Μικρό αντίδωρο αγάπης προς αμφιβάλλοντας

Τὰ κείμενα τοῦ ἁγ. Θεοδώρου τοῦ Στουδίτου ποὺ ἀκολουθοῦν, εἶναι ἀντίδωρο ἀγάπης στοὺς ἀδελφούς, οἱ ὁποῖοι ἀγνοοῦντες τὴν Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας ποὺ ἐκφράζει ὁ Ὅσιος, προβαίνουν σὲ ὑποθέσεις, ἢ παρουσιάζουν δικές τους ἑρμηνεῖες ἤ, ἀκόμα, ἐπικαλοῦνται γνῶμες συγχρόνων γερόντων, τὶς ὁποῖες ὅμως, ἀφοῦ δὲν συμφωνοῦν μὲ τὴν διαχρονικὴ συνείδηση καὶ πρακτικὴ τῆς Ἐκκλησίας, δὲν μποροῦμε νὰ τὶς υἱοθετήσουμε.

Οἱ θέσεις τοῦ Ἁγίου εἶναι σαφεῖς: ἀπαιτεῖται ἡ ἀπομάκρυνση ἀπὸ ὁποιαδήποτε αἵρεση ἢ αἱρετικὸ ἔρχεται σὲ σαφῆ ἀντίθεση μὲ τὶς Ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ καὶ τὴ διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας, εἴτε ἡ συγκεκριμένη αἵρεση ἔχει καταδικαστεῖ ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία, εἴτε ὄχι.

Παράδειγμα ἡ Διακοπὴ μνημοσύνου (στὴν ὁποία προέβη ὁ Ὅσιος Θεόδωρος) τῶν Ὀρθοδόξων Πατριαρχῶν Ταρασίου καὶ Νικηφόρου, οἱ ὁποῖοι γιὰ λόγους «οἰκονομίας» ἐπικοινώνησαν μὲ ἐκείνους ποὺ ἐξέφραζαν τὴν μοιχειανή αἵρεση. Τὸ πρόβλημα ἔληξε ἀργότερα, μὲ δικαίωση τῶν ἁγιοπατερικῶν θέσεων ποὺ ὑποστήριξε ὁ ὅσιος Θεόδωρος.

Ὑπ’ ὄψιν ὅτι ἡ μοιχειανὴ αἵρεση δὲν εἶχε καταδικαστεῖ ἀπὸ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο, ὅπως ἡ Εἰκονομαχία. Ὁ Ὅσιος ἀποτειχίστηκε καὶ ἀπὸ τὴν μία αἵρεση καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη, (ἀσχέτως ἂν ἡ μία εἶχε καταδικασθεῖ καὶ ἡ ἄλλη δὲν εἶχε καταδικασθεῖ), καὶ δὲν περίμενε 100 χρόνια, μήπως κάποια Σύνοδος ἀποφασίσει τὴν καταδίκη τῆς αἱρέσεως (ὅπως συμβαίνει σήμερα μὲ τὴν αἵρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ). Τὸ αὐτὸ προέτρεπε νὰ κάνουν καὶ οἱ ἄλλοι.

1. Ἐπιστολή Λέοντι Πάπα Ρώμης

Ἑρμηνεία

Μᾶς ἀνέφερε ὁ ἴδιος ἀδελφός Ἐπιφάνιος, ἁγιώτατε πάτερ, ὅτι κατηγορούμεθα ἀπό τήν ὁσιότητά σου ἐξ αἰτίας τῶν αἱρετικῶν Βαρσανουφίου, Ἡσαΐου καί Δωροθέου, ὅτι δῆθεν ἐμεῖς δεχόμεθα αὐτούς, ὡς ὀρθοδόξους. Καί χαρήκαμε ὑπερβολικά ἐπειδή ἐμεῖς οἱ ταπεινοί, ἐνῶ βασανιζόμεθα χάριν τῆς Ὀρθοδοξίας, ταλαιπωρούμεθα καί ἐξ αἰτίας τῶν αἱρετικῶν. Ἄς ἀποστομωθῆ κάθε στόμα πού ὁμιλεῖ ἐνατίον μας καί μᾶς συκοφαντεῖ.

Εἴμαστε ὀρθόδοξοι, ἔστω ἄν καί κατά τά ἄλλα εἴμαστε ἁμαρτωλοί, μακαριώτατε, χωρίς στό θέμα αὐτό νά κάνωμε τήν παραμικρή ὑποχώρησι ἀπό τήν ἀποστολική πίστι. Ἀποδεχόμεθα δέ κάθε σύνοδο οἰκουμενική καί τοπική πού ἀληθινά εἶναι ἀναγνωρισμένη, μαζί μέ τούς ἱερούς κανόνες πού ἐθέσπισαν καί συγχρόνως ἀποστρεφόμεθα καί ἀναθεματίζουμε κάθε αἵρεσι καί κάθε αἱρετικό.

Καί ἀνάθεμα στόν Βαρσανούφιο, τόν Ἡσαΐα, τόν Δωρόθεο καί τόν Δοσίθεο, οἱ ὁποῖοι ἀναθεματίσθηκαν ἀπό τόν ἅγιο Σωφρόνιο. Ἀλλά καί κάθε ἄλλος μέ αὐτούς συνώνυμος, ὅμως κατά τήν πίστι αἱρετικός, ἀκολουθώντας αὐτήν τήν αἵρεσι ἤ ὁποιαδήποτε ἄλλη, εἴτε εἶναι ἐπίσκοπος, εἴτε ἀσκητής, εἴτε ὁποιοσδήποτε νά εἶναι ἀναθεματισμένος.

Ἀλλά καί ἐάν κάποιος δέν ἀναθεματίζη σέ κάθε περίστασι σύμφωνα μέ τήν ἀνάγκη κάθε αἱρετικό, ἀνήκει καί αὐτός στήν μερίδα ἐκείνων. Ἐμεῖς λοιπόν εἴμαστε καθαροί ἀπό κάθε αἱρετικό φρόνημα, μέ τήν βοήθεια τῶν ἱερῶν προσευχῶν σου παναγιώτατε.

ΚΕΙΜΕΝΟ

Ἀπήγγειλε δέ ἡμῖν ὁ αὐτός ἀδελφός ἡμῶν Ἐπιφάνιος, θειοτάτη κορυφή, ὡς ἔγκλησιν ἐδέξατο παρ' αὐτῆς, ἕνεκα Βαρσανουφίου, Ἡσαΐου τε καί Δωροθέου, τῶν αἱρετικῶν, ὡς δεχομένων ἡμῶν αὐτούς ὀρθοδόξους· καί πάλιν ἠγάσθημεν, εἰ ἡμεῖς οἱ ταπεινοί ὑπέρ ὀρθοδοξίας πάσχοντες, αἱρετικοῖς προσπάσχομεν. Ἐμφραττέσθω πᾶν τό καθ' ἡμῶν ὑποβάλλον καί συκοφαντοῦν στόμα.

Ὀρθόδοξοί ἐσμεν, κἄν ἄλλως ἁμαρτωλοί, ὦ μακαριώτατε· μηδ' ὁτιοῦν ὕφεσίν ἔχοντες ἐν τούτῳ τῆς ἀποστολικῆς πίστεως· πᾶσαν σύνοδον οἰκουμενικήν τε καί τοπικήν, ἐγκεκριμένην τῇ ἀληθείᾳ, μετά τῶν ἐκτεθέντων αὐταῖς ἁγίων κανόνων ἀσπαζόμενοι, καί πᾶσαν αἵρεσιν, καί αἱρετικόν μυσαττόμενοι, καί ἀναθεματίζοντες.

Καί ἀνάθεμα Βαρσανουφίῳ, Ἡσαΐᾳ, Δωροθέῳ τε καί Δοσιθέῳ, ὑπό τοῖς τοῦ ἁγίου Σωφρονίου ἀναθεματισθεῖσιν. Ἀλλά καί ἄλλος εἴ τις εἴη τούτοις ὁμώνυμος ὅμως αἱρετικός, κατά τήν ἐκείνων αἵρεσιν, ἤ ἑτέραν, κἄν ἐπίσκοπος, κἄν ἀσκητής, κἄν ὁστισοῦν, ἀνάθεμα ἔστω.

Ἀλλά καί εἴ τις μή ἀναθεματίζοι εὐκαίρως κατά τό ἀναγκαῖον πάντα αἱρετικόν, εἴη τῆς αὐτῶν μερίδος. Ἡμεῖς γάρ καθαροί ἐσμεν παντός αἱρετικοῦ φρονήματος, εὐχαῖς σου ἱερωτάταις, παναγέστατε.

(Ἐπιστολή ΛΔ Λέοντι Πάπα Ρώμης (τῷ αὐτῷ) 31/22 σελ. ΡG 1028).

 2. Ἐπιστολή ΛΘ Θεοφίλῳ ἡγουμένῳ

Ἑρμηνεία

Φοβερή κακοδοξία ἔγινε δόγμα εἰς τήν ἐκκλησία μας. Αὐτή εἶναι ἡ μοιχειανική αἵρεσις, ἡ ὁποία συγχρόνως μέ τήν ἀνατροπή τοῦ εὐαγγελίου, κατήργησε καί τούς ἱερούς κανόνες, μέ τήν ἀθώωσι αὐτοῦ τοῦ ἱερέως πού ἐστεφάνωσε τόν μοιχό καί πού οἱ ἴδιοι προηγουμένως εἶχαν καθαιρέσει. Διότι ἐφ' ὅσον τό εὐαγγέλιο τό κατήργησαν, ἀσχολοῦνται δῆθεν μέ τήν φροντίδα τῶν ἱερῶν κανόνων. Αὐτά λοιπόν μαζί μέ τόν χαιρετισμό, ἐθεώρησα ἀπαραίτητο νά ὑπενθυμίσω στήν πατρότητά σου, ὥστε, γνωρίζοντας ὅτι εἶναι αἵρεσις, νά φύγης μακριά ἀπό τήν αἵρεσι, δηλαδή ἀπό τούς αἱρετικούς, καί οὔτε νά ἔχης ἐκκλησιαστική κοινωνία μαζί των, οὔτε νά τούς μνημονεύης στήν ἁγιωτάτη μονή σου κατά τή Θεία Λειτουργία. Διότι ὑπάρχουν φοβερές ἀπειλές, οἱ ὁποῖες ἐκφωνήθηκαν ἀπό τούς ἁγίους, γι' αὐτούς πού συγκαταβαίνουν καί ἐπικοινωνοῦν μέ τούς αἱρετικούς, μέχρι καί στό σημεῖο νά συμφάγουν μαζί των.

