Ο Καλαβρύτων Αμβρόσιος παρασύρει και το ποίμνιό του σε παράδοξες και αντιπαραδοσιακές προτάσεις!

Ὁ Καλαβρύτων Ἀμβρόσιος, ἀφοῦ ἀπεφάνθη σὲ συνέντευξη (τὸ 2001) ὅτι ὁ «Παπισμὸς δὲν εἶναι αἵρεση, εἶναι σχίσμα, ποτὲ δὲν θὰ σᾶς διδάξω ὅτι εἶναι αἵρεση·

Ἡ συνέντευξη τοῦ κ. Ἀμβρόσιου τὸ 2001 στὸ "ΑΧΙΟΝ ΤV"

ἀφοῦ ἀπεφάνθη σκοπίμως, ὅτι τὸ Filioque δὲν εἶναι αἵρεση, ἀλλὰ θεολογούμενο, ὅπως ἀκριβῶς πρόβλεψε ὁ καθηγητὴς Δογματικῆς Ἰωάννης Καρμίρης τὴ δεκαετία τοῦ 1970, ὅταν ἔλεγε ὅτι οἱ φιλοπαπικοὶ θὰ προσπαθήσουν νὰ παρουσιάσουν τὸ Filioque ὡς θεολογούμενο,

ἀφοῦ δικαιολόγησε ὡς πράξη ἀγάπης τὴν  μνημόνευση τεθνεώτων αἱρετικῶν  ἐντὸς τῆς Θ. Λειτουργίας ποὺ ἔκανε στὸ Αἴγιο (πράξη ἀντίθετη μὲ τὴν Ὀρθόδοξη Παράδοση) καὶ ἐπέμενε σ' αὐτό·

τώρα, ἐν ἔτει 2017, ἐπανέρχεται

γιὰ νὰ παρουσιάσει ὡς ὀρθόδοξες τὶς κρυπτο-Οικουμενιστικές διδασκαλίες, χωρὶς νὰ ἀποφύγει καὶ πάλι νὰ κακοδοξεῖ.

Ἔτσι,

διαβεβαιώνει ψευδῶς ὅτι -ἄκουσον! ἄκουσον!- ἡ Ἐκκλησία θεωρεῖ σχίσμα καὶ ὄχι αἵρεση τὸν Παπισμό, κι ὡς ἐκ τούτου, λέγει,  αὐτός, ὡς Ἐπίσκοπος, ποὺ ἀκολουθεῖ τὴν Ἐκκλησία, δὲν μπορεῖ παρὰ νὰ διδάξει ὅτι ὁ Παπισμὸς εἶναι σχίσμα κι ὄχι αἵρεση! (Τοῦ διαφεύγει ὅτι αὐτὴ ἡ θέση εἶναι Οἰκουμενιστική, ἀφοῦ οἱ Οἰκουμενιστὲς δὲν δέχονται ὡς αἱρετικοὺς τοὺς Παπικούς, ἀλλὰ κάτι σὰ σχίσμα, κάτι σὰν ἀδελφὴ ἐκκλησία. -Ἡ ἀλήθεια περὶ αἱρέσεως τοῦ Παπισμοῦ ἐδῶ).  Ὡς ἄτομο ὅμως –συνεχίζει– δέχεται ὅτι ὁ Παπισμὸς εἶναι αἵρεση, ἐνῶ ὡς Ἐπίσκοπος ΟΧΙ!!!

Μετὰ ἀπ' αὐτό (καὶ πρὶν μερικὲς μέρες) συνέχισε μὲ ἐξωφρενικὲς ἀποφάσεις. Προέτρεψε καὶ «ἔπεισε» τοὺς ἱερεῖς τῆς Μητροπόλεώς του νὰ βγάλουν ἀσεβὲς ψήφισμα, μὲ τὸ ὁποῖο οὐσιαστικὰ δηλώνουν ὅτι οἱ Ἅγιοι Πατέρες εἴκοσι (20) αἰώνων (ποὺ μάλιστα ἔζησαν μέσα στὴν ποικίλη ἀθεΐα, καὶ εἰδωλολατρία καὶ αἵρεση) δὲν κατάλαβαν ὅτι ἦταν ἀνάγκη νὰ θεσπίσουν εὐχή,  κατὰ τὴν τέλεση τῆς Θ. Λειτουργίας, ὑπὲρ τῆς μετανοίας τῶν …ΑΘΕΩΝ!!! Καὶ οἱ ἱερεῖς του, γιὰ νὰ μὴν τοῦ χαλάσουν τὸ χατήρι τὸ δέχτηκαν ψήφισαν τὴν πρότασή του, ἀναγκάζοντες –ἐὰν τελικὰ ἐφαρμοστεῖ– τοὺς πιστοὺς νὰ γίνουν συμμέτοχοι σ’ αὐτὴν τὴν ἀσέβεια. Νὰ καὶ ἡ ἀπόφασή τους:

ΑΠΟΦΑΣΙΖΟΥΜΕ

Να εγκρίνουμε και να υποστηρίξουμε την πρόταση του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου μας και συγκεκριμένως:

     Α. Την προσθήκη στην Μεγάλη Συναπτή στην αρχή της Θείας Λειτουργίας και μόνον, μετά το «Υπέρ του ευσεβούς ημών έθνους», της αιτήσεως «Υπέρ των ασεβεστάτων, αθέων και απίστων Αρχόντων ημών, των πολεμίων της αμωμήτου ημών Πίστεως και της Πατρίδος, Μελών του Ελληνικού Κοινοβουλίου πάσης πολιτικής αποχρώσεως, των μισούντων και αδικούντων ημάς, και της μετανοίας και επιστροφής αυτών, του Κυρίου δεηθώμεν» η οποία, όπως οι υπόλοιπες αιτήσεις της Μεγάλης Συναπτής, λέγεται εκφώνως.

     Β. Η ευχή μετά τον καθαγιασμό των Τιμίων Δώρων «Του Αγίου Ιωάννου Προδρόμου» στο τέλος, μετά την φράση «υπέρ της Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας», να τροποποιηθεί ως εξής «Μνήσθητι Κύριε των ασεβεστάτων, αθέων και απίστων Αρχόντων ημών, των πολεμίων της αμωμήτου ημών Πίστεως και της Πατρίδος, Μελών του Ελληνικού Κοινοβουλίου πάσης πολιτικής αποχρώσεως, των μισούντων και αδικούντων ημάς, και της μετανοίας και επιστροφής αυτών. Δος αυτοίς ειρηνικήν την Αρχήν, ίνα και ημείς, εν τη γαλήνη αυτών, ήρεμον και ησύχιον βίον διάγομεν εν πάση ευσεβεία και σεμνότητι». Η ευχή αυτή λέγεται μυστικώς.

    Σκοπός των ανωτέρω προσθηκών είναι η έντονος προσευχή της τοπικής μας Εκκλησίας διά τον φωτισμό και την μετάνοια των αρχόντων, προκειμένου να εργασθούν διά το συμφέρον και την πρόοδο της Πατρίδος μας.

