κοινωνία μαζί τους ἢ καὶ πάντα· ὅπως καὶ κάποιος ἄλλος βέβαια, δύναται νὰ μὴν ἀκολουθεῖ τὸν Χριστό, νὰ μὴν ἐφαρμόζει τὶς Ἐντολές Του!

    Γιὰ τοὺς «τὰ πάντα καλῶς διαταξαμένους θείους Πατέρας», μοιάζει ἡ ἀπομάκρυνση ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς μὲ τὴν ἀπομάκρυνση τῶν “προβάτων” ἀπὸ τοὺς “λύκους”, τοῦ ἀνθρώπου ἀπὸ τὸ φίδι, τῶν ὑγιῶν ἀνθρώπων ἀπὸ μιὰ λοιμώδη ἀσθένεια καὶ κολλητικὴ πανδημία· ἔξοδος καὶ ἀπομάκρυνση ἀπὸ ἕνα σπίτι ποὺ καίγεται· ἡ ἀποτείχιση πραγματοποιεῖται γιὰ νὰ μὴν καεῖ κι αὐτὸς μαζὶ μὲ ὅσους θεληματικά (=δυνητικά!) παραμένουν  μέσα στὴ φωτιὰ τῆς Παναιρέσεως!

     Γιατὶ πράγματι, αὐτὸ εἶναι ἡ ἀλήθεια· ὁ πιστὸς καταβροχθίζεται

«Οι χριστιανοί σάν νά κουράστηκαν..., βιάζονται νά ξαναγυρίσουν στήν εἰδωλολατρία ἀκόμη καί σέ "φιέστες" οικουμενισμού»!

Οἱ  φύλακες  προδότες; (Β΄)

    «Πᾶς ὁ λέγων παρά τά διατεταγμένα, κἄν ἀξιόπιστος ᾖ, κἄν νηστεύῃ, κἄν παρθενεύῃ, κἄν σημεῖα ποιῇ, κἄν προφητεύῃ, λύκος σοι φαινέσθω ἐν προβάτου δορᾷ προβάτων φθοράν κατεργαζόμενος» (Θεοφόρος Ἰγνάτιος)

π. Λεωνίδα Στ. Ἀμοργιανοῦ, θεολόγου

Ἐφημερίου στόν ἱ.ναό ἁγ. Μαρίνης Ἱ.Μ. Περιστερίου

    Πέρασαν 56 χρόνια ἀπό τότε πού γράφτηκε ἡ ἀνοιχτή αὐτή ἐπιστολή, ἱστορικό ντοκουμέντο, τοῦ κυροῦ ἁγίου Φλωρίνης Αὐγουστίνου…  Καί ἡ Θεολογική Σχολή τοῦ Ἀριστοτελείου Παν/μίου Θεσ/κης, παραβλέποντας, πιθανόν ἐπιπολαίως ἤ λησμονώντας τά ἀναφερόμενα established σχετικά δεδομένα, διοργανώνει στίς μέρες μας Συνέδριο γιά νά τιμήσει τόν «Πατριάρχη Ἀθηναγόρα». 

   Ὁ στοιχειώδης σκεπτόμενος νοῦς, ἐκτός ἄλλων κριτικῶν παραμέτρων, μένει ἐνεός, ἐμβρόντητος, ἔναντι τῆς ἀποφάσεως τῆς Ὀργανωτικῆς Ἐπιτροπῆς τοῦ ἐπικείμενου Συνεδρίου, πού σέ στῦλ ἀναφερόμενης «φιέστας» ἐπιχειρεῖ, φεῦ!, αἰωρούμενη προβολή τῆς δῆθεν διανοούμενης (μέ ἔλλειψη πνευματικοῦ ὀρθόδοξου δείκτη «IQ») ἀναφερόμενης «πατριαρχικῆς περσόνας», γεγονός, πού ὑποβαθμίζει τό σοβαρό ἐπιστημονικό «background» τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ ΑΠΘ καί τήν ἐκθέτει ὑπερβαλλόντως σέ βαθμό διαπόμπευσης στά τοπικά καί διεθνῆ ἐπιστημονικῶς σοβαρά forum.

      Νά ἐπισημανθεῖ ὅτι στό συνέδριο αὐτό συμμετείχαν καί κληρικοί συμπεριλαμβανομένων καί πέντε Μητροπολιτῶν ἐκ τῶν ὁποίων οἱ δύο, ὁ ἕνας προεδρεύων καί ὁ ἄλλος ὁμιλητής, ὑπῆρξαν «πνευματικοί υἱοί» τοῦ κυροῦ ἁγίου Φλωρίνης Αὐγουστίνου.

     Λαμβάνοντας ὑπόψη τά ἐπιπλέον κριτικά λεχθέντα ἀπό τόν κυρό ἅγιο Κοζάνης Διονύσιο[1][1] πού, μέ ἐλάχιστες προστιθέμενες προσωπικές λεκτικές παρεμβάσεις, συνοπτικά ἑστιάζονται στά ἀκόλουθα:

   Τό ὀδυνηρό στόν καιρό μας εἶναι ὅτι ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία δέν

Οι τρεις επισκέψεις της Μαρίας της Μαγδαληνής στον Τάφο του Κυρίου

Οἱ τρεῖς ἐπισκέψεις τῆς Μαρίας τῆς Μαγδαληνῆς στὸν Τάφο τοῦ Κυρίου

«Δεῦτε ἴδετε τὸν τόπον ὅπου ἔκειτο ὁ Κύριος»

