Ο Οικουμενισμός παραμόρφωση και υποκατάσταση του Θεανθρώπου

Μοναχοῦ Θεόκλητου Διονυσιάτη (Εἰς βιβλίο ἀρχιμ. Ἰουστίνου Πόποβιτς, «Ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία καὶ ὁ Οἰκουμενισμός», σελ. 10-11).

"Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ είναι ΠΑΝΑΙΡΕΣΙΣ" (Αγ. Ιουστίνος Πόποβιτς) και η "εσχάτη αίρεση της ιστορίας" (π. Αθανάσιος Μυτιληναίος)

Ὁ Οἰκουμενισμὸς μέσα στὸν ὁποῖο πλέουμε (φροντίδι Πατριαρχῶν, Ἐπισκόπων καὶ τῶν ἄλλων ποιμένων), ἐκτὸς ἀπὸ τὶς αἱρέσεις ποὺ ἀποδέχεται καὶ διδάσκει, μᾶς ὁδηγεῖ σὲ κοινωνία μὲ τοὺς αἱρετικούς («σὺν πᾶσι τοῖς αἱρετικοῖς καὶ τοῖς ἀλλοθρήσκοις»), γεγονὸς ποὺ ἀντίκειται στὴν διδασκαλία τῆς Παλαιᾶς καὶ τῆς Καινῆς Διαθήκης.

Εἶναι γνωστόν, ὅτι ἅπασα ἡ Ἁγία Γραφὴ διδάσκει ὅτι ἡ ἐπικοινωνία αὐτὴ θέτει σὲ ἄμεσο κίνδυνο τὴν σωτηρία τῶν πιστῶν· ἅπαντες οἱ Πατέρες διδάσκουν ὅτι ἡ αἵρεση καὶ ἡ εἰδωλολατρία μολύνει ἐκείνους ποὺ συναναστρέφονται καὶ ἀνέχονται τοὺς ἐκτὸς Ἐκκλησίας, ἀντὶ νὰ ἀνθίστανται σὲ κάθε ἕνα ποὺ ἀντιτίθεται καὶ ἐπιχειρεῖ νὰ νοθεύσει τὴν Εὐαγγελικὴ ἀλήθεια.

Καὶ ἡ ἀντίσταση αὐτὴ μπορεῖ νὰ γίνεται μὲ τὸν ἔλεγχο–ἀνατροπὴ τῆς αἱρέσεως (ἀπὸ ἐκείνους ποὺ εἶναι κατηρτισμένοι) καὶ μὲ τὴν ἀπομάκρυνση ἀπὸ τοὺς κηρύττοντας ἢ διευκολύνοντας τὴν ἐπικράτηση τῆς αἱρέσεως ἀπὸ ὅλους ἐμᾶς τοὺς ὑπόλοιπους.

Ὁ ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς ἤλεγξε τὸν Παπισμὸ καὶ τὸν Οἰκουμενισμό, ἐξήγησε ποῦ μᾶς ὁδηγοῦν καὶ ἐπεσήμανε ὅτι καταργοῦν τὸ πρόσωπο τοῦ Θεανθρώπου Χριστοῦ.

Παραθέτουμε μερικὰ μικρὰ ἀποσπάσματα ἀπὸ βιβλίο του.
                                                            Π.Σ.

«Ἡ τραγωδία τῆς Δυτικῆς Χριστιανοσύνης ἔγκειται ἀκριβῶς εἰς τὸ ὅτι προσεπάθησεν, εἴτε διορθώνουσα τὸ πρόσωπον τοῦ Θεανθρώπου εἴτε ἀρνουμένη αὐτό, νὰ εἰσαγάγῃ ἐκ νέου τὸν δαιμονισμένον οὑμανισμόν, τὸν χαρακτηρίζοντα τὴν πεπτωκυίαν ἀνθρωπίνην φύσιν.

Καὶ ποῦ; Εἰς αὐτὴν τὴν καρδίαν τοῦ θεανθρωπίνου ὀργανισμοῦ τῆς Ἐκκλησίας, καὶ μάλιστα τὴν στιγμήν, κατὰ τὴν ὁποίαν τὸ νόημα τῆς Ἐκκλησίας εἶναι  ἀπελευθέρωσις ἐκ τοῦ τοιούτου οὑμανισμοῦ. Εἶναι φυσικὸν ὁ οὑμανισμὸς αὐτὸς ἐν συνεχείᾳ νὰ εἰσδύσῃ διὰ τῆς Ἐκκλησίας εἰς ὅλας τὰς περιοχὰς τῆς ζωῆς, τοῦ προσώπου καὶ τῆς κοινωνίας καὶ νὰ ἀνακηρύττεται εἰς ὕψιστον δόγμα, ἢ μᾶλλον παν-δόγμα. Οὕτως ἡ δαιμονισμένη ἀνθρωπίνη ὑψηλοφροσύνη, κρυμμένη ὑπὸ τὸν μανδύαν τῆς Ἐκκλησίας, γίνεται δόγμα πίστεως, μεταβαλλομένου εἰς δόγμα ζωῆς, ἄνευ τοῦ ὁποίου δὲν ὑπάρχει σωτηρία.

Εἰς τὴν Δύσιν ἡ ψευδοχριστιανικὴ πίστις εἰς τὸν ἄνθρωπον δὲν προσκαλεῖ εἰς μετάνοιαν»

Ὅλοι οἱ εὐρωπαϊκοὶ οὑμανισμοί..., οἱ προτεσταντισμοί... ἐπιδιώκουν ἕνα πρᾶγμα: νὰ ἀντικαταστήσουν τὴν πίστιν εἰς τὸν Θεάνθρωπον μὲ τὴν πίστιν εἰς τὸν ἄνθρωπον, νὰ ἀντικαταστήσουν τὸ Εὐαγγέλιον τοῦ Θεανθρώπου μὲ τὸ Εὐαγγέλιον κατ’ ἄνθρωπον, τὴν φιλοσοφίαν κατὰ Θεάνθρωπον μὲ τὴν φιλοσοφίαν κατ’ ἄνθρωπον...

Καὶ ταῦτα συνέβαιναν ἐπὶ αἰῶνας ἕως ὅτου τὸν παρελθόντα αἰῶνα, τὸ 1870, εἰς τὴν Α΄ Σύνοδον τοῦ Βατικανοῦ, ὅλα αὐτὰ συνεκεφαλαιώθησαν εἰς τὸ δόγμα τοῦ ἀλαθήτου τοῦ Πάπα.

Εἰς τὸ οὑμανιστικὸν βασίλειον τὴν θέσιν τοῦ Θεανθρώπου τὴν κατέχει ὁ vicarius Christi (σ.σ. ὁ Πάπας), ὁ δὲ Θεάνθρωπος ἔχει ἐξορισθεῖ εἰς τὸν οὐρανόν. Τοῦτο ἀποτελεῖ ἀσφαλῶς ἰδιόμορφον ἀποσάρκωσιν τοῦ Θεανθρώπου

Διὰ τοῦ δόγματος περὶ τοῦ ἀλαθήτου, ...ὁ πάπας αὐτοανακηρύχθη εἰς τὴν πραγματικότητα Ἐκκλησία ἐν τῇ Παπικῇ Ἐκκλησίᾳ, καὶ ἔγινεν ἐν αὐτῇ τὰ πάντα ἐν πᾶσι. Ἰδιόμορφος παντοκράτωρ.

