Η Δεσποτοκρατια σε ολο της το μεγαλειο.

      H εξοντωσι ενος σπουδαιου κληρικου,

του πιο φτωχου της περιοχης, απο τον δεσποτη Ακαρνανιας ΚΟΣΜΑ. 

Η Δεσποτοκρατια σε ολο της το μεγαλειο.

Σεβασμιώτατε, προσέξτε. Γίνατε Ἐπίσκοπος γιὰ νὰ σωθεῖτε ἢ γιὰ νὰ χάσετε τὴν ψυχή σας; Δὲν σᾶς ἀναγνωρίζουμε; Θυμηθεῖτε τὴ σχετικὴ συζήτησή μας, ὅταν σᾶς πρωτοσυνάντησα μετὰ τὴν χειροτονία σας. «Ὁ Θεὸς νὰ φυλάξει», μοῦ εἴπατε τότε. Θυμηθεῖτε, ὅσα περὶ Οἰκουμενισμοῦ μοῦ εἴπατε στὴν κατασκήνωση τῆς Μητροπόλεώς σας στὴ Ρίζα καὶ δὲν τὰ πραγματοποιήσατε.

Εἴχαμε γιὰ σᾶς ἀγαθὲς ἐλπίδες. Ὁ ἐντόπιος κληρικαλισμός, ὅμως, ἡ συγγενοκρατία καὶ τὸ Δεσποτικὸ κατεστημένο, ποὺ ὡς ἀρχιμανδρίτη σᾶς κυνήγησε, ὡς Ἐπίσκοπο σᾶς ἔκανε "σὰν τὰ μοῦτρα του".

Ἄνθρωποι, ποὺ πρὶν σᾶς θαύμαζαν, ὄχι γιὰ τὴ θεολογική σας κατάρτηση, ἀλλὰ γιὰ τὴν ταπείνωση ποὺ δείχνατε (γνωρίζοντας ὅτι εἴμαστε συνοικότροφοι καὶ ἐπικοινωνούσαμε ὅταν ὑπηρετοῦσα στὸ Μεσολόγγι), ἔχουν ἐκπλαγεῖ μὲ τὴν ὀβιδιακὴ μεταμόρφωσή σας καὶ μὲ στενοχώρια μοῦ τὸ λένε. Καὶ τὰ χρεώνουν ὅλα σὲ κάποιο παπα-Χρῆστο τοῦ Ἀγρινίου.

Σεβασμιώτατε, τὴν εὐθύνη ἀπέναντι στὸ Θεὸ τὴν ἔχετε ἐσεῖς. Δὲν τὴν ἔχει οὔτε ὁ «κάποιος» παπα-Χρῆστος, οὔτε "ὁ Σωτήρ". Ἡ ἀβουλία σας θυμίζει τὸν ἄλλο ἐκεῖνο Ἀρχιερέα Ἠλί.

Θὰ τοῦ μοιάσετε;

Μὲ πόνο ψυχῆς, γιὰ ἕνα πνευματικὸ ἀδελφό, γιὰ ἕνα  πνευματικὸ Πατέρα, ποὺ σὲ κρίσιμες στιγμὲς στάθηκε ἀρωγός, γράφηκαν τὰ παραπάνω. Δημοσιεύουμε τὸ κείμενο ποὺ βρήκαμε στὸ διαδίκτυο. Γνωρίζαμε ἐδῶ καὶ μῆνες τὴν περίπτωση, ἀλλὰ δὲν θέλαμε νὰ τὸ πιστέψουμε.

Π.Σ.

 Πηγή: agonasax.blogspot.gr

      Αναγνωρίζει άραγε ο Σεβασμιώτατος κ. Κοσμάς τον εαυτό του

μέσα σ’ αυτό το  όργιο βαρβαρότητας και βαναυσότητας;

     Γιατί ένα μεγάλο μέρος του λαού της

Αιτωλοακαρνανίας δεν μπορεί πλέον

να τον αναγνωρίσει!!!

Τα περισσότερα φίδια, δαγκώνουν, όταν τα ενοχλήσουν. 

 Υπάρχουν όμως, κάποια που επιτίθενται ακόμη και από απόσταση. 

Επειδή, όπως λένε, θέλουν ν’ απαλλαγούν απ’ το δηλητήριο. 

Ε, λοιπόν, σ’ αυτή την κατηγορία ανήκουν και οι ρουφιάνοι.

Αν δεν κατασπαράξουν κάποιον μπορεί και να σκάσουν. 

Και αλίμονο στα θύματά τους, αν συμβεί να βρίσκουν κάποιους έτοιμους να τους ακούνε και να γίνονται ευπειθείς εκτελεστές των δολοφονικών τους σχεδίων. 

Γεγονός, που συμβαίνει, συχνά, δυστυχώς, μεταξύ των εκπροσώπων της δεσποτοκρατίας.

Οι σοβαροί επίσκοποι σ’ αυτές τις περιπτώσεις λένε στους ρουφιάνους:

Θα ’ρθεις μια άλλη μέρα, που θα καλέσω και αυτόν, που κατηγορείς, να ιδούμε, σε αντιπαράσταση, ποια είναι η αλήθεια. 

Οπότε ο ρουφιάνος, μαθημένος να δολοφονεί και όχι ν’ αντιμετωπίζει, κατά πρόσωπο, τα θύματά του, εξαφανίζεται, κατά κανόνα, και τελειώνει εκεί το ζήτημα. 

Αλλά, αν συμβαίνει ο δεσπότης να είναι ευάλωτος στις ρουφιανοδοσοληψίες, τότε ουαί και αλίμονο στη Μητρόπολη και τους παπάδες…

Κάπου εβδομήντα, όπως έλεγε καθηγητής Πανεπιστημίου, παπάδες, και μάλιστα μορφωμένοι, εξαναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τη Μητρόπολη Αιτωλοακαρνανίας, κατά την περίοδο της αρχιερατείας του προηγούμενου δεσπότη. 

Μεταξύ των οποίων και οι αείμνηστοι ιεροκήρυκες, Θεόκλητος Φεφές και Πάμφιλος Παοαγιάννης. 

 Προφανώς, επειδή έτσι αποφάσιζαν και διέταζαν κάποιοι ρουφιάνοι.

Και, το χειρότερο, στις περιπτώσεις αυτές, είναι ότι ο λαός (οι χριστιανικές, για παράδειγμα, οργανώσεις και οι ενορίτες), που οι κληρικοί αυτοί υπηρετούσαν, δεν αντιδρούσαν, αλλά αποδέχονταν όλες αυτές τις αυθαιρεσίες. 

Πάντα με τη λογική ότι ο δεσπότης μπορεί, πέρα από κάθε λογική και ηθική δεοντολογία, να κάνει ο, τι θέλει.

Τους βγήκε όμως ανάποδα η περίπτωση του παπα-Χριστόφορου Μουτάφη.

Ο οποίος, όπως ξανά ’γράψαμε (18-8-13), ήταν η ψυχή και η καρδιά για την ανοικοδόμηση του πανέμορφου ναού της Αγίας Βαρβάρας Αγρινίου. 

Και τον οποίο, όταν αποπερατώθηκε το έργο, επεχείρησαν να τον διώξουν, για να βάλουν στη θέση του κάποιον «ημέτερο».

Αλλά βρήκαν μπροστά τους, τείχος αμετακίνητο την κάθετη άρνηση του λαού.

Και, επειδή δεν μπορούσαν να τα βάλουν με το λαό, έστησαν, σε βάρος του παπα-Χριστόφορου, ολόκληρη μηχανή ηθικής και δικαστικής εξόντωσης.  Τον παρέπεμψαν στα επισκοπικά (δηλαδή, τον εαυτό τους!!!) δικαστήρια. 