Ὅμως, γιὰ παρόμοιες ἐπεμβάσεις στὰ Λειτουργικὰ κείμενα, ὁ ἀείμνηστος καθηγητὴς Λειτουργικῆς Ἰωάννης Φουντούλης ἔγραφε:

«Τὰ ἱερὰ λειτουργικά μας κείμενα δὲν κινδυνεύουν τόσο ἀπὸ τοὺς ἀσεβεῖς, ὅσο πάσχουν ἀπὸ τὴν αὐθαιρεσία τῶν εὐσεβῶν ἐκείνων, ποὺ κυριολεκτικὰ τὰ καταστρέφουν μὲ ποικίλες εὐλαβεῖς προσθῆκες λέξεων ἢ καὶ φράσεων ὁλοκλήρων. Τὸ νὰ παρουσιάζουμε τὸν ἑαυτό μας εὐλαβέστερο ἀπὸ τοὺς πατέρες μας εἶναι ἐγωϊσμὸς καὶ ἁμαρτία» (Φουντούλη Ἰ., Ἀπαντήσεις εἰς Λειτουργικὰς Ἀπορίας, τόμ. Δ΄, σελ. 18).

Θα παλαβώσουμε εντελώς: Οικουμενιστικός καφές και τσάι για το κρύο, στη Φινλανδία

(Αυτόματη μετάφραση) “Εκκλησίες” μαζί στο Ελσίνκι που προσφέρουν τσάι και καφέ για περαστικούς. Ρωμαίοι Καθολικοί, Αγγλικανοί, Ορθόδοξοι και Λουθηρανοί. 

Φήμες που θέλουν τις "εκκλησίες" του Π.Σ.Ε. να προσφέρουν αντηλιακά στη Χαλκιδική για τον ήλιο, τις διαψεύδουμε ως κακοήθεις. 
Αντί άλλου σχολίου παραθέτουμε ένα εξαιρετικό άρθρο του κ. Χειλαδάκη

ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΗΣ ΠΑΝΑΙΡΕΣΗΣ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΤΑΞΗΣ…

Νίκος Χειλαδάκης

Ένα πραγματικά άκρως εμπεριστατωμένο και ενημερωτικό κείμενο για όσους μπορούν να έχουν συνείδηση των καταστάσεων και των εξελίξεων. Αξίζει να το διαβάσουμε γιατί η θολούρα υπνωτίζει τους εγκεφάλους και μας κάνει άβουλα πρόβατα και προπαντός, να δούμε κατάματα την μεγάλη υποκρισία.

1. Eκκλησία και αίρεση

Εκκλησία, κατά τον Άγιο Ιουστίνο Πόποβιτς, είναι ο Θεάνθρωπος Χριστός παρατεινόμενος εις τους αιώνας. Κεφαλή του Σώματός Της είναι ο Κύριος Ιησούς Χριστός. Κάθε χριστιανός δια του Αγίου Βαπτίσματος γίνεται μέλος της Εκκλησίας. Δια της Θείας Ευχαριστίας, γίνεται ένα σώμα με τον Χριστό και κοινωνεί με την άκτιστη Θεία Χάρη. Ο χριστιανός δια των Αγίων Μυστηρίων και των αρετών, κατά το μέτρο της πίστεώς του και της εν Χριστώ ζωής του εντός της Εκκλησίας καθαρίζεται, φωτίζεται, θεώνεται λόγω της ενανθρώπησης του Θεού Λόγου. Αίρεση, κατά τον Όσιο Ιερώνυμο, είναι μια πλανεμένη αναζήτηση της αλήθειας, αμάρτημα του πνεύματος, διαστροφή της πραγματικής διδασκαλίας της Εκκλησίας.

Αιρετικός είναι ο ξένος προς τον Θεό*. Για τον όσιο, ο αιρετικός δεν είναι μόνο παίγνιο του διαβόλου και των αντιθέτων δυνάμεων αλλά και συνεργάτης του. Χαρακτηριστικά του αιρετικού είναι η αλαζονεία του νου, η πλεονεξία, η ακολασία, η υποκρισία και η επιμονή στο λάθος.

Αίρεση, κατά τον π. Ιωάννη Ρωμανίδη, είναι ετεροδιδασκαλία, απόκλιση

Ιερός Χρυσόστομος: "Να μη μνησικακούμε ποτέ προς τους συνανθρώπους μας"

Κυριακή ΙΑ΄ Ματθαίου:

 Ομιλία εις την Παραβολήν του τα μύρια τάλαντα οφείλοντος και τα εκατό δηνάρια απαιτούντος 

(Αγ. Ιωάννης Χρυσόστομος)

Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο
Κεφ.  18, χωρία 23 έως 35

Η παραβολή του πονηρού δούλου

 

"Διὰ τοῦτο ὡμοιώθη ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν ἀνθρώπῳ βασιλεῖ, ὃς ἠθέλησε συνᾶραι λόγον μετὰ τῶν δούλων αὐτοῦ. ἀρξαμένου δὲ αὐτοῦ συναίρειν προσηνέχθη αὐτῷ εἷς ὀφειλέτης μυρίων ταλάντων. μὴ ἔχοντος δὲ αὐτοῦ ἀποδοῦναι ἐκέλευσεν αὐτὸν ὁ κύριος αὐτοῦ πραθῆναι καὶ τὴν γυναῖκα αὐτοῦ καὶ τὰ τέκνα καὶ πάντα ὅσα εἶχε, καὶ ἀποδοθῆναι. πεσὼν οὖν ὁ δοῦλος προσεκύνει αὐτῷ λέγων· κύριε, μακροθύμησον ἐπ᾿ ἐμοὶ καὶ πάντα σοι ἀποδώσω. σπλαγχνισθεὶς δὲ ὁ κύριος τοῦ δούλου ἐκείνου ἀπέλυσεν αὐτὸν καὶ τὸ δάνειον ἀφῆκεν αὐτῷ. ἐξελθὼν δὲ ὁ δοῦλος ἐκεῖνος εὗρεν ἕνα τῶν συνδούλων αὐτοῦ, ὃς ὤφειλεν αὐτῷ ἑκατὸν δηνάρια, καὶ κρατήσας αὐτὸν ἔπνιγε λέγων· ἀπόδος μοι εἴ τι ὀφείλεις. πεσὼν οὖν ὁ σύνδουλος αὐτοῦ εἰς τοὺς πόδας αὐτοῦ παρεκάλει αὐτὸν λέγων· μακροθύμησον ἐπ᾿ ἐμοὶ καὶ ἀποδώσω σοι. ὁ δὲ οὐκ ἤθελεν, ἀλλὰ ἀπελθὼν ἔβαλεν αὐτὸν εἰς φυλακὴν ἕως οὗ ἀποδῷ τὸ ὀφειλόμενον. ἰδόντες δὲ οἱ σύνδουλοι αὐτοῦ τὰ γενόμενα ἐλυπήθησαν σφόδρα, καὶ ἐλθόντες διεσάφησαν τῷ κυρίῳ ἑαυτῶν πάντα τὰ γενόμενα. τότε προσκαλεσάμενος αὐτὸν ὁ κύριος αὐτοῦ λέγει αὐτῷ· δοῦλε πονηρέ, πᾶσαν τὴν ὀφειλὴν ἐκείνην ἀφῆκά σοι, ἐπεὶ παρεκάλεσάς με. οὐκ ἔδει καὶ σὲ ἐλεῆσαι τὸν σύνδουλόν σου, ὡς καὶ ἐγώ σε ἠλέησα; καὶ ὀργισθεὶς ὁ κύριος αὐτοῦ παρέδωκεν αὐτὸν τοῖς βασανισταῖς ἕως οὗ ἀποδῷ πᾶν τὸ ὀφειλόμενον αὐτῷ. Οὕτω καὶ ὁ πατήρ μου ὁ ἐπουράνιος ποιήσει ὑμῖν, ἐὰν μὴ ἀφῆτε ἕκαστος τῷ ἀδελφῷ αὐτοῦ ἀπὸ τῶν καρδιῶν ὑμῶν τὰ παραπτώματα αὐτῶν.