Διὰ τοῦ δόγματος αὐτοῦ ...εἰς τὴν γῆν δὲν ὑπάρχει θέσις διὰ τὸν Θεάνθρωπον. Ὁ τοποτηρητὴς τοῦ Χριστοῦ -vicarius Christi,- τὸν ἀντικαθιστᾶ πλήρως... Ἐντεῦθεν καὶ δὲν ὑπάρχει ἕνας vicarius Christi, ἀλλὰ ἀναρίθμητοι, μόνον μὲ διαφορετικὰς στολάς.

Ἐκ τοῦ Θεανθρώπου ...γεννᾶται καὶ ἀναπτύσσεται ἡ θεανθρωπότης. Εἰς τὴν κοινωνίαν αὐτὴν τοῦ Θεανθρώπου οἱ ἄνθρωποι ζοῦν καὶ συμπεριφέρονται ὡς ἀθάνατα ὄντα... Ἡ κοινωνία δὲ αὐτὴ ...οὐδὲν ἄλλο εἶναι παρὰ τὸ θεναθρώπινον σῶμα τοῦ Χριστοῦ, ἡ ἁγία Ἐκκλησία Του... Εἰς αὐτὴν τὴν θεανθρωπίνην κοινωνίαν, ὅλα συνοψίζονται εἰς τὸ ζωηφόρον Πρόσωπον τοῦ Θεανθρώπου Χριστοῦ.

Ἡ Ἐκκλησία ὡς ἡ μόνη ἀληθινὴ κοινωνία εἶναι πρωτίστως θεανθρώπινος ὀργανισμὸς καὶ ἔπειτα θεανθρωπίνη ὀργάνωσις...

Ὁ ἄνθρωπος τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως ζῶν εἰς τὸν θεανθρώπινον ὀργανισμὸν τῆς Ἐκκλησίας, ζῇ πάντοτε ἐν κοινωνίᾳ “σὺν πᾶσι τοῖς ἁγίοις” (Ἑβρ. 3, 18), οἱ ὁποῖοι βοηθοῦν αὐτὸν μυστικῷ τῷ τρόπῳ εἰς τὴν πραγμάτωσιν τῶν Εὐαγγελικῶν ἐντολῶν».

(Ἁγίου Ἰουστίνου Πόποβιτς, Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία καὶ Οἰκουμενισμός, σελ. 171-3, 181-3, 209, 211-12, 219, 221).

ΔΙΑΚΟΠΗ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟΥ όταν ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ πρωτοέδειχνε τα δόντια του. Και ΤΩΡΑ ΤΙ;

Η  ΔΙΑΚΟΠΗ  ΤΟΥ  ΜΝΗΜΟΣΥΝΟΥ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΑΘΗΝΑΓΟΡΑ ΥΠΟ  ΤΟΥ  ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΦΛΩΡΙΝΗΣ  ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ

Του π. Μάρκου Κ. Μανώλη

  

   ΥΠΟ πνευματικῶν τέκνων τοῦ πολιοῦ Γέροντος τῆς Ὀρθοδοξίας, Μητροπολίτου πρ. Φλωρίνης κ. Αὐγουστίνου, ἐζητήθη νὰ γράψωμεν κάτι ἀπὸ τὴν ζωὴν καὶ θεοφιλῆ δρᾶσιν του ἐπὶ τῇ συμπληρώσει τοῦ ἑκατοστοῦ ἔτους.

   Ἀναμφιβόλως ὁ Σεβασμιώτατος ὑπῆρξε μία ἡρωϊκὴ προσωπικότης. Ὑπῆρξεν ἕνας μεγάλος ὁμολογητὴς τῆς Ὀρθοδοξίας εἰς τὴν ἐποχήν μας. «Ἐθηριομάχησε» μὲ πολλοὺς ἄρχοντας τοῦ κόσμου τούτου. Κορυφαία ὑπῆρξεν ἡ ἀπόφασίς του νὰ προβῆ, μαζὶ μὲ ἄλλους δύο ἐκλεκτοὺς Ἱεράρχας, τὸ ἔτος 1971, εἰς τὴν διακοπὴν τοῦ μνημοσύνου τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κυροῦ Ἀθηναγόρου, προκειμένου νὰ τὸν ἀναχαιτίσῃ ἀπὸ τὸ πραξικόπημα νὰ συλλειτουργήσῃ μὲ τὸν Πάπαν εἰς τὴν Ρώμην, ὅπως ἐτόνιζεν αὐτὸ ὁ οἰκουμενιστὴς Πατριάρχης Ἀθηναγόρας. Τὰ γεγονότα ἔχουν ὡς ἑξῆς.

      Μετὰ τὴν συνάντησιν καὶ συμπροσευχὴν τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κυροῦ Ἀθηναγόρου εἰς τὰ Ἱερασόλυμα μὲ τὸν Πάπαν τῷ 1964, ὁ ἀρχιμανδρίτης τότε Αὐγουστῖνος Καντιώτης εἶχε ζητήσει μὲ ἔκτακτον ἔκδοσιν τῆς «Χριστιανικῆς Σπίθας» τὴν καθαίρεσίν του (βλ. φ. 268/Ἰαν. 1964). Τῷ 1967, ἀνελπίστως, ἐξελέγη ὑπὸ τῆς Ἱερᾶς Συνόδου Μητροπολίτης Φλωρίνης. Ὁ ἀείμνηστος Συνοδικὸς Ἱεράρχης Τρίκκης καὶ Σταγῶν Διονύσιος εἶχε προτείνει τὴν ἐπιλογὴν τοῦ ἀρχιμανδρίτου Αὐγουστίνου Καντιώτου εἰς Ἐπίσκοπον Φλωρίνης, πρᾶγμα τὸ ὁποῖον ἐπετεύχθη κατόπιν πολλῶν ἀγώνων τοῦ ἀειμνήστου Ἱεράρχου κυροῦ Διονυσίου.

      Ὁ ἤδη Μητροπολίτης Φλωρίνης Αὐγουστῖνος εἰς τὸ πρῶτον κήρυγμά του μετὰ τὴν χειροτονίαν του εἰς Ἐπίσκοπον, εἰς τὴν αιθουσαν τῶν Ἀθηνῶν Ζωοδόχου Πηγῆς 44, ἐδέχθη καὶ τὴν ἑξῆς ἐρώτησιν ἀπὸ ἀκροάτριαν τοῦ κηρύγματός του: «Καὶ τώρα, ὅταν θὰ πᾶς στὴ Φλώρινα, θὰ μνημονεύης τὸν Πατριάρχη Ἀθηναγόρα;».

     Ὁ Μητροπολίτης Φλωρίνης ἤρεμος τὴν ἠρώτησεν, ἐὰν εἶναι παλαιομερολογίτισσα. Ὅταν ἔλαβε θετικὴν ἀπάντησιν, τῆς ἀπήντησε:

     «Πότε θὰ διακόψω τὸ μνημόσυνον τοῦ Πατριάρχου, εἶναι ἰδική μου ὑπόθεσις».

     Καὶ πράγματι ὁ Μητροπολίτης Φλωρίνης δὲν ἐβιάσθη νὰ προβῆ εἰς τὴν διακοπὴν τοῦ μνημοσύνου τοῦ οἰκουμενιστοῦ πατριάρχου κυροῦ Ἀθηναγόρου. Ὑπέμεινεν ἐπὶ μίαν τριαετίαν. Τῷ 1970 ὅμως, ὅτε ἦτο βέβαιον ὅτι ὁ Πατριάρχης θὰ μετέβαινεν εἰς Ρώμην, διὰ νὰ συλλειτουργήση μὲ τὸν Πάπαν, ὁ Μητροπολίτης Φλωρίνης Αὐγουστῖνος μαζὶ μὲ τοὺς ἡρωϊκοὺς Μητροπολίτας Ἐλευθερουπόλεως κυρὸν Ἀμβρόσιον καὶ Παραμυθίας κυρὸν Παῦλον προέβησαν εἰς τὴν διακοπὴν τοῦ μνημοσύνου τοῦ Πατριάρχου κυροῦ Ἀθηναγόρου καὶ ἐδήλωσαν ὅτι τότε μόνον θὰ ἐπαναφέρουν τὸ μνημόσυνόν του, ὅταν θὰ παύσουν τὰς ἀπαράδεκτα οἰκουμενιστικὰ ἀνοίγματα πρὸς τὸν Πάπαν.