    Ἔχουμε διαβάσει ποικίλες συζητήσεις σχετικὰ μὲ τὴν φαινομενικὴ ἔλλειψη συμφωνίας ἀνάμεσα στὶς Εὐαγγελικὲς διηγήσεις τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ. Ἔχουν γίνει πολλὲς ἀπόπειρες γιὰ νὰ ἀποδειχθεῖ μία συμφωνία ἀνάμεσα στοὺς Εὐαγγελιστὲς σὲ αὐτὸ τὸ θέμα, ἀλλὰ δὲν εἶναι ὅλες ἀρκετὰ ἐπιτυχεῖς. Θὰ ἤθελα νὰ προσφέρω μία προσεκτικὴ ἐξέταση αὐτοῦ τοῦ θέματος καὶ θὰ ἀρχίσω ἀναφέροντας τὰ πιὸ φανερὰ σημεῖα ποὺ δείχνουν ἔλλειψη συμφωνίας.
Στὸ Εὐαγγέλιο τοῦ Ματθαίου διαβάζουμε ὅτι κατὰ τὸν χαιρετισμὸ ἀπὸ τὸν Ἀναστημένο Κύριο μὲ τὴν λέξη «Χαίρετε» ἡ Μαρία ἡ Μαγδαληνὴ καὶ ἡ ἄλλη Μαρία ἀμέσως «ἐκράτησαν αὐτοῦ τοὺς πόδας» (Μτ, κη, 9). Ὅμως ἀλλοῦ (Ἰω, κ, 11-17) διαβάζουμε ὅτι ὅταν ἡ Μαρία ἡ Μαγδαληνὴ θρηνοῦσε στὸν ἄδειο τάφο καὶ δὲν ἀναγνώρισε τὸν Χριστό, ἀλλὰ νόμισε ὅτι ἦταν ὁ κηπουρός, δὲν τῆς ἐπετράπη νὰ τὸν ἀγγίξει. Αὐτὲς οἱ διηγήσεις δὲν φαίνεται νὰ συμφωνοῦν μεταξύ τους καὶ προσπάθειες ἀπὸ ἀναγνῶστες νὰ τὶς συμβιβάσουν παράγουν βεβιασμένες ἑρμηνεῖες καὶ μὴ πειστικὲς ἐπινοήσεις.
Τὰ τέσσερα Εὐαγγέλια δὲν ἀναφέρουν τὴν ἐμφάνιση τοῦ Κυρίου

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΜΥΡΟΦΟΡΩΝ --Η Τόλμη--

(π. ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟΥ)

Κυριακή των Μυροφόρων (Σπυρ. Περιστέρη)

Αίνοι και Δόξα.  Σπυρ. Περιστέρη

«Με τα δικά σου χρήματα πολεμάνε την Πίστη σου»!

Εσύ και το ΠΣΕ

(Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών)

Αγαπητέ Ορθόδοξε Έλληνα. Εάν μπεις στην επίσημη ιστοσελίδα του «Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών», θα δεις ότι είσαι μέλος ενός αντίχριστου νεοταξικού ανοσιουργήματος που πολεμάει την Πίστη σου.

Δεν το ήξερες; Ε, τώρα το έμαθες.

Ναι λοιπόν. Είσαι κι εσύ ένα από τα 10,003,402 μέλη που η Εκκλησία της Ελλάδος προσφέρει απλόχερα στο ΠΣΕ. Άλλο αν κανείς δεν σε ρώτησε αν θέλεις να είσαι εκεί. Άλλο αν κανείς δεν σου είπε ποτέ τι μαγειρεύουν με την δική σου σε λευκή κόλλα υπογραφή όλοι οι οικουμενισταράδες που μαζεύονται εκεί.

Αγαπητέ Ορθόδοξε Έλληνα. Όλα κι όλα, εφόσον είσαι μέλος θα πρέπει και να πληρώσεις.

«Όλες οι εκκλησίες μέλη του ΠΣΕ οφείλουν να καταβάλλουν ετήσια οικονομική συνεισφορά ….».

Αυτό σημαίνει ότι δεν γνωρίζεις, ούτε θα μάθεις και ποτέ, πόσα χρήματα από το δικό σου υστέρημα έχουν καταλήξει και θα συνεχίζουν να καταλήγουν στο αντίχριστο ΠΣΕ. Το διανοείσαι; Με τα δικά σου χρήματα πολεμάνε την Πίστη σου.

Έχουμε και λέμε λοιπόν.

- Είσαι ένα ‘μέλος φάντασμα’ του αντίχριστου ΠΣΕ.

- Δεν πήραν ποτέ την άδειά σου.

- Πληρώνεις χωρίς να το γνωρίζεις.

- Δεν σε ενημερώνουν για τίποτα.

- Δεν έχεις δικαίωμα γνώμης για τίποτα.

- Και σα να μην έφταναν όλα αυτά …

όταν διαφωνείς με τις αντίχριστες αποφάσεις τους σε αποκαλούν ΤΑΛΙΜΠΑΝ.

Τώρα που τα έμαθες όλα αυτά αγαπητέ Ορθόδοξε Έλληνα, ΤΙ ΕΙΣΑΙ ΔΙΑΤΕΘΕΙΜΕΝΟΣ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ;

***

Φαίη για το ΑΒΕΡΩΦ

Πηγή

«Οι μυροφόρες πρότυπα μιμήσεως των πιστών» (Μάρκ. ιϛ´ 2. 5. 8.)

Αυτές λοιπόν τις ένθεες και μακάριες γυναίκες, ας μιμηθούμε κι εμείς με ζέση. Και άλλος μεν ας επιδεικνύει ζήλο μιμούμενος τη Μαρία τη Μαγδαληνή όσον άφορα την πράξη. Και όπως εκείνη όλη τη νύκτα παρέμενε με ευχαρίστηση στον τάφο, ερευνώντας από κοντά την ανάσταση του Κυρίου, έτσι κι εκείνος ας επιζητεί σε όλη του τη ζωή την ανάσταση του λόγου που βρίσκεται μέσα του πεθαμένος. Αυτός όμως που θέλει να μιμηθεί τη Μαρία του Ιακώβου, ας προσηλώνει το νου του στο θεωρητικό μέρος. Αυτός ας ασχοληθεί σ’ όλη του τη ζωή με τη μελέτη των θείων εννοιών, και μέσα από την αληθινή γνώση ας γεννήσει μέσα του το λόγο και ας καρπώνεται τη συγγένεια που έχουμε με το Θεό κατά χάρη. Γιατί ο Σωτήρας μας, μας λέει· «Μητέρα και αδελφοί μου είναι όσοι εφαρμόζουν το θέλημά μου». Τέλος ας μιμηθεί τη Σαλώμη εκείνος που ως προς την αναζήτηση του καλού αποδείχθηκε ράθυμος στη νεανική του ηλικία, γιατί ήταν βυθισμένος στον ύπνο της ραθυμίας. Αυτός λοιπόν όταν ανατείλει ο ήλιος, δηλαδή όταν θα τον φωτίσει το θείο φως, ας αποδιώξει τη ραθυμία και ας συγκαταριθμήσει τον εαυτό του στη χορεία εκείνων που έχουν ήδη εντρυφήσει στο αγαθό. Το όνομα Σαλώμη ερμηνεύεται ειρηνική και δηλώνει την αγαθή ψυχή που νίκησε τα πάθη και ειρηνεύει όσο μπορεί. Αυτές λοιπόν αφού μιμηθούμε σχετικά με τη γνώση του λόγου, ας ζητήσουμε ολοπρόθυμα όταν ανατείλει ο ήλιος, όταν φωτιστεί δηλαδή το ηγεμονικό της ψυχής μας, και διασκορπιστεί σαν το σκοτάδι η άγνοια των λογισμών. Εάν λοιπόν συμπεριφερθούμε έτσι, θα δούμε την καρδιά μας να απαλλάσσεται από την σκλήρυνσή της, σαν να σηκώνεται μια πέτρα. Όταν δε μαλακώσει η καρδιά μας, θα φανεί σε μας ο άγγελος, η κίνηση δηλαδή της συνειδήσεως, που θα μας αναγγέλλει την ανάσταση του λογιστικού μέρους της ψυχής, που είχε νεκρωθεί μέσα μας. Ας γίνουμε λοιπόν στους άλλους διδάσκαλοι του καλού, σε όσων η ακοή πείθεται στην ακρόαση των θείων λόγων. Σε όσους όμως θεωρούν ότι η θεία διδασκαλία είναι ανοησίες, ας μην πούμε σε κανέναν τίποτα. Γιατί δεν είναι θεμιτό να αποκαλύπτουμε τα θεία μυστήρια στους απίστους, αυτά που εμείς αξιωθήκαμε να δούμε. Έτσι θα αποφύγουμε και ο λόγος να είναι ανώφελος και μείς να γίνουμε γι’ αυτούς αίτιοι μεγαλύτερης καταδίκης. Και ο Χριστός, ο Θεός μας, που μας ζωοποίησε με την ανάστασή του από τους νεκρούς, αυτός ας μας αναστήσει και από το θάνατο που προέρχεται από τις αμαρτίες, κι ας μας αξιώσει να κληρονομήσουμε τη βασιλεία του. 

