Ταπεινωτική αναδίπλωση της Ι. Μ. Πειραιώς για την Ημερίδα περί Αποτειχίσεως!

Λίγα λόγια γιὰ τὴν ἱστορία: Ὁ π. Εὐθύμιος Τρικαμηνᾶς δημοσίευσε μιὰ μελέτη, διὰ τῆς ὁποίας παρουσίαζε τὴν διδασκαλία τῶν Πατέρων γιὰ τὴν στάση τῶν πιστῶν ἀπέναντι στὴν παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Πρὶν ἕνα χρόνο, τὸ Νοέμβριο τοῦ 2012, τὸ Ἀντιαιρετικὸ Γραφεῖο τῆς Ἱ. Μ. Πειραιῶς, ἐξέδωσε μιὰ καρικατούρα κριτικῆς τοῦ βιβλίου τοῦ π. Εὐθύμιου, γεμᾶτο ἀντιφάσεις καὶ ἀντιπατερικὸ πνεῦμα.

 Τὸ περιεχόμενο δὲ τοῦ βιβλίου αὐτοῦ τῆς Ἱ. Μητρ. Πειραιῶς, διαμοιράστηκε ἀνὰ τὴν ἐπικράτεια καὶ προβλήθηκε διὰ τῶν θρησκευτικῶν ἱστολογίων. Ἐπρόκειτο περὶ μιᾶς ἀήθους καὶ συκοφαντικῆς ἐπιθέσεως, ὄχι μόνο κατὰ τοῦ π. Εὐθυμίου Τρικαμηνᾶ ποὺ τὴν ἐξέφραζε, ἀλλὰ ἐναντίον μας, πρωτίστως δὲ καὶ κυρίως κατὰ τῆς Ὀρθοδόξου Παραδόσεως ὡς πρὸς τὴν Πατερικὴ στάση ἐναντίον τῶν αἱρέσεων.

Ὁ π. Εὐθύμιος ἀπάντησε, μὲ ἄλλη πολυσέλιδη μελέτη, κονιορτοποιώντας κυριολεκτικὰ τὶς ὄζουσες προτεσταντικοῦ ὀρθολογισμοῦ ἀντιπατερικὲς θέσεις ποὺ «φιλοτέχνησε» ὁ ὑπεύθυνος τοῦ Γραφείου π. Παῦλος Δημητρακόπουλος καὶ προσυπέγραψε ὁ κ. Σεραφείμ.

Παράλληλα ὁ π. Εὐθύμιος, βλέποντας ὅτι γραμμὴ τοῦ βιβλίου ἦταν –μὲ γενικολογίες, ἱστορικὲς ἀνακρίβειες καὶ ὑπεκφυγές– ὁ ἀποπροσανατολισμὸς τῶν πιστῶν καὶ ἡ ἄρνηση τῶν συγγραφέων νὰ ἔρθουν σὲ φανερὴ ρήξη μὲ τὶς αἱρετίζουσες θέσεις τοῦ Πατριάρχη, μένοντας σὲ λεκτικὲς μόνο ἀναφορές κατ’ αὐτοῦ, ἔθεσε τρία συγκεκριμένα ἐρωτήματα στὴν Μητρόπολη Πειραιῶς, ὥστε νὰ τὴν ἀναγκάσει ἐπιτέλους νὰ ἀπαντήσει καὶ νὰ πάρει θέση ὑπεύθυνα γιὰ τὸ θέμα, χωρὶς ὑπεκφυγὲς καὶ ἀοριστολογίες.

Μετὰ ἀπὸ αὐτὴν τὴν συντριπτικὴ ἀπάντηση τοῦ π. Εὐθυμίου καὶ τὰ ἐρωτήματα ποὺ ἔθεσε, ἡ Μητρόπολις Πειραιῶς ἀδυνατοῦσα νὰ ἀρθρώσει θεολογικὸ λόγο, ἀρνήθηκε νὰ ἀνταπαντήσει στὶς ἐρωτήσεις του καί, ἐπίσης, ἀρνήθηκε τὴν συνέχιση τοῦ Διαλόγου. Ἀφοῦ ἐπὶ ἀρκετὸ χρονικὸ διάστημα συσκέφθηκαν οἱ ἐπιτελεῖς της, πῶς νὰ ξεφύγουν ἀπὸ τὴν δυσμενῆ θέση ποὺ βρέθηκαν, μηχανεύτηκαν καὶ ἐφεῦραν (ὡς ὁδὸ διαφυγῆς) τὴν διεξαγωγὴ μιᾶς Ἡμερίδος περὶ ...Ἀποτειχίσεως(!) στὴν ὁποία κάλεσαν ὡς ὁμιλητὴ καὶ τὸν π. Εὐθύμιο, μὲ ἐπιστολή τους τῆς 4/9/2013.

Θεώρησαν φαίνεται αὐτάρεσκα, εὐφυῆ καὶ ἐμπνευσμένη τὴν κίνησή τους αὐτή, ὡς μία κίνηση «μάτ», σκεπτόμενοι πώς:

α) ἂν ὁ π. Εὐθύμιος ἀρνιόταν τὴν πρόσκληση, θὰ τὸν κατηγοροῦσαν ὅτι αὐτὸς ἀρνεῖται τὸν διάλογο, γιατὶ δὲν ἔχει ἐπιχειρήματα.

β) ἂν ὁ π. Εὐθύμιος συμμετεῖχε, ἡ εἰκοσοσάλεπτη εἰσήγησή του θὰ χανόταν μέσα στὶς 4-5 ὧρες τῆς Ἡμερίδας, καὶ 5-6 ἄλλες εἰσηγήσεις μεγάλων πανεπιστημιακῶν ὀνομάτων, χωρὶς νὰ ἔχει τὴν δυνατότητα –ὅπως θὰ τὴν εἶχε στὸν διὰ τοῦ Τύπου (καὶ ἠλεκτρονικοῦ) Διάλογο– νὰ ἀνταπαντήσει, νὰ σχολιάσει, νὰ ἐπανέλθει, νὰ ἐξηγήσει, νὰ κατοχυρώσει μὲ τὴν βοήθεια Πατερικῶν βοηθημάτων τὶς θέσεις του!

Ὅμως, ὁ π. Εὐθύμιος, ὄχι μόνο δὲν ἀρνήθηκε τὴν πρόσκληση γιὰ συζήτηση, ἀλλὰ μὲ ἐπιστολὴ τῆς 16/9/2013, δήλωσε παρών, καὶ ζήτησε μάλιστα εὐθαρσῶς, τὴν συμμετοχὴ στὴν Ἡμερίδα ἴσου ἀριθμοῦ Εἰσηγητῶν, τρεῖς (3) ἀπὸ τὴν πλευρὰ τῶν συμφωνούντων μὲ τὶς θέσεις τοῦ Πειραιῶς καὶ τρεῖς (3) ἀπὸ τὴν πλευρὰ τῶν συμφωνούντων μὲ τὶς πατερικὲς θέσεις ποὺ παρέθετε ὁ π. Εὐθύμιος. Ἐπὶ πλέον πρότεινε ὡς πρῶτο ὁμιλητὴ τὸν Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Ράσκας καὶ Πριζρένης Ἀρτέμιο, τὸν μόνο ἀποτειχισμένο Ἐπίσκοπο, ὁ ὁποῖος ἔχει διακόψει τὸ μνημόσυνο τῶν Οἰκουμενιστῶν τῆς Σερβικῆς Ἐκκλησίας καὶ στὴν περιπέτεια τοῦ ὁποίου συμπαραστάθηκε ὁ Πειραιῶς.

Μιὰ τέτοια σύνθεση καὶ ὀργάνωση τῆς Ἡμερίδος, μὲ παρόντα μάλιστα τὸν Σεβασμιώτατο Ἀρτέμιο, εἶναι φανερὸ ὅτι τίναζε στὸν ἀέρα τοὺς σχεδιασμοὺς τοῦ Μητροπολίτη Πειραιῶς καὶ τοῦ π. Παύλου, ὁ ὁποῖος σὲ ἄλλη εὐκαιρία δήλωσε τὰ ἑξῆς ἐκπληκτικά: ὅτι ὁ κύριος σκοπὸς τῆς Ἡμερίδος αὐτῆς περὶ Ἀποτειχίσεως ἦταν ἄλλος·  ἤθελε δι’ αὐτῆς ὁ Μητροπολίτης Πειραιῶς (δήλωσε ἐκεῖ ὁ π. Παῦλος μὲ ...νόημα) νὰ στείλει ἕνα μήνυμα πρὸς τὸν Πατριάρχη, ὅτι «δὲν χτυπᾶμε μόνο τὸν Πάπα, ἀλλὰ χτυπᾶμε καὶ τοὺς ἀποτειχισμένους “ζηλωτές”, ὅπως ὁ Τρικαμηνᾶς, ὁ Ντετζιόρτζιο κ.λπ. Αὐτὴ ἡ Ἡμερίδα, δηλαδή, θὰ λειτουργοῦσε καὶ ὡς ἕνα ἀντίβαρο πρὸς τὸν Πατριάρχη»!