Ακόμη και στα συνοδικά. 

Αλλά δεν τόλμησαν να τον καταδικάσουν με βάση τις αντιδεοντολογικές μεθοδεύσεις και ανερμάτιστες κατηγορίες, που επιστράτευσαν.

Ενώ, στο μεταξύ συκοφαντικά λιβελογραφήματα διαβάζονταν εναντίον του στους ναούς και δημοσιεύονταν στον τοπικό Τύπο. 

Μεταξύ των οποίων αποκορύφωμα ήταν κάποιο, που υπέγραψαν  κάπου δεκαεφτά παπάδες. 

Για να αναγκαστεί ο παπα-Χριστόφορος να υποβάλει μήνυση εναντίον τους. 

Με αποτέλεσμα να καταδικαστούν πρωτόδικα σε 5μηνη φυλάκιση και να αθωωθούν στο Εφετείο, «κρίμασιν οις Κύριος οίδεν». 

Είναι δε αξιοσημείωτο πως μεταξύ των δεκαεφτά παπάδων ήταν και ο τότε και τώρα Αρχιερατικός Επίτροπος Αγρινίου π. Χρήστος Παπαχρήστος, αδελφός του σημερινού Μητροπολίτη.

Αφότου ο σημερινός Μητροπολίτης ανέλαβε-φθινόπωρο του 2005-τα ηνία της Μητρόπολης το καθεστώς τους ρουφιανοκρατίας λούφαξε, προς στιγμήν. 

Μέχρις ότου ανασυνταχθεί και επανέλθει δριμύτερο. 

Και επανήλθε με το πρόσχημα ότι τα οικονομικά της ενορίας  της Αγίας Βαρβάρας πήγαιναν απ’ το κακό στο χειρότερο. 

Γεγονός, για το οποίο την αποκλειστική ευθύνη είχε και έχει το καθεστώς της ρουφιανοκρατίας και δεσποτοκρατίας, που διέλυσαν την ενορία. 

Με αποτέλεσμα ο αρχικός ζήλος των ενοριτών να υποστεί ανεπανόρθωτη καθίζηση.

Και βέβαια το καθεστώς της ρουφιανοκρατίας δεν δίστασε να ρίξει την ευθύνη στο θύμα του. 

Διασπείροντας τη βδελυρή  συκοφαντία ότι ο παπα-Χριστόφορος είχε ανοίξει οπή στο παγκάρι, απ’ την οποία υπεξαιρούσε τα χρήματα. 

Και η Μητρόπολη, ανεξέταστα και παράνομα, έσπευσε να αντικαταστήσει το εκκλησιαστικό συμβούλιο. 

Σύμφωνα, όπως φαίνεται, με τη θέληση του καθεστώτος της ρουφιανοκρατίας και ασφαλώς χωρίς τη γνώμη του οικείου ιερέα. 

Με αποτέλεσμα να κάμουν την ιερατική του διακονία κόλαση και μαρτύριο.

Αφού, όπως λέγεται, κάποιοι εκπρόσωποι του παράνομου Εκκλησιαστικού Συμβουλίου τον χλεύαζαν, τον πρόσβαλλαν («ρε τίποτα», «ρε πουλημένε», κλπ), τον ενέπαιζαν. 

Ακόμη και έφτυναν σε βάρος του. 

Καυχόμενοι ότι δεν μπορεί να τους κάνει κανείς τίποτε, γιατί είναι διορισμένοι απ’ τη Μητρόπολη. 

Ενώ από το άλλο μέρος ο Μητροπολίτης τον πειθανάγκαζε να σκύψει κάτω απ’ το καθεστώς αυτό  της αυθαιρεσίας και του ηθικού λιντσαρίσματος.

Και, σαν να μην έφταναν όλα αυτά, την Κυριακή (15-9-13) του έκαμαν και ατιμωτική καθαίρεση. 

Εκπρόσωπος του Μητροπολίτη ανακοίνωσε ενώπιον του κατάπληκτου εκκλησιάσματος, ότι του αφαιρούν την προεδρία, για να την δώσουν σε κάποιον νεαρό ιερέα. 

Καθώς το εκκλησίασμα ξεσπούσε σε επευφημίες υπέρ του παπα-Χριστόφορου, φωνάζοντας «άξιος-άξιος», ενώ αποδοκίμαζε εντονότατα το νέο ρουφιανοκρατικό πραξικόπημα.

Και μπαίνει το εύλογο ερώτημα:

Αναγνωρίζει άραγε ο Σεβασμιώτατος κ. Κοσμάς τον εαυτό του μέσα σ’ αυτό το όργιο βαρβαρότητας και βαναυσότητας; 

Γιατί ένα μεγάλο μέρος του λαού της Αιτωλοακαρνανίας δεν μπορεί πλέον να τον αναγνωρίσει!!! 

Και αναρωτιέται μήπως η πληγή του 15ετούς ανίατου μένους κατά του έντιμου παπα-Χριστόφορου βρίσκεται κάπου στις παρυφές του περιβάλλοντός του…

παπα-Ηλίας

"Πας άνθρωπος μισήσας τον αδελφόν αυτού, εχωρίσθη από Χριστού" (άγ. Σιλουανός ο Αθωνίτης)

 

Η διδασκαλία του αγ.Σιλουανού του Αθωνίτου

περί της προς τον πλησίον στάσεως

 
Στις 24 Σεπτεμβρίου η Εκκλησία τιμά τη μνήμη του αγίου Σιλουανού του Αθωνίτου

ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΠΛΗΣΙΟΝ ΣΤΑΣΕΩΣ

Έκαστος των ανθρώπων βλέπει εις τους άλλους εκείνο μόνον, το οποίον δια της πνευματικής αυτού πείρας εγνώρισε περί εαυτού του ιδίου. Δια τούτο η στάσις του ανθρώπου έναντι του πλησίον είναι ασφαλές σημείον του βαθμού αυτογνωσίας εις τον οποίον έφθασεν.

Όστις έμαθεν εξ εαυτού αφ’ ενός μεν εις ποίον βάθος, εις ποίαν έντασιν δύνανται να φθάσουν αι οδύναι του ανθρωπίνου πνεύματος, όταν χωρισθή από του φωτός της αληθινής υπάρξεως, αφ’ ετέρου δε το μεγαλείον του ανθρώπου όταν ευρίσκηται εν τω Θεώ, εκείνος γνωρίζει ότι εκάστη ανθρωπίνη ύπαρξις έχει αιωνίαν αξίαν, μεγαλυτέραν όλου του άλλου κόσμου. Γνωρίζει την αξίαν του ανθρώπου, γνωρίζει ότι αγαπητός ενώπιον του Θεού είναι έκαστος των «ελαχίστων τούτων» (Ματθ. κε’ 40). Και ως εκ τούτου ποτέ, ούτε και εσωτερικώς, δεν λογίζεται τον φόνον, δεν επιτρέπει εις εαυτόν να προξενήση βλάβην εις τον πλησίον ή έστω και να θλίψη αυτόν.

Όστις «απλώς πιστεύει» ή ησθάνθη εν εαυτώ μόνον μετρίαν τινα χάριν και ασαφώς εισέτι «προσδοκά» την αιωνίαν ζωήν, ούτος κατά το μέτρον της προς τον Θεόν αγάπης αυτού φυλάττει εαυτόν από της αμαρτίας, αλλ’ η αγάπη αυτού είναι ατελής και δύναται να προσβάλη τον αδελφόν.

