Περί της Θεομήτορος

Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης:

ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ. Όταν η ψυχή κατέχηται

εκ της αγάπης του Θεού, ώ, πώς τότε τα πάντα

είναι ευχάριστα, ηγαπημένα...

ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ

   Όταν η ψυχή κατέχηται εκ της αγάπης του Θεού, ώ, πώς τότε τα πάντα είναι ευχάριστα, ηγαπημένα και ευφρόσυνα! Η αγάπη όμως αύτη συνεπάγεται οδύνην, και όσον βαθυτέρα είναι η αγάπη, τοσούτον μεγαλυτέρα είναι η οδύνη.

  Η Θεομήτωρ ουδέποτε ημάρτησεν, ουδέ δια λογισμού, και ουδέποτε απώλεσε την χάριν, αλλά και Αυτή είχε μεγάλας θλίψεις. Ότε ίστατο παρά τον Σταυρόν, τότε ως ωκεανός απέραντος ήτο η θλίψις Αυτής, και οι πόνοι της ψυχής Αυτής ήσαν ασυγκρίτως μεγαλύτεροι του αδαμιαίου πόνου μετά την έξωσιν εκ του Παραδείσου, διότι και η αγάπη Αυτής ήτο ασυγκρίτως μεγαλυτέρα της αγάπης του Αδάμ εν τω Παραδείσω.

  Και εάν επέζησεν, επέζησε μόνον θεία δυνάμει, δια της ενισχύσεως του Κυρίου, διότι η ευδοκία Αυτού ήτο όπως ίδη την Ανάστασιν, και ύστερον, μετά την Ανάληψιν Αυτού, παραμείνη ως παράκλησις και χαρά των Αποστόλων και του νέου χριστιανικού λαού.

   Ημείς δεν φθάνομεν εις το πλήρωμα της αγάπης της Θεοτόκου, και δια τούτο δεν δυνάμεθα να εννοήσωμεν πλήρως το βάθος της θλίψεως Αυτής. Η Αγάπη Αυτής ήτο τελεία. Ηγάπα απείρως τον Θεόν και Υιόν Αυτής,αλλ’ ηγάπα και τον λαόν αγάπη μεγάλη. Και τί ησθάνετο άρα γε, ότε εκείνοι, τους οποίους Αύτη τοσούτον ηγάπα και των οποίων την σωτηρίαν επόθει έως τέλους, εσταύρουν τον ηγαπημένον Υιόν Αυτής;

   Δεν δυνάμεθα αν συλλάβωμεν τούτο, διότι ολίγη είναι η αγάπη ημών δια τον Θεόν και τους ανθρώπους.

   Καθώς άπειρος και ακατάληπτος υπήρξεν η αγάπη της Παναγίας, ούτως άπειρος ήτο και ο πόνος Αυτής, και ακατάληπτος μένει δι’ ημάς.

   Ώ Άσπιλε Παρθένε Θεοτόκε, ειπέ εις ημάς, τα τέκνα Σου, πώς, ότε έζης επί της γης, ηγάπας τον Υιόν Σου και Θεόν; Πώς ηγάλλετο το πνεύμα Σου επί τω Θεώ τω Σωτήρι Σου; Πώς προσέβλεπες εις το κάλλος του προσώπου Αυτού; Πώς εσκέπτεσο ότι Αυτός είναι Εκείνος, τον Οποίον διακονούν μετά φόβου και αγάπης πάσαι αι δυνάμεις των ουρανών;

  Ειπέ εις ημάς τί ησθάνετο η ψυχή Σου, ότε εβάσταζες εις τας χείρας Σου το Θαυμαστόν Νήπιον; Πώς ανέτρεφες Αυτό; Πώς επόνει η ψυχή Σου, ότε μετά του Ιωσήφ επί τρεις ημέρας εζήτεις Αυτόν εν τη Ιερουσαλήμ; Οποίαν έζης αγωνίαν, ότε ο Κύριος παρεδόθη εις σταύρωσιν και απέθανεν επί του Σταυρού;

  Ειπέ εις ημάς: Οποία χαρά εγένετο εις Σε δια την Ανάστασιν ή πώς επλήττετο η ψυχή Σου εκ του πόθου του Κυρίου μετά την Ανάληψιν;

   Αι ψυχαί ημών έλκονται, ίνα γνωρίσουν περί της ζωής Σου μετά του Κυρίου επί της γης, Συ δε δεν ηυδόκησας να παραδώσης πάντα ταύτα τη Γραφή, αλλ’ εκάλυψας δια της σιγής το μυστήριον Σου.

  Πολλά θαύματα και ελέη είδον από του Κυρίου και της Θεοτόκου, αλλά τελείως αδυνατώ να ανταποδώσω πως την αγάπην αυτήν.

   Τί να ανταποδώσω εγώ εις την Υπεραγίαν Δέσποιναν, Ήτις δεν απεστράφη εμέ τον πεπτωκότα εν τη αμαρτία, αλλ’ εν ελέει επεσκέφθη εμέ και εσυνέτισεν; Εγώ δεν είδον Αυτήν, αλλά το Άγιον Πνεύμα έδωκεν εις εμέ να αναγνωρίσω Αυτήν εκ των πλήρους χάριτος λόγων Αυτής, και ευφραίνεται το πνεύμα μου, και η ψυχή μου ούτως έλκεται προς Αυτήν δια της αγάπης, ώστε και μόνον η επίκλησις του ονόματος Αυτής γλυκαίνει την καρδίαν μου.

Ότε ήμην νεαρός υποτακτικός, προσηυχόμην ποτέ ενώπιον της εικόνος της Θεομήτορος, και η προσευχή του Ιησού εισήλθεν εις την καρδίαν μου και ήρχισεν αφ’ εαυτής να προφέρηται εκεί. Άλλοτε εν τω ναώ ήκουον την ανάγνωσιν των προφητειών του Ησαΐου και εις τας λέξεις «Λούσασθε, και καθαροί γίνεσθε» (Ησ. α΄ 16), εσκέφθην: «Μήπως η Παναγία ήμαρτε ποτε, έστω και δια του λογισμού»; Και ώ του θαύματος! Εντός της καρδίας μου φωνή τις, ηνωμένη μετά της προσευχής, προέφερε ρητώς: «Η Θεομήτωρ ουδέποτε ήμαρτεν, ουδέ δια σκέψεως». Ούτως το Άγιον Πνεύμα εμαρτύρει εν τη καρδία μου την αγνότητα Αυτής. Εν τούτοις, κατά τον επίγειον βίον Αυτής, δεν ευρίσκετο εισέτι εν τω πληρώματι της γνώσεως και υπέπεσεν εις αδιάβλητα τινα σφάλματα ατελείας. Τούτο είναι φανερόν εκ του Ευαγγελίου, ότε, επιστρέφουσα από της Ιερουσαλήμ, δεν εγνώριζε πού είναι ο Υιός Αυτής, και επί τρεις ημέρας μετά του Ιωσήφ εζήτει Αυτόν (Λουκ. β΄ 44-46).

  Η ψυχή μου συνέχεται υπό φόβου και τρόμου, όταν αναλογίζω-μαι την δόξαν της Θεομήτορος.

    Ενδεής είναι ο νους μου και πτωχή και αδύνατος η καρδία μου, αλλ’ η ψυχή μου χαίρει, και έλκομαι, ίνα γράφω έστω και ολίγους λόγους δι’ Αυτήν.

    Η ψυχή μου φοβείται να τολμήση, αλλ’ η αγάπη με πιέζει να μη αποκρύψω τας ευεργεσίας της ευσπλαγχνίας Αυτής.

    Η Θεοτόκος δεν παρέδωκε τη Γραφή ούτε τας σκέψεις, ούτε την αγάπην Αυτής προς τον Θεόν και Υιόν Αυτής, ούτε τας οδύνας της ψυχής Αυτής κατά τον καιρόν της σταυρώσεως, διότι και τότε πάλιν δεν θα ηδυνάμεθα να συλλάβωμεν ταύτα. Η αγάπη Αυτής προς τον Θεόν ήτο ισχυροτέρα και φλογερωτέρα της αγάπης των Σεραφίμ και των Χερουβίμ, και πάσαι αι δυνάμεις των αγγέλων και αρχαγγέλων εκπλήττονται δι’ Αυτήν.

   Καίτοι η ζωή της Θεομήτορος καλύπτεται υπό αγίας σιγής, ο Κύριος έδωκεν εις την Ορθόδοξον ημών Εκκλησίαν ίνα γνωρίζη ότι δια της αγάπης Αυτής περιπτύσσεται τον κόσμον όλον και εν Πνεύματι Αγίω βλέπει πάντας τους λαούς της γης και, ως ο Υιός Αυτής, πάντας σπλαγχνίζεται και πάντας ελεεί.

    Ώ, εάν εγνωρίζομεν ποτε πόσον αγαπά η Παναγία πάντας τους φυλάσσοντας τας εντολάς του Χριστού, και πόσον λυπείται και θλίβεται δια τους μη μετανοούντας! Εγνώρισα τούτο εκ πείρας. Δεν ψεύδομαι, λέγω την αλήθειαν ενώπιον του Θεού, ότι εν πνεύματι γνωρίζω την Άχραντον Παρθένον. Δεν είδον Αυτήν, αλλά το Πνεύμα το Άγιον έδωκεν εις εμέ να γνωρίσω Αυτήν και την αγάπην Αυτής δι’ ημάς. Άνευ της ευσπλαγχνίας Αυτής η ψυχή μου θα απώλλυτο προ πολλού.

    Εκείνη όμως ηυδόκησε να επισκεφθή και νουθετήση εμέ, όπως μη αμαρτάνω. Είπεν εις εμέ: «Δεν είναι αρεστόν εις εμέ να βλέπω τα έργα σου». Οι λόγοι Αυτής ήσαν ευχάριστοι, ήρεμοι, πράοι και συνεκίνησαν την ψυχήν. Παρήλθον υπέρ τα τεσσαράκοντα έτη, αλλ’ η ψυχή μου δεν δύναται να επιλησθή εκείνης της γλυκείας φωνής, και δεν γνωρίζω πώς να ευχαριστήσω την αγαθήν ελεούσαν Μητέρα του Θεού.