Ἀλλὰ συνέβη καὶ μιὰ ἄλλη «ἀτυχία» στὸν μητροπολίτη Πειραιῶς. Οἱ δύο ὑπ’ αὐτοῦ προτεινόμενοι Εἰσηγητές, ὁ π. Θεόδωρος Ζήσης καὶ ὁ π. Γεώργιος Μεταλληνός, ἀρνήθηκαν τὴν συμμετοχή τους στὴν Ἡμερίδα. Ὁ π. Θεόδωρος Ζήσης, μάλιστα, ἀποκάλυψε καὶ τοὺς λόγους γιὰ τοὺς ὁποίους δὲν θὰ συμμετάσχει, ἕνας ἀπὸ τοὺς ὁποίου εἶναι ὁ ἑξῆς:

Ὁ Μητροπολίτης Πειραιῶς καὶ ἐμεῖς, (εἶπε) σαράντα κληρικοί-γέροντες, ποὺ ἐκπροσωποῦμε τὴν Παράδοση, τὴν Ἐκκλησία, θὰ εἴμαστε ἀπὸ τὴν μιὰ μεριά,  καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη μεριὰ θὰ εἶναι αὐτοί. Αὐτὸ μᾶς ὑποτιμᾶ. Γιατὶ βάζει ἀπὸ τὴ μιὰ μεριὰ ἐμᾶς, καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη μεριά, ἴσα κι ἴσα, τὴν ὁμάδα τοῦ Τρικαμηνᾶ. Με τὴν παρουσία μας θὰ τοὺς προσδώσουμε κύρος, διότι τοὺς κάνουμε ἐπισήμους συνομιλητές μας, διότι ἐξισωνόμαστε μὲ μιὰ μικρὴ ὁμάδα προσώπων, ποὺ δὲν ἔχουν τὴν ταπείνωση νὰ ἀκολουθήσουν μιὰ εὐρύτερη ὁμάδα. Σήκωσαν μπαϊράκι. Ἐγώ δὲν θὰ συμμετάσχω. Αὐτὴν τὴν κίνηση τοῦ Πειραιῶς τὴν θεωρῶ ἐσφαλμένη.

[Δὲν θὰ κρίνουμε ἐδῶ τὴν τοποθέτηση τοῦ π. Θεοδώρου, ὁ ὁποῖος ἀρνεῖται τὸν διάλογο, ἀποφαινόμενος ὅτι ἡ δική του θέση εἶναι σωστή, ὅτι αὐτὸς μόνο ἐκφράζει τὴν Ἐκκλησία, ὅτι ἡ ἀλήθεια εἶναι θέμα ὑπακοῆς στὴν πλειοψηφία, χωρὶς αὐτὴ ἡ πλειοψηφία νὰ ἐνδιαφέρεται νὰ ἀποδείξει τὴν ἀλήθεια της, ἀρκούμενη στὴν διανομὴ πρὸς τὰ μέλη της τῆς ἀθεολόγητης κριτικῆς τοῦ βιβλίου τοῦ π. Παύλου].

Βέβαια, ὁ Μητροπολίτης Πειραιῶς, δὲν συμμερίζεται αὐτὴ τὴν θέση τοῦ π. Θεοδώρου καὶ τοῦ π. Γεωργίου Μεταλληνοῦ (ποὺ προσυπέγραψε τὴν τοποθέτηση τοῦ π. Θεοδώρου), ἀλλὰ στὴν πρόσκληση πρὸς τὸν π. Εὐθύμιο ἔγραψε ὅτι «Ἡ Ἱερὰ Μητρόπολή μας, ἀποδεικνύει (μὲ τὴν διοργάνωση αὐτῆς τῆς Ἡμερίδος) ὅτι ἔχει κάθε διάθεση “γιὰ περαιτέρω ἔρευνα καὶ μελέτη”  τοῦ  ἀμφιλεγομένου  αὐτοῦ ζητήματος»!

Τὴν ἴδια θέση διατύπωνε καὶ ὁ π. Παῦλος στὴν εἰσαγωγὴ τῆς κριτικῆς κατὰ τοῦ βιβλίου τοῦ π. Εὐθύμιου· ἔγραφε: «Θεωρήσαμε χρέος μας στίς γραμμές πού ἀκολουθοῦν παρακάτω, νά καταθέσουμε στό ὀρθόδοξο πλήρωμα τήν ἰδική μας συμβολή στό ἐν λόγῳ πρόβλημα, ὥστε νά ἀποτελέσει ἀφορμή γιά περαιτέρω ἔρευνα καί μελέτη του»! Τότε δηλαδὴ δήλωνε ὅτι τὸ θέμα ἦταν πρὸς ἔρευνα καὶ ὄχι ἀποσαφηνισμένο πλήρως.

Βέβαια, ἀναφέραμε πιὸ πάνω ὅτι, ἐνῶ ὁ π. Παῦλος ἄλλα ἔγραφε πρὸς τὰ ἔξω (γιὰ παραπλάνηση τῶν ἀνησυχούντων πιστῶν), ἄλλα ὁμολόγησε πρὸς τοὺς δικούς του: ὅτι δι’ αὐτῆς τῆς Ἡμερίδος δὲν ἔψαχνε τὴν ἀλήθεια, ἀλλὰ ἐξυπηρετοῦσε ὕποπτους σκοπούς· ἤθελε νὰ στείλει ἕνα μήνυμα πρὸς τὸν Πατριάρχη, ὅτι δὲν χτυπᾶμε μόνο τὸν Πάπα, ἀλλὰ χτυπᾶμε καὶ τοὺς ἀποτειχισμένους “ζηλωτές”, ὅπως ὁ Τρικαμηνᾶς, (και ὅτι αὐτό) ...θὰ λειτουργήσει καὶ ὡς ἕνα ἀντίβαρο πρὸς τὸν Πατριάρχη», ὁ ὁποῖος εἶχε βάλει στὸ μάτι τὸν Πειραιῶς!

Θυμίζουμε ἐδῶ, ὅταν ὁ π. Εὐθύμιος ἐξέφρασε εὐγενικά, ἀλλὰ φανερὰ τὴν ἀμφιβολία του γιὰ τὶς προθέσεις τῆς Ἱ. Μητροπόλεως ὡς πρὸς τὴν διοργάνωση τῆς Ἡμερίδος, τοῦ ἔγραφε ὁ π. Παῦλος τότε: «Ἑπομένως τὰ ὅσα διατυπώνετε στὴν ἐπιστολή σας, ὅτι “δὲν εἴχατε (σ.σ. ἐννοεῖτε ἐμεῖς, οἱ τοῦ Ἀντιαιρετικοῦ Γραφείου τῆς Ἱ. Μ. Πειραιῶς),  καμμία τέτοια διάθεση ‘γιὰ περαιτέρω ἔρευνα καὶ μελέτη’  τοῦ προβλήματος” ἀποτελοῦν ἄδικες κατηγορίες»!

Τὰ συμπεράσματα δικά σας.

Ἐπίσης, ὁ π. Παῦλος, θεωρεῖ «ἀπαράδεκτους τοὺς ὅρους» ποὺ τοὺς ἔθεσε ὁ π. Εὐθύμιος γιὰ τὴν ἀντικειμενικὴ καὶ καρποφόρα διεξαγωγὴ τῆς Ἡμερίδος, χωρὶς νὰ ἐξηγεῖ σοβαρὰ τοὺς λόγους, τὸ γιατί δηλαδή εἶναι ἀπαράδεκτοι. Παραθέτουμε στὸ τέλος τὴν σχετικὴ ἀλληλογραφία, καὶ ὁ καθένας θὰ κρίνει.

Στὴν συνέχεια ὁ π. Παῦλος διατυπώνει παραλογισμούς, ποὺ ἂν ὁ Μητροπολίτης του κ. Σεραφείμ, δὲν ἀρκέστηκε νὰ ἐγκρίνει μόνο τὸ κείμενο, ἀλλὰ τὸ διάβασε κιόλας, τὰ πράγματα εἶναι πολὺ σοβαρότερα, γιὰ τὸν ρόλο ἀμφοτέρων. Γράφει ὁ π. Παῦλος τὴν παρακάτω φράση, μὲ τὴ πεποίθηση τοῦ ἀλάνθαστου ἑρμηνευτῆ τῶν Γραφῶν καὶ ἔμμεσα ἀποφαινόμενος ὅτι ὁ π. Εὐθύμιο διακατέχεται ἀπὸ "πεισματώδη ἐπιμονὴ" σὲ λανθασμένες θέσεις:

«Στὶς ἑρμηνεῖες ποὺ δίνουμε στὰ βιβλικὰ κείμενα, τοὺς Ἱεροὺς Κανόνες καὶ τοὺς ἁγίους Πατέρες, καλούμεθα νὰ ἀποβάλουμε κάθε πεισματώδη ἐπιμονὴ στὶς θέσεις μας».