Και όστις ασπλάγχνως «χάριν του ιδίου συμφέροντος» ζημιοί τους άλλους ή και διαπράττει φόνον, ούτος είτε εξομοιώθη προς τα κτήνη και εν τω βάθει αυτού αυτογινώσκει εαυτόν όντα θηριόμορφον, τουτέστι δεν πιστεύει εις την αιώνιον ζωήν, είτε ίσταται εν οδώ δαιμονιώδους πνευματικότητος.

Ο ίδιος ο Γέρων (ο άγιος Σιλουανός), δια της εις αυτόν εμφανίσεως του Χριστού, έμαθε να διαβλέπη εις έκαστον την εικόνα του Θεού. Τους ανθρώπους εν γένει εδέχετο ως τέκνα Θεού, ως φορείς του Αγίου Πνεύματος. Το Πνεύμα το Άγιον, ως Πνεύμα και Φως της Αληθείας, ζη εν τινι μέτρω εν εκάστω και «φωτίζει πάντα άνθρωπον». Εκείνος δε, όστις διαμένει εν τη χάριτι, βλέπει αυτήν και εις τους άλλους. Όστις όμως δεν αισθάνεται εντός αυτού την χάριν, ούτος και εις τους άλλους δεν βλέπει αυτήν. Έλεγεν ότι εκ του τρόπου, καθ’ όν ο άνθρωπος προσδέχεται τον πλησίον αυτού, δύνασαι να κρίνης περί του βαθμού της χάριτος την οποίαν φέρει εν εαυτώ: «Εάν ο άνθρωπος βλέπη εις τον αδελφόν αυτού την παρουσίαν του Αγίου Πνεύματος, σημαίνει ότι και ο ίδιος έχει μεγάλην χάριν. Εάν τις όμως μισή τον αδελφόν αυτού, σημαίνει ότι ο ίδιος κατέχεται υπό πονηρού πνεύματος».

Τούτο το τελευταίον δια τον Γέροντα ήτο εντελώς αναμφίβολον. Είχε βαθείαν συνείδησιν ότι πας άνθρωπος μισήσας τον αδελφόν αυτού, οιοσδήποτε και αν είναι, κατέστησε την καρδίαν αυτού κατοικίαν πνεύματος πονηρού και ούτως εχωρίσθη από του Χριστού.

(Αρχιμανδρίτου Σωφρονίου, Ο Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης, Ιερά Σταυροπηγιακή Μονή Τιμίου Προδρόμου, Έσσεξ Αγγλίας 1999, σελ. 80).

Πηγή: Θρησκευτικά
 

Οι καρδινάλιοι ετοιμάζονται να έρθουν για "εκκλησιαστικές" επαφές και στην Ελλάδα;

Ο ασπασμός της ΕΝΟΤΗΤΟΣ της ΠΙΣΤΕΩΣ, για τους Οικουμενιστές φίλημα και προπομππός της εσχάτης προδοσίας!

Το να μη δίνεις, χειρότερο από το να κλέβεις!

Εορτάζουμε τους επί Βέκκου μαρτυρήσαντες, αρνούμενοι να τους μιμηθούμε!

Η  ΘΗΡΙΩΔΙΑ  ΤΟΥ  ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ  ΒΕΚΚΟΥ

ΟΙ  ΕΠΙ  ΒΕΚΚΟΥ  ΜΑΡΤΥΡΗΣΑΝΤΕΣ

Ο  ΣΗΜΕΡΙΝΟΣ  ΔΙΑΔΟΧΟΣ  ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ

Ἡ περίπτωση τῶν σήμερα (καὶ τὴν 5η Δεκεμβρίου) ἑορταζομένων Ἁγιορειτῶν Ὁσιομαρτύρων  ἐπὶ Βέκκου μαρτυρησάντων, δίνει κάποια ἀπάντηση σὲ κάθε καλοπροαίρετο, γιὰ τὴ στάση μας ἀπέναντι τῶν αἱρετικῶν Οἰκουμενιστῶν.

Στὸ «Συναξάριο» διαβάζουμε:

«Οἱ Ἅγιοι Ὅσιοι Μάρτυρες, οἱ ἐν τοῖς κελλίοις τοῦ Ἄθω κατοικοῦντες, οἱ τοὺς Λατινόφρονας ἐλέγξαντες, τὸν Βασιλέα, φημί, Μιχαὴλ καὶ τὸν Πατριάρχην Βέκκον, ὁ μὲν πρῶτος ἀγχόνῃ, οἱ δὲ λοιποὶ ξίφει τελειοῦνται». Οἱ στίχοι ἐξάλλου του Συναξαρίου ἀναφέρουν: «Τῇ τῶν ὁσίων πληθύι γνώμη μία, ὑπὲρ πατρῴων δογμάτων τεθνηκέναι».

Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως τότε ἦταν ὁ Ἰωάννης Βέκκος. Καὶ ὅμως οἱ Ἅγιοι ἀρνήθηκαν νὰ ἀποδεχθοῦν, ὅσα συναποφάσισε μὲ τοὺς Λατίνους ἡ διὰ τοῦ κανονικοῦ Πατριάρχου Βέκκου ἐκφραζομένη Ἐκκλησία· καὶ μάλιστα, αὐτὰ ποὺ ἀρνήθηκε τότε ὁ Βέκκος, ἦσαν «μικρότερης» σημασίας, ἐκείνων ποὺ ἀρνοῦνται σήμερα οἱ Οἰκουμενιστές.

Ποιά εἶναι αὐτὰ ποὺ συμφωνήθηκαν τότε; Ἦσαν «τό πρωτεῖον, ἡ Ἔκκλητος καί ἡ μνημόνευσις»^[1]. Ἀντίθετα, στὸ δογματικὸ θέμα Πίστεως τῆς ἐκπορεύσεως τοῦ Ἁγίου Πνεύματος (τὸ filioque), δὲν ὑπῆρξε καμία συμφωνία.

Σήμερα, λοιπόν, τί συμβαίνει; Ὑπάρχει πάλι ἕνας κανονικὸς Πατριάρχης, ὁ Βαρθολομαῖος (μὲ τὴν περὶ αὐτὸν καὶ ἀπὸ αὐτὸν κατευθυνόμενη κανονικὴ Σύνοδο τοῦ Πατριαρχείου), ὁ ὁποῖος

α) Μόλις καὶ ἀπέτυχε νὰ περάσει τὸ "μεταλλαγμένο" Πρωτεῖο στὴν Κύπρο καὶ στὴν Βιέννη (οἱ μεθοδεύσεις συνεχίζονται),

β) Ὁ Πάπας μνημονεύτηκε ὡς κανονικὸς Ἐπίσκοπος στὸ Φανάρι τὸ 2006, συνεχίζεται δὲ ἡ ἀναγνώρισή του (στὸ ἐπίπεδο τοῦ «λαϊκοῦ» Οἰκουμενισμοῦ) μὲ τοὺς ἀσπασμοὺς σὲ ἐπίπεδο Πατριάρχη καὶ τὰ χειροφιλήματα (ἀπὸ Ἐπισκόπους, ὅπως πρόσφατα ἀπὸ τὸν  Ζηζιούλα), μὲ τὶς συμπροσευχές κ.λπ.

γ) Ἐνῶ, ὅμως, αὐτὰ εὑρίσκονται στὸ στάδιο τῆς σταδιακῆς ἐφαρμογῆς, ἄλλα σοβαρότερα θέματα δογματικὰ ἔχουν γίνει ἀποδεκτὰ ἀπὸ τοὺς Ὀρθοδόξους (ποὺ τότε δὲν εἶχαν γίνει ἑως τώρα) μὲ συμφωνίες ποὺ μᾶς δεσμεύουν καὶ πού, παρὰ τὶς ἔντονες διαμαρτυρίες, δὲν ἀποσύρονται!