 Θεοφάνους Κεραμέως,λόγος εις το β εωθινόν 

Πηγή

Η Ανάσταση πού άργησε...

 

   ΜΕΓΑΛΟ ΣΑΒΒΑΤΟ βράδυ. Ο Γέροντας, λαμπροφορεμένος, υποδεχόταν τον κόσμο και έ­παιρνε τις λειτουργίες. Είχε ετοιμάσει τα καντή­λια από νωρίς. Έτοιμα όλα, σβηστά. Άρχισε το "Ευλογητός", πήρε καιρό μέσα στά μαύρα του τα ράσα, με τους βοστρύχους των μαλλιών και των γενειών του να λάμπουν.

     Σοβαρός-σοβαρός. Ανοι­γόκλεινε την πόρτα, παραπατούσε, αλλά έτρεχε κιόλας, προσκυνούσε τις Δεσποτικές εικόνες, τον θρόνο, έμπαινε στο Ιερό, έπαιρνε τις λειτουργί­ες, ψέλναμε τον Κανόνα "Κύματι θαλάσσης". Δεν είχε ο Γέροντας χρόνο κοσμικό, είχε

Για τον Μασόνο πατρ. Αθηναγόρα ο προκάτοχός του Μάξιμος ο Ε΄

 ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ:

Για τον Μασόνο πατρ. Αθηναγόρα

ο αδίκως εκθρονισθείς

προκάτοχός του Μάξιμος ο Ε΄

ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ: Τί φρονοῦσε γιά τόν

Μασόνο Πατριάρχη Ἀθηναγόρα

ὁ ἀδίκως ἐκθρονισθείς προκάτοχός του

κλεινός Μάξιμος ὁ Ε΄

μεταγραφή: Μον. Σεραφείμ (Ζήσης)

Ἐξ αἰτίας τῆς ἐπικαιρότητος τοῦ πράγματος δημοσιεύω ἐπειγόντως, ἄνευ τοῦ λοιποῦ συνήθους μοι ὑπομνηματισμοῦ, ἐπιστολή τοῦ μακαριστοῦ Πατριάρχου κυροῦ Μαξίμου Ε΄ (1897-1971) πρός κάποιον ἔμπιστό του Κληρικό, τήν ὁποίαν ἐδῶ καί πολλά χρόνια ἔχω μεταγράψει ἀπό τό ἀρχεῖο τοῦ «Ὀρθοδόξου Τύπου» (τ. 191-192, 1 & 15 Αὐγ 1973). Τόν πρέποντα σχολιασμό θά τόν συμπληρώσω ἐν καιρῷ τῷ δέοντι μέ ἐπάρκεια ἱστορικῶν τεκμηρίων, πού ἔγιναν γνωστά τά τελευταῖα ἔτη. Ἡ πρώτη σελίδα τῆς ἐπιστολῆς αὐτῆς τοῦ Πατριάρχου Μαξίμου ἀπό τό 1962 δημοσιεύεται αὐτούσια (φωτογραφικῶς) στό πρωτοσέλιδο τοῦ ὡς ἄνω φύλλου τοῦ «Ὀ.Τ.».

Ὁ ἴδιος ὁ ἐκθρονισθείς ἀπό τήν συνωμοσία τοῦ ΝΑΤΟ, τῆς Μασονίας καί τῶν Οἰκουμενιστῶν, λαμπρός Πατριάρχης Μάξιμος Ε΄, κατηγορεῖ τόν Ἀθηναγόρα γιά τά αἱρετικά του φρονήματα, τήν φιλοδοξία του, τήν ἐνδεχόμενη τεκτονική του ἰδιότητα καί τινα ἄλλα. Ἡ φωνή τοῦ Μαξίμου τοῦ Ε΄ εἶναι ἡ φωνή τοῦ Οἰκουμενικοῦ μας Πατριαρχείου, τοῦ καταληφθέντος ἀπό τούς μασονοκινήτους καί ἀμερικανοκινήτους Οἰκουμενιστές, ὅπως ἔπαυσεν αὐτό νά ὑπάρχει ὡς Φάρος τῆς Ὀρθοδοξίας ἀπό τῆς ἐποχῆς τοῦ Πατριάρχου Ἀθηναγόρου καί ἐφεξῆς.

† ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΜΑΞΙΜΟΣ

Ἐμπιστευτική – Προσωπική   25/5/1962

Σεβάσμιε καί λίαν μοι ἀγαπητέ ἀδελφέ,

Συνεκινήθην βαθύτατα ἐκ τοῦ προφρόνως ἀπό 18ης ὑπερμεσοῦντος μηνός Μαΐου διαβιβασθέντος ἀδελφικοῦ Σας γράμματος.