Ἀλήθεια, π. Παῦλε. Γιατί αὐτὸ νὰ ἰσχύει μόνο γιὰ τὸν π. Εὐθύμιο, καὶ νὰ μὴν ἰσχύει καὶ γιὰ σᾶς; Δὲν εἶναι δική σας ἡ διαπίστωση καὶ διατύπωση ὅτι «τὸ θέμα τῆς ἀποτειχίσεως εἶναι ἀμφιλεγόμενο ζήτημα»; Αὐτὸ δὲν εἶναι τὸ ἐξεταζόμενο; Πῶς λοιπόν, τώρα, πρὶν ἐξεταστεῖ τὸ ζήτημα, ἀποφαίνεστε ὅτι τὸ λάθος εἶναι μόνο τοῦ π. Εὐθυμίου; Γιατί νὰ μὴν ἐπιμένει ὁ π. Εὐθύμιος, ἀφοῦ ἐσεῖς δὲν τολμήσατε νὰ ἀπαντήσετε στὶς Πατερικὲς θέσεις ποὺ παρουσίασε; Ἀφοῦ δὲν τὶς ἀπορρίψατε; Ἀντίθετα χρησιμοποιήσατε παραπληροφόρηση, παρερμηνεῖες, καὶ ψεύδη ἀκόμα, γιὰ νὰ στηρίξετε τὶς ἕωλες θέσεις σας! Καὶ αὐτὰ σᾶς τὰ ἀπέδειξε μὲ στοιχεῖα ὁ π. Εὐθύμιος, γι’ αὐτὸ ἐξάλλου καὶ ἀρνηθήκατε τὸν Διάλογο. Ἀρνηθήκατε τελικὰ καὶ οὐσιαστικὰ τὴν παρουσία του στὴν Ἡμερίδα. Κι αὐτή σας ἡ ἄρνηση, πὼς ἀλλιῶς μεταφράζεται; Δὲν ἐνισχύει ἀκόμα περισσότερο τὸν π. Εὐθύμιο γιὰ τὸ ὅτι ἐφαρμόζει καὶ διδάσκει ὀρθὰ τὶς πατερικὲς θέσεις;

Στὸ «κάτω κάτω τῆς Γραφῆς», ἐσεῖς δώσατε ἑρμηνεῖες στὸν Ἱερὸ Κανόνα καὶ στὰ Πατερικὰ κείμενα, παρουσιάζοντας ἐλάχιστα πατερικὰ κείμενα, ἄσχετα μὲ τὸ θέμα, κι ἑρμηνεύοντας μὲ τὸν λογισμό σας τὸ ἐξεταζόμενο ζήτημα, ὄχι ὁ π. Εὐθύμιος. Αὐτὸς παρουσίασε ἑκατοντάδες κείμενα Ἁγίων Πατέρων, παρουσίασε αὐτούσια τὴν διδασκαλία τῶν Πατέρων, ἔβαλε τοὺς Πατέρες νὰ ἑρμηνεύσουν τὰ «ἀμφιλεγόμενα» σημεῖα, σὲ τέτοιο βαθμό, ὥστε πολλοὶ ποὺ διάβασαν τὰ βιβλία του, νὰ θεωρήσουν ὅτι τὸ παράκανε παραθέτοντας τόσα πολλὰ καὶ μεγάλα ἀποσπάσματα τῶν Ἁγίων Πατέρων!

Ἦταν πράγματι, τόσο δυνατὴ ἡ ἔρευνά του, καὶ τόσο πειστικὰ τὰ κείμενα ποὺ παρουσίασε, ὥστε νὰ σᾶς ἀναγκάσει νὰ διοργανώσετε Ἡμερίδα, νὰ ζητήσετε μόνοι σας νὰ διευρευνήσετε τὸ θέμα, νὰ ταρακουνηθεῖτε ἀπὸ τὴ βεβαιότητά σας, τὴν πεποίθηση ὅτι ἔχετε δίκιο στὴν ἑρμηνεία σας, νὰ ὁμολογήσετε ὅτι πρόκειται γιὰ «ἀμφιλεγόμενο ζήτημα».  Ἂν εἴσαστε πεπεισμένοι, δὲν θὰ διοργανώνατε τὴν Ἡμερίδα, ἐφ’ ὅσον (ὅπως γράψατε) στὰ «θέματα τῆς πίστεως καλούμεθα νὰ εἴμεθα ἀνυποχώρητοι». Γιατί λοιπόν, διοργανώνετε μιὰ Ἡμερίδα γιὰ νὰ συζητηθεῖ ἕνα θέμα ποὺ ἔχει σχέση μὲ τὴν πίστη μας καὶ γιὰ σᾶς ἦταν λυμένο; (Βέβαια, εἴχατε κι ἄλλες σκοπιμότητες).

Τελικά, ἐπειδὴ δὲν πέτυχε τὸ σχέδιό σας, νὰ ἀναγκάσετε τὸν π. Εὐθύμιο νὰ ἔρθει σὲ μιὰ Ἡμερίδα μὲ προαποφασισμένα συμπεράσματα καὶ μὲ πονηρὸ σκοπὸ νὰ «λειτουργήσει αὐτὴ ἡ Ἡμερίδα ὡς ἕνα ἀντίβαρο πρὸς τὸν Πατριάρχη»(!), νὰ «στείλετε ἕνα μήνυμα πρὸς τὸν Πατριάρχη, ὅτι δὲν χτυπᾶμε μόνο τὸν Πάπα, ἀλλὰ χτυπᾶμε καὶ τοὺς ἀποτειχισμένους “ζηλωτές”, ὅπως ὁ Τρικαμηνᾶς», φτάσατε στὸ σημεῖο  νὰ  ἀρνηθεῖτε   τὴ  συμμετοχὴ  τοῦ π. Εὐθύμιου στὴν Ἡμερίδα, ἀποδεικνύοντας ὅτι, δυστυχῶς,  αὐτὸ ἦταν ἐξ ἀρχῆς τὸ σχέδιό σας.

Δὲν θὰ βγάλουμε ἄλλα συμπεράσματα. Ἂς τὰ βγάλουν ὅσοι θὰ διαβάσουν τὶς ἐπιστολὲς καὶ τὰ στοιχεῖα ποὺ ἀποκαλύπτουμε. Ἐκφράζουμε μόνο τὴ θλίψη μας.

Ἐλπίζουμε νὰ ἀπαντήσει στὴν ἐπιστολή σας ὁ π. Εὐθύμιος, ὁπότε ἂς βγάλει αὐτὸς τὰ ἀναγκαῖα συμπεράσματα.

Ἐμεῖς πάντως, μετὰ τὴν ἄρνησή σας νὰ εἶναι παρὼν στὴν Ἡμερίδα ὁ π. Εὐθύμιος, γιὰ νὰ παρουσιάσει τὶς θέσεις τῶν Πατέρων, εἴμαστε περίεργοι νὰ δοῦμε, ἂν οἱ προτεινόμενοι ἀπὸ τὸν μητροπολίτη σας γιὰ Εἰσηγητές, δηλ. ὁ π. Θεόδωρος, ὁ π. Γεώργιος, ὁ κ. Τσελεγγίδης καὶ ὁ π. Γεώργιος Καψάνης θὰ λάβουν μέρος στὴν Ἡμερίδα, γιὰ νὰ ἀποδείξουν —χωρίς ἀντίλογο— τὶς ἤδη γνωστὲς θέσεις τους!

Μὲ ἀφορμὴ καὶ αὐτὴ τὴν ἀπαράδεκτη στάση τῶν πατέρων τοῦ Ἀντιαιρετικοῦ Γραφείου τῆς Ἱ. Μ. Πειραιῶς, θεωροῦμε κατάλληλη τὴ στιγμὴ νὰ ἀπευθυνθοῦμε πρὸς τοὺς ἴδιους, (καὶ ὡς ἕνα σημεῖο καὶ σὲ ὅσους Πατέρες, ἔχουν παρεξηγήσει τὴ στάση μας).

Σεβαστοί μας, λοιπόν, Πατέρες, δέν ἔχουμε διάθεση ἀντιδικίας μέ κανέναν. Ἡ ὅλη στάση μας καὶ ἡ ὅλη προσπάθεια παρουσίασης τοῦ ἐν λόγῳ Κανόνα ἀπό τόν π. Εὐθύμιο, σέ σχέση μέ τήν διαχρονικὴ Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας μας ἐν καιρῷ κηρυσσομένης γυμνῇ τῇ κεφαλῇ αἱρέσεως, ἔγινε γιὰ ἕνα καὶ μοναδικὸ λόγο. Γιά νά καταδειχθεῖ ποιά εἶναι ἡ πατερικὴ στάση ἀντιμετώπισης τῆς παναιρέσεως τῆς ἐποχῆς μας, ὥστε νὰ πράξουμε κι ἐμεῖς σήμερα ἀνάλογα στὸ θέμα αὐτό, ποὺ ἔχει σχέση μὲ τὴν σωτηρία μας.

Μαζὶ πορευτήκαμε γιὰ ἕνα διάστημα, ἀλλὰ ἡ μελέτη τῶν Ἁγίων Πατέρων μᾶς ὁδήγησε στὴν μίμηση τῆς δικῆς τους στάσεως κι ὄχι τῆς δικῆς σας. Αὐτὸ ἐσεῖς τὸ ἐκλάβατε ὡς ἀντιδικία, καὶ μᾶς ἀπομονώσατε ποικιλοτρόπως, παροτρύνοντας ἢ συνεργώντας διὰ τῆς στάσεώς σας τὰ θρησκευτικὰ ἔντυπα ("Ὀρθ. Τύπος" κ.λπ.) ἢ τὰ ἱστολόγια νὰ μὴ δημοσιεύουν ἄρθρα μας! Προσπαθήσατε μάλιστα νὰ τὴν καταδικάσετε ὡς σχίσμα, ὡς ἔξοδο ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία, ὡς ἀνταρσία κλπ., κλπ. Δέν κατανοήσατε πὼς τὸ ζητούμενο εἶναι ἡ ἀποφυγὴ τῆς κοινωνίας μὲ τὴν ὑφιστάμενη αἵρεση καὶ ὄχι ἡ δικαίωση τοῦ π. Εὐθυμίου Τρικαμηνᾶ καὶ τοῦ κάθε Τρικαμηνᾶ.

Πέραν αὐτοῦ, ἐσεῖς κρίνατε τὸ σχετικὸ μὲ τὸ θέμα τῆς ἀποτειχίσεως βιβλίο τοῦ π. Εὐθυμίου,  πολὺ πρὶν ἀπὸ ὁποιοδήποτε θεσμικὸ ὄργανο (Σύνοδο) καὶ ἀναρτήσατε τὴν ἀπάντησή σας πρὸς αὐτό, στὸν εἰδικὸ χῶρο τοῦ ἱστολογίου τῆς Μητροπόλεώς σας, στὸν ὁποῖο καταχωρεῖτε τὴν κριτική σας γιὰ τὰ αἱρετικὰ βιβλία.