ΚΕΙΜΕΝΟ

Χαλεπή κακοδοξία ἐδογματίσθη ἐν τῇ καθ' ἡμᾶς Ἐκκλησίᾳ. Αὕτη ἡ Μοιχειανική αἵρεσις ἅμα τῇ ἀνατροπῇ τοῦ Εὐαγγελίου, καί τούς θείους κανόνας διά τῆς ἀθωώσεως τοῦ παρ' αὐτῶν καθῃρημένου μοιχοζεύκτου διαλύσασα. Εἰ γάρ τό Εὐαγγέλιον ἠθέτησαν, σχολή αὐτοῖς περί τῶν ἱερῶν κανόνων φροντίζειν. Ταῦτα οὖν σύν τῇ προσηγορίᾳ, ἀναγκαῖον ἐνόμισα ὑπομνῆσαι τήν πατρωσύνην σου· ὅπως εἰδυῖα ὅτι αἵρεσις, φεύγῃ τήν αἵρεσιν, ἤγουν τούς αἱρετικούς· τοῦ μήτε κοινωνεῖν αὐτοῖς, μήτε ἀναφέρειν ἐν τῇ εὐαγεστάτῃ αὐτῆς μονῇ ἐπί τῆς θείας λειτουργίας· ὅτι μέγισται ἀπειλαί κεῖνται παρά τῶν ἁγίων ἐκφωνηθεῖσαι τοῖς συγκαταβαίνουσιν αὐτῇ μέχρι καί ἑστιάσεως.

(Ἐπιστολή ΛΘ (39) Θεοφίλῳ ἡγουμένῳ ΡG 1048 C (40/25 σελ.)

  3. Ἐπιστολή Ἀθανασίῳ τέκνῳ

Ἑρμηνεία

Ἐγώ λοιπόν, ἀδελφέ μου, σοῦ παρουσίασα εὐαγγελικά καί ἀποστολικά, συγχρόνως δέ καί πατρικά, ἐάν βέβαια θέλης νά πεισθῆς στά λόγια τῆς ἀληθείας. Σοῦ ἀπέδειξα δηλαδή ὅτι χωρίς ἀμφιβολία αἵρεσι ἐδημιούργησε ἡ μοιχοσύνοδος, ἡ ὁποία ἄρχισε ἀπό τήν μοιχεία, ἄν καί ἐνδιάμεσα ἐκόπασε μόνον ὡς πρός τόν ὄνομα, ἐπειδή διεκήρυξε τόν γάμο τῶν μοιχῶν, ὡς οἰκονομία ἀποδεκτή στήν Ἐκκλησία τοῦ Θεοῦ. Καί μήν ἀπορήσεις γιά τό ὅτι μία φωνή γεννᾶ αἵρεσι, ἀκούγοντας τόν Κύριο νά λέγῃ: «Ἕνα γιῶτα ἤ ἕνα κόμμα δέν θά καταργηθῆ ἀπό τόν νόμο, μέχρι πού νά γίνουν ὅλα».

 Οὔτε ἐπίσης νά θελήσης νά λές: Ποιά ἀνάγκη ὑπάρχει νά πολυεξετάζω αὐτήν τήν ὑπόθεσι καί μέ μία λέξι νά ἐπαναφέρω τίς γνωστικές θεωρίες καί νά συμπεραίνω αὐτό ἤ ἐκεῖνο; Γιά νά μήν πέσης στήν αἵρεσι τῶν γνωσιμάχων, γιά τήν ὁποία λέγει ὁ συγγράψας αὐτήν (Ἅγ. Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός). Γνωσιμάχοι ὀνομάζονται ἐκεῖνοι πού ἀντιδροῦν σέ κάθε γνῶσι τοῦ Χριστιανισμοῦ, λέγοντας ὅτι κάνουν κάτι περιττό καί ἀνώφελο, αὐτοί πού ζητοῦν κάποιες γνώσεις στίς ἅγιες Γραφές. Γιατί ὁ Θεός λέγουν, δέν ζητεῖ τίποτε ἄλλο ἀπό τόν Χριστιανό, παρά μόνο καλές πράξεις. Εἶναι ἑπομένως καλό νά πορεύεται κανείς ἔτσι ἁπλά καί νά μήν πολυασχολεῖται μέ κανένα δόγμα γνωστικῆς σημασίας. Ἔτσι λοιπόν πιστεύουν οἱ αἱρετικοί Γνωσιμάχοι. Παρουσίασέ μου λοιπόν σύ, ἄν βέβαια ἔχης, ἀπό τά ἱερά κείμενα, ὅτι ὁ γάμος τῶν μοιχῶν δέν εἶναι αἵρεσι, καί μή μοῦ ἀναφέρεις πολλά, οὔτε νά καυχιέσαι γιά ἐκείνους πού κάνουν τόν θεοσεβῆ, ἀλλά στό σκοτάδι τῆς νύκτας, τούς ὁποίους ὀνομάζεις γνωστικούς καί ἁπλοϊκούς φίλους. Ἐπειδή ἄν αὐτοί εἶναι θεοσεβεῖς, ποῦ εἶναι τό θάρρος καί ἡ παρρησία των;

ΚΕΙΜΕΝΟ

Ἰδού οὖν ἐγώ, ἀδελφέ, εὐαγγελικῶς τε καί ἀποστολικῶς ὁμοῦ τε καί Πατρικῶς παρέστησά σοι, εἴπερ βούλοιο πείθεσθαι λόγοις ἀληθείας· ὅτι αἵρεσιν ἀναμφιβόλως πεπλήρωκεν ἡ μοιχοσύνοδος, ἀρχθεῖσα ἀπό τῆς μοιχείας· εἰ καί διά μέσου ὑπελώφησεν ἐκ μόνου τοῦ ὀνομάσαι, μᾶλλον δέ κηρύξαι τήν μοιχοζευξίαν, οἰκονομίαν ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ τοῦ Θεοῦ γίνεσθαι. Καί μή θαυμάσῃς, εἰ μία φωνή τίκτει αἵρεσιν· ἀκούων τοῦ Κυρίου λέγοντος· Ἰῶτα ἕν· ἤ μία κεραία οὐ μή παρέλθῃ ἀπό τοῦ νόμου, ἕως ἄν πάντα γένηται.

Μηδέ δόξῃ σοι λέγειν· Τίς χρεία πολυπραγμονεῖν, καί διά μιᾶς λέξεως ἀνασειράζειν τάς γνωστικάς θεωρίας, καί συνάγειν τοῦτο κἀκεῖνο; ἵνα μή ἐμπέσῃς εἰς τήν λεγομένην τῶν Γνωσιμάχων αἵρεσιν, περί ἧς φησιν ὁ συγγράφων· Γνωσιμάχοι οἱ πάσῃ γνώσει τοῦ Χριστιανισμοῦ ἀντιπίπτοντες, ἐν τῷ λέγειν αὐτούς ὅτι περισσόν τι ποιοῦσιν οἱ γνώσεις τινάς ἐκζητοῦντες ἐν ταῖς θείαις Γραφαῖς· οὐδέν γάρ ἄλλο ζητεῖ ὁ Θεός παρά Χριστιανοῦ, εἰ μή πράξεις καλάς. Ἀγαθόν οὖν ἐστι μᾶλλον ἁπλουστέρως τινά πορεύεσθαι, καί μηδέν δόγμα γνωστικῆς πραγματείας πολυπραγμονεῖν. Οὕτω μέν οὖν οἱ Γνωσιμάχοι. Δός οὖν αὐτός, εἴπερ ἔχεις, ἐκ θείων φωνῶν, ὅτι οὐχ αἵρεσις· καί μή μοι πλῆθος ἐποίσῃς, μηδέ τούς νυκτερινούς θεοσεβεῖς αὔχει, γνωστικούς τε οὕς λέγεις καί ἰδιώτας καί φίλους. Εἰ γάρ θεοσεβεῖς, ποῦ ἡ παρρησία;

(Ἐπιστολή ΜΗ Ἀθανασίῳ τέκνῳ ΡG 1080 C, 52/36 σελ.)