    Εν αληθεία, Αυτή είναι η Αντίληψις ημών ενώπιον του Θεού, και μόνον το όνομα Αυτής χαροποιεί την ψυχήν. Αλλά και ο ουρανός όλος και όλη η γη χαίρουν δια την αγάπην Αυτής.

   Αξιοθαύμαστον και ακατάληπτον πράγμα! Ζη εν τοις ουρανοίς και αδιαλείπτως θεωρεί την δόξαν του Θεού, αλλά δεν επιλανθάνεται και ημών των πενήτων, και δια της ευσπλαγχνίας Αυτής περιβάλλει όλην την γην και πάντας τους λαούς.

   Και αυτήν την Άχραντον Μητέρα Αυτού ο Κύριος έδωκεν εις ημάς. Αύτη είναι η χαρά και η ελπίς ημών. Αύτη είναι η κατά πνεύμα Μήτηρ ημών, και είναι πλησίον εις ημάς κατά φύσιν ως άνθρωπος, και εκάστη χριστιανική ψυχή έλκεται προς Αυτήν εν αγάπη.

————————————————————————
πηγή: αρχιμ. Σοφρωνίου (Σαχάρωφ), Ο Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης, εκδ. Ιερά Μονή Τιμίου Προδρόμου, Έσσεξ Αγγλίας, 1995.
πηγη vimaorthodoxias.gr

πηγή

"Κανεὶς δεν έχει εισέλθει εις την βασιλείαν του Θεού, πλην της Θεοτόκου".

   Ἡ θέσις, ἀγαπητοί μου, τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, μέσα εἰς τὴν ἱστορία τῆς σωτηρίας μας, εἶναι σημαντικοτάτη. Καὶ τοῦτο διότι ἐστάθη τὸ ὄργανον τῆς σωτηρίας μας. Εἶναι ἐκείνη ἡ ὁποία ἔδωσε τὸν ἑαυτόν της, νὰ γίνει κλίμακα γιὰ νὰ κατέλθει ὁ Θεὸς στὴ γῆ, καὶ ταυτοχρόνως γίνεται κλίμακα γιὰ νὰ ἀνέλθει ὁλόκληρη ἡ ἀνθρωπότητα στὸν οὐρανό.

   Ἔτσι ὁ Θεὸς διὰ τῆς Θεοτόκου, γίνεται ἄνθρωπος καὶ οἱ ἄνθρωποι διὰ τῆς Θεοτόκου γίνονται θεοί. Νὰ λοιπόν, ὅτι ἡ θέσις τῆς ὑπεραγίας Θεοτόκου, εἶναι σημαντικοτάτη εἰς τὴν ἱστορία τῆς σωτηρίας. Εἰς ἐκεῖνο τὸ θαυμαστὸ ὅραμα τοῦ Ἰακὼβ μὲ τὴν κλίμακα ποὺ ἐστηρίζετο ὁ Θεὸς εἰς τὴν κορυφήν, ἡ κλίμακα αὐτὴ δὲν προϋποθέτει μόνον, τὴν κάθοδον τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ καὶ τὴν ἄνοδο τοῦ Ἰακώβ, δηλαδὴ τὴν ἄνοδο τῶν ἀνθρώπων.

   Ἔτσι ἀγαπητοί μου, ἡ Θεοτόκος κατέχει κεντρικοτάτη θέση μέσα στὴν σωτηρίαν μας καὶ συνεπῶς καὶ στὴν λατρεία μας. Ὁλόκληρος ὁ Ἄυγουστος εἶναι ἀφιερωμένος εἰς τὴν Ὑπεραγίαν Θεοτόκον. Σημειώσατε ὅτι δὲν ἔχουμε λίγες Θεομητορικὲς ἑορτὲς μέσα εἰς τὸν λειτουργικὸν χρόνον.

   Ἀλλὰ τὴν κορυφὴ τῶν Θεομητορικῶν ἑορτῶν τὴν κατέχει ἑορτὴ τῆς Κοίμησις τῆς Θεοτόκου, αὐτὴ ποὺ ἑορτάζουμε στὶς 15 Αὐγούστου. Εἶναι μιὰ ἑορτὴ κατὰ τὴν ὁποία ἑορτάζουμε τὴν Κοίμηση, τὴν ταφή, τὴν Ἀνάσταση καὶ τὴν Μετάσταση τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου. Αὐτὰ τὰ τέσσερα χαρακτηριστικὰ στοιχεῖα.
    Ὅταν ρίξουμε μιὰ ματιὰ στὴν ὀρθόδοξο εἰκονογραφία μας, θὰ δοῦμε κατὰ ἕναν θαυμαστὸ τρόπο νὰ ἱστοροῦνται αὐτὰ τὰ τέσσερα χαρακτηριστικά. Βεβαίως ἀφ' ὅτου ἄρχισαν οἱ αἱρέσεις  -πότε νὰ στρέφονται ἐναντίον τοῦ προσώπου τοῦ Κυρίου μᾶς Ἰησοῦ, πότε ἐναντίον τῆς Θεοτόκου-  ἡ Ἐκκλησίας μᾶς ἐπαγίωσε πλέον μέσα στὶς εἰκόνες, ποὺ μᾶς προσφέρει γιὰ νὰ διδαχθοῦμε τὸ δόγμα ὅσο καὶ γιὰ νὰ τιμήσουμε τὰ πρόσωπα αὐτά, τὸν Κύριον Ἰησοῦν καὶ τὴν Ὑπεραγία Θεοτόκο, οἱ εἰκόνες ἐφεξῆς ἔχουν πλέον ὄχι μόνον ἱστορικὸν χαρακτήρα, ἱστορικὴ διάσταση ἀλλὰ καὶ δογματικὴ διάσταση.

   Ἔτσι βλέποντας τὴν εἰκόνα τῆς Κοιμήσεως, βλέπουμε τὰ ἑξῆς: Τὴν Ὑπεραγίαν Θεοτόκον νεκρὰν ἐπάνω εἰς ἕνα κρεβάτι. Γύρω της εἶναι οἱ Ἀπόστολοι. Σὲ μιὰ θεία δόξα ποὺ δὲν ἀνήκει στὸν παρόντα κόσμο, γι’ αὐτὸ καὶ οἱ ἁγιογράφοι, ἁγιογραφοῦν αὐτὸ τὸ σημεῖον κατὰ ἕναν τρόπο ποὺ νὰ δίδεται ἡ ἐντύπωσις ὅτι πρόκειται γιὰ κάτι τὸ ἐξωκοσμικόν, βρίσκεται ὁ Ἰησοῦς Χριστός. Κρατάει στὰ χέρια τοῦ τὴν ψυχὴ τῆς μητέρας Του, τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, τὴν ὁποία οἱ ἁγιογράφοι πάρουσιαζουν ὡς ἕνα νήπιο.

     Μὲ αὐτὸ τὸ νήπιο θέλουν νὰ δείξουν τὴν ψυχὴ τῆς Παναγίας. Ἄγγελοι δορυφοροῦν τὸν Χριστὸν μέσα στὴν θεία Τοῦ δόξα, ποὺ κρατᾶ στὰ χέρια τοῦ τὴν ψυχὴ τῆς μητέρας Του. Αὐτὸ ἀποτελεῖ τὸν οὐρανόν.

   Κάτω εἰς τὴν γῆν οἱ Ἀπόστολοι, κλαίουν, ἀλλὰ τὸ κλάμα τοὺς εἶναι συγκρατημένο. Εἶναι ἕνα κλάμα λύπης, γιατί ἔχασαν τὴν μητέρα τοῦ Κυρίου τους, ἀλλὰ καὶ χαρᾶς διότι εἶναι ὁ πρῶτος ἄνθρωπος, ἀληθινὰ ἄνθρωπος, ὄχι θεάνθρωπος ὁ ὁποῖος ἀνέρχεται δεδοξασμένος στὸν οὐρανό.

Αὐτὰ βλέπουμε ἀγαπητοί μου τὴν εἰκονογραφία τῆς Κοιμήσεως.
     Ἀλλὰ πῶς ἔχουν τὰ πράγματα ἔτσι, καὶ πὼς βρέθηκαν οἱ Ἀπόστολοι στὰ Ἱεροσόλυμα, ἀφοῦ κατὰ τὴν παράδοση ἡ Θεοτόκος ἐκεῖ ἐκοιμήθη.

   Ἔλαβε εἰδοποίησιν ἀπὸ τὸν Υἱόν της, ὅτι θὰ ἀπέλθει μέσα εἰς τρεῖς ἡμέρες. Σημειώσατε ὅτι αὐτὰ ποὺ σᾶς λέγω, δὲν τὰ ἀναφέρει ἡ Ἁγία Γραφή, ἀλλὰ τὰ ἀναφέρουν Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας, ὅπως ὁ Διονύσιος ὁ Ἀρεοπαγίτης, ὁ ἅγιος Μόδεστος Ἱεροσολύμων, ὁ ἅγιος Ἀνδρέας Κρήτης, ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός, ὁ ἅγιος Γερμανὸς ἀρχιεπίσκοπος Κων/πόλεως, καὶ ἄλλοι οἱ ὁποῖοι ὄχι ἁπλῶς τὰ σημείωνουν ἀλλὰ πλέκουν καὶ τὸ ἐγκώμιον εἰς τὴν Ὑπεραγίαν Θεοτόκον.

   Ἐγκώμια ἀγαπητοί, τὰ ὁποῖα εἶναι μὲ βάθος μεγάλο θεολογικό. Ἐκοιμήθη ἡ Θεοτόκος τὴν τρίτη ἡμέραν καὶ τότε τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ ἤρπασε τοὺς Ἀποστόλους, ποὺ εὐρίσκοντο στὰ διάφορα σημεῖα τῆς οἰκουμένης κηρύσσοντες τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ καὶ εὑρέθησαν ὅλοι εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα.

    Μέσα εἰς τὴν παράκλησιν τί λέμε; Εἰδικὰ εἰς ἐκεῖνο τὸ ἐξαποστειλάριο τὸ ὁποῖο ψάλλουμε εἰδικὰ τὸν δεκαπενταύγουστο: «Ἀπόστολοι ἐκ περάτων, συναθροισθέντες ἐνθάδε», δηλαδή, ὤ! Ἀπόστολοι ποὺ ἤρθατε ἀπὸ τὰ πέρατα τῆς οἰκουμένης καὶ ἤρθατε ἐδῶ εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα, «κηδεύσατέ μου τὸ σῶμα, ἐν χωρίω Γεθσημανή», δηλαδή, εἰς τὸν τόπον τῆς Γεθσημανῆς, κηδεύσατέ μου τὸ σῶμα. Πλὴν τοῦ Θωμά.