Ἡ εὐχή τῆς Ἁγιωσύνης Σας νά μέ παρακολουθῆ καί ἐφεξῆς ὁλόθυμος, ἵνα ὁ Κύριος γένηται ἵλεως καί τερματίσῃ τό εἰς ὅ ἀναιτίως κατεδικάσθην φρικτόν πολυετές μαρτύριον, ἀναπαύων με ἐν εἰρήνῃ. Εὔχομαι νά ἐπιζήσετε, διά νά ἀναγνώσητε τήν ἐκδοθησομένην μετά τόν θάνατόν μου βιογραφικήν μου μελέτην, ἥν ἀνέλαβον ἁρμόδιοι καί ἁγνοί αὐτόθι Κληρικοί καί λαϊκοί, ὅτε καί θά παρακολουθήσητε τάς φρικώδεις λεπτομερείας τοῦ δράματος τῆς ἀσθενείας μου, τῆς παραιτήσεως καί τῆς μετ' αὐτήν μαρτυρικῆς ζωῆς μου, ἅς ἐσκηνοθέτησεν ὁ εὐκλεής διάδοχός μου ἐν συνεργασίᾳ μετά τῶν τότε διεπόντων τά τοῦ ὑπουργείου τῶν Ἐξωτερικῶν, οὐδόλως διστάσαντες, οἱ ἀθεόφοβοι, νά μετέλθουν δόλον πρωτοφανῆ καί ἀπάτην καί νά προέλθουν εἰς ἐνεργείας τοῦτ' αὐτό προδοτικάς.

Τήν ἀρτίως καί σοφῶς καταρτισθεῖσαν μελέτην περί τῆς Ἀρμενικῆς Ἐκκλησίας, ἥν ἐν τῇ μεγάλῃ Σας πρός ἐμέ καλωσύνῃ καί τῇ ἀκραιφνεῖ ἀδελφικῇ ἀγάπῃ πάνυ προφρόνως μοι διεβιβάσατε, τήν ἐζήτησα διά τόν ἐξῆς λόγον. Τόν κρίμασιν οἷς οἶδε Κύριος Προκαθήμενον τοῦ Πανσέπτου Οἰκουμενικοῦ Θρόνου, ἐν τῇ διακρινούσῃ αὐτόν ἐπιπολαιότητι καί τῇ μανίᾳ τῆς ἐπιδείξεως, κατέλαβεν ἑνωτική παραφροσύνη, ὐφ' ἧς οἰστρηλατούμενος, προέρχεται εἰς ἀναριθμήτους πρός πάσας τάς κατευθύνσεις ἐνεργείας ἀντιβαινούσας, ἀντικανονικάς καί ἀντορθοδόξους, μεταξύ δέ τούτων συγκαταλέγονται ἀκροβασίαι καί ἅλματα εἰς τό ζήτημα τῶν σχέσεων πρός τήν Ἀρμενικήν Ἐκκλησίαν. Εἶνε γνωστόν ὅτι αἱ σχέσεις αὗται ὑφίσταντο ἀνέκαθεν μεταξύ τῶν ἐνταῦθα δύο Πατριαρχείων, τοῦ ἠμετέρου καί τοῦ Ἀρμενικοῦ, σχέσεις ὅμως καθαρῶς τυπικαί, περιοριζόμεναι εἰς ἀνταλλαγήν ἐπισκέψεων ἐπί ταῖς μεγάλαις ἑορταῖς τῆς Χριστιανωσύνης, Πάσχα καί Χριστουγέννων. Μή περιορισθείς εἰς ταύτας ὁ ἡμέτερος Προκαθήμενος καθιέρωσεν ἐφέτος τήν ἀνόητον καί ἄνευ λόγου ἀνταλλαγήν μετά τῶν Ἀρμενίων λειτουργικῶν ἐπισκέψεων καί ἀντεπισκέψεων οὕτως εἰπεῖν, τελεσθείσης Ὀρθοδόξου λειτουργίας ἐν τῷ ἐν Σταυροδρομίῳ Ἀρμενικῷ Ναῷ ὑπό ἡμετέρων Κληρικῶν καί Ἱεροψαλτῶν καί Ἀρμενικῆς λειτουργίας ἐν τῷ ἐν ἐκεῖ Ὀρθοδόξῳ Ναῷ τῆς Ἁγίας Τριάδος ὑπό Ἀρμενίων, παρόντων κατ' ἀμφοτέρας καί συμπροσευχομένων τῶν δύο Πατριαρχῶν. Εἶνε γνωστόν ὅτι τοιαῦται λειτουργίαι τελοῦνται εἰς μέρη, ὅπου δέν ὑπάρχει Ναός τοῦ δόγματος ἐκείνου, κατ' οἰκονομίαν, διά τούς ἐκεῖ, τυχόν, εὑρισκομένους οἰκείους χριστιανούς, διά τοῦτο δέ καί ἐχαρακτήρισα ἀνωτέρω τάς λειτουργίας ταύτας, ἄν μή τι ἄλλο, ὡς ἀνοήτους καί ἄνευ λόγου γενομένας. Δέν ἠρκέσθη ὅμως εἰς μόνας ταύτας ὁ ἡμέτερος Προκαθήμενος, ἀλλά μετέβη μετά τοῦ Ἀρμενίου Πατριάρχου εἰς τήν ἐν Χάλκῃ Ἱ. Θεολογικήν Σχολήν, εἰς τά προπύλαια τῆς ὁποίας ἐνέδυσαν τόν πρός στιγμήν διστάσαντα Ἀρμένιον Πατριάρχην Μανδύαν, Ἐπιτραχήλιον καί Ὠμοφόριον μετά ποιμαντορικῆς ράβδου καί ἐν ψαλμοῖς καί ὕμνοις ὡδήγησαν εἰς τό Ναΐδριον τῆς Σχολῆς, προηγουμένων ἐνδεδυμένων τά ἄμφια αὐτῶν Ἱερέων καί Διακόνων μετά Δικηροτρικήρων καί θυμιατηρίων, μετά δέ τήν εὐλογίαν, ἐν τῷ σωλέᾳ ἐνεκαθίδρυσαν εἰς τόν Ἀρχιερατικόν Θρόνον, ὅπου ὁ Ἀρμένιος ἔβαλεν εὐλογητόν καί προεξῆρχε τῆς τελετῆς τῆς δοξολογίας. Τοῦτο δὲν εἶναι μόνον συμπροσευχή· προέστη ὁ Ἀρμένιος Πατριάρχης μετ' Ὀρθοδόξων  Κληρικῶν Ὀρθοδόξου τελετῆς ἐν Ὀρθοδόξῳ Ναῷ. Δοθέντος δέ ὅτι οἱ Ἀρμένιοι εἶναι αἱρετικοί ἐμπίπτει, ἐρωτῶ, ὁ ταῦτα διατάξας εἰς τόν ΜΕ΄ Κανόνα τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων καί τῶν ἄλλων συναφῶν Ἱ. Κανόνων τῆς ἐν Λαοδικείᾳ Συνόδων;