 

4. Ἐπιστολή Πρός Μιχαήλ Βασιλέα

Ἑρμηνεία

Ἐπειδή ὅμως ὁ δεύτερος λόγος εἶναι γιά τήν ἀληθινή καί ἀμώμητο πίστι τῶν Χριστιανῶν, παίρνομε τό θάρρος μέ σεβασμό νά ἀναφέρωμε, ὅτι ἐάν αὐτό πού λέγομε ἦτο κάτι ἀνθρώπινο, ἤ κάτι πού μποροῦσε νά τό ρυθμίση ὁ ἁγιώτατος Ἀρχιεπίσκοπος, ἤ ἄν ἦτο σάν δική μας ἐξουσία, ὄχι μόνο λίγο, ἀλλά θά ἔπρεπε νά κάνουμε ὁποιαδήποτε παραχώρησι, σύμφωνα πάντοτε μέ τήν εὐαγγελική ἐντολή. Τήν στιγμή ὅμως κατά τήν ὁποία ὁ λόγος ἀναφέρεται στό Θεό καί ἀφορᾶ στόν Θεό, στόν ὁποῖο ὑποτάσσονται τά πάντα, ὄχι μόνο ὁ τάδε ἤ ὁ τάδε, ἀλλά οὔτε ἄν ἦταν ὁ ἴδιος ὁ Πέτρος καί ὁ Παῦλος, οὔτε ἄν ἦταν κάποιος ἀπό τούς ἀγγέλους, θά μποροῦσε νά τολμήση νά ἀλλάξη τό παραμικρό ἀπό τήν πίστι, γιατί ἄν αὐτό γινόταν, θά ἀνατρεπόταν ὁλόκληρο τό Εὐαγγέλιο. Ἀκόμη δέ τό νά κάνουμε διάλογο ἀντιρρητικό μέ τούς αἱρετικούς εἶναι ἀντίθετο στήν ἀποστολική ἐντολή καί δι' αὐτό δέν ἐπιτρέπεται, ἐκτός ἄν πρόκειται γιά μία μόνο ἁπλή συμβουλή καί νουθεσία. Γι' αὐτό λοιπόν ἐμεῖς οἱ ἀνάξιοι δοῦλοι τοῦ εὐσεβοῦς κράτους σου, δέν τολμοῦμε νά ποῦμε τόν παραμικρό λόγο.

ΚΕΙΜΕΝΟ

Ἐπειδή δέ ὁ δεύτερος λόγος περί τῆς εἰλικρινοῦς τε καί ἀμωμήτου ἡμῶν τῶν Χριστιανῶν ἐστι πίστεως· ἐκεῖνο μετά αἰδοῦς τολμῶμεν ἀνενέγκαι, ὡς εἰ μέν ἀνθρώπινόν τι ἦν τό λεγόμενον, καί ἤ πρός τοῦ ἁγιωτάτου ἡμῶν ἀρχιερέως, ἤ παρ' ἡμῶν τῶν ἀναξίων ἐξουσιαζόμενον· οὐτί που τό μικρόν, ἀλλά γάρ καί τό πᾶν παραχωρεῖν ἔδει· οὕτω τῆς ἐντολῆς κελευούσης. Ἐπεί δέ περί Θεοῦ καί εἰς Θεόν ὁ Λόγος, οὗ δοῦλα τά σύμπαντα· οὐχ ὁ τίσδε ἤ τίσδε· ἀλλ' οὐδ' εἰ Πέτρος καί Παῦλος, οὐδ' ἄν τις τῶν ἀγγέλων εἴη, τολμήσειεν ἄν κἄν τό βραχύτατον παρακινῆσαι· ὡς διά τούτου τοῦ παντός Εὐαγγελίου ἀνατρεπομένου. Πρός τέ τό συνᾶραι λόγον ἀντιρρητικόν μετά τῶν ἑτεροδόξων ἐναντιούμενον, τῇ ἀποστολικῇ παραγγελίᾳ οὐ καθῆκον· εἰ μή τι πρός νουθεσίαν μόνον. Καί διά τοῦτο οἱ ἀνάξιοι δοῦλοι τοῦ εὐσεβοῦς ὑμῶν κράτους, καί γρύξαι μόνον οὐ κατατολμῶμεν.

(Ἐπιστολή ΠΣΤ (86) Πρός Μιχαήλ Βασιλέα ΡG 1329 D, 101/66 σελ.).

 5. Ἐκ τοῦ βίου τοῦ ὁσίου

Ἑρμηνεία

Ἀκολουθεῖ καί συμφωνεῖ (μέ τά ἀνωτέρω εὐαγγελικά λόγια) καί ὁ θεοφόρος Ἰγνάτιος, ὁ ὁποῖος λέγει « Θέλω νά σᾶς προφυλάξω ἀπό τά ἀνθρωπόμορφα θηρία δηλαδή τούς αἱρετικούς. Αὐτούς, ὄχι μόνο δέν πρέπει νά τούς ἀποδεχώμεθα, ἀλλά ἐάν εἶναι δυνατόν οὔτε νά τούς συναντοῦμε». Αὐτῆς λοιπόν τῆς διδασκαλίας τῶν πατέρων, τόσο αὐστηρά διορισμένης ὥστε νά ἀπαγορεύη κάθε συνομιλία μέ τούς ἀσεβεῖς αἱρετικούς, ποιός εἶναι δυνατόν νά μᾶς πείση νά κάνουμε συνομιλίες μέ τούς αἱρετικούς, οἱ ὁποῖοι ἀθέτησαν κανόνες καί νόμους τῆς ἀποστολικῆς πίστεως, καί ἐπιπλέον τά ἱερά κείμενα τῶν Γραφῶν τά διαφθείρουν καί τά ἀλλοιώνουν εἰς τρόπον ὥστε νά πλανῶνται πολλοί. Ὅπως π.χ. ὁ Ἰαννής καί ὁ Ἰαμβρής ἀντιστάθηκαν καί ἐπολέμησαν τόν δοῦλο τοῦ Θεοῦ Μωϋσῆ, ἔτσι καί οἱ αἱρετικοί ἀντιστέκονται καί πολεμοῦν τήν ἀλήθεια ἐξαπατόμενοι ἀπό τήν κατάκτησι τῆς πρώτης θέσεως καί ἀπό τήν αἰσχροκέρδεια, ἡ ὁποία καταστρέφει τούς περισσοτέρους. Ἀλλά αὐτοί δέν θά ὑπερισχύσουν γιά πολύ σύμφωνα μέ αὐτά τά λόγια «ἐπειδή ἡ ἀνοησία αὐτῶν εἶναι φανερή ὅπως συνέβη καί σ' ἐκείνους».

ΚΕΙΜΕΝΟ

Συνέπεται δέ τούτοις καί ὁ θεοφόρος Ἰγνάτιος. «Προφυλάσσω ὑμᾶς, λέγων, ἀπό τῶν θηρίων τῶν ἀνθρωπομόρφων αἱρετικῶν· οὕς οὐ μόνον οὐ δεῖ ἡμᾶς παραδέχεσθαι, ἀλλ' εἴ δυνατόν μηδέ συναντᾷν». Τούτων τοιγαροῦν οὕτω διωρισμένων, καί τῆς πρός τούς δυσσεβεῖς αἱρετικούς ὁμιλίας ἡμᾶς ἀπαγόντων, τίς λοιπόν πεῖσαι ἡμᾶς δυνήσεται ἐλθεῖν εἰς λόγους μετά τῶν ἠθετηκότων κανόνας καί στάθμας τῆς ἀρχαίας πίστεως, καί τάς θείας Γραφάς ἀφόβως εἰς πολλῶν ἀποπλάνησιν ρερᾳδιουργηκότων; ὅν γάρ τρόπον Ἰανής καί Ἰαμβρής ἀντέστησαν τῷ θεράποντι τοῦ Θεοῦ Μωϋσεῖ, οὕτω καί οὗτοι ἀνθίστανται τῇ ἀληθείᾳ, δελεαζόμενοι τῇ τε παρά σφισι πρωτοκαθεδρίᾳ καί τῇ πλείστους ἀπολλυούσῃ αἰσχροκερδίᾳ. Ἀλλ' οὐ προκόψουσιν ἐπί πολύ, ὡς ὁ λόγος φησίν· ἡ γάρ ἄνοια αὐτῶν ἔκδηλος ἔσται πᾶσιν· ὡς καί ἐκείνων ἐγένετο.

(Ἐκ τοῦ βίου τοῦ ὁσίου ΡG 281Α).

6. Ἐπιστολή ΡΞΣΤ

Ἑρμηνεία 

Νά ὁμολογῆς ἐπίσης ὅτι ὅλοι οἱ ἅγιοι, ὡς ἀκόλουθοι τοῦ Θεοῦ ἔχουν τήν χάρι νά πρεσβεύουν στό Θεό γιά τήν σωτηρία μας. Ἐπίσης νά ὁμολογῆς τίς ἅγιες εἰκόνες, τοῦ ἰδίου Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ καί τῆς μητέρας Του καί τῶν ἀγγέλων καί ὅλων τῶν ἁγίων καί νά τίς προσκυνᾶς καί νά τίς ἀποδέχεσαι, σύμφωνα μέ τήν δεύτερη σύνοδο τῆς Νικαίας. Ἀκόμη νά ἀναθεματίζης ὅλους τούς αἱρετικούς οἱ ὁποῖοι εἶναι ἀναθεματισμένοι ἀπό τίς συνόδους καί νά ἀναγνωρίζης ὅλους τούς ὀρθοδόξους πού ἐπαινοῦνται ἀπό αὐτές. Αὐτή εἶναι ἡ ἀληθινή πίστι τῶν Χριστιανῶν, αὐτή εἶναι ἡ ἀπόδειξις τῆς ὁμολογίας τοῦ Χριστοῦ. Ἐκεῖνος πού πιστεύει διαφορετικά ἀπό αὐτά εἶναι ἀναθεματισμένος ἀπό τόν Πατερα καί τόν Υἱό καί τό ἅγιον Πνεῦμα· ὅπως διακηρύσσει ὁ ἀπόστολος Παῦλος: «’Aκόμη καί ἄν ἐμεῖς οἱ ἴδιοι ἤ ἄγγελος ἀπό τόν οὐρανό σᾶς κηρύττη εὐαγγέλιο διαφορετικό ἀπό αὐτό πού σᾶς ἐκηρύξαμε ἐμεῖς, νά εἶναι ἀναθεματισμένος. Ὅπως προανέφερα, καί τώρα πάλι λέγω: Ὅποιος σᾶς κηρύττει εὐαγγέλιο διαφορετικό ἀπό αὐτό πού παραλάβατε, νά εἶναι ἀναθεματισμένος » Ἐπειδή λοιπόν, σύ τά ἐφανέρωσες αὐτά ὅλα μέ κάθε λεπτομέρεια στίς ἐπιστολές σου, εἶναι ἀνάγκη καί νά ὁμολογῆς ὅτι ἔτσι πιστεύεις.