ΑΠΟΔΟΣΗ

Η Βασιλεία των Ουρανών μοιάζει σαν άνθρωπο βασιλιά, που θέλησε να λογαριασθεί με τους ανθρώπους που δούλευαν στην περιουσία του. Και όταν άρχισε να λογαριάζεται, του έφεραν έναν που χρωστούσε δέκα χιλιάδες τάλαντα. Επειδή δε αυτός δεν ήταν σε θέση να εξοφλήσει, ο κύριος διέταξε να πουληθεί αυτός και η γυναίκα του και τα παιδιά του και όλα όσα είχε για να εξοφληθεί το χρέος. Τότε έπεσε ο δούλος στα πόδια του κυρίου του και του έλεγε: Κύριε, κάνε υπομονή και όλα θα σου τα εξοφλήσω. Ο Κύριος εκείνου του δούλου τον λυπήθηκε, τον άφησε ελεύθερο και του χάρισε το χρέος. Αυτός ο δούλος μόλις έλαβε χάρη και βγήκε από το βασιλιά, βρήκε έναν από τους συνδούλους του, που του χρωστούσε εκατό δηνάρια· τον έπιασε λοιπόν από τον λαιμό και του έλεγε: «Δος μου όσα μου χρωστάς». Και ο σύνδουλός του έπεσε στα πόδια, τον παρακαλούσε και του έλεγε: «Κάμε υπομονή και θα σε ξοφλήσω». Αυτός όμως δεν ήθελε, αλλά πήγε και τον έβαλε στη φυλακή, ώσπου να του ξοφλήσει το χρέος. Όταν τον είδαν οι σύνδουλοί του, καταλυπήθηκαν και πήγαν κι εξήγησαν στον κύριό τους όσα έγιναν. Τότε τον κάλεσε ο κύριος και του λέγει: «Δούλε πονηρέ, όλο εκείνο το χρέος σου το χάρισα, επειδή με παρεκάλεσες. Δεν έπρεπε και συ να λυπηθείς τον σύνδουλό σου, καθώς και εγώ σε λυπήθηκα; Οργίσθηκε ο κύριός του και τον παρέδωσε στους βασανιστές, ώσπου να του ξοφλήσει ολόκληρο το χρέος. Έτσι θα κάμει σε σας ο επουράνιος Πατέρας μου, αν δεν συγχωρείτε ο καθένας στον αδελφό του μέσα από την καρδιά σας τα παραπτώματά τους.

 

Κυριακή ΙΑ Ματθαίου:

Ομιλία εις την Παραβολήν του τα μύρια τάλαντα οφείλοντος και τα εκατό δηνάρια απαιτούντος

Του Αγίου Ιωάννου Αρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως του Χρυσοστόμου

Ωσάν να έχω επιστρέψει κοντά σας από μακρινό ταξίδι έτσι αισθάνομαι σήμερα· διότι γι΄ αυτούς που αγαπούν, όταν δεν μπορούν να ευρίσκονται μαζί με τους αγαπωμένους δεν έχουν κανένα όφελος, έστω και αν μένουν σε γειτονική οικία. Γι’ αυτό κι εγώ, μολονότι δεν απομακρύνθηκα από την πόλη, δεν αισθάνομαι καλλίτερα από όσον εάν απουσίαζα, επειδή τον τελευταίον καιρό δεν κατέστη δυνατόν να σας ομιλήσω. Συγχωρήστε με όμως, η σιωπή δεν ωφείλετο σε ραθυμία, αλλά σε ασθένεια. Εσείς τώρα χαίρεσθε, επειδή απαλλάχθηκα από την αρρώστια, κι εγώ επειδή απήλαυσα την αγάπη σας. Διότι και όταν ασθενούσα, οδυνηρότερον από την αρρώστια μου ήταν το ότι δεν ημπορούσα να μετέχω στην αγαπημένη αυτή σύναξη· και τώρα που έγινα καλά, πιο ποθητό μου

Σχολιασμός θέσεων π. Θεοδ. Ζήση

1) O Οικουμενισμός εμπίπτει στην απαίτηση του 15ου Κανόνος της Πρωτοδευτέρας, συμφώνως με την οποία η κηρυσσόμενη αίρεση από τον επίσκοπο πρέπει να είναι «παρά των Αγίων Συνόδων ή Πατέρων κατεγνωσμένη»... Ὑπάρχει λοιπόν καί παραϋπάρχει κατεγνωσμένη αἵρεση στίς ἡμέρες μας, ὁ ἐπάρατος Οἰκουμενισμός, διαπιστώνει ο π. Θ. Ζήσης.

2) Ὁ ἐπίσκοπος μνημονεύεται (κατά τον π. Θ. Ζήση), κυρίως γιά νά φανεῖ, ὅτι ὁ μνημονεύων καί ὁ μνημονευόμενος ἔχουν τήν ἴδια πίστη, ὅτι εἶναι ἀμφότεροι ὀρθόδοξοι, ὅτι ὁ μνημονευόμενος ἔχει τήν ἴδια πίστη μέ τόν μνημονεύοντα, εἶναι ταυτογνωμονοῦντες καί ταυτοπιστεύοντες άρα ο μνημονεύων, στην αίρεση του οικουμενισμού, έχει την πίστη του αιρετικού μνημονευόμενου.

3) Ἡ ἀποτείχιση αὐτή δέν προκαλεῖ σχίσμα (γράφει ο π. Θ. Ζήσης), διότι δέν ἀποτειχίζεται κανείς ἀπό τήν Ἐκκλησία, ἀλλά ἀπό τήν αἵρεση, άρα συμπεραίνεται αβίαστα πως οι αποτειχιζόμενοι βρίσκονται εντός της Εκκλησίας.

4) Ὅταν ἀκολουθοῦν καί ὑποστηρίζουν τήν αἵρεση καί τήν πλάνη, ἡ Ἐκκλησία ἀπουσιάζει, δέν εὑρίσκεται ἐκεῖ. Εὑρίσκεται ἐκεῖ πού φυλάσσεται καί κηρύσσεται ἡ ἀλήθεια, καί ἑπομένως εἶναι σαφές ποιοί εἶναι ἐντός καί ποιοί ἐκτός τῆς Ἐκκλησίας, άρα είναι σαφές ότι αυτοί που ακολουθούν και υποστηρίζουν την αίρεση και την πλάνη είναι εκτός Εκκλησίας.

