Χείλη ιερέως, «υποψηφίου αρχιερέως», ου ψεύδονται!

Απάντηση

του Γραμματέα της ΠΕΘ  Παναγιώτη Τσαγκάρη

στον «Ανορθόδοξο φονταμενταλισμό»

του  Αρχιμανδρίτη π. Σωφρόνιου Γκουτζίνη

Πρωτοσυγκέλου Ιεράς Μητροπόλεως  Ξάνθης.

Σεβαστέ και αγαπητέ π. Σωφρόνιε,

    Επειδή όσα γράφετε -ίσως σκόπιμα, ίσως από άγνοια ο Θεός οίδεν- υπερασπιζόμενος ένθερμα τη λειτουργία των Ισλαμικών Σπουδών στο Τμήμα Θεολογίας της Θεολογικής Σχολής του ΑΠΘ, είναι ψευδή και παραπλανητικά, οφείλουμε προς χάριν της αλήθειας, να τα αναιρέσουμε: Ισχυρίζεστε ότι «η Θεολογική Σχολή του ΑΠΘ  με συντριπτική πλειοψηφία των μελών ΔΕΠ των Τμημάτων της αποφάσισε τη δημιουργία και λειτουργία Προγράμματος Ισλαμικών Σπουδών». 

Ο ισχυρισμός σας αυτός ελέγχεται ως ψευδής,  διότι α) σε σύνολο 38 μελών ΔΕΠ του Τμήματος Θεολογίας της Θεολογικής Σχολής μόνον (23) καθηγητές  ψήφισαν υπέρ της ιδρύσεως και λειτουργίας αυτού του Προγράμματος, 

β) το Τμήμα Ποιμαντικής και Κοινωνικής Θεολογίας, έχει αποφασίσει και δημοσιεύσει την έντονη διαφωνία του για το εγχείρημα αυτό και γ) σας ενημερώνουμε ότι, όλοι οι καθηγητές και των δύο Τμημάτων της Θεολογικής Σχολής του ΑΠΘ, είναι (72)!!

 Επομένως, για ποια πλειοψηφία μελών ΔΕΠ της Θεολογικής Σχολής ομιλείτε πάτερ;

Επειδή αναφέρετε ότι όσοι πρωτοστάτησαν στη δημιουργία Ισλαμικών Σπουδών «σπιλώθηκαν, συκοφαντήθηκαν, έγιναν στόχος λασπολογίας και κακοπροαίρετης κριτικής», σας

Ο Οικουμενιστής Μετα-πατερικός Μητροπολίτης Ιγνάτιος και η Αδελφότητα "Ο ΣΩΤΗΡ" σε αγαστή συνεργασία!

Τὸν Θεὸ δὲν τὸν φοβᾶται, ὁ Λαὸς τὸν στηρίζει, γιατί λοιπόν, ὁ κ. Ἰγνάτιος Δημητριάδος νὰ κάνει πίσω ὡς πρὸς τὶς μετα-πατερικὲς δραστηριότητές του; Ἀκόμα καὶ ὁ κ. Πάμφιλος τοῦ "Σωτῆρος" τὸν καλεῖ γιὰ νὰ διδάξει τὸ Ποίμνιο!

     Στην Αίθουσα Εκδηλώσεων της «Χριστιανική Αγωγής» (ΓΕΧΑ, Παράρτημα Βόλου) βρέθηκε την Κυριακή 21/2 το απόγευμα, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Δημητριάδος κ. Ιγνάτιος, προσκεκλημένος του υπευθύνου ιερέως Αρχιμ. Παμφίλου Κοιλιά, Ιεροκήρυκος της Μητροπόλεως  και του Διοικητικού Συμβουλίου.

Ο Σεβασμιώτατος, με την ευκαιρία της εισόδου στην κατανυκτική περίοδο του Τριωδίου, ανέπτυξε στο πολυπληθές ακροατήριο τα μηνύματα που εκπέμπουν οι πνευματικοί σταθμοί της περιόδου, όπως διασώζονται στις ευαγγελικές περικοπές των Κυριακών.

Κατακλείοντας την ωριαία ομιλία του, ευχήθηκε σε όλους καλή δύναμη και κάθε ευλογία παρά Θεού στο πολυεπίπεδο έργο που επιτελείται, συνεχίζοντας πιο εντατικά τον καλόν πνευματικό αγώνα.

Πηγή

"Το μείζον και επείγον θέμα στην σημερινή εκκλησιαστική ζωή" οι αντι-Οικουμενιστές "το έκαναν γαργάρα"!

 Πρωτοπρεσβύτερος π. Θεόδωρος Ζήσης:

Μνημονεύοντας τους πατριάρχες, αρχιεπισκόπους και επισκόπους στις ιερές ακολουθίες, συμμετέχουμε στην οικουμενιστική αποστασία.

     Το θέμα της κοινωνίας με τους αιρετικούς, ως και της εν συνεχεία κοινωνίας με τους κοινωνούντες, οι οποίοι με την πράξη τους αυτή αποβαίνουν ακοινώνητοι, είναι το μείζον και επείγον θέμα στην σημερινή εκκλησιαστική ζωή.

     Το εκκλησιαστικό σώμα νοσεί επικίνδυνα· υπεύθυνοι για την νόσο είμαστε όλοι, όχι μόνον οι κοινωνούντες με τους ετεροδόξους, αλλά και όσοι κοινωνούμε με τους κοινωνούντες· η εκτροπή και η παράβαση μοιάζει με τα συγκοινωνούντα δοχεία, με την μόλυνση του περιβάλλοντος, η οποία δεν περιορίζεται στον προκαλούντα την μόλυνση.

      Μνημονεύοντας τους πατριάρχες, αρχιεπισκόπους και επισκόπους στις ιερές ακολουθίες, συμμετέχουμε στην οικουμενιστική αποστασία.

Πηγή

Ο ειλικρινής έρως του Θεού και η αγάπη του συνανθρώπου έχουν μέσα τους τις ενέργειες των άλλων εντολών

Τὸ χριστιανικὸ ἦθος

Ἅγιος Φώτιος ὁ Μέγας

  Ὅτι βέβαια πρέπει νὰ ἀγαποῦμε καὶ νὰ λατρεύoyμε εἰλικρινῶς τὸν Θεό καὶ νὰ τρέφουμε στοργὴ καὶ φιλία πρὸς τοὺς ὁμοφύλους μας,(30) αὐτὸ ἀποτελεῖ ἔμφυτη στοὺς ἀνθρώπους γνῶσι· ἡ δὲ βούλησις, ἐπειδὴ δὲν συμβαδίζει μὲ τὴν γνῶσι ἐπέβαλε ν’ ἀναγραφῆ ἡ κοινὴ γνώμη σὲ θεσπίσματα καὶ νόμους. Ὅτι δὲ ὁ εἰλικρινὴς ἔρως τοῦ Θεοῦ καὶ ἡ στοργὴ καὶ τελεία ἀγάπη τοῦ συνανθρώπου ἔχουν μέσα τους τὶς ἐνέργειες τῶν ἄλλων ἐντολῶν, αὐτὸ δὲν εἶναι δύσκολο νὰ κατανοηθῆ καὶ ἀπὸ μόνο του, τὸ παριστάνει ὅμως καὶ ὁ δεσποτικὸς λόγος μὲ ταῦτα τὰ λόγια· «σ’ αὐτὲς τὶς δυὸ ἐντολὲς κρέμονται ὅλος ὁ νόμος καὶ οἱ προφῆτες».(31)

