Ὁδοιπορικὸ στὴ Σερβία:  Συνάντηση μὲ τὴν Ὀρθοδοξία

Εὐλαβικὸ προσκύνημα

στὶς σύγχρονες ἐπίγειες «κατακόμβες»

Δρόμοι χωρὶς μποτιλιάρισμα, μικρά, φτωχά, ζωντανὰ χωριουδάκια, ἀνθρώπινα· καὶ τὸ τοπίο πράσινο, βλάστηση συνεχὴς καὶ πυκνή· χορταίνουν τὰ μάτια, ἠρεμεῖ ἡ καρδιά· μιὰ μικρὴ ἀποζημίωση αὐτοῦ τοῦ κουραστικοῦ ταξιδιοῦ μὲ προορισμὸ τὴν Σερβία καὶ τὶς σύγχρονες κατακόμβες της, ποὺ ἀποφασίσαμε νὰ κάνουμε μὲ δυὸ αὐτοκίνητα, ἑλλαδίτες ἀπὸ τὴν Ἀθήνα, τὸ Αἴγιο καὶ τὸ Βόλο.

Τὸ τοπίο εὐλογημένο σὲ παρασέρνει νὰ σιγοψάλεις «οὐκ ἐλάτρευσαν τὴν κτίση οἱ θεόφρονες, ἀλλὰ τὸν κτίσαντα»· καὶ ἡ καρδιὰ ἀναμένει ν’ ἀντικρύσει τὶς σύγχρονες κατακόμβες· τὶς ἐπίγειες «κατακόμβες» ποὺ δημιούργησαν οἱ ἀνάλγητες οἰκουμενιστικὲς διώξεις «ὀρθοδόξων ποιμένων» καὶ ἡ σθεναρὰ ἀντίσταση ἑνὸς ἀσθενικοῦ ἀνθρώπου, τοῦ διωκόμενου Σέρβου ἐπισκόπου Ἀρτεμίου, μὲ τοὺς ἡρωϊκοὺς μοναχοὺς καὶ μοναχές, ποὺ ἀψήφισαν τὰ πάντα γι’ Αὐτὸν ποὺ δημιούργησε τὰ πάντα.

Πρὶν γνωρίσουμε ἀπὸ κοντὰ τὰ πράγματα, ζωγραφίζαμε μὲ τὴ φαντασία τὴν πιθανὴ εἰκόνα ποὺ θὰ συναντούσαμε: κάποιους αὐστηροὺς –κυρίως γέρους– μοναχούς, ποὺ ἡ ἄσκηση, τὰ χρόνια, τὰ σκληρὰ πολεμικὰ γεγονότα, οἱ ἀπάνθρωπες Νεοταξικὲς πρακτικές, θὰ εἶχαν αὐλακώσει τὸ σῶμα τους, τὸ πρόσωπο καὶ κυρίως τὴν ψυχή τους, καὶ θὰ τοὺς εἶχαν μεταβάλει σὲ ἀπόκοσμους, καχύποπτους, ὅσο κι ἀσυμβίβαστους ἀνθρώπους, ἕτοιμους νὰ δώσουν ἄλλη μιὰ μάχη μ’ ἐκείνους ποὺ θὰ ἐπιβουλευθοῦν τὸ τελευταῖο ἀγκωνάρι ποὺ ἔχουν γιὰ προσκέφαλο, τὸ κεραμίδι ποὺ ἀπέμεινε στερνὸ σύμβολο ἑνὸς «οἴκου ἄοικου».

Μὰ ὅταν φτάσαμε στὶς κατοικίες τους, συναντηθήκαμε μὲ τὸ ἀπρόσμενο. Ἀντὶ γιὰ σκληραγωγημένους γέρους καὶ ἀγέλαστες γερόντισσες, ἀντικρίσαμε μὲ ἔκπληξη νεότατους μοναχοὺς καὶ μοναχές, ποὺ τὸ μαῦρο τους ράσο τόνιζε πολλαπλασίως τὰ φωτεινά, χαρούμενα πρόσωπά τους· νέους καὶ νέες, ποὺ σὰν μόλις τώρα νὰ ἐπέστρεψαν ἀπὸ κάποιο σπουδαστήριο ἢ νὰ τελείωσαν τὴ διδακτορική τους διατριβή. Καλύτερα· σὰν μόλις νὰ γύρισαν ἀπὸ κάποια κατανυχτικὴ ὁλονυχτία, στὴν ὁποία γεύτηκαν θεῖες ἐμπειρίες.

Μᾶς χαιρετοῦσαν μὲ ἕνα ἀνυπόκριτο αὐθορμητισμό, σὰν νὰ μᾶς γνώριζαν χρόνια· ὅπως τὸ ἴδιο αὐθόρμητα δάκρυσαν μετὰ ἀπὸ λίγο, καθὼς τραγουδοῦσαν πονεμένα τραγούδια τῆς χαμένης τους πατρίδας, τοῦ Κοσσόβου, ἀπ’ τὸ ὁποῖο δὲν τοὺς ξερίζωσαν οἱ Ἀλβανοὶ φρουροί, ἀλλὰ οἱ πρώην σχολάζοντες πατριοὶ ποιμένες καὶ οἱ πατριαρχεύοντες τοποτηρητὲς τῆς Παγκοσμιοποίησης καὶ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ.

Κι ἀνάμεσα στοὺς μοναχοὺς καὶ τὶς μοναχές, καὶ μπρός τους, καὶ δίπλα τους ὁ ἐπίσκοπος Ἀρτέμιος. Ἁπλός, χαριτωμένος, ποὺ λόγω τοῦ ὕψους του χανόταν ἀνάμεσά τους, «μικρὸς τῇ ἡλικίᾳ», «ὑψηλὸς ταῖς φρεσί». Χωρὶς καμία γοητεία, στόμφο, φαντασία, δύναμη, ἐξουσία. Μὲ φανερὴ τὴ σφραγῖδα τῆς Παύλειας αὐτοσυνειδησίας: «πάντα ἰσχύω ἐν τῷ ἐνδυναμοῦντί με Χριστῷ».

π. Ἀθανάσιος Μυτιληναῖος:

«Ὁλόκληρη ἡ Ὀρθοδοξία μοιάζει νὰ κοιμᾶται»

«Οἱ ταγοὶ τοῦ λαοῦ –Πατριάρχαι καὶ Ἀρχιεπίσκοποι– προδίδουν τὴν Ἐκκλησία χωρὶς δισταγμὸ ἀνοίγουν τὴν πόρτα στὸν Οἰκουμενισμό»

(Ὁμιλία εἰς τὸν προφ. Ἡσαΐα, ἀριθ. 85, 1997, Ἱ. Μ. Παντοκράτορος)

«...Καὶ μία ὁλόκληρη τοπικὴ Ἐκκλησία μπορεῖ νὰ καθεύδει καὶ νὰ ἔχει ἀνάγκη αὐτῆς τῆς ἀφυπνίσεως. Θὰ λέγαμε ἀκόμη, ἂν ξεχωρίσουμε πρόσωπα μόνο, ὅτι καὶ σὲ ὁλόκληρη τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία (ὅπως θὰ συμβεῖ καὶ συμβαίνει ἤδη στὰ ἔσχατα, διότι εἴμεθα στὴν περιοχὴ τῶν ἐσχάτων, ἐν ὄψει τοῦ ἐρχομοῦ τοῦ ἀντιχρίστου), ὁλόκληρη ἡ Ἐκκλησία νὰ εἶναι σὲ μιὰ κατάσταση ναρκώσεως, ἔξω ἀπὸ πρόσωπα, ἔξω ἀπὸ πρόσωπα -τὸ λέγω δυὸ φορές-, τὰ ὁποῖα θὰ εἶναι σὲ κατάσταση ἐγρηγόρσεως.

