Διαπιστώσεις στο άρθρο του π. Διον. Τάτση: ΜΕΤΑ ΠΑΡΡΗΣΙΑΣ ΚΑΙ ΑΚΑΤΑΚΡΙΤΩΣ

Καὶ στὸ ἄρθρο του αὐτὸ ὁ π. Διονύσιος μὲ τίτλο "Μετὰ παρρησίας καὶ ἀκατακρίτως" (ποὺ στὴ συνέχεια δημοσιεύουμε) παρουσιάζει —μὲ τὴ γλῶσσα τῆς ἀληθείας ποὺ μᾶς ἔχει συνηθίσει— ὀδυνηρὲς διαπιστώσεις γιὰ τὴν αἵρεση τῆς ἐποχής μας. Ἀλλά, ὅπως κι ἄλλες φορὲς ἔχουμε ἐπισημάνει στὰ ἄρθρα του, παρουσιάζει τὰ αὐτονόητα, ἀλλὰ ἐγκλωβίζεται σὲ «ἀκατανόητες» γιὰ τὴν ποιμαντικὴ τῶν Ἁγίων Πατέρων συμβουλὲς «πρὸς τοὺς ναυτιλλομένους»!

Σημειώνουμε, λοιπόν, αὐτὰ τὰ ΑΥΤΟΝΟΗΤΑ καὶ ΑΚΑΤΑΝΟΗΤΑ. Συγκεκριμένα:

1. Εἶναι ΑΥΤΟΝΟΗΤΟ αὐτὸ ποὺ ἐπισημαίνει, πὼς στὴν ἐποχή μας ὑπάρχει μιὰ διαπιστωμένη ἀπὸ Ἁγίους παναίρεση, ὁ Οἰκουμενισμός, ἡ ὁποία ὅμως, δὲν ἔχει καταδικαστεῖ ἀπὸ Σύνοδο (οὔτε προβλέπεται, ἀφοῦ τὴν Σύνοδο ἀποτελοῦν Οἰκουμενιστές!).

Ἀλλὰ εἶναι ΑΚΑΤΑΝΟΗΤΟ καὶ πρωτοφανὲς στὴν ἐκκλησιαστικὴ ἱστορία, νὰ κοινωνοῦν μὲ αὐτὴν τὴν αἵρεση, ποὺ οἱ Πατέρες ὀνομάζουν πανούκλα, μόλυσμα κ.λπ., ΟΧΙ οἱ ἀδιάφοροι πιστοί, ἢ οἱ ἀγνοοῦντες καὶ ἀμφιβάλλοντες, ἢ ἐκεῖνοι ποὺ νομίζουν πὼς δὲν μολύνονται ἀπὸ τὴν ἐπικοινωνία μὲ τοὺς αἱρετικούς, ἢ ἐκεῖνοι ποὺ ἀπὸ αὐτοπεποίθηση πιστεύουν πὼς δὲν διακυβεύεται ἡ σωτηρία τους (καὶ ἡ σωτηρία τοῦ ποιμνίου τους), ἀλλὰ νὰ  κοινωνοῦν  ἐκεῖνοι ἀκριβῶς ποὺ καταγγέλλουν τὴν αἵρεση! Ἐκεῖνοι ποὺ γνωρίζουν καὶ διδάσκουν ὅτι ἡ αἵρεση μολύνει! Ἐκεῖνοι ποὺ διδάσκουν καὶ γνωρίζουν ὅτι ἡ αἵρεση ἀλλοιώνει τὴν σωτηριώδη διδασκαλία τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ! Ἐκεῖνοι ποὺ γνωρίζουν ὅτι οἱ Ἅγιοι Πατέρες θεωροῦν τοὺς αἱρετικοὺς ἐχθροὺς τοῦ Θεοῦ!!!

2. Εἶναι ΑΥΤΟΝΟΗΤΟ ὅτι ἡ παναίρεση αὐτὴ ἔχει Ἀρχηγούς. Καὶ οἱ ἡγέτες τῆς αἱρέσεως εἶναι ἡγετικὰ στελέχη τῆς …Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας! Ἐδῶ, τὸ μυαλὸ τοῦ κάθε Ὀρθόδοξου (καὶ τοῦ π. Διονυσίου ποὺ εἶναι ἄριστος γνώστης τῶν Γραφῶν), πηγαίνει αὐτόματα στοὺς λόγους τῶν Ἀποστόλων. Πρῶτα σὲ ἐκείνους τοῦ Εὐαγγελιστῆ Ἰωάννου: «νῦν ἀντίχριστοι πολλοὶ γεγόνασιν· ὅθεν γινώσκομεν ὅτι ἐσχάτη ὥρα ἐστίν· ἐξ ἡμῶν ἐξῆλθον, ἀλλ᾿ οὐκ ἦσαν ἐξ ἡμῶν» (Ἰω. 2, 19)· καὶ μετά, στὸν λόγο τοῦ  Ἀποστόλου Παύλου: «εἰσελεύσονται μετὰ τὴν ἄφιξίν μου λύκοι βαρεῖς εἰς ὑμᾶς μὴ φειδόμενοι τοῦ ποιμνίου· καὶ ἐξ ὑμῶν αὐτῶν ἀναστήσονται ἄνδρες λαλοῦντες διεστραμμένα» (Πράξ. 20, 29-30). «Διὸ ἐξέλθετε ἐκ μέσου αὐτῶν καὶ ἀφορίσθητε» καὶ τότε «κἀγὼ εἰσδέξομαι ὑμᾶς» (2 Κορ. 6, 17).

 Ἀλλὰ εἶναι ΑΚΑΤΑΝΟΗΤΗ ἡ πρωτόγνωρη πρακτικὴ τῶν ἀντι-Οἰκουμενιστῶν (στοὺς ὁποίους ἀνήκει καὶ ὁ π. Διονύσιος), νὰ ἀρνοῦνται —«φειδόμενοι τοῦ ποιμνίου»— νὰ κατονομάζουν τοὺς αἱρετικούς, ἀρκούμενοι νὰ φωτογραφίζουν ΜΟΝΟ κάποιους ἀπὸ αὐτούς! Παρότι ἡ αἵρεση δὲν εἶναι χθεσινή, ἀλλὰ μετράει δεκαετίες! Παρότι οἱ ἴδιοι παραδέχονται ὅτι βρισκόμαστε σὲ ἔσχατους καιρούς! Ποιοί λοιπόν εἶναι οἱ αἱρετικοὶ Ἐπίσκοποι καὶ Ποιμένες; Δὲν ἔχουν ὄνομα; Γιατί τοὺς κρύβει/ουν; Ποιός Πατέρας τῆς Ἐκκλησίας ἔκρυβε τοὺς αἱρετικούς; Δὲν περιπίπτει, τότε, στὴν αἵρεση τοῦ «ὀνοματοκρυπτισμοῦ»; (κατὰ τὸν π. Θεόδωρο Ζήση).