     Πράγματι δέ, ἐκεῖνος ποὺ ἔχει στὴν καρδιά του τὸν θεῖο ἔρωτα κι’ ἀγαπᾶ καὶ φιλεῖ τὸν συνάνθρωπο σὰν τὸν ἑαυτό του, θ’ ἀγαπήση κατ’ ἐξοχὴν τὸν πατέρα καὶ τὴν μητέρα καὶ θὰ τοὺς ἀξιώση τῆς πρώτης μετὰ τὸν Θεὸ τιμῆς· ὄχι μόνο τὰ χέρια θὰ φύλαξη ἀπὸ αἵματα καὶ φόνους ἐμφυλίους καθαρά, ἀλλὰ καὶ τὴ γλώσσα καὶ τοὺς λογισμοὺς θὰ συγκράτηση ἀπὸ τέτοια σκὲψι· αὐτὸς ἐπίσης δὲν θὰ κλέψη, διότι δὲν ἐφάνηκε κανένας νὰ κλέβη αὐτὸν ποὺ ἀγαπᾶ σὰν τὸν ἑαυτό του καὶ τὸν διαφυλάττει· ἀλλὰ οὔτε ξένους γάμους θὰ διασπάση· οὔτε θὰ δώση ὅρκο ἐπίορκο· οὔτε θὰ φέρη ψευδομαρτυρία κατὰ τοῦ συνανθρώπου του· καὶ γενικὰ δὲν θὰ ἀρχίση πρῶτος ἀδικοπραγίες ἐπιχειρώντας νὰ κτυπήση ἢ νὰ προπηλακίση ἢ καθιστάμενος τυραννικὸς ἐραστὴς τῶν ὑπαρχόντων τοῦ συνανθρώπου.(32)

      Ὅποιος διαπράττει κάτι ἀπὸ αὐτὰ αὐτομάτως καταστρέφει καὶ τὰ δύο, καὶ τὸν θεῖο ἔρωτα καὶ τὴν ἀγάπη τοῦ συνανθρώπου, τὸν δεύτερο ἐπιβουλευόμενος καὶ περιβάλλοντάς τον μὲ κακά, τὸν πρῶτο καθιστώντας τὸν εὐτελῆ καὶ περιφρονώντας τον. Σὲ ποιὲς πικρὲς τιμωρίες φέρει τὸν ἑαυτὸ του ἀπαραιτήτως, αὐτὸ εἶναι φανερὸ σὲ ὅλους. Διότι, ἂν ὁ περιφρονητὴς τῶν ἀνθρωπίνων προσταγμάτων καὶ τῆς κυβερνητικῆς ἐξουσίας δὲν διαφεύγει τὴν καταδίκη, ἀλλὰ κινδυνεύει καὶ στὴν ἴδια τὴ ζωὴ του πολλὲς φορές, ποιὰ καταδίκη δὲν πρόκειται νὰ ὑποστῆ ἐκεῖνος ποὺ ἀτιμάζει καὶ ἐξουθενώνει τὸν δεσπότη τοῦ σύμπαντος καὶ βασιλέα καὶ δημιουργὸ διὰ τῆς ὕβρεως καὶ ἐπιβουλῆς πρὸς τὸν συνάνθρωπο, ἐκεῖνος ποὺ ἐμπαίζει καὶ χλευάζει τοὺς νόμους του;

      Γι’ αὐτὸ πρέπει μὲ κάθε τρόπο καὶ κάθε προσοχή, μαζὶ μὲ τὴν καθαρὴ καὶ ἀμώμητη θρησκεία μας, νὰ διαφυλάττουμε καὶ τοῦτες τὶς ἐντολές· διότι χωρὶς αὐτὲς δὲν εἶναι καθόλου δυνατὸ κανεὶς οὔτε τῆς μερίδος τῶν πιστῶν καὶ φιλόθεων νὰ γίνη μέλος οὔτε τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν ν’ ἀξιωθῆ.

      Αὐτὰ ὅμως πρέπει νὰ διαφυλάξη κάθε ἄνθρωπος μὲ ὅλη του τὴ δύναμι, ἄρχοντας καὶ ἀρχόμενος νέος καὶ γέρος, πλούσιος καὶ πτωχός· διότι ἡ φύσις εἶναι κοινὴ καὶ τὰ προστάγματα εἶναι κοινὰ καὶ ἀπαιτοῦν κοινὴ φύλαξι καὶ ἐπιμέλεια. Ἐκεῖνα ὅμως ποὺ ἀποβλέπουν περισσότερο στὴν διαπαιδαγώγησι τῶν ἀρχόντων κι εἶναι καταλληλότερα γιὰ τὴν ἐξουσία σου νὰ τὰ φυλάξη, ἀπὸ τὰ ὁποῖα μάλιστα θ’ ἀποκτήση καὶ γιὰ τὰ ἄλλα μεγάλη ἐμπειρία, αὐτὰ θὰ σοῦ ἀναπτύξω τώρα.

    Πράγματι ὁ ἄρχοντας χρειάζεται πολλὴ καλοκαγαθία, καὶ κοσμιότητα στὰ ἤθη καὶ τὶς ἄλλες ἐκδηλώσεις. Γι’ αὐτὸ λέγουν, «ἡ ἐξουσία δείχνει τὸν ἄνδρα»(33) καὶ ὅτι, ὅπως ὁ χρυσὸς δοκιμάζεται στὶς λίθινες ἀκόνες, ἔτσι καὶ ὁ ἀνθρώπινος νοῦς ἐξετάζεται μὲ τὶς ἐνέργειες τῶν ἀρχόντων καὶ τὶς σκέψεις τῶν ἀρχομένων.

Σημειώσεις
30. Ματθ. 22,37-39.
31. Ματθ. 22,40.
32. Ἐξ. 20, 12-17, σύνοψις τοῦ Δεκαλόγου.
33. Πιττακός, στὸν Διογένη Λαέρτιο, 1, 71.

Πηγή

Τους λίγους και σκόρπιους τους αγνοούν, τους πολλούς τους φοβούνται και τους τρέμουν!

Κι ἐμεῖς βοηθοῦμε τὰ σχέδιά τους:

Εἴμαστε κοινωνικοὶ μὲ τοὺς ἐχθροὺς τῆς Πίστεως

 Οἰκουμενιστὲς κι ἀκοινώνητοι μεταξύ μας!

Ολομέτωπη επίθεση αγάπης από Αρχιμανδρίτη του Οικουμενικού θρόνου

 "Το οικουμενιστικό αξιακό πρότυπο,

επιβάλλεται βίαια, στο όνομα της αγάπης".

Εκ των διαχειριστών του Ιστολογίου Κατάνυξις 

Εξ αφορμής του άρθρου "Ανορθόδοξος φονταμενταλισμός", του αρχιμ. Σωφρονίου Γκουτζίνη, με μία σχετική αναζήτηση στο διαδίκτυο, ξεκινήσαμε να απαντήσουμε τα βασικά δημοσιογραφικά ερωτήματα που αφορούν στην είδηση αυτή: Τι, που, πότε, ποιος, πως και γιατί. Κάναμε ρεπορτάζ και σας το παρουσιάζουμε, μαζί με τα συμπεράσματα!

ΤΙ; Πρόκειται για ένα άρθρο, αρνητικό σχόλιο, με αφορμή ότι έγινε την Κυριακὴ 14 Φεβρουαρίου 2016 στὶς 6 τὸ ἀπόγευμα, στὸ Βελλίδειο Συνεδριακὸ Κέντρο, όπου η Ἱερὰ Μητρόπολη Θεσσαλονίκης, τὰ Ὀρθόδοξα Χριστιανικὰ Σωματεῖα καὶ ἡ Πανελλήνια Ἕνωση Θεολόγων, διοργάνωσαν με μεγάλη επιτυχία εἰδικὴ Ἐκδήλωση μὲ γενικὸ θέμα: ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΕΙΣ ΚΑΙ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ ΜΑΣ

ΠΟΥ; Το άρθρο δημοσιεύτηκε εδώ στην κυβερνητική ΑΥΓΗ και αλλού

ΠΟΤΕ; Σύμφωνα με την πηγή δημοσιεύτηκε 18 Φεβρουαρίου 2016 14:39

ΠΟΙΟΣ; Για την πρώτη γνωριμία μας, με τον αρθρογράφο, επιλέξαμε ένα θετικό σχόλιο από εδώ:

Γράφει η Νάντια Νάκου

Νέος πρωτοσύγκελος της Μητρόπολης Ξάνθης ορίστηκε από το Μητροπολίτη ο π. Σωφρόνιος Γκουτζίνης. Του εύχομαι πάντα άξιος και ο Θεός να καθοδηγεί το κάθε βήμα του. Και πραγματικά ο Επίσκοπος μας έκανε την καλύτερη επιλογή. Σαφώς και σέβομαι όλους τους πατέρες της Μητρόπολης μας, αλλά θεωρώ πως ο π. Σωφρόνιος είναι ο άνθρωπος που μπορεί να κάνει την καρδιά την Εκκλησίας μας να χτυπάει δυνατά και ζωντανά.