Διερωτιόμαστε, λοιπόν, ἀφοῦ ἐκ προοιμίου ἔχετε ἀποφασίσει ὅτι τὸ βιβλίο εἶναι αἱρετικό, τότε πρὸς τί ἡ συζήτηση; Καὶ πόσο καλή, δῆθεν, διάθεση δείχνετε;

Δὲν εἰσακούσατε, Πατέρες, τὴν παράκλησή μας (ποὺ ἔγινε πολλὲς φορὲς πρὶν τὴν ἀποτείχισή μας, ἀλλὰ καὶ μετά ἀπὸ αὐτή), νὰ ἐπισημάνετε ὄχι ψιθυριστὰ ἀλλὰ δημόσια καὶ μὲ παρρησία, τοὺς τυχὸν κακοὺς χειρισμοὺς ἢ λάθη ἐκ μέρους μας. Μᾶς ἀγνοήσατε, εἴτε ἀπὸ περιφρόνηση, εἴτε ἐπειδὴ δὲν εἴχατε νὰ ἀντιτάξετε ἁγιοπατερικὰ ἐπιχειρήματα. Καὶ ἀποδεχθήκατε αὐτὸ τὸ ἀστήριχτο πατερικὰ δημοσίευμα τοῦ π. Παύλου Δημητρακόπουλου (ἀφοῦ δὲν τὸ ἀποκηρύξατε καὶ τὸ μοιράσατε στὴν Σύναξή σας), ποὺ οὔτε ὁ ἴδιος δὲν τολμᾶ πλέον νὰ τὸ ὑποστηρίξει.

Μετὰ ἀπὸ αὐτά, καὶ ἀφοῦ κανεὶς δὲν ἀνέτρεψε τὶς ἁγιοπατερικὲς θέσεις ποὺ ἐφαρμόζουμε, ποιό τάχα καθῆκον ὑποταγῆς στὴν πλειοψηφία τῶν σαράντα γερόντων –ἡ ὁποία ἀρνεῖται νὰ ὑποστηρίξει καὶ νὰ ἀποδείξει τὴν ἀλήθεια τῆς στάσεώς της καὶ τῶν γραφομένων της– θὰ μᾶς ἀποτρέψει νὰ ἐφαρμόσουμε τὸ Καινοδιαθηκικό, «πειθαρχεῖν δεῖ Θεῷ μᾶλλον ἢ ἀνθρώποις»;

Ἐξάλλου ὅλοι ἔχουμε διαπιστώσει (κι αὐτό εἶναι ἀποδεκτό καί ἀπό τίς δύο πλευρές) πὼς τόσα χρόνια μὲ τὴν τακτική ποὺ ἐσεῖς ἀκολουθεῖτε δὲν ἐπιτεύχθηκε στὸ ἐλάχιστο, παρ’ ὅλη τὴν ἐνημέρωση ποὺ ἔγινε διὰ τὴς «Ὁμολογίας Πίστεως», τὸ ἐπιθυμητὸ ἀποτέλεσμα καταδίκης τῆς αἱρέσεως καὶ βαδίζουμε ἀπὸ τὸ κακὸ στὸ χειρότερο. Οἱ προθέσεις σας πλέον εἶναι φανερές. Θέλετε νὰ ἀγωνίζεσθε μὲ τοὺς δικούς σας ὅρους, μέχρις ἐκεῖ ποὺ δὲν θίγεται καίρια ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης καὶ οἱ ἄλλοι οἰκουμενιστὲς Ἐπίσκοποι, ἀποδεικνύοντας ὅτι ὁ ἀγῶνας σας δὲν ἐπληρεῖ τοὺς ὅρους τῆς διδασκαλίας τῶν Πατέρων.

Δικαίωμά σας, βέβαια, νὰ ἐπιλέγετε τὸν τρόπο καὶ τὸ εἶδος τοῦ ἀγῶνα ποὺ ἐπιθυμεῖτε, ἀλλὰ εἶναι τουλάχιστον ἀνέντιμο  νὰ θέλετε νὰ παρουσιάσετε αὐτοῦ τοῦ εἴδους τὸν ἀγῶνα ὡς πατερικὴ στάση, διακριτικὴ καὶ θεάρεστη. Ἡ ἐμπάθειά σας καὶ ἡ εἰρωνεία ποὺ ἐκφράζετε πρὸς τὸ πρόσωπο τοῦ π. Εὐθυμίου εἶναι προφανεῖς κι εὐδιάκριτες, ὥστε νὰ ἀπορεῖ κανεὶς μὲ τὴ συμπεριφορά σας, καθ’ ὃν χρόνον τὸ μόνο ζητούμενο αὐτὴν τὴν ἐσχάτη ὥρα, εἶναι ἡ καταπολέμηση, ἡ καταστολὴ  καὶ καταδίκη τῆς αἱρέσεως καὶ ὄχι ἡ ἐξόντωση ἑνὸς ἀνθρώπου ποὺ προσπάθησε νὰ ὑποδείξει μὲ ἁγιογραφικὰ καὶ ἁγιοπατερικὰ ἐρείσματα τὸν Ὀρθόδοξο τρόπο γιὰ τὸν σκοπὸ αὐτό.

Μετὰ ἀπὸ αὐτὲς τὶς διευκρινήσεις, δημοσιεύουμε τὴν τελευταία ἀπάντηση τῆς Μητροπόλεως Πειραιῶς πρὸς τὸν π. Εὐθύμιο καὶ στὴ συνέχεια τὴν προηγηθεῖσα ἀλληλογραφία, γιὰ μπορέσει νὰ βγάλει ὁ κάθε ἐνδιαφερόμενος ἀντικειμενικὰ συμπεράσματα.

Ἀκολουθοῦν:

α) ἡ Πρόσκληση τῆς Μητρ. Πειραιῶς πρὸς τὸν π. Εὐθύμιο νὰ συμμετάσχη ὡς Εἰσηγητὴς στὴν Ἡμερίδα περὶ Ἀποτειχίσεως καὶ

β) ἡ θετικὴ Ἀπάντηση τοῦ π. Εὐθυμίου στὴν

Γιατί τους Οικουμενιστές, τους ἀντιμετωπίζετε ως Εκκλησία, Σεβ. Μητροπ. Γόρτυνος κ. Ιερεμία;

ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΟ ΕΓΚΥΚΛΙΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΜΗΤΡ. ΓΟΡΤΥΝΟΣ ΙΕΡΕΜΙΟΥ

ΟΙ ΠΑΤΕΡΕΣ ΤΩΝ ΤΡΙΩΝ ΠΡΩΤΩΝ ΑΙΩΝΩΝ ΓΕΝΙΚΑ

Δημητσάνα - Μεγαλόπολη, Κυριακή 20 Ὀκτωβρίου 2013

http://aktines.blogspot.gr/2013/10/blog-post_15.html

Ἔχουμε καὶ ἄλλη φορὰ σχολιάσει τὶς ἀντιφάσεις τοῦ μητροπολίτη Γόρτυνος. Καὶ θὰ τὸ κάνουμε πάλι, ἀγνοώντας τὶς «συμβουλὲς ἐκείνων ποὺ μᾶς λέγουν: «ἕνα δύο ἐπισκόπους ἔχουμε ποὺ μιλοῦν ἐναντίον τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, καὶ αὐτοὺς τοὺς πολεμᾶτε»;

Δυστυχῶς, μιὰ τέτοια διδασκαλία, λόγια μόνο χωρὶς δράση, ἀποτελοῦν «ἔπεα πτερόεντα» (=φτερωτὰ λόγια) χωρὶς ἀποτέλεσμα, διδασκαλία γιὰ κλάματα. Ὁμολογῶ μέν, λέγει ὁ Γόρτυνος, ὅτι εἶναι παναίρεση ὁ Οἰκουμενισμός, ἀλλὰ ἐγώ (ὁ Μητροπολίτης σας) σᾶς δίνω ἀντίθετο παράδειγμα, τηρῶ ἄλλη στάση, ἀπὸ αὐτὴ ποὺ δίδασκαν νὰ τηροῦμε οἱ Πατέρες, ὅταν διαπίστωναν ὅτι διδάσκεται μιὰ κακοδοξία. Ἂν καὶ διαπιστώνω (εἶναι σὰ νὰ λέγει) ὅτι ὑπάρχει αἵρεση, ἂν καὶ ἐκτιμῶ καὶ διακηρύττω ὅτι ἡ αἵρεση αὐτὴ δὲν εἶναι μηδαμινή, ἀλλὰ εἶναι ΠΑΝΑΙΡΕΣΗ, παρόλα αὐτὰ ἐγὼ ἐπικοινωνῶ ἄνετα μετὰ τῶν αἱρετιζόντων Ἐπισκόπων, δὲν κατονομάζω τοῦς αἱρετικούς, συμμετέχω μετὰ τῶν ἄλλων Ἐπισκόπων στὴν Μνημόνευση τοῦ ἀρχι-αιρεσιάρχη, ἀρνοῦμαι νὰ σᾶς ἀποκαλύψω τὸ ὄνομά του, γιὰ νὰ μὴν ἐμπλακῶ σὲ περιπέτειες, «κοινωνῶ» ἐπιπλέον καὶ συλλειτουργῶ μετὰ τοῦ πρεσβευτοῦ τῆς κακοδοξίας περὶ «διηρημένης Ἐκκλησίας», δηλ. τοῦ μητροπολίτου Μεσσηνίας Χρυσοστόμου, ποὺ εἶναι τὸ δεξὶ χέρι

Περί αγιοκατατάξεως Χρυσ. Σμύρνης, 2η απάντηση εις κ. Νούση από π. Ευθ. Τρικαμηνά