Ὁ Χριστὸς πόσες φορὲς τὸ εἶπε: «Γρηγορεῖτε καὶ προσεύχεσθε, ἵνα μὴ εἰσέλθητε εἰς πειρασμόν». Αὐτὸ τὸ «γρηγορεῖτε» εἶναι ἀναγκαιότατον σύνθημα πρὸς τὴν Ἐκκλησίαν· καὶ βέβαια δὲν γρηγοροῦν ὅλοι οἱ ἄνθρωποι· μακάριοι ὅμως οἱ γρηγοροῦντες. Καὶ τοῦτο διότι ἔρχεται φοβερὴ ἐποχή. Ζοῦμε τὴν ἐποχὴ αὐτή, ἔχουμε εἰσέλθει στὴν περιοχὴ αὐτῆς τῆς φοβερῆς ἐποχῆς.

Ἔτσι, ὅταν θὰ ἀρχίσει νὰ ἁπλώνεται –καὶ ἁπλώνεται– ὁ Οἰκουμενισμὸς καὶ στὴν πατρίδα μας, καὶ στὰ Πατριαρχεῖα μας, –τὸ ἀκούσατε ἄραγε;– καὶ στὰ πατριαρχεῖα μας, καὶ στὶς Ἀρχιεπισκοπές μας, τότε δὲν εἶναι ἀπέξω ὁ ἐχθρός· καὶ ὅταν ἡ τελευταία, θὰ λέγαμε, πράξη εἶναι ὁ Οἰκουμενισμός, καὶ θὰ εἶναι ἐργαλεῖο στὰ χέρια τοῦ ἀντιχρίστου, συνεπῶς, δὲν πρέπει νὰ εἴμεθα ξύπνιοι; Ναί, πρέπει, ἀλλὰ οἱ πολλοὶ μπορεῖ νὰ μὴ εἶναι ξύπνιοι. Ἔτσι θὰ λέγαμε, ὅτι μοιάζει κάποτε ὁλόκληρη ἡ Ὀρθοδοξία νὰ κοιμᾶται, ὅταν Πατριάρχαι καὶ Ἀρχιεπίσκοποι μπορεῖ νὰ τὴν προδίδουν. Ναί. Τότε μοιάζει μ’ ἐκεῖνο τὸ πλοιάριο στὸ ὁποῖο ὁ Χριστὸς κάποτε ἐκοιμᾶτο. Ἐκεῖνο τὸ πλοιάριο μὲ τοὺς μαθητὰς εἶναι τύπος τῆς Ἐκλλησίας...

ΕΡΩΤΗΜΑ ΓΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

ΤΟ ΣΧΙΣΜΑ ΤΩΝ ΠΑΛΑΙΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΩΝ

ΕΓΙΝΕ ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗΝ ΑΦΕΤΗΡΙΑ ή ΕΞ ΑΙΤΙΑΣ

ΤΗΣ ΙΔΙΑΣ ΤΗΣ ΑΙΡΕΣΗΣ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ;

Πρόσφατα διάβασα ἕνα μέρος ἀπὸ στὸ ὀγκῶδες ἐξ 924 σελίδων ἀποτελούμενο, βιβλίο τοῦ ἀνήκοντος στὸ Παλαιὸ Ἡμερολόγιο-Ἑορτολόγιο Ἀριστοτέλη Δελήμπαση, μὲ τίτλο «Πάσχα Κυρίου», προσπαθώντας νὰ διελευκάνω, ποιά ἐπιχειρήματα ἐπεκαλοῦντο οἱ πρῶτοι ὀπαδοὶ τοῦ Παλαιοῦ Ἡμερολογίου. Μὲ ἔκπληξη παρατήρησα, ὅτι τὰ στοιχεῖα ποὺ ὁ ἴδιος ὁ συγγραφέας παραθέτει, ὁδηγοῦν στὸ συμπέρασμα, ὅτι ἡ διαμαρτυρία καὶ ἀποχώρησή τους ἀπὸ τὴν ἑλλαδικὴ Ἐκκλησία δὲν ἑδράζεται στὸ ὑπάρχον καίριο σημεῖο τῆς αἱρέσεως ποὺ κηρύττεται μὲ τὴν Ἐγκύκλιου τοῦ 1920, ἀλλὰ στὸ δευτερεῦον σημεῖο (τὴν «ἀφετηρία», ὅπως θεωροῦν τὴν ἀλλαγὴ τοῦ Ἡμερολογίου· τὴν ἐπιστροφὴ δὲ σ’ αὐτὸ θέτουν ὡς «κύριον σκοπόν»).

Ἂν λοιπόν, καὶ οἱ ἴδιοι γράφουν αὐτὰ καὶ εἶναι πράγματι ἔτσι, τίθεται πάλι ἐπὶ τάπητος τὸ ἐρώτημα: δικαιολογεῖται ἀπὸ τοὺς Ἱεροὺς Κανόνες ἡ δημιουργία ἄλλης Συνόδου, μόνο καὶ μόνο γιὰ τὴν ἀλλαγὴ τῶν 13^ων ἡμερῶν; Καὶ γιατὶ χρησιμοποιήθηκε γιὰ τὴν δημιουργία τοῦ σχίσματος τὸ ἐλάσσον (τὸ Ἡμερολογιακὸ) καὶ ὄχι τὸ μεῖζον, ἡ αἵρεση; Γιατὶ προσπαθοῦν νὰ ἀποδείξουν ὅτι ἀποτελεῖ πρώτιστο θέμα καὶ αἵρεση ἡ Ἡμερολογικὴ ἀλλαγή, τὸ Ἡμερολόγιο ποὺ καμία Οἰκουμενικὴ Σύνοδος δὲν δογματοποίησε καὶ ἐλαχιστοποιοῦν ἢ δείχνουν νὰ ἀγνοοῦν, γι’ αὐτὸ καὶ δὲν τὴν ἐπικαλοῦνται, τὴν ἀλλοίωση τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκλησιολογίας; Γιὰ τὸ Ἡμερολόγιο, θὰ ἐδικαιολογεῖτο κατ’ ἀρχάς, διαμαρτυρία καὶ ἀντίδραση, ὅπως καὶ γιὰ ἄλλες σποραδικὲς ἀντικανονικὲς ἐνέργειες (π.χ. συμπροσευχές ποὺ δὲν ἔχουν γίνει καθεστώς), ἀλλ’ ὄχι σχίσμα. Αὐτοί, ὅμως, ἑστίασαν τὴν προσοχή τους στὶς 13 ἡμέρες. Καὶ τὴν αἱρετικὴ Ἐγκύκλιο τοῦ 1920 τὴν ἐπικαλέστηκαν ὡς δευτερεῦον στοιχεῖο καὶ ἐκ τῶν ὑστέρων ἔδωσαν πράγματι τὴν διάσταση ποὺ ἔχει.