Δυστυχῶς ὅσα λέγει καί πράττει ὁ ἡμέτερος Προκαθήμενος ἀντικανονικά καί ὀρθοδόξως παράβολα θεᾶται καί ἀκούει ἀπαθής καί ἀνάλγητος ἡ ἁπανταχοῦ καί δή ἡ ἡμετέρα ἐνταῦθά τε καί αὐτόθι Ὀρθόδοξος Ἱεραρχία καί ἐπί τῶν εὐκλεῶν ἡμερῶν αὐτοῦ τό Πάνσεπτον Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον ἀπό Κέντρου καί Ἀρείου Πάγου τῆς Ὀρθοδοξίας μεταβάλλεται εἰς κέντρον καί πηγήν πάσης ἀντικανονικῆς καί αἱρετικῆς δοξασίας καί ἐνεργείας. Ἴσως εἰς ἐμέ, ἐφ' ὅσον ὀδυνῶμαι ἐν τῇ φλογί τῶν φρικωδῶν παθημάτων μου δέν πίπτει λόγος, ἀλλ' ἐξεγείρεται ἠ συνείδησίς μου ἐπί τοῖς τελουμένοις καί λαλουμένοις ἐν ταῖς ἡμέραις ταύταις. Εἶνε μία τοιαύτη κατάστασις ἀνεκτή; Ἐπισυνάπτω ἀπόκομμα Ἀραβικοῦ Ὀρθοδόξου Περιοδικοῦ, ὅπου παπιστικαί δηλώσεις αὐτοῦ, μή διαψευσθεῖσαι. Εἰς τήν ἐπισκεφθεῖσαν αὐτόν τῇ 9ῃ ὁδεύοντος Μαΐου νέαν Ἐφορείαν τοῦ ἐνταῦθα Ζαππείου Παρθεναγωγείου ἐδήλωσεν ἀπροκλήτως καί ἀνερυθριάστως: «Ἐγώ δέν εἶμαι θεολόγος. Οἱ θεολόγοι εἶναι κακοί. Τούς θεολόγους τούς ἀπεχθάνομαι, διότι αὐτοί, λόγῳ τῶν δογματικῶν των ἀπόψεων, εἰς ἅς ἐπιμένουν, ἐνσπείρουν τήν διχόνοιαν καί ἐμποδίζουν τήν ἕνωσιν τῶν Ἐκκλησιῶν»!!!

Ἐδημοσίευσεν ὁ «Κόσμος» τῶν Παρισίων τήν καί εἰς τόν ἐνταῦθα ἐκδιδόμενον «Χρόνον» μετενεχθεῖσαν πληροφορίαν ὄτι δύο Ἐκκλησιαστικαί Κορυφαί, ὁ Καντουαρίας καί ὁ Ἁθηναγόρας, εἶναι Μασσῶνοι καί δέν διέψευσε μέχρι τοῦδε τήν πληροφορίαν. Διατί ἆραγε; Ἐσχάτως μᾶς ἀπεδόθη ὁ Ὀρθόδοξος Ναός τοῦ ἐν Σιολῇ Τουρκικοῦ Πτωχοκομείου καί μετά τήν Πατριαρχικήν ἐν αὐτῷ χοροστασίαν εἰς τήν γενομένην δεξίωσιν μεταξύ πολλῶν ἄλλων ἀσυναρτησιῶν ἐδήλωσε καί τά ἀκόλουθα, ἀναγραφέντα ἐν ἐκδιδομένῃ ἐνταῦθα ἐφημερίδι καί μή διαψευσθέντα: «Ἡμεῖς εἰς τό χωριό μας, εἰς τό πατρικό μας σπίτι, εἴχομεν δύο, τόν παπᾶν καί τόν δερβίσην, τόν δερβίς Κιαμήλ. Ἐξωμολογούμεθα δέ καί ἐλέγομεν τά μυστικά μας εἰς τόν δερβίς Κιαμήλ, διότι εἰς τόν παπᾶν δέν εἴχομεν ἐμπιστοσύνην»!!! Δέν εἶναι αὐτός, ὁ ὁποῖος εἰς τόν ἐνθρονιστήριόν του λόγον ἀφιέρωσεν ἰδιαιτέραν παράγραφον, ἐκθειάζων τήν Μουσουλμανικήν Θρησκείαν (Βλ. «Ὀρθοδοξίαν» Ἰαν. 1949) καί δέν εἶναι αὐτός ὅστις ἀθεοφόβως ἐθεάθη προσευχόμενος εἰς τό ἐνταῦθα τέμενος τοῦ Ἐγιούπ καί εἰς τό ἐν Ἱεροσολύμοις τοῦ Ὁμάρ;

Ὑπάρχουν, ἀγαπητέ μοι, ... καί ἄλλα ἠθικῆς φύσεως, ὅλα μεμαρτυρημένα γεγονότα, πού δέν γράφονται. Ψεῦδος, δόλος, ἀπάτη, κακοήθεια καί ἐνωτική μανία μετ' ἐκδηλώσεων καί ἐνεργειῶν, κακοδόξων. Μισεῖται θανασίμως ὑπό τοῦ ἐνταῦθα ὀρθοδόξου πληρώματος. Ποῦ θά φθάσῃ ἡ κατάστασις αὐτή; Ἦλθε νά ρίψη τήν χαριστικήν βολήν κατά τῆς Ἐκκλησίας τῶν τοῦ Χριστοῦ πενήτων.

Εὐχηθῆτε ὑπέρ τῆς οὔτω δεινῶς χειμαζομένης Μ. τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας.