Ἐπειδή τά κείμενα τά ὁποῖα δημοσιεύομε πρέπει ν’ ἀφήνωμε νά τά ἀξιολογοῦν καί νά τά χαρακτηρίζουν οἱ ἀναγνῶστες, καί ἐπειδή εἰς τό δημοσιευθέν κείμενο τοῦ κ. Κ. Νούση ὑπάρχει ὄχι μόνο σύγχυσις, ἀλλά καί ἀποπροσανατολισμός καί διαστρέβλωσις τῆς ἀληθείας, καί προσέτι, ἐπειδή ἔχω ἀσχοληθῆ ἐπί εἰκοσαετία μέ τό θέμα τῆς ἁγιοποιήσεως τοῦ ἐθνομάρτυρος Χρυσοστόμου Σμύρνης, θεώρησα ἀναγκαῖο νά συνεχίσω αὐτόν τόν διάλογο· παρ’ ὅτι βλέπω πώς στά ἐπιχειρήματα πού προβάλλει ὁ κ. Νούσης, οὐδέν ἀναφέρει ἀπό τήν ζωή, τήν διδασκαλία καί τά «πιστεύω» το Χρυσ. Σμύρνης, προκειμένου νά ὑποστηρίξη τίς ἀπόψεις του, ἀλλά καλύπτεται πίσω ἀπό τήν συνοδική ἀπόφασι το 1992 περί τῆς ἁγιοκατατάξεώς του καί, βεβαίως, μέ τόν ὀρθολογισμό καί κάποια σκόρπια παραδείγματα πού προέρχονται ἀπό μελέτες νεωτέρων θεολογούντων καί ὄχι ἀπό τήν διδασκαλία τῶν Ἁγίων τῆς Ἐκκλησίας, προσπαθεῖ νά ἀναιρέση τήν σωρεία τῶν κειμένων καί τῶν πράξεων πού κατέθεσα καί ἀφοροῦν τήν προσωπικότητα τοῦ ἐν λόγῳ ἐθνομάρτυρος.   Στό κείμενο αὐτό πού δημοσιεύω, δέν θά ἀσχοληθῶ μέ τήν ἐπιχειρηματολογία τοῦ κ. Νούση, διότι δέν νομίζω ὅτι ἔχει κάτι νά παρουσιάση ἀξιόλογο, τό ὁποῖο νά συνηγορῆ ὑπέρ τῆς ἁγιότητος τοῦ ἐθνομάρτυρος (ἐκτός ἄν ἐρωτηθῶ ἀπό αὐτόν σέ κάτι συγκεκριμένο) καί θά ἀπαντήσω στίς τρεῖς ἐρωτήσεις πού μοῦ ὑπέβαλε σχετικά μέ τήν ἐν λόγῳ ἁγιοποίησι. Στό τέλος δέ, θά ἐπαναλάβω τήν ἐρώτησι τήν ὁποίαν τοῦ ὑπέβαλα καί στήν ὁποία ἐντέχνως καί φιλολογικῶς δέν ἀπάντησε.

Στήν πληθώρα τῶν προηγουμένων ἐρωτήσεων δέν ἀπήντησα, διότι αἰσθάνθηκα ὅτι ὑποβάλλει ἐρωτήσεις ὡς καθητητής πρός τούς μαθητές του, ἤ ὅπως ὑποβάλλονται οἱ ἐρωτήσεις στά διάφορα τέστ ἤ στίς πανελλαδικές ἐξετάσεις. Ἐπειδή ἴσως κατάλαβε τόν τρόπο μέ τόν ὁποῖο ὑπέβαλε τίς ἐρωτήσεις, στό τελευταῖο κείμενό του ἀναφέρει τά ἑξῆς: «Θα επαναλάβω, επομένως, με τη σειρά μου και κατά τη δική του εισαγωγική επισήμανση, όχι τις λεπτομέρειες των αποσταλέντων πρότινος ερωτημάτων μου, αλλά την περιεκτική τους ουσία με περιληπτικότατο τρόπο». Καί ἐν συνεχείᾳ θέτει τρεῖς ἐρωτήσεις σχετικές μέ τήν ἀπόφασι τῆς Συνόδου τό 1992, περί τῆς ἁγιοκατατάξεως τοῦ Χρ. Σμύρνης καί τῶν σύν αὐτῷ.

          Τίς δύο πρῶτες λοιπόν ἐρωτήσεις, θά τίς ἀναφέρω μαζί, διότι νομίζω συνδέονται, ἄμεσα καί ἐκ τῆς τῆς πρώτης ἐξαρτᾶται καί ἡ δευτέρα:  «α) ανεξάρτητα από τον Χρυσόστομο, αναγνωρίζει την αγιότητα των υπολοίπων; β) Αν ναι, γιατί δεν το αναφέρει, αλλά προσβάλλει συλλήβδην τη Συνοδική πράξη της εν λόγω αγιοκατάταξης;» (σελ. 2).

Εἰς αὐτά ἀπαντώντας ἀναφέρω ὅτι, ὅπως πάσχει ἀπό πλευρᾶς ὀρθοδόξου Παραδόσεως ἡ ἁγιοκατάταξις τοῦ Χρυσοστόμου Σμύρνης, διότι οὐδέν στοιχεῖον ἁγιότητος ὑπάρχει εἰς τήν ζωή του καί τό μαρτύριό του, ἀπεναντίας ὑπάρχουν πολλά στοιχεῖα τά ὁποῖα μᾶς προβληματίζουν γιά τό ἄν ἦταν πραγματικά Ὀρθόδοξος Χριστιανός καί δή Ἐπίσκοπος, ἔτσι, κατά παρόμοιον τρόπο, πάσχει καί ἡ ἁγιοκατάταξις τῶν ὑπολοίπων ἀναιρεθέντων ἀπό τούς Τούρκους κατά τήν Μικρασιατική καταστροφή.  Διότι ποτέ δέν ἁγιοποιοῦμε κάποιους, ἐπειδή ἐθανατώθηκαν καί δέν ἠδυνήθησαν νά διαφύγουν ἀπό τήν μανία καί τήν θηριωδία τῶν ἐχθρῶν.

          Τέτοιο παράδειγμα, ἀπό ὅσα γνωρίζω δέν ὑπάρχει στό Ὀρθόδοξο ἁγιολόγιο. Ἄν γνωρίζη κάτι παρόμοιο ὁ κ. Νούσης, δηλαδή ἁγιοποίησι ἀγνώστων καί γνωστῶν, οἱ ὁποῖοι ἐθανατώθηκαν κατά τήν διάρκεια τοῦ πολέμου, καί ἀμάχου πληθυσμοῦ, ὁ ὁποῖος ἐναγωνίως ἐπροσπαθοῦσε νά διαφύγη στήν ἐλεύθερη Ἑλλάδα, σέ σημεῖο μάλιστα πού, ὅπως ἀναφέρουν αὐτόπτες μάρτυρες, νά πέφτουν ἀπό ἀπελπισία στή θάλασσα καί νά προσπαθοῦν κολυμπώντας νά σωθοῦν, ἐνῶ ἄλλοι νά πατοῦν  ἐπί τῶν πτωμάτων, τά ὁποῖα ἐπέπλεαν  στόν κόλπο τῆς Σμύρνης καί νά φτάνουν στά συμμαχικά  πολεμικά πλοῖα (τά ἑλληνικά εἶχαν ἤδη ἀναχωρήσει μέ τόν ἐπιζήσαντα στρατό καί ὅσους πρόσφυγες μπόρεσαν νά χωρέσουν) κι ἐκεῖ νά ἀντιμετωπίζουν  τήν ἀπάθεια καί ἀδιαφορία τῶν λεγομένων συμμάχων, οἱ ὁποῖοι τούς ἐγκατέλιπον διά νά πνιγοῦν, ὅπως καί οἱ ἄλλοι πάνω στούς ὁποίους πατοῦσαν, οἱ δέ εἰς τήν ξηρά εὑρισκόμενοι εἶχαν τέτοιο πανικό σέ σημεῖο πού νά μπαίνουν στούς τάφους τῶν νεκρῶν γιά νά κρυφτοῦν καί ἄλλα παρόμοια, τά ὁποῖα ἔπραξε ὁ ἀπελπισμένος λαός τῆς Σμύρνης, ἄν ἐπαναλαμβάνω, βρῆ κάποιο παρόμοιο γεγονός ἁγιοποιήσεως στό Ὀρθόδοξο ἁγιολόγιο ὁ κ. Νούσης νά μᾶς τό παρουσιάση καί τότε δέν ἔχω ἀντίρρησι νά ζητήσω συγνώμη  γιά τήν ἀντίδρασί μου εἰς αὐτήν τήν ἁγιοκατάταξι καί νά προσκυνήσω τήν εἰκόνα τῶν νέων ἁγίων.

      Ἐδῶ πρέπει νά γίνουν κάποιες ἀναγκαῖες διευκρινίσεις στό θέμα τῆς ἁγιότητος, γιά νά κατανοηθῆ τό γιατί ἡ Ἐκκλησία δέν ἁγιοκατέταξε ποτέ κάποιους, οὔτε ἐδέχθη οἱοδήποτε μαρτύριο, χωρίς νά ὑπάρχουν οἱ ἀποδείξεις ὅτι αὐτό ἔγινε γιά τόν Χριστό καί ὄχι γιά οἱονδήποτε ἄλλον λόγο (π.χ. γιά τήν πατρίδα,

Πολιτική και θεολογική ευελιξία!