Ἂν ξέρει ὁ π. Διονύσιος τὰ ὀνόματά τους, γιατί δὲν τὰ ἀποκαλύπτει; Ἀπὸ διάκριση; Μὰ δὲν πρόκειται γιὰ ἕνα καὶ δύο  αἱρετικοὺς πού, ἀπὸ Οἰκονομία καὶ ἐλπίδα νὰ μετανοήσουν, μακροθυμοῦμε δι’ ὀλίγον,  ἀλλὰ  γιὰ  ὀργανωμένη ἐσχατολογικὴ αἵρεση,   δικτυωμένη μὲ ἄλλες αἱρέσεις καὶ ἑωσφορικὲς παραθρησκεῖες ἀπὸ τὶς ὁποῖες καὶ κατευθύνεται. Δικαιολογεῖται ἀπὸ τοὺς Ἁγίους τέτοια «διάκριση», ὅταν ἡ αἵρεση ἐξαπλώνεται ραγδαίως καὶ κατακλυσμιαίως;

Μήπως οἱ ἀντι-Οἰκουμενιστὲς Πατέρες δὲν τοὺς κατονομάζουν, διότι, ἂν τοὺς κατονομάσουν ὡς αἱρετικούς, τότε, ἡ αὐτονόητη καὶ πρώτη ἐνέργειά τους θὰ πρέπει νὰ εἶναι ἡ διακοπὴ τῆς κοινωνίας μαζί τους;

3. Εἶναι ΑΥΤΟΝΟΗΤΟ καὶ τὸ ἄλλο ποὺ ἀναφέρει ὁ π. Διονύσιος. Ὅτι δηλαδή, οἱ Ὀρθόδοξοι «μὴ Οἰκουμενιστές», ἀπειλοῦνται μὲ τιμωρίες ἀπὸ τοὺς «Ὀρθόδοξους» Οἰκουμενιστὲς ἡγέτες! Αὐτὴ εἶναι πάγια τακτικὴ τῶν αἱρετικῶν κάθε ἐποχῆς. Γράφει: οἱ Οἰκουμενιστές «συχνά κραδαίνουν τό σπαθί τῆς τιµωρίας, γιά νά ἐπιβάλουν στούς πιστούς τήν ὑπακοή στίς ἀπαράδεκτες ἐπιλογές τους».

Ἀλλὰ εἶναι ΑΚΑΤΑΝΟΗΤΟ τὸ γεγονὸς πώς, ἐνῶ πάλι μιλᾶ γιὰ ὀργανωμένους αἱρετικούς, οἱ ὁποῖοι κατέχουν τὴν ἡγεσία τῆς ΟΡΘΟΔΟΞΗΣ Ἐκκλησίας, καὶ μποροῦν νὰ τιμωροῦν, δὲν συνιστᾶ τὴν ἀπομάκρυνση ἀπ’ αὐτούς! Τότε πῶς καὶ ἀπὸ ποιούς θὰ διωχθοῦν; Γιατί νὰ διώξουν τοὺς "σιγονταροοικουμενιστές" οἱ Οἰκουμενιστές; Ἐπειδὴ κάνουν χαρτοπόλεμο δεκαετίες τώρα; Ὁ χαρτοπόλεμος δὲν τοὺς ἐμποδίζει, γιατὶ καὶ μ' αὐτὸν κάνουν μιὰ χαρὰ τὴ δουλειά τους! Ἡ παναίρεση προωθεῖται. Πότε περιμένουν νὰ διωχθοῦν; Ὅταν ὁ Οἰκουμενισμὸς θὰ ἔχει ἐπικρατήσει πλήρως. Ὅταν ἀλλοιωθέντες ἀπὸ τὸν μολυσματικὸ ἰὸ τῆς παναιρέσεως, ὄχι οἱ ἁπλοὶ πιστοὶ μόνο, ἀλλὰ καὶ οἱ Ποιμένες, δὲν θὰ ἔχουν τὴν δύναμη νὰ ἀντιδράσουν; Μέχρι τότε, πόσες ψυχὲς συνεχῶς θὰ χάνονται γιὰ τὴν Ἐκκλησία; Δὲν ἔχουν καταλάβει ὅτι οἱ μέχρι τώρα ἀληθινὰ διωκόμενοι καὶ καθαιρεθέντες εἶναι κυρίως ὅσοι κατονομάζουν τοὺς αἱρετικούς, ὅσοι διακόπτουν τὸ Μνημόσυνο τῶν Οἰκουμενιστῶν; Δὲν ἔχουν ἐπίσης συνειδητοποιήσει πόσο δηλητηριώδεις εἶναι οἱ αἱρέσεις; Ἂν δὲν εἶχαν αὐτὴ τὴν καταστροφικὴ δυναμικὴ ἐνέργεια, γιατί οἱ Ἅγιοι Πατέρες νὰ εἶναι τόσο αὐστηροί, σκληροὶ καὶ ἄτεγκτοι μὲ τοὺς αἱρετικούς;

4. Συνεχίζοντας ὁ π. Διονύσιος λέγει καὶ ἕνα ἀκόμα ΑΥΤΟΝΟΗΤΟ· κι αὐτὸ τὸ αὐτονόητο ἀναφέρεται ΟΧΙ στοὺς Οἰκουμενιστές, ἀλλὰ στοὺς «μὴ Οἰκουμενιστὲς» Ποιμένες. Αὐτοί, λέγει, διακρίνονται ἀπὸ τὴν ἔλλειψη ὁμολογιακοῦ φρονήματος! Πράγματι, ὅπως διαπιστώνει κι αὐτός, τὰ πράγματα πλέον εἶναι πολὺ σοβαρά. Δὲν ὑπάρχουν μόνο οἱ αἱρετικοὶ Οἰκουμενιστὲς «Ὀρθόδοξοι» Ποιμένες, ἀλλὰ οἱ  πλεῖστοι «μὴ Οἰκουμενιστὲς» Ἐπίσκοποι καὶ λοιποὶ Ποιμένες -ποὺ οὐσιαστικὰ δὲν εἶναι Ποιμένες- ἀφοῦ οὔτε ἐκδιώκουν τοὺς αἱρετικούς, οὔτε ἐνημερώνουν τὸ λαὸ γιὰ τὴν αἵρεση, ἀλλὰ ταυτόχρονα ἐπιβάλλουν σιωπὴ σὲ ὅλους, ἐμποδίζοντάς τους νὰ μιλοῦν γιὰ τὴν αἵρεση!!!