      Ἡ ἀπήχησις ἐκ τοῦ γενναίου αὐτοῦ ἐγχειρήματος εἰς τὸ χριστεπώνυμον πλήρωμα ὑπῆρξε μεγίστη. Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος κυρὸς Ἱερώνυμος ἐταράχθη καὶ ἐσκέπτετο νὰ καθαιρέσῃ τοὺς τρεῖς Ἱεράρχας μὲ συνοπτικὰς διαδικασίας εἰς τὸ Συνοδικὸν Δικαστήριον.

      Ἡ ἀντίδρασις πρὸς τὰ σχέδια αὐτὰ τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἱερωνύμου ὑπῆρξε μεγάλη. Μεταξὺ ἄλλων παρενέβη καὶ ὁ σθεναρὸς ἀγωνιστὴς τῆς Ὀρθοδοξίας, καθηγητὴς τοῦ Κανονικοῦ Δικαίου εἰς τὸ Πανεπιστήμιον Ἀθηνῶν, ἀείμνηστος Κωνσταντῖνος Δωρ. Μουρατίδης, ὁ ὁποῖος διεμήνυσεν εἰς τὸν Ἀρχιεπίσκοπον ὅτι ὁ ἐπίσκοπος δὲν εἶνε νεωκόρος ἀλλὰ ἐπίσκοπος τῆς καθ᾿ ὅλου Ἐκκλησίας καὶ ἔχει χρέος νὰ παρεμβαίνῃ, ὅταν πλήττεται ἡ ὀρθόδοξος πίστις.

       Τὰ κείμενα, τὰ ὁποῖα ἐδημοσιεύθησαν τὴν ἐποχὴν ἐκείνην, εἶναι μνημειώδη καὶ ἀποδεικνύουν ὅτι ὁ Παπισμὸς δὲν εἶναι μόνον σχίσμα, ἀλλὰ καὶ αἵρεσις, ὅπως ἐτόνιζον ὁ ἅγιος Μᾶρκος ὁ Εὐγενικὸς καὶ πολλοὶ ἄλλοι ἅγιοι Πατέρες(*).

      Τελικῶς τὴν λύσιν ἔδωσεν ὁ Πανάγαθος Θεός. Ὀλίγον προτοῦ μεταβῆ εἰς τὴν Ρώμην ὁ οἰκουμενιστὴς Πατριάρχης, εὑρισκόμενος εἰς τὴν Θεολογικὴν Σχολὴν τῆς Χάλκης, παρεπάτησε, ἔσπασε τὸ πόδι του, καὶ μετὰ ἀπὸ ὀλίγον, τὸν Ἰούλιον τοῦ 1972, ἀπέθανεν.

      Ἔτσι ἐματαιώθη ἡ μετάβασις τοῦ πατριάρχου Ἀθηναγόρου εἰς τὸ Βατικανόν, ἡ συμπροσευχὴ καὶ ἐνδεχομένως ἡ συλλειτουργία μὲ τὸν αἱρεσιάρχην Πάπαν, πρὸς μεγάλον σκανδαλισμὸν τοῦ πιστοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ. Ἤδη ἔχουν κοιμηθῆ οἱ δύο μακαριστοὶ Ἱεράρχαι Ἐλευθερουπόλεως Ἀμβρόσιος καὶ Παραμυθίας Παῦλος, ἐπιζῆ, ὅμως, ὁ πρώην Φλωρίνης Αὐγουστῖνος, ἀπὸ τὸν ὁποῖον ζητοῦμεν ταπεινῶς τὰς θεοπειθεῖς εὐχάς Του.

Ἀρχιμανδρίτης

Μᾶρκος Κ. Μανώλης

(Εδημοσιεύθη στην «Χριστιανική Σπίθα» φυλ. 646 -Δεκέμβριο 2006)

Πηγή:  "augoustinos-kantiotis"

ΜΙΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΚΗ ΑΓΙΟΠΟΙΗΣΗ, Αγιομάχοι και Αγιοκάπηλοι, Ελένης Λωρίτου

Τὸ ἐρώτημα ἐπανέρχεται:

ΕΘΝΟΜΑΡΤΥΡΑΣ ἢ ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΡΑΣ

Τὴς Ἑλένης Λωρίτου

Σφράγισαν μία τίμια ζωὴ μὲ ἕναν τίμιο θάνατο χαρίζοντας στὴν ἀνθρωπότητα ἠθικὰ πρότυπα. Εἶναι μακάριοι, γιατί διατήρησαν τὴν εἰκόνα τοῦ Θεοῦ καθαρὴ καὶ δὲν τὴν ἀμαύρωσαν.

Ὁ ἰδεαλιστικὸς ρεαλισμὸς τοῦ Πλάτωνα καὶ ὁ ὀντολογικὸς ὀρθολογισμὸς τοῦ De Cartes βασίζονται σ’ αὐτὴν ἀκριβῶς τὴν ἀλήθεια, ποὺ ἔχει μία ὀντολογικὴ κατοχύρωση στὴν συνείδηση τοῦ ἀνθρώπου. Ὁ ἄνθρωπος ὁ μὴ ἔχων νόμον φύσει τὰ τοῦ νόμου ποιεῖ. Μποροῦμε ν’ ἀναφέρουμε ἄπειρα παραδείγματα ἀνθρώπων, ποὺ θυσιάστηκαν γιὰ μία ἰδέα, γιὰ μία θρησκεία, γιὰ μία πατρίδα, γιὰ τὴν ἐπιστήμη, γιὰ τὸν συνάνθρωπο ἀφανεῖς ἢ ἐπιφανεῖς, ποὺ ἡ σωτηρία τους βρίσκεται στὰ χέρια τοῦ παναγάθου Θεοῦ.

  Μὲ ποιὸν ὅμως σκοπὸ ἡ ὀρθόδοξος ἐκκλησία προχωρᾶ στὴν ἁγιοποίηση ἑνὸς Ἁγίου; Μήπως γιὰ νὰ ἀποφανθεῖ γιὰ τὴν σωτηρία του; Μήπως γιὰ νὰ ὑποδείξει στὸ Θεὸ τὸ χρέος του νὰ σώσει τὸν συγκεκριμένο ἄνθρωπο καὶ νὰ προκαταλάβει τὴν κρίση του;

Θὰ ἦταν καὶ βλάσφημο καὶ γελοῖο νὰ ἰσχυριστοῦμε κάτι τέτοιο, γιατί ὡς γνωστὸν στὴν Δευτέρα Παρουσία θὰ ἔχουμε νὰ δοῦμε πολλὲς ἐκπλήξεις! Γιὰ ὁποιονδήποτε ἄλλον λόγο, λοιπόν, ἡ ὀρθόδοξη ἐκκλησία ἁγιοποιεῖ ἕναν ἅγιο παρὰ γι’ αὐτὸν Ἐμεῖς οὔτε μποροῦμε νὰ βοηθήσουμε διὰ τῆς ἁγιοποιήσεως τὴν σωτηρία ἑνὸς ἀνθρώπου, ποὺ πέθανε μὲ μαρτυρικὸ θάνατο, οὔτε καὶ νὰ τὴν ἐμποδίσουμε. Τὸ μόνο ποὺ μποροῦμε νὰ κάνουμε εἶναι, ὅ,τι κάνουμε γιὰ ὅλους τους κεκοιμημένους, νὰ προσευχόμεθα γιὰ τὴν συγχώρεση τῶν ἑκουσίων ἡ τῶν ἀκουσίων ἁμαρτιῶν του.