5) Τόν Οἱκουμενισμό δέν κηρύσσει «γυμνῇ τῆ κεφαλῇ» μόνον ὁ πατριάρχης Βαρθολομαῖος, ἀλλά «ἐπάνω ὄρους κειμένη» καί ἡ ψευδοσύνοδος τῆς Κρήτης, τό ἀνώτατο ὄργανο διοικήσεως καί διαποιμάνσεως τῆς Ἐκκλησίας καί ὅλοι οἱ ὑπογράψαντες καί οἱ συμφωνοῦντες μέ τίς ἀποφάσεις της, δηλαδή ἡ συντριπτική πλειοψηφία τῶν ἐπισκόπων τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, άρα κηρύττει τον οικουμενισμό η συντριπτική πλειοψηφία των επισκόπων, οι οποίοι ακολουθούν και υποστηρίζουν την αίρεση (βλ. 4) και οι οποίοι είναι εκτός Εκκλησίας όπως και οι μνημονεύοντες αυτούς (βλ. 2).

6) Δέν ἔχει μολυνθῇ ὅλη ἡ Ἐκκλησία ἀπό τήν αἵρεση, καί δέν εἶναι ἄκυρα τά μυστήρια, ἐκεῖ ὅπου μνημονεύονται αἱρετίζοντες ἐπίσκοποι, ὅπως ἰσχυρίζονται κάποιοι ἀδιάκριτα καί διασπαστικά.

Η Εκκλησία ποτέ δεν μολύνεται. Εκκλησία είναι οι έχοντες αποτειχισθεί και είναι αυτοί που δεν μολύνονται από την αίρεση. Η διδασκαλία της Ορθοδόξου Εκκλησίας του Θεανθρώπου Χριστού, διατυπωθείσα υπό των Αγίων Αποστόλων υπό των Αγίων Πατέρων, υπό των Αγίων Συνόδων, περί των αιρετικών είναι η εξής: Αι αιρέσεις δεν είναι Εκκλησία, ούτε δύνανται να είναι Εκκλησία. Δια τούτο δεν δύνανται αυταί να έχουν τα Άγια Μυστήρια, ιδιαιτέρως δε το Μυστήριον της Ευχαριστίας, το Μυστήριον τούτο των Μυστηρίων. Διότι ακριβώς η Θεία Ευχαριστία είναι το παν και τα πάντα εν τη Εκκλησία... (Αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς, βλ. 1, κατεγνωσμένη αίρεση-οικουμενισμός).

7) Συνιστᾶται στούς πιστούς νά ἀποφεύγουν νά ἐκκλησιάζονται ὅπου λειτουργοῦν ἤ μνημονεύονται φανεροί αἱρετικοί οἰκουμενιστές, ἐπίσκοποι καί ἱερεῖς ήταν η πρόταση του π. Θ. Ζήση για την ημερίδα του Ωραιοκάστρου. Μπορούν οι πιστοί να εκκλησιάζονται στους μη φανερούς οικουμενιστές που σιωποῦν καί οὔτε καταδικάζουν τις αποφάσεις της συνόδου οὔτε τίς ἀποδέχονται ἀλλά «ποιοῦν τήν νῆσσαν»; Τότε γιατί κατηγορώνται οι σιωπώντες (μη φανεροί οικουμενιστές) πως συγκατατίθενται στην αίρεση; H σιωπή (συνεχίζει ο π. Θ. Ζήσης) σημαίνει συγκατάθεση καί ἀποτελεῖ κατά τόν Ἅγιο Γρηγόριο τόν Παλαμᾶ τό τρίτο εἶδος τῆς ἀθεΐας, και πως τό βιβλίο τῆς Ἀποκαλύψεως μᾶς λέγει ὅτι στά θέματα τῆς Πίστεως δικαιολογεῖται νά εἶναι κανείς εἴτε ψυχρός εἴτε θερμός· ἀκόμη καί τούς ψυχρούς τούς ἀνέχεται ὁ Θεός, τούς ἀντέχει τό «στομάχι» Του· τούς χλιαρούς, τούς προσαρμοσμένους, τούς διπλωμάτες, τούς «ναί καί ὄχι», δέν τούς ἀντέχει· τούς ἀποβάλλει, τούς ξερνᾶ.

Έχεις πονηρές σκέψεις;

Αγ. Ιωάννη του Χρυσόστομου

Έχεις πονηρές σκέψεις;

Μην τις προφέρεις με λόγια· άφησέ τες να ησυχάζουν μέσα σου και γρήγορα εξαφανίζονται.

  Είμαστε άνθρωποι και πολλές φορές κάνουμε πολλές πονηρές, απρεπείς και αισχρές σκέψεις.

  Αλλά ας μην αφήνουμε να γίνονται οι σκέψεις λόγια, ώστε, πιεζόμενες προς τα κάτω, να εξασθενίζουν και να χάνονται. Γιατί, όπως ακριβώς όταν ρίξει κανείς μέσα σε λάκκο διάφορα άγρια θηρία και τον φράξει από πάνω, τα πνίγει εύκολα, ενώ αν αφήσει κάποιο άνοιγμα, για να αναπνέουν λίγο, τα ανακουφίζει πολύ και δεν τα αφήνει να χαθούν, αλλ’ αντίθετα τα εξαγριώνει περισσότερο, έτσι γίνεται και με τις πονηρές σκέψεις.

      Όταν γεννηθούν μέσα μας, αν φράξουμε το δρόμο τους προς τα έξω, τις εξαφανίζουμε γρήγορα. Αν όμως τις εξωτερικεύσουμε με λόγια, και αυτές τις κάνουμε πιο δυνατές, αφού επιτρέψαμε να αναπνεύσουν με τη γλώσσα, και γρήγορα πέφτουμε από τη συνήθεια των αισχρών λόγων στα βάραθρα των παράλογων πράξεων.

Πηγή

«Σήμερα οι άνθρωποι ζητούν να τους αγαπήσουν και γι’ αυτό αποτυγχάνουν. Το σωστό είναι να μην ενδιαφέρεσαι αν σε αγαπούν, αλλά αν εσύ αγαπάς τον Χριστό και τους ανθρώπους. Μόνο έτσι γεμίζει η ψυχή».

Άγιος Πορφύριος

Πηγή

Να προσεύχεστε ο ένας για τον άλλον για να θεραπευθείτε

Έλεγαν για τον αββά Μάρκο τον Αιγύπτιο ότι έμεινε τριάντα χρόνια χωρίς να βγεί απ΄ το κελί του. Ο πρεσβύτερος συνήθιζε να πηγαίνει και να του κάνει την Θεία Λειτουργία.

Ο διάβολος όμως βλέποντας την ενάρετη υπομονή του ανδρός, σοφίστηκε να τον ρίξει στον πειρασμό της κατάκρισης. Έτσι έκανε κάποιον δαιμονισμένο να πάει στον Γέροντα για να του ζητήσει τάχα την προσευχή του.


Αυτός λοιπόν ο δαιμονισμένος πριν από κάθε άλλο λόγο είπε στον Γέροντα: «Ο πρεσβύτερός σου μυρίζει αμαρτία. Μην τον αφήσεις άλλη φορά νά ’ρθει κοντά σου».

Και ο θεόπνευστος άνθρωπος του είπε: «Παιδί μου, όλοι τη βρωμιά την πετούν έξω και εσύ μου την έφερες εδώ; Η Γραφή λέει: Μην κρίνετε για να μην κριθείτε (Ματθ. 7,1).
Αλλά αν είναι αμαρτωλός ο Κύριος θα τον σώσει. Είναι μάλιστα γραμμένο στην Αγία Γραφή: Να προσεύχεστε ο ένας για τον άλλον για να θεραπευθείτε (Ιακ. 5,16)». 