Μέ ἄπειρον ἀγάπην

† Ὁ πρ. Κων/πόλεως ΜΑΞΙΜΟΣ

Ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης Ἀθηναγόρας εἰς μίαν τῶν συνεντεύξεών του μετά τινος ξένου μεταξύ ἄλλων εἶπε τά ἑξῆς, ἅτινα ἐδημοσίευσε τό Περιοδικόν «Ἀλ Μασσάρα» τοῦ Πατριαρχείου Ἀντιοχείας:

Ἡ φιλονικεία, ἐβεβαίωσεν ἡ Α.Θ.Π. μετά τῶν Ρωμαιοκαθολικῶν, δέν ὠφελεῖ καθόλου: «Μήπως θέλομεν, εἶπε, νά θέσωμεν ὅρους εἰς τήν θείαν δύναμιν, ὅταν λέγωμεν, ὅτι ἡ μετουσίωσις ἐν τῇ Θείᾳ Εὐχαριστίᾳ γίνεται μόνον δι΄ ἐνζύμου ἤ ἀζύμου ἄρτου; Ἤ ὅταν λέγωμεν ὅτι τό Ἅγιον Πνεῦμα δέν ἐκπορεύεται καί ἐκ τοῦ Υἱοῦ; Μάλιστα, εἶπε, ἐκπορεύεται καί ἐκ τοῦ Υἱοῦ!!! Καί τό ἀλάθητον τοῦ Πάπα ἐπίσης ἐξήγησε μέ μορφήν πρακτικήν». Ἀντουάν Βαῖγνερ (Περιοδικόν «Ἀλ Μασσάρα», ἀριθ. 472, Φεβρουάριος 1961, σελ. 97).

Πηγή

«Ζούμε σε ημέρες Νώε και ερχομού της Δευτέρας Παρουσίας»

π. ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟΥ

«…Ἀγαπητοί μου, ἡ Β΄Παρουσία θά ἔλθει ΑΙΦΝΙΔΙΑ, ὅπως ἀκριβῶς καί ὁ Κατακλυσμός στήν ἐποχή τοῦ Νῶε, αὐτό ὁ Κύριός μᾶς τό εἶπε σαφέστατα καί κατηγορηματικά».

Κατωτέρω δημοσιεύουμε αυτούσιο, ἕνα μικρό ἀπόσπασμα ἀπό μία ὁμιλία τοῦ μακαριστού Γέροντος π. Ἀθανασίου Μυτιληναίου πού ἔγινε τό 1986 μέ θέμα: «Περί Εἰδωλολατρείας Ε΄-Μάθημα 17ον». Ἐκεῖ στό τέλος τῆς ὁμιλίας του, μεταξύ ἄλλων, ὁ μακαριστός καί σεβαστός Γέροντας μᾶς λέγει ὅτι «…ζοῦμε παραμονές τῆς ἐλεύσεως τοῦ Ἀντιχρίστου καί τοῦ ἐρχομοῦ τῆς Δευτέρας Παρουσίας τοῦ Κυρίου μας»… μᾶς προειδοποιεῖ νά «ΠΡΟΣΕΞΩΜΕΝ γιατί σήμερα ζοῦμε ὅπως ἀκριβῶς ζοῦσαν οἱ ἄνθρωποι στήν ἐποχή τοῦ Νῶε»… μᾶς ἐφιστᾶ τήν προσοχή νά μήν ΑΠΙΣΤΗΣΟΥΜΕ στήν πραγματικότητα καί στά «ΣΗΜΕΙΑ ΤΩΝ ΚΑΙΡΩΝ», «ὅπως τότε πού κανείς δεν πίστευε τόν Νῶε, ὁ ὁποῖος ἐνῶ προειδοποιοῦσε ὅτι ἔρχεται ὁ Κατακλυσμός, αὐτοί ἀπιστοῦσαν, γελοῦσαν καί τόν κορόϊδευαν, ἀλλά ὅμως τελικά ἦλθε ο κατακλυσμός καί χάθηκαν ὅλοι»… καί τέλος τονίζει κάτι πολύ σπουδαῖο καί σημαντικό πού δυστυχῶς διαφεύγει τήν προσοχή ὅλων τῶν σημερινῶν χριστιανῶν τό ὅτι «ἡ Δευτέρα Παρουσία θά ἔλθει ΑΙΦΝΙΔΙΑ, ΞΑΦΝΙΚΑ καί δυστυχῶς οἱ ἄνθρωποι ΔΕΝ πρόκειται νά ἀντιληφθοῦν ὅτι ἔρχεται τό ΤΕΛΟΣ, ὅπως ἀκριβῶς συνέβει καί τότε ἐπί Νῶε». 
Ἄς δοῦμε ὅμως τί ἀκριβῶς μᾶς λέγει ἀπό τό 1986 ἀκόμη: 

«Περί Εἰδωλολατρείας Ε΄ – Μάθημα 17ον»