ΚΕΙΜΕΝΟ

«Ὁμολογεῖν τε καί τούς ἁγίους πάντας ὡς θεράποντας Θεοῦ, πρεσβεύειν τῷ Θεῷ δυναμένους εἰς σωτηρίαν ἡμῶν. Ἔτι ὁμολογεῖν τάς ἁγίας εἰκόντας, αὐτοῦ τε τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, τῆς τε αὐτοῦ Μητρός, ἀγγέλων τε καί πάντων ἁγίων, προσκυνεῖν τε καί ἀποδέχεσθαι, κατά τό δογματισθέν τῇ ἐν Νικαίᾳ τό δεύτερον συνόδῳ· ἀναθεματίζειν τε πάντας αἱρετικούς τούς ὑπό τῶν συνόδων ἀναθεματιζομένους· ἀνακηρύττειν πάντας τούς ὀρθοδόξους παρ' αὐτῶν εὐφημουμένους. Αὕτη ἡ ἀληθινή (εἰλικρινής) πίστις τῶν Χριστιανῶν· τοῦτο τό μαρτύριον τῆς Χριστοῦ ὁμολογίας. Παρά ταῦτα ὁ φρονῶν ἤτω ἀνάθεμα ἀπό τοῦ Πατρός, καί τοῦ Υἱοῦ, καί τοῦ ἁγίου Πνεύματος· καθά φησιν ὁ ἀπόστολος Παῦλος· Ὅτι κἄν ἡμεῖς, ἤ ἄγγελος ἐξ οὐρανοῦ εὐαγγελίζηται ὑμῖν παρ' ὅ εὐηγγελισάμεθα, ἀνάθεμα ἔστω. Ἐπεί οὖν αὐτός λεπτομερῶς ταῦτα ἐξεκάλυψας ἐν τοῖς γράμμασί σου· δέον πᾶσα ἀνάγκη ὁμολογῆσαί σε οὕτω φρονεῖν.

 (Ἐπιστολή ΡΞΣΤ (166) ΡG 1528D, 147/21 σελ.).

Τῇ πρεσβείᾳ, Κύριε, τοῦ Ὁσίου Θεοδώρου τοῦ Στουδίτου καί πάντων τῶν ἁγίων ρῦσαι ἡμᾶς ἐκ πάσης πλάνης καί αἱρέσεως.

(Ἐλάχιστο δεῖγμα ἀπὸ τὴν διδασκαλία τοῦ Ὁσίου Θεοδώρου τοῦ Στουδίτου – Προστάτου τοῦ Συλλόγου μας).

Θεοδώρου του Στουδίτου: "Τις ως ούτος κατετρόπωσε των αιρετικών τας φάλαγγας;"

«Τίς ὡς οὗτος κατετρόπωσε

τῶν αἱρετικῶν τὰς φάλαγγας;»

  Ἡ αἵρεση τῆς ἐποχῆς μας, ὁ Οἰκουμενισμός, σχεδιάζει τὶς κινήσεις του καὶ λειτουργεῖ μὲ τέτοιο τρόπο, ὥστε νὰ ἀποτρέπονται ἀντιδράσεις ποὺ θὰ ἐμποδίσουν τὴν ὑλοποίηση τῶν σχεδιασμῶν του. Ἀκόμα καὶ ποιμένες ποὺ –λίγα χρόνια νωρίτερα– πρωτοστατοῦσαν στὸν ἀντιαιρετικὸ ἀγῶνα, τώρα σιωποῦν· καὶ ἄλλοι ποὺ ὑπεδείκνυαν καὶ παρότρυναν τὴν ἀπομάκρυνση ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς, ὡς τὴν ἐνδεδειγμένη ἁγιοπατερικὴ Παράδοση, τώρα ἐφευρίσκουν δικαιολογίες γιὰ τὴν μὴ ἐφαρμογή, ὅσων πρὶν δίδασκαν!

Μερικοὶ δὲ φτάνουν σὲ τέτοιο σημεῖο, ὥστε, νὰ ἀμαυρώνουν τὴν μνήμη Ἁγίων –ὅπως τοῦ ἁγίου Θεοδώρου τοῦ Στουδίτου ποὺ σήμερα ἑορτάζουμε–, ἐπιρρίπτοντας μομφὴ σὲ κάποιες ἀπὸ τὶς ἐνέργειές του, ὅπως τὸ ὅτι ὁ Ἅγιος ἀπομακρύνθηκε καὶ διέκοψε τὸ Μνημόσυνο Πατριαρχῶν τῆς ἐποχῆς του, ὑπεραμυνόμενος τῆς Εὐαγγελικῆς διδασκαλίας σὲ θέματα γάμου καὶ μοιχείας, πρὶν μάλιστα τὸ θέμα κριθεῖ ἀπὸ κάποια Σύνοδο. Καὶ τολμοῦν νὰ ἀπορρίπτουν καὶ νὰ χαρακτηρίζουν ὡς σχίσματα αὐτὲς τὶς ἐνέργειες τοῦ ἁγίου Θεοδώρου, ἐπειδὴ  τοὺς ἐνοχλοῦν, ἀφοῦ ἀποτελοῦν παραδείγματα πρὸς μίμηση, κατὰ τῶν Ἐπισκόπων ποὺ σήμερα προάγουν τὸν Οἰκουμενισμό.

Κι ὅμως ἡ Ἐκκλησία αὐτὲς τὶς ἐνέργειές τους τὶς ἐπαινεῖ καὶ τὶς ὑμνεῖ!

Στὴ συνέχεια παραθέτουμε μερικὰ τροπάρια ἀπὸ τὴν Ὑμνολογία τῆς Ἐκκλησίας μας (Ἑσπερινὸ καὶ Ὄρθρο τῆς Ἀκολουθίας τοῦ ἁγίου Θεοδώρου), στὰ ὁποῖα μεγαλύνεται ὁ Ἅγιος εἰς ὑπερβαλλόντως μεγάλο βαθμὸ καὶ περιγράφονται οἱ ἀγῶνες καὶ οἱ διωγμοί του ὑπὲρ Χριστοῦ καὶ τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως.

Ὁ μιμητής τοῦ Προδρόμου ᾿Ιωάννου, μοιχείας ὁ ἔλεγχος καί σωφροσύνης κανών, τῆς ἀσελγείας ὁ πέλεκυς, καί τοῦ νομίμου, καί πρώτου γάμου  κῆρυξ γεγένησαι· σύ οὖν ἐνθεώτατα ἄνακτα ἤλεγξας, μοιχείαν στέργειν βουλόμενον, καί τῆς νομίμου, εὐλογημένης φεύγειν συζεύξεως· ὅθεν τήν ἄθεσμον  συνάφειαν,  καί   τούς   ταύτης  προστάτας διέρρηξας, τῆς Χριστοῦ ᾿Εκκλη­σίας, προασπίζων τήν εὐσέβειαν.

Τίς ἐξειπεῖν τά μεγαλεῖα τοῦ Θεοῦ; τίς διηγήσεται τό ἄμετρον ἔλεος τῆς εὐσπλαγχνίας Αὐτοῦ; ᾿Εν γάρ τῷ χειμῶνι τῆς αἱρέσεως καί ἀθετήσεως τῆς εἰκόνος αὐτοῦ, στύλον μέγα καί ὁδηγόν ἀπλανῆ, ἀνέδειξε τῇ ἐκκλησίᾳ Του. Θεόδωρον τόν ἱερώτατον, καθηγητήν τῶν Στουδίου, κλέος τῶν μοναζόντων, καύχημα τοῦ Βυζαντίου, τῆς εὐσεβείας κήρυκα διαπρύσιον. Οὗτος καθεῖλε τοῦ ἐχθροῦ τά πανουργεύματα, στηλιτεύσας τήν πλάνην, ἐν λόγοις καί συγγραφαῖς καί παρρησίᾳ πολλῇ. Οὗτος παρέστη ἐν μέσῳ συνεδρίου ματαιότητος καί ἐκκλησίας πονηρευομένων ἐν παρρησίᾳ καί τόλμῃ, προασπίσας τούς πατρώους θεσμούς. Οὗτος ἐδιώχθη, ἐμισήθη καί ἐβδελύχθη ὑπό τῶν παρανόμων, ὡς ἀληθείας ἐργάτης καί τοῦ φωτός ἐραστής. Οὗτος ἀνεδείχθη ἔρεισμα τῆς πίστεως, καύχημα τῶν ᾿Ορθοδόξων, καθαρωτάτη εἰκών τοῦ Δεσπότου, προστάτης καί ἀντιλήπτωρ καί πρεσβευτής τῶν ψυχῶν ἡμῶν.

Πάσης ραδιουργίας σοφέ, παρανομίας τε κανόνων τῆς πίστεως, δεινός ἐλεγκτής σύ ὤφθης καί τῶν πατρώων θεσμῶν, ἀρραγές παμμάκαρ φυλακτήριον· δολίως φθεγγόμενοι οἱ παράνομοι ἄρχοντες, οἰκονομίαν τήν τοῦ γάμου διάλυσιν, τήν εὐρύχωρον διανοίγοντες ὅδευσιν·  ὅθεν μοιχοζευξίαν σύ, τήν τούτων συνάφειαν καί μοιχοζεύκτην  ἐνθέως καί μοιχοσύνοδον ἔλεγες, ἐν μέσῳ συνόδου, κοινωνίας διαστήσας σαυτόν Θεόδωρε.