Καὶ πάλι εἶναι ΑΚΑΤΑΝΟΗΤΗ ἡ «λογικὴ» τοῦ π. Διονυσίου. Παραδέχεται καὶ διδάσκει ὅτι α) ὑπάρχουν οἱ αἱρετικοί· β) ὑπάρχουν οἱ Ποιμένες ποὺ δὲν ὁμολογοῦν καὶ ἄρα πρακτικὰ εὐνοοῦν τὴν ἐπέκταση τῆς αἱρέσεως· γ) καὶ ὑπάρχουν καὶ κάποιοι Ποιμένες ποὺ καταγγέλλουν μὲν τοὺς προηγούμενους, ἀλλὰ κι αὐτοί (μαζὶ μὲ τὸν π. Διονύσιο κι ὄχι σὲ καθημερινὰ κοινωνικὰ πράγματα) κοινωνοῦν μὲ ὅλους τοὺς προηγούμενους, ΚΥΡΙΩΣ στὴν ἱερότερη στιγμὴ τῆς Θ. Λειτουργίας! Μὰ ἐκεῖ, κατὰ τοὺς Ἁγίους Πατέρες, δείχνουμε μὲ ποιοὺς εἴμαστε ὁμόπιστοι, σύμψυχοι, ἑνωμένοι μὲ τὴν «ἑνότητα τῆς πίστεως» γιὰ νὰ ἔχουμε «τὴν κοινωνία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος». Αὐτὴ λοιπόν τὴν καθοριστικὴ στιγμή,  μνημονεύει ἡ (γ) κατηγορία καὶ τὶς δύο πρῶτες (α και β) κατηγορίες τῶν παραπάνω Ποιμένων: καὶ τοὺς Οἰκουμενιστές, καὶ τοὺς σιωπῶντες «μὴ οἰκουμενιστές»! Ἰσοπέδωση τῶν πάντων!

5. Ἐπίσης κάνει τὴν τραγικὴ διαπίστωση ὁ π. Διονύσιος: Τὸ ἐξαμβλωματικὸ σῶμα τῶν Ἀρχιμανδριτῶν, εἶναι ὁ Δούρειος Ἵππος καὶ ἡ κερκόπορτα τῶν ἐκκολαπτομένων Γενίτσαρων τῆς Ὀρθοδοξίας, τῶν ΝΕΩΝ Οἰκουμενιστῶν Ἐπισκόπων: Γράφει: «Γιά τούς περισσότερους ἀρχιµανδρίτες βέβαια δέν χρειάζεται νά πῶ κάτι, ἁπλούστατα δέν ὑπάρχει παρρησία, ἀφοῦ περιµένουν ἀνυπόµονα πότε θά γίνουν ἐπίσκοποι, γιά νά πραγµατοποιηθεῖ τό ὄνειρό τους, πού εἶναι καί ὁ µοναδικός σκοπός τῆς ζωῆς τους. Ἡ ὁµολογία πίστεως καί ἡ ἀντίδρασή τους στούς οἰκουµενιστές γι᾿ αὐτούς δέν ἔχουν ἰδιαίτερη ἀξία»!!

6. Μᾶς λέγει, ἕνα ἀκόμα ΑΥΤΟΝΟΗΤΟ· ὅτι αὐτὰ ποὺ γράφει ἐνοχλοῦν πολλοὺς σιωπῶντες Ποιμένες «γιατί ἀποκαλύπτουν εὐρύτερα τή θλιβερή πραγµατικότητα, ἐνῶ θά ἔπρεπε, κατ᾿ αὐτούς, νά εἶναι γνωστή µόνο ἐν οἴκῳ». Λένε δηλαδή αὐτοὶ οἱ Ποιμένες (καὶ πιστοί), ὅτι πρέπει «τά δυσάρεστα καί σκανδαλώδη νά σκεπάζονται καί τά ὑποκριτικά καί παραπλανητικά νά προβάλλονται πρός ὠφέλειαν τῶν πιστῶν!»!

Κάτι παρόμοιο  ΑΚΑΤΑΝΟΗΤΟ ὅμως, δὲν κάνει καὶ ὁ π. Διονύσιος; Δὲν σκεπάζει τὰ ὀνόματα Οἰκουμενιστῶν καὶ σιωπώντων «μὴ Οἰκουμενιστῶν»;

7. Τέλος, ἀπὸ ποιμαντικὴ εὐθύνη πρὸς τὸ ἠλεκτρονικὸ ποίμνιό του, ὁ π. Διονύσιος, μεταφέρει τὸ ἐναγώνιο ἐρώτημα, ποὺ ἀσφαλῶς ἐδέχθη ἀπὸ πιστοὺς καὶ κληρικούς: Κι ἐμεῖς, τώρα, τί νὰ κάνουμε; Καὶ ἀπαντᾶ:

«Καί ἡ ἀπάντηση εὔκολη. Ἐκεῖνος πού ὄντως πιστεύει καί ἀγωνίζεται κατά Θεόν, δέν ὑπολογίζει τίς ἀπειλές τῶν ἐνόχων». Καὶ ἐννοεῖ τοὺς σιωπῶντες «μὴ Οἰκουμενιστὲς» Ἐπισκόπους, οἱ ὁποῖοι «θέλουν νά τούς φιµώσουν γιά νά µή ἀκούγονται φωνές διαφορετικές ἀπό τή…. σιωπή τους!».

Κάποτε, λοιπόν, ὁ π. Διονύσιος πρέπει νὰ δεῖ τὶς ἀντιφάσεις του. Περιγράφει τὴν ἐπικράτηση τῆς αἱρέσεως· ἔχει στοχοποιήσει, ὅμως, καὶ ἀπορρίψει μέσα του, κάποιους ποὺ ἀγωνίζονται μὲ τὰ λάθη τους, ναί, ἀλλὰ μὲ τὴν καλὴ διάθεση νὰ ἀκολουθήσουν τοὺς Πατέρες στὸ θέμα τῆς ἀντιμετωπίσεως τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Κι ἐπειδὴ αὐτοὶ δὲν βρίσκονται κάτω ἀπὸ τὴν ὀμπρέλα κάποιου Γέροντα, κάποιου Δεσπότη, κάποιας Ὀργανώσεως, κάποιου Μοναστηριοῦ, ἀσχέτως ἂν ἀκολουθοῦν τὴν ἀλήθεια, εἶναι γι’ αὐτὸν ἀπορριπτέοι! Δὲν κάνει κἂν τὸν κόπο νὰ μιλήσει μαζί τους, ἀπὸ ἀγάπη, ἀκριβῶς ἐπειδὴ εἶναι (κατ’ αὐτὸν) ἄξιοι ἀπορρίψεως!