Καὶ γιὰ τὸν ἴδιο τὸν κεκοιμημένο ὅμως εἶναι τελείως ἄχρηστη ἡ ἁγιοποίηση, ἀφοῦ ἐκεῖ οἱ ἄνθρωποι εἶναι ἀπαλλαγμένοι ἀπὸ κάθε κενοδοξία, ὥστε νὰ χρειάζονται τιμές. Ἂν δεχθοῦμε κάτι τέτοιο αὐτὸ σημαίνει, ὅτι ἀδικοῦνται οἱ τόσοι πολλοὶ ἅγιοι, ποὺ εἶναι σ’ ἐμᾶς ἄγνωστοι καὶ μὴ ἀνεγνωρισμένοι. Ἀπὸ τὴν ἁγιοποίηση ἑνὸς ἁγίου ὠφελούμεθα ἐμεῖς, ποὺ ἐπικαλούμεθα τὶς πρεσβεῖες του, διδασκόμεθα ἀπὸ τοὺς λόγους του καὶ παίρνουμε δύναμη ἀπὸ τὴν ἁγία ζωή του, τὴν πίστη του καὶ τὸν μαρτυρικό του θάνατο

  Εἶναι δυνατὸν ὅμως ἡ ἁγιοποίηση ἑνὸς ἀνθρώπου, ποὺ ἀξιώθηκε ἕναν μαρτυρικὸ θάνατο, ὄχι μόνο νὰ μὴν ὠφελήση, ἀλλὰ καὶ νὰ βλάψει τὴν ἐκκλησία, τοὺς πιστούς, ἀλλὰ καὶ τὸν ἴδιον, ὅταν δὲν τηρηθοῦν τὰ ἁγιοπνευματικὰ κριτήρια τῆς ἁγιοποιήσεως καὶ ὅταν δὲν μπορεῖ ὁ συγκεκριμένος ἄνθρωπος νὰ σταθεῖ παιδαγωγικὸ πρότυπο ὀρθοδόξου ζωῆς καὶ πίστεως ἐν μέσῳ τῆς ἐκκλησίας, ἀλλὰ μᾶλλον διασύρεται ἢ γίνεται ὁ ἄνθρωπος θῦμα μίας κακόβουλης προσπάθειας ἐκ μέρους τῶν αἱρετικῶν καὶ τῶν ἐχθρῶν της ἐκκλησίας, οἱ ὁποῖοι καπηλεύονται τὸ μαρτύριό του, γιὰ νὰ ἐξυπηρετήσουν τὰ ἀντιεκκλησιαστικὰ καὶ ἀνθελληνικὰ τῶν σχέδια.

Ἂν ἀντιμαχόμεθα λοιπὸν τὴν ἁγιοποίηση τοῦ ἐθνομάρτυρος Χρυσοστόμου Σμύρνης, δὲν εἶναι γιατί εἴμαστε ἁγιομάχοι, ἀλλὰ γιατί πρῶτον ἡ ἁγιοποίησή του δὲν πληροῖ τὶς παραπάνω προϋποθέσεις.

Ὁ π. Εὐθύμιος Τρικαμηνᾶς μὲ τὸ βιβλίο τοῦ «ὁ ἐθνομάρτυς Χρυσόστομος Σμύρνης» ἀναδεικνύει τὴν -σὲ πολλὰ καὶ καίρια σημεῖα- σφαλερή του πίστη καὶ βιωτὴ καὶ δεύτερον τὴν ἁγιοποίησή του προώθησαν οἱ κατ’ ἐξοχὴν ἁγιομάχοι οἰκουμενιστές, ποὺ λοιδοροῦν τὸ μαρτύριο εἴτε πρόκειται γιὰ ἐθνικοὺς λόγους εἴτε γιὰ λόγους πίστεως.

Γιατί; Μήπως τοὺς ἔρχεται γάντι, γιὰ νὰ μολύνουν τὸ ἁγιολόγιο τῆς ἐκκλησίας καὶ νὰ προωθήσουν τὰ οἰκουμενιστικὰ τῶν σχέδια;

Μὰ θὰ μοῦ πεῖτε εἶναι συκοφαντίες ὅλα αὐτὰ ποὺ λέγονται περὶ συμμετοχῆς του στὴν μασωνία, περὶ ἐπικλήσεως τῶν εἰδωλολατρικῶν θεῶν κ.τ.λ. Πρῶτα θὰ πρέπει νὰ ἀναιρεθοῦν οἱ συκοφαντίες καὶ ὕστερα νὰ προχωρήσουν στὴν ἁγιοποίηση καὶ ἐν πάσῃ περιπτώσει γιατί δὲν ἀφήνουμε τὸν ἄνθρωπο ἥσυχο; Ὅλη αὐτὴ ἡ διαμάχη ἐνδεχομένως νὰ τὸν ταράζει. Οὔτε ὁ Χρυσόστομος Σμύρνης μᾶς ζήτησε νὰ τὸν ἁγιοποιήσουμε –οὕτως ἢ ἄλλως φέρει τὸ στεφάνι τοῦ μαρτυρίου– οὔτε καὶ ἡ ἐκκλησία μᾶς στερεῖται ἁγίων μαρτύρων.

Ὑπάρχουν καὶ ἄλλοι ἐθνομάρτυρες μὲ θαυμαστὰ μαρτύρια καὶ ὑποδειγματικὴ πίστη καὶ βιωτὴ –ἡ ἐθνικὴ καὶ ἐκκλησιαστική μας ἱστορία βρίθει τέτοιων περιπτώσεων– ποὺ ὅμως δὲν ἔχουν ἁγιοποιηθεῖ.

Μήπως κινδυνεύει ἡ σωτηρία τοὺς γι’ αὐτὸ ἢ μήπως ἐμεῖς κινδυνεύουμε νὰ χαρακτηρισθοῦμε «ἁγιομάχοι»; Κανείς, ὄχι μόνο ἅγιος, ἀλλὰ καὶ ἐνάρετος χριστιανὸς δὲν θὰ ἤθελε νὰ γίνουν τὰ δικά του ἀτοπήματα αἰτία γιὰ νὰ βλαφθεῖ ἡ ἐκκλησία, νὰ μολυνθεῖ τὸ ἁγιολόγιό της καὶ νὰ ἐξυπηρετηθοῦν τὰ σχέδια τῶν αἱρετικῶν καὶ ἐχθρῶν της ἐκκλησίας ἀλλὰ καὶ τοῦ ἑλληνισμοῦ.

Ἂν δεχθοῦμε, ὅτι εἶναι δυνατὸν νὰ ὑπάρξει ἕνας «ἅγιος» μασῶνος, αὐτὸ ἔχει πολὺ μεγάλες καὶ πολλὲς θεολογικὲς προεκτάσεις καὶ συνέπειες, ὥστε νὰ τὸ θεωρήσουμε ἀμελητέο καὶ νὰ κληροδοτήσουμε στὴν ἐκκλησία ἕναν «ἅγιο» μασῶνο!