Και πάνω στον λόγο αυτό, προσευχήθηκε και έδιωξε τον δαίμονα από τον άνθρωπο και τον έστειλε υγιή.

Πηγή

Περί σκληροκαρδίας

Κυριακή ΙΑ΄ Ματθαίου:

Περί σκληροκαρδίας

(Αγ. Λουκάς Κριμαίας)

Ποιός άνθρωπος δεν θα θυμώσει και δεν θα δια­μαρτυρηθεί ακούγοντας την παραβολή του κακού δού­λου στον οποίο ο Κύριος του συγχώρεσε ένα μεγάλο χρέος ενώ αυτός δεν ήθελε να συγχωρέσει στον πλη­σίον του ένα μικρό; Ταράζεται η καρδιά μας όταν βλέπουμε τις χειρό­τερες εκδηλώσεις των παθών και της αμαρτωλότητας των ανθρώπων. Σωστά είπε ο προφήτης Δαβίδ: «Και ερρύσατο την ψυχήν μου εκ μέσον σκύμνων, εκοιμήθην τεταραγμένος υιοί ανθρώπων, οι οδόντες αυτών όπλα και βέλη, και η γλώσσα αυτών μάχαιρα οξεία» (Ψαλ. 56, 5). Και δεν το λέει για τους φονιάδες και τους κακούργους αλλά για μας τους απλούς ανθρώ­πους. Εμάς μας αποκαλεί λιοντάρια και λέει ότι τα δόντια μας είναι όπλα και βέλη και η γλώσσα ακο­νισμένο σπαθί. Και το σπαθί είναι όργανο του φόνου.

Αν η γλώσσα μας είναι σαν το αιχμηρό σπαθί τό­τε μπορούμε να την χρησιμοποιήσουμε για να φο­νεύουμε τους ανθρώπους. Και όντως πολλές φορές το κάνουμε και δεν θεωρούμε τους εαυτούς μας δολοφό­νους. Πληγώνουμε την καρδιά του πλησίον με συκο­φαντία και ψέμα, προσβάλλουμε τη δική του ανθρώ­πινη αξιοπρέπεια, ταράζουμε την καρδιά του με κακο­λογία΄ αυτό δεν είναι πνευματικός φόνος;

Ακούμε πως κάποιος από τους γνωστούς ανθρώ­πους μοιχεύει και θυμώνουμε μ’ αυτόν. Δεν είναι δύ­σκολο να θυμώνεις με τους άλλους. Δύσκολο είναι να θυμώνεις με τον εαυτό σου. Έχουμε

ΕΝΑ ΑΠΟ ΤΑ 11 ΨΕΜΑΤΑ ΤΗΣ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗΣ ΤΗΣ Ι.Μ. ΦΛΩΡΙΝΗΣ ΠΡΕΣΠΩΝ ΚΑΙ ΕΟΡΔΑΙΑΣ

ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΛΑΟ

«ΟΥΔΕΙΣ ΔΙΚΑΖΕΤΑΙ ΑΝΑΠΟΛΟΓΗΤΟΣ»

ΕΝΑ ΑΠΟ ΤΑ 11 ΨΕΜΑΤΑ ΤΗΣ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗΣ ΤΗΣ Ι.Μ. ΦΛΩΡΙΝΗΣ ΠΡΕΣΠΩΝ ΚΑΙ ΕΟΡΔΑΙΑΣ

Για να πληροφορηθείτε όλοι την πάσαν αλήθεια

Όπως γνωρίζετε ψέμα είναι μια πρόταση που λέγεται από κάποιον με σκοπό να πείσει το κοινό του ότι είναι αληθής, ενώ ο ίδιος συνειδητά γνωρίζει ότι η πρόταση είναι αναληθής. Επίσης ξέρετε ότι τα ψέματα έχουν πολλές υποκατηγορίες. Μία υποκατηγορία ψέματος εμφανίζεται όταν κάποιος εσκεμμένα δεν δίνει απαντήσεις σε ερωτήματα με σκοπό ή την ελπίδα, το κοινό του να πιστέψει αυτό που ο ίδιος θέλει.

  Παράδειγμα: 1ο : «Μετὰ πολλού πόνου και θλίψεως ανακοινώνουμε στο πλήρωμα της Μητροπόλεώς μας και ιδιαίτερα της Επαρχίας Εορδαίας τα διατρέξαντα κατὰ την πανήγυρι της Ιεράς Μονής Αγίας Παρασκευής Μηλοχωρίου 25-26.7.2017. Επειδὴ απὸ καιρού οι λειτουργούντες ιερομόναχοι της Μονής προέβησαν στην λεγόμενη «αποτείχισι», δηλαδή διέκοψαν την μνημόνευσι του ονόματος του επισκόπου των στην λειτουργία,

Ένα φρικτό δίλημμα

Γιατί εγκατέλειψα τον παπισμό

Ιεροδιάκονος Παύλος Μπαγεστέρ-Κονβαλιέρ  

Ένα φρικτό δίλημμα

    Η μεταστροφή μου στην Ορθοδοξία άρχισε μια μέρα, που διόρθωνα τους καταλόγους της βιβλιοθήκης του μοναστηριού στο οποίο ανήκα. Το μοναστήρι αυτό είναι του Τάγματος του Αγίου Φραγκίσκου και βρίσκεται στην πατρίδα μου την Ισπανία.

Ενώ ταξινομούσα διάφορα παλαιά έγγραφα σχετικά με την Ιερά Εξέταση, έπεσε στα χέρια μου ένα έγγραφο αληθινά καταπληκτικό, χρονολογούμενο από το έτος 1647. Στο έγγραφο αυτό αναφερόταν μια απόφασις της Ιεράς Εξετάσεως, που αναθεμάτιζε ως αιρετικό κάθε χριστιανό ο οποίος θα τολμούσε να πιστεύση, να παραδεχθή και να μεταδώση σε άλλους το ότι ο Απόστολος Παύλος στηριζόταν στο αποστολικό κύρος του.

     Επρόκειτο για ένα εύρημα φρικτό, που δε μπορούσε να χωρέση ο νούς μου. Σκέφθηκα αμέσως, για να καθησυχάσω την ψυχή μου, ότι ίσως επρόκειτο για

Πηγή

Ο Δημητριάδος Ιγνάτιος θεωρεί πως οι σκοποί για το μάθημα των θρησκευτικών επετεύχθησαν….