Κι ἂν εἶναι μόνο αὐτό, θἄλεγα ὅτι εἶναι θεραπεύσιμο. Ἂν ὅμως, παράλληλα, ἔχει εἰσχωρήσει καὶ ὁ λογισμός: «Σιγά, τώρα, ποὺ θὰ ἀκολουθήσουμε αὐτοὺς τοὺς ταλαίπωρους», τότε, τὰ πράγματα εἶναι δυσθεράπευτα!

[Τὸ τελευταῖο δὲν εἶναι φαντασία μου. Ἔχει λεχθεῖ ἀπὸ τὸν πρωτοπρεσβύτερο καὶ καθηγητὴ Πανεπιστημίου π. Θεόδωρο Ζήση! Εἶπε ἐπὶ λέξει ὁ π. Θεόδωρος στὴ Σύναξη κληρικῶν καὶ Μοναχῶν τῆς Γατζέας καὶ δὲν βγῆκε ἕνας κληρικὸς ἢ μοναχὸς νὰ ἀντιδράσει δυναμικά, ποὺ σημαίνει ὅτι κάτι τέτοιο περίπου παραδέχονται πολλοί:

«O Μητροπολίτης Πειραιώς και εμείς, σαράντα κληρικοί-γέρoντες, που εκπρoσωπούμε την Παράδοση, την Εκκλησία, θα είμαστε από την μία μεριά, και από την άλλη μεριά θα είναι αυτοί. Αυτό μας υποτιμά. Γιατί βάζει από τη μια μεριά εμάς, και από τηv άλλη μεριά, ίσα κι ίσα, την oμάδα τoυ Τρικαμηνά. Με την παρoυσία μας θα τoυς προσδώσουμε κύρoς, διότι τους κάνoυμε επισήμους συνoμιλητές μας, διότι εξισωνόμαστε με μία μικρή ομάδα προσώπων, πoυ δεν έχoυν την ταπείνωση να ακολουθήσουν μια ευρύτερη oμάδα. Σήκωσαν μπαϊράκι. Εγώ δεν θα συμμετάσχω. Αυτήν την κίνηση τoυ Πειραιώς τηv θεωρώ εσφαλμένη»].

Οἱ καιροὶ εἶναι ἐσχατολογικοί. Ὁ Κύριος δὲν θέλει τοὺς Ὀρθοδόξους χωρισμένους. Τὴν ἑνότητα, -στὴν ἀντιμετώπιση τῶν αἱρετικῶν- μᾶς τὴν διδάσκουν οἱ Ἅγιοι. "Μετὰ παρρησίας καὶ ἀκατακρίτως"! Ἀρκεῖ νὰ θέλουμε νὰ τοὺς ἀκούσουμε γιὰ νὰ μὴν βαστάσουμε στοὺς ὤμους μας τὴν κατάκριση. Ἐμεῖς θέλουμε· προσπαθοῦμε· καταγράψαμε τὶς θέσεις τῶν Ἁγίων (γιὰ τὸ θέμα) σὲ ἑκατοντάδες σελίδες, γιὰ νὰ βοηθήσουμε καὶ τοὺς Πατέρες καὶ ἀδελφούς μας· ζητᾶμε γιὰ τὸ θέμα καὶ τὶς δικές τους τοποθετήσεις πάνω στὰ κείμενα τῶν Πατέρων, τὴν ἐπισήμανση τυχὸν λαθῶν μας· τὶς γνῶμες τὶς δικές σας, τῶν Ποιμένων, καθηγητῶν Πατρολόγων, Δογματολόγων κ.λπ.

Ὅμως, ὡς ἀπάντηση εἰσπράττουμε ἐκκωφαντικὴ …σιωπή!

Νὰ ὑποθέσουμε ὅτι αὐτὴ ἡ σιωπὴ προέρχεται ἀπὸ «παροξυσμὸ ἀγάπης»;

 Σημάτης Παναγιώτης

 

ΜΕΤΑ ΠΑΡΡΗΣΙΑΣ ΚΑΙ ΑΚΑΤΑΚΡΙΤΩΣ

Πρωτοπρ. Διονύσιος Τάτσης

ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ µας εἶναι λίγοι ἐκεῖνοι πού µέ παρρησία διατυπώνουν τήν ἄποψή τους γιά διάφορα ἐκκλησιαστικά θέµατα καί εἰδικότερα, γιά τήν παναίρεση τοῦ οἰκουµενισµοῦ. ∆υστυχῶς, στόν οἰκουµενισµό πρωτοστατοῦν µεγαλόσχηµοι κληρικοί, οἱ ὁποῖοι συχνά κραδαίνουν τό σπαθί τῆς τιµωρίας, γιά νά ἐπιβάλουν στούς πιστούς τήν ὑπακοή στίς ἀπαράδεκτες ἐπιλογές τους καί νά «καλλιεργήσουν» στούς ζηλωτές τήν εὐσέβεια πού οἱ ἴδιοι στεροῦνται!

Μέ δεδοµένη τήν τακτική τῶν ἐκκλησιαστικῶν ἀρχόντων καί τήν ἔλλειψη στοιχειώδους δηµοκρατικῆς εὐαισθησίας καί ὁµολογιακοῦ φρονήµατος, τί πρέπει νά κάνει ὁ συνειδητός χριστιανός; Τό ἐρώτηµα εἶναι εὔλογο καί καίριο. Καί ἡ ἀπάντηση εὔκολη. Ἐκεῖνος πού ὄντως πιστεύει καί ἀγωνίζεται κατά Θεόν, δέν ὑπολογίζει τίς ἀπειλές τῶν ἐνόχων. Ὁ ἴδιος δέν ζητάει ἀπό κανένα καµιά προσωπική βοήθεια, δέν ἐπιζητεῖ τήν ἀναγνώριση ἀπό τούς ἄλλους, δέν ἐπιδιώκει τήν προώθησή του κάπου, ἀλλά ἁπλά ἀνησυχεῖ γιά τήν πορεία τῶν ἐκκλησιαστικῶν πραγµάτων καί ἐπιθυµεῖ τή βελτίωσή τους.

Τό ἴδιο ἰσχύει καί γιά τούς κληρικούς, οἱ ὁποῖοι συνήθως ἀντιµετωπίζουν τήν ἐνόχληση ἤ καί τήν ὀργή τῶν ἐπισκόπων τους, οἱ ὁποῖοι θέλουν νά τούς φιµώσουν γιά νά µή ἀκούγονται φωνές διαφορετικές ἀπό τή…. σιωπή τους! Ἀλλά καί γιά νά µή χαλάει ἡ εἰκόνα, νά µή δηµιουργεῖται ἡ ἐντύπωση στούς ἄλλους ἐν Χριστῷ ἀδελφούς ὅτι δέν ἐλέγχουν τήν κατάσταση καί ἀφήνουν τούς ζηλωτές νά διαφοροποιοῦνται καί νά παρακινοῦν τούς ἁπλούς ἀνθρώπους σέ «ἀσεβεῖς» ἐνέργειες.