Ἔκδηλα σημάδια κοπώσεως, ἐνῶ ἡ αἵρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ μαίνεται

Φιλορθοδοξος Ενωσις «Κοσμας Φλαμιατος»

Εδρα: Βασ. Ηρακλειου 30, 546 24 Θεσσαλονικη, Τηλ. 697-2176314

E-Mail: kflamiatos@yahoo.gr ― Ενημερωτικο Δελτιο 15/2011

Ἔκδηλα σημάδια κοπώσεως, ἐνῶ ἡ αἵρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ μαίνεται

Κουράστηκαν ἢ ἀδιαφοροῦν οἱ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοὶ

καὶ σιωπηλὰ παραδίδονται στὸν Οἰκουμενισμό;

Οἱ ποιμένες καινοτομοῦν (στὸ ἔργο τῆς καθοδηγήσεως

τῶν πιστῶν) ὡς πρὸς τὴν ἀντιμετώπιση τῆς αἱρέσεως

Τὸ ἐρώτημα εἶναι κρίσιμο: Ὅταν ἐμφανιζόταν μία αἵρεση, οἱ ἅγιοι Πατέρες ἔμεναν ἱκανοποιημένοι μόνο μὲ κάποια στιγμιαία διαπίστωση καὶ μία πρόχειρη ἐνημέρωση γιὰ τὴν ὕπαρξή της; Καὶ μετὰ σταματοῦσαν νὰ ἐνημερώνουν τοὺς πιστοὺς καὶ νὰ στηρίζουν τὴν ἀποκρουσή της, νὰ ἀποκαλύπτουν τὶς αἱρετικὲς κακοδοξίες καὶ νὰ τὶς ἐλέγχουν; Ἔχουμε, ἄραγε, παραδείγματα ἁγίων ποὺ ἄρχιζαν τὸν ἀγῶνα ἐναντίον τῶν αἱρετικῶν καὶ κατόπιν ἔδειχναν σημάδια κοπώσεως, καθὼς ὑφίσταντο τὸ μαρτύριο τῆς περιφρόνησης, τῆς λοιδορίας, τῆς συκοφαντίας καὶ τῶν διωγμῶν ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς; Ὀπισθοχωροῦσαν καὶ ἐγκατέλειπαν τὸν ἀγῶνα ἤ πολεμοῦσαν ὡς λιονταρόψυχοι ἀγωνιστὲς οἱ ἅγιοι, ἀψηφώντας κακουχίες, διωγμούς, ἐξορίες, ἀκόμα καὶ τὸν θάνατο;

Μήπως ὁ Μ. Ἀθανάσιος ἀπόκαμε διωκόμενος 16 περίπου χρόνια ἀπὸ τοὺς Ἀρειανούς; Μήπως ὁ ἅγιος Μάξιμος σιώπησε μπροστὰ σὲ Αὐτοκράτορα καὶ Πατριάρχες, μπροστὰ σὲ μίαν ὁλόκληρη αὐτοκρατορία; Μήπως ἄλλοι ἅγιοι ἀδιαφόρησαν καὶ σιώπησαν δραστηριοποιουμένης καὶ ἐπελαυνούσης τῆς αἱρέσεως;

Η πνευματική ζωή κατακτάται μόνο με πόνο

Η ουσία της πνευματικής ζωής

Η κυοφορία του Ιησού μέσα μας φέρνει ωδίνες

π. Αθανάσιου Μυτιληναίου

(Ομιλία 48 στην Αποκάλυψη, κεφ. ιβ΄. Απόσπασμα)

Η δευτέρα εικόνα (στο σημείο αυτό της Αποκαλύψεως) είναι η Εκκλησία. Φεύγουμε από το ιστορικό πρόσωπο της Υπεραγίας Θεοτόκου και πηγαίνουμε στην Εκκλησία. Σε πλείστες προφητείες της Παλαιάς Διαθήκης, έχουμε ταύτισιν και ταυτοχρόνως διάκρισιν του προσώπου της Υπεραγίας Θεοτόκου και της Εκκλησίας σε πάρα πολλές προφητείες, όπως κι εδώ.

Αν μου πείτε, γιατί ταυτίζεται και ταυτοχρόνως διακρίνεται η Υπεραγία Θεοτόκος με την Εκκλησία, θα σας απαντούσα: Η Υπεραγία Θεοτόκος, έδωσε την σάρκα της την οποία δανείστηκε ο θείος Λόγος, περιεβλήθη, έγινε άνθρωπος και ήρθε. Αυτήν τη σάρκα του ο Χριστός τη δίνει τώρα στον κόσμο για να σωθεί. Και λέγει: ελάτε να φάτε την σάρκα μου και να πιείτε το αίμα μου. «Λάβετε, φάγετε». Αλλά όταν τρώμε την σάρκα του Χριστού, γινόμαστε σώμα Χριστού. Ξέρουμε όμως από την Αγία Γραφή –το λέγει δια πολλών ο απόστολος Παύλος– ότι η Εκκλησία είναι το σώμα του Χριστού· αλλ’ αυτό το σώμα του Χριστού, που είναι η  Εκκλησία, που είναι οι πιστοί –και είναι η Εκκλησία γιατί γίνονται κοινωνοί του σώματος του Χριστού–, είναι το σώμα που πήρε ο Χριστός από την Υπεραγίαν Θεοτόκον. Να, γιατί η Εκκλησία ταυτίζεται με την Υπεραγία Θεοτόκο. Ταυτίζεται, αλλά ταυτοχρόνως διακρίνεται.

Οικουμενισμός και Σιωνισμός

■ Απαιτείται να γνωρίσουμε την Αποκάλυψη

για να μην πλανηθούμε από τον Αντίχριστο,

που θα αναδυθεί από την άβυσσο των βεβυθισμένων

στο σκοτάδι της αγνωσίας του Θεού ανθρώπων,

που παραβαίνουν ασυστόλως τις Εντολές Του.

■ «Οικουμενισμός, ο δούρειος ίππος του Αντιχρίστου.

■ Τον Οικουμενισμό υπηρέτησαν και υπηρετούν

ορθόδοξοι κληρικοί, ανωτάτων μάλιστα βαθμών».

Οικουμενισμός και Σιωνισμός

Τα τελευταία προδρομικά σχήματα της ελεύσεως του Αντιχρίστου

π. Αθανάσιου Μυτιληναίου

Ομιλία 45 στην Αποκάλυψη, κεφ. ια΄. Απόσπασμα (Η ομιλία έγινε το 1982)

Όταν η χάρις του Χριστού φύγει από το μέσον, τότε θα εμφανισθεί ο Άνομος (=ο Αντίχριστος). Ο Χριστὸς δεν αφήνει ακόμη τον Αντίχριστον να φανεί. Τον εμποδίζει. Θάρθει όμως κάποια στιγμή, ένεκα της αμετανοησίας των ανθρώπων, όταν θα έχει πληθυνθεί η αμαρτία εις υπερθετικόν βαθμόν, που πια θα είμεθα Σόδομα και Γόμορρα, τότε θα αρθεί η προστασία του Χριστού και τότε ευθύς θα εμφανισθεί ο Αντίχριστος.

Επάνω σ’ αυτό στηρίζεται φαίνεται και ο άγιος Ιερώνυμος ο οποίος λέγει τα εξής… «Όταν η ομοφυλοφιλία που υπήρχε στα Σόδομα πληθυνθεί καθ’ υπερβολήν και ξεχυθεί εις τους δρόμους, χωρίς ντροπή, όπως τότε εις τα Σόδομα…, τότε θα γίνει η Δευτέρα του Χριστού Παρουσία… Θα έρθει ο Αντίχριστός…, το «θηρίον»· …και λέγεται «θηρίον» για την αιμοβορίαν του.

Αν ρωτήσετε, όμως, σε τί θα μας χρησίμευε αυτή η γνώση, η περιγραφή του Αντιχρίστου; Θα ήταν πάρα πολύ σπουδαίον. … Πρέπει να ξέρουμε μετ’ ακριβείας τα χαρακτηριστικά του Αντιχρίστου, ώστε –όταν θα εμφανισθεί– να μη μας πλανήσει… Ο Αντίχριστος θα εμφανισθεί άγιος, άκακος, φιλάνθρωπος· όταν αναλάβει την εξουσίαν θα πει: να δώσουμε ψωμί στους φτωχούς, να μην υπάρχει φτωχός στον κόσμο. Θα κάνει θαύματα, θα θεραπεύει τους αρρώστους.