Ἡ ἐπίσκεψη τοῦ Πατριάρχη Βαρθολομαίου

καὶ τὸ ἔϊτζ τῆς Οἰκουμενιστικῆς "εὐελιξίας"

Βασίλη Καραποστόλη

καθηγ. Πολιτισμοῦ καὶ Ἐπικοινωνίας Παν/μίου Ἀθηνῶν

Ἡ ἀπαγκίστρωση ἀπὸ τὶς ἀποκτημένες ἱκανότητες
μολύνει τὴν κοινωνία μὲ νέου τύπου ἀνασφάλεια
καὶ στοιχίζει στὴν οἰκονομία.

Νὰ γίνετε εὐέλικτοι… Ἰδοὺ τί ζητοῦν σήμερα οἱ περιστάσεις, οἱ ἀνάγκες, ἡ οἰκονομία, τὰ ἤθη. Ἡ λέξη δὲν ἠχεῖ ἄσχημα κατ’ ἀρχήν. Τὴν ἀκούει κανεὶς καὶ στὸν νοῦ του ἔρχονται εἰκόνες γεμάτες ἀπὸ κίνηση καὶ πλαστικότητα. Ἀλλὰ ἀμέσως οἱ εἰκόνες ἐξαφανίζονται ἀπὸ τὴ στιγμὴ ποὺ ἡ λέξη συνδεθεῖ μὲ συγκεκριμένες ἐνέργειες, οἱ ὁποῖες ἐπιβάλλεται νὰ γίνουν.

Πρέπει νὰ ἐνεργοῦμε εὐέλικτα, νὰ σκεφτόμαστε εὐέλικτα, νὰ φερόμαστε εὐέλικτα. Ἡ ἐπιταγὴ εἶναι ἀμείλικτη καὶ φέρει τὴ σφραγίδα τοῦ οἰκονομικοῦ ἐπείγοντος.

Ἐδῶ καὶ ἀρκετὸ καιρὸ τὸ παγκόσμιο οἰκονομικὸ σύστημα ἔδειχνε πὼς αὐτὰ ποὺ παλαιότερα ἀποτελοῦσαν ἀρρυθμίες στὴ λειτουργία του ἄρχισαν νὰ γίνονται ὁ κυρίαρχος ρυθμός του, ἕνας ρυθμὸς ἄτακτος, σπασμωδικὸς ποὺ αὐξομείωνε ἀπότομα τὴν παραγωγή, ποὺ νέκρωνε ἀπότομα ὁλόκληρους κλάδους καὶ ἀπαιτοῦσε γρήγορα τὴν Ὅλο καὶ συχνότερα οἱ ἐργαζόμενοι ἦταν ὑποχρεωμένοι εἴτε νὰ μετακινοῦνται σὲ νέες θέσεις ἐργασίας εἴτε νὰ μένουν χωρὶς ἐργασία, κεραυνοβολημένοι ἀπὸ ἀπρόβλεπτες ἀλλαγές. Σήμερα τὸ κεραυνοβόλημα ἔγινε κανόνας. Καὶ γιὰ νὰ ἐλεγχθεῖ κάπως ὁ ἀριθμὸς τῶν θυμάτων, οἱ πολιτικοί, οἱ ἐπιχειρήσεις, ἀκόμη καὶ ἡ ἐκπαίδευση ζητοῦν ἀπὸ τοὺς ἐργαζομένους νὰ γίνουν περισσότερο εὐέλικτοι.

Αὐτὸ γενικὰ σημαίνει νὰ μποροῦν νὰ ἀνταποκρίνονται στὶς ἀπαιτήσεις μιᾶς καινούργιας δουλειᾶς χρησιμοποιώντας «δεξιότητες» ποὺ δὲν εἶχαν ὣς τότε. Πράγμα ποὺ στὴ συνέχεια σημαίνει πὼς εἶναι ὑποχρεωμένοι νὰ προετοιμάζονται, νὰ βρίσκονται σὲ ἐγρήγορση, νὰ εἶναι πρόθυμοι νὰ ξεχάσουν ὅσα εἶχαν μάθει, γιὰ νὰ τὰ ἀντικαταστήσουν μὲ ἄλλα τὰ ὁποῖα θὰ εἶναι κι αὐτὰ προσωρινά. Ἡ γνώση ἡ ἴδια γίνεται προσωρινή.

Γιατί ὄχι; θὰ ρωτοῦσε ἕνας θιασώτης τῆς ἐξέλιξης γιὰ τὴν ἐξέλιξη. Στὴν περίπτωση ὅμως αὐτὴ δὲν θὰ ἔπρεπε νὰ μιλᾶμε καὶ γιὰ θεμελίωση. Καὶ χωρὶς μία κάποια θεμελίωση αὐτῶν ποὺ προσλαμβάνει καὶ ἐπεξεργάζεται ἡ διάνοια, δὲν μπορεῖ νὰ ὑπάρχει μάθηση, ἐπειδὴ λείπει ἡ θέληση γιὰ μάθηση.  Κανένα . . .

(Διαβᾶστε τὴ συνέχεια τοῦ ἄρθρου)

Το "φευγιό" το δικό μας!

Λάβαμε μὲ e-mail το ἄρθρο αὐτὸ τοῦ γνωστοῦ θεολόγου κ. Πανταζῆ Νικολάου, ἀπὸ τὴν Αὐστραλία, καὶ τὸ δημοσιεύουμε.

Ὁ κ. Πανταζῆς, μὲ συνεχεῖς ἀναφορὲς στοὺς πρωταγωνιστές (θετικὰ ἢ ἀρνητικά) τῶν συγχρόνων ἐκκλησιαστικῶν πραγμάτων στὸ ἀείμνηστο μητροπολίτη Φλωρίνης Αὐγουστῖνο Καντιώτη, στὸν κ. Νικόλαο Σωτηρόπουλο, τὸν Αὐστραλίας Στυλιανό, στὸν Πατριάρχη Βαρθολομαῖο, στὸν π. Ἀθαν. Μυτιληναῖο, στὸν π. Εὐθύμιο Τρικαμηνᾶ, στὸν Οἰκουμενισμό, στὴν Ἀποτείχιση, «στὸ "φευγιό" τὸ δικό μας τὸ Ἁγιογραφικὸ καὶ Ἁγιοπατερικό», στοὺς συκοφάντες καὶ διαστρεβλωτὲς τῶν Ἱερῶν Κανόνων, στοὺς Διαλόγους, στὴν μέλλουσα νὰ συγκληθεῖ Σύνοδο, στὶς συμπροσευχές, στοὺς βλασφημοῦντες τὸ Ἅγιο Πνεῦμα κ.λπ. καὶ  μὲ ὅλα αὐτὰ καὶ ἄλλα πολλά, δίνει τὸ στῖγμα τῆς Οἰκουμενιστοκρατούμενης Ἐκκλησίας καὶ τονίζει τὸ καθῆκον ποὺ ἔχουν οἱ πιστοὶ ἀπέναντι στὴν Παρακαταθήκη τῶν Ἁγίων Πατέρων. Ἐπισημαίνει ἀκόμη μὲ ἔμφαση ὅτι ἡ Παράδοση αὐτή, καρπὸς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, σήμερα συκοφαντεῖται δεινῶς καὶ ἀνεντίμως. Παρουσιάζει δὲ ἕνα χωρίο ἀπὸ κείμενο τοῦ ἁγίου Συμεῶν τοῦ Νέου Θεολόγου, διὰ τοῦ ὁποίου ὁ Ἅγιος προσδιορίζει τὴν βλασφημία κατὰ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

 

Αυτό το φοβερά εντυπωσιακό, το άκρως δυναμικό, αγωνιστικό και πολεμικό χωρίο, ανέγνωσα για πρώτη φορά στη ζωή μου, σε τεραστία επιγραφή με μεγάλα γράμματα στον τοίχο, επάνω ακριβώς από τον Ιστορικό, Θρυλικό και Θριαμβικό Άμβωνα της Ζωοδόχου Αιθούσης της Αδελφότητος Σταυρός, όταν κήρυττε φλογερά ο Νεο-Χρυσόστομος και Άγιος Πατήρ της Εκκλησίας μας, π. Αυγουστίνος. Επίθετο δεν χρειάζεται. Όταν μιλούμε για άλλους συνωνύμους, το επίθετό τους είναι αναγκαίο. Ο π. Αυγουστίνος ΕΝΑΣ ήταν, είναι και θα είναι ο μοναδικός. Μέχρι τη Δευτέρα Παρουσία, αμφιβάλλω αν θα ξανάρθει άλλος!

 Με την απλή βιντεοκάμερα που είχα φέρει επί τούτου από την Αυστραλία και βιντεοσκοπούσα τις αγωνιστικές και ανεπανάληπτες ομιλίες του, παράλληλα σκεπτόμουν ενδομύχως: Αυτές οι βιντεοσκοπήσεις μια μέρα θα με κρίνουν... Έχοντας ο Άγιος Γέροντας έντονο το διορατικό χάρισμα, αμέσως μετα την ομιλία του, κατεβαίνοντας τα σκαλοπάτια του Άμβωνος, μου επανέλαβε λέξη προς λέξη, με τον χαρακτηριστικό του τόνο αυστηρότητος, τον αυτοελεγκτικό συλλογισμό μου... Και είπα "Θεέ μου, μην επιτρέψεις να σταθώ απλός, μηχανικός, άκαρπος και απαθής "καμεραμάν" αλλά αξίωσέ με να του μοιάσω έστω και στο νυχάκι..." Αλλά ακόμη και σήμερα, αυτό "το νυχάκι" παραμένει για μένα ύψος άφθαστο!