    

    Εφ’ όλης της ύλης συνέντευξη στην εφημερίδα «Κιβωτός Ορθοδοξίας» και στην δημοσιογράφο Μαίρη Ορφανίδη παραχώρησε ο Σεβ. Μητροπολίτης Δημητριάδος κ. Ιγνάτιος (17/8/2017). Το μάθημα των θρησκευτικών, οι σχέσεις Κράτους – Εκκλησίας, η ίδρυση μουσουλμανικού τεμένους στην Αττική, η Μεγάλη Σύνοδος της Ορθοδοξίας, είναι μερικά από τα θέματα της συνέντευξης, το πλήρες κείμενο της οποίας έχει ως εξής:

Κ.Ο.: Το μάθημα των θρησκευτικών αποτέλεσε φέτος ένα καυτό θέμα ανάμεσα στην Πολιτεία και στην Εκκλησία. Ποια είναι η θέση σας για το ζήτημα και πώς εκτιμάτε τις κινήσεις, στις οποίες προέβη τόσο ο Αρχιεπίσκοπος και η Ιεραρχία, όσο και η Πολιτεία;

Δημητριάδος Ιγνάτιος: Το μάθημα των Θρησκευτικών δεν αποτελεί αντικείμενο προβληματισμού μόνον για την Εκκλησία και την Πολιτεία. Αφορά ολόκληρη την Ελληνική κοινωνία. Πρόκειται για τη δυνατότητα των παιδιών της πατρίδας μας να μαθαίνουν για

«ΟΡΙΑ ΠΑΤΕΡΩΝ ΜΕΤΕΘΗΚΑΣ;»

(Μ. Βασίλειος – Ερμηνεία στον 61^ο Ψαλμό)

 Τοῦ Ν. ΣΑΚΑΛΑΚΗ

    Ο Μ. Βασίλειος στην Ερμηνεία του 61^ου Ψαλμού, για το στίχο «Ότι συ αποδώσεις εκάστω κατά τα έργα αυτού», εννοιολογεί τη διατύπωσή του ως εξής: «Έθλιψας τον αδελφόν; Εκδέχου το ίσον. Άρπασας τα των υποδεεστέρων; κατεκονδύλισας πένητας; κατήσχυνας εν λοιδορίαις; εσυκοφάντησας; κατεψεύσω; αλλοτρίοις επεβούλευσας γάμοις; επιώρκησας; όρια Πατέρων μετέθηκας; κτήμασιν ορφανών επήλθες; χήρας εξέθλιψας; την παρούσαν ηδονήν των εν επαγγελίαις αγαθών προετίμησας; Εκδέχου τούτων την αναμέτρησιν. Οία γαρ σπείρει έκαστος, τοιαύτα και θερίσει».

Συνοψίζει περιεκτικά την αμαρτία, ως θεοποιημένη θέληση του ανθρώπου, που εκτρέπει την ανθρώπινη ελευθερία από την θεολογική βάση της, που είναι οι εντολές-θέλημα του Αγίου Τριαδικού Θεού.

Διακρίνουμε βαθιές θεολογικές διευκρινήσεις στο βασικό πεδίο του προσωπικού αγώνα, που οφείλει να διαμορφώνει κάθε ορθόδοξος στα όρια της Εκκλησίας. Να τονίσουμε, ότι για το Μ. Βασίλειο και για όλους τους Πατέρες, η Ορθόδοξη Εκκλησία είναι η Εκκλησία του Χριστού και όχι μια «Ανατολική» έκφραση της Χριστιανικής πίστεως, όπως δέχεται σήμερα η παναίρεση του Οικουμενισμού. Επαναλαμβάνει την εντολή της Αγίας Γραφής: «Μη μέταιρε όρια αιώνια, α έθεντο οι Πατέρες σου» (Παροιμίες–Κβ, 28). Στην Ορθοδοξία όταν λέμε «Όρια Πατέρων», εννοούμε την εμπειρία του ορώντος τον Θεόν, την ανέκφραστη αυτή αλήθεια-εμπειρία της Θεώσεως, όπως συνέβη με τον Απόστολο Παύλο, ο οποίος στον παράδεισο άκουσε άρρητα λόγια, που δεν μπορεί ανθρώπινη γλώσσα να τα διατυπώσει.

Αναζητούνται Μακκαβαίοι. Αυτούς φοβούνται οι Οικουμενιστές".

  Αναζητούνται Μακκαβαίοι

«Γρηγορεῖτε, στήκετε ἐν τῇ πίστει, ἀνδρίζεσθε,

κραταιοῦσθε» (Α΄ Κορ. 16,13)

Ἀδαμάντιος Τσακίρογλου

    Ὁλόκληρος ὁ ἀρχαῖος ἑλληνικὸς κόσμος θαύμαζε τὴν ἀνδρεία ὡς μοναδικὴ ἀρετή, ποὺ δὲν ἔχει μέτρο καὶ βαθμίδες, δηλαδὴ δὲν ὑπάρχει λίγη ἢ πολὺ ἀνδρεία. Ὁ θαυμασμὸς αὐτὸς προερχόταν ἀπὸ τὴν αὐτόβουλη δράση της καὶ τὴν πηγὴ τῆς ἀνδρείας, τὴν ἐλευθερία καὶ τὸ ἐπακόλουθο της τὴν αὐταπάρνηση γιὰ τὸ κοινὸ καλό, γιὰ τὴν πόλη. Κατὰ τὸν Ἀριστοτέλη ἡ ἀνδρεία βρίσκεται μεταξὺ τῆς θρασύτητας καὶ τῆς δειλίας καὶ ἐπειδὴ ἡ ἀνδρεία ὡς ψυχικὴ ἀρετὴ εἶναι ἐπακόλουθο τῆς ἐλευθερίας τοῦ ἀνθρώπου, ὀφείλει ὁ ἀνδρεῖος νὰ πράττει ἐνσυνείδητα, ἑκούσια, καὶ ἀμετάβλητα, ἀσυμβίβαστα (Ἠθικὰ Νικομάχεια A 1105 a 32 – b 1, B 111). Ὁ δάσκαλός του ὁ Πλάτων γράφει στὴν «Πολιτεία» του (429a8-430c6) μεταξὺ ἀλλων: «Ἡ ἀνδρεία λοιπὸν εἶναι ἡ διαφύλαξη τῶν πεποιθήσεων ποὺ ἔχουν διαμορφωθεῖ μέσω τῆς παιδείας σχετικὰ μὲ τὸ τί εἶναι σεβαστὸ καὶ πρέπον (ἰδεῶδες). Καὶ λέγοντας διαφύλαξη αὐτῶν τῶν πεποιθήσεων, ἐννοῶ τὸ νὰ τὶς προστατεύει κανεὶς καὶ νὰ τὶς κρατᾶ ἀκέραιες καὶ στὶς λύπες καὶ στὶς χαρὲς καὶ στοὺς κινδύνους καὶ νὰ μὴν τὶς βγάζει ἀπὸ τὴν ψυχή του».