Η αλήθεια είναι ότι μιλάω όπως θα μιλούσα για τον πατέρα μου. Είναι ο πνευματικός μου πατέρας. Τον γνώρισα μετά από παρότρυνση του Ηγουμένου της Μονής Σταυρονικήτα π. Τύχωνος που με εξομολογούσε. Τότε ήμουν 23 χρόνων. Πριν 11 χρόνια ακριβώς. Όλα αυτά τα χρόνια στέκεται δίπλα μας, στις χαρές και στις λύπες μας. Σε κάθε στιγμή μας. Και μιλάω για όλη την οικογένεια μου. Όσα καλά λόγια και να γράψω για τον π. Σωφρόνιο θα ναι πάντα λίγα, στο καλό που πρόσφερε, προσφέρει και θα προσφέρει σε εμάς.

Θα το δείτε και όλοι σας τώρα που θα ναι σ’ αυτή τη θέση. Με λίγα λόγια, είναι ο άνθρωπος που μιλάει με τα μάτια και το χαμόγελο του. Και όταν τον ακούσεις δεν θα καταλάβεις ότι έχεις μπροστά σου έναν μορφωμένο Αρχιμανδρίτη, αλλά έναν άνθρωπο του Θεού που σ’ αγαπάει και θα έκανε τα πάντα για να σωθείς εσύ. Δεν έχεις άλλη επιλογή μετά, παρά να παραδοθείς στην αγάπη του Θεού…

Παραθέτουμε και την επιβεβαίωση από το επίσημο site της Μητροπόλεως Ξάνθης και Περιθεωρίου (προσπελάστηκε 22/2/2016 18:30μμ)

ΠΩΣ; Το περιεχόμενο του άρθρου, εκφράζει την αντίθεσή του με την εκδήλωση, παραθέτουμε μόνον τα συμπεράσματα του αρθρογράφου για την εκδήλωση:

[..] Παρακολούθησα μέσω internet την ως άνω εκδήλωση. Τα συμπεράσματα πικρά: ένοιωσα πως στο Βελλίδειο δεν συναθροίσθηκε η Εκκλησία του Χριστού, γιατί στην Εκκλησία του Χριστού και των Αγίων κυριαρχεί η χαρά, στην εν λόγω εκδήλωση κυριάρχησε ο φόβος: ο φόβος απέναντι στον ξένο, απέναντι στο σήμερα,   στις προκλήσεις του μέλλοντος, ο φόβος που δεν άφηνε πουθενά χώρο για την αγάπη. Όπου υπάρχει φόβος είναι αδύνατον να ανθίσει ο παράδεισος. Τελικά στην εκδήλωση του Βελλιδείου ο Χριστός ήταν απών. Μπορεί κάποιοι να νοιάζονταν για το έθνος, μπορεί κάποιοι να προσκόμισαν αδιάσειστα στοιχεία για το δημογραφικό, ο Χριστός όμως ήταν απών. Ο Χριστός του Βελλιδείου ήταν ένα ιδεολόγημα και όχι το πρόσωπο του Θεανθρώπου. Όχι εκείνος που μίλησε κυρίως με τις πόρνες, με τους τελώνες, με τη Σαμαρείτιδα, την Χαναναία, τον Άσωτο, των Ρωμαίο Εκατόνταρχο. Μπορεί να ήταν παρών ο «Χριστός» του ελληνοχριστιανισμού, απουσίαζε όμως ο Χριστός της Εκκλησίας που αναστήθηκε και νίκησε τον θάνατο. Στο Βελλίδειο όμως κρύφτηκε ο Χριστός της Εκκλησίας και νίκησε ο θάνατος: ο θάνατος της αγάπης, ο θάνατος της ελευθερίας, ο θάνατος της αλήθειας.

Ευτυχώς όμως η Θεσσαλονίκη έχει μνημεία και για αυτό στο σώμα της πόλεως διασώζεται η αλήθεια. Στον ίδιο τον Ιερό Ναό του πολιούχου της Θεσσαλονίκης Αγίου Δημητρίου υπάρχει ένα ενδιαφέρον ψηφιδωτό, το οποίο βρίσκεται στην ανατολική πλευρά του νότιου πεσσού. Η εικόνα παριστά ολόσωμο το Μεγαλομάρτυρα να ακουμπά το χέρι του με προστατευτικό τρόπο στον ώμο ενός επίσης ολόσωμου διακόνου. Κάτω από τα πόδια των δύο μορφών αναγράφεται το εξής: “Πανόλβιε, Χριστού μάρτυς, φιλόπολις/φροντίδα τίθη, και πολιτών και ξένων”. Δηλαδή: Μακάριε Μάρτυρα του Χριστού, εσύ που αγαπάς την πόλη σου, φρόντιζε και τους πολίτες της και τους ξένους. Τελικά, αγαπητέ μου αναγνώστη, η συνάθροιση του Βελλιδείου δεν ήταν εκκλησιαστικό γεγονός, αλλά τραγική μαρτυρία αν-ορθόδοξου φονταμενταλισμού. 
 

ΓΙΑΤΙ; Το ερώτημα τούτο είναι και το δυσκολότερο να απαντηθεί. Στο ερώτημα αυτό απαντάται η ερώτηση: ποια τα κίνητρα και ο στόχος συγγραφής του άρθρου; 

Γιατί να πάρει απόφαση ένας αρχιμανδρίτης και δη ο πρωτοσύγγελος της Μητροπόλεως Ξάνθης, να σταθεί απέναντι σε έναν Δεσπότη και μάλιστα, στον Παναγιώτατο Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης. 

Γιατί να προσπαθήσει ολομόναχος επίσης απέναντι σε δεκάδες Χριστιανικούς συλλόγους, να αντιπαρατεθεί; 

Γιατί τόλμησε να ορθώσει το θεολογικό του ανάστημα, απέναντι στην Πανελλήνια Ένωση Θεολόγων; 

Ποιμαντικά δε, απευθυνόμενος στον απλό πιστό λαό, οι εκφράσεις που χρησιμοποιεί μπορούν να θεωρηθούν στα όρια ενός ιδιότυπου εκφοβισμού, ενός καινοφανούς πνευματικού μπούλιγκ, όπου επιχειρείται να διαχωριστεί “..ο «Χριστός» του ελληνοχριστιανισμού..” από τον “.. Χριστό της Εκκλησίας που αναστήθηκε και νίκησε τον θάνατο..”. 

Τρέλλα; Κάτι άλλο συμβαίνει και αποφασίσαμε να το ερευνήσουμε, λίγο περισσότερο. 