Ευρισκόμαστε λοιπόν παιδιά εις το φαινόμενο του ειδώλου της ευημερίας. Είναι πολύ δύσκολα να βγάλει κανείς από τη ζωή του τα είδωλα. Τόσο δύσκολο είναι αρκεί να σας θυμίσω ένα μικρό παράδειγμα…
(…)
…Ξέρετε στην εποχή του Νώε υπήρχε ευημερία, πολλή ευημερία και οι άνθρωποι έτρωγαν και έπιναν και αμάρταναν. Και ήρθε ξαφνική η καταστροφή.
Το διαβάζουμε στην Αγία Γραφή. Το επαναλαμβάνει ο Κύριος στην Καινή Διαθήκη, «όπως στις ημέρες του Νώε έτρωγαν, έπιναν παντρευόντουσαν αμέριμνοι  μέσα εις την πολλή τους ευημερία και ήρθε ξαφνική η καταστροφή τους», ο όλεθρος ο Κατακλυσμός.
Βεβαίως δεν ήταν αιφνίδιος ο κατακλυσμός. Ξέρετε πόσο καιρό έκανε ο Νώε να φτιάξει την Κιβωτόν; 120 χρόνια. Και αυτό όχι επειδή τα μέσα της εποχής ήταν ατελή και για να γίνει ένα τεράστιο κατασκεύασμα όπως εκείνη η Κιβωτός της οποίας τα μέτρα μας δίνει η Αγία Γραφή πόσο μεγάλη ήτο εκείνη η Κιβωτός υπερωκεάνιο ολόκληρο ήταν, όχι μόνο για αυτό αλλά διότι ο Θεός μακροθυμούσε 120 χρόνια.
Όχι μόνον αυτό, εκείνη η κατασκευή της Κιβωτού εγίνετο ένα κήρυγμα μετανοίας. (Οι άνθρωποι ρωτούσαν τον Νώε):
-«Νώε τι φτιάχνεις;» 
-«Μία Κιβωτό» (απαντούσε ο Νώε)
-Σε τί θα σου χρειαστεί; 
-Ο Θεός θα καταστρέψει τον κόσμο, διότι ο κόσμος έγινε σαρκικός.
Τι είπε ο Θεός: «Ου μη καταμείνη το Πνεύμα μου εν αυτοίς, δια το είναι αυτούς σάρκα»
«Δεν θα μείνει το Πνεύμα μου το Άγιο ανάμεσά τους, γιατί οι άνθρωποι έγιναν σαρκικοί».
Μα θα πει κάποιος σάρκες δεν είμαστε; Ναι σάρκες είμαστε αλλά το πνεύμα μας έγινε σαρκικό, με σαρκικό φρόνημα ώστε να ζούμε μέσα σε αυτό το χώρο της ευημερίας και να μην λογαριάζουμε πια τίποτα. Και ήταν κήρυγμα μετανοίας, (η Κιβωτός) (ότι) θα καταστρέψει ο Θεός τον κόσμο επειδή ευημερεί και μετεβλήθει σε σαρκικότητα, μετέβαλε την ζωή του σε σαρκικότητα, έγινε σαρκικός ο κόσμος.
Και οι άνθρωποι γελούσαν. Και δεν περίμεναν (εννοείται να συμβεί ό,τι συνέβει και ό,τι τους έλεγε ο Νώε).
Τέλειωσαν τα 120 χρόνια και λέγει ο Θεός στον Νώε:
«Μπες τώρα μέσα (στην Κιβωτό)»… Και ο Νώε εισήλθε στην Κιβωτό…
Και έκλεισε ο Θεός από έξω την πόρτα της κιβωτού. Και αυτό δείχνει την τρυφερότητα του Θεού για εκείνους που έκλεισε μέσα στην Κιβωτό για να τους σώσει. Ήταν η σφραγίδα της ευλογίας. Εγώ σας κλείνω εδώ, για να σας φυλάξω.
Και ξέσπασε μετά ο Κατακλυσμός.
Για αυτόν τον κόσμο ήταν αιφνίδιος ο κατακλυσμός, αιφνιδία η απώλεια και η καταστροφή, ο όλεθρος, όχι δια τον Νώε, όχι για εκείνον!
Αλλά και σήμερα παιδιά θα λέγαμε ότι από την ειδωλολατρία της σάρκας και της ευημερίας λείπει το Πνεύμα το Άγιο. Και ο Χριστός ειδοποίησε και μας είπε ότι κατά τον ίδιο τρόπο θα γίνει και όταν πρόκειται να ξανάρθει.
Εγώ ειδοποιώ, και δεν ειδοποιώ εγώ, ειδοποιεί ο Χριστός:
Προσέξουμε, προσέξουμε. Ο Χριστός είπε:
«Όπως στις ημέρες του Νώε οι άνθρωποι έτρωγαν και έπιναν και παντρεύονταν και ζούσαν σαρκικότατα μέσα στο είδωλο στον χώρο της ευημερίας των, λατρεύοντας  το είδωλο της ευημερίας και ήρθε καταστροφή ξαφνική, έτσι θα γίνει και στις ημέρες του υιού του Ανθρώπου, δηλαδή όταν θα ξανάρθω εγώ».
Όπως στην εποχή του Λώτ… η καταστροφή των Σοδόμων  και των Γομόρρων έγινε σε ιστορικούς χρόνους , δηλαδή σε χρόνους που τους μετράμε διότι την εποχή του Νώε δεν είχαμε τον τρόπο να την μετρήσουμε πότε έγινε. Αλλά η καταστροφή των Σοδόμων και Γομόρρων έγινε το 2000 π.Χ. δηλαδή μόλις 4000 χρόνια μακριά από εμάς σήμερα και είναι αυτή η καταστροφή φοβερή. Υποδειγματική. Με πυρ και θείο καταστράφηκαν οι πόλεις αυτές. Μέχρι το 1000 μ.Χ. οι άνθρωποι μπορούσαν να δουν μέσα στην λίμνη στη Νεκρά θάλασσα στο βυθό τα κτίρια αυτών των πόλεων. Βεβαίως!
Και τι λέει τώρα ο Χριστός, αυτό το αξιοσημείωτο και σπουδαίο:
«Όπως τότε λέγει έτρωγαν, έπιναν, φύτευαν, πουλούσαν, αγόραζαν -λέει για τα Σόδομα και τα Γόμμορα- δεν λέει αμάρταναν, ευκόλως εννοείτε, ζούσαν μέσα σε αυτήν την ευημερία τους και την ξεγνοιασιά τους και ήρθε η καταστροφή, έτσι θα είναι και όταν Εγώ θα έρθω».
Δηλαδή τι θα πει αυτό: τις παραμονές της δικής μου ελεύσεως της δικής μου παρουσίας οι άνθρωποι θα δείχνουν το ίδιο πράγμα.
ΜΗΠΩΣ ΖΟΥΜΕ ΠΑΡΑΜΟΝΕΣ ΤΗΣ ΔΕΥΤΕΡΑΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣ; 
Γιατί βλέπουμε αυτό το φαινόμενο της ευημερίας σε μια παγκοσμία κλίμακα, αυτή η εγκατάλειψη του Θεού, η Αποστασία όπως λέει ο απόστολος Παύλος στους Θεσσαλονικείς. Θα έρθει πρώτα η Αποστασία μετά ο Αντίχριστος μετά ο Χριστός.
Πού ακούστηκε ποτέ στα χρονικά της Ελληνικής ιστορίας να έχουμε αθεΐα;
Ποτέ στα 2000 χρόνια Χριστιανισμού. ΠΟΤΕ!
Μήπως ετοιμάζουμε την Αποστασία που θα έρθει ο Αντίχριστος και μετά η Δευτέρα του Χριστού Παρουσία;
Για αυτό παιδιά γρήγορα να γκρεμίζουμε τα είδωλα αυτά μέσα από την  ψυχή μας. Αλλά μένουν και άλλα είδωλα στημένα μέσα στον Χριστιανικό μας χώρο που πρέπει να τα γνωρίζουμε, να τα επισημάνουμε και να τα γκρεμίζουμε.