Τόν ἀριστέα τῆς ὁμολογίας, τόν πρώταθλον τοῦ μαρτυρίου, τήν ἀκριβῆ στάθμην τῶν μοναστῶν, τόν ὑψιπέτη τῆς θεολογίας, τῆς ἀληθοῦς ἐκκλησίας τό κόσμημα.  Ὑμνήσωμεν ἅπαντες τοῦ Στουδίου τό ὡράϊσμα καί καύχημα, Θεόδωρον τόν μέγιστον διδάσκαλον. Τίς ὡς οὗτος κατετρόπωσε τῶν αἱρετικῶν τάς φάλαγγας; τίς καθεῖλε τοῦ ἐχθροῦ τά πανουργεύματα; Ποῖος ὡς αὐτός, ὡράϊσε τήν ἐκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ; Θαυμάσια τά ἔργα σου Κύριε. ῾Ο δοξάζων τούς Σέ δοξάζοντας, ὁ μεγαλουργῶν ἐν τοῖς ἁγίοις Σου, ὁ παρέχων ἡμῖν, ταῖς πρεσβεῖαις αὐτῶν τό μέγα ἔλεος.

Επεφάνη σήμερον ἡ πανσεβάσμιος μνήμη τοῦ στερροῦ ἀδάμαντος τῆς ἐκκλησίας ἁπάσης·  Δεῦτε νῦν τῶν ᾿Ορθοδόξων ἅπας ὁ δῆμος, ἄσμασι, τόν θεοδώρητον   πρωτοστάτην,  ἐκ  καρδίας ἀναμέλψαι, χαῖρε βοῶντες, ᾿Ορθοδοξίας ποιμήν.

Θλίψεις καί ὀδύνας ὑπέμεινας, διωγμούς καί φυλακάς μετά μαστίγων καί δαρμῶν· ψῦχος, καύσωνα, φλογμόν καί τόν τῆς πείνης πειρασμόν. Κατῆλθες, μέχρις ῞Αδου αἰκιζόμενος. ᾿Ανῆλθες, ἀρετῆς πρός τήν ἀκρώρειαν. Νῦν τῶν ἐσόπτρων λυθέντων σοι, ὁρᾶς τό κάλλος τό ἄρρητον, δεόμενος, σωτηρίας τῶν ὑμνούντων σε.

Η ιστορία επαναλαμβάβεται!

Μόλις προχθὲς ἀναρτήσαμε ἕνα κείμενο μὲ τίτλο «Ἡμέτερος εἶ, ἢ τῶν ὑπεναντίων;», στὸ ὁποῖο οἱ συντάκτες του μὲ θλίψη διαπίστωναν τὴν πραγματικότητα τῆς συγχύσεως, στὸ χῶρο ἐκείνων ποὺ λέγουν ὅτι ἀγωνίζονται κατὰ τῆς αἱρέσεως τῆς ἐποχῆς μας.

Πρόκειται γιὰ τὴν τακτικὴ τῶν ἀντι-Οἰκουμενιστῶν Πατέρων, ὅπως ὁ μοναχὸς π. Ἀρσένιος Βλιαγκόφτης, οἱ ὁποῖοι, ἂν καὶ εἶναι δεδηλωμένοι πολέμιοι τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, οἱ ἴδιοι ταυτόχρονα προκαλοῦν σύγχυση, μὲ τὴ συμμετοχή τους σὲ ἐκκλησιαστικὲς ἐκδηλώσεις τῶν δεδηλωμένων διὰ λόγων καὶ πράξεων Οἰκουμενιστῶν π.χ. τοῦ Μητρ. Δημητριάδος Ἰγνατίου.

Τὴν ἴδια διαπίστωση ἔκανε καὶ ἕνα φιλικὸ ἱστολόγιο, ποὺ γιὰ τὸ ἴδιο πρόσωπο ἔγραψε: 

«"Και τίκτεις και παρθενεύεις";;; Ὁ σεβαστός Μοναχός π. Ἀρσένιος Βλιαγκόφτης, εἶναι δεδηλωμένος ἀντιοικουμενιστής, αλλά συμμετέχει ώς εισηγητής σε εκδηλώσεις του μοιχεπιβάτου Ιγνατίου Λάππα Λαρίσης (στο παρελθόν) και του έτερου νεο-μεταπατερικού φωστήρος Ιγνατίου του Βόλου».

Δὲν πέρασαν παρὰ λίγα εἰκοσιτετράωρα καὶ ἡ διαπίστωση αὐτὴ ἐπιβεβαιώνεται γιὰ ἄλλη μιὰ φορά, μὲ δράστη τὸν Μητροπολίτη Πειραιῶς κ. Σεραφείμ.

Σήμερα τὸ πρωΐ, ἀκούσαμε νὰ ἀνακοινώνει (καὶ νὰ προτρέπει) ὁ ἴδιος ὁ ραδιο-σταθμὸς τῆς Πειραϊκῆς Ἐκκλησίας, γιὰ τὴν ὁμιλία ποὺ θὰ πραγματοποιήσει σὲ ἐνορία τῆς Μητροπόλεως Πειραιῶς ὁ ἰδιοκτήτης τοῦ ἱστολογίου «Ἰδιωτικὴ Ὁδός» κ. Παναγιώτης Ανδριόπουλος, παρὰ τὶς ἀντιδράσεις ποὺ ὑπῆρξαν, μόλις ἀνακοινώθηκε πρὸ ἡμερῶν ἀπὸ τὸν ἴδιο αὐτὴ ἡ πληροφορία.

Εἶναι βέβαια γνωστὸ ὅτι ἡ «Ἰδιωτικὴ Ὁδὸς» εἶναι φανερὰ τοποθετημένη ὑπὲρ τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχη καὶ τοῦ δεξιοῦ του βραχίονα Μητροπολίτη Περγάμου κ. Ἰωάννη Ζηζιούλα, δηλαδὴ ὑπὲρ τῶν ἀρχηγῶν τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Μάλιστα στὸ παρελθόν, δημοσιεύτηκαν στὴν «Ἰδιωτικὴ Ὁδὸς» πολλὰ ἄρθρα διὰ τῶν ὁποίων ἐκατηγορεῖτο ὁ Μητροπολίτης Πειραιῶς, γιὰ τὰ κείμενα ποὺ ἔγραψε ἐναντίον τοῦ Πατριάρχη!

Δὲν θὰ προκαλέσει ἔκπληξη τὸ γεγονὸς τῆς παρουσίας καὶ τοῦ Μητροπολίτη Πειραιῶς σ’ αὐτὴ τὴν ἐκδήλωση, στὸ Πνευματικὸ Κέντρο τῆς Εὐαγγελίστριας Πειραιῶς, ὅπου ὁ κ. Ἀνδριόπουλος θὰ ὁμιλήσει!

«Μέσα ἀπὸ αὐτὴ τὴν προσέγγιση γίνεται πλέον κατάδηλο τό γιατί δέν μπορεῖ νά ἀντιμετωπισθεῖ πλέον ἡ γάγγραινα αὐτή τῆς αἱρέσεως τῆς ἐποχῆς μας, καθόσον οἱ ἀντι-οικουμενιστές συμφύρονται καί συγχρωτίζονται μέ τούς Οἰκουμενιστές· ἀλληλοαφορίζονται, ἀλλά συνεργάζονται στενά· ἀλληλοκατηγοροῦνται, ἀλλά στήν οὐσία συμπορεύονται καί, κατ’ αὐτόν τόν τρόπο, ἡ δευτέρα πλάνη εἶναι χειροτέρα τῆς πρώτης!».

»Ἀπό τήν δεδηλωμένη αἵρεση μπορεῖ κάποιος νά προφυλαχθεῖ, διότι εἶναι εὐδιάκριτη, ἀλλά ἀπό τή διγλωσσία, τήν φαρισαϊκή συμπεριφορά καί τήν ἀντορθόδοξη ἰησουΐτικη μέθοδο ἀντιμετώπισης τῆς αἱρέσεως, ὄχι μόνο δέν μπορεῖ νά ἀφυπνισθεῖ κάποιος, ἀλλά ἀπό τή σύγχυση πού δημιουργοῦν τέτοιου εἴδους συμπεριφορές, κοντεύει νά χάσει ἀκόμη καί τά λογικά του» (Ὀρθόδοξος Ἀγωνιστικὸς Σύλλολος «Ἅγιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης»).

Ἂς ἐξηγήσουν κάποιοι ἀπὸ τὸ περιβάλλον τοῦ Πειραιῶς στὸν Σεβασμιώτατο, ὅτι ἔτσι δὲν δίνονται οἱ ἀγῶνες ἐναντίον, μάλιστα, μιᾶς παναιρέσεως. Ὅτι δὲν ὅδευαν αὐτὴν τὴν «ἰησουΐτικη» ὁδὸ τῶν Προτεσταντῶν οἱ Ἅγιοι Πατέρες, ἀντίθετα ἀπομακρύνονταν ἐκκλησιαστικὰ ἀπὸ τοὺς αἱρετικοὺς καὶ ὅσους «κοινωνοῦσαν» μαζί τους!

"Πάντες γαρ ημάρτομεν, αλλά σου ουκ απέστημεν".

Οι Αγγλοι αδειάζουν την Ρεπούση! Προτείνουν ως ξένη γλώσσα τα Αρχαία στα σχολεία τους, για παιδιά του Δημοτικού!