    Ὁ Θεὸς οἰκονόμησε ὁ Θωμὰς νὰ μὴν εἶναι παρών, ὁ ὁποῖος ἔφτασε τρεῖς ἡμέρες μετὰ τὴν Κοίμηση τῆς Θεοτόκου. Ἀλλὰ ὅταν ὁ Θωμὰς ἔφτασε, ἐλυπήθη πάρα πολύ, διότι δὲν ἦταν παρὼν διὰ νὰ ἴδει διὰ τελευταία φορὰ τὴν μητέρα τοῦ Κυρίου Του καὶ διδασκάλου Του. Γι’ αὐτὸ ἐπῆγαν εἰς τὸν τάφον, νὰ τὸν ἀνοίξουν καὶ νὰ Τὴν προσκυνήσει.

   Ἀλλὰ τότε παρατηρήθη τὸ ἑξῆς: ὁ μὲν τάφος δὲν εἶχε τὸ σῶμα ἀλλὰ εἶχε μόνο τα ἄμφια, τὸν ἱματισμὸν δηλαδὴ τῆς Θεοτόκου καὶ ἐπίσης ἦταν γεμάτος ἀπὸ εὐωδία καταπληκτική. Τότε κατενόησαν οἱ ἀπόστολοι ὅτι ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος ἀνεστήθη καὶ ἀνελήφθη εἰς τὸν οὐρανόν.

   Πράγματι ἔχουμε τὴν Κοίμησιν, τὴν Ταφήν, τὴν Ἀνάστασιν καὶ τὴν Μετάστασιν δηλ. τὴν Ἀνάληψιν εἰς τοὺς οὐρανούς. Αὐτὸ ἔχει πάρα πολὺ σημασία καὶ θεολογικὴ ἀξία διότι ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος εἶναι ὁ πρῶτος ἄνθρωπος, ὅπως λέγει σὲ ἕνα ἐγκώμιό του ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός, ὁ ὁποῖος μετὰ τοῦ σώματος θεοῦται καὶ ἀνέρχεται στὴν βασιλεία τοῦ Θεοῦ, πρὸ τῆς τελικῆς κρίσεως.

   Διότι οὐδεὶς ἔχει εἰσέλθει ἀκόμη εἰς τὴν βασιλεία τοῦ Θεοῦ παρὰ μόνο ὁ ἐνανθρωπήσας Υἱὸς τοῦ Θεοῦ. Κανένας ἄνθρωπος δὲν ὑπάρχει εἰς τὴν βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Οὔτε ὁ ληστής. Ὁ ληστὴς βρίσκεται στὸν παράδεισον. Καὶ ὁ παράδεισος εἶναι ὁ τόπος τῶν ψυχῶν ποὺ ἀναμένουν τὴν ἀνάστασιν τῶν νεκρῶν.

    Δὲν εἶναι λοιπὸν οὔτε ὁ ληστής, δὲν εἶναι οὔτε ὁ ἀπόστολος Πέτρος, οὔτε ὁ ἀπόστολος Παῦλος, οὔτε ὁ προφήτης Ἠλίας, ὁ ὁποῖος δὲν ἐδοκίμασε θάνατον καὶ θὰ ἐπανέλθει εἰς τὴν γῆν. Κανεὶς δὲν ἔχει εἰσέλθει εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ, πλὴν τῆς Θεοτόκου. Καὶ εἰσῆλθε μὲ τὸ σῶμα της, ὅπως ἀκριβῶς εἰσῆλθε καὶ ὁ Ἰησοῦς Χριστός, ὁ Υἱός της.

   Ἦταν δυνατὸ ποτὲ  ἡ Μητέρα τῆς Ζωῆς  νὰ ἴδει φθοράν,  νὰ ἴδει διαφθοράν; Ὅπως ὁ Ἰησοῦς Χριστός, ὁ ἐνανθρωπήσας Υἱὸς τοῦ Θεοῦ ἀπέθανεν καὶ ἐτάφη ἀλλὰ δὲν εἶδε διαφθοράν, δηλ. δὲν ἔλιωσε μέσα εἰς τὸν τάφον, ἀλλὰ ἀνεστήθη, ἔτσι ἔδωσε καὶ τὴν ἀνάσταση εἰς τὴν μητέρα Του, ἀπὸ τὴν ὁποία ἐδανείσθη τὴν ἀνθρωπίνη φύση, ὅλη τὴν ἀνθρωπίνη φύση, καὶ τὸ σῶμα καὶ τὴν ψυχήν, καὶ αὐτὰ τὰ ἐθέωσε καὶ τὰ ἀνέβασε εἰς αὐτὴν τὴν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Αὐτὸ γιὰ μᾶς λέει πολλὰ πράγματα.

    Ἡ Θεοτόκος εἶναι ὁ πρῶτος ἄνθρωπος ποὺ ἀνέρχεται εἰς τὴν βασιλεία τοῦ Θεοῦ καὶ συνεπῶς ἀποτελεῖ τὸ πιὸ χαρούμενο γεγονὸς μετὰ ἀπὸ τὸ Πάσχα. Καὶ γι’ αὐτὸ θεωρεῖται δεύτερο Πάσχα, κατὰ τὸ ὁποῖος ἑορτάζουμε, ὄχι ἁπλῶς τὴν Κοίμηση, ὅπως θὰ ἑορτάζαμε τὴν ἐπέτειο τοῦ θανάτου ἑνὸς προσώπου, ἀφαλῶς ὄχι μὲ χαρά, ἀλλὰ τὸ προβάδισμα ἑνὸς ἀνθρώπου στὴ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ.

   Καὶ γι’ αὐτό, γιὰ μᾶς εἶναι ἕνα Πάσχα, ὄχι κενὸν περιεχομένου, ἀλλὰ ἕνα Πάσχα ποὺ ἔρχεται νὰ μᾶς δώσει τὴν ἐγγύησιν, ὅτι πέρασε ἕνας ἄνθρωπος ἐκεῖνον τὸν χῶρον ποὺ δὲν θὰ μποροῦσε ποτὲ ἀνθρωπίνη φύσις νὰ τὸν περάσει.

    Γιατί Πάσχα σημαίνει διάβασις, κι ὅταν οἱ Ἑβραῖοι πέρασαν τὴν Ἐρυθρὰ θάλασσα, γιόρταζαν τυπικῶς τὸ ἀληθὲς Πάσχα, τὸ ὁποῖο εἶναι ἐκ τοῦ θανάτου εἰς τὴν ζωήν, ἐκ τοῦ φθαρτοῦ κόσμου εἰς τὴν ἀφθαρσίαν καὶ ἐκ τοῦ κτιστοῦ κόσμου εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ. Ποιός θὰ μποροῦσε νὰ περάσει;

   Βεβαίως ὁ Χριστός. Ἀλλὰ ἀπὸ πίσω του ἔρχεται ὁ πρῶτος ἄνθρωπος. Ἔτσι, δὲν εἶναι ὑπερβολὴ νὰ ποῦμε, ὅ,τι θὰ λέγαμε γιὰ τὸν Ἰησοῦν Χριστὸν τὸ ἴδιο θὰ λέγαμε καὶ γιὰ τὴν Ὑπεραγίαν Θεοτόκον.

    
    Ἀγαπητοί μου γιὰ μᾶς εἶναι μεγάλη ἐλπίδα ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος. Εἶναι πολὺ μεγάλη ἐλπίδα. Γι’ αὐτὸ ὁ λαὸς μᾶς τὴν ἀγαπᾶ πολύ. Βλέπετε ὅτι δὲν ὑπάρχει σπίτι ποὺ νὰ μὴν ἔχει τὴν εἰκόνα τῆς Παναγίας.

  Δὲν ὑπάρχει χωριό, πόλη ποὺ νὰ μὴν ἔχει ἔστω ἕνα ἐκκλησάκι ἢ παρεκκλήσι ἀφιερωμένο στὴν Ὑπεραγία Θεοτόκο. Ἂν θὰ ΄πρεπε νὰ καταγράψομε πόσες ἐκκλησιὲς τῆς Παναγίας ὑπάρχουν σ’ ὅλη τὴν Ἑλλάδα, γιὰ νὰ μιλήσουμε μόνο γιὰ τὸν ἑλληνικὸν χῶρον καὶ ὄχι γιὰ ὅλον τὸν ὀρθόδοξον χῶρον, θὰ βλέπαμε ὅτι οἱ ἐκκλησίες ποὺ ὑπάρχουν πρὸς τιμὴν τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου εἶναι πάρα πολλές.

   Σὲ μιὰ ἀνάγκη μας, τὴν Παναγία φωνάζουμε. Εἶναι δὲ τόσο ζυμωμένο αὐτὸ μὲ τὴν ὕπαρξή μας, μὲ τὸ κύτταρό μας, ἔτσι ὥστε ὅπως λέμε «μάνα μου» σ’ ἕναν κίνδυνο, ἔτσι φωνάζουμε αὐθορμήτως, χωρὶς νὰ δουλέψει τὸ μυαλό μας, θὰ ἔλεγα ἀπὸ μέσα ἀπὸ τὰ ἔγκατά μας, φωνάζουμε «Παναγιά μου». Μέσα μας, μέσα στὰ βιώματά μας, ὑπάρχει τὸ πρόσωπό της.

   Κι αὐτὸ δείχνει ὅτι ὁ ὀρθόδοξος κόσμος ἀγαπᾶ καὶ τιμᾶ, τὴν Ὑπεραγία Θεοτόκο. Τὴν θεωροῦμε ὅτι εἶναι τὸ ἐργαστήριο τῆς σωτηρίας μας. Τὴν θεωροῦμε ὅτι εἶναι ἡ πόλις τοῦ μεγάλου βασιλέως. Δὲν εἶναι ἁπλῶς ἡ ἐπίγειος Ἱερουσαλὴμ ἀλλὰ εἶναι ἡ αἰωνία Ἱερουσαλήμ.