Για να καταλήξουμε σε ασφαλείς απαντήσεις, συλλέξαμε και παραθέτουμε ορισμένα ενδιαφέροντα επιπλέον στοιχεία:

Α) Ο π. Σωφρόνιος Γκουτζίνης, κληρικός της Μητρόπολης Ξάνθης και Περιθεωρίου, είναι καθηγητής στην Εκκλησιαστική Σχολή Ξάνθης. Έχει σπουδάσει θεολογία στο Τμήμα Θεολογίας της Θεολογικής Σχολής του ΑΠΘ, απ’ όπου και αποφοίτησε το 1989. Από το 1990 έως το 1992 ως ειδικός μεταπτυχιακός υπότροφος εργάστηκε στον Τομέα Ηθικής και Κοινωνιολογίας της ίδιας Σχολής, όπου και εκπόνησε μεταπτυχιακό με ειδικότητα στην Ποιμαντική. Το 1991 έλαβε υποτροφία από την Committee Catholique pour la Collaboration Culturelle και το 1999 ονομάστηκε Visiting Scholar από το Berkeley University Graduate Theological Union και το Patriarch Athenagoras Orthodox Institute, όπου και μετεκπαιδεύτηκε στην ποιμαντική ψυχολογία. Μετά την επιστροφή του στην Ξάνθη είναι υπεύθυνος νεότητας της μητροπόλεως, αντιπρόεδρος του Δ.Σ. του Κέντρου Ενημέρωσης Πρόληψης Ν. Ξάνθης και μέλος του Δ.Σ. του Ψυχολογικού Κέντρου Ξάνθης. Είναι τακτικός συνεργάτης της Ακαδημίας Θρακικής Τέχνης και Παράδοσης και από φέτος αναλαμβάνει μια μονιμότερη συνεργασία με την διεύθυνση του σεμιναρίου ορθόδοξης θεολογίας: «Σπουδή στην Ορθοδοξία»

http://thriskeftika.blogspot.gr/2010/08/blog-post_5078.html

Β) Σάββατο 9 Μαΐου 2015 και ώρα 6 μμ. ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ του π.Βαρνάβα Γιάγκου: “Αμαρτωλών Εκκλησία”. Για το βιβλίο θα μιλήσουν: π. ΣΩΦΡΟΝΙΟΣ ΓΚΟΥΤΖΙΝΗΣ, Αρχιμ. Οικουμενικού Θρόνου - Πρωτοσ. Ι.Μ. Ξάνθης, ΑΝΕΣΤΗΣ ΚΕΣΕΛΟΠΟΥΛΟΣ, Ομότιμος Καθηγ. Θεολογ. Σχολής Α.Π.Θ, και ο συγγραφέας περίπτερο 15 - Stand 34-39.

Γ) Είναι συν-συγγραφέας του βιβλίου “Τα λόγια σου σαν μέλι : Σύγχρονες αναγνώσεις στους ψαλμούς”.

Συλλογικό έργο, Μάρω Βαμβουνάκη, Δημήτρης Καραγιάννης, π. Βασίλειος Θερμός, Σωτήρης Γουνελάς, Αλέξανδρος Κ. Κακαβούλης, Μιλτιάδης Κωνσταντίνου, π. Σωφρόνιος Γκουτζίνης, Αναστασία Γκίτση, Νατάσα Κεσμέτη, κ.ά. - 1η έκδ. - Αθήνα : Εν πλω, 2012.

Από τα επιπλέον στοιχεία, είναι πλέον ξεκάθαρο το προφίλ του πατρός Σωφρονίου. 

Ας προσπαθήσουμε πάλι, βασισμένοι στα νέα στοιχεία, να απαντήσουμε στο έσχατο δημοσιογραφικό ερώτημα: 

ΓΙΑΤΙ; Το ερώτημα τούτο είναι και το δυσκολότερο να απαντηθεί. Στο ερώτημα αυτό απαντάται η ερώτηση ποια τα κίνητρα και ο στόχος συγγραφής του άρθρου; 

Τα στοιχεία πλέον είναι σημαντικά, ο π. Σωφρόνιος Γκουτζίνης ανήκει στους οικουμενιστές κληρικούς. Το άρθρο είναι “παραγγελιά” και με την αμέριστη στήριξη του Φαναρίου. Το "κολλητάρι" του π. Βαρνάβα Γιάγκου, του π.Βασιλείου Θερμού και του Κοσμήτορα της Θεολογικής, επιτίθεται ευθέως στον Παναγιώτατο Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης. Είναι έλεγχος μαζί και προσβολή.

Είμαστε σίγουροι πως σε κάθε άλλη περίπτωση, άμεσα ο Σεβασμιότατος Ξάνθης, μετά το “οργισμένο” τηλεφώνημα από τη Βογατσικού, θα καλούσε σε απολογία και θα επιλαμβανόταν τα δέοντα για την ανάρμοστη συμπεριφορά του πρωτοσυγκέλου του. Τίποτε από αυτά δεν έγινε, ούτε και θα γίνει, γιατί ο π. Σωφρόνιος, έχει “πλάτες”.

Τα Χριστιανικά σωματεία, έμαθαν εξ’αντανακλάσεως πως δυσαρέστησαν τον Οικουμενικό Πατριάρχη, πως θα αντιδράσουν άραγε; Η δύναμη που τους έδωσε η παρουσία του κόσμου, είναι και ευθύνη. Θα τους δώσει το κύρος και το σθένος να μείνουν αμετακίνητοι ή θα επικρατήσει η “λογική” και θα λυγίσουν υπό το βάρος της;

Η Π.Ε.Θ. έχει προ ΚΑΙΡΟΥ απωλέσει την Πατριαρχική εύνοια και τα “γράδα” του προέδρου της στην εκδήλωση, μάλλον ήταν πολλά και “εξέθεσαν” τον Θεσσαλονίκης. Πως θα διαχειριστεί η ένωση το πρόβλημα;

Η έλλειψη στοιχειώδους σεβασμού, έστω και στα πλαίσια του Savoir vivre, στους προσκεκλημένους ομιλητές της συγκεντρώσεως, καθώς και στο σύνολο του πιστού λαού που προσήλθε, είναι άλλο ένα χαρακτηριστικό έπαρσης, μάλλον λόγω της Φαναριώτικης στήριξης. Θεωρούνται παράπλευρες απώλειες, άνευ σημασίας για τον αρθρογράφο.

Η άμεση στήριξη του άρθρου, από φιλοκυβερνητικά διαδικτυακά μέσα, είναι επίδειξη δύναμης, αλλά και απόδειξη, πως οι οικουμενιστές χρησιμοποιούν τις ίδιες μεθόδους με τους πολιτικούς, έχουν πρόσβαση στα ίδια κανάλια επιρροής.

Πιστεύουμε πως οι φίλοι του Ιστολογίου μας, είναι σε θέση να αντληφθούν πως είμαστε στο ίδιο έργο θεατές. Για άλλη μια φορά, η ρητορική και το οικουμενιστικό αξιακό πρότυπο, επιβάλλονται βίαια, στο όνομα της αγάπης. Πρόθυμοι κληρικοί, ακαδημαϊκοί και λαϊκοί, με τη δύναμη των μέσων της παγκοσμιοποίησης και την υπεροψία μιας ξενόφερτης πνευματικής ελίτ, επιτίθενται βίαια σε οτιδήποτε παραδοσιακό και Ελληνορθόδοξο. 

Στο θέμα που ανέκυψε, τελικά η επιτυχία της συγκέντρωσης, έχει γίνει μια διαμάχη οικουμενιστών-αντιοικουμενιστών. Κοιτώντας ψυχραιμότερα τα δεδομένα, είμαστε σίγουροι, πως αναμένονται περήφανες κολοτούμπες και ηρωϊκές διπλωματικές πιρουέτες από κάποιους από τους διοργανωτές. Ευχόμαστε να διαψευσθούμε.  

Θα παρακολουθήσουμε τις εξελίξεις και θα σας ενημερώνουμε σχετικά.  

Και στα δικά μας! Ψηφίστηκε ο Νόμος οι ιερείς να κηδεύουν την τέφρα! Υπομονή· θα τα δούμε όλα στη "νέα εκκλησία" των Οικουμενιστών!!

Παπική κηδεία

σε μια καφετιέρα- τεφροδόχο

Ο Ιταλός «Βασιλιάς του Καφέ»

κηδεύτηκε σε μια καφετιέρα

Renato Bialetti! Ο «Βασιλιάς του Καφέ», ο άνθρωπος που έκανε την οκταγωνική καφετιέρα του εσπρέσο παγκόσμιο σύμβολο και αντικείμενο εμβληματικό για τους λάτρεις της μόκας σε όλο τον κόσμο, κηδεύτηκε την προηγούμενη Δευτέρα σε ένα τέτοιο σκεύος...

Οι στάχτες του 93χρονου Renato Bialetti τοποθετήθηκαν στο δοχείο μιας μεγάλων διαστάσεων καφετιέρας Moka μετά τον θάνατό του, όπως περιγράφει το CNN.