ΠΡΑΕΙΣ ΚΑΙ ΠΡΟΔΟΣΙΑ, ΠΕΝΘΟΣ ΚΑΙ ΠΡΟΣΔΟΚΙΑ

Φιλορθοδοξος Ενωσις «Κοσμας Φλαμιατος»

Εδρα: Βασ. Ηρακλειου 30, 546 24 Θεσσαλονικη, Τηλ. 697-2176314

E-Mail: kflamiatos@yahoo.gr ― Ενημερωτικο Δελτιο 14/2011

Ἡ συγγραφέας κ. Δάφνη Βαρβιτσιώτη, μᾶς ἐμπιστεύθηκε ἕνα ἀξιόλογο καὶ ἐπικαιρότατο ἄρθρο της, γιὰ τὸ περιοδικό «Κοσμᾶς Φλαμιᾶτος», μὲ ἡμερομηνία γραφῆς τὴν 9 Μαΐου 2011. Τὸ ἄρθρο δὲν ἦταν δυνατὸν νὰ δημοσιευθεῖ στὸ τελευταῖο τεῦχος τοῦ περιοδικοῦ μας (θὰ δημοσιευθεῖ στὸ ἑπόμενο)· ἐπειδή, ὅμως, γράφτηκε σὲ ἀναστάσιμη περίοδο, ἔπρεπε νὰ δοθεῖ στὴ δημοσιότητα πρὶν λήξει ἡ ἀναστάσιμη περίοδος,γι’ αὐτὸ τὸ προδημοσιεύουμε μὲ τὸ σημερινὸ Ἐνημερωτικὸ Δελτίο.

Ἡ κρισιμότητα τῶν περιστάσεων ἀναγκάζει τὴν συγγραφέα νὰ ἀποτυπώσει στὸ ἄρθρο, μὲ ὠμὴ ἐγερτήρια ἀντικειμενικότητα (ποὺ θὰ τρομάξει ὅσους δὲν ἦσαν «ἕτοιμοι ἀπὸ καιρὸ») τὴν τραγικότητα τῶν καταστάσεων, τὸ ἐσώτατο πένθος ποὺ οἱ «πραεῖς» Ἕλληνες βιώνουν γιὰ τὴν προδοσία τῶν ἡγετικῶν ὁμάδων τῆς πατρίδος· ἐκείνων ποὺ διαφεντεύουν καταστροφικὰ καὶ καννιβαλικὰ τὸ μέλλον τοῦ γένους μας καὶ πού, βέβαια, αὐτὴ ἡ ἐσχάτη προδοσία βυθίζει νομοτελειακὰ τοὺς ἴδιους στὴν κόλαση ποὺ ἑτοιμάζουν γιὰ τοὺς ἄλλους.

Παρ’ ὅλ’ αὐτά, ὅποιος διασώζει ἀκόμα ὀρθόδοξα ἀναστάσιμα βιώματα, νιώθει νὰ διαπερνᾶ τὸ κείμενο τὸ φῶς τῆς Πίστεως, σὰν τὸ ἀναστάσιμο φῶς, ποὺ καταυγάζει «οὐρανόν τε καὶ γῆ καὶ τὰ καταχθόνια», ὅπως θὰ ψάλλουμε σήμερα γιὰ τελευταία φορὰ στὴν ἀπόδοση τοῦ Πάσχα.

Θεσσαλονίκη, 31 Μαΐου 2011

«Φιλορθόδοξος Ἕνωσι “Κοσµᾶς Φλαµιᾶτος”»

ΠΡΑΕΙΣ ΚΑΙ ΠΡΟΔΟΣΙΑ, ΠΕΝΘΟΣ ΚΑΙ ΠΡΟΣΔΟΚΙΑ

Τῆς κ. Δάφνης Βαρβιτσιώτη, Ἱστορικοῦ-Ἀρχαιολόγου

«Ἡ παγκοσμιοποίηση δὲν εἶναι σουλτανάτο·

εἶναι πανδαιμόνιο καννιβαλισμοῦ».

Ἐφέτος οἱ Ἕλληνες ἑώρτασαν τὴν Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου μὲ τὴν συνειδητοποίηση ὅτι ἡ Ἑλλάς, ἡ κοιτὶς τοῦ εὐρωπαϊκοῦ πολιτισμοῦ καὶ ἡ μήτρα τῆς Ὀρθοδοξίας –ἀλλὰ καὶ ἡ πέμπτη πλουσιωτέρα χώρα τοῦ κόσμου (ἰδίως σὲ ὀρυκτά)– καταρρέει, προδομένη ἐκ τῶν ἔνδον, ἀπὸ τὶς πάσης φύσεως καὶ ἐπιπέδου ἡγεσίες της.

Γιὰ αὐτὸν τὸν λόγον, ἐφέτος καὶ γιὰ πρώτη φορά, οἱ Ἕλληνες δὲν κατόρθωσαν νὰ ἀποσείσουν ἀπὸ τὸ πνεῦμα καὶ ἀπὸ τὴν ψυχή τους, μετὰ τὴν τελετὴ τῆς Ἀναστάσεως, τὸ βάρος τῆς μνήμης τῆς προδοσίας τοῦ Ἰούδα τοῦ Ἰσκαριώτου. Ἀντιθέτως, ὅλοι μετέφεραν τὸ βάρος αὐτὸ στὴν καθημερινή τους ζωή, ὡς διαρκὲς ἐσωτερικὸ πένθος.

Πενθεῖ ὁ ἑλληνικὸς λαός, διότι αἰσθάνεται βαθύτατα προδομένος, ὡς πολίτης, ἀπὸ ἐκείνους στοὺς ὁποίους ἐμπιστεύθηκε τὴν Ἑλλάδα, τὴν διακυβέρνηση της, τὴν ἀκεραιότητά της, τὸν πλοῦτο καὶ τὴν ἐθνικὴ κυριαρχία της, τὴν διοίκηση τοῦ κράτους, τὴν διαχείριση τῶν οἰκονομικῶν του, ἀλλὰ καὶ τὴν δική του ἐνημέρωση, τὴν ἀσφάλειά του, καθὼς καὶ τὴν παιδεία, τὴν καλλιέργεια καὶ τὴν ψυχαγωγία τῶν παιδιῶν του. Βαθύτατα προδομένος αἰσθάνεται καὶ ὡς πιστός, ἀπὸ ὅσους ἔχουν ἀναλάβει, Θείᾳ Χάριτι, τὴν καθοδήγηση τοῦ πνεύματός του καὶ τὴν σωτηρία τῆς ψυχῆς του.

Η ΣΤΑΔΙΑΚΗ ΕΠΙΚΡΑΤΗΣΗ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ ΜΕ ΑΠΤΑ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΑ

Φιλορθοδοξος  Ενωσις  «Κοσμας  Φλαμιατος»

Εδρα: Βασ. Ηρακλειου 30, 546 24  Θεσσαλονικη, Τηλ. 697-2176314

E-Mail: kflamiatos@yahoo.gr  ―  Ενημερωτικο Δελτιο 12/2011

Η  ΣΤΑΔΙΑΚΗ  ΕΠΙΚΡΑΤΗΣΗ  ΤΟΥ  ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ

ΜΕ  ΑΠΤΑ  ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΑ

Τὸ 1975 ὁ νῦν ἐπίσκοπος Μπάτσκας

Εἰρηναῖος Μπούλοβιτς

Ξόρκιζε τὶς συμπροσευχές,

ἑπόμενος τῷ ἁγίῳ Ἰουστίνῳ Πόποβιτς.