  Εἶναι ἡ δωδεκάτειχος πόλις ποὺ ἔχει τὰ δώδεκα τείχη, ποὺ εἶναι οἱ Ἀπόστολοι, καὶ αὐτὴ εἶναι ἡ πόλις ποὺ ἔχει κάτοικό της τὸν Υἱόν της, τὸν Ἰησοῦν Χριστόν. Ὁ πρῶτος πολίτης, ἀλλὰ καὶ ἐμεῖς ἀγαπητοί, καλούμεθα νὰ γίνουμε πολίτες αὐτῆς τῆς πόλης.

    Ἀλλὰ κατοικῶ τὴν πόλιν, κατοικῶ τὴν Θεοτόκον. Μπαίνω μέσα εἰς τὴν ζωὴν τῆς Θεοτόκου καὶ αὐτὸ μέσα εἰς ἕνα ἐγκώμιόν του ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνὸς λέγει τὰ ἑξῆς: Ἐλᾶτε ὅλοι νοερὰ νὰ συνεκδημήσουμε μ’ ἐκείνη ἡ ὁποία ἔχει συνεκδημήσει. Ἐλᾶτε ὅλοι νὰ φύγουμε μαζὶ μ’ ἐκείνη ἡ ὁποία ἔφυγε ἀπὸ τὸν κόσμον αὐτόν.

    Ὅπως λέμε εἰς τοὺς Χαιρετισμούς: «Ξένον τόκον ἰδόντες ξενωθῶμεν τοῦ κόσμου», δηλαδή, ἀφοῦ εἴδαμε ἕναν παράξενον τόκον, τὸν Ἰησοῦν Χριστόν, ποὺ Τὸν ἐγέννησε ἡ Θεοτόκος, ὅτι δηλαδὴ εἶναι ὁ Ἐμμανουήλ, ὁ «μαζί μας ὁ Θεός», ἂς ἀποξενωθοῦμε ἀπὸ τὸν κόσμο, ἀπὸ τὸν ἁμαρτωλὸν κόσμον, ἀπὸ τὴν ἁμαρτίαν. Γιὰ νὰ μπορέσουμε νὰ βρεθοῦμε μὲ τὸν τόκον τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου.

   Ἦρθε, ὑπηρέτησε τὸ ἔργο τοῦ Θεοῦ, τὸ μέγα σχέδιο τοῦ Θεοῦ, ὑπηρέτησε τὸ «σεσιγημένον μυστήριον χρόνοις αἰωνίοις» κατὰ ἕναν θαυμαστὸν τρόπον, καὶ ἔγινεν ἡ Κυρία τῶν Οὐρανῶν. Μαζί της λοιπόν, ἂς ἀνέβουμε νοερά. Ἀκόμα ἡ ὥρα μας δὲν ἔχει ἔλθει νὰ φύγουμε. Θὰ φύγωμε ὅμως.

   Ἐπειδὴ ὅταν θὰ φύγουμε θὰ ζητοῦν οἱ δαίμονες τὴν ψυχήν μας, γι’ αὐτὸς ἂς φύγωμε ἀπὸ τώρα, νοερῶς. Κι ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος θὰ φύγει νοερῶς μαζί της, ὅταν θὰ ἔρθει ἡ ὥρα τῆς ὁριστικῆς ἀναχωρήσεως, τότε ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος θὰ τὸν ἀναμένει στὸν οὐρανὸν καὶ θὰ ἴδει τὸ πρόσωπό της.

   Ἐκεῖνο τὸ πρόσωπο τὸ ὁποῖο εὐλαβοῦνται τὰ Χερουβεὶμ καὶ τὰ Σεραφεὶμ καὶ ὑποκλίνονται μπροστά της. Εἶναι ἐκείνη ἡ ὁποία φοράει τὸν ἥλιο, ὅπως μᾶς ἀποκαλύπτει τὸ βιβλίο τῆς Ἀποκαλύψεως, καὶ ἔχει κάτω ἀπὸ τὰ πόδια της τὴν Σελήνη.

   Ποὺ σημαίνει ὅτι φοράει τὴν μονιμότητα, γιατί ὁ δίσκος τοῦ ἡλίου εἶναι πάντοτε στρογγυλός, καὶ ἔχει κάτω ἀπὸ τὰ πόδια της τὴν διαρκῶς ἀλλοιουμένη μὲ τὶς φάσεις της σελήνη, σύμβολο τοῦ κόσμου ποὺ περνᾶ, ποὺ ρέει, τοῦ κόσμου τοῦ μεταβαλλομένου.

   Ἔτσι κι ἐμεῖς ἀγαπητοί, ἂς βάλουμε κάτω ἀπὸ τὰ πόδια μᾶς τὴν σελήνη τοῦ κόσμου τούτου, τὸν μεταβαλλόμενον κόσμον καὶ ἂς μένουμε μέσα εἰς τὴν μονιμότητα τοῦ θείου φωτός, τῆς θείας δόξης, μέσα εἰς τὴν ὁποία εἰσῆλθε ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος καὶ μᾶς ἀναμένει.

 ΠΗΓΗ

Οι ομορφότερες εκκλησίες της Παναγίας στο Αιγαίο (φωτό)

Η ελληνική επικράτεια, ο ελληνισμός σε όλο τον κόσμο, γιορτάζει με λαμπρότητα την Κοίμηση της Θεοτόκου.
Δεκαπενταύγουστος χωρίς την μοσχοβολιά της Μεγαλόχαρης δεν υπάρχει στην Ελλάδα. Αυτή θα σε οδηγήσει να ανάψεις ένα

Αυστηρή, αλλά πέρα έως πέρα αληθινή και αγιοπατερική, η απάντηση του π. Σάββα

Απάντηση Γέροντος Σάββα Λαυριώτη προς την Ι. Κοινότητα Αγίου Όρους

Ἀπάντηση στην ἀνακοίνωση τῆς 28/7/2016 τῆς Ἱ.Κοινότητας τοῦ Ἁγίου Ὄρους

(Δείτε την ανακοίνωση στο τέλος του άρθρου)

Πρὸς

τὴν Ἱερὰ Κοινότητα Ἁγίου Ὄρους, Ἄθω

   Ἐπειδὴ σὰν ἀντιπρόσωποι τῶν Ἱ. Μονῶν τοῦ Ἁγίου Ὄρους, δείχνετε νὰ ταράσσεστε περισσότερο γιὰ τὴν προστασία τῆς διοικητικῆς δομῆς ποὺ σᾶς ἀναδεικνύει καὶ τὴν ἐξουσιαστικὴ αὐθεντία μὲ τὴν ὁποία ἐποιήσατε ἑαυτοῖς ὄνομα,[1] ἀπὸ τὸν πνευματικό, ποιμαντικὸ καὶ σωτηριολογικό σας προορισμό, θὰ θέλαμε νὰ σᾶς καθησυχάσουμε διαβεβαιώνοντας ὅτι, οὔτε ἐπιχειρήσαμε, οὔτε ἐνδιαφερόμαστε νὰ ἐμφανιστοῦμε ὡς σφετεριστὲς τῆς ἐξουσίας σας.

   Θὰ τὸ θεωρούσαμε ἄλλωστε μεγίστη κατάπτωση καὶ πνευματικὸ μας ὄλεθρο νὰ συνδεθοῦμε μὲ τοὺς Προϊσταμένους τῆς Ἱ. Κοινότητας πού, ὡς πιστότατοι συνεργάτες καὶ ὑποστηρικτὲς τοῦ μεγαλύτερου αἱρεσιάρχου τῶν τελευταίων αἰώνων, «ὀνομάζετε  τὸ μαῦρο ἄσπρο καὶ τὸ πικρὸ γλυκό».[2]

   Κραδαίνετε τὴν κρατικὴ σφραγῖδα τῆς Ἀθωνικῆς Πολιτείας ἀλλὰ ἀπωλέσατε τὴν σφραγῖδα τῆς Ὀρθῆς Πίστης καὶ Ἁγιοπατερικῆς Παράδοσης. Προσέχετε τὸ ὄστρακο καὶ πετᾶτε τὸν μαργαρίτη. Ὅπως κάποτε ἡ διοίκηση τῆς Ἱερᾶς Κοινότητας παρακαλοῦσε τὸν ἀναθεματισμένο πάπα Ἰννοκέντιο νὰ «προστατέψει» τὴν Ἀθωνικὴ πολιτεία, ὅπως κάποτε ἡ διοίκηση τῆς Ἱερᾶς Κοινότητας δέχτηκε καὶ ἐγκατέστησε Ἰησουιτικὸ σχολεῖο στὸν Ἄθωνα, ὅπως κάποτε ἡ διοίκηση τῆς Ἱερᾶς Κοινότητας ἐξόρισε τὸν Ἅγιο Νικόδημο καὶ τοὺς ἁγίους Κολλυβάδες, ἔτσι καὶ σήμερα ἦρθε ἡ σειρά σας νὰ συνεργήσετε μὲ τοὺς κακοδόξους ἁγιομάχους.

    Ὅμως, «κάθε κληρικὸ τοῦ ὁποίου ἡ πίστις, οἱ λόγοι καὶ τὰ ἔργα δὲν συμφωνοῦν μὲ τὶς διδασκαλίες τῶν Ἁγίων Πατέρων νὰ τὸν ἀποστρεφόμεθα καὶ νὰ τὸν μισοῦμε ὡς δαίμονα, ἔστω κι ἂν ἀνασταίνει νεκροὺς καὶ κάνει ἄλλα μύρια θαύματα», διδάσκει ὁ Ἅγ. Συμεών. [3]

   Ἐμεῖς λοιπὸν προτιμοῦμε νὰ ὑπακοῦμε στοὺς Ἁγίους Πατέρες καὶ στὸ Ἅγιο Πνεῦμα ποὺ μᾶς ἐπιτάσσει:               «Ἔξελθε  ἐξ αὐτῆς  ὁ  λαός  μου,  ἵνα  μὴ συγκοινωνήσητε ταῖς ἁμαρτίαις αὐτῆς καὶ ἵνα ἐκ τῶν πληγῶν αὐτῆς μὴ λάβητε». [4]

Μετὰ τιμῆς καὶ ἀληθείας

Γέρων Σάββας Λαυριώτης

[1] Γεν. α΄4

[2] Ἡσ. ε΄20
[3] Ἅγιος Συμεὼν ὁ Νέος Θεολόγος, Λόγος ΣΤ΄.
[4] Ἀποκ.ιη΄4


Η Ανακοίνωση της Ιεράς Κοινότητος 28/7/2016:

πηγή

Η "Σωτηρική" διάγνωση έγινε πριν δεκαετίες!