 Οἱ μασῶνοι ἔχουν νὰ ἐπιδεικνύουν πολλοὺς ἐπιφανεῖς κληρικοὺς καὶ δεσποτάδες ὡς μέλη τους, ἂς μὴν ἔχουν νὰ ἐπιδεικνύουν καὶ ἕναν ἅγιο ὡς τρόπαιο τῆς προελάσεως τῆς οἰκουμενιστικῆς λαίλαπας. Ἂς μὴν τοὺς δώσουμε ἕνα παραπάνω ὅπλο γιὰ νὰ πολεμοῦν τὴν ὀρθόδοξη πίστη καὶ τὸν Ἑλληνισμό.

Ποιοὶ εἶναι λοιπὸν οἱ ἁγιομάχοι; Οἱ ὀρθόδοξοι χριστιανοὶ οἱ ὁποῖοι τιμοῦν τὸ μαρτύριο ἢ οἱ αἱρετικοὶ οἰκουμενοστές, οἱ ὁποῖοι τὸ λοιδοροῦν καὶ τὸ καπηλεύονται;

   Λωρίτου Ἑλένη  

Επιστολή της Ι. Κοινότητας Αγ. Όρους για τα γεγονότα της Εσφιγμένου

ΤΟ  ΑΜΦΙΣΒΗΤΟΥΜΕΝΟ:

Τὸ μοντάζ μὲ τὴ μολότωφ στὸ χέρι τοῦ μοναχού

ἢ

τὸ μακρὺ χέρι τοῦ Πατρ. Βαρθολομαίου

στὴν ἐπιστολὴ τῶν Ἁγιορειτῶν;

 

Έκκληση της Ιεράς Κοινότητας προς τη κυβέρνηση με αφορμή τα γεγονότα για την Ι. Μ. Εσφιγμένου

Επιστολή απέστειλε η Ι. Κοινότητα προς τον Διοικητή του Αγίου Όρους, κ. Αρίστο Κσμίρογλου, αναφορικώς με τα... θλιβερά γεγονότα που συνέβησαν προσφάτως στην περιοχή των Καρυών (Αντιπροσωπείο Ι. Μ. Εσφιγμένου).

Διαβάστε παρακάτω ολόκληρο το κείμενο της επιστολής...

agioritikovima.gr

Το αγόρι που ίππευσε το λιοντάρι και άρμεξε τα ελάφια...

Το αγόρι που ίππευσε το λιοντάρι και άρμεξε τα ελάφια...

Ο άγιος Μάμας
(2 Σεπτεμβρίου)

Το αγόρι που γεννήθηκε στη φυλακή και έζησε με τα άγρια ζώα

Πηγή: Τρελογιάννης

Στη Βασιλεία του Χριστού κάθε ηλικία έχει να επιδείξει τους αντιπροσώπους της.

Γιατί κάθε ηλικία έχει προσφέρει σ' Αυτόν ό,τι διαλεχτό κι υπέροχο έχει να παρουσιάσει. Κι η εφηβική ηλικία, που είναι η πιο δύσκολη στη ζωή του ανθρώπου, έχει να προβάλει τους δικούς της.

Ο άγιος Μάμας είναι ένας απ' αυτούς. Διαλεχτός στους διαλεχτούς κι ωραίος στους ωραίους αποτελεί μια απ' τις πιο αγαπητές κι ηρωικές μορφές της Εκκλησίας μας των τριών πρώτων αιώνων.

Οι γονείς του Θεόδοτος και Ρουφίνα ζούσαν στη Γάγγρα της Παφλαγονίας και ήσαν χριστιανοί με μεγάλη κοινωνική θέση.

Την εποχή αυτή ο αυτοκράτορας Αυρηλιανός κίνησε σκληρό διωγμό ενάντια στους χριστιανούς (270-275 μ.Χ.).

Μεταξύ των πρώτων συνελήφθη ο Θεόδοτος κι αφού ανακρίθηκε κι ομολόγησε τον Χριστό, ρίχτηκε στις φυλακές της Καισαρείας.

Η σύζυγος του, η ενάρετη Ρουφίνα, σαν έμαθε τη φυλάκιση του συντρόφου της, αν και ήταν ετοιμόγεννη, έτρεξε να τον συναντήσει. Εκεί με παρρησία ομολόγησε και αυτή την πίστη του Χριστού, που φλόγιζε την καρδία της, με αποτέλεσμα να κλεισθεί στη φυλακή.

Δύο αδελφές ψυχές, ευγενικές κι αγαπημένες, ενωμένες στη χαρά και στον πόνο. Μια νύχτα η Ρουφίνα εκεί στη σκοτεινή κι υγρή φυλακή, έφερε στον κόσμο το παιδάκι της. Η καρδιά της σκίρτησε από χαρά. Αλλά μόνο για μια στιγμή. Όταν πήρε το παιδάκι της να το δείξει στον σύζυγο της, τον καλό Θεόδοτο, τον βρήκε νεκρό. Τα μαρτύρια τα πολλά που δοκίμασε για την πίστη και την αγάπη του Χριστού, τον οδήγησαν πρόωρα στον θάνατο. Η πονεμένη μάνα με συντριβή ψυχής έβαλε το παιδί στην αγκαλιά του, γονάτισε δίπλα του κι έκαμε με δάκρυα την προσευχή της. Ύστερα έγειρε δίπλα του για να μη σηκωθεί ποτές. Την ίδια νύχτα παρέδωσε κι αυτή το πνεύμα. Η ψυχή της πέταξε κοντά στον Χριστό, που αγάπησε με την καρδιά της. Τα βάσανα και οι ταλαιπωρίες της φυλακής την οδήγησαν τόσο γρήγορα στον ουρανό, κοντά στον μάρτυρα σύζυγο της.

Και το παιδί της; Ορφανό, πεντάρφανο μένει τώρα! Τι άραγε θα γίνει; Την απάντηση δίνει το πνεύμα του θεού! "Ορφανόν και χήραν αναλήψεται". Το ορφανό και τη χήρα τα παίρνει υπό την προστασία του ο Θεός. Και να!

Μια ευσεβής γυναίκα, η Αμμία Ματρώνα, οδηγημένη από ένα άγγελο πηγαίνει στη φυλακή. Παίρνει τα λείψανα των μαρτύρων γονιών και τα ενταφιάζει με σεβασμό. Ύστερα παίρνει στο σπίτι και το παιδί κι αναλαμβάνει με προθυμία και στοργή την ανατροφή του. Από τα πρώτα ψελλίσματά του "μάμα-μάμα" του έδωκε το όνομα Μάμας. Κοντά στην καινούργια μανούλα του το παιδί μεγάλωσε με της πίστης τ' άγιο "κι άφθαρτο μάννα". Και το τίμησε. Όχι μόνο ο ίδιος από παιδί αγωνιζόταν να ζει τη χριστιανική ζωή, αλλά και φρόντιζε τα όσα μάνθανε, να τα διδάσκει και στα παιδιά της ηλικίας του. Υπεράξιο παιδί αξίων γονιών, μα κι υπέροχης θετής μητέρας του.

Η διαγωγή αυτή και ο ζήλος του μικρού ιεραποστόλου δεν άργησαν να γίνουν γνωστά. Κάποια μέρα μερικοί εχθροί της πίστεως τον έπιασαν και τον οδήγησαν μπροστά στον σκληρό ηγεμόνα Δημόκριτο. Εκείνος, σαν είδε το παιδί, προσπάθησε με κολακείες στην αρχή κι απειλές αργότερα να τον μεταπείσει από τις αρχές και την πίστη του. Μα δεν μπόρεσε. Όλες του οι προσπάθειες πήγαν χαμένες. Τότες άρχισαν τα βασανιστήρια. Το ξύλο, το πλήγωμα του κορμιού με σιδερένια νύχια, το κάψιμο των πληγών με αναμμένες λαμπάδες και τέλος το ρίξιμο στη θάλασσα με μια σιδερένια σφαίρα δεμένη στον λαιμό.