Στη νεκρώσιμη ακολουθία που τελέστηκε στη γενέτειρά του, Καζάλε Κόρτε Σέρο, στο Πεδεμόντιο, χοροστάτησε ο τοπικός ιερέας και στη συνέχεια το δοχείο της καφετιέρας με τις στάχτες του Renato μεταφέρθηκε στον οικογενειακό τάφο.

Όταν ο πατέρας τους πέθανε, τα παιδιά του Alessandra, Antonello και Alfonso τοποθέτησαν τις στάχτες του σε μια εσπρεσιέρα και τη μετέφεραν στη γενέτειρά του, την πόλη Casale Corte Cerro. Εκεί, στην εκκλησία των παιδικών του χρόνων, η καφετιέρα- τεφροδόχος δέχθηκε την ευλογία του ιερέα.

________________________________________________________

Υποχρεωμένοι δια νόμου είναι πλέον όλοι οι κληρικοί της χώρας να τελούν θρησκευτική κηδεία σε όσους επιθυμούν να αποτεφρωθούν άσχετα εαν κάτι τέτοιο απαγορεύεται από την Εκκλησία της Ελλάδος.Στο Φύλλο Εφημερίδας της Κυβερνήσεως Νο 21 της 21ης Φεβρουαρίου 2016, δημοσιεύθηκε ο νόμος 4368/2016 που ψήφισε το Σάββατο η Βουλή, στο 15ο άρθρο του οποίου αναφέρονται τα εξής: (ἐδῶ)

____________________________________________________________

Και τελικά ...κατατρώγει τα πάντα η Πανθρησκεία!

  Πετυχημένο σκίτσο του Ιστολογίου

Κατάνυξις για τη συνάντηση

Πάπα  και Πατριάρχου Ρωσίας

 (Σχόλιο Κατάνυξις): Στο Ιστολόγιό μας δώσαμε ετικέτα Η ΠΟΡΕΙΑ ΤΗΣ ΡΩΣΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΚΟΥΒΑ 2016 στη συνάντηση Πάπα-Πατριάρχη Ρωσίας, για να ομαδοποιήσουμε τις εξελίξεις που θα δρομολογηθούν από τη συνάντηση αυτή και μετά.

Όχι από κάποια εμπάθεια, για την οποία μας κατηγορούν οι εμψυχωτές της οικουμενικής κίνησης, αλλά για να αποδείξουμε το αντίθετο, πως τίποτα δεν είναι τυχαίο. Η εξέλιξη αυτή δεν άφησε φυσικά αδιάφορο τον σκιτσογράφο της Κατάνυξης που μας προσφέρει ένα ακόμη εξαιρετικό σκίτσο. 
http://katanixis.blogspot.gr/

Μέχρι τέλους ο Καλαβρύτων θα μας υπενθυμίζει τα Οικουμενιστικά "κατορθώματά" του!

       Τρισάγιο

ἀλλὰ  καὶ  ἔπαινοι  στον Οικουμενιστὴ Μητροπολίτη Σηλυβρίας Αιμιλιανό

Δὲν ἀρκέστηκε ὁ Καλαβρύτων στὸ "Τρισάγιο" γιὰ τὴν ἀνάπαυση τῆς ψυχῆς τοῦ Σηλυβρίας Αἰμιλιανοῦ Τιμιάδη, ἀλλ' ἔπλεξε καὶ τὸ ἐγκώμιο ἑνὸς Οἰκουμενιστὴ Μητροπολίτη ποὺ εἶχε φέρει στὸ Αἴγιο γιὰ νὰ μᾶς εὐλογήσει καὶ ποιμάνει!

   Παραθέτουμε τὸ ρεπορτὰζ καὶ τὸ ἄρθρο τοῦ ἀείμνηστου καθηγητὴ Ἰωάννη Κορναράκη γιὰ τὸν Αἰμιλιανό.

Πηγή

     Τρισάγιο στον μακαριστό Σηλυβρίας Αιμιλιανό Τιμιάδη

Την Δευτέρα 22.02.2016 συμπληρώθηκαν οκτώ χρόνια από την εις Κύριον εκδημία του μακαριστού Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Σηλυβρίας κυρού Αιμιλιανού Τιμιάδη.
Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας Καλαβρύτων και Αιγιαλείας κ. Αμβρόσιος μετέβη μαζί με συνεργάτες του κληρικούς και λαϊκούς στο Κοιμητήριο της πόλεως του Αιγίου, όπου και ετέλεσε επιμνημόσυνη δέηση διά την ανάπαυση της ψυχής του.
Ο μακαριστός Μητροπολίτης Σηλυβρίας κυρός Αιμιλιανός κατά την παραμονή του στην περιοχή μας διακρίθηκε δια τον ιεραποστολικό ζήλο του.
Παρά το προχωρημένο της ηλικίας του μετέβαινε από χωριό σε χωριό ακούραστος πάντα, με νεανική φλόγα και δύναμη για να ιερουργήσει, να εξομολογήσει, να κηρύξει το Λόγο του Θεού, να παρηγορήσει και να συμβουλεύσει.
Ενδιαφερόταν για όλα τα θέματα της καθημερινής ζωής. Για την ανάπτυξη του τόπου, για το περιβάλλον, για το μοναχισμό, για τα κοινωνικά προβλήματα.
Ιδιαίτερα ανησυχούσε για το μέλλον της νεότητας και τα προβλήματά της.
Στο πρόσωπό του συναντήθηκαν η ευγένεια της ψυχής, η ακεραιότητα του χαρακτήρα και η ανεξαρτησία της γνώμης.
Όσοι ερχόμασταν σε επικοινωνία μαζί του μέναμε κατάπληκτοι από την πληρότητα της γνώσεώς του, το άσβεστο πατρικό ενδιαφέρον του για τον καθένα προσωπικά, για την ακριβή και εύστοχη κρίση του, τη λευκότητα της ψυχής του και την απροσμέτρητη καλωσύνη του.
Παράλληλα ο Σεβασμιώτατος τέλεσε τρισάγιο στον προκάτοχό του αοίδιμο Μητροπολίτη κυρό Γεώργιο και στους μακαριστούς γονείς του Νικολίτσα και Γεώργιο.
Όπως τόνισε ποτέ δεν πρέπει να ξεχνάμε τόσο εκείνους που μας έφεραν στη ζωή, όσο και εκείνους που έδωσαν τη ζωή τους και αναλώθηκαν διά την διακονία της Εκκλησίας._


_____________________________________________________________________________

Το  μεγαλείον  του  παραλόγου

«ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ»  ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ

ΣΤΡΑΤΕΥΜΕΝΟΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΗΣ!

Του ομότιμου καθηγητού του Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Ιωάννου Κορναράκη

ΤΟ ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΘΕΝ προσφάτως «Εγκόλπιον Εορτολόγιον» (ημερολόγιον) του Έτους 2005 της Ιεράς Μητροπόλεως Καλαβρύτων και Αιγιαλείας αφιερώνεται στον Σεβ. Μητροπολίτη Σηλυβρίας (του Οικουμενικού Πατριαρχείου), κ. Αιμιλιανό (Τιμιάδη). Του μηνολογίου, του εν λόγω ημερολογίου, προτάσσεται τιμητική «ΑΦΙΕΡΩΣΙΣ» του Σεβ. Μητροπολίτου κ. Αμβροσίου και Προλογικό σύντομο τιμητικό επίσης κείμενο του ίδιου με τίτλο· Το Εορτολόγιόν μας, ενώ ακολουθεί εκτενέστερο κείμενο, με τίτλο· «Σταθμοί και διαλογισμοί μέσα εις τον χρόνον», στο οποίο ο κ. Αιμιλιανός εκθέτει το ιστορικό οδοιπορικό της προσωπικής του ζωής, την αυτοβιογραφία του. Και το τελευταίο αυτό κείμενο κατακλείεται επίσης με έτερο σύντομο τιμητικό για τον κ. Αιμιλιανό κείμενο του κ. Αμβροσίου!