Σήμερα τὶς προωθεῖ καὶ πρωτοστατεῖ σ’ αὐτές!

Στὸ περιοδικὸ «Κοινωνία» δημοσιεύτηκε τὸ 1975 (τ. 2^ο, σελ. 95-101) κείμενο μὲ τίτλο «Ὀρθοδοξία καὶ “Οἰκουμενισμός”. Μιὰ ὀρθόδοξος Γνωμάτευσις καὶ Μαρτυρία».  Τοῦ κειμένου αὐτοῦ (ποὺ ἐγράφη ἀπὸ τὸν ἅγιο Ἰουστῖνο Πόποβιτς, κατόπιν παρακλήσεως τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Σερβίας), προηγεῖται μιὰ εἰσαγωγὴ τοῦ ἀρχιμανδρίτου τότε, καὶ νῦν ἐπισκόπου Μπάτσκας, κ. Εἰρηναίου Μπούλοβιτς. Ἐκεῖ ὁ ὀρθόδοξος τότε κ. Εἰρηναῖος, συντασσόταν μὲ τὸν π. Ἰουστῖνο, πνευματικό του πατέρα, καὶ καυτηρίαζε τὶς συμπροσευχὲς μὲ τοὺς αἱρετικοὺς παπικούς, ὡς ἐνέργειες αὐστηρῶς ἀπαγορευμένες ἀπὸ τοὺς Ἱεροὺς Κανόνες, ἀπορρίπτοντας τὸ σχετικὸ αἴτημα τῶν παπικῶν γιὰ «κοινὰς συμπροσευχάς».

Τότε, λοιπόν, θεωροῦσε ὁ κ. Εἰρηναῖος ἀπαράδεκτες τὶς συμπροσευχὲς καὶ θεωροῦσε ὡς δογματικὲς ὑποχωρήσεις τὶς θεωρίες τῶν “κλάδων” καὶ τὰ περὶ “διαιρέσεως τῆς Ἐκκλησίας”· ἔγραφε: «εἶναι ἐξώφθαλμον ὅτι τὸ ὑπόβαθρον τῆς “οἰκουμενικῆς συνεργασίας” καὶ τῆς “οἰκουμενικῆς κοινῆς προσευχῆς” ἀποτελεῖ ἡ δυτικὴ ἐκκλησιολογία μετὰ τῆς ἐξ αὐτῆς προκυπτούσης θεωρίας περὶ τῶν “κλάδων”, ἤτοι περὶ “διαιρέσεως τῆς Ἐκκλησίας”, μετὰ τοῦ δογματικοῦ minimum καὶ τῶν δογματικῶν ὑποχωρήσεων μεταξὺ Ρώμης καὶ Γενεύης. Ὅτι δὲ ταῦτα πάντα, εἶναι ἀπαράδεκτα, διὰ τὸν π. Ἰουστῖνον, ὡς καὶ διὰ πάντα ὀρθόδοξον, εἶναι περιττὸν καὶ νὰ λεχθῇ».

ΟΙ ΕΣΚΕΜΜΕΝΕΣ ΣΥΚΟΦΑΝΤΙΕΣ

ΤΟΥ κ. ΤΕΛΕΒΑΝΤΟΥ περί ΠΡΟΤΕΣΤΑΝΤΙΣΜΟΥ

Ο κ. ΤΕΛΕΒΑΝΤΟΣ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΗΣΕ ΤΗΝ ΕΜΜΕΣΗ ΑΠΕΙΛΗ ΤΟΥ

ΟΤΙ ΘΑ ΜΑΣ ΒΓΑΛΕΙ ΠΡΟΤΕΣΤΑΝΤΕΣ ΑΝ ΔΕΝ ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΟΥΜΕ ΤΙΣ ΘΕΣΕΙΣ ΤΟΥ

ΠΕΡΙ ΔΙΑΚΟΠΗΣ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟΥ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗΣ

Αν κάποιος μου έλεγε πριν δυο χρόνια, ότι θα ερχόμουν σε ρήξη με τον κ. Τελεβάντο, θα τον κοιτούσα τουλάχιστον με κατανόηση. Να, όμως, που η ζωή μας επιφυλάσσει πολλές και δυσάρεστες εκπλήξεις. Παρόλο, λοιπόν, που δεν είχα καμία διάθεση να αντιπαρατεθώ στον κ. Τελεβάντο, και μάλιστα τη Μ. Εβδομάδα, αναγκάζομαι εκ των πραγμάτων, καθώς εξαπέλυσε εναντίον μου μια βαριά και αναπόδεικτη κατηγορία περί Προτεσταντισμού. Τον κ. Τελεβάντο δεν τον γνωρίζω προσωπικά, αλλά τον εκτίμησα για τα πρώτα κυρίως γραπτά του, όταν αναπάντεχα συμπαραστάθηκε από την Αμερική όπου ευρίσκεται, στον αγώνα μας εναντίον του Οικουμενισμού, ενώ οι περισσότεροι στην Ελλάδα τον αγνοούσαμε. Ο ίδιος είχε την πρωτοβουλία, μάλιστα, να μου τηλεφωνήσει και έκτοτε είχαμε τακτική επικοινωνία και συνεργασία.

Στὴ χθεσινὴ συνέντευξή του

Ὁ Πειραιῶς κ. Σεραφεὶμ ἐξ αιτίας τῆς Ἀποτείχισης

παρερμηνεύει τὸν ΙΕ΄ Κανόνα τῆς ΑΒ Συνόδου

Πάλι τάραξε τὰ νερὰ ὁ Μητροπολίτης Πειραιῶς κ. Σεραφείμ σὲ συνέντευξη ποὺ ἔδωσε στὸ Amen. Εἶπε πολλὲς ἀλήθειες, ἔκανε ρήξεις, ἀλλὰ ἔκανε οὐσιαστικὰ πίσω καὶ ἀλλοίωσε τὸ νόημα καὶ τὸν χαρακτῆρα ποὺ εἶχε ἡ «Ὁμολογίας Πίστεως κατὰ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ». Ἴσως γιατὶ αὐτὴ τὸν ἔφερνε ἀντιμέτωπο μὲ τὸν Πατριάρχη Βαρθολομαῖο, τὸν ὁποῖο ἀνωνύμως πλὴν σαφῶς ἡ «Ὁμολογία» ἐζωγράφιζε ὡς ἡγέτη τῶν οἰκουμενιστῶν, ὅπως καὶ ὁ ἴδιος ὁ Πατριάρχης ἀντελήφθη, καὶ γι’ αὐτὸ ἀπαίτησε ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος τὴν τιμωρία τῶν συγγραψάντων τὴν «Ὁμολογία».