Μας εστάλη από αγωνιστή κληρικό

      …Ο Οικουμενισμός δεν είναι –όπως νομίζουν μερικοί- κάτι το ακίνδυνο.

      Ο Οικουμενισμός είναι ένα είδος  πανθρησκείας.

    Τον χαρακτήρισαν ως αίρεση, αλλά ο χαρακτηρισμός αυτός είναι  ελαφρός.

  Δεν είναι απλώς μία αίρεση αλλά παναίρεση. Είναι η μεγαλυτέρα απειλή κατά της Ορθοδόξου Εκκλησίας. 

  Ο Οικουμενισμός είναι τι κατά πολύ χειρότερον της παναιρέσεως. Είναι αμνήστευση και ανοχή όλων των αιρέσεων. Ο Οικουμενισμός είναι  παγίς και νόσος  προς θάνατον. Είναι ο σύγχρονος Δούρειος Ίππος  τον οποίο  έχει  εφεύρει η Δύση δια να εισχωρήσει στον Ιερό χώρο της Ορθοδοξίας.

  Εξ άλλου ημείς οι Ορθόδοξοι  συμμετέχοντες στην Οικουμενική κίνηση δεν συμβάλλομεν στην λύση των Εκκλησιαστικών προβλημάτων ούτε εις την ποθητή ένωση. Συμβάλλομεν μάλλον εις την διαίρεσιν των ηνωμένων παρά εις την ένωσιν των διεστώτων. Περισσότερο βλάπτομεν παρά ωφελούμεν.

   

   Λέγει ο Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός για τον συγκρητισμόν-οικουμενισμό:

    «Μέσον αληθείας και ψεύδους δεν δύναται να υπάρξει».

   Τα ζητήματα της πίστεως δεν δέχονται συγκατάβασιν. Δεν υπάρχουν χρυσές μεσότητες και ημιαλήθειες.

  

Από το βιβλίο:

Ο ΑΓΙΟΣ ΜΑΡΚΟΣ Ο ΕΥΓΕΝΙΚΟΣ

Ν. Βασιλειάδη, σελ. 252-253

Λειτουργικά κείμενα και Αποτείχιση, π. Ευθυμίου Τρικαμηνά (Ολοκληρωμένο).

Η  ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΗ  ΚΑΙ  ΛΑΤΡΕΥΤΙΚΗ  ΖΩΗ

ΚΑΙ  ΚΑΤΑΣΤΑΣΙΣ  ΤΗΣ  ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

 ΠΡΟΫΠΟΘΕΤΕΙ,  ΑΠΑΙΤΕΙ  ΚΑΙ  ΕΠΙΒΑΛΛΕΙ

ΤΗΝ  ΑΜΕΣΟ  ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΣΙ

ΑΠΟ  ΤΟΝ  ΟΙΟΝΔΗΠΟΤΕ  ΕΧΟΝΤΑ

ΑΙΡΕΤΙΚΟ  ΦΡΟΝΗΜΑ

Π Ρ Ο Λ Ο Γ Ο Σ

Στήν μικρή αὐτή μελέτη καί ἐργασία θά προσπαθήσωμε νά καταδείξωμε τήν ταύτισι τῆς λειτουργικῆς καί λατρευτικῆς Παραδόσεως τῆς Ἐκκλησίας μέ ὅλη τήν, περί Ἀποτειχίσεως καί διακοπῆς τῆς μνημονεύσεως ἀπό κάθε αἱρετικό καί εἰδικά ἀπό τόν αἱρετικό Ἐπίσκοπο, Ὀρθόδοξο Παράδοσι.

Θά παρουσιάσωμε τά λειτουργικά κείμενα, τά ὁποῖα ὄχι ἁπλῶς ἀπαιτοῦν, ἀλλά καί προϋποθέτουν αὐτή τήν ἐκκλησιαστική ἀπομάκρυνσι ἀπό κάθε αἱρετικό, προκειμένου νά συμμετέχωμε καθαρῶς καί Ὀρθοδόξως στήν Λειτουργική καί λατρευτική ζωή της καί προκειμένου νά μήν ψευδώμεθα καί ἀσεβοῦμε στήν ἱερώτερη ὥρα καί στήν ἐπισημώτερη παρουσία μας ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ.

Εἶναι γεγονός ὅτι η λειτουργική καί λατρευτική ζωή τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ἡ σύναψις ἐπί τό αὐτό, οὐρανοῦ καί γῆς καί ἡ καθαρώτερη διαχρονική ἐμπειρία της στόν ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ τρόπο παρουσίας μας ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ. Ἐδῶ ὅ,τι κάνομε εἶναι ἐμπειρικῶς καταγεγραμμένα ἀπό τούς Ἁγίους καί δέν δύναται ἕκαστος νά αὐτοσχεδιάζη ἤ νά ἰδιορρυθμῆ καί εἰδικά στά θέματα τῆς πίστεως. Δέν δύναται ἐπίσης ὁ οἱοσδήποτε αὐτά τά ὁποῖα λέγει καί ὁμολογεῖ μέ τά λόγια νά μήν τά ἀποδεικνύει συγχρόνως καί μέ τά ἔργα, διότι προφανῶς ψεύδεται στήν ἱερώτερη στιγμή καί στόν ἱερώτερο χῶρο ἀπέναντι στό Θεό.

Οἱ λειτουργικές ἀλλαγές οἱ ὁποῖες διά μέσου τῶν αἰώνων ἔγιναν (π.χ. προσθήκη ἑορτῶν καί ὕμνων, ἀκολουθιῶν, ἀμφίων κλπ.) δέν θίγουν τήν δογματική περί πίστεως ἐμπειρία της, ἀλλά συμπορεύονται ἄριστα μέ αὐτήν, καί ὁπωσδήποτε ἔχουν παγιωθεῖ διά μέσου τῶν αἰώνων ἀπό τούς Ἁγίους, οἱ ὁποῖοι εἴτε τίς εἰσήγαγαν, εἴτε τίς ἐβίωσαν,ἐπεδοκίμασαν καὶ καθιέρωσαν. Οἱαδήποτε ἀλλαγή, ἡ ὁποία δέν ἐκφράζει τήν περί πίστεως Παράδοσι τῆς Ἐκκλησίας, εἶναι αἱρετική καί διά τοῦτο καταδικασμένη. Τέτοιες λειτουργικές καί λατρευτικές ἀλλαγές προσπάθησαν νά ἐπιβληθοῦν ἀπό αἱρετικούς, ὅπως π.χ. ἡ προσθήκη στόν Τρισάγιο ὕμνο τῶν λέξεων «ὁ σταυρωθείς δι’ ἡμᾶς», oἱ ὕμνοι τούς ὁποίους συνέθεσαν οἱ εἰκονομάχοι ἐναντίον τῶν ἁγίων εἰκόνων καί, πρόσφατα, ἡ λειτουργική παραποίησις τῶν Οἰκουμενιστῶν, ἡ ὁποία ἀπαιτεῖ ἤ (ἄν θέλετε) ἐπιτρέπει τήν λειτουργική συνύπαρξι ἐν ὥρᾳ λατρείας Ὀρθοδόξων καί αἱρετικῶν ἤ Ὀρθοδόξων καί Οἰκουμενιστῶν.

Αἱρετικές ἐπίσης προσθῆκες, πλήν τῶν ἀνωτέρω, εἶναι οἱ πρόσφατες αἰτήσεις τῶν Οἰκουμενιστῶν ὑπέρ τοῦ Πάπα, οἱ ὕμνοι οἱ ὁποῖοι ἐπινοήθηκαν καί καταγράφηκαν διά τούς αἱρετικούς Πάπα καί Πατριάρχη κατά τήν θρονική ἑορτή στό Φανάρι, ἡ ἀκολουθία διά τήν οἰκολογία, τή φύσι καί τό περιβάλλον τῆς 1^ης Σεπτεμβρίου που συνεγράφη ἀπό τούς Οἰκουμενιστές, ἡ προσθήκη στό ἁγιολόγιο καί συναξάρι τοῦ αἱρετικοῦ καί μασόνου ἐθνομάρτυρος Χρυσοστόμου Σμύρνης καθώς καί ἡ συνταχθεῖσα σχετική ἀκολουθία πρός τιμήν του κλπ. Ὅλα αὐτά καί ὁ,τιδήποτε ἄλλο αἱρετικό ἐπινοήθηκε ἤ θά ἐπινοηθῆ εἰς τό μέλλον εἶναι καταδικασμένα Συνοδικῶς, διαχρονικῶς καί Πανορθοδόξως, ἐφ’ ὅσον θίγουν τήν Ὀρθόδοξο Παράδοσι καί Πίστι, μέρος τῆς ὁποίας εἶναι ἡ λειτουργική καί λατρευτική ζωή καί ἐμπειρία τῆς Ἐκκλησίας. Ἡ διαχρονική καταδίκη ἐκφράζεται κατά ἀπόλυτο, θά λέγαμε, τρόπο στό Συνοδικό τῆς Ζ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου ὡς ἑξῆς: «Ἅπαντα τά παρά τήν Ἐκκλησιαστικήν παράδοσιν, καί τήν διδασκαλίαν, καί ὑποτύπωσιν τῶν ἁγίων καί ἀοιδίμων Πατέρων καινοτομηθέντα, ἤ μετά τοῦτο πραχθησόμενα, Ἀνάθεμα». Τό φοβερό εἰς τήν περίπτωσι αὐτή εἶναι ὅτι οἱ Πατέρες δέν κατεδίκασαν μόνο Συνοδικῶς τά αἱρετικά κείμενα, τά ὁποῖα δολίως εἰσῆλθον εἰς τήν λειτουργική καί λατρευτική ζωή τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλά καί τούς κατασκευάσαντας αὐτά: «Εἴ τις πᾶσαν παράδοσιν ἐκκλησιαστικὴν ἔγγραφον ἢ ἄγραφον ἀθετεῖ, ἀνάθεμα ἔστω» (Ἀπό τά Πρακτικά τῆς 7ης καὶ 8ης συνεδρίας τῆς Ζ΄ Οἰκουμ. Συνόδου).