Ο αναγνώστης των τιμητικών, υπέρ του κ. Αιμιλιανού κειμένων, του κ. Αμβροσίου, εντυπωσιάζεται, για την επιπολαιότητα με την οποίαν οι τιμές αυτές αποδίδονται, απορεί και προβληματίζεται, κυρίως για το ύφος των τιμητικών χαρακτηρισμών και τίτλων. Ο τιμώμενος από τον κ. Αμβρόσιο κ. Αιμιλιανός κατακοσμείται με ουρανομήκεις τιμητικές προσαγορεύσεις, που ανυψώνουν το πρόσωπο του υπεράνω του ύψους μεγάλων αγίων Ιεραρχών της Ορθοδοξίας μας!

Έτσι ο Σεβ. κ. Αιμιλιανός, κατά τον κ. Αμβρόσιο, είναι:

–Καύχημα της Ορθοδόξου Ανατολικής Εκκλησίας.

–Καύχημα και κόσμημα της Ιεράς Μητροπόλεως του.

–Υψηλόν Πνευματικόν Ανάστημα και Άγιος Γέροντας.

–Εκείνος ο οποίος υπηρέτησεν επί τεσσαράκοντα –40– έτη στο Παγκόσμιο Συμβούλιο των Εκκλησιών προσφέροντας «Λόγον Ορθόδοξον».

–Εκείνος «ο οποίος διεξήλθεν αγωνιζόμενος πνευματικά και αγιογραφικά προς τα υπόλοιπα χριστιανικά δόγματα και λοιπά θρησκεύματα».

–Μεγάλη μορφή–Αστήρ της Εκκλησίας πολύφωτος!!!

–Πνευματικόν Κεφαλαίον και κόσμημα της Ορθοδοξίας.

–Φάρος τηλαυγής του ποιμνίου της Ι. Μητροπόλεως του.

–Άσβεστος κανδήλα της Εκκλησιαστικής Αλήθειας!!!

* * *

Από τους τιμητικούς αυτούς χαρακτηρισμούς και τίτλους προκύπτει ότι ο Σεβ. κ. Αιμιλιανός είναι, κατά τον κ. Αμβρόσιο, σπανία περίπτωση αγίου και φωτισμένου ταγού της Ορθοδοξίας, μάρτυρας της Αληθείας της Ορθοδόξου Πίστεως και ακάματος αγωνιστής, επί τεσσαράκοντα έτη, προσφοράς ορθοδόξου λόγου στο χώρο των οικουμενιστικών διαλόγων.

Ήδη όμως η πληθώρα των τιμητικών χαρακτηρισμών αλλά και η άκρατος τάση του κ. Αμβροσίου για την προέκταση του λόγου του στην υπερβολή και στο απόλυτο, προϊδεάζουν, ακόμα και τον απληροφόρητο σχετικώς, μέχρι τώρα, αναγνώστη για ένα εξωπραγματικό καλλωπισμό του τιμωμένου προσώπου. Όντως η υπερβολικώς ορθοδόξως εξωραϊσμένη εικόνα του κ. Αιμιλιανού μοιάζει, στο φόντο των επιπόλαιων χαρακτηρισμών, πλαστή και μη πραγματική και άρα ψευδής!!

* * *

Αλλά η κατασκευή της πλαστής και ψευδούς αυτής εικόνας του κ. Αιμιλιανού, που ο κ. Αμβρόσιος χαλκεύει, αποβαίνει ασφαλώς εις βάρος μεν της επισκοπικής του αξιοπιστίας, δίνει δε αφορμή να παρουσιασθεί πλέον και δημοσίως η πραγματική «ορθόδοξη» εικόνα του κ. Αιμιλιανού!

Όπως ο ίδιος σημειώνει στην αυτοβιογραφία του, ο Πατριάρχης Αθηναγόρας (ο μέγιστος των οικουμενιστών), τον επέλεξε και τον στράτευσε ως ορθόδοξο εκπρόσωπο στο Π.Σ.Ε. λόγω, μεταξύ άλλων προσόντων, και της «οικουμενικής του συνειδήσεως» (σ. 36), δηλ. των οικουμενιστικών του φρονημάτων, τα οποία ο κ. Αιμιλιανός απέκτησε κατά τη διάρκεια της παραμονής του στην Ευρώπη. Εκεί του «εδημιουργήθη μια ευρύτητα αντιλήψεως δια τον Χριστιανισμόν», όπως ο ίδιος ομολογεί (σ. 40). Εξάλλου η ευρύτητα αυτή, πού σημαίνει πέρασμα του κ. Αιμιλιανού στον οικουμενισμό, βεβαιώθηκε στην πορεία της θητείας του στο Π.Σ.Ε. με όσα καταγράφονται στην ιστορία της οικουμενιστικής του δραστηριότητος, ως κάτωθι:

1. Το έτος 1960 συστήθηκε στις ΗΠΑ Αμερικανικό ίδρυμα, με το όνομα «Ναός της κατανόησης, Ιnc», ως ένα είδος Συνδέσμου των ενωμένων θρησκειών. Ο ορθόδοξος Μητροπολίτης Αιμιλιανός έγινε μέλος της «Διεθνούς Επιτροπής του Ναού». Ανέλαβε δηλ. διαθρησκειακή δράση στα πλαίσια των στόχων του εν λόγω ιδρύματος, το οποίο, στη δεύτερη διάσκεψη ηγετών διαφόρων θρησκειών (Γενεύη, 1970) ετέλεσε υπερομολογιακή λειτουργία και προσευχή, κατά την οποία ήσαν παρόντες και ορθόδοξοι αντιπρόσωποι. Κατά τον π. Γ. Μεταλληνό, οι ηγέτες των θρησκειών, που έλαβαν μέρος στη λειτουργία αυτή, εκλήθησαν «να συνυπάρξουν στη λατρεία του ίδιου Θεού». «Πρόκειται όμως, για πιστή εφαρμογή της μασονικής μεθόδου της υπερβάσεως κάθε ιδεολογίας και πίστεως, για να επιτευχθεί η ενότητα, και μάλιστα υπό τον άρχοντα του κόσμου τούτου»!

Αν όμως ο κ. Αιμιλιανός υπηρέτησε επί σαράντα χρόνια στο Π.Σ.Ε., στο χώρο αυτό, δεν «διεξήλθεν αγωνιζόμενος πνευματικά και αγιογραφικά προς τα υπόλοιπα χριστιανικά δόγματα και λοιπά θρησκεύματα», όπως ψευδώς ισχυρίζεται ο κ. Αμβρόσιος. Ως μέλος της «Διεθνούς επιτροπής του Ναού», υπηρέτησε πιστά τα οικουμενιστικά οράματα του οικουμενιστού Πατριάρχου Αθηναγόρα, ο οποίος τον εστράτευσε για την πραγμάτωση των οραμάτων του αυτών.

2.  Ο χαρακτηρισμός του κ. Αμβροσίου, περί του κ. Αιμιλιανού, ως «θεολογικής κορυφής της Ανατολικής Εκκλησίας» διαψεύδεται από τον ίδιο τον τιμώμενο. Αν έχει κάποια θεολογία ο κ. Αιμιλιανός, αυτή εναρμονίζεται με τά οικουμενιστικά οράματα της κοινωνικής διαθρησκειακής συνυπάρξεως και άρα τελικά δεν είναι καν θεολογία!

Ο κ. Αιμιλιανός, ως αφορμή ή αιτία της απορρίψεως των δογματικών όρων της Δ' Οικουμενικής Συνόδου, εκ μέρους των αντιχαλκηδονίων, φέρει επιχείρημα όχι θεολογικό άλλα κοινωνικό. Σημειώνει στο αυτοβιογραφικό του· «Όταν έλαβε χωράν η Δ' Οικουμενική Σύνοδος, εις την Χαλκηδόνα το 453, οι τότε ΚΟΠΤΑΙ ενόμισαν ότι είχαν να κάνουν με μίαν Σύνοδον συσταθείσαν από Βυζαντινούς, οι οποίοι δυστυχώς τότε τους καταπίεζαν. Μέσα εις την ψυχήν των υπήρχεν ιερά αγανάκτησις, επειδή αυτοί ήσαν υποτελείς και οι άλλοι κυρίαρχοι. Είπαν, λοιπόν, το "όχι" των εις τας αποφάσεις και της Δ' Οικουμενικής Συνόδου, επειδή επεθύμουν να εύρουν ένα έρεισμα» (σ. 46)!!!