Ὁ Πειραιῶς, ἀντίθετα, στὴν χθεσινὴ συνέντευξή του, ὡσὰν νὰ μὴ κατάλαβε ἐκεῖνο ποὺ καλῶς ἀντελήφθη ὁ κ. Βαρθολομαῖος, ἔπλεξε τὸ ἐγκώμιο τοῦ Πατριάρχη (ἀλλὰ καὶ τοῦ Αὐστραλίας Στυλιανοῦ), μὲ τὸ ἐπιχείρημα ὅτι ὁ Πατριάρχης εἶναι «πράγματι σταυρωμένος… μέσα στὸ βαθὺ καὶ σκληρὸ Κεμαλικὸ Τουρκικὸ καθεστώς»! Καὶ βέβαια, ἂν ἔτσι νομίζει, θὰ μποροῦσε νὰ ὁμιλεῖ γιὰ «σταυρωμένο» Πατριάρχη. Δὲν θὰ ἔπρεπε, ὅμως, νὰ ἀποφύγει νὰ μιλήσει ὁ κ. Σεραφεὶμ περὶ τῆς οἰκουμενιστικῆς δραστηριότητος τοῦ Πατριάρχη —ἀφοῦ γύρω ἀπὸ τὰ θέματα τοῦ Οἰκουμενισμοῦ περιεστρέφετο ἡ συζήτηση· δὲν θὰ ἔπρεπε νὰ ἀποκρύψει τὶς αἱρετικὲς θέσεις τοῦ Πατριάρχη, οἱ ὁποῖες καμιὰ σχέση δὲν ἔχουν μὲ τὴν διαφορετικὴ θρησκεία τῆς χώρας ποὺ διαμένει. Θὰ ἔπρεπε νὰ γνωρίζει, ὅτι δὲν ἀνάγκασε τὸν Πατριάρχη τὸ Τουρκικὸ καθεστὼς νὰ ἐκφράσει τὶς αἱρετικὲς θέσεις ποὺ ἔχουν καταγγελθεῖ ἐπανειλημμένως· ἡ διατύπωση τῶν θέσεων αὐτῶν, ἀποτελεῖ συνειδητὴ ἐπιλογή του, ἀπότοκος τῆς ἔνταξῆς του στὸ παπο-προτεσταντικὸ οἰκουμενιστικὸ κλάμπ.

ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΟ ΑΡΘΡΟ του κ. Π. Τελεβάντου: 

«ΑΝΑΦΟΡΑ ΣΤΗΝ ΑΠΟΤΕIΧΙΣΗ»

Δυστυχώς, και πάλι επεχείρησε ο κ. Τελεβάντος να καταφερθεί εναντίον μας για την αποτείχιση με αστήριχτα επιχειρήματα, άστοχες συγκρίσεις, αστείους παραλληλισμούς, κατηγορίες, προσωπικές αποφάνσεις και παραπληροφόρηση (π.χ. ότι τάχα «αποτειχιζόμαστε από τους επισκόπους για την παράβαση των Ιερών Κανόνων», ενώ γνωρίζει καλά ότι η αποτείχιση έγινε για αιρετικές θέσεις). Και επειδή δεν μπορεί να αμφισβητήσει τον ΙΕ΄ Ιερό Κανόνα, ο οποίος μιλά για αποτείχιση, επιτίθεται εναντίον μας έμμεσα και άμεσα, χρησιμοποιώντας τον π. Επιφάνιο, ως να είναι «ο διάδοχός του», αφού επικαλείται τα κείμενά του, τα οποία για ποιμαντικούς λόγους πριν μερικές δεκαετίες έγραψε και που δεν μπορούμε να ξέρουμε με σιγουριά ποιά θέση θα έπαιρνε σήμερα, στην οικουμενιστική έξαρση που παρατηρείται· εκτός αν ισχυρισθεί ο κ. Τ.Π. ότι γνωρίζει και τη σκέψη των τεθνεώτων.

Παραποιεί την πραγματικότητα γράφοντας πως «ο Οικουμενισμός ύστερα από περισσότερο από ένα αιώνα ζωής βρίσκεται στην πιο αντίξοη καμπή της ιστορίας του», τη στιγμή που όλοι οι πατέρες (στρατηγοί, όπως τους ονομάζει) έχουν επισημάνει το ακριβώς αντίθετο, πως δηλ. σήμερα ο Οικουμενισμός και οι οικουμενιστικές ενέργειες βρίσκονται σε έξαρση, έχουν φτάσει στο απροχώρητο, κρυφά έχουν φτάσει ακόμα και στο «κοινό ποτήριο» (αυτό έχουν αποκαλύψει ο π. Γ. Μεταλληνός, ο π. Θεόδωρος Ζήσης κ.ά).

ΕΓΙΝΕ ΚΡΥΦΑ Η ΕΝΩΣΗ ΤΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ;

Φιλορθοδοξος Ενωσις «Κοσμας Φλαμιατος»

Εδρα: Βασ. Ηρακλειου 30, 546 24 Θεσσαλονικη, Τηλ. 697-2176314

E-Mail: kflamiatos@yahoo.gr ― Ενημερωτικο Δελτιο 10/2011

ΕΓΙΝΕ ΚΡΥΦΑ Η ΕΝΩΣΗ ΤΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ;

Ἔλεγχος τοῦ αἱρετικοῦ Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου
καὶ τῶν αἰδημόνως σιωπούντων Ἐπισκόπων

Ἡ παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ραγδαίως μᾶς διαβρώνει.

Βεβήλωσαν καὶ τὴν Κυριακὴ τῆς Ὀρθοδοξίας,
ρίπτοντες τὰ ἅγια τοῖς κυσί!...

Προσφάτως¹ παρουσιάσαμε φωτογραφία ἀπὸ λειτουργία τῆς Κυριακῆς τῆς Ὀρθοδοξίας στὴ Γερμανία στὴν ὁποία ἐφαίνετο, ἀνάμεσα στοὺς «Ὀρθοδόξους» ἐπισκόπους καὶ ἱερεῖς, νὰ παραστέκεται καὶ ἕνας αἱρετικὸς ἱερωμένος (Καρδινάλιος) κρατώντας ὀρθόδοξη εἰκόνα, τὴν στιγμὴ μάλιστα ποὺ διαβαζόταν τὸ Συνοδικὸ τῆς Ὀρθοδοξίας. Καὶ ὡς γνωστὸν, τὸ “Συνοδικὸ” διακηρύττει τὴν αὐθεντικότητα τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεώς μας καὶ ὁριοθετεῖ κατὰ τρόπο ἀπόλυτο, ἀστασίαστο καὶ διαχρονικὸ τὴν Ἁγία Ὀρθοδοξία μας ἀπέναντι στὴν ὅποια κακοδοξία καὶ ἰδιαιτέρως στὴν αἵρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ· ἢ καλύτερα τὴν παναίρεση ἐκείνη ἡ ὁποία ἀποτελεῖ τὴν ἐπιτομὴ ὅλων τῶν αἱρέσεων ποὺ ἐπιχείρησαν νὰ ἀπο-ὀρθοδοξοποιήσουν τὴν στρατευομένη Ἐκκλησία μας κατὰ τὴν δισχιλιετῆ ἱστορία της.

ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΕ ΣΧΟΛΙΑ ΤΟΥ κ. Π. ΤΕΛΕΒΑΝΤΟΥ ΠΕΡΙ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΕΩΣ

Η ιστοσελίδα «Ορθόδοξο Παρατηρητήριο» προέβη σε επίθεση εναντίον μας με αφορμή την αποτείχιση. Η επίθεση αυτή δεν είχε κανένα θεολογικὸ επιχείρημα και συγχρόνως ήταν μη αναμενόμενη, αφού κάναμε ό,τι μας δίδασκαν μέχρι τώρα πνευματικοί πατέρες, εν οις και ο πνευματικός τους π. Σαράντης. Ως εκ τούτου αναγκασθήκαμε να απαντήσουμε. Το «Ο.Π.», όμως, φέρθηκε αντιδεολογικά, αφού δεν δημοσίευσε το απαντητικό κείμενό μας, που τελικά δημοσιεύτηκε σε άλλο blog.