Γιά τούς περισσότερους ἀρχιµανδρίτες βέβαια δέν χρειάζεται νά πῶ κάτι, ἁπλούστατα δέν ὑπάρχει παρρησία, ἀφοῦ περιµένουν ἀνυπόµονα πότε θά γίνουν ἐπίσκοποι, γιά νά πραγµατοποιηθεῖ τό ὄνειρό τους, πού εἶναι καί ὁ µοναδικός σκοπός τῆς ζωῆς τους. Ἡ ὁµολογία πίστεως καί ἡ ἀντίδρασή τους στούς οἰκουµενιστές γι᾿ αὐτούς δέν ἔχουν ἰδιαίτερη ἀξία. Ἀλήθεια, ἔχουν φωνή αὐτοί οἱ ἄνθρωποι; Ἔχουν εὐαισθησία καί θάρρος νά µιλήσουν γιά τήν παν-αίρεση τοῦ οἰκουµενισµοῦ καί νά διαφωνήσουν µέ τούς πρωτεργάτες του; Κατά τά ἄλλα εἶναι θεοφοβούµενοι καί πνευµατικοί καί ὁδηγοῦν τά πνευµατικά τους τέκνα στήν κατά Χριστόν ζωή! Ἔχουν ὅµως ἕτοιµο καί τόν περιφρονητικό τους λόγο γιά τούς διαφορετικούς κληρικούς, πού τούς διακρίνει ἡ παρρησία καί ἐλέγχουν τίς αἱρετικές ἀποκλίσεις καί τήν περιφρόνηση τῶν ἱερῶν κανόνων καί τῆς παράδοσης τῆς Ἐκκλησίας ἐκ µέρους τῶν οἰκουµενιστῶν.

Αὐτά πού γράφω τώρα –τά ἔχω ξαναγράψει πολλές φορές– ἐνοχλοῦν µερικούς ἀδελφούς, ὄχι γιατί δέν περιγράφουν µέ ἀκρίβεια τήν πραγµατικότητα, ἀλλά γιατί ἀποκαλύπτουν εὐρύτερα τή θλιβερή πραγµατικότητα, ἐνῶ θά ἔπρεπε, κατ᾿ αὐτούς, νά εἶναι γνωστή µόνο ἐν οἴκῳ. Καί αὐτό γιά νά µή χαλάσει ἡ ὡραία εἰκόνα, πού προβάλλεται µέ περισσή ὑποκρισία. ∆ηλαδή, τά δυσάρεστα καί σκανδαλώδη νά σκεπάζονται καί τά ὑποκριτικά καί παραπλανητικά νά προβάλλονται πρός ὠφέλειαν τῶν πιστῶν! Σηµειώνω ἕνα σχετικό περιστατικό.

Μιά φορά εἶχα στείλει µερικά βιβλία µου σέ µιά ἡγουµένη, µετά ἀπό παραγγελία της καί σέ λίγες µέρες µοῦ ἐπέστρεψε τά µισά, γιατί εἶχε διαπιστώσει ὅτι σέ ἐκεῖνα ἤλεγχα ἐπισκόπους καί κληρικούς, κάτι πού γιά τήν ὁσιωτάτη ἦταν ἀπαράδεκτο. Καί µέ παρακαλοῦσε νά τίς στείλω ἄλλα βιβλία, ἀκίνδυνα. Φυσικά ἀνταποκρίθηκα ἀµέσως, ἀλλά µέ ἀρνητικό τρόπο. Τίς ἐπέστρεψα τά χρήµατα, γιά νά ἠρεµήσει ἡ συνείδησή της. ∆υστυχῶς, ἔτσι σκέφτονται πολλοί ἄνθρωποι τῆς Ἐκκλησίας. ∆ηµοσίως δέν λένε τίποτα, ψιθυρίζουν ὅµως πολλά καί κάνουν περισσότερα πού εἶναι ἀπαράδεκτα καί τά ὁποῖα, ἐάν περιέγραφε κάποιος, θά ἐξόργιζε τούς ἀναγνῶστες ὄχι γιατί τά ἔγραψε, ἀλλά γιατί συµβαίνουν. Ἀλλά ἄς µή δώσω συνέχεια. Ἐπιστρέφω στό θέµα µου.

Ὁ ἀείµνηστος Φώτης Κόντογλου σέ ἐπιστολή του πρός λατινίζοντα µητροπολίτη τό 1965, ἔγραψε καί κάτι προσωπικό πού ἔχει σχέση µέ τά ὅσα ἀναφέρω ἐδῶ καί εἶναι ἐξόχως διδακτικό:

«Αἱ ἀντιλήψεις µου δύναµαι νά βεβαιώσω ὅτι δέν ὀφείλονται εἰς ἐλατήρια µισαλλοδοξίας ἤ ἀγνοίας, ἀλλ᾿ εἰς βαθεῖαν πίστιν καί γνῶσιν τοῦ µυστηρίου τῆς Ὀρθοδοξίας, τήν ὁποίαν ἔσχον, χάριτι Θεοῦ, παιδιόθεν, ἐξ ἧς ἀναβρύει ἡ πρός αὐτήν βαθυτάτη ἀγάπη καί σεβασµός, πιστούµενος διά µιᾶς ζωῆς θυσιῶν καί ἀγώνων, καταδικασάντων µε εἰς ἀκτηµοσύνην ἑκουσίαν, καθ᾿ ὅν χρόνον θά µοί ἦτο εὐχερές νά ἀποκτήσω πολλά χρήµατα, δεδοµένου ὅτι ὁ πλουσιοδότης Κύριος ἐπροίκισε ἐµέ, τόν ἀνάξιον, διά πολλῶν προσόντων, ἐξ ἐκείνων ἅτινα ἐξασφαλίζουν ἐπιτυχίαν ὑλικήν, καί φήµην, ἐν τῷ αἰῶνι τούτῳ τῷ ἀπατεῶνι» (Φωτίου Κόντογλου, Ἀντιπαπικά, 1993, σελ. 19).

Μακάρι κάποτε νά ἀποκτήσουµε τήν ἀρετή τῆς παρρησίας καί νά ἐγκαταλείψουµε τή δειλία τοῦ ψιθύρου καί τήν ἐνοχή τῆς κατάκρισης.

«Ορθόδοξος Τύπος», 24/7/2015

Η ΝΕΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ!