Ποιά εἶναι αὐτά;

Ἡ ἀναγνώριση τῶν αἱρέσεων (τοῦ Παπισμοῦ καὶ τῶν Προτεσταντῶν) ὡς Ἐκκλησιῶν καὶ τῶν Ἐπισκόπων τους ὡς φορέων τῆς χάριτος,  καὶ ἡ ἀναγνώριση τῶν μυστηρίων τους στὶς συμφωνίες τοῦ Σάμπεζυ, Μπαλαμάντ, Πόρτο Ἀλέγκρε.

Βέβαια, τώρα δὲν ἔκαναν τὸ ἴδιο λάθος νὰ συγκαλέσουν Σύνοδο, ἀλλὰ διὰ ἄλλης «πονηρᾶς ὁδοῦ», ἁλώνουν τὴν Ἐκκλησία καὶ ἀλλοιώνουν προοδευτικὰ τὴν συνείδηση τοῦ ὀρθοδόξου λαοῦ.

Καὶ στὸ τέλος ποιός θὰ βρεθεῖ νὰ ἀντιδράσει;

Ὁ λαὸς ποὺ εὐνουχίζεται ἀπὸ πνευματικοὺς καὶ Ἐπισκόπους μὲ τὴν κληρικαλιστικὴ διδασκαλία περὶ ὑπακοῆς  κ α ὶ  στοὺς αἱρετίζοντες Ἐπισκόπους, ἐπειδὴ κάποια Σύνοδος δὲν τοὺς καθαίρεσε ἀκόμη;

Ἢ οἱ κληρικοί πού, ὅταν δὲν οἰκουμενίζουν καὶ δὲν ἐπικαλοῦνται τὴν συνειδητὴ ἰδεολογικὴ «ὑπακοὴ» στὸν Δεσπότη», διαλαλοῦν δεξιὰ καὶ ἀριστερά, πὼς ἐγὼ ὑπάλληλος εἶμαι, δὲν μπορῶ νὰ τὰ βάλλω μὲ τὸ Δεσπότη;

__________________________

[1] «Μᾶς τά ἀναφέρει ὁ Ἀνδρ. Δημητρακόπουλος παίρνοντας τά ἱστορικά στοιχεῖα ἀπό τούς ἱστορικούς Νικηφόρο Χοῦμνο καί Παχυμέρη: «Δέχεται λέγει τήν πρεσβείαν ἀσμένως ὁ Πάπας καί ὑπισχνεῖται ραδίως ἐκτελέσειν ὁπόσα κατά βούλησίν ἐστι τῷ βασιλεῖ· καί πέμπει μετά τῶν βασιλικῶν πρέσβεων εὐθύς τούς δεξομένους καί συμβιβάσοντας τήν κοινωνίαν. Ἦκον οὖν, καί γέγονεν ἡ κοινωνία ἐφ’ ὅρῳ τριῶν κεφαλαίων· ἑνός μέν ἐν ταῖς ἱεραῖς ὑμνῳδίαις τόν Πάπαν εἰς τά δίπτυχα μνημονεύεσθαι ὁμοῦ τοῖς ἑτέροις τέτρασι Πατριάρχαις· δευτέρου δέ τῆς ἐκκλήτου· τοῦτο δέ ἐστιν ἐξεῖναι τῷ βουλομένῳ καθάπερ εἰ μεῖζον καί ἐντελέστερον ἀνατρέχειν δικαστήριον τό τῆς παλαιᾶς Ρώμης· καί τρίτου τοῦ πρωτεύειν ἐν ἅπασι. Περί δέ τῆς προσθήκης, ἥν ἐκεῖνοι περί τό ἱερόν καινοτομοῦσι Σύμβολον, ἤ περί ἄλλης οἱασοῦν ὑποθέσεως ἀναγκαστικῆς τις ἔρις τέως οὐ συνηνέχθη» (σελ. 94) (Τρικαμηνᾶ Εὐθ., ἱερομονάχου, Ἀπάντηση στὴν Ἱ. Μητρόπ. Πειραιῶς).

"Ο δε Ιησούς εσιώπα"!

Αλώνεται και η Εκκλησία της Βουλγαρίας από το Π.Σ.Ε.;

   

Ο ΕΦΙΑΛΤΗΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ:

ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΗ  ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ  ΔΙΧΩΣ  ΟΡΙΑ

ἢ

Οταν ο λυκος ξαναφορα την προβια του

κ. ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΕ, SCRIPTA MANENT

(τὰ γραπτὰ μένουν)

ΚΑΙ ΜΑΡΤΥΡΟΥΝ ΤΙΣ ΑΙΡΕΤΙΚΕΣ ΣΑΣ ΔΟΞΑΣΙΕΣ

Ἐπίκειται, ἄραγε, ἡ ἐνεργὸς συμμετοχὴ τῆς Ἐκκλησίας τῆς Βουλγαρίας στὸ ἅρμα τοῦ Οἰκουμενισμοῦ;

Ὅταν δὲν αἱρετίζει «ἔργοις καὶ λόγοις» ὁ ἄρχων τοῦ Φαναρίου καὶ συνάρχων τῆς Παναιρέσως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἐπιδίδεται στὸ ἔργο τῆς ὑποκρισίας, θυμίζοντάς μας τοὺς Φαρισαίους καὶ τοῦς Ἀρχιερεῖς τῆς ἐποχῆς τοῦ Χριστοῦ. Δὲν χρησιμοποίησε ὑψηλὴ θεολογικὴ ἐπιχειρηματολογία ὁ Κύριος, γιὰ νὰ τοὺς ἀποστομώσει. Ἐξαπέλυσε ἐναντίον τους τὰ φοβερὰ «οὐαί», ἁπλῶς περιγράφοντας τὸ φθοροποιό τους ἔργο: «Οὐαὶ ὑμῖν, γραμματεῖς καὶ Φαρισαῖοι ὑποκριταί, ὅτι κλείετε τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων· ὑμεῖς γὰρ οὐκ εἰσέρχεσθε, οὐδὲ τοὺς εἰσερχομένους ἀφίετε εἰσελθεῖν».

Σὲ ἄλλη στιγμὴ ἀναφερθήκαμε μὲ κάποιες λεπτομέρειες στὶς αἱρετικὲς πράξεις καὶ τὰ λόγια τοῦ ἀρχηγέτη τῆς αἱρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, Πατριάρχη Βαρθολομαίου. (Ἂν καὶ αὐτὸ εἶναι ἔργο τῶν ποιμένων καὶ θεολόγων, ποὺ τὸ ἀποποιοῦνται, ἀσχολούμενοι «μόνο» –ὅπως λένε– μὲ τὴν σωτηρία τῶν ψυχῶν, λὲς καὶ ἡ προφύλαξη ἀπὸ τὴν αἵρεση δὲν ἔχει σχέση μὲ τὴν σωτηρία τῶν ψυχῶν τοῦ ποιμνίου!).

Ἐδῶ σύντομα θὰ ἐπισημάνουμε τὴν πατριαρχικὴ ὑποκρισία, ποὺ ἄλλα κάνει καὶ ἄλλα λέγει, καὶ ποὺ «μεταβάλλει τὸ “ὁμολογιακό” του πρόσωπο»,  ἀνάλογα μὲ τὸ ἀκροατήριο στὸ ὁποῖο ἀπευθύνεται, ὅπως εὔστοχα εἶχε ἐπισημάνει ὁ ἀείμνηστος Ἰωάννης Κορναράκης.