Το αποτέλεσμα;

Μηδέν!

Οι βάρβαρες πράξεις του χριστομάχου πήγαν άδικα. Η σφαίρα κόπηκε και το παιδί με τη βοήθεια ενός Αγγέλου βγήκε στη στεριά κι ανέβηκε σ' ένα βουνά της Καισαρείας. "Άλλαι μεν βουλαί ανθρώπων, άλλα δε Θεός κελεύει". Στο μέρος αυτό ο πιστός κι ηρωικός Μάμας έζησε μέχρι τα δεκαπέντε του χρόνια με συντροφιά τα λιοντάρια και τ' άλλα άγρια ζώα. Τα εξημέρωσε και τα εβοσκούσε και τ' άρμεγε για να τρέφεται, μα και να φιλοξενεί κι εκείνους που τον επισκέπτονταν, για ν' ακούσουν τα λόγια του και να διδαχθούν.

Ο 15χρονος άγιος Μάμας, έχοντας καταφύγει στα δάση, ζούσε με το γάλα των ελαφιών, που έρχονταν κάθε μέρα σα να ήταν εξημερωμένα και τα άρμεγε. Το εκπληκτικό αυτό θέαμα το είδαν οι στρατιώτες που πήγαν να τον συλλάβουν, όμως αυτό δεν απέτρεψε τη σύλληψή του και τελικά τη δολοφονία του με λογχισμό στην κοιλιακή χώρα. Στην κάτω μεριά αυτής της εικόνας οι δύο σχετικές σκηνές.

Δεν πέρασε όμως πολύς καιρός κι η παρουσία του φλογερού κι αληθινά πιστού εφήβου έγινε και πάλι γνωστή. Για δεύτερη φορά οι εχθροί του Χριστού πήγαν και τον έπιασαν. Για άλλη μια φορά τα μαρτύρια επαναλήφθηκαν σκληρότερα κι αγριότερα. Μα και αυτή τη φορά τίποτα δεν έκαμαν. Ο μάρτυρας

Απάντηση στον Κ. Νούση από τον θεολόγο Ν. Πανταζή

Η πλάνη της σύγχρονης Νουσιολογίας

τοῦ Νικολαου ΠΑΝΤΑΖΗ

(υπό την εκκοσμικευμένη, μοντερνοποιημένη

και ανεμοπαρμένη ερμηνευτική ματιά

του ιδίου του ορθολογισμού του)

Δίχως κανένα είδος εισαγωγής.

 

Έγραψε επί λέξει ο μοντερνίσκος θεολογίσκος Κώστας Νούσης ότι το πιστεύω μας αποτελεί «ακρότητες» και συνίσταται σε ατεκμηρίωτες θεολογικά θέσεις. Επί πλέον προχωρεί σε εξονυχιστική μα ανεξεταστέα εξέταση των «δαιμονιωδών μας ορέξεων»

Κατ’ αρχήν με τιμά που τον πονά, τον πονεμένο Νούση, η επίπονη τοποθέτησή μου επί του υπαρκτού και διαφθοροποιού οικουμενισμού.

Του ταράζει τους κύκλους του εφησυχασμού και θολώνει τα μολυσμένα νερά του συμβιβασμού.

Γενικά τους Οικουμενιστές τους ελέγχει την κεκαυτηριασμένη και τετραυματισμένη συνείδηση η Θεόσδοτη, Πατροπαράδοτη και Συνοδικά κατοχυρωμένη ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗ, και προχωρά πια σε περισπούδαστο «πόνημα» περί «πλάνης», αναφερόμενος στο πρόσωπό μου ως "φρέσκο", σε άκρα αντίθεση με τη δική του όζουσα οικουμενιστική "μπαγιατίλα"...

Απαντώ λοιπόν στις παιδαριώδεις, άνοστες και απαρατήρητες "τσιχλόφουσκες" του, που σαν άλλος θεούσος Μιθριδάτης Απάτωρ, Αγιοπάτωρ και Υπερπάτωρ, αναδεικνύεται της ανοησίας αυτοκράτωρ. Όχι πως διακατεχόμαστε από κάποια αυταπάτη να τον πείσουμε. Και ο Χριστός ο Ίδιος να κατέβαινε και να διαλεγόταν μαζί του, ο Νούσης θα αντιδογμάτιζε με ανεξόρκιστο πνεύμα αντιλογίας το "ου με πείσεις καν με πείσεις!"

Δεν μας ικανοποιεί παρ' όλο που ενίοτε εντυπωσιάζει, έστω κι' όταν χλευάζει τους Αποτειχισμένους εν Χριστώ αδελφούς του. Ως "λόγιος" συντάσσει "Λόγους" με δευτερο-τριτο-τεταρτολογίες και εκκλησιολογικές αερολογίες που τις σκορπά της κουτοπονηρίας

Αναγκαίες διευκρινίσεις

Δὲν ὑπάρχει ἀσφαλῶς ἄνθρωπος σήμερα, ποὺ νὰ μὴ καταλαβαίνει ὅτι ἡ ἀνθρωπότητα διέρχεται μιὰ ἀπὸ τὶς πιὸ κρίσιμες στιγμὲς στὴν ἱστορική της διαδρομή. Ἴσως πρόκειται γι’ αὐτὸ ποὺ στην χριστιανικὴ γλῶσσα ὀνομάζουμε ἔσχατα. Ἐποχὴ ποὺ ἡ ἀνομία, ἡ σύγχυση, ἡ ἀποστασία θὰ ἐπικρατήσουν καὶ στὸ χῶρο τῆς Ἐκκλησίας.

Οἱ λεγόμενες σκοτεινὲς δυνάμεις, ποὺ δροῦσαν ὑπὸ τὸ σκότος, σήμερα εἶναι ἐμφανεῖς, δὲν κρύβονται, εἶναι οἱ «φωτεινὲς» δυνάμεις τοῦ κακοῦ: Σιωνισμός, Μασωνισμός, Ἀποκρυφισμός, Οἰκουμενισμός, Νέα Τάξη Πραγμάτων. Ὡς ἄνθρωποι ποὺ θέλουμε νὰ ἀνήκουμε στὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, παρακολουθοῦμε –τὸ κατὰ δύναμιν– ὅλη αὐτὴ τὴν κινητικότητα τοῦ κακοῦ καὶ ἀντιστεκόμαστε, πάλι κατὰ τὸ μέτρο τῆς χριστοποιήσεώς μας.

Μέσα σ’ αὐτὴν τὴν διαδικασία τοῦ ἀγῶνα μας, ἀντιληφθήκαμε (ὁ καθένας μας σὲ διαφορετικὸ χρόνο) ὅτι ὁ ἀγῶνας μας αὐτὸς κατὰ ἑνὸς ἀόρατου ἐχθροῦ, εἶναι ἀτελέσφορος, γιατὶ ὁ ἐχθρὸς ἤδη βρισκόταν ἐντὸς τῶν τειχῶν. Ὄχι ὅπως συνέβαινε πάντα στὴν ἱστορία, ἀλλὰ μὲ ἕνα ἰδιαίτερο τρόπο, ποὺ ταίριαζε μὲ τὶς προειδοποιήσεις τοῦ Κυρίου και τῶν Ἀποστόλων, ἀλλὰ καὶ τῶν Ἁγίων, μὲ αὐτὰ ποὺ θὰ συνέβαιναν στὰ ἔσχατα.