Ταυτόχρονα με το «Ο.Π.» δεν παρέλειψε και ο κ. Π. Τελεβάντος (ο οποίος επί μήνες αντιτίθεται στην αποτείχιση) να αναρτήσει άρθρο με τίτλο «Μας λείπει πολύ ο Γέροντας Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος». Με αυτό, σχολίαζε αρνητικά την ενέργεια της αποτείχισης και μιλούσε υποτιμητικά και υβριστικά για όσους την πραγματοποίησαν, γράφοντας μεταξύ άλλων: «Πλείστες όσες ασχημίες, που συμβαίνουν σήμερα», όπως  «οι αποτειχίσεις …ούτε που θα απετολμούντο αν ήταν εν ζωή ο π. Επιφάνιος». Τώρα που αυτός λείπει «ο κάθε κατεργαρέος σηκώθηκε από τον πάγκο του και ασχημονεί ανενόχλητος»!

Ο ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΙΕΡΩΝΥΜΟΣ ΚΑΙ ΑΓΙΟΡΕΙΤΕΣ ΣΥΜΠΡΟΣΕΥΧΟΝΤΑΙ ΜΕ ΚΑΡΔΙΝΑΛΙΟ ΣΤΟ ΦΑΝΑΡΙ

Φιλορθοδοξος  Ενωσις  «Κοσμας  Φλαμιατος»

Εδρα: Βασ. Ηρακλειου 30, 546 24  Θεσσαλονικη, Τηλ. 697-2176314

E-Mail: kflamiatos@yahoo.gr  ―  Ενημερωτικο Δελτιο 9/2011

ΟΙ ΕΠΙΣΚΟΠΟΙ ΜΑΣ ΑΣΥΣΤΟΛΩΣ ΠΛΕΟΝ
ΣΥΜΠΡΟΣΕΥΧΟΝΤΑΙ

ΓΙΑ ΤΑ ΣΧΕΔΙΑ ΕΚΠΟΙΗΣΕΩΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

Ήδη εφαρμόζεται το 3^ο στάδιο του σχεδίου

  Όταν ο πάπας ήλθε στην Ελλάδα, παίζοντας κρυφτούλι και κρυπτόμενοι πίσω από το δάχτυλό τους, οι σταδιακώς, μεθοδικώς και καλώς εφαρμόζοντες τα οικουμενιστικά σχέδια επίσκοποί μας, προσπαθούσαν να διαψεύσουν ότι έγιναν συμπροσευχές με τον Πάπα. Εμφανιζόταν, τότε, τόσο ευαίσθητη και υψηλή η ορθόδοξη αυτοσυνειδησία τους, ώστε διερρήγνυαν τα ιμάτιά τους ορκιζόμενοι ότι δεν έγινε καμία συμπροσευχή, ούτε φανερά, ούτε κρυφά. Έτσι σήμερα, προστέθηκε στους συμπροσευχόμενους με αιρετικούς και ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος, στην Θ. Λειτουργία στο Φανάρι. Συμπροσευχόμενοι εκπρόσωποι της «Ρωμαιοκαθολικής, της Συροϊακωβιτικής,  της Αρμενικής Εκκλησίας», αλλά και εκπρόσωποι Ι. Μονών του Αγίου όρους: Μεγίστης Λαύρας, Βατοπαιδίου, Διονυσίου, Παντοκράτορος, Αγίου Παύλου, Ξενοφώντος και Γρηγορίου» (20 Μάρτιος 2011).

ΔΗΛΩΣΗ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΕΩΣ

ΔΗΛΩΣΗ  ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΕΩΣ  ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ  ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ

ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΙΡΕΤΙΖΟΝΤΕΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ

ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

Ἡ παναίρεση (κατὰ τὸν ἅγιο Ἰουστῖνο Πόποβιτς) τοῦ Οἰκουμενισμοῦ εἶναι μιὰ κατάσταση ὑπαρκτή, ποὺ οἱ ἐπίσκοποί μας ἀρνοῦνται νὰ ἐξετάσουν καὶ νὰ καταδικάσουν Συνοδικά. Εἶναι πρωτοφανὲς γεγονὸς στὴν δισχιλιετὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας, ἡ Ἱεραρχία νὰ σιωπᾶ ἐν καιρῷ αἱρέσεως καὶ νὰ συμπορεύεται δεκαετίες μὲ τὴν αἵρεση.

Ὡς φυσικὴ συνέπεια ἔρχεται ἡ ραγδαία ἐπικράτηση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ἡ ὁποία ἀλλοιώνει τὰ ὀρθόδοξα αἰσθητήρια τοῦ λαοῦ, διαγράφοντας ἀπὸ τὶς συνειδήσεις τῶν χριστιανῶν –διὰ καθημερινῶν λόγων καὶ πράξεων τῶν ἡγετῶν της– τὴν ὀρθόδοξη Παράδοση καὶ εἰσάγοντας  «νέα» δῆθεν ὁδὸ σωτηρίας, διάφορη ἀπὸ ἐκείνη τῶν Ἁγίων.

Ἡ σταδιακὴ ἐπικράτηση τῆς αἱρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ συντελεῖται μὲ τὴν ὑλοποίηση τῆς οἰκουμενιστικῆς Ἐγκυκλίου τοῦ Πατριαρχείου τοῦ 1920 καὶ ὅσων ἐφεξῆς δρομολογήθηκαν, ἀλλὰ καὶ ὅσων ἐθέσπισε ἡ Β΄ Βατικάνειος Σύνοδος. Αὐτὸ σημαίνει πὼς  σταδιακὰ γίνεται ἀλλαγὴ τῶν ἀρχῶν τῆς θεμελιώδους Πίστεως· ὅλο καὶ περισσότερο ἀμφισβητεῖται ὅτι ἡ Ἐκκλησία ταυτίζεται μὲ τὴν καθ’ ἡμᾶς Ἀνατολικὴ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία καὶ ἀποτελεῖ τὴν μοναδικὴ «κιβωτὸ τῆς Σωτηρίας» καὶ ἐμπεδώνεται στὶς συνειδήσεις τῶν πιστῶν ἡ θέση ὅτι ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία συναποτελεῖ μὲ τὶς αἱρετικὲς κοινότητες τῶν παπικῶν καὶ προτεσταντῶν (ὁρατῶς ἢ ἀοράτως) τὴν Ἐκκλησία.

Η ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΠΙΣΤΩΝ [πρώτο τμήμα]

Η ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ  ΠΙΣΤΩΝ

ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΙΡΕΤΙΖΟΝΤΕΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥΣ

ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

Α΄.

Ἡ παναίρεση (κατὰ τὸν Ἅγιο Ἰουστῖνο Πόποβιτς) τοῦ Οἰκουμενισμοῦ εἶναι μιὰ κατάσταση ὑπαρκτὴ καὶ ὄζουσα μέσα στὴν ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας. Οἱ ἐπίσκοποί μας, ὅμως, τὴν ἀποκρύπτουν, τὴν ἔχουν καταστήσει ἄσαρκη, ἄοσμη καὶ ἀόρατη, καὶ ἀρνοῦνται νὰ τὴν ἐρευνήσουν καὶ νὰ τὴν καταδικάσουν Συνοδικά.