Ἀφοῦ, λοιπόν, τόσο ὠμὰ προκάλεσε ὁ κ. Βαρθολομαῖος τὴν Ὀρθόδοξη συνείδηση –στὴν πρόσφατη ὁμιλία του στὴν Βουλγαρία– στοχεύοντας μάλιστα νὰ παρασύρει τὴν Ἐκκλησία τῆς Βουλγαρίας νὰ ἀλλάξει τακτικὴ καὶ νὰ εἰσέλθει ἐνεργὰ στὸ ἅρμα τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, θὰ παρουσιάσουμε κάποιες ἀπὸ τὶς ἐνέργειές του καὶ κάποια γεγονότα ποὺ ἔγιναν ἐπὶ Πατριαρχείας του (τὰ ὁποῖα δὲν ἀπέτρεψε, ἀντίθετα εὐνόησε), διὰ τῶν ὁποίων φαίνεται ὅτι ἐπιδιώκει τὴν ἐπικράτηση τῆς αἱρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, συνεργῶν στὴν μεταβολὴ θεμελιωδῶν ἀρχῶν τῆς Πίστεως. (Τὰ περισσότερα περιλαμβάνονται στὸ τευχίδιο ποὺ ἐκδόσαμε «Περὶ Ἀποτειχίσεως...»):

A. Μὲ τὴν Συμφωνία τοῦ Σαμπεζὺ (1991) καὶ τοῦ Μπάλαμαντ (1993)[1]. Μὲ αὐτήν,  ἀποδέχτηκε τὸ Πατριαρχεῖο τὸ «κοινὸ βάπτισμα» μὲ τοὺς παπικούς, ὡσὰν νὰ ἔχουν καὶ οἱ αἱρέσεις ἔγκυρο Βάπτισμα καὶ νὰ παρέχουν καὶ αὐτὲς σωτηρία. Στὸ κείμενο διαβάζουμε: «Ἀπὸ τὶς δύο πλευρὲς ἀναγνωρίζεται ὅτι αὐτὸ ποὺ ὁ Χριστός ἐνεπιστεύθη στὴν Ἐκκλησία Του —[δηλαδή], ὁμολογία τῆς ἀποστολικῆς πίστεως, συμμετοχὴ στὰ ἴδια μυστήρια…, ἀποστολικὴ διαδοχὴ τῶν Ἐπισκόπων— δὲν δύναται νὰ θεωρῆται ὡς ἡ ἰδιοκτησία τῆς μιᾶς μόνον ἀπὸ τὶς Ἐκκλησίες μας. Στὰ πλαίσια αὐτὰ εἶναι προφανὲς ὅτι κάθε εἴδους ἀναβαπτισμὸς ἀποκλείεται».

Ὁ Μητροπολίτης Περγάμου Ἰωάννης Ζηζιούλας («ὁ δεξιὸς βραχίων τοῦ Φαναρίου» κατὰ Βαρθολομαῖο) ἀπὸ χρόνια ἔχει προτείνει «νὰ ὁμιλοῦμε γιὰ τὰ ὅρια τῆς Ἐκκλησίας ἐπὶ τῇ βάσει ... τῆς βαπτιστικῆς ἑνότητας». Ὑποστήριξε ὅτι τὸ βάπτισμα εἶναι αὐτὸ ποὺ διαγράφει τὰ ὅρια τῆς Ἐκκλησίας καὶ ὅτι ὅλοι οἱ Χριστιανοὶ εἶναι βαπτισμένοι. Κατὰ συνέπειαν «ἐκτὸς βαπτίσματος δὲν ὑπάρχει ᾿Εκκλησία», ἐνῶ «ἐντὸς τοῦ βαπτίσματος, ἀκόμη καὶ ἂν ὑπάρχει μία διάσπαση, μία διαίρεση, ἕνα σχίσμα, ἀκόμη μπορεῖς νὰ μιλᾶς γιὰ Ἐκκλησία»!

B.  Ὁ κ. Βαρθολομαῖος ἀποδέχτηκε (ὅπως καὶ ὅλοι οἱ Ὀρθόδοξοι ἀντιπρόσωποι) τὰ ἀποφασισθέντα στὸ Πόρτο Ἀλέγκρε τὸ 2006, καὶ ἔστειλε συγχαρητήρια στοὺς διοργανωτὲς ἐκείνου τοῦ Συνεδρίου τοῦ Π.Σ.Ε., τὸ ἐπίσημο κείμενο τοῦ ὁποίου διελάμβανε τὴν κατ’ ἐξοχὴν προδοσία τῆς Ἐκκλησίας. Ἐκεῖ ἀποφασίσθηκε:

1) Ὅτι τὴν Ἐκκλησία τὴν ἀποτελοῦν ὅλες μαζί, οἱ 350 αἱρετικὲς “ἐκκλησίες” τοῦ Π.Σ.Ε.», ἀνάμεσα στὶς ὁποῖες ἀριθμεῖται ὡς ἰσότιμος καὶ ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Ὡς ἐκ τούτου, ἀρνήθηκαν ἐμπράκτως τὸ Σύμβολο τῆς Πίστεως διὰ τοῦ ὁποίου ὁμολογοῦμε «πίστιν εἰς “Μίαν Ἐκκλησίαν”! 2) Δέχθηκαν, ὅτι ἤδη «εἴμαστε ἑνωμένοι» (ἀοράτως!) μ’ αὐτὸ τὸ συνονθύλευμα τῶν αἱρετικῶν κοινοτήτων, ἀλλὰ ἀποβλέπουμε στὴν ἐπίτευξη “πλήρους ὁρατῆς ἑνότητας”. 3) Ὅτι ἡ πληθώρα τῶν κακοδοξιῶν τῶν “ἐκκλησιῶν” τοῦ Π.Σ.Ε., εἶναι “διαφορετικοὶ τρόποι διατυπώσεως τῆς ἰδίας Πίστης καὶ ποικιλία Χαρισμάτων τοῦ Ἁγίου Πνευματος”!

Γ. Ὁ κ. Βαρθολομαῖος καὶ ὁ «δεξιὸς βραχίων» του, κ. Ζηζιούλας, ἀλλάζουν σταδιακὰ καὶ συνειδητὰ τὴν Ὀρθόδοξη Παράδοση περὶ τοῦ Πρωτείου τοῦ Πάπα.

Δ.  Ὁ κ. Βαρθολομαῖος προχωρεῖ συστηματικὰ καὶ ἀπὸ σχεδίου σὲ συμπροσευχὲς μὲ τοὺς ἑτερόδοξους, τοὺς ἀλλόθρησκους, τοὺς μάγους καὶ τοὺς εἰδωλολάτρες, ὄχι ἁπλὰ παραβαίνοντας κάποιους Ἱ. Κανόνες, (ἡ παράβαση τῶν ὁποίων –ὅπως ἰσχυρίζονται κάποιοι– δὲν ἀποτελεῖ αἵρεση), ἀλλὰ ἐξομοιώνοντας συνειδητὰ καὶ ἐν τοῖς πράγμασι τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μὲ τὶς ἄλλες «χριστιανικὲς» Ὁμολογίες καὶ Θρησκεῖες. Τούτη ἡ ἐπιδίωξη, ἀσφαλῶς, διαφέρει ἀπὸ μιὰ κάποια συμπροσευχή!