3. Σύμφωνα με όσα αναφέρει ο Αρχιμ. π. Σπ. Μπιλάλης, στο βιβλίο του· Ορθοδοξία και Παπισμός (τόμ. Β', 368-371), ο κ. Αιμιλιανός απεδείχθη περιφρονητής και πολέμιος δύο βασικών Αποστολικών Κανόνων· του ΜΕ'· «Επίσκοπος ή πρεσβύτερος ή διάκονος αιρετικοίς συνευξάμενος μόνον, αφοριζέσθω. ει δε επέτρεψεν αυτοίς, ως κληρικοίς, ενέργησαι τι καθαιρείσθω» και του ΞΕ' «Ει τις κληρικός ή λαϊκός εισέλθει εις συναγωγήν Ιουδαίων ή αιρετικών προσεύξασθαι και καθαιρείσθω και αφοριζέσθω». Επειδή, όπως φρονεί, δεν συμβιβάζονται οι κανόνες αυτοί με την εποχήν μας, χρήζουν κάποιας μεταρρυθμίσεως, εφόσον περιορίζουν τους πιστούς «εις επιφυλακτικότητα μετά άλλων μη χριστιανών και μη ορθοδόξων»!

4. Ο κ. Αιμιλιανός φαίνεται να εμφορείται από αντιπαραδοσιακό πνεύμα και δεν είναι δυνατόν για κανένα πραγματικό πιστό να είναι· «καύχημα Ορθοδοξίας». Ομιλεί περιφρονητικώς και με έντονη απέχθεια για δύο βασικούς στύλους της ορθοδόξου Παραδόσεως: το Άγιον Όρος  και τον Ορθόδοξο λαό!!

    Α. Αποδίδει την αποτυχία της ενωτικής προσπάθειας με τους αντιχαλκηδονίους στο Άγιον Όρος, επειδή εκυκλοφόρησε· «ένα βιβλίον ογκώδες, με το οποίον προσεπάθησε και κατώρθωσε ν' ανατρέψη από την αρχήν μέχρι τέλους, με βεβιασμένα επιχειρήματα, τας εργασίας του Συνεδρίου και των Διαλόγων. Το Άγιον Όρος είπε· «Όχι» αυτοί (οι προχαλκηδόνιοι) είναι αιρετικοί, είναι Μονοφυσίτες, είναι Νεστοριανοί». Και διερωτάται ο κ. Αιμιλιανός· (η «κορυφή της Ορθοδοξίας»!!). «Πώς δύναται η Ορθοδοξία να προχώρηση με αυτόν τον τρόπον, όταν έχωμε αντιδραστικούς, οι οποίοι κινούμενοι από μονόχνωτα κίνητρα, ασεβούν προς την πλειονότητα των Ορθοδόξων; (...). Αυτοί λοιπόν οι μεμονωμένοι Αγιορείτες αγνοώντας όλους τους αγώνας, όλην την κοπιώδη προσπάθειαν έρχονται και τα γκρεμίζουν όλα! Έτσι εναυάγησεν η προσπάθεια» (σ. 47) της ενώσεως των αντιχαλκηδονίων με τους ορθοδόξους!!!

    Β. Ο κ. Αιμιλιανός δεν βρίσκει τον ορθόδοξο λαό επιδεκτικό συγκρητιστικών-διαθρησκειακών ανοιγμάτων, γι' αυτό τον κακοχαρακτηρίζει. «Ο λαός μας είναι δεκτικός; (εννοεί τέτοιων ανοιγμάτων). Ο λαός μας είναι δύσκολος. Είναι λαός, ο οποίος, δυστυχώς, δεν αφήνει εύκολα χώρον εντός του να εισέλθει η χάρις του Θεού, ο Λόγος του Θεού» (σ. 55). Είναι φανερό ότι ως Χάριν και Λόγον του θεού εννοεί ο κ. Αιμιλιανός, το διαχριστιανικό και διαθρησκειακό-συγκρητιστικό πνεύμα. Οπωσδήποτε, όμως, ο απόλυτος τρόπος με τον οποίο αποδοκιμάζεται συλλήβδην ο ορθόδοξος λαός, αποκαλύπτει το αντορθόδοξο και οικουμενιστικό πνεύμα του κ. Αιμιλιανού!

5. Το αυτοβιογραφικό κείμενο του κ. Αιμιλιανού κατακλείεται με το μικρό κεφάλαιο, πού φέρει τον τίτλο· ΤΟ  ΟΡΑΜΑ ΜΟΥ. Πρόκειται για την οικοδομή ενός Συνεδριακού Κέντρου στην περιοχή της Ιεράς Μητροπόλεως Αιγιαλείας, η κατασκευή του οποίου βαίνει προς την ολοκλήρωση του. Το Κέντρο αυτό το οραματίζεται ο Σεβ. κ. Αιμιλιανός σαν «έναν χώρον εις τον οποίον θα ενώνωνται καρδίαι, θα γεφυρώνωνται χάσματα, θα μεταδίδεται η αγάπη του Χριστού, θα ετοιμάζεται μια καλύτερη κοινωνία... Οι κίνδυνοι της Εκκλησίας σήμερον δεν είναι εξωτερικοί (!!), είμεθα αγκιστρωμένοι εις τας θέσεις μας και έχομεν εξοικειωθεί με την ακινησίαν» (σ. 7).

Να υποθέσουμε ότι η εμπειρία της θητείας του κ. Αιμιλιανού στις διαθρησκειακές δραστηριότητες του «Ναού της κατανόησης», θα διαμορφώσει ανάλογα και το καταστατικό της λειτουργίας του οραματισθέντος Συνεδριακού Κέντρου; Θα αποκτήσει η Ιερά Μητρόπολη ένα συνεδριακό χώρο για τη γεφύρωση χασμάτων; Και ποιών χασμάτων; Οι φήμες από την περιοχή, πού κτίζεται το εν λόγω Κέντρο, μιλάνε για χώρο συγκρητιστικής-διαθρησκειακής δραστηριότητος!!

Οι φήμες αυτές πρέπει να έχουν κάποια πρόδηλη βάση, δηλ. το πρόβλημα της πηγής των χρημάτων, με τα οποία ο Σεβ. Αιμιλιανός επιχορηγεί, εδώ και χρόνια, φιλανθρωπικά ιδρύματα, κατασκηνώσεις κ.ά. και τώρα κτίζει ένα πολυδάπανο οικοδόμημα. Από το βιογραφικό του δεν προκύπτει ότι απεδύθη σε ωνάσειες οικονομικές δραστηριότητες. Είναι φυσικό να υποθέσουμε ότι η πηγή των χρημάτων πρέπει να καθορίζει τους διαθρησκειακούς στόχους του Συνεδριακού Κέντρου, πού κτίζει ο κ. Αιμιλιανός!!

* * *

Κατόπιν των πιο πάνω στοιχείων, που βεβαιώνουν την στράτευση του κ. Αιμιλιανού στην πραγμάτωση οικουμενιστικών στόχων, ο φιλοξενών τον κ. Αιμιλιανό, μαζί με τα οράματα του, Σεβ. κ. Αμβρόσιος, αποδεικνύεται λίαν εκτεθειμένος απέναντι στο χριστεπώνυμο πλήρωμα της Μητροπόλεως του. Η πρόσκληση του· «να εκμεταλλευθούν τα πνευματικά του τέκνα την παρουσία, στην Μητρόπολη του» «του Αγίου Γέροντος Μητροπολίτου Σηλυβρίας» (σ. 8), τα σκανδαλίζει, όσο και η γνωστή ανόσια ειρωνεία του προς το Άγιον Πνεύμα!

Απορούμε, εκπληττόμεθα αλλά και θλιβόμεθα για τη χαλαρή επισκοπική συνείδηση του κ. Αμβροσίου! Μήπως και ο ίδιος έχει ήδη «ωφεληθεί» από την «ακένωτον πηγήν διδαγμάτων» (σ. 6), οικουμενιστικής και διαθρησκειακής λογικής, του φιλοξενουμένου του Αγίου Γέροντος;  Κύριος οίδε!