"Πήρα από φίλο αυτό το μήνυμα και το προωθώ.
Αν αληθεύει, είναι μια ισχυρή απάντηση σε όλους τους γελοίους της Ελλάδας, που ζητούν την κατάργηση των αρχαίων ελληνικών".

Δ.Κ.

http://www.inews.gr/0/angliatha-mathoume-archaia-ellinika-gia-na-veltiosoume-ta-anglika-mas.htm
http://www.edu4u.gr/Comments.aspx?qId=20929

Τ' ακούς Ρεπούση μου

Την ώρα που η γνωστή και μη εξαιρετέα Ρεπούση, των 1.700 ψήφων ζητά να καταργηθούν σχεδόν όλα τα... μαθήματα από τα ελληνικά σχολεία, έρχεται ένα κράτος -κράτος με όλη τη σημασία της λέξης- να της κλείσει -λίγο δύσκολο βέβαια- το στόμα...

Τα αρχαία ελληνικά -τελευταίο "χτύπημα" της Ρεπούση- θα περιλαμβάνονται από το 2014 στις ξένες γλώσσες που θα διδάσκονται οι μαθητές στη Βρετανία από την ηλικία των επτά ετών, σύμφωνα με το νέο σχολικό πρόγραμμα που έθεσε προς δημόσια διαβούλευση η βρετανική κυβέρνηση και πρόκειται να τεθεί σε εφαρμογή από του χρόνου...

Ο υπουργός Παιδείας δήλωσε στο BBC ότι «η κυβέρνηση έχει απόλυτο δίκιο να κάνει υποχρεωτική τη διδασκαλία των ξένων γλωσσών από την ηλικία των επτά ετών».

Επτά ετών, έτσι; Αρχαία ελληνικά... Όχι όποια και όποια γλώσσα... Αρχαία ελληνικά...

Πρότεινε, μάλιστα, αυτό να ξεκινάει σε ακόμη μικρότερες ηλικίες(!).

«Τα παιδιά θα αγαπήσουν τις γλώσσες εάν τους δοθεί η ευκαιρία να τις μάθουν από μικρή ηλικία. Η κυβέρνηση προτείνει τα επτά χρόνια. Θα ενθάρρυνα τα σχολεία να αρχίσουν τη διδασκαλία από πολύ νωρίτερα», ανέφερε χαρακτηριστικά. Στη Βρετανία σήμερα οι ξένες γλώσσες είναι προαιρετικό μάθημα στο γυμνάσιο.

και εμείς, έχουμε την κ. Ρεπούση και τη όποια Ρεπούση να ζητά τη κατάργηση μαθημάτων... Γιατί; Έτσι για να βρίσκεται φανταζόμαστε με όποιο τρόπο στην επικαιρότητα...

Διότι οποιοσδήποτε άλλος λόγος αποτελεί απλά γελοιότητα...

Η Χάρις του Θεού, τα Ημερολόγια και όσοι αφιλάδελφα παρερμηνεύουν τους αλλους!

Πηγή: "Τρελογιάννης"

(Αυτό είναι ένα περιστατικό που διηγείται ο Γέροντας Νίκων από την Νέα Σκήτη του Αγίου Όρους και ο Γέροντας στον οποίο συνέβη είναι ό π. Εφραίμ ό Φιλοθεϊτης (Αριζόνα)

  Όταν έλεγα μια φορά τους λογισμούς μου στον Γέροντα και χτυπάει το τηλέφωνο, μου λέει..
- Να το σηκώσω αγόρι μου;
- Έ, σηκώστε το Γέροντα λέω, μπορεί να είναι καμιά ανάγκη, να πεθαίνει κανένας άνθρωπος, πάλι δεν θα σας ξανά βρώ;Το σηκώνει, ακούω μια γυναίκα, έκλαιγε, φώναζε, χτυπιότανε, τσίριζε.

Και έλεγε ο Γέροντας..

- Είδες κορίτσι μου που σου τα έλεγα εγώ, είδες που σου έλεγα να το κάνεις αυτό το πράγμα; Ναι κορίτσι μου δίκιο έχεις, ναι έτσι είναι.Έκλεισε το τηλέφωνο..

- Αν είναι (λέω) Γέροντα κάτι εξομολογητικό μην μου το πείτε, αν είναι κάτι άλλο, τι είχε και έκανε έτσι;
Ήταν μια δασκάλα από την Ήπειρο, ήταν παλαιοημερολογίτισσα και συνάντησε τον π.Εφραίμ, δεν ξέρω που και τον άρχισε, τον πήρε παραμάζωμα.

- Έχετε προδώσει τον Χριστιανισμό εσείς οι νεοημερολογίτες, έχετε πάει με τον Πάπα τον σατανά, ο Πατριάρχης είναι αιρετικός, δεν έχετε Χάρη Ιεροσύνης, το Άγιο Πνεύμα έχει φύγει από την Εκκλησία με το νέο ημερολόγιο.

- Όχι κορίτσι μου (να λέει αυτός) δεν είναι έτσι, οι ιερείς μας έχουν Ιεροσύνη.Και δεν μπορούσε να την πείσει. Τότε της λέει…- Πήγαινε κορίτσι μου σε μία Εκκλησία με το νέο ημερολόγιο να κοινωνήσεις και θα σου απαντήσει ο Κύριος.Και επειδή ήταν ειλικρινής η κοπέλα το έκανε. Σου λέει τι έχω να χάσω, το πολύ, πολύ θα πιώ λιγο κρασί και θα φάω ένα κοματάκι ψωμί, δεν έχω να χάσω τίποτα. Πηγαίνει. Την ώρα που κοινωνούσε ο παπάς, ανοίγει το στόμα της, κοινωνάει ,φεύγει, μετά ο άλλος, ο άλλος και έφυγε από την πλευρά των γυναικών. Προσπαθούσε να μασίσει και λαστιχάριζε αυτό που είχε βάλει στο στόμα της ο παπάς.

- Τι μου έβαλε (λέει) στο στόμα, πήγε να το δαγκώσει, δεν δαγκωνώτανε, τι μου έκανε (λέει) ο παπάς.Βάζει στο στόμα τα δάχτυλά της και βγάζει τα δάχτυλά της γεμάτα αίμα και να κρατάει ένα κομάτι κρέας και να αρχίζει να φωνάζει..- Χριστέ μου, Παναγία μου, λυπήσου με, λυπήσου με Παναγία μου, λυπήσου με Χριστέ μου.Την είδαν οί άλλες γυναίκες. Καταλάβανε τι θαύμα έγινε και της είχαν πιάσει το χέρι μην της πέσει κάτω. Εκείνη δεν μπορούσε. Το σπρωξανε με το ζόρι. Το έβαλε στο στόμα της και έγινε ψωμί και μπόρεσε και το κατάπιε. Και βγήκε το αίμα από τα δάχτυλά της με το κρασί, πήγαν και πλύναν τα δάχτυλά της. Έτσι ξέρουμε αν είναι σωστά αυτά που λέει η Εκκλησία ή όχι.

Ανεξικακία αγ. Νεκταρίου προς τον πνευματικό δήμιό του, Πατριάρχη Ἀλε­ξαν­δρείας Σωφρόνιο!

 

Φέτος, λίγους µῆνες πρίν τήν ἑορτή του (τόν Αὔγουστο), ὁ ἅγιος Νεκτάριος µᾶς ἐπεφύλαξε µιά εὐχάριστη ἔκπληξη-δωρεά του. Μᾶς φανέρωσε µέ ἀπροσδόκητο τρόπο µιά ἄγνωστη ἀλλά καί πολύ σηµαν­τική ἐπιστολή του, ἡ ὁποία, βεβαίως, εἶχε µείνει ἀδηµοσίευτη µέχρι σήµερα.
Ἡ µητέρα ἑνός πνευµατικοῦ µου παιδιοῦ εἶχε –χωρίς νά τό γνωρίζη– στήν κατοχή της ἐπί ἑξῆντα καί πλέον χρόνια, στή Λα­µία, φωτογραφία χειρογράφου ἐπιστολῆς τοῦ ἁγίου Νεκταρίου πρός τόν τότε Μητροπολίτη Ἀθηνῶν κυρό Γερµανόν Καλλιγᾶν. Ἡ ἐπιστολή ἦταν ἀναµεµειγµένη µέ ἔγγραφα καί συµβόλαιά της καί πρό δεκαετίας τά ἔγγραφα αὐτά τά παρέλαβε ἡ κόρη της στήν Ἀθήνα πρός φύλαξη.
Τόν περασµένο Αὔγουστο ἡ κόρη της ἔκανε διαλογή τῶν ἐγγράφων καί πρός µεγάλη της ἔκπληξη εἶδε µέσα σ’ αὐτά καί τήν ἐν λόγῳ ἐπιστολή τοῦ ἁγίου! Ἔσπευσε νά µοῦ δώση τήν ἐπιστολή αὐτή καί, µέ τήν σειρά µου ἐξεπλάγην καί εὐχαρίστησα τόν ἅγιο γιά τήν ἀπρόσµενη ἐπίσκεψή του µέ ἕνα δικό του ἀδηµοσίευτο κείµενο...