Ἀπό ὅλα αὐτά καταδεικνύνεται ὅτι ἔχουμε δικαίωμα νά προσθέσωμε ὕμνους στήν λειτουργική καί λατρευτική ζωή τῆς Ἐκκλησίας, πλήν ὅμως πρέπει πάντα νά ἀκολουθῆται ἡ Ὀρθόδοξος Παράδοσις καί ὡς πρός τό νόημα τῶν ὕμνων καί ὡς πρός τόν σκοπό.

Χαρακτηριστικά, (ἐπίσης) παραδείγματα προσθηκῶν κατά πάντα ὀρθοδόξων εἶναι ἡ προσθήκη στήν Θ. Λειτουργία τοῦ Χερουβικοῦ ὕμνου, ἡ προσθήκη τοῦ «Ἄξιον ἐστίν ὡς ἀληθῶς ...», στήν ἐνάτη ὠδή τῆς Θεοτόκου «τήν τιμιωτέρα τῶν Χερουβίμ», ἡ προσθήκη τῆς λαβίδος διά τήν ταυτόχρονο μετάδοσι στούς πιστούς τοῦ σώματος καί αἵματος τοῦ Χριστοῦ κατά τή Θεία Μετάληψι κλπ.

   Στό κύριο μέρος τῆς μελέτης αὐτῆς περιλαμβάνονται οἱ ἑξῆς ἑνότητες:

1) Λειτουργικές αἰτήσεις καί εὐχές, οἱ ὁποῖες ἀπαιτοῦν, ἐπιβάλλου ἤ ὑπαινίσσονται τήν ἄμεσο ἀποτείχισι ἀπό κάθε αἱρετικό καί οἱ ὁποῖες καθημερινῶς ἀναγιγνώσκονται, διαβάζονται, ἐκφωνοῦνται στήν λατρευτική σύναξι τῶν πιστῶν.

2) Εὐχές καί ὕμνοι οἱ ὁποῖοι περιοδικῶς σέ διάφορες ἑορτές καί

Χαρακτήρισαν "ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΑ" και "ΚΑΙΝΟΤΟΜΟ" ―δηλ. αιρετικη― την Κολυμπάριο Σύνοδο ΚΡΗΤΗΣ, αλλά -και πάλι, "άχρι καιροῦ"- θα κοινωνούν με τους Παναιρετικούς Οικουμενιστές!

Όλα όσα συζήτησαν Ζήσης, Τσελεγγίδης και λοιποί με τον Πατρ. Γεωργίας για την Πανορθόδοξη-Ζήτησαν νέα Σύνοδο

Οι  ΔΕΣΜΕΥΣΕΙΣ, οι  ΕΝΣΤΑΣΕΙΣ

και τα  ΑΠΟΡΡΙΦΘΕΝΤΑ  ΚΕΙΜΕΝΑ

   Το χρονικό διάστημα από την 25η Ιουλίου έως την 28η μια εκκλησιαστική αντιπροσωπεία κληρικών από την Εκκλησία της Ελλάδας επισκέφθηκαν το Πατριαρχείο Γεωργίας και τον Μακαριώτατο Πατριάρχη πάσης Γεωργίας, Ηλία II. Σήμερα το ΒΗΜΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ φέρνει στο φως όλα όσα συζητήθηκαν στις επαφές κυρίως για το ζήτημα της Αγίας & Μεγάλης Συνόδου της Κρήτης από την οποία απουσίασε η Εκκλησία της Γεωργίας. 

 

   Η αντιπροσωπεία αποτελείτο από τον Πρωτοπρεσβύτερο και ομότιμο Καθηγητή της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, π.Θεόδωρο Ζήση, τον Καθηγητή της Δογματικής Θεολογίας στο Τμήμα Θεολογίας της Θεολογικής Σχολής του ΑΠΘ, Δημήτριο Τσελλεγίδη, τον Πρωτοπρεσβυτέρο της Ενορίας του Αγίου Νικολάου των Μητροπόλεως Πατρών, π. Αναστάσιο Γκοτσόπουλο, τον Πρωτοπρεσβυτέρο της ενορίας του Προφήτη Ηλία, Πετροκέρασας, της Μητροπόλεως Ιερισσού και Αγίου Όρους, π. Πέτρο Χιρς και τον πρωτοπρεσβύτερο π. Ματθαίο Βουλκανέσκου. 

  Σε μια σειρά συναντήσεων με ιεράρχες της Αποστολικής Ορθοδόξου Εκκλησίας της Γεωργίας, τους υπευθύνους για τις διορθόδοξες υποθέσεις, καθώς και με τον ίδιο τον Πατριάρχη πάσης Γεωργίας Ηλία ΙΙ, ο οποίος ευγενικά υποδέχθηκε τους καλεσμένους του στη θερινή κατοικία του, η αντιπροσωπεία έτυχε θερμής υποδοχής σε πνεύμα αδελφικής αγάπης και ειλικρινούς συνεργασίας

  Ο σκοπός της επίσκεψης της ελληνικής εκκλησιαστικής αντιπροσωπείας ήταν διπλός: αφενός να εκφράσει -εξ ονόματος όλων των πιστών Ορθοδόξων Χριστιανών στην Ελλάδα- την ειλικρινή ευγνωμοσύνη τους προς τον Πατριάρχη, την Ιεραρχία και τους πιστούς της Σεπτής και μαρτυρικής Εκκλησίας της Γεωργίας για την ομολογία τους στην Ορθόδοξη Πίστη πάνω και ενάντια στην άνοδο -συνοδικά- του συγκρητιστικού οικουμενισμού, και, αφετέρου, να συμβουλευτούν και να συζητήσουν προσωπικά με τον Μακαριώτατο και τους Ιεράρχες αναφορικά με την δέουσα σωστή απάντηση στην ανορθόδοξη "Σύνοδο της Κρήτης."

    Ειδικότερα, αναφέρθηκε πως η πίστη της γεωργιανής Εκκλησίας στην ορθόδοξη εκκλησιολογία, όπως αποδεικνύεται με την εδώ και είκοσι χρόνια απόφαση να παραμένει εκτός από την συγκρητιστική-οικουμενιστική κίνηση, το λεγόμενο «Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών», εγκωμιάστηκε και προβλήθηκε ως πρότυπο για όλες τις Ορθόδοξες Εκκλησίες.

   Αυτή η πίστη ήταν, άλλωστε, πιο εμφανής με την στάση που οι Γεωργιανοί κράτησαν απέναντι στα κείμενα και την οργάνωση της επονομαζόμενης "Μεγάλης και Αγίας Συνόδου, μιας επισκοπικής διάσκεψης από ένα μικρό μέρος επισκόπων που αντιπροσωπεύουν λιγότερο από το ήμισυ των Ορθοδόξων, που πραγματοποιήθηκε τον περασμένο Ιούνιο στην Κρήτη".

  Οι συζητήσεις επικεντρώθηκαν στα προβλήματα που δημιουργούνται από την καινοτόμο και ανορθόδοξη, όπως χαρακτηρίστηκε,  "Σύνοδο της Κρήτης" και στην αναγκαία απάντηση σε αυτή με βάση τα δόγματα και τους κανόνες της Εκκλησίας και της Ορθοδόξου εκκλησιολογίας. Η ελληνική αντιπροσωπεία τόνισε την ανάγκη για μια σαφή απόρριψη τόσο της μεθοδολογίας και της οργάνωσης της Συνόδου όσο και των καινοτόμων και ανορθόδοξων κειμένων που εγκρίθηκαν από αυτήν.

    Επίσης προτάθηκε να κληθεί ως απάντηση μια νέα Σύνοδος.

   Ο Πατριάρχης υποδέχτηκε τους καλεσμένους του και εξήρε την αγάπη και την αφοσίωσή τους προς την Εκκλησία και την Πίστη, διαβεβαιώνοντάς τους ότι "δεν υπάρχουν πολλές εκκλησίες, αλλά μόνο μία Εκκλησία, η Ορθόδοξη Εκκλησία", και δεσμεύτηκε ότι ο ίδιος και η Ιερά Σύνοδος θα παράγουν "έργο για την ενότητα όλων των Ορθοδόξων", το οποίο μπορεί να εξασφαλιστεί μόνο με βάση την πίστη που μας έχει παραδοθεί.

  Οι εκπρόσωποι της Εκκλησίας της Γεωργίας στις προσυνοδικές διαδικασίες της Πανορθόδοξης, Μητροπολίτες Zugdidi Γεράσιμος και Αχάλτσιχε Θεόδωρος, από την πλευρά τους τόνισαν τη δέσμευσή τους ως γεωργιανή Εκκλησία για την απόρριψη των κειμένων «Το Μυστήριο του Γάμου και τα εμπόδια του» και «Σχέσεις της Ορθόδοξης Εκκλησίας με τον υπόλοιπο χριστιανικό κόσμο».

   Επιπλέον, ο Πατριάρχης και οι Μητροπολίτες δήλωσαν ότι τα έγγραφα της Συνόδου της Κρήτης θα μεταφραστούν στη γεωργιανή γλώσσα και θα εξεταστούν ούτως ώστε να εκδοθεί μια απάντηση μετά τη συνεδρίαση της Ιεραρχίας τον προσεχή Οκτώβριο.

Πηγή

Σχόλιο ἀπὸ ἱστολόγιο "Ἀκτίνες":

 

Ο/Η Δ.Π. είπε...