Ε. Ὁ κ. Βαρθολομαῖος ἀρνεῖται τὴν ἐφαρμογὴ τῆς Κυριακῆς Ἐντολῆς τοῦ εὐαγγελισμοῦ τῶν ἀνθρώπων (καὶ τῶν αἱρετικῶν) «πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τα έθνη...», ἀφοῦ ἀποδέχθηκε τὴν συνυπογραφὴ «συμφωνίας» μὲ τοὺς ἑτερόδοξους διὰ τῆς «Οἰκουμενικῆς Χάρτας» (τὸ 2001) ἡ ὁποία λέγει τὰ ἑξῆς: «ὑποσχόμεθα νὰ μὴ προτρέπωμεν ἀνθρώπους νὰ ἀλλάσσουν τὴν Ἐκκλησίαν αὐτῶν»! Ἐπίσης τὸ 2001, δήλωσε: «Ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία δὲν ἐπιδιώκει νὰ πείση τοὺς ἄλλους περὶ συγκεκριμένης τινός ἀντιλήψεως τῆς ἀληθείας ἢ τῆς ἀποκαλύψεως, οὔτε ἐπιδιώκει νὰ τοὺς μεταστρέψη εἰς συγκεκριμένον τινά τρόπον σκέψεως...».

Μετὰ ἀπὸ αὐτὲς τὶς καταλυτικὲς πράξεις γιὰ τὴν Ἐκκλησία μας, ὁ κ. Βαρθολομαῖος τόλμησε νὰ πεῖ στὴν Βουλγαρία ὅτι: «αἱ μεταξύ τῶν κατά τόπους Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν καί τῶν ἑτεροδόξων συζητήσεις καί οἱ διάλογοι... συμβάλλουν δέ τό γε νῦν ἔχον εἰς τήν κοινωνικήν συνεργασίαν καί εἰς τήν μαρτυρίαν τῇ ἀληθείᾳ»!

Τόλμησε χωρὶς ντροπὴ νὰ πεῖ ὅτι οἱ διάλογοι «δέν ἀποσκοποῦν, ὡς ἐγράφη... εἰς τήν δημιουργίαν ἑνός κοινῶς ἀποδεκτοῦ “συνονθυλεύματος” δοξασιῶν. Δηλαδή, δέν ἐπιδιώκεται διά τῆς λεγομένης οἰκουμενικῆς κινήσεως ἡ ἀποδοχή μιᾶς “χριστιανικῆς συγκρητιστικῆς ὁμολογίας”, ἀλλά ἡ ἐμβάθυνσις εἰς τήν Χριστιανικήν Ὀρθόδοξον πίστιν καί εἰς τήν κοινωνικήν συνεργασίαν τῶν ἐπικαλουμένων τό ὄνομα τοῦ Χριστοῦ».

Ὥστε, «Παναγιώτατε», ἔτσι μάθατε ἀπὸ τοὺς προκατόχους σας στὸ Φανάρι ὅτι γίνεται «ἡ ἐμβάθυνσις εἰς τήν Χριστιανικήν Ὀρθόδοξον πίστιν», διὰ τῆς ἐγκαταλείψεως βασικῶν ἄρθρων τῆς Πίστεως;

Καὶ λίγο παρακάτω εἶπε: «Δέν φοβούμεθα, οἱ Ὀρθόδοξοι, οἱ ἔχοντες τό πλήρωμα τῆς ἀληθείας, ὅτι θά ἐπηρεασθῶμεν ἐκ τῶν ἀπόψεων τῶν ἑτεροδόξων ἀδελφῶν ἡμῶν ἐπί τῶν δογματικῶν θεμάτων».

Τί ντροπή! Τί ἀπάτη! Καὶ ὅλα τὰ παραπάνω «Παναγιώτατε», τί ἄλλο δείχνουν, παρὰ ἐπηρεασμὸ ἀπὸ τὶς ἀπόψεις τῶν ἑτεροδόξων;

Στὴ συνέχεια ὁ Πατριάρχης, ἀναφέρθηκε σὲ ἕνα κείμενο τοῦ ἁγ. Ἰωάννη τῆς Κλίμακος, διὰ τοῦ ὁποίου (χρησιμοποιῶν τὴν πονηρία τῶν αἱρετικῶν) κολοβώνει, ἀλλοιώνει καὶ διαστρεβλώνει τὴ διδασκαλία τοῦ ἀπ. Παύλου περὶ τῆς στάσεώς μας ἀπέναντι στοὺς αἱρετικούς: «αἱρετικὸν ἄνθρωπον... παραιτοῦ»! Αὐτὸ τὸ κείμενο χρησιμοποίησε καὶ τὸ 2004 καὶ ἀποτέλεσε ἀφορμὴ γιὰ νὰ συντάξω τὸ βιβλίο «Ἡ Πατερικὴ στάση στοὺς  Θεολογικοὺς Διαλόγους καὶ ἡ παρερμηνεία ἀπὸ τὸν Οἰκουμ. Πατριάρχη Βαρθολομαῖο τοῦ ἀποστολικοῦ ρητοῦ...», ὅπου μὲ ἑκατοντάδες πατερικὰ κείμενα, ἀποκαλύπτεται ἡ ἀπάτη. Παρόλα αὐτά, ὁ Πατριάρχης συνεχίζει νὰ τὸ χρησιμοποιεῖ! Γράφει:

«Ἀκολουθοῦμεν ἁπλῶς τήν μακράν ἐκκλησιαστικήν παράδοσιν, τήν συγκεφαλαιουμένην εἰς τήν συμβουλήν τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τῆς Κλίμακος, καί συζητοῦμεν ἄνευ χρονικοῦ περιορισμοῦ μετά τῶν ζητούντων παρ᾿ ἡμῶν καλοπροαιρέτως λόγον περί τῆς ἐν ἡμῖν ἐλπίδος: “Ἐν τοῖς μέν κακοθελῶς ἡμῖν μαχομένοις ἀπίστοις, ἤ κακοπίστοις, μετά πρώτην καί δευτέραν νουθεσίαν παυσώμεθα. Ἐν δέ τοῖς τήν ἀλήθειαν μαθεῖν βουλομένοις, τό καλόν ποιοῦντες, ἕως αἰῶνος μή ἐκκακῶμεν. Πλήν, καί πρός στηριγμόν ἡμῶν τῆς καρδίας ἐν ἀμφοτέροις χρησώμεθα” (Κλῖμαξ, Λόγος ΚΣΤ΄, περί διακρίσεως, 2,11). Διά τῆς τακτικῆς ταύτης δέν προδίδομεν τήν Ὀρθοδοξίαν, ὡς κατηγορούμεθα, οὔτε ὑποστηρίζομεν οἰκουμενιστικάς ἀντιλήψεις, ἀλλά κηρύσσομεν πρός τούς ἑτεροδόξους καί πρός πάντας τήν Ὀρθόδοξον ἀλήθειαν».

Γιὰ νὰ παρουσιάσει, λοιπόν, ὁ Πατριάρχης τὴν «μακραίωνα ἐκκλησιαστικὴ Παράδοσιν» καταφεύγει σὲ ἕνα κείμενο τοῦ 6^ου αἰῶνα, καὶ ὄχι στὴν ἐκκλησιαστικὴ Παράδοση, ὅπως διαμορφώθηκε μετὰ τὶς συνεχεῖς ἐμφανίσεις νέων αἱρετικῶν, καὶ ἡ ὁποία κατοχυρώθηκε μὲ Ὅρους καὶ Ἱ. Κανόνες Οἰκουμενικῶν Συνόδων· γιατί ξέρει ὅτι οἱ ἀποφάσεις αὐτὲς τὸν διαψεύδουν! Ἀλλὰ καὶ τὸ κείμενο ποὺ παραθέτει, ἐξόφθαλμα εἶναι ἐναντίον του, διότι ἀσφαλῶς ὅλοι γνωρίζουν ὅτι ὁ Πάπας καὶ τὸ Βατικανό, μετὰ τῶν ὁποίων διαλέγεται, ὄχι μόνο δὲν διακρίνονται γιὰ τὴν καλή τους προαίρεση, ἀλλὰ γιὰ τὴν κακοπροαίρετη τακτική τους: συνεχῶς ὑποβλέπουν τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία καὶ προσθέτουν –ἀντὶ νὰ ἀφαιροῦν– αἱρέσεις καὶ καινοτομίες!