 Ὡστόσο ἡ ἐπιστολή τοῦ ἁγίου Νεκταρίου, πού ἐµφανίζεται δη­­µό­σια γιά πρώτη φορά µέσῳ τοῦ περιοδικοῦ µας, δέν εἶναι µιά ἁ­πλῆ ἐπιστολή, πού ἀναφέρεται σέ ὑπηρεσιακά θέµατα ἤ ἀκόµη καί στά γνωστά προβλήµατα πού ἀντιµετώπιζε ὁ ἅγιος Νεκτάριος σάν ἀπο­τέλεσµα τῆς ἀντικανονικῆς καί ἄδικης ἀπολύσεως καί διαγραφῆς του ἀπό τά Δίπτυχα τοῦ Πατριαρχείου Ἀλεξανδρείας. Πρόκειται γιά µιά πολύ σηµαντική ἐπιστολή, πού, ἀφ’ ἑνός µέν ἐµφανίζει µέ ἰδιαίτερο τρόπο τό ἀπαράµιλλο ἐκκλησιαστικό ἦθος τοῦ ἁγίου Νεκταρίου καί, ἀφ’ ἑτέρου, µᾶς παρέχει πολλές πληροφορίες γιά τήν συγγραφική πορεία τῶν µέχρι τό 1893 ἡµιτελῶν συγγραφικῶν ἔργων του, τόν τρόπο πού ἀκολουθοῦσε γιά τήν συγγραφή τῶν βιβλίων του ἀλλά καί µᾶς ἀποκαλύπτει τήν ἐφηµερίδα στήν ὁποία εἶχε ἤδη δηµοσιεύσει κάποια ἀπό τά ἔργα του.

Παραθέτουµε εὐθύς τήν ἐπιστολή αὐτή τοῦ ἁγίου Νεκταρίου µέ τήν φωτογραφία τοῦ χειρογράφου του καί ἐν συνεχείᾳ θά τήν σχολιάσουµε.

Προκαταβολικῶς ἐπισηµαίνουµε ὅτι ἀπό τήν πρώτη παράγραφο τῆς ἐπιστολῆς φαίνεται καθαρά αὐτό πού καί οἱ βιογράφοι τοῦ ἁγίου ἔχουν ἤδη καταγράψει χωρίς ὅµως, νά τεκµηριώνεται σέ γραπτά: ὅτι ὁ Μητροπολίτης Γερµανός ἔτρεφε µεγάλη ἐκτίµηση καί ἀγάπη στό πρόσωπο τοῦ ἁγίου Νεκταρίου:

Ἐν Λαμίᾳ τῇ 1ῃ Ὀκτωβρίου 1893

Πρός τήν Αὐτοῦ Σεβασμιότητα
Τόν Μητροπολίτην Ἀθηνῶν
καί Πρόεδρον τῆς Ἱερᾶς Συνόδου κ. Γερμανόν
Εἰς Ἀθήνας.

Σεβασμιώτατε ἐν Χριστῷ ἀδελφέ κ. Γερμανέ,
Τήν Ὑμετέραν Πανίερον Κορυφήν ἥδιστα προσαγορεύω ἀδελφικῶς.

Αἱ πρός τήν Ἐπισκοπικήν Ἐπιτροπήν συστάσεις τῆς Ὑμετέρας φίλης Σεβασμιότητος μοί ἐπιβάλλουσι τό καθῆκον νά Σᾶς εὐχαριστήσω διά τήν εὐγέ­νειάν Σας καί τά πρός ἐμέ ἀγαθά Σας αἰσθήματα καί νά διαβεβαιώσω τήν Ὑ. Σεβασμιότητα ὅτι ἔσομαι αὐτῇ εὐγνώμων καί πρόθυμος εἰς ὅ,τι τό τῆς Ἐκκλησίας συμφέρον ἤθελεν ὑπαγορεύσῃ.

Ἐν Λαμίᾳ ἤδη ὡμίλησα δίς, ὁ δέ Πανάγαθος Θεός εὐδόκησε νά ἐμ­βάλῃ λόγον τοῖς χείλεσί μου, καί νά διδάξω τό πολυπληθές ἀκροατήριόν μου οὕτως ὥστε νά μορφωθῆ πεποίθησις πρός τήν διδασκαλίαν μου. Τοῦτο μέ εὐχαριστεῖ καί μέ παρηγορεῖ, ἐλπίζω δέ νά φανῶ ὠφέλιμος.

Ἀλλά Σεβασμιώτατε φρονῶ, ὅτι θά ἐφαινόμην ὠφελιμότερος, ἐάν εἶχον μόνιμον τήν διατριβήν καί εὑρισκόμην παρά τινι Βιβλιοθήκῃ – ἔχω ἤδη τέσσαρα ἔργα ἡμιτελῆ, ὅλως πρωτότυπα καί ὠφελιμώτατα πρός πάντας.

Τό ἕν ἤρχησα ἀπό τῆς φοιτήσεώς μου ἐν τῷ Πανεπιστημίῳ, εἰργάσθην εἰς τήν Ἐθνικήν Βιβλιοθήκην καί μετά ταῦτα εἰς τήν Βιβλιοθήκην τοῦ Πατριαρχείου ἐν Καΐρῳ· τό πλεῖστον μέρος αὐτοῦ ἐδημοσίευσα ὡς πραγ­μα­τείας εἰς τόν «Τηλέγραφον» τῆς Ἀλεξανδρείας καί ἤρεσεν εἰς πάντας καί εἰς αὐτόν τόν Πατριάρχην. Εἶναι μία χριστιανική Ἑορτολογία καί Ἀρχαιολογία διδακτικωτάτη. Τό δεύτερον εἶναι μία Λειτουργική.

Ἐν Καΐρῳ εὑρίσκεται χει­ρόγραφος ἡ Λειτουργία τοῦ Ἀποστόλου καί Εὐαγγελιστοῦ Μάρκου. Τό χειρό­γραφον τῆς Λειτουργίας ταύτης εἶναι σπανιώτατον, ὡς ἐφρόντισα νά μάθω. Πρότινων δέ μόνον ἐτῶν ἐδη­μο­σιεύθη ὑπό Ἄγγλου τινός θεολό­γου ἐξ ἑνός χειρογράφου τῆς Βιβλι­ο­θήκης τῶν Παρισίων. Τήν ἔκδοσιν ταύτην ἔλαβον καί παρέβαλον πρός τό χειρόγραφον τῆς Βιβλιοθήκης τοῦ Πατριαρχείου, ἐκ δέ τῆς ἀντιπαραβολῆς φαίνεται ὅτι τό χειρόγραφον τῆς Βιβλιοθήκης τοῦ Πατριαρχείου καί τε­­λει­­ώτερον εἶναι καί ἀκριβέστερον. Ὅθεν ἀπεφάσισα νά ἐκδώσω τό χει­ρό­γραφον μέ προλεγόμενα. Ἐπειδή δέ εὑρίσκονται καί διάφορα ἀντίγραφα τῆς Λειτουργίας τοῦ Ἀδελφοθέουἀντέγραψα καί ταῦτα ὅπως ποιήσω μίαν ἔκδοσιν, τήν τελειωτέραν, εἰς ἥν θά προτάξω καί τινά περί τῆς ἱστορίας τῶν Λειτουργιῶν. Καί τήν ἐργασίαν ταύτην ἔχω ἡμιτελῆ.

Ἕτερον ἔργον πολύ σπουδαῖον, τό ὁποῖον ὀνομάζω Ἠθικά κεφάλαια καί οὗτινος ἤδη ἔγραψα τό 90ον Κεφάλαιον, μένει καί αὐτό δι’ ἔλλειψιν βοηθημάτων ἀτελές.

Τελευταῖον ἔχω περί τούς 50 Λόγους Ἐκκλησιαστικούς ἑτοίμους μέν, ἀλλά θέλουν ἐπεξεργασίαν τινά παρά Βιβλιοθήκῃ. Ὥστε οὐδέν δύνα­ται νά ἔλθη εἰς πέρας ἄνευ μονίμου διατριβῆς εἰς Βιβλιοθήκας.

Διά ταῦτα ἔκρινα νά μεταβῶ εἰς Αἴγυπτον, ἀλλά προσκαλούμενος παρά τοῦ Πατριάρχου, ὅπως μείνω ἐν Καΐρῳ καί ἐκεῖ παρά τῇ Βιβλιοθήκῃ περατώσω τά ἔργα μου. Ἀλλ’ ἵνα προσκληθῶ πρέπει νά ὑποδειχθῇ ἡ ἀνάγκη παρά προσώπου σημαίνοντος παρά τῷ Πατριάρχῃ. Ὡς τοιοῦτον πρόσωπον θεωρῶ κατάλληλον τήν Ὑμετέραν Σεβασμιότητα. Ὅθεν σᾶς πα­ρα­καλῶ, εὐαρεστηθῆτε νά χρησιμεύσητε τό μεσάζον πρόσωπον πρός ἐπιστροφήν μου εἰς Αἴγυπτον ὑπέρ τῆς ἀποπερατώσεως τῶν ἔργων μου ἅτινα θά πληρώσωσι μίαν ἔλλειψιν. Τοῦτο πράττουσα ἡ Ὑ. Σεβασμιότης ἔστω βεβαία ὅτι καί εὐεργετεῖ καί ἀγαθουργεῖ.

Πεποιθώς ἐπί τά ἀδελφικά αἰσθήματά Σας, διατελῶ
ὁλοπρόθυμος καί εὐγνώμων
Ὁ ἐν Ἀρχιερεῦσιν ἐλάχιστος
† Ὁ Πενταπόλεως Νεκτάριος

Σχολιασµός τῆς Ἐπιστολῆς τοῦ ἁγίου Νεκταρίου.

   ...Ἐπιµείναµε στήν διερεύνηση τῆς φω­το­γρα­φή­σε­ως τῆς ἐπιστολῆς για­τί θεωροῦµε ὅτι ἡ φω­τογράφησή της ἔγι­νε ὄχι ἁπλῶς γιά νά κρα­τή­ση κάποιος ἕνα ἐν­θύ­µι­ο χειρογράφου τοῦ ἁγίου, ἀλλά γιατί τό περιεχόµενο τῆς ἐπι­στο­λῆς καταδεικνύει µέ ἰδιαίτερα ἐµφαντικό τρό­πο τήν ἄκακη ἁγία ψυχή του.