 Σε αυτή την Αίθουσα πάλι, θαύμαζα τον Θεολογικό Αστέρα του Στρατευομένου Αντι-αιρετικού Στερεώματος και Πανθομολογητή Θεολόγο, (παρακαλώ με "Θ" κεφαλαίο, κι ας υπογράφει ο ίδιος πάντοτε εν ταπεινώσει, με "θ" μικρό) ο αξιότιμος και Αξιολογώτατος Ερμηνευτής της Αγίας Γραφής και των πάνυ δυσκόλων χωρίων αυτής, ο επ' εσχάτων των αντιχρίστων χρόνων και αισχρών πατριαρχικών χρονικών ανυποστάτως και παναδίκως "αφορισθείς", ο τουναντίον εκ κοιλίας μητρός αυτού αφορισθείς προς την υψίστην Ποιμαντικήν της Θεολογίας Επιστήμην, ο αγαπητός Νικόλαος Σωτηρόπουλος, σε αυτήν την αίθουσα λέγω, έβλεπα και δάκρυζα, και ξαναβλέπω τώρα νοητώς και ξαναδακρύζω, ορώμην ενώπιόν μου διαπαντός, το δάχτυλό του να υψώνεται Προδρομικώς και να δείχνει την ως άνω επικεφαλίδα, το Θεόπνευστο αυτό τροπαιοφόρο, Αγιογραφικό χωρίο.

"Έως θανάτου αγώνισαι υπέρ της Αληθείας και Κύριος ο Θεός πολεμήσει υπέρ σου!" Όσες φορές και να το λες, και μύριες φορές να το ξαναδιαβάζεις, δεν το βαριέσαι. Δεν είναι και μικρό πράγμα να' χεις ΣΥΜΜΑΧΟ και ΣΥΜΠΟΛΕΜΙΣΤΗ τον...  Ίδιο τον Θεό! Τύφλα να 'χουν τα Ηνωμένα Έθνη που μόνο διχόνια καταφέρνουν. Τύφλα να'χει ο κάθε Κόφι-Ανάν, ο Μπούς, η Κοντολίσα Ραϊς και ο κάθε Μασονοπρόβλητος Ομπάμα! Αυτοί, "του θανατά", εμείς "έως Θανάτου!"

 "Έως θανάτου αγώνισαι..."Λένε συχνά πως δεν πρέπει να φτάνουμε στα άκρα. Οι άνθρωποι "των άκρων" λέγονται "εξτρεμιστές" από το "extremus". Ο θάνατος όμως είναι το άκρον της ζωής. Ο Θεός ζητάει να αγωνιζόμαστε μέχρι τελικής πτώσεως, μέχρι θανάτου. Αυτό κι αν είναι θεϊκή ακρότης!

 Ο Θεός θέλει και επιθυμεί Πιστούς των άκρων. Γίνε πιστός, σου λέει. "Γίνου πιστός άχρι θανάτου και δώσω σοι τον στέφανον της ζωής" (Αποκ. 2, 10). Των άκρων λοιπόν, μέχρι θανάτου. Να, τα θεϊκά και υπερευλογημένα άκρα. Και ποιά είναι ακριβώς αυτά τα άκρα; Τί λοιπόν; Θα γίνουμε "βομβιστές αυτοκτονίας;" Ασφαλώς όχι! Δεν σκορπούμε το θάνατο, ούτε σκορπούμε την Ορθόδοξη Πίστη με την απειλή του θανάτου, διά μαχαίρας, διά της βίας και του φόβου, όπως κάνουν οι μουσουλμάνοι.

 Ποιά είναι τα άκρα; Ο Θεός δεν θέλει χλιαρούς, δεν θέλει μεσαίες καταστάσεις. Θέλει πιστούς αποφασισμένους για όλα και αμέσως ετοίμους να φτάσουν στα άκρα. Θέλεις "Άκρο"; Ακραίο δεν ήταν να ζητά ο Θεός από τον Αβραάμ να σφάξει και να κάψει ολοζώντανο το μικρό του παιδάκι; Και πάνω στην ώρα που πήγε να υπακούσει και να πειθαρχήσει στη Θεϊκή Εντολή, στοοοπ το χέρι του Θεού! Φτάνει ως εδώ. Έως που; "Έως Θανάτου!" 

Θέλει "εξτρεμιστές" της Αληθείας ο Θεός! Οι εχθροί μας βέβαια, ("εχθροί" όχι διότι τους μισούμε εμείς αλλά, εχθροί διότι μας εχθρεύονται αυτοί και μας πολεμούν σφοδρώς οι κατήγοροί μας, οι εν Χριστώ αδελφοί μας) και τί δεν μας έχουν πει; "Χρυσαυγίτες της Εκκλησίας", Ταλιμπάν κ.ά. Χαλάλι. Ο Θεός να τους έχει καλά. Πραγματικά, ευχόμαστε εμείς οι ίδιοι ανάθεμα να είμαστε και να κολαστούμε χάριν της σωτηρίας των αδελφών μας κατά Πίστιν. Εάν με την Αποτείχισή μας συντελέσουμε να καταδικαστεί η Παναίρεση του Οικουμενισμού, να τιμωρηθούν οι ενόχοι, να ενωθούν όλοι οι αδελφοί, του Παλαιού και του Νέου και να "παύσουν Εκκλησίας τα σκάνδαλα" τότε άξιζε η αυτοθυσία.

 Εάν αυτοί γνωρίζουν άλλο τρόπο απομακρύνσεως από την παναίρεση του Οικουμενισμού, ξένο στην Αγία Γραφή και αποξενωμένο από τους Αγίους μας Πατέρες, ας τον ακολουθήσουν. Θεός κι η ψυχή τους. Αλλά ας μη μας μισούν και μη μας πολεμούν επειδή πολεμούμε την αίρεση. Μοιάζουν, λέγει ο Άγιος Γέροντας π. Αθανάσιος Μυτιληναίος, μοιάζουν με σκυλί που το πετάει κάποιος πέτρα και, επειδή είναι δεμένο και δεν μπορεί να δαγκώσει αυτόν που την πετάει, κάθεται και δαγκώνει με λύσσα την ίδια τη πέτρα.

 Έτσι κι αυτοί οι σφοδροί πολέμιοι των Αποτειχισθέντων εν Χριστώ αδελφών. Τους "σφυρίζει" ο διάολος την ιδέα πως είμαστε "πλανεμένοι, σχισματικοί και εκτός Εκκλησίας". Μας πετάει έπειτα ο πονηρός σαν πέτρες εναντίον τους και αυτοί, αντί να κυνηγήσουν τον πετροβολούντα διάβολο, κηνυγούν και δαγκώνουν εμάς, που φεύγουμε από την αίρεση και τους αιρετικούς, κατ' εντολήν του Θεού!

 Η Αποτείχιση, με την έννοια της απομακρύνσεως πάντοτε, την έννοια "του φευγιού" είναι Πατροπαράδοτη και γενικός κανόνας στην Ιστορία της Εκκλησίας. Οι Μεγάλοι Άγιοι που κατασυκοφαντήθηκαν (και ΔΕΝ παρομοιάζουμε τους αμαρτωλούς εαυτούς μας με αυτούς!) όπως ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, ο Άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης, ο Άγιος Νεκτάριος, δέχτηκαν όλοι να απομακρυνθούν, να φύγουν, να αφορισθούν, είτε σε εξορίες, είτε σε εκδιώξεις θέσεων και θρόνων, για να φανερωθεί η αλήθεια, με ταπείνωση και αγάπη.

 Αλλά ακόμη και όλοι γενικώς οι μοναχοί, οι ασκητές, τί κάνουν; Φεύγουν, απομακρύνονται, αφορίζονται, αποτειχίζονται από τον κόσμο και πάνε στην Ιερά Μονή, στον τόπο της ασκήσεως και του καθαρμού. Η φυγή η δική μας δεν είναι τοπική, αλλά τροπική. Με τον τρόπο αυτό αρνούμαστε να αναγνωρίσουμε "τις αιρέσεις απωλείας" ως "αιρέσεις σωτηρίας", όπως ύπουλα τις μετατρέπει και πονηρά τις αποκαλεί ο πατριάρχης Βαρθολομαίος. Τραγική ένδειξη και νεκρική κατάντια η έλλειψη, απουσία και ανυπαρξία "Κεντρικού Γραφείου Αντιαιρετικού Αγώνος" εντός του κέντρου της Ορθοδοξίας, εντός του Πατριαρχείου, που να ενημερώνει και να προφυλάσσει τους πιστούς από τη πανσπερμία καταστρεπτικών αιρέσεων.

 Το "φευγιό" το δικό μας είναι και Αγιογραφικό, και Αγιοπατερικό. Η φυγή δεν σημαίνει αναγκαστικά ηττοπάθεια και ήττα. Δεν είναι πάντοτε αδυναμία, αλλά συχνά και δύναμη, αίμα και πυρ. Η παραίτηση είναι επένδυση και ένδειξη δυνάμεως. Ξέρετε τί ΔΥΝΑΜΗ είναι το "χαίρειν αυτώ μη λέγητε;" Γνωρίζετε τί ΑΝΩΤΕΡΟΤΗΤΑ είναι να αρνηθούμε να συνδιαλεχθούμε μαζί τους; Να παραιτούμαστε με την πρώτη από τον κάθε παρατεινόμενο εις τους αιώνας διάλογο, ακολουθώντας τον παρατεινόμενο εις τους αιώνας Χριστό;

 Μιλήσαμε μία, μιλήσαμε δύο και τα ξαναείπαμε τρεις και χίλιες δεκατρείς μαζί τους στα Διαθρησκειακά Συνέδρια. Τί πλεόν θέλουμε; Πού το πάμε; Ξεχνούμε και καταπατούμε τελείως την αυστηρή και ΘΕΟΠΝΕΥΣΤΗ εντολή του δημιουργοῦ τοῦ «Ύμνου της Αγάπης» αποστόλου Παύλου «μετά πρώτης και δευτέρας νουθεσίας ΠΑΡΑΙΤΟΥ»; Το οποίο

ΑΝΗΚΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ, ΧΩΡΙΣ ΕΝΟΤΗΤΑ ΣΤΗΝ ΠΙΣΤΗ;

Εἶναι πανθομολογούμενο —ἀπὸ ὅσους πιστοὺς ἀποδέχονται ὅτι ἡ μοναδικὴ κιβωτὸς τῆς σωτηρίας εἶναι ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία— ὅτι ἡ πιὸ ἐπικίνδυνη καὶ ὕπουλη αἵρεση ὅλων τῶν ἐποχῶν, εἶναι ἡ παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ.