Ἐὰν αὐτὴ ἡ διαφύλαξη τῶν πεποιθήσεων γιὰ τοὺς ἀρχαίους ἴσχυε ὡς προϋπόθεση γιὰ τὴν διαφύλαξη τῆς πολιτείας καὶ τῶν κοινῶν ἀγαθῶν, ἂς ἀναλογιστοῦμε πόσο ἰσχύει αὐτὸ γιὰ τοὺς Χριστιανοὺς γιὰ τὴν διαφύλαξη τῆς πίστεως καὶ τῆς προσωπικῆς σωτηρίας. Χριστιανὸς καὶ δειλὸς δὲν νοεῖται. Διότι ὁ δειλὸς δὲν ὁμολογεῖ οὔτε ὑπερασπίζεται τὴν πίστη του. Οἱ Ἅγιοι τοῦ Θεοῦ συνέχεια πρότρεπαν τοὺς πιστοὺς νὰ εἶναι ἀνδρεῖοι καὶ ἰσχυροί: «Κανεὶς καὶ τίποτα νὰ μὴ σὲ φοβίζει. Κι ἂν ἀκόμη εἶναι ἀναρίθμητοι οἱ ἐχθροί, δαίμονες καὶ ἀσεβεῖς ἄνθρωποι, ὁ δικός μας ὑπερασπιστὴς εἶναι ἰσχυρότερος», κήρυττε ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος. «Τὸ λοιπόν, ἀδελφοί μου, ἐνδυναμοῦσθε ἐν Κυρίῳ καὶ ἐν τῷ κράτει τῆς ἰσχύος αὐτοῦ. ἐνδύσασθε τὴν πανοπλίαν τοῦ Θεοῦ πρὸς τὸ δύνασθαι ὑμᾶς στῆναι πρὸς τὰς μεθοδείας τοῦ διαβόλου· ὅτι οὐκ ἔστιν ἡμῖν ἡ πάλη πρὸς αἷμα καὶ σάρκα, ἀλλὰ πρὸς τὰς ἀρχάς, πρὸς τὰς ἐξουσίας, πρὸς τοὺς κοσμοκράτορας τοῦ σκότους τοῦ αἰῶνος τούτου, πρὸς τὰ πνευματικὰ τῆς πονηρίας ἐν τοῖς ἐπουρανίοις» γράφει ὁ Παῦλος (Ἐφεσ. 6, 10-12).

Ἡ Ἁγία Γραφὴ εἶναι γεμάτη ἀπὸ πρότυπα ἀνδρείας, ἀπὸ πρότυπα πρὸς μίμηση. Ἕνα

"Η βία ενάντια στους Ορθοδόξους που αντιστέκονται στον οικουμενισμό, είναι ένα ακόμα δείγμα πού βρίσκεται η πλάνη"

ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΟΣ    ΣΚΟΤΑΔΙΣΜΟΣ

Πελίτης Ιωάννης, Θεολόγος

   Έχοντας προηγηθεί η καταλήστευση της δημόσιας και της ιδιωτικής περιουσίας μας –αίμα και ιδρώτας γενεών– με υπογραφές προδοτικές για ένα χρέος πολλαπλάσιο του πραγματικού, που οδήγησε χιλιάδες σε αυτοκτονία, μπορούσαν να σωθούν κάποιοι από αυτούς με λίγη εκκλησιαστική φροντίδα και ακολουθώντας η πλημμύρα από αλλόφυλους οργανωμένους να μας υποτάξουν, μονό ο Χριστός και η ψυχή μας έμειναν, που δεν μπορούν να πάρουν αν δεν το επιτρέψουμε (Αγ. Κοσμάς).

    Αλλά ακριβώς εκεί βρίσκεται ο στόχος. Όταν άρχισε ο λαός να γονατίζει απ’ την ολόπλευρη επίθεση πολιτικών, δημοσιογράφων, συνδικαλιστών, τραπεζιτών, που συνόδευαν κήρυκες του αθεϊσμού, της αγραμματοσύνης, της διαστροφής και της δουλείας, κάποια αλλά χέρια ρασοφορεμένα, κάρφωσαν πισώπλατα την πίστη, την καρδιά του, με γραφίδες που υπέγραψαν ως εκκλησίες τις αιρέσεις. Δηλαδή εξίσωσαν βλάσφημα τον Αληθινό Θεό με τους ψευτόθεους, απεμπολώντας το αίμα αμέτρητων μαρτύρων, που θυσιάστηκαν γι΄ αυτή την πίστη και αγνοώντας άπειρες ψυχές στον άδη εξαιτίας της πλάνης των αιρέσεων.

    Τελικός σκοπός η εξαφάνιση της Εκκλησίας του μοναδικού Θεανθρώπινου οργανισμού και πολιτισμού, που εγγυάται αιώνια ζωή με αναμφισβήτητα σημεία. Πριν από χρόνια δήλωναν σε παπικό περιοδικό, οι

Η μη μνημόνευση ενός οικουμενιστού επισκόπου «ανάκλησις εστίν από της εκπτώσεως και επάνοδος εις οικείωσιν του Θεού»

«Ο 15^ος  Κανόνας  ως  Θεία  Οικονομία»

(Η οικονομία ανάκλησις εστιν από της εκπτώσεως – Μ. Βασίλειος)

Τοῦ Ν. ΣΑΚΑΛΑΚΗ

Είναι αλήθεια, ότι η Κτίση–Φύση είναι μια διαλεκτική ενότητα αντιθέσεων. Ο άνθρωπος, χωρίς να παύει τη σχέση του με τους φυσικούς νόμους, ως προερχόμενοι από την Θεία ενέργεια, ως μια προέκταση του Πνευματικού Νόμου του Τριαδικού Θεού, τους υπερβαίνει αφού ποιοτικά μεταβαίνει από το «κατά φύσιν» εις το «υπέρ φύσιν» (Αγ. Μάξιμος Ομολογητής). Όλη η Οικονομία της σωτηρίας γίνεται από τη Ζωοποιό Θεία Τριάδα. Όλες δηλ. οι γνωστές και άγνωστες σε μας ενέργειες του Θεού για τη σωτηρία μας είναι Τριαδοκεντρικές (Θεία Οικονομία).

         Ο Μ. Βασίλειος στην ερμηνεία του ΚΗ΄ Ψαλμού υπογραμμίζει: «Μετά την ώδε οικονομίαν υπό την κρίσιν αχθήσεται» δηλ. «Μετά το παρόν σχέδιο του Θεού θα οδηγηθούν εις κρίσιν (οι άνθρωποι)».

Γενικά, η έννοια «οικονομία–σχέδιο» είναι μια λαμπρή εκδήλωση της ανθρώπινης λογικότητας, δώρο του Τριαδικού Θεού στον άνθρωπο, για τη συνειδητή προσαρμογή του στο βιοφυσικό περιβάλλον.

Η επιδίωξη στόχων και η εκλογή κατάλληλων μέσων μπορούν,

Μητρόπολη Φλωρίνης: "Ένα "γκέτο" εκδίωξης ευλαβών αγωνιστών"!!!

ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΜΙΛΤΙΑΔΗ ΣΤΑΥΡΟΠΟΥΛΟΥ ΠΡΟΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟ ΚΑΙ ΝΥΝ ΠΡΩΤΟΣΥΓΚΕΛΛΟ ΦΛΩΡΙΝΗΣ

  Την παρακάτω επιστολή έστειλα μέσω εμαιλ στην Ιερά Μητρόπολη Φλωρίνης, την Δευτέρα 31/7/2017.

     Απευθυνόταν στον μητροπολίτη Φλωρίνης π.Θεόκλητο και στον πρωτοσύγκελλο π. Νικηφόρο Μανάδη.

   Δεν είχα μέχρι σήμερα (Παρασκευή 4 Αυγούστου) καμία απάντηση, οπότε επικοινώνησα τηλεφωνικά (γύρω στις 11 πμ) με την μητρόπολη (2385028860). Με συνέδεσαν με τον αρμόδιο, κάποιον που μου συστήθηκε ως π. Αναστάσιος Γκερτσάνης, και μου επιβεβαίωσε ότι το παρέλαβαν.