Ὅτι δηλ. ἡ ἀνομία (μικρὴ ἢ μεγάλη) θὰ ἔδινε τὴ σκυτάλη στὴν ἀποστασία, ὅτι ὁ ἐχθρὸς δὲν θὰ ἦταν μόνο ἐκτός, ἀλλὰ ἐντὸς τῶν τειχῶν· ὅτι οἱ ἐντὸς τῆς Ἐκκλησίας ὑψηλὰ ἱστάμενοι ἐκκλησιαστικοὶ ἡγέτες, δὲν θὰ εἶναι κάποιοι -ἁπλῶς- κακοὶ ποιμένες, κάποιοι τυχαῖοι αἱρετικοί, ἀλλὰ στρατευμένοι ὑπηρέτες καὶ στρατιῶτες τῶν ἐκτὸς Ἐκκλησίας ἀντιχρίστων δυνάμεων, ψευδοποιμένες καὶ ψευδοδιδάσκαλοι, ποὺ θὰ συντελέσουν (ὅπως καὶ συντελοῦν) στὴν ἐκκοσμίκευση μεγάλου μέρους τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ σώματος (ἀσφαλῶς καὶ πολλῶν ἐξ ἡμῶν), στὴν κατάργηση τῶν “συνόρων” καὶ “ἀναχωμάτων” τῆς Πίστεως, καὶ θὰ τὸν καθοδηγήσουν (ὅπως καὶ τὸν καθοδηγοῦν) στὴν ἀγκαλιὰ τοῦ Ἀντιχρίστου: «ἐσχάτη ὥρα ἐστί, καὶ ...ὁ ἀντίχριστος ἔρχεται, καὶ νῦν ἀντίχριστοι πολλοὶ γεγόνασιν· ἐξ ἡμῶν ἐξῆλθον, ἀλλ' οὐκ ἦσαν ἐξ ἡμῶν» (1Ἰω. 2, 18-19).

Ἔτσι, φροντίζοντας γιὰ τὴ σωτηρία μας ἀποφασίσαμε (σὲ διαφορετικὸ χρόνο ὁ καθένας) νὰ ἀπομακρυνθοῦμε ἀπὸ τοὺς αἱρετικοὺς ἐκκλησιαστικοὺς ἡγέτες καὶ ὅσους Ἐπισκόπους καὶ ποιμένες τοὺς ἀκολουθοῦν σιωπῶντες καὶ ἀνεχόμενοι. Χρησιμοποιήσαμε δὲ ἕνα κακοποιημένο ἀπὸ τὸ χῶρο τοῦ παλαιοημερολογητισμοῦ ὅρο, τὴν ἀποτείχιση, ἀφοῦ αὐτὸς ὁ ὅρος ὑπάρχει στὴν ἐκκλησιαστικὴ ὁρολογία καὶ πρακτική.

Ἡ ἀπομάκρυνση αὐτὴ ἀπὸ τοὺς αἱρετικοὺς (ποὺ βέβαια, δὲν ἔχουν ἀκόμα ἐπίσημα χαρακτηρισθεῖ αἱρετικοὶ ἀπὸ τὴν ἐπίσημη Ἐκκλησία, φυσικῷ τῷ λόγῳ, ἀφοῦ αὐτοὶ ἀποτελοῦν τὰ ἡγετικὰ κλιμάκια ποὺ ἔπρεπε νὰ προβοῦν στὸν χαρακτηρισμὸ καὶ καταδίκη κάποιου ὡς αἱρετικοῦ) σημαίνει ὅτι συντασσόμεθα μὲ τὴν διδασκαλία τοῦ Εὐαγγελίου (ἀκόμα κι ἂν δὲν τὴν ἔχουμε βιώσει λόγῳ τῶν παθῶν μας), ὅτι  συντασσόμεθα μὲ τοὺς Ἁγίους καὶ τοὺς πιστοὺς τῆς διαχρονικῆς Ἐκκλησίας, τοὺς «τετελειωμένους» τεθνεῶτες καὶ τοὺς ἀγωνιζόμενους καὶ ζῶντες, αὐτοὺς ποὺ γνωρίζουμε κι αὐτοὺς ποὺ δὲν γνωρίζουμε, αὐτοὺς ποὺ ἀποτειχίστηκαν ἐπίσημα ἢ ἀνεπίσημα, καὶ αὐτοὺς ποὺ δὲν ἀποτειχίστηκαν γιὰ πολλοὺς λόγους, ἀλλὰ ἀγωνίζονται ἐναντίον τῆς αἱρέσεως μὲ τρόπους ἀποδεκτοὺς ἀπὸ τὸν Κύριο. Μιᾶς αἱρέσεως ποὺ κατὰ τὸν Μητροπολίτη Πειραιῶς (μὲ τὸν ὁποῖο στὴν ἀντιμετώπιση τῆς αἱρέσεως διαφωνοῦμε): «ὁ Οἰκουμενισμός ἔχει αἰχμαλωτίσει μέ ἁλυσίδες καί δεσμά ὅλες σχεδόν τίς τοπικές Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες καί τίς Ἱεραρχίες τους, οἱ ὁποῖες λατινοφρονοῦν καί οἰκουμενίζουν μέ φωτεινές ἐξαιρέσεις τά Σεπτά Πατριαρχεῖα τῆς Γεωργίας καί τῆς Βουλγαρίας, ὅπως ἐν τοῖς πράγμασι ἀποδεικνύουν ἀνήκουστες, ἀνιστόρητες, πρωτοφανεῖς καί καινοφανεῖς οἰκουμενιστικές πράξεις καί ἐνέργειες, πραχθέντα καί λεχθέντα τους».

Γνωρίζουμε ἀπὸ τὴν διδασκαλία τῶν Ἁγίων, ὅτι ἡ αἵρεση εἶναι μολυσματικὴ ἀσθένεια, ποὺ μολύνει ὅσους κοινωνοῦν μὲ τοὺς αἱρετικούς. Καὶ ζῶντας ὑποχρεωτικὰ μὲ τοὺς ἄλλους ἀνθρώπους στὴν καθημερινή μας ζωή, δὲν μποροῦμε νὰ ἀποφύγουμε τὴν μετ’ αὐτῶν ἐπικοινωνία. Μποροῦμε ὅμως νὰ ἀποφεύγουμε (κατὰ τὴν διδασκαλία, τὶς προτροπές-Ἐντολὲς καὶ τὸ παράδειγμα τῶν Ἁγίων) τὴν ἐκκλησιαστικὴ κοινωνία μαζί τους. Ὅταν αὐτὸ δὲν τὸ κάνουμε, εἴτε ἀπὸ ἀδιαφορία, εἴτε ἀπὸ ἐμπιστοσύνη στὸν ἑαυτό μας καὶ ἀνυπακοὴ στὴν εὐαγγελικὴ διδασκαλία, ἢ διαστρέβλωση αὐτῆς τῆς διδασκαλίας, τότε διακινδυνεύουμε τὴν σωτηρία μας.