Εἶναι ἕνα εἶδος χαμαιλέοντα, ποὺ προσαρμόζεται σὲ ὅλες τὶς καταστάσεις·  εἶναι μιὰ αἵρεση, οἱ ἐμπνευστὲς καὶ οἱ διακινητὲς τῆς ὁποίας εἶναι πλήρεις ὑποκρισίας καὶ δολιότητος· πρόκειται γιὰ ἕνα ἀλλόκοτο ἀνακάτεμα τῆς ἀλήθειας, τῆς θεολογίας, τοῦ ἀμοραλισμοῦ, τῆς

Οικουμενισμός πιο επικίνδυνη αίρεση από τον Χιλιασμό

ΠΡΟΣ ΤΟΝ π. ΘΕΟΔΩΡΟ ΖΗΣΗ

ΕΥΛΟΓΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ

ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΕΝΑ ΑΡΘΡΟ

Παρακολουθούμε συχνά τις ομιλίες και τα άρθρα του π. Θεοδώρου Ζήση. Κάθε φορά, όμως, που ακούμε μια ομιλία του, που αναφέρεται στον Οικουμενισμό και τους Οικουμενιστές Επισκόπους, μας γεννιέται πάντα το ίδιο ερώτημα:

Αφού είναι αίρεση ο Οικουμενισμός, αιρετικός ο Πατριάρχης και οι περί αυτόν Επίσκοποι, γιατί δεν εφαρμόζει αυτό, που ο ίδιος επί δέκα χρόνια συνιστούσε: την απομάκρυνση από τους αιρετικούς, την διακοπή κοινωνίας και μνημονεύσεως του ονόματος των αιρετικών; Δικής του εμπνεύσεως θεωρία περί αποτειχίσεως δίδασκε τότε, κι όχι την διδασκαλία της Εκκλησίας; Πότε έκανε λάθος; Τότε ή τώρα; Δεν ήταν –η διδασκαλία του αυτή– σύννομη και σύμφωνη με τη διδασκαλία της Αγίας Γραφής και των Αγίων Πατέρων; Ποια θεολογική εξήγηση υπάρχει; Εξ  άλλου, είχε υποσχεθεί πριν δύο χρόνια -σε κάποια συνάντηση στο Βόλο- ότι θα δώσει θεολογική εξήγηση σύντομα· τότε ήταν εμπερίστατος και δεν μπορούσε. Γιατί δεν έδωσε την οφειλομένη εξήγηση;

Αυτές οι απορίες και τα ερωτήματα οξύνθηκαν χθες, καθώς διαβάσαμε στο ιστολόγιο «Κατάνυξις» ένα άρθρο του π. Θεοδώρου Ζήση με τίτλο:

«Οι "Μάρτυρες του Ιεχωβά" και ο Οικουμενισμός,

Ποια αίρεση από τις δύο είναι πιο επικίνδυνη;».

Σ’ αυτό ο π. Θεόδωρος, συμπεραίνει, ότι πιο επικίνδυνη αίρεση είναι ο Οικουμενισμός, ακόμα και από αυτή την αίρεση των «Μαρτύρων του Ιεχωβά».

Ασφαλώς και συμφωνούμε μαζί του, και καταλαβαίνουμε ότι, και το άρθρο αυτό, κινείται προς την κατεύθυνση της κατάδειξης της επικινδυνότητας της παναιρέσεως του Οικουμενισμού και προέρχεται από ποιμαντική φροντίδα του π. Θεόδωρου. Όμως και σε αυτό το άρθρο υφέρπει το ίδιο ερώτημα.

Τότε, προς τί, η συνύπαρξη με τους επικινδυνότερους αιρετικούς;

Ασφαλώς

Ανάγκη συνειδητοποίησης περί απομακρύνσεως από την αίρεση του Οικουμενισμού, που μας μολύνει

Δημοσιεύουμε τμῆμα ἀπάντησης τοῦ «ἀνώνυμου Κ.» σὲ σχόλιο. Καὶ προβαίνουμε σὲ αὐτὴ τὴν δημοσίευση, πρὸς χάριν ὅσων ἔχουν τόσο πολὺ ἐπηρεασθεῖ ἀπὸ τὴν περιρρέουσα ἀτμόσφαιρα τοῦ Οἰκουμενισμοῦ (καὶ κάποιους γεροντάδες ποὺ τὸν πολεμοῦν μόνο μὲ λόγια, μὲ τὸν ἀποκληθέντα «χαρτοπόλεμο»), ὥστε παρὰ τὴν προσπάθεια νὰ βιώνουν τὴν Ὀρθοδοξία, κοινωνοῦν μὲ τὴν ἀκαθαρσία τῆς αἱρέσεως, καὶ νομίζουν ὅτι βρίσκονται στὸ στέρεο ἔδαφος τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας.

Ἡ θέση εἰδικότερα στὴν ὁποία ἀπαντᾶ ὁ σχολιογράφος εἶναι:

«Γιατί είναι επιβεβλημένη η ιδική μας παρέμβαση, (σ.σ. μὲ τὴν διακοπὴ μνημοσύνου, τὶς καταγγελίες, τὰ γραπτὰ κείμενα κ.λπ.) για να κατακριθεί και να αναθεματισθεί» ὁ ἤδη «αναθεματισμένος και αυτοκατάκριτος από την ίδια την αίρεση»; Δὲν ἀρκεῖ «το αρμόδιο όργανο της εκκλησίας πού θα τον καθαιρέσει... Μπορεί κάποιος να το υποκαταστήσει;».

Καὶ ἡ ἀπάντηση τοῦ «ἀνώνυμου Κ.» εἶναι ἡ ἑξῆς:

 «...Εμείς (σ.σ. μὲ τὸ νὰ προτρέπουμε στὴν ἐφαρμογὴ τῆς Ὀρθόδοξης Πατερικῆς Παράδοσης) δεν καταδικάζουμε κανένα. Απλώς απομακρυνόμεθα από τον αιρετίζοντα, γιατί μεταδίδει μόλυνση, μας επηρεάζει ανεπαισθήτως και υπούλως και μας διαβρώνει την πίστη. Και φυσικά είναι καθήκον μας να ενημερώνουμε και όσους ενδιαφέρονται για τα θέματα αυτά, όπως εσύ από αγάπη ενδιαφέρεσαι για την δική μας σωτηρία.

Θα σου παραθέσω δυό πατερικά κείμενα από το βιβλίο του κ. Σημάτη (Η Πατερική Στάση στους Θεολογικούς Διαλόγους, 2008):

Σὲ ἐπιστολή του  ὁ Μ. Βασίλειος, ἀφοῦ τονίζει στὸν ἐπίσκοπο Πατρόφιλο, πὼς οἱ Κανόνες προστάζουν νὰ ἀποφεύγει ὁ πιστὸς τοὺς αἱρετικούς, καταλήγει: ἐὰν ἐσὺ κρίνεις τὴν κοινωνίαν μὲ κάποιους αἱρετικοὺς ὡς πρᾶγμα ἀδιάφορον, θὰ μᾶς συγχωρήσῃς, διότι (ἐμεῖς) δὲν δεχόμεθα νὰ ἀναμιχθῶμεν μὲ τὴν ζύμην τῶν ἑτεροδιδασκάλων.

Ὁ δὲ ἅγ. Ἐφραὶμ ὁ Σύρος (Περὶ μετανοίας καὶ κατανύξεως) γράφει: «Μηδέποτε συμφιλιάσῃς μετὰ αἱρετικῶν. Μὴ συμφάγῃς, μὴ συμπίῃς, μὴ συνοδοιπορήσῃς. Μὴ εἰσέλθῃς εἰς οἶκον αὐτῶν, μηδὲ εἰς ἐκκλησίαν· πάντα γὰρ ὅσα εἰσίν, ἀκάθαρτα εἰσίν, καθὼς λέγει ὁ Παῦλος, ὅτι τοῖς μεμιασμένοις καὶ ἀπίστοις οὐδὲν καθαρόν, ἀλλὰ μεμίανται αὐτῶν ὁ νοῦς καὶ ἡ συνείδησις. Ἀσφαλίζου οὖν τὴν ψυχήν σου, ἀγαπητέ. Μὴ συμφιλιάζῃς αἱρετικοῖς, ἵνα μὴ συγκοινωνήσῃς τῇ κοινωνίᾳ αὐτῶν· ὅτι γάρ, καθὼς εἶπεν ὁ Κύριος, οὐκ ἔχουσιν ἄφεσιν ἁμαρτιῶν, οὐδὲ ἐν τῷ νῦν αἰῶνι, οὐδὲ ἐν τῷ μέλλοντι· δηλονότι οὐδὲ οἱ συμμιαινόμενοι αὐτοῖς· ἕκαστος γὰρ θερίσει ὃ ἔσπειρε».