   Αξιέπαινη η προσπάθεια να υπάρξει από την Εκκλησία της Γεωργίας ή της Βουλγαρίας καταδικαστική Απόφαση για την Σύνοδο της Κρήτης, αλλά για να λέμε τα πράγματα με το αληθινό τους όνομα, εάν πράγματι ληφθεί έστω και μία Απόφαση, πιθανόν της Εκκλησίας της Γεωργίας μετά τον Οκτώβριο ή της Βουλγαρίας, η οποία θα αναφέρει με σαφήνεια, ότι στην Σύνοδο της Κρήτης έγινε Δογματική εκτροπή από την Ορθοδοξία και δεν ληφθεί παράλληλα απόφαση διακοπής της Εκκλησιαστικής Κοινωνίας με τις 10 Εκκλησίες που μετείχαν στην Κρήτη, έως ότου ανακληθούν οι Αντορθόδοξες αποφάσεις της Κρήτης, τότε η καταγγελόμενη Αίρεση θα γίνει ανεκτή και η καταγγελία δεν θα έχει καμμία απολύτως πρακτική αξία. Η ώρα της αλήθειας για όλους μας ήδη έχει έλθει με την Σύνοδο της Κρήτης, οι λίγοι επόμενοι μήνες θα κρίνουν εάν η ομολογία μας θα είναι πλήρης και ειλικρινής.

Ένας ...έξυπνος τρόπος εφησυχασμού της συνειδήσεως!

ΑΝΤΙ-ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΕΣ ΟΔΗΓΙΕΣ

 ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥΣ ΙΕΡΕΙΣ

ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΙΕΡΕΑΣ

    Αν διάφοροι Οικουμενιστές Δεσποτάδες και μεγαλοπαπάδες σε έχουν φιμώσει και τρομοκρατήσει.

  Αν μέσα σου οδύνεσαι από τις φωνές της συνειδήσεώς σου μπροστά στο θηρίο του Οικουμενισμού και δεν μπορείς να αρθρώσεις λέξη εναντίον του στο απλό κήρυγμά σου,

   σου προτείνουμε ένα ωραίο και έξυπνο τρόπο  κατά πως μας συμβουλεύει ο Χριστός· γίνεσθε οὖν φρόνιμοι ὡς οἱ ὄφεις  (Ματθ. Ι΄,16).

    Έτσι θα κάνεις το καλύτερο αντι-οικουμενιστικό κήρυγμα και πολλές ορθόδοξες συνειδήσεις θα ξεσηκώσεις και θα αφυπνίσεις

Στην απόλυση όπου θα κάνεις στο εξής πρόσθεσε μαζί με τους Μάρτυρες και τους εξής στίχους:

«Ὁ ἀναστὰς ἐκ νεκρῶν Χριστὸς ὁ ἀληθινὸς Θεὸς ἡμῶν, ταῖς πρεσβείαις τῆς παναχράντου καὶ παναμώμου ἁγίας αὐτοῦ Μητρός· δυνάμει τοῦ τιμίου καὶ ζωοποιοῦ Σταυροῦ· προστασίαις τῶν τιμίων ἐπουρανίων Δυνάμεων ἀσωμάτων· ἱκεσίαις τοῦ τιμίου ἐνδόξου προφήτου, προδρόμου καὶ βαπτιστοῦ Ἰωάννου· τῶν ἁγίων ἐνδόξων καὶ πανευφήμων Ἀποστόλων· τῶν ἁγίων ἐνδόξων καὶ καλλινίκων Μαρτύρων·

Των αγίων νεομαρτύρων Ισιδώρου του Εσθονίου   (1) και Πέτρου του εν Αλάσκα(2) ως και πάντων των αγίων ενδόξων νεομαρτύρων των υπο των Παπικών και λοιπών αιρετικών μαρτηρησάντων και υπέρ της Ορθοδόξου πίστεως τελειωθέντων.

τῶν ὁσίων καὶ θεοφόρων Πατέρων ἡμῶν, τῶν ἁγίων καὶ δικαίων θεοπατόρων Ἰωακεὶμ καὶ Ἄννης......(των Αγίων της ημέρας) καὶ πάντων τῶν Ἁγίων, ἐλεήσαι καὶ σώσαι ἡμᾶς, ὡς ἀγαθὸς καὶ φιλάνθρωπος καὶ ἐλεήμων Θεός».

Δι᾿ εὐχῶν τῶν ἁγίων Πατέρων ἡμῶν, Κύριε Ἰησοῦ Χριστὲ ὁ Θεὸς ἡμῶν, ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς.

                                                                                                                    ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ  ΙΕΡΕΑΣ

 (1)http://orthopraxiaa. blogspot.gr/2014/01/72-8.html

(2) http://www.saint.gr/3253/ saint.aspx

Πηγή

Σχόλιο: Βάλαμε ως επίτιτλο τὸ «Ένας ...έξυπνος τρόπος εφησυχασμού της συνειδήσεως!», γιατὶ μιὰ τέτοια ἀντιμετώπιση τῆς στάσεώς μας ἀπέναντι στὴν αἵρεση εἶναι ἀμάρτυρος στὴν Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας καὶ φυσικὰ τὴν ἀλλοιώνει, φανερώνει δὲ ἡ πρόταση αὐτὴ τοῦ "Ὀρθόδοξου ἱερέα" τὴν τραγικὴ πραγματικότητα ποὺ ἐπικρατεῖ μεταξὺ τῶν ἱερέων, οἱ ὁποῖοι δὲν τολμοῦν νὰ ἀρθρώσουν λέξη κατὰ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ! Καὶ τί νὰ περιμένει κανεὶς ἀπὸ ἕνα ἱερέα ποὺ δέχτηκε σὲ θέματα Πίστεως νὰ φιμωθεῖ; Ποὺ ἔχει βάλει πάνω ἀπὸ τὴν Πίστη καὶ τὸ Δεσπότη Χριστό, ἕναν συμβιβασμένο καὶ δεσποτικὸ Μητροπολίτη;

   Ἀλλὰ καὶ πρακτικά, ἕνας ἱερέας ποὺ θὰ δοκιμάσει αὐτὸν τὸν τρόπο, ἀμέσως θὰ ἀναγκασθεῖ νὰ ἐπανέλθει στὴν ...τάξη, ὅταν γίνει γνωστὸ στὸν Ἐπίσκοπο ἡ "ἔξυπνη" πρωτοβουλία του! Ἢ θὰ διωχθεῖ, ἐὰν συνεχίσει νὰ τὴν ἐφαρμόζει.

   Στὴν περίπτωση ποὺ θὰ ἐπανέλθει εἰς τὰ ...πρῶτα, ἐπῆλθε πνευματικὴ πτώση καὶ ζημία στὸν ἴδιο.

   Στὴν δεύτερη περίπτωση ποὺ δὲν εἶναι δειλός, ἀλλὰ τὸ λέει ἡ καρδιά του, ἔχει ἀντιληφθεῖ  τὸν σωτηριολογικὸ κίνδυνο τῆς συμπορεύσεως μετὰ τῶν Οἰκουμενιστῶν, ἔχει τὸ σθένος δηλαδὴ νὰ διωχθεῖ,  -σ' αὐτὴν τὴν περίπτωση-  γιατί νὰ μὴν ἀκολουθήσει ἐξ ἀρχῆς τὴν Ὀρθόδοξη Παράδοση: ἁγιοπατερικὸ ἔλεγχο τῶν σιγονταρο-Οικουμενιστῶν, προειδοποίηση γιὰ τὴν κακόδοξη τακτικὴ τῆς σιωπῆς ἐκεῖ "ὅπου τὸ κινδυνευόμενο" εἶναι ἡ Πίστη, Διακοπὴ τῆς Μνημονεύσεως τοῦ Μητροπολίτου καὶ ἀπομάκρυνση ἀπὸ τοὺς Οἰκουμενιστὲς Ἐπισκόπους, ποὺ συμπορεύονται φανερὰ ἢ διὰ τῆς σιωπῆς μὲ τὴν Παναίρεση;

Θέλουν να νοθεύσουν το ανόθευτο Φαρμακείο της Ορθοδοξίας με τα Οικουμενιστικά "γενόσημα"!

Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ

ΩΣ

ΕΧΘΡΟΣ ΤΗΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΗΣ

 Ενώ ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ (θρησκευτικός συγκρητισμός) παρουσιάζεται ως αυτόκλητος σωτήρας της ΟΙΚΟΥΜΕΝΗΣ ουσιαστικά είναι ο μεγαλύτερος εχθρός της.

   Η αρρώστια της αμαρτίας πάντα υπήρχε και θα υπάρχει και θα θεριεύει στην οικουμένη και σε όλο τον εφήμερο χρόνο έως της συντελείας των αιώνων.

  Μαζί της όμως και στον αντίποδα πάντα συνυπήρχε και το φαρμακείο που λέγεται ΜΙΑ ΑΓΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ, και έτσι πάντα και πάντοτε υπήρχε ελπίδα ιάσεως και θεραπείας στην οποιαδήποτε «νόσον και μαλακίαν».

   Δυστυχώς όμως δεν φτάνουν τα αυτόκλητα παράνομα μαγαζάκια και «Φαρμακεία» (βλέπε Αιρέσεις) που τόσα χρόνια διαλαλούν τα μαϊμού εμπορεύματα και φάρμακα, θέλουν τώρα και το μόνον εναπομείναν ανόθευτο Φαρμακείο της Ορθοδοξίας μας να το νοθεύσουν με τα δικά τους γενόσημα και θανατηφόρα φάρμακα και φαρμάκια.

   Εφόσον λοιπόν κάποτε το επιτύχουν αυτό θα υπάρχει πλέον λόγος υπάρξεως της Οικουμένης και της ανθρωπότητος πάνω στην γή;

ΕΝΑΣ ΑΠΛΟΣ ΙΕΡΕΑΣ

Η εικόνα της Κοιμήσεως της Θεοτόκου

Περιγραφή της εικόνας της Κοιμήσεως της Θεοτόκου (Χρήστος Γκότσης)

Η αγία εικόνα της Κοιμήσεως της Θεοτόκου είναι πολυπρόσωπη. Δύο όμως πρόσωπα ξεχωρίζουν στην όλη παράσταση: Ο Χριστός και η Παναγία. Ο Ιησούς με το ηγεμονικό του παράστημα που κρατεί την ψυχή της Παναγίας, βρέφος φασκιωμένο, και το λιπόσαρκο σκήνωμα της Παναγίας.

