(Μ. Βασίλειος – Επιστολή (99) προς
κόμητα Τερέντιο)
Τοῦ Ν. ΣΑΚΑΛΑΚΗ
Οι προσπάθειες πολλών Γερόντων και
πνευματικών να διατηρήσουν το εκκλησιαστικό status quo σε νέο επίπεδο
πνευματικής ισορροπίας με τον οικουμενισμό, τους θέτει εκτός πατερικής γραμμής, εκτός
Εκκλησίας, όπως τονίζει ο Μ. Βασίλειος.
Για Εκκλησιαστική κοινωνία χωρίς παραμορφωμένη την ορθή πίστη,
γράφει ο Μ. Βασίλειος στην επιστολή του. Υπογραμμίζει την ορθή πίστη ως τον
θεμελιώδη δογματισμό, ως την θεμελιώδη προϋπόθεση εκκλησιαστικής ενότητας–κοινωνίας,
ως την στάση που καθορίζει τον πιστό ως μέλος της αληθινής Εκκλησίας.
«Την πίστιν ετυμολογητέον, την περί το όν στάσιν
της ψυχής ημών», παρατηρεί ο Κλήμης Αλεξανδρείας.
Με απλά λόγια: «Την πίστη πρέπει να την
ετυμολογήσουμε, ως τη στάση της ψυχής μας απέναντι στο όν».
Με δεδομένο αυτό το ετυμολογικό της πίστεως και
την πλούσια θεολογική παράδοση της Εκκλησίας, ο Μ. Βασίλειος καθορίζει την
Εκκλησιαστική ενότητα–κοινωνία.
Στην επιστολή του γράφει σχετικά: «Και παρουσιάσαμεν
εις αυτόν (τον Ευστάθιον) τας περί της πίστεώς του κατηγορίας, όσας
του απευθύνουν οι οπαδοί του Θεοδότου, και ηξιώσαμεν, εάν μεν ακολουθεί την
ορθήν πίστιν, να μας το καταστήση φανερόν, δια να διατηρήσωμεν κοινωνίαν μαζί
του, εάν δε είναι διαφορετικά διατεθειμένος, να γνωρίζη καλά ότι και ημείς θα
είμεθα διαφορετικοί απέναντί του».
Καθώς ο θεολογικός δέκτης μας μετακινείται από την
Αποστολική εποχή στο σήμερα, με σημαντικό σταθμό στους Πατέρες, συναντάει τους σημερινούς Ορθοδόξους(;) Ιεράρχες, που παραβλέπουν την ορθότητα της πίστεως
και



