Στὴν συνέχεια, χρησιμοποιῶν τὴν ἴδια μέθοδο τῶν πανούργων αἱρετικῶν, διαστρέφει φρικτὰ καὶ τὴ διδασκαλία τοῦ ἁγ. Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου, ὁ ὁποῖος διδάσκει τὰ ἀκριβῶς ἀντίθετα. Γράφει ὁ Πατριάρχης: «Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος δογματίζει ὅτι ὁ Θεός “ἀεί μεθ᾿ ἡμῶν διαλέγεται”. Ἑπομένως καί ἡμεῖς οἱ ὁποῖοι θέλομεν νά πορευώμεθα κατά τό ὑπόδειγμα Αὐτοῦ ὀφείλομεν νά διαλεγώμεθα μετά πάντων ὅσων ἐπιθυμοῦν καί θέλουν νά ἀκούσουν τάς ἀπόψεις, τάς πεποιθήσεις, τήν πίστιν καί τά δόγματα τῆς Ὀρθοδόξου ἡμῶν Ἐκκλησίας. Ἐάν παύσωμεν νά διαλεγώμεθα μετ᾿ αὐτῶν, παρακούομεν τήν ἐντολήν τοῦ Θεοῦ ὅπως μαθητεύωμεν πάντα τά ἔθνη (πρβλ. Ματθ. κη΄, 19)».

Δὲν θὰ ἀντικρούσω καὶ αὐτὴ τὴν θέση του, γιὰ νὰ μὴν πάρει μεγαλύτερη ἔκταση τὸ ἄρθρο αὐτό. Ὅμως, στὸ παραπάνω βιβλίο ποὺ μνημόνευσα, ἔχουν συμπεριληφθεῖ ὄχι ἕνα, ἀλλὰ πολλὰ κείμενα τοῦ ἁγ. Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου, ποὺ ἀποδεικνύουν τὰ ἀντίθετα, ἀπὸ ὅσα θέλει νὰ παρουσιάσει ὁ Πατριάρχης, χρησιμοποιώντας ἀπομονωμένο ἕνα χωρίο τοῦ Ἁγίου πατρός.

Τελειώνοντας, παραθέτω ἕνα ἀκόμα ἀπόσπασμα τῆς ὁμιλίας τοῦ Πατριάρχη, γιατὶ σ’ αὐτό, φαίνεται καθαρὰ ἡ ὑποκρισία καὶ ἡ πονηρία τοῦ «λύκου», ποὺ χρησιμοποιεῖ «δορὰν προβάτου» γιὰ νὰ ἐπιτύχει τὴν συναίνεση τῆς Ἐκκλησίας τῆς Βουλγαρίας γιὰ εἴσοδό της στὸ Π.Σ.Ε., ἢ (ἴσως) καὶ νὰ δικαιολογήσει στὰ μάτια τοῦ κλήρου καὶ τοῦ λαοῦ, τὴν ἤδη εἰλημμένη ἀπόφαση.

Γράφει:

«Ἔχομεν δι᾿ ἐλπίδος ὅτι ἡ Ἁγιωτάτη Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία τῆς Βουλγαρίας ὑπό τήν Ὑμετέραν πεπνυμένην καθοδήγησιν, Μακαριώτατε, θά συμμετέχῃ, κατά παράδοσιν καί πανορθόδοξον ἐν Διασκέψεσιν ἀπόφασιν, εἰς τούς διορθοδόξους καί διαχριστιανικούς διαλόγους καί θά συμβάλλῃ διά τῆς γνώσεως καί τῆς σοφίας τῶν ἐκπροσώπων αὐτῆς εἰς τήν διάδοσιν τῆς ἀκραιφνοῦς καί σωτηριώδους Ὀρθοδόξου πίστεως, ἀκόμη δέ καί ὅτι οἱ πιστοί Ὑμῶν διά τοῦ ζήλου αὐτῶν θά συμβάλλουν εἰς τήν ἀποφυγήν τυχόν παρεκκλίσεων ἀπό τοῦ πατροπαραδότου καί σωτηριώδους δόγματος».

Σημάτης Παναγιώτης

 [1] Στὸ Μπάλαμαντ ἡ Ἐκκλησία «ἐξῆλθε ἀπὸ τὸν διάλογο τετρωμένη» καὶ ὁ Παπισμὸς ἀναγνωρίστηκε «ὡς ἰσότιμος Ἐκκλησία μὲ τὴν καθ’ ἡμᾶς Μία… Ἐκκλησία… Μετὰ τὴν ψευδο-σύνοδο Φερράρας... εἶναι ἡ δεύτερη φορὰ ποὺ Ὀρθόδοξοι ἀμνηστεύουν τὶς σοβαρὲς αἱρέσεις» τοῦ παπισμοῦ (Καψάνη Γ., Ὀρθοδοξία καὶ Οὐμανισμός, σ. 7-8).

Η Ιεραποστολή σε χέρια Επισκόπων, ως του κ Παντελεήμονα, που ...αφορίζει νέους!

Ὁ Ἐπίσκοπος τοῦ Κονγκὸ Μπραζαβὶλ

ἀφορίζει τοὺς νέους ποὺ εἶναι ἀντίθετοι

στὴ δίωξη τοῦ π. Θεολόγου

Καραμάτσκος Δημήτρης, Μάστερ Θρησκειολογίας 

               Ὁ Ἐπίσκοπος Κονγκό κ. Παντελεήμονα Ἀράθυμος

                 

Με πραγματική λύπη με πληροφόρησαν οι νέοι του Κονγκό για όσα συμβαίνουν στη χώρα αυτή από τον Θεοφιλέστατο Επίσκοπο Κονγκό Μπραζαβίλ κ. Παντελεήμονα Αράθυμο. Οι νέοι του Κονγκό τρομοκρατημένοι μου απέστειλαν ένα κείμενο του Επισκόπου, ο οποίος επιβάλλει την ποινή της ακοινωνησίας σε δυο νέους (excommunication =ακοινωνησία αλλά και μικρός αφορισμός, κατά τον μητροπολίτη Ηλείας, ενώ ο καθηγητής Βλάσιος Φειδάς την διακρίνει του αφορισμού), και αναρωτιούνται αν ο επίσκοπος έχει το δικαίωμα να τιμωρεί αδιακρίτως, χωρίς καμιά διαδικασία όχι μόνο πνευματικά αλλά και οικονομικά, αφού τους αποκλείει από την εργασία τους διά παντός σε οποιαδήποτε υπηρεσία του Κονγκό.

Συγκεκριμένα, για να τρομοκρατήσει τους νέους που είναι αντίθετοι στον διωγμό του π. Θεολόγου, επί έτη ιεραποστόλου στο Κονγκό, με έργο τεράστιο και ομολογουμένως θαυμαστό, απέλυσε

Απόδοση Υψώσεως Τιμίου Σταυρού

Ἀπὸ τὸν Ἀπόστολο

«Κἀγὼ ἐλθὼν πρὸς ὑμᾶς, ἀδελφοί, ἦλθον οὐ καθ᾿ ὑπεροχὴν λόγου ἢ σοφίας καταγγέλλων ὑμῖν τὸ μαρτύριον τοῦ Θεοῦ. Οὐ γὰρ ἔκρινα τοῦ εἰδέναι τι ἐν ὑμῖν εἰ μὴ ᾿Ιησοῦν Χριστόν, καὶ τοῦτον ἐσταυρωμένον. Καὶ ἐγὼ ἐν ἀσθενείᾳ καὶ ἐν φόβω καὶ ἐν τρόμῳ πολλῷ ἐγενόμην πρὸς ὑμᾶς, καὶ ὁ λόγος μου καὶ τὸ κήρυγμά μου οὐκ ἐν πειθοῖς ἀνθρωπίνης σοφίας λόγοις, ἀλλ᾿ ἐν ἀποδείξει Πνεύματος καὶ δυνάμεως, ἵνα ἡ πίστις ὑμῶν μὴ ᾖ ἐν σοφίᾳ ἀνθρώπων, ἀλλ᾿ ἐν δυνάμει Θεοῦ».