«Στην εικόνα δεσπόζει το νεκρικό κρεβάτι, στολισμένο με πλούσια ποδέα, όπου αναπαύεται η Παναγία με τα χέρια σταυρωμένα. Μπροστά στερεωμένο σε ένα απλό κηροπήγιο καίει ένα χοντρό κερί. Πίσω από το νεκρικό κρεβάτι και στη μέση ακριβώς στέκει ο Χριστός με το σώμα σε περίεργη στροφή προς τα δεξιά, προς την κεφαλή της Μητέρας του. Στα χέρια του απλωμένα στην ίδια κατεύθυνση, κρατεί την ψυχή της, που έχει τη μορφή φασκιωμένου μωρού με τα χέρια σταυρωμένα. Τον τριγυρίζει δόξα. Μέσα σ’ αυτήν είναι ζωγραφισμένοι στην κορυφή ένα εξαπτέρυγο και σε μονοχρωμία τέσσερις άγγελοι που πλαισιώνουν το Χριστό με χειρονομίες και έκφραση λύπης στα πρόσωπά τους… Πάνω ακριβώς από το Χριστό στην κορυφή του τόξου της εικόνας έχουν ανοίξει οι πύλες του ουρανού και φαίνονται δύο άγγελοι, πάλι σε μονοχρωμία, να σκύβουν με σκεπασμένα χέρια για να πάρουν με τη σειρά τους την ψυχή. Στην κεφαλή και στα πόδια του νεκρικού κρεβατιού είναι μαζεμένοι οι δώδεκα απόστολοι με εκφράσεις, στάσεις και χειρονομίες που δείχνουν βαθειά λύπη. Ο Πέτρος θυμιατίζει στην κεφαλή της Παναγίας και ο Παύλος σκύβει στα πόδια της. Πιο πίσω είναι τρεις ιεράρχες με ανοιχτά βιβλία και στα αριστερά, στο βάθος, θρηνούν τρεις γυναίκες. Τη σύνθεση κλείνουν στο βάθος, πίσω από τις ομάδες των μαθητών, δύο συμβατικά αρχαιόπρεπα κτήρια. Ανάμεσα σ’ αυτά διαβάζεται η επιγραφή Η ΚΟΙΜΗΣΙΣ ΤΗΣ Θ(ΕΟ)ΤΟΚΟΥ» (Α. Καρακατσάνη). Οι τέσσερις (εικονίζονται οι τρεις) ιεράρχες που παραβρέθηκαν στην Κοίμηση, ήταν: ο Ιάκωβος ο Αδελφόθεος, ο Ιερόθεος, ο Διονύσιος ο Αρεοπαγίτης και ο Τιμόθεος.

Σ’ όλα τα πρόσωπα διακρίνεται η θλίψη, ανάμικτη όμως με τη γλυκιά ελπίδα. Είναι η «χαρμολύπην», το «χαροποιόν πένθος», γνώρισμα των πιστών που ζουν με την προσμονή της ανάστασης. Τούτο βλέπουμε και στα τροπάρια της εορτής, που άλλοτε τονίζουν τον τρόμο και το δέος των αποστόλων, τους οποίους παρουσιάζουν να δακρύζουν και άλλοτε τονίζουν τη χαρά τους, που την εκδηλώνουν με ψαλμούς και ύμνους. Παραθέτουμε δύο αποσπάσματα «Ότε η μετάστασις του αχράντου σου σκήνους ηυτρεπίζετο, τότε οι Απόστολοι περικυκλούντες την κλίνην τρόμω εώρων σε» (Στιχηρό ιδιόμελο όρθρου). «…Και το ζωαρχικόν και θεοδόχον σου σώμα κηδεύσαντες έχαιρον, πανύμνητε» (Δοξαστικό αποστίχων εσπερινού).

Σε μερικές εικόνες εικονίζονται στον ουρανό σύννεφα, που μετέφεραν τους αποστόλους στην Ιερουσαλήμ. Σε πολλές εικόνες της Κοίμησης ζωγραφίζεται και το επεισόδιο του αγγέλου και κόβει με το ξίφος του τα χέρια του Ιεφονία. (Πρόκειται για κείνον τον Εβραίο που αποπειράθηκε να ρίξει στο έδαφος το λείψανο της Θεοτόκου).

Ένα εγκώμιο προς τη Θεοτόκο.

Από τα εγκώμια των Πατέρων της Εκκλησίας στην πάνσεπτη Κοίμηση της Θεοτόκου παραθέτουμε ένα απόσπασμα από τον Γ΄ εγκωμιαστικό λόγο του αγίου Ιωάννη του Δαμασκηνού. Σ’ αυτό μάς καλεί ο ιερός Πατήρ να περιστοιχίσουμε το φέρετρο της Θεοτόκου, να την υμνήσουμε και να εκδημήσουμε νοερά μαζί της.

«Δεύτε, πάντες νοερώς εκδημούση συνεκδημήσωμεν. Δεύτε, πάντες καρδίας πόθω προς τον τάφο κατιούση συγκαταβώμεν. Περιστοιχίσωμεν το ιερώτατον κράβατον. Ύμνους ιερούς άσωμεν ωδε πως επιμελωδούντες, Χαίρε, κεχαριτωμένη, ο Κύριος μετά σου. Χαίροις, η προωρισμένη μήτηρ του Θεού. Χαίροις, η προωρισμένη μήτηρ του Θεού. Χαίροις, η προεκλελεγμένη τη προ αιώνων βουλή του Θεού, γης θειότατον βλάστημα, πρυός θείου κατοικητήριον, Πνεύματος αγίου ιερώτατον άγαλμα, ύδατος ζώντος πηγή, παράδεισος του της ζωής ξύλου, θείου βοτρύος κλήμα έμψυχον νέκταρ και αμβροσίαν πηγάζοντος, ποταμός πλήρης των αρωμάτων του Πνεύματος, άρουρα (= γη) του θείου αστάχυος, ρόδον τη παρθενία φανότατον και πνέον τη ευωδία της χάριτος, κρίνον του βασιλικού αμφιάσματος, αμνάς η τεκούσα τον αμνόν του Θεού τον αίροντα την αμαρτίαν του κόσμου, το της σωτηρίας ημών εργαστήριον, αγγελικών υπερτέρα δυνάμεων, δούλη και μήτηρ Θεού» (Γ΄, 5).

(Από το βιβλίο «Ο μυστικός κόσμος των Βυζαντινών Εικόνων», τόμος α΄, Χρήστου Γ. Γκότση, Εκδ. Αποστολική Διακονία)

(Πηγή ηλ. κειμένου: enoriaka.gr)

                                                                                                     Πηγή

Ἄν ἡ ἐπίθεση εἶχε γίνει σέ Τζαμί;

Σφοδρή Βομβιστική επίθεση στον Ναό μας!

Ο ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ

.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΠΕΥΚΑΚΙΩΝ

.

ΔΕΧΘΗΚΕ ΒΟΜΒΑΡΔΙΣΜΟ!

Ἄν ἡ ἐπίθεση εἶχε γίνει σέ Τζαμί,

.

θά ἦταν  τό πρῶτο θέμα τῆς Ἑλλάδος!

    Τά ξημερώματα τῆς Κυριακῆς 31 Ἰουλίου 2016, ὁ Κεντρικός Ναός τῶν Ἀθηνῶν, Ο ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΠΕΥΚΑΚΙΩΝ, πού βρίσκεται μεταξύ Λυκαβηττοῦ καί Ἐξαρχείων δέχθηκε ἰσχυροτάτη βομβιστική ἐπίθεση μέ 2 μεγάλες φιάλες ὑγραερίου τῶν 500gr, πλήρεις εὐφλέκτων ὑλικῶν. Ἡ ἔκρηξη ἔγινε ἐξ ἐπαφῆς στό ἕνα ἀπό τά μεγάλα παράθυρα τοῦ Ι. Βήματος καί τό ἀποτέλεσμα θά

ΑΝΤΙ-ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΟ ΜΗΝΥΜΑ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΑΓΙΟΡΕΙΤΕΣ

     «Ημείς ένεκα της πίστεώς μας εστερήθημεν πόλεις, χώρας, αγρούς,αμπελώνας, αρχάς, τιμάς, χρήματα, επιπλέον δε εγίναμεν και όνειδος πάσιν ανθρώποις και λοιπόν τώρα θα γίνωμεν αποστάται της πίστεώς μας αυτής;»

(Ιωσήφ Βρυέννιος)

  Ο παραπάνω λόγος εκφράζει την συνείδηση της εκκλησίας ότι οι μοναχοί ανέκαθεν ήταν η εμπροσθοφυλακή της Ορθοδοξίας και το Άγιον Όρος το φως των εν τω κόσμω πιστών!

   Αναμένουμε με ιδαίτερη αγωνία επιτέλους ότι η Ιερά Κοινότητα του Αγίου Όρους θα μιλήσει εκ μέρους του Αγίου Όρους με τα θεσμοθετημένα του όργανα και θα τοποθετηθεί ευθαρσώς για τη Σύνοδο της Κρήτης και τις αποφάσεις που έλαβε. Και να μην αρκεστεί σε λακωνικές ανακοινώσεις ...

 οψόμεθα

Πηγή

Εγκώμιον εις την κοίμησιν της αγίας Δεσποίνης ημών Θεοτόκου

Ἁγίου Θεοδώρου τοῦ Στουδίτη

   Φωνή κεράτινης σάλπιγγας, που να αντηχή δυνατώτερα από ανθρώπινη φωνή και να συγκλονίζη τα πέρατα, απαιτεί ένας λόγος προς τιμήν της ιεράς αυτής ημέρας, αγαπητοί μου. γι’ αυτό και κινδυνεύει ν’ αποτύχη τώρα, καθώς ακούγεται προερχόμενος από το ασθενές φωνητικό μου όργανο. Η Κυρία όμως και Βασίλισσα του παντός, έτσι καθώς είναι αφιλόδοξη, θα δεχτή νομίζω κι αυτόν εδώ τον σύντομο και πενιχρό λόγο που της προσφέρουμε οι δούλοι της, όμοια με εκείνους τους διεξοδικούς και αστραφτερούς των σπουδαίων ομιλητών, με το να παρακινείται σε συμπάθεια από τις προσευχές αυτού που με προστάζει να ομιλήσω. επειδή ακριβώς και ένα μόνο πράγμα προσέχει η φιλάγαθη: την πρόθεσι. Εμπρός λοιπόν, συνάξου ολόκληρη η οικουμένη, ιεράρχες και ιερείς, μοναχοί και κοσμικοί, βασιλείς και άρχοντες, άνδρες και γυναίκες,