Ποιος ο σκοπός αυτών των αγιορειτών Μοναχών; Τι πήγαν να κάνουν στο Άγιο Όρος; Να σώσουν την ψυχή τους ή να βρεθούν εκεί που ούτε το φαντάζονται;

Πηγή: "orthodox-voice"

 

Η Κυρία Θεοτόκος ομολογεί ότι οι λατινόφρονες είναι εχθροί Της και του Υιού Της.

  

 Συγκρίνατε την

πρώτη φωτογραφία του λατινόφρονα οικουμενιστή Μητροπολίτη Αυστρίας, και τη

δεύτερη φωτογραφία των Αγιορειτών Μοναχών μαζί με τον εχθρό της Κυρίας Θεοτόκου!... (σ.σ. Μητροπολίτη Αυστρίας)

Με βυζαντινή μεγαλοπρέπεια εορτάστηκε σήμερα, Πέμπτη 23 Ιουλίου η Σύναξη των Αγίων Βατοπαιδινών Πατέρων στην Ιερά Μεγίστη Μονή Βατοπαιδίου.

Στην πανηγυρική Θεία Λειτουργία προεξήρχε ο Σεβ. Μητροπολίτης Αυστρίας κ. Αρσένιος, συλλειτουργούντων του Επισκόπου Αμαθούντος κ. Νικολάου και των Καθηγουμένων της Μονής Καρακάλου και Βατοπαιδίου Φιλοθέου και Εφραίμ.

Επίσης συμμετείχε πλήθος Ιερομονάχων και μοναχών του Αγίου Όρους, ενώ έψαλλαν οι πατέρες της Ιερας Μονής Καρακάλου.

Κυριακή Η΄ Ματθαίου:

Ο πολλαπλασιασμός των άρτων

(Αγ. Νικόλαος Βελιμίροβιτς)

Πηγή: «alopsis»

Όλα όσα κάνει ο Ύψιστος, είναι απαραίτητα. Δεν κάνει τίποτα άσκοπο, τίποτα υπερβολικό, τίποτα που να μη χρειάζεται. Γιατί μερικοί άνθρωποι περιφέρονται τόσο άσκοπα και κάνουν τόσο αδιάφορα πράγματα; Επειδή δεν είναι βέβαιοι για το σκοπό της ζωής τους, για τον προορισμό του επίγειου ταξιδιού τους. Γιατί μερικοί άνθρωποι υπερφορτώνονται με άσκοπες υποχρεώσεις, προβαίνουν σε υπερβολικές ενέργειες, σε σημείο που να μην μπορούν να κινούνται ελεύθερα κάτω από τέτοιο βάρος υποχρεώσεων; Επειδή δε γνωρίζουν το ένα πράγμα, «ου εστι χρεία».

Για να βοηθήσει ο Κύριος τον άνθρωπο να μαζέψει το διασκορπισμένο νου του, να θεραπεύσει τη διχασμένη καρδιά του και να συγκροτήσει την ανεξέλεγκτη δύναμή του, αποκάλυψε τον ένα και μοναδικό στόχο που είναι απαραίτητος: τη Βασιλεία του Θεού. Πόσο άσκοπη είναι αλήθεια η ζωή τού ανθρώπου που αγωνίζεται να επιτύχει διάφορους στόχους! Πόσο αναίσθητη είναι η διχασμένη καρδιά! Πόσο αδύναμη είναι η θέληση, όταν η δύναμή της κατακερματίζεται!

Ενός εστι χρεία. Μόνο ένα πράγμα μας χρειάζεται: η Βασιλεία τού Θεού. Ο θαυματουργός Χριστός προσπάθησε να στρέψει τα μάτια και την προσοχή όλων των ανθρώπων προς αυτόν τον προορισμό. Όποιος σκέφτεται έτσι, έχει ένα μόνο στόχο: το Θεό. Ένα αίσθημα: την αγάπη. Μια νοσταλγία: να πλησιάσει το Θεό. Μακάριος είναι εκείνος που έφτασε σ' αυτό το μέτρο. Ο άνθρωπος αυτός έχει γίνει σαν το φακό που συγκεντρώνει τις ακτίνες τού ήλιου για να δημιουργήσει φωτιά.

Τα λόγια που είπε ο Χριστός στη Μάρθα, «Μάρθα, Μάρθα, μεριμνάς και τυρβάζη περί πολλά· ενός δέ εστι χρεία» (Λουκ. ι' 41, 42), ήταν στην πραγματικότητα ένας έλεγχος, μια προειδοποίηση στον κόσμο ολόκληρο. Κι αυτό το ένα που έχουμε πραγματική ανάγκη, είναι η Βασιλεία του Θεού (βλ. Ματθ. στ' 33). Για όλα όσα είπε και έκανε ο Κύριος, είχε στο νου του το στόχο αυτό. Εκεί είχε συγκεντρωθεί όλη η φλόγα που φωτίζει τους ταξιδιώτες εκείνους που περιφέρονται γύρω από τις χαράδρες και τους ανεμοστρόβιλους της πρόσκαιρης αυτής ζωής.

Όλα όσα κάνει ο Ύψιστος, είναι απαραίτητα. Τα πάντα γίνονται μ' αυτόν τον ύψιστο, το μοναδικό στόχο. Όλα είναι απαραίτητα, τόσο τα λόγια που λέει όσο και τα έργα που κάνει. Δεν υπάρχει ούτε ένας αργός λόγος, ούτε ένα αχρείαστο έργο. Και πόσο καρποφόρα ήταν τα λόγια και τα έργα Του! Πόσα εκατομμύρια φορές έχει καρποφορήσει κάθε λόγος και κάθε Του πράξη, ως τις μέρες μας! Πόσο γλυκός, ευωδιαστός και ζωογόνος είναι ο καρπός αυτός!

Γιατί ο Κύριος δε μετέτρεψε τις πέτρες σε ψωμιά όταν του το ζήτησε ο σατανάς; Σε δυο μεταγενέστερες περιπτώσεις, όταν γύρω του υπήρχε ένα πεινασμένο πλήθος, πολλαπλασίασε το λίγο ψωμί σε μια τεράστια ποσότητα, ώστε μετά τη διατροφή τού πλήθους, περίσσεψε περισσότερο ψωμί απ' όσο ήταν αρχικά. Το πρώτο θαύμα όμως (η μετατροπή των λίθων σε ψωμί), ήταν κάτι αδόκιμο, ανάρμοστο, άτοπο. Το δεύτερο θαύμα (ο πολλαπλασιασμός των άρτων) ήταν κατάλληλο, απαραίτητο και ταιριαστό.