Το βίντεο της ομιλίας

πηγή: agioskosmas.gr

Πηγή

Επέτειος χαράς ή οδύνης;

 ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΑΘΗΝΑΓΟΡΑΣ

70 χρόνια από την εκλογή στον Οικουμενικό Θρόνο 

 Επέτειος χαράς ή οδύνης;

 

Φυλλάδιο που εξέδωσε η "Σύναξη Κληρικών και Μοναχών" με αφορμή Διεθνές Συνέδριο με θέμα την επέτειο εκλογής του Αθηναγόρα στον Οικουμενικό Θρόνο και την ίδρυση του ΠΣΕ, που διοργανώνεται στη Θεσσαλονίκη 19-20.4.2018. 

Σύμφωνα με τη διδασκαλία της Εκκλησίας μας κάθε κεκοιμημένος, δίκαιος ή άδικος, παραδίδεται στη φιλάνθρωπη κρίση και το έλεος του Κυρίου μας.
Για το λόγο αυτό και η Εκκλησία μας κηδεύει όλους και μετά θάνατον δεν αναφέρεται πλέον στα αμαρτωλά πεπραγμένα και φυσικά δεν καταδικάζει κανένα μετά θάνατον. Η πάγια αυτή πράξη της Εκκλησίας μας έχει μόνο μία εξαίρεση: τους αιρετικούς!
Και αυτό, διότι, ενώ κάθε άνθρωπος με το θάνατό του σταματά να βλάπτει τους άλλους, δεν συμβαίνει το ίδιο με τον αιρετικό. Ο αιρετικός συνεχίζει να βλάπτει ψυχές ανθρώπων, διότι το αιρετικό και πλανεμένο φρόνημά του επιζεί και μετά το θάνατό του.
Έτσι, ως Χριστιανοί οφείλουμε να σιωπούμε και να μην ασχολούμαστε

Μία καταστρεπτική, προδοτική, εκδυτιστική καί εκλατινιστική πατριαρχία!

Ὁ μέγας οἰκουμενιστής Οἰκουμενικός Πατριάρχης κυρός Ἀθηναγόρας

 Πρωτοπρεσβ. Ἄγγελος Ἀγγελακόπουλος

Ἐν Πειραιεῖ 19-4-2018 

     Αὐτές τίς ἡμέρες, 19 καί 20 Ἀπριλίου 2018, διεξάγεται στήν Θεολογική Σχολή τοῦ Α.Π.Θ. διεθνές οἰκουμενιστικό συνέδριο μέ θέμα: «Ἀθηναγόρας καί Οἰκουμένη: 70 Χρόνια ἀπό τήν ἐκλογή τοῦ Πατριάρχη Ἀθηναγόρα στόν Οἰκουμενικό Θρόνο καί ἀπό τήν ἴδρυση τοῦ Π.Σ.Ε.»[1][1]. Σ’ αὐτό συμμετέχουν γνωστοί βετεράνοι καί νέοι οἰκουμενιστές κληρικοί καί λαϊκοί, ὅπως ὁ Σεβ. Μητρ. Ἀμορίου κ. Νικηφόρος, ὁ π. Γεώργιος Τσέτσης, ὁ Ἀριστείδης Πανώτης, ὁ Σεβ. Μητρ. Προύσης κ. Ἐλπιδοφόρος, ὁ κ. Μιλτιάδης Κωνσταντίνου, ὁ Σεβ. Μητρ. Μεσσηνίας κ. Χρυσόστομος, ὁ κ. Γρηγόριος Λαρεντζάκης, ὁ κ. Γεώργιος Λαιμόπουλος, ὁ Σεβ. Μητρ. Νέας Κρήνης καί Καλαμαριᾶς κ. Ἰουστῖνος, ἡ κ. Βασιλική Σταθοκώστα, ὁ κ. Στυλιανός Τσομπανίδης, ὁ κ. Διονύσιος Βαλαής, ὁ κ. Κωνσταντίνος Χρήστου, ὁ Σεβ. Μητρ. Νεαπόλεως καί Σταυρουπόλεως κ. Βαρνάβας, ὁ κ. Γεώργιος-Σπυρίδων Μάμαλος, ὁ κ. Βασίλειος Κουκουσᾶς καί ὁ κ. Παῦλος Σεραφείμ.

   Ἐπειδή θεωροῦμε ὅτι στό ἀνωτέρω οἰκουμενιστικό συνέδριο θά κυριαρχήσει ἡ παραπληροφόρηση, ἡ στρέβλωση τῆς ἀληθείας, ἡ ἀπήχηση διαχριστιανικῶν οἰκουμενιστικῶν θέσεων, σά νά ἔχει λησμονηθεῖ καί ἀπαληφθεί ἡ πραγματική ἱστορία, σά νά ἔχει γίνει ἱστορική κάθαρση καί γενοκτονία τῆς μνήμης, μέ ἀποτέλεσμα νά δίδεται μιά μεροληπτική εἰκόνα τῶν πραγμάτων καί τῶν γεγονότων περί κυροῦ Ἀθηναγόρα, γιά τόν λόγο

Όλο και λιγότερο (οι ...αντι-Οικουμενιστές) αναφέρονται στην Οικουμενιστική ...λαίλαπα!

 Πρωτοπρ. Γεώργιος Μεταλληνός:

Η εθνική μας άμυνα εις την

«Νέαν Εποχήν»

 

Γράφει ο π. Γεώργιος Δ. Μεταλληνός

     Στην μακρά ιστορική μας πορεία η άμυνα υπέρ Πατρίδος νοείται ως υπέρτατο καθήκον και θυσία για το Έθνος, για την υπεράσπιση της τιμής, της ανεξαρτησίας και της ιστορικής συνέχειάς του. Νοεί­ται παράλληλα ως εθνική αυτοπροστασία, με την διαφύλαξη των συνόρων της Πατρίδας υπό την διπλή έννοιά τους, την γεωγραφική και την συνειδησιακή-καρδιακή. Αυτό σημαίνει διάσωση των ορίων της εθνικής μας ύπαρξης και συνάμα δυνατότητα συνέχειας της ταυτότητάς μας με όλα τα συστατικά της, χωρίς τα οποία ούτε η διάσωση των γεωγραφικών μας συνόρων είναι δυνατή. 

    Μόνο ο ψυχικά αλλοτριωμένος Ελληνισμός είναι ευάλωτος, και αυτό το έχουν κατανοήσει και οι διάφοροι εχθροί μας, παλαιότεροι και νεώτεροι, που μπορεί να εμφανίζονται συχνά ως φίλοι και σύμμαχοί μας. Γι’ αυτό η άλωση