Γράφει στόν Μη­τρο­πολίτη Ἀθηνῶν Γερµανόν Καλλιγᾶ νά µεσο­λα­βή­ση στόν Πατριάρχη Ἀλε­ξαν­δρείας Σωφρόνιο –δη­λα­δή στόν πνευ­µατικό δήµιό του(!)– νά τόν προσκαλέση στήν Ἀλε­ξάν­δρεια, ὄχι γιά νά ἀποκατασταθῆ στό ἀξίωµα πού εἶχε στό Πα­τρι­αρχεῖο ἀλλά γιά νά βρίσκεται µέσα στήν πλούσια Πατριαρχική Βιβλιοθήκη καί νά ἔχη τήν δυνατότητα νά ὁλοκληρώση τά ψυχωφελῆ συγγράµµατά του!

Συναντᾶται, ἄραγε, σέ πολλούς –ἀπό ἐκείνους πού ἔχουν φήµη πνευµατικοῦ ἀνθρώπου– αὐτή ἡ ψυχική λεπτότητα; Εἶναι, ἄραγε, κάτι συνηθισµένο τό νά φερόµεθα µέ εὐ­­γέ­νεια, µέ σεβασµό καί ἀγάπη στούς πρός ἐµᾶς «ἐχθραίνοντας µα­ταίως» καί, πολύ περισσότερο, πρός ἐκείνους πού µᾶς ἀδικοῦν µέ­χρι ἐξοντώσεώς µας; Ὄχι βέβαια! Καί ὅµως! Εἴµαστε πολύ πρόθυµοι νά πα­ραλ­λη­λίζουµε µέ τόν ἅ­γιο Νεκτάριο πρόσωπα πού κατά καιρούς ἀδικήθηκαν κατάφωρα, κρί­νοντες ἐπιφανειακά καί χωρίς νά λαµβάνουµε ὑπ’ ὄψιν οὔτε τό ἄν ἔ­δω­σαν ἀφορµή µέ τήν συµπεριφορά τους πρίν ἀδικηθοῦν, οὔτε τό πῶς ἀντιδροῦν τά ἀδικηθέντα πρόσωπα ἔναντι τῶν “σταυρωτῶν” τους.

Καί νά σκεφθοῦµε ὅτι ὁ ἅγιος Νεκτάριος ἔδειξε αὐτή τήν χριστο­µί­µητη συµπεριφορά καί ἀπέδωσε τόση µεγάλη τιµή καί σεβασµό πρός ἕνα Πατριάρχη–Ἡρώδη, καί ὅτι ἡ ἀδικία πού ὑπέστη, χωρίς νά δώση τήν παραµικρή ἀφορµή, δέν ἔγινε σέ ἕναν ἁπλῶς εὐσεβῆ κληρικό ἀλλά ἔγινε σέ ἕναν ὄντως ἄµεµπτον ἅγιον!

Γιά νά µήν ἁγιολογοῦµε, λοιπόν, φανταστικά, χαρακτηρίζοντες ὡς ἀποδείξεις ἁγιότητος τίς θλίψεις καί τίς ἀδικίες πού µᾶς συµβαίνουν, ἐνῶ αὐτά τά ἐπιτρέπει ὁ Θεός γιά νά ἐξοφλοῦµε ἁµαρτήµατα, εἶναι ὠφέλιµο νά σκύψουµε περισσότερο στόν ἐσωτερικό κόσµο τῶν ἁγίων µας, ἱκετεύοντές τους νά µᾶς τόν ἀποκαλύπτουν. Ἔτσι µόνο θά µε­τα­­τεθοῦν τά ἀξιολογικά µας κριτήρια ἀπό τά ἐξωτερικά γεγονό­τα καί συµβάντα καί θά στραφοῦµε στήν ἀναζήτηση τοῦ «κρυπτοῦ τῆς καρδίας ἀνθρώπου». Τότε θά βεβαιωθοῦµε ὅτι δέν ἁγιάζει ὁ ἄνθρωπος µέ τίς ἀδικίες πού ὑφίσταται, ἀλλ’ ὅτι κυρίως, ἀπό τόν τρόπο ἀντι­µετωπίσεως τῶν ἀδικιῶν, φανερώνεται περίτρανα τό ποιός εἶναι ὄντως ἅγιος!

Ολόκληρη ἡ δημοσίευση στὴν διεύθυνση:

 http://sophia-siglitiki.blogspot.gr/2013/11/Mia-agnwsti-epistoli-toy-Agioy-Nektarioy.html

ΟΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΕΣ ΕΙΝΑΙ ΘΡΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΑΔΙΟΡΘΩΤΟΙ

Πηγή: "Κατάνυξις", Ἀναδημοσίευση ἀπὸ "Ὀρθόδοξο Τύπο" 

Θεωροῦμεν τὴν συμμετοχὴν πρόκλησιν διὰ τὸν πιστὸν λαόν. Διότι ὁ Ἅγιος ἀνήρεσε διὰ βιβλίου του περὶ τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων τὸ δόγμα τῆς Α´ Βατικανῆς Συνόδου (1870), συμφώνως πρὸς τὸ ὁποῖον ὁ Πάπας εἶναι ἀλάθητος. Διὰ τοῦ δόγματος αὐτοῦ, τὸ ὁποῖον διατηρεῖται ἀναλλοίωτον ἕως σήμερον, καταρρίπτεται ἡ ἀξία τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων, διότι δὲν χρειάζεται νὰ συγκαλῆται Σύνοδος τῶν Ἐπισκόπων ὅλης τῆς Οἰκουμένης, ὅταν ἕνας μόνον ἄνθρωπος δύναται νὰ λύη ἀλαθήτως τὰ προκύπτοντα ἑκάστοτε ζητήματα.

Ὁ Ἅγιος Νεκτάριος ἀναιρεῖ τὸ δόγμα περὶ ἀλαθήτου τοῦ Πάπα. Διότι τοῦτο: «Καταργεῖ τὰς Συνόδους, ἀφαιρεῖ ἀπ᾽ αὐτῶν τὴν σημασίαν, τὴν σπουδαιότητα καὶ τὸ κῦρος, καὶ κηρύττει αὐτὰς ἀναρμοδίους, διασαλεύων τὴν πρὸς αὐτὰς πεποίθησιν τῶν πιστῶν». Καταδεικνύει ὅτι τὸ δόγμα περὶ ἀλαθήτου κλονίζει ἐκ βάθρων τὸν θεσμὸν τῆς Ἐκκλησίας, τὴν ὁποίαν καθιστᾶ «ἄναυδον σῶμα». «Τῷ ὄντι», λέγει, «ἀπὸ καρδίας θλιβόμεθα διὰ τὴν γενομένην ἀδικίαν τῇἘκκλησίᾳ καὶ ἐκ τῶν μυχίων αὐτῆς εὐχόμεθα νὰ φωτίση τὸν νοῦν καὶ τὴν καρδίαν τοῦ Μακαριωτάτου Ποντίφηκος τὸ Ἅγιον Πνεῦμα, ὅπως ἀποδώσῃ οὗτος τῇ μιᾷ, Ἁγίᾳ, Καθολικικῇ καὶ Ἀποστολικῇ Ἐκκλησίᾳ ὅτι παρ᾽ αὐτῆς ἀφήρεσεν, ὡς μὴ ὤφειλεν».

Τὸ δόγμα περὶ ἀλαθήτου, τὸ ὁποῖον καταργεῖ τὸ Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, διατηρεῖται ὑπὸ τοῦ Βατικανοῦ ἕως σήμερον. Τοῦτο δὲν ἐμποδίζει τὸν Σεβ. Μητροπολίτην Δημητριάδος νὰ συμμετάσχη εἰς τὴν ἡμερίδα τῶν ἐν Ἑλλάδι Παπικῶν διὰ τὴν ἀπήχησιν τῆς Β´ Βατικανῆς Συνόδου (1965).

Δὲν θὰ ἀναλύσωμεν τὰς ἀποφάσεις τῆς Β´ Βατικανῆς Συνόδου, διότι αὐτὰς τὰς ὑπηρετοῦν οἱ Οἰκουμενικοὶ Πατριάρχαι ἀπὸ τὸ 1965 καὶ ἐντεῦθεν κατὰ προκλητικὸν τρόπον καὶ ἀπαξιωτικὸν διὰ τὴν Ὀρθοδοξίαν. Ἀλλὰ εἶχον ἀπήχησιν εἰς τὸν πιστὸν λαὸν τῆςὈρθοδόξου Ἑλλάδος. Οἱ ἐν Ἑλλάδι Παπικοὶ ἦσαν ὀλιγώτεροι τῶν ἑβδομήκοντα χιλιάδων ἕως τὴν ἡμέραν, κατὰ τὴν ὁποίαν «ἤνοιξαν» τὰ σύνορα οἱ πολιτικοὶ καὶ εἰσῆλθον εἰς τὴν Ἑλλάδα ἑκατοντάδες χιλιάδες παράνομοι μετανάσται ἐκ τῶν Βαλκανίων ἀρχικῶς καὶ ἐν συνεχείᾳ ἀπὸ ἄλλας περιοχὰς τοῦ πλανήτου. Ἡ μετανάστευσις ἑπταπλασίασε τοὺς ὀπαδοὺς τοῦ Βατικανοῦ εἰς τὴν Ἑλλάδα. Ἐλπίζομεν ὅτι ὁ Σεβ. Δημητριάδος θὰ «ξανασκεφθῆ» τὴν συμμετοχήν του εἰς τὴν ἡμερίδα κατὰ τὴν ἑορτὴν τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου.

Γ.Ζ. 

Ορθόδοξος Τύπος, α.φ. 1997, 8 Νοεμβρίου 2013