Γιατί ο Κύριος δεν έδωσε «σημείον εκ του ουρανού» στους Φαρισαίους, όταν του το ζήτησαν; Δεν έδωσε τέτοια σημεία από τον ουρανό σε αμέτρητες περιπτώσεις, όπως σε θαύματα-θεραπείες άρρωστων, λεπρών, δαιμονισμένων, δεν ανέστησε νεκρούς; Κάθε σημείο από τον ουρανό στους φθονερούς Φαρισαίους όμως θα ήταν ανάρμοστο, ακατάλληλο και υπερβολικό, ενώ σε άλλες περιπτώσεις θα ήταν κατάλληλο, απαραίτητο και ταιριαστό.

Γιατί ό Κύριος δε μετακίνησε όρη από ένα σημείο σε άλλο ή δεν τα έριξε στη θάλασσα; Θα μπορούσε να το κάνει κι αυτό, δεν υπάρχει

Έρχεται στο τέλος Σεπτεμβρίου η Κάρτα του Πολίτου

Πηγή: "Χριστιανική Βιβλιογραφία"

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Κυβερνήσεις φεύγουν, κυβερνήσεις ἔρχονται, τὸ ἴδιο καὶ ὑπουργοί, ἀλλὰ ἡ ὁμόψυχη «ἐθνικὴ» πολιτικὴ στὴν ἐφαρμογὴ τῆς Κάρτας τοῦ Πολίτου εἶναι μοναδικὸ φαινόμενο!!! Οὔτε στὰ Μνημόνια τέτοια «συναίνεση»!

. Μέχρι τέλος Σεπτεμβρίου θὰ προχωρήσει καὶ ἡ Κάρτα τοῦ Πολίτου, σὲ ἐθελοντικὴ βάση, καθὼς θὰ εἶναι μία κάρτα ἡ ὁποία θὰ διευκολύνει τοὺς πολίτες, στὶς συναλλαγές τους μὲ τὶς δημόσιες ὑπηρεσίες
. Αὐτὸ προβλέπεται σύμφωνα μὲ τὰ dikaiologitika.gr, στὰ σχέδια τοῦ νέου ἀναπληρωτοῦ ὑπ. Διοικητικῆς Μεταρρυθμίσεως Χ. Βερναρδάκη γιὰ τὴν ἀναβάθμιση τοῦ δημοσίου τομέως καὶ τὴ βελτίωση τῆς καθημερινότητος τοῦ πολίτου.
. Ἔτσι ἀπὸ ὅτι ὅλα δείχνουν ἡ κάρτα τοῦ πολίτου μπαίνει στὴν τελικὴ εὐθεία μπαίνει μὲ στόχο τὴν πάταξη τῆς γραφειοκρατίας.
. Ἡ κάρτα τοῦ πολίτου θὰ ἔχει τὸ σχῆμα πιστωτικῆς κάρτας καὶ θὰ περιλαμβάνει τσιπάκι στὸ ὁποῖο θὰ εἶναι περασμένοι τρεῖς βασικοὶ ἀριθμοὶ ποὺ ταυτοποιοῦν τὸν κάτοχο: ὁ Ἀριθμὸς Φορολογικοῦ Μητρώου, ὁ Ἀριθμὸς Μητρώου Κοινωνικῆς Ἀσφαλίσεως ΑΜΚΑ) καὶ ὁ Ἀριθμὸς Δημοτολογίου. Ἀρχικὰ ὑπῆρχε προβληματισμὸς ἂν θὰ περιλαμβάνει barcode -γιὰ τὸ ὁποῖο ἀντιδροῦν διάφοροι κοινωνικοὶ φορεῖς- ἢ κωδικὸ (Pin) γιὰ τὴν ταυτοποίηση τοῦ κατόχου. Τὸ ὑπουργεῖο προσανατολίζεται νὰ χρησιμοποιήσει κωδικὸ προσβάσεως προκειμένου νὰ ταυτοποιεῖται ἠλεκτρονικῶς ὁ κάτοχος τῆς ἔξυπνης κάρτας.
. Προοπτικὰ ἡ κάρτα τοῦ πολίτου θὰ μπορεῖ νὰ χρησιμοποιεῖται γιὰ ὅλες τὶς δυνητικὲς χρήσεις (ὡς κάρτα δημότου, ὡς κάρτα ἀσφαλισμένου, ὡς κάρτα ἀγρότου, ὡς κάρτα ἀσθενοῦς, ὡς κάρτα μετανάστου, ὡς κάρτα νέου κ.λπ.) καὶ θὰ περιλαμβάνει τὸν Ἀριθμὸ Δελτίου Ταυτότητας καθὼς καὶ τοὺς κωδικοὺς γιὰ τὸ πρόγραμμα taxis τοῦ ὑπουργείου Οἰκονομικῶν.
. Στόχος τῆς κυβερνήσεως εἶναι νὰ ἐνσωματώσει ὅλες τὶς ἠλεκτρονικὲς ὑπηρεσίες ποὺ ἔχουν ἀναπτύξει τὰ ὑπουργεῖα καὶ νὰ ἀποτελέσει ἡ ἔξυπνη κάρτα τοῦ πολίτη «ὀμπρέλα» γιὰ ἠλεκτρονικὲς συναλλαγὲς πολιτῶν καὶ ἐπιχειρήσεων μὲ τὸ κράτος.

ΠΗΓΗ: news247

"Η τραγικότητα των κοινωνούντων μετά των Αιρετικών", Νικολάου Πανταζή

Διάβασα στο ιστολόγιο «Κατάνυξις» (ἐδῶ) το άρθρο του π. Γεωργίου Μεταλληνού: «Ἡ τραγικότητα τῶν αἱρετικῶν».

Με κυρίευσε τέτοια κατάπληκτική «κατάνυξη» που άρχισα να κατά-νύσσομαι, να κατά-τρυπιέμαι από βελονισμούς αερολογίας και ψευδοεντυπωσιασμούς αργολογίας. Αυθύπαρκτα, το θεώρησα άκρως προκλητικό. Σχιζοφρενικό. Και προσβλητικό. Για αυτό και στάθηκε αφορμή του ως άνω τίτλου, με μικρή βέβαια παραλλαγή.

«Προκλητικό» διότι προκαλεί το υγιές αισθητήριο των Ορθοδόξων. Και προκαλεί με αφροσύνη περισσή για έναν δόκιμο «Ακαδημαϊκό» θεολόγο.

«Σχιζοφρενικό» διότι σχίζει τας εκκλησιολογικάς φρένας εντοπίζοντας μιαν αισθητή, επάρατη τραγικότητα με την οποία αυτός ενσωματώνεται και κοινωνεί απροκάλυπτα.

Και «προσβλητικό» διότι νομίζει πως γράφει σε ανύποπτους και αμόρφωτους που δεν γνωρίζουν τι πάει να πει αιρετικός ενώ ερμηνεύει ο ίδιος την έννοια του όρου βιωματικά, εκπροσωπούμενος δογματικά και ενούμενος οργανικά με το Εωσφορικό συναπάντημα του Παγκοσμίου Συμβουλίου Βλασφημιών!