    Τον ρώτησα αν παραδόθηκε το εμαιλ μου στους αποδέκτες (μητροπολίτη και πρωτοσύγκελλο) και μου απάντησε: "το τι θα το κάνουμε είναι δική μας δουλειά".

     Μετά από αυτή την απάντηση που άφηνε υπονοούμενα για το που κατέληξε το εμαιλ μου, του ζήτησα να πρωτοκολληθεί το εμαιλ μου και να μου δοθεί ο Αριθμός Πρωτοκόλλου, ως οφείλουν να κάνουν ως δημόσια υπηρεσία (δεν είχα καμία τέτοια πρόθεση εξ αρχής, ήταν ένα προσωπικό μήνυμα, αλλά με τέτοια απάντηση, που αφήνει υπονοούμενα ότι μπορεί ένα επώνυμο εμαιλ να μην φθάσει ποτέ στον παραλήπτη του, επειδή έτσι το έκρινε ένας υπάλληλος, ζήτησα πλέον να ασκήσω τα δικαιώματα μου ως πολίτης).

    Εδώ θα σχολιάσω ότι αυτό δυστυχώς συμβαίνει σε αρκετές μητροπόλεις: δεν μπορείς να επικοινωνήσεις με τον μητροπολίτη αν δεν έχεις περάσει το "face control" του παρατρεχάμενου.

      Η απάντηση του υπαλλήλου (π. Αναστασίου Γκερτσάνη):

     "ΔΕΝ πρωτοκολλούμε εμαιλ. Στείλτε το εγγράφως!"

    Του εξήγησα ότι το εμαιλ σε όλο το δημόσιο αποτελεί επίσημη αλληλογραφία, ότι επικοινώνησα από το σταθερό μου τηλέφωνο για να πιστοποιήσω την ταυτότητα μου αλλά επανέλαβε το ίδιο σχολιάζοντας ότι εγώ "δεν καταλαβαίνω"!

    Ε λοιπόν αφού για να φθάσει κάποιο μήνυμα στον πρωτοσύγκελλο ή στον δεσπότη, είναι τόσο δύσκολο, αναγκάζομαι να δημοσιοποιήσω το έγγραφο, με την

Νέα τάξη Πραγμάτων – Δαλάι Λάμα: Όλες οι θρησκείες είναι αγάπη – Θα ήθελα την έδρα του ΝΑΤΟ στην Μόσχα

του Άγγελου Ρούσσου

Με μπροστάρη τον Δαλάι Λάμα ξετυλίγεται το σενάριο τς πανθρησκείας και της νέας τάξης πραγμάτων. Έχοντας προχωρήσει ένα βήμα παραπέρα από την συνηθισμένη αγαπολογία του Πάπα Φραγκίσκου ο επκεφαλής των Βουδιστών τονίζει πως όλες οι θρησκείες στέλνουν μήνυμα για την αληθινή διδασκαλία της αγάπης, της συγχώρεσης και της ανεκτικότητας….
Στο Δελχί, πραγματοποιήθηκε πρόσφατα για πρώτη φορά συζήτηση του Δαλάι Λάμα XIV με Ρώσους ειδικούς που μελετούν τη φύση

Θέσις π. Ευθυμίου Τρικαμηνά ως προς την διένεξι ιστολογίων...

Θέσις π. Εὐθυμίου Τρικαμηνᾶ

ὡς πρὸς τὴν διένεξι μεταξὺ ἀποτειχισμένων ἱστολογίων καὶ εἰδικὰ ὡς πρὸς τὸ ἱστολόγιο «Ὁμολογία» τοῦ κ. Ὀδυσσέα Τσολογιάννη

   Κατὰ καιροὺς μοῦ ἀποστέλλονται σὲ φωτοτυπίες κείμενα, τὰ ὁποῖα περιέχουν ἀντιπαραθέσεις μεταξὺ ἀποτειχισμένων ἱστολογίων, καὶ δὴ τῶν ἱστολογίων «Πατερικὴ Παράδοση», «Ὁμολογία», «Παιδαγωγὸς» κ.λπ., καθὼς καὶ ἀντιπαραθέσεις μεταξὺ προσώπων.

    Ἐπειδὴ εἶναι γνωστὸ ὅτι λειτουργῶ μιὰ φορὰ τὸν μῆνα εἰς τὸ ἐκκλησάκι τοῦ ἁγίου Μάρκου τοῦ Εὐγενικοῦ εἰς τὴν Σουρωτή, τὸ ὁποῖο ἀνήκει εἰς τὸν κ. Ὀδυσσέα Τσολογιάννη καὶ ἐπίσης, ἐπειδὴ εἶναι γνωστὸ ὅτι εἰς τὸν κ. Τσολογιάννη ἀνήκει τὸ ἱστολόγιο «Ὁμολογία», τὸ ὁποῖο δημοσιεύει καὶ κάποιες ὁμιλίες μου ποὺ πραγματοποιοῦνται εἰς αὐτὸ τὸ ἐκκλησάκι, καὶ προκειμένου νὰ μὴν φανῆ ἢ δοθῆ ἡ λανθασμένη ἐντύπωσι ὅτι συμφωνῶ μὲ τὴν γραμμὴ καὶ τὸν τρόπο ἀντιμετωπίσεως τῶν θεμάτων τῆς ἀντιπαραθέσεως μὲ αὐτὸ τὸ ἱστολόγιο, ἀναφέρω τὰ ἑξῆς, τὰ ὁποῖα ἀποτελοῦν θέσεις μου καὶ γραμμή μου τώρα καὶ εἰς τὸ μέλλον.

   1. Εἰς τὸ ἐκκλησάκι τοῦ ἁγίου Μάρκου τοῦ Εὐγενικοῦ προσεκλήθην νὰ λειτουργῶ ἀπὸ τὸν κ. Ὀδυσσέα Τσολογιάννη καὶ τὸ ἀπεδέχθην, ἐφ’ ὅσον ὁ ἴδιος εἶχε ἀποτειχιστεῖ ἀπὸ τοὺς Οἰκουμενιστὲς Ἐπισκόπους καί, βέβαια, στὸ ἐκκλησάκι δὲν λειτουργοῦν πλέον Οἰκουμενιστὲς κληρικοί.

   2. Τὸ ὅτι ἐλειτουργοῦσα εἰς αὐτὸ τὸ ἐκκλησάκι χάριν τῶν ἀποτειχισμένων ἀδελφῶν, καὶ ἐφ’ ὅσον δὲν ὑπῆρχαν ἀκόμα ἀποτειχισμένοι κληρικοὶ στὴν περιοχὴ αὐτή, δὲν ἐσήμαινε διόλου βέβαια, ὅτι συμφωνοῦσα καὶ μὲ τὴν γραμμὴ καὶ τὶς θέσεις καί, ἰδίως, τὸν τρόπο ἐκφράσεως καὶ ἀντιμετωπίσεως τοῦ ἱστολογίου «Ὁμολογία» τοῦ κ. Τσολογιάννη.

   3. Πολλὲς φορὲς ἔκανα ὑποδείξεις εἰς τὸν κ. Ὀδυσσέα Τσολογιάννη γιὰ διάφορα θέματα, γιά τέτοιου εἴδους ἀντιπαραθέσεις του μὲ ἄλλα ἱστολόγια ἢ καὶ μὲ συγκεκριμένα