---

Ἀπὸ τὸ Εὐαγγέλιον

«...ἐὰν γὰρ μὴ πιστεύσητε ὅτι ἐγώ εἰμι͵ ἀποθανεῖσθε ἐν ταῖς ἁμαρτίαις ὑμῶν. Ἔλεγον οὖν αὐτῷ͵ Σὺ τίς εἶ; εἶπεν αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς͵ Τὴν ἀρχὴν ὅ τι καὶ λαλῶ ὑμῖν; πολλὰ ἔχω περὶ ὑμῶν λαλεῖν καὶ κρίνειν· ἀλλ΄ ὁ πέμψας με ἀληθής ἐστιν͵ κἀγὼ ἃ ἤκουσα παρ΄ αὐτοῦ ταῦτα λαλῶ εἰς τὸν κόσμον. Οὐκ ἔγνωσαν ὅτι τὸν πατέρα αὐτοῖς ἔλεγεν. Εἶπεν οὖν [αὐτοῖς] ὁ Ἰησοῦς͵ Ὅταν ὑψώσητε τὸν υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου͵ τότε γνώσεσθε ὅτι ἐγώ εἰμι͵ καὶ ἀπ΄ ἐμαυτοῦ ποιῶ οὐδέν͵ ἀλλὰ καθὼς ἐδίδαξέν με ὁ πατὴρ ταῦτα λαλῶ. Καὶ ὁ πέμψας με μετ΄ ἐμοῦ ἐστιν· οὐκ ἀφῆκέν με μόνον͵ ὅτι ἐγὼ τὰ ἀρεστὰ αὐτῷ ποιῶ πάντοτε. Ταῦτα αὐτοῦ λαλοῦντος πολλοὶ ἐπίστευσαν εἰς αὐτόν».  

"καὶ έσεσθε μισούμενοι υπό πάντων διά το όνομά μου" (Ἰησούς Χριστός)

20 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2013

                                      

Του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Ευστα­­θίου

καί της συνοδείας αυτού

         "ὅτι οὐκ ἔστιν ἡμῖν ἡ πάλη πρὸς αἷμα καὶ σάρκα"

ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΣΠΕΡΙΝΟΝ

Στίχ. Θαυμαστὸς ὁ Θεὸς ἐν τοῖς Ἁγίοις αὐτοῦ.

Χαίροις ὑπομονῆς ἀῤῥαγοῦς, πύργος ἀκλόνητος καὶ ἔπαλξις ἄσειστος· ἡ πέτρα τῆς καρτερίας, ὁ του Ἰὼβ μιμητής, καὶ εἰκὼν ἐν πᾶσιν ἀπαράμιλλος· ἀνδρείως ὑπέστης γάρ, τὴν τοῦ πλούτου ἀφαίρεσιν, καὶ ὁμοζύγου, καὶ υἱῶν σου τὴν στέρησιν, ὥσπερ ἄσαρκος, Ἀθλοφόρε Εὐστάθιε· ὅθεν ὁ μεγαλόδωρος, σὲ αὖθις ἀνύψωσε, καὶ τοὺς φιλτάτους οἰκείους, σώους σοι Μάρτυς ἀπέδωκε· μεθ' ὧν καὶ ἀθλήσας, τῆς ἀφθάρτου βασιλείας, σὰ κατηξίωσαι.

Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ

Ἀδελφοί, ἐνδυναμοῦσθε ἐν Κυρίῳ καὶ ἐν τῷ κράτει τῆς ἰσχύος αὐτοῦ. Ἐνδύσασθε τὴν πανοπλίαν τοῦ Θεοῦ πρὸς τὸ δύνασθαι ὑμᾶς στῆναι πρὸς τὰς μεθοδείας τοῦ διαβόλου· ὅτι οὐκ ἔστιν ἡμῖν ἡ πάλη πρὸς αἷμα καὶ σάρκα, ἀλλὰ πρὸς τὰς ἀρχάς, πρὸς τὰς ἐξουσίας, πρὸς τοὺς κοσμοκράτορας τοῦ σκότους τοῦ αἰῶνος τούτου, πρὸς τὰ πνευματικὰ τῆς πονηρίας ἐν τοῖς ἐπουρανίοις. Διὰ τοῦτο ἀναλάβετε τὴν πανοπλίαν τοῦ Θεοῦ, ἵνα δυνηθῆτε ἀντιστῆναι ἐν τῇ ἡμέρᾳ τῇ πονηρᾷ καὶ ἅπαντα κατεργασάμενοι στῆναι. Στῆτε οὖν περιζωσάμενοι τὴν ὀσφὺν ὑμῶν ἐν ἀληθείᾳ, καὶ ἐνδυσάμενοι τὸν θώρακα τῆς δικαιοσύνης, καὶ ὑποδησάμενοι τοὺς πόδας ἐν ἑτοιμασίᾳ τοῦ εὐαγγελίου τῆς εἰρήνης, ἐπὶ πᾶσιν ἀναλαβόντες τὸν θυρεὸν τῆς πίστεως, ἐν ᾧ δυνήσεσθε πάντα τὰ βέλη τοῦ πονηροῦ τὰ πεπυρωμένα σβέσαι· καὶ τὴν περικεφαλαίαν τοῦ σωτηρίου δέξασθε, καὶ τὴν μάχαιραν τοῦ Πνεύματος, ὅ ἐστι βῆμα Θεοῦ.

---

ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ

Εἶπεν ὁ Κύριος τοῖς ἑαὐτοῦ Μαθηταῖς· προσέχετε ἀπὸ τῶν ἀνθρώπων· ἐπιβαλοῦσιν γὰρ ἐφ' ὑμᾶς τὰς χεῖρας αὐτῶν καὶ διώξουσι, παραδιδόντες εἰς συναγωγὰς καὶ φυλακάς, ἀγομένους ἐπὶ βασιλεῖς καὶ ἡγεμόνας ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός μου·  ἀποβήσεται δὲ ὑμῖν εἰς μαρτύριον.  θέτε οὖν εἰς τὰς καρδίαις ὑμῶν μὴ προμελετᾶν ἀπολογηθῆναι·  ἐγὼ γὰρ δώσω ὑμῖν στόμα καὶ σοφίαν, ᾗ οὐ δυνήσονται ἀντειπεῖν οὐδὲ ἀντιστῆναι πάντες οἱ ἀντικείμενοι ὑμῖν.  παραδοθήσεσθε δὲ καὶ ὑπὸ γονέων καὶ συγγενῶν καὶ φίλων καὶ ἀδελφῶν, καὶ θανατώσουσιν ἐξ ὑμῶν,  καὶ ἔσεσθε μισούμενοι ὑπὸ πάντων διὰ τὸ ὄνομά μου·  καὶ θρὶξ ἐκ τῆς κεφαλῆς ὑμῶν οὐ μὴ ἀπόληται·  ἐν τῇ ὑπομονῇ ὑμῶν κτήσασθε τὰς ψυχὰς ὑμῶν.