Η «εκκλησία» στην οποία ανήκει ο π. Γεώργιος, δεν λέει να αποτραβηχτεί από την παμμέγιστη βεβήλωση αυτή, και αυτός με την σειρά του, δεν αρνείται την αντίθεο εκπροσώπηση αυτή, δεν ασκεί κάποια πίεση και δεν εκσφενδονίζει απειλή θεαρχική, πως αν δεν αποσυρθεί άμεσα η «ορθόδοξη εκπροσώπηση», ο ίδιος θα αρνηθεί να είναι πλέον καθηγητής τους, κοινωνός του και συμμέτοχος στο βδέλυγμα αυτό της ερημώσεως.

Βέβαια, η Πανεπιστημιακή καθέδρα λίαν ελκυστική καθίσταται και δεν διατίθεται να την θυσιάσει ούτε για τον Χριστό, ούτε για την Πίστη, αλλιώς

Μήπως ξέρετε που «κρύφτηκαν» οι ποιμένες του έθνους και της Ορθοδοξίας; Νίκος Χειλαδάκη

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης

               Πήγε αυτές τις μέρες ένας «φίλος» στο Άγιο Όρος και επισκέφτηκε ένα  γέροντα και τον ρώτησε τι έχει να πει για την κατάσταση που όλο και χειροτερεύει. Εκείνος με χαρακτηριστικό χαμόγελο του απάντησε ότι

Αγία Μεγαλομάρτυς Χριστίνα, π. Θεοδώρου Ζήση. --"Aνδρίζου και κραταιούσθω η καρδία σου"

Πολλοὶ Χριστιανοί (ποὺ βλέπουν μὲ κάποιο μαγικὸ τρόπο τὴν Πίστη), νομίζουν ὅτι ὁ Χριστὸς εἶναι ὑποχρεωμένος νὰ μᾶς βοηθήσει, ὥστε ὅλα νὰ πᾶνε καλὰ στὴ ζωή μας· κι ἂν ἀγωνιζόμαστε τὸν ἀγώνα τῆς Πίστεως, σύντομα νὰ νικήσουμε!

Στὸν βίο τῆς ἁγίας Χριστίνας, ὅμως, βλέπουμε ὅτι ὁ Ἄγγελος ποὺ παρουσιάζεται στὴν Ἁγία, τὴν προετοιμάζει γιὰ μεγαλύτερα καὶ μακρὰς διαρκείας βασανιστήρια!

«Πρέπει, τῆς λέει, να δείξεις θάρρος ανδρικό, ανδρίζου και κραταιούσθω η καρδία σου, διότι όχι μόνον ο πατέρας σου πρόκειται να σε βασανίσει αλλά και δύο άλλοι ηγεμόνες άρχοντες μετά από τον πατέρα σου θα σε υποβάλλουν σε φριχτά βασανιστήρια. Η Χριστίνα εζήτησε την ενίσχυση του Αγίου Θεού και του Αγγέλου και έμεινε σταθερή στην Πίστη της».

Στὸν τέλος αὐτῆς τῆς ὁμιλίας (ἔγινε σὲ Μοναστήρι) ὁ π. Θεόδωρος, λέγει:

«Διότι και οι μοναχοί όλοι και οι μοναχές και εμείς πρέπει να αγαπήσουμε τον Χριστό με τόση ζέση, εις τρόπον ώστε να τα εγκαταλείψουμε όλα».

ΟΛΑ. Σήμερα, ὅμως, αὐτὸ τὸ ΟΛΑ, περιλαμβάνει πρωτευόντως, καὶ τὶς σχέσεις μας μὲ τοὺς Οἰκουμενιστὲς Ποιμένες! Ὁ Μ. Φώτιος εἶναι σαφής: «Αἱρετικός ἐστιν ὁ ποιμήν; Λύκος ἐστί· φυγεῖν ἐξ αὐτοῦ καί ἀποπηδᾶν δεήσει, μηδ’ ἀπατηθῆναι προσελθεῖν, κἄν ἥμερον περισαίειν δοκῇ· φύγε τήν κοινωνίαν αὐτοῦ καί τήν πρός αὐτόν ὁμιλίαν ὡς ἰόν ὄφεως»!

Ἂς ἀποφασίσουν κάποτε οἱ ἀντι-Οἰκουμενιστές:

 Ὑπάρχουν ἢ δὲν ὑπάρχουν αἱρετικοὶ Οἰκουμενιστὲς Ποιμένες;

Κι ἂς πράξουν τὰ δέοντα!

Φτάνουν οἱ ἀγῶνες στὰ λόγια!

  Αγία Μεγαλομάρτυς Χριστίνα

  π. Θεοδώρου Ζήση 

Η Αγία Χριστίνα λοιπόν γεννήθηκε, όπως μας λέει το Συναξάρι, γεννήθηκε στην Τύρο, στην πόλη και στην πατρίδα του Αποστόλου Παύλου. Και γεννήθηκε εκεί κατά τα χρόνια της βασιλείας του Σεβήρου γύρω στο 200 μ.Χ., όπου είχαν αρχίσει ήδη οι μεγάλοι διωγμοί εναντίον των Χριστιανών. Καταγόταν από πολύ πλουσίους γονείς· ο πατέρας της ήταν άρχων της Τύρου, ηγεμών της Τύρου, στρατηγός της Τύρου κι όπως σημειώνει εδώ ο Συναξαριστής, κι αυτό είναι πολύ διδακτικό, από γονείς εις μεν το γένος πλουσίους εις δε την ψυχή φτωχούς. Και ήταν φτωχοί στην ψυχή γιατί δεν είχαν τη Χάρη του Αγίου Πνεύματος, δεν ήσαν Χριστιανοί, επειδή ήσαν εμπόρων θεραπευταί και των ειδώλων, ήσαν ειδωλολάτραι. Να λοιπόν η Αγία Χριστίνα, μία μοναχοκόρη, γεννιέται μέσα σ’ ένα πλούσιο περιβάλλον, πάμπλουτη η Αγία Χριστίνα και πανέμορφη, όπως θα δούμε, από γονείς ειδωλολάτρες.
Ο πατέρας της λοιπόν ο Ουρβανός, ηγεμών της πόλεως της Τύρου, βλέποντας πόσα προσόντα και πόσο πανέμορφη ήσαν η κόρη του και υποθέτοντας πως θα την γλιτώσει από τις ενοχλήσεις των νέων της εποχής εκείνης τις διαρκείς, αποφάσισε να την κλείσει σ’ ένα πολύ μεγάλο πύργο, πολυτελέστατο πύργο, να της δώσει εκεί