Εἶναι πρωτοφανὲς γεγονὸς στὴν δισχιλιετὴ ἱστορία καὶ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας, σύσσωμη ἡ Ἱεραρχία νὰ σιωπᾶ ἐν καιρῷ αἱρέσεως ἢ νὰ συμπορεύεται ἐπὶ ἕνα σχεδὸν αἰῶνα μὲ τὴν αἵρεση, ἀντὶ νὰ ἔχει ἐξεγείρει τοὺς πιστοὺς γιὰ τὴν ἀνατροπή της. Οἱ τυχὸν σποραδικὲς φραστικὲς διαμαρτυρίες ἐνίων ἐξ αὐτῶν (ποὺ θὰ εἶχαν ἀξία κατὰ τὴν ἔναρξη τῆς αἱρέσεως) ἐλάχιστη πρακτικὴ ἀξία ἔχουν, τὴν στιγμὴ κατὰ τὴν ὁποία ἡ αἵρεση ὕπουλα ἔχει εἰσδύσει μέχρι τὸ μεδοῦλι τῶν συνειδήσεων κληρικῶν καὶ λαϊκῶν, εἴτε τὸ ἔχουν συνειδητοποιήσει εἴτε ὄχι, εἴτε συμμετέχουν φανερὰ σὲ ἐκδηλώσεις οἰκουμενιστικὲς εἴτε τὶς ἀνέχονται.

Ἡ σταδιακὴ ἐπικράτηση τῆς αἱρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ συντελεῖται μὲ τὴν ὑλοποίηση τῆς οἰκουμενιστικῆς Ἐγκυκλίου τοῦ Πατριαρχείου τοῦ 1920¹ καὶ ὅσων ἐφεξῆς δρομολογήθηκαν, ἀλλὰ καὶ ὅσων ἐθέσπισε ἡ Β΄ Βατικάνειος Σύνοδος. Αὐτὸ σημαίνει πὼς  σταδιακὰ γίνεται ἀλλαγὴ τῶν ἀρχῶν τῆς θεμελιώδους Πίστεως· ὅλο καὶ περισσότερο ἀμφισβητεῖται ὅτι ἡ Ἐκκλησία ταυτίζεται μὲ τὴν καθ’ ἡμᾶς Ἀνατολικὴ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία καὶ ἀποτελεῖ τὴν μοναδικὴ «κιβωτὸ τῆς Σωτηρίας», καὶ ἐμπεδώνεται στὶς συνειδήσεις τῶν πιστῶν ἡ θέση ὅτι ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία συναποτελεῖ μὲ τὶς αἱρετικὲς κοινότητες τῶν παπικῶν καὶ προτεσταντῶν (ὁρατῶς ἢ ἀοράτως)  τὴν Ἐκκλησία.

Η ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΠΙΣΤΩΝ [δεύτερο τμήμα]

Μετὰ ἀπὸ ὅλα αὐτὰ τὰ ὁποῖα παραθέσαμε καὶ μὲ δεδομένο τὴν ἀποτείχισή μας ἀπὸ τοὺς αἱρετίζοντες ἐπισκόπους, ἀποτείχιση ποὺ ἀποτελεῖ καὶ μιὰ μορφὴ ἔντονης διαμαρτυρίας, ποὺ στοχεύει στὴν ἐπιστροφὴ ὅλων μας στὴν σώζουσα Πίστη

Ζητοῦμε ἀπὸ τοὺς ἐπισκόπους νὰ κατανοήσουν ἐπὶ τέλους ὅτι, μὲ τὴν ἀνοχή τους, ἐπιτρέπουν νὰ ζοῦν καὶ νὰ κολυμποῦν οἱ πιστοὶ ἀνέμελοι μέσα στὴν αἵρεση (ποὺ οἱ Ποιμένες τους κατέστησαν ἀόρατη) καὶ ἔτσι διαφθείρεται ἡ ὀρθόδοξή τους συνείδηση καὶ τίθεται σὲ κίνδυνο ἡ σωτηρία τῶν πιστῶν, ὄχι τόσο (μόνο) ἀπὸ κάποιες αἱρετικὲς ὁμάδες ποὺ ἀριθμοῦν 10 καὶ 20 ὀπαδούς, ἀλλὰ κυρίως καὶ πρωτίστως ἀπὸ τὴν παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Ἡ εὐθύνη τῶν ἐπισκόπων, λοιπόν, γι’ αὐτὸ εἶναι τεράστια.

Γι’ αὐτὸ τοὺς  ζητοῦμε νὰ ἀποκηρύξουν κάθε τι ἀντι-εὐαγγελικὸ καὶ αἱρετικὸ ποὺ μὲ τὴ στάση τους διευκολύνουν καὶ ὅλοι ἀνεχόμαστε ἐπὶ δεκαετίες. Νὰ θελήσουν νὰ σταματήσουν τοὺς Διαλόγους μὲ τὸν τρόπο ποὺ γίνονται, καὶ ποὺ ἀποτελοῦν τὸν προσφορότερο τρόπο ἀλλοιώσεως, συμβιβασμοῦ, ὑποβιβασμοῦ καὶ ἐντάξεως τῆς θεόθεν παραδεδομένης ὀρθοδόξου Πίστεως σὲ ἕνα συγκρητιστικὸ ἀηδὲς κρᾶμα ἑτερόκλητων θρησκευτικο-φιλοσοφικῶν ἰδεῶν, σύμφωνα μὲ τὶς δηλώσεις τῶν ἐπικεφαλῆς τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Ἂς τοὺς θυμίσουμε συγκεκριμένες δηλώσεις τους:

ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΠΕΙΡΑΙΩΣ κ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ

Φιλορθοδοξος  Ενωσις  «Κοσμας  Φλαμιατος»

Εδρα: Βασ. Ηρακλειου 30, 546 24  Θεσσαλονικη, Τηλ. 697-2176314

E-Mail: kflamiatos@yahoo.gr  ―  Ενημερωτικο Δελτιο 7/2011

ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ

ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΠΕΙΡΑΙΩΣ κ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ

«Μάρθα, Μάρθα, μεριμνᾷς καὶ τυρβάζῃ περὶ πολλά·  ἑνὸς δέ ἐστι χρεία».

«Εἶναι δυνατὸν Ἐπίσκοποι τῆς Ἐκκλησίας νὰ ἀποδέχονται ὅτι ὑπάρχει ἡ αἵρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, νὰ γράφουν συγγράμματα καὶ νὰ καυτηριάζουν τὸν Οἰκουμενισμὸ (π.χ. ὁ Μητροπολίτης Ναυπάκτου Ἱερόθεος), νὰ τὸν ἀποκαλοῦν παναίρεση, νὰ τὸν ἀναθεματίζουν τὴν Κυριακὴ τῆς Ὀρθοδοξίας τοῦ 2010 (π.χ. ὁ Μητροπολίτης Πειραιῶς Σεραφείμ) καί, παρόλα αὐτά, νὰ μὴν φέρνουν τὸ θέμα στὴν Ἱερὰ Σύνοδο, ὥστε νὰ κινηθεῖ ἡ διαδικασία καταδείξεως ἐν συνόδῳ καὶ καταδίκης  αὐτῆς τῆς αἱρέσεως;».

Αὐτὰ γράφαμε, Σεβασμιώτατε, πέρυσι (στὸ περιοδ. «Κοσμᾶς Φλαμιᾶτος», τεῦχ. 1^ο, σελ. 24 καὶ στὸ διαδίκτυο), ἀλλὰ καμιὰ ἀντίδραση δὲν ἐκδηλώθηκε ἀπὸ τοὺς συνεπισκόπους σας καὶ ἀπὸ σᾶς προσωπικά.

Ἐπανήλθαμε μετὰ μερικοὺς μῆνες, μὲ ἀνοικτὴ ἐπιστολὴ πρὸς τὸν μητροπολίτη Ναυπάκτου κ. Ἱερόθεο, ὑποβάλλοντάς του τὸ ἴδιο ἐρώτημα. Καμιὰ ἀπάντηση καὶ πάλι. Μετὰ 3 μῆνες ἐπαναφέραμε τὸ ἐρώτημα στὸν ἴδιο μητροπολίτη (Ναυπάκτου). Ἀλλὰ ξανὰ σιωπή.