      «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ», φ. 1579, 7/1/2005, σ. 1,7

ΛΟΓΟΙ ΑΓΙΟΥ ΜΑΞΙΜΟΥ ΤΟΥ ΟΜΟΛΟΓΗΤΟΥ

ΟΙ ΠΕΝΤΕ ΑΙΤΙΕΣ

ΠΟΥ ΠΑΡΑΧΩΡΕΙ Ο ΘΕΟΣ

ΤΟΥΣ ΠΕΙΡΑΣΜΟΥΣ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ

   Ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής απαριθμεί πέντε αιτίες για τις οποίες παραχωρεί ο Θεός τη δυνατότητα στον διάβολο να πολεμά τους ανθρώπους:

 Πρώτη αιτία, είναι για να μάθουμε να διακρίνουμε την αρετήν από την κακίαν μέσα από την εμπειρία αυτού του πολέμου.

Δεύτερη αιτία, είναι για να «εξαναγκαστούμε» τρόπον τινά, να προσκολληθούμε με βεβαιότητα και ακλόνητα στην αρετή.

  Τρίτη αιτία, για να μην υπερηφανευόμαστε όταν προκόπτουμε στην αρετή, αλλά να συνειδητοποιήσουμε εκ της εμπειρίας του πνευματικού αυτού αγώνα ότι κάθε προκοπή είναι δωρεά του Θεού.

  Τέταρτη αιτία, για να ταπεινωθούμε και για να συνειδητοποιήσουμε και μισήσουμε και ομολογήσουμε (εξομολόγησις) και εγκαταλείψουμε τις αμαρτίες μας, που γίνονται αιτία πειρασμών.

Πέμπτη αιτία, για να μην ξεχάσουμε την ιδική μας ασθένεια και την του Θεού δύναμη, όταν προοδεύοντας στον πνευματικό αγώνα αξιωθούμε και φθάσουμε σε κάποιαν αρετή. Μέσα στις πιο πάνω αιτίες διαφαίνεται η Αγάπη του Θεού προς τον άνθρωπον. Ας μην ξεχνούμε ότι και οι θλίψεις και οι πειρασμοί είναι δώρα της φιλανθρωπίας του Θεού γιατί μέσα στις δοκιμασίες αυτές μπορούμε -αν το θελήσουμε- να συναντήσουμε τον πάσχοντα και σταυρωμένο Χριστό μας, και Αυτός θα μας αναστήση στην αιώνια ζωή.

   Σε τελευταία ανάλυση, ο διάβολος με όλα τα τεχνάσματά του και παρ’όλες τις μηχανουργίες του εναντίον μας,εν τούτοις αυτοκαταστρέφεται και θριαμβεύει η θεία φιλανθρωπία!Όπως η σταυρική παγίδα, που έστησεν ο διάβολος στον Χριστόν, απέβη τελικά η συντριβή του ίδιου του διαβόλου και η νίκη του Ιησού, (για αυτό και ο Σταυρός είναι από τότε το φοβερότερον όπλο κατά του διαβόλου), έτσι και κάθε παγίδα που στήνει ο διάβολος και σε μας, μπορεί να αποβή ήττα του Σατανά και αφορμή για τη σωτηρία μας. Με μίαν όμως απαραίτητη προϋπόθεση: ότι θα αντιμετωπίζουμε τους εκάστοτε πειρασμούς με κόψιμο του δικού μας θελήματος (δηλαδή του εγωισμού μας) και υπακοή «άνευ όρων» στο θέλημα του Θεού.

Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής  

Πηγή: "inagdimitriou"

23 Φεβρουαρίου, Ο άγιος Πολύκαρπος Σμύρνης

Ὁ Ἅγιος Πολύκαρπος ὁ Ἱερομάρτυρας Ἐπίσκοπος Σμύρνης

Ὁ Ἅγιος Ἱερομάρτυς Πολύκαρπος γεννήθηκε περὶ τὸ 80 μ.Χ. ἀπὸ εὐσεβεῖς καὶ φιλόθεους γονεῖς, τὸν Παγκράτιο καὶ τὴ Θεοδώρα, ποὺ εἶχαν ἐγκλειστεῖ στὴ φυλακὴ γιὰ τὴν πίστη τοῦ Χριστοῦ, καὶ βαπτίσθηκε Χριστιανὸς σὲ νεαρὴ ἡλικία. Ὑπῆρξε μαζὶ μὲ τὸν Ἅγιο Ἰγνάτιο τὸν Θεοφόρο, μαθητὴ τοῦ Εὐαγγελιστοῦ Ἰωάννη. Λίγο πρὶν ἀναχωρήσει ἀπὸ τὸν πρόσκαιρο αὐτὸ βίο ὁ Ἅγιος Βουκόλος, Ἐπίσκοπος Σμύρνης (†6 Φεβρουαρίου), χειροτόνησε μετὰ τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων, ὡς διάδοχό του, τὸν Ἅγιο Πολύκαρπο καὶ μετὰ κοιμήθηκε μὲ εἰρήνη. Ὁ Ἅγιος παρακολούθησε μὲ ἀγωνία καὶ προσευχὴ τὴ σύλληψη τοῦ Ἁγίου Ἰγνατίου τοῦ Θεοφόρου, Ἐπισκόπου Ἀντιοχείας καὶ τὰ μαρτύρια αὐτοῦ. Ἡ ἀγάπη του πρὸς τὸν θεοφόρο Πατέρα μαρτυρεῖται καὶ ἀπὸ τὴν Ἐπιστολὴ τὴν ὁποία ἔγραψε πρὸς τοὺς Φιλιππησίους. Σὲ αὐτὴ τὴν ἐπιστολὴ τοὺς συγχαίρει γιὰ τὴν φιλοξενία, τὴν ὁποία παρεῖχαν στὸν Ἅγιο Ἰγνάτιο, ὅταν αὐτὸς διῆλθε ἀπὸ τὴν πόλη τους. Τὸ κείμενο αὐτὸ τοῦ Ἁγίου Πολυκάρπου διακρίνεται γιὰ τὸν ἀποστολικό, θεολογικὸ καὶ ποιμαντικὸ χαρακτήρα του. Ὁ Ἅγιος Πολύκαρπος, διακρινόταν γιὰ τὴν σωφροσύνη, τὴ θεολογικὴ κατάρτιση καὶ τὴν ἀφοσίωση στὴ διδασκαλία τοῦ Εὐαγγελίου, καθὼς μιλοῦσε πάντα σύμφωνα μὲ τὶς Γραφές. Ἦταν ὁ γνησιότατος ἐκπρόσωπος τῆς ἀποστολικῆς διδασκαλίας σὲ ὅλες τὶς Ἐκκλησίες τῆς Ἀσίας. Ὁ Ἅγιος Εἰρηναῖος παρέχει τὴν πληροφορία ὅτι ὁ Ἅγιος Πολύκαρπος μετέστρεψε πολλοὺς ἀπὸ τὶς αἱρέσεις τοῦ Βαλεντίνου καὶ τοῦ Μαρκίωνος στὴν Ἐκκλησία τοῦ Θεοῦ. Διηγεῖται μάλιστα καὶ ἕνα ἐπεισόδιο ἀναφερόμενο στὴ στάση τοῦ Ἁγίου Πολυκάρπου ἔναντι τοῦ Μαρκίωνος. Ὅταν ὁ αἱρεσιάρχης αὐτὸς τὸν πλησίασε κάποτε καὶ τοῦ ἀπηύθυνε τὴν παράκληση: «ἐπεγίνωσκε ἡμᾶς», δηλαδὴ ἀναγνώρισέ μας, ὁ Ἅγιος ἀπάντησε: «ἐπιγινώσκω, ἐπιγινώσκω σε τὸν πρωτότοκον τοῦ Σατανᾶ». Ἕνα ἄλλο ἐπεισόδιο ἀνάγεται στὴ γεροντικὴ ἡλικία τοῦ