Καὶ σ’ αὐτὸ μᾶς σπρώχνουν οἱ Ἐπίσκοποι καὶ οἱ πνευματικοὶ ἐκεῖνοι, ποὺ μᾶς συμβουλεύουν νὰ κάνουμε ὑπακοὴ στὸν πνευματικό μας ἢ στὸν Ἐπίσκοπο ποὺ συμπορεύεται καὶ ἐπικοινωνεῖ μὲ τοὺς παναιρετικοὺς Οἰκουμενιστές, οἱ ὁποῖοι διδάσκουν τὸν ἐπισκοποκεντρισμό, τὸν κληρικαλισμό, τὴν “βαπτισματικὴ” θεολογία, τὴν θεολογία τῶν “ἀδελφῶν ἐκκλησιῶν” ἢ τῆς “διηρημένης ἐκκλησίας” καὶ κάθε ἄλλη μεταπατερικὴ θεολογία.

Σ’ αὐτὴ μας τὴν προσπάθεια εἴδαμε ὅτι ἐκινεῖτο μιὰ ὁμάδα ἁγιορειτῶν Πατέρων (Καθηγουμένων καὶ μοναχῶν), πρεσβυτέρων καὶ λαϊκῶν, ἡ ὁποία δραστηριοποιήθηκε ἰδιαίτερα μὲ τὴν ἔλευση τοῦ Πάπα στὴν Ἑλλάδα, ὅταν πλέον φάνηκε καθαρά, ὅτι αὐτὸ ποὺ χρόνια τώρα φώναζαν κάποιοι πατέρες καὶ σύσσωμος ὁ κόσμος τοῦ Παλαιοῦ Ἡμερολογίου, ἔμπαινε στὴν τελευταία εὐθεῖα πρὶν τὸν τερματισμό. Αὐτοὺς τοὺς Πατέρες πλησιάσαμε, ἀλλὰ γρήγορα ἀπογοητευθήκαμε, διότι γρήγορα ἄλλαξαν γραμμή, καὶ δὲν ἐφάρμοζαν αὐτὰ ποὺ μᾶς δίδασκαν ὡς διδασκαλία τῶν Ἁγίων Πατέρων καὶ μᾶς παρακινοῦσαν νὰ κάνουμε.

Τέλος βρήκαμε βοηθὸ καὶ συντονιστὴ σ’ αὐτὸν τὸν ἀγῶνα μας τὸν ἱερομόναχο π. Εὐθύμιο Τρικαμηνᾶ, ποὺ συμμετεῖχε στὶς Συνάξεις αὐτῶν τῶν Πατέρων, ὁ ὁποῖος ὄχι μόνο ἀντελήφθη ὅλα αὐτὰ πολὺ πιὸ πρὶν ἀπ’ ὅ,τι πολλοὶ ἀπὸ μᾶς, ἀλλὰ καὶ τὰ διετύπωσε σὲ βιβλία ποὺ ἐξέδωσε. Εἶναι γνωστὴ ἡ παράνομη, παράτυπη καὶ ἀνυπόστατη καταδίκη του ἀπὸ τὴν ἐπίσημη Ἐκκλησία, ἀκριβῶς γι’ αὐτὴν του τὴν “ζωντανὴ” ἀντίδραση ἐναντίον τῶν Οἰκουμενιστῶν κυρίως Ἐπισκόπων. Βρεθήκαμε, λοιπόν, χωρὶς πνευματικὸ καὶ λειτουργό, ἀφοῦ ἐπὶ χρόνια ἀρνεῖτο νὰ λειτουργήσει, ἐφαρμόζοντας τὴν ποινὴ τῆς καθαιρέσεως, παρὰ τὶς παρακλήσεις μας καὶ παρόλο ποὺ δὲν παρεδέχθη οὔτε στιγμὴ τὴν καθαίρεσή του ὡς ἰσχύουσα (ἀφοῦ τοῦ ἐπεβλήθη γιὰ λόγους ἐμμονῆς στὴν Ὀρθόδοξη Πίστη καί Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας).

Μᾶς ἔλεγε ὅτι στὴν ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας ἔχουμε Ἁγίους ποὺ καθαιρέθηκαν γιὰ λόγους Πίστεως (π.χ. ὁ ἅγιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης, ὁ ἅγιος Γρηγόριος Παλαμᾶς) καὶ παρόλο ὅτι ἦσαν καθηρημένοι, λειτουργοῦσαν, ἀλλὰ αὐτοὶ ἦσαν Ἅγιοι. Ἐγὼ δὲν μπορῶ νὰ τὸ κάνω αὐτό, ἐκτὸς ἂν κάποιοι σύγχρονοι πατέρες, συμφωνήσουν καὶ μοῦ ποῦν ὅτι μπορῶ νὰ λειτουργῶ, ὅπως γινόταν στὶς ἐποχὲς τῶν αἱρέσεων, ποὺ οἱ Πατέρες ἀποφάσιζαν γιὰ τέτοια θέματα. Στὴν δὲ ἔνταση τῆς πιέσεως ποὺ τοῦ ἐξασκούσαμε, ἔλεγε: δὲν θὰ λειτουργήσω ἀπὸ μόνος μου, γιατὶ θὰ μὲ κατηγορήσουν ὅτι κάνω δική μου Ἐκκλησία καὶ δὲν θέλω νὰ γίνω ἀφορμὴ νὰ κατηγορήσουν τὸν ἀγῶνα μας ἐναντίον τῶν Οἰκουμενιστῶν.

Τελικὰ ὁ Θεὸς (ὅπως πιστεύουμε) ἔφερε τὴ λύση. Ἡ σκέψη νὰ ἀπευθυνθοῦμε στὸν Μητροπολίτη Ράσκας Ἀρτέμιο, ποὺ κι αὐτὸς ἐδιώκετο γιὰ τὴν ἐμμονή του στὴν Ὀρθόδοξη Παράδοση καὶ τὶς ὑποθῆκες τοῦ γέροντά του (καὶ νῦν ἁγίου) Ἰουστίνου Πόποβιτς, εἶχε σὰν ἀποτέλεσμα νὰ δεχθεῖ ὁ π. Εὐθύμιος (μετὰ ἀπὸ χρόνια) νὰ λειτουργήσει καὶ πάλι, ἀφοῦ αὐτὸ ἔγινε ὄχι ἀπὸ δική του πρωτοβουλία, ἀλλὰ κάτω ἀπὸ τὴν πίεσή μας καὶ τὴν εὐλογία τῶν περὶ τὸν Μητροπολίτη Ράσκας Ἀρτέμιο ἀγωνιζομένων κατὰ τῆς Οἰκουμενιστικῆς αἱρέσεως Πατέρων καὶ πιστῶν.

Στὴν προσπάθειά μας αὐτὴ συνεργαζόμαστε μὲ ἄλλους πιστούς, ἱερεῖς, θεολόγους, ἀλλὰ καὶ ἱστολόγια, ποὺ εἶχαν ἀγαθὴ διάθεση καὶ ὀρθόδοξες θέσεις, παρόλο ποὺ ὑπῆρχαν διαφορὲς στὸν τρόπο τοῦ ἀγωνίζεσθαι, ἢ ἰδιορρυθμίες  (μικρότερες ἢ ἴσες μὲ τὶς δικές μας). Μὲ κάποιους ἀπ’ αὐτοὺς εἴχαμε κατὰ καιροὺς διαφωνίες ἢ καὶ ἤρθαμε σὲ σύγκρουση, ἀγωνιζόμενοι ὅμως κατὰ τοῦ Πατριάρχη καὶ ὅλων τῶν ἐκφραστῶν τῆς αἱρέσεως, ὄχι γιατί εἴχαμε κάτι προσωπικὸ μαζί τους, ἀλλὰ γιατὶ προΐσταντο τῆς αἱρέσεως ἢ βοηθοῦσαν στὴν ἐξάπλωσή της.

Πρόσφατα μᾶς λύπησε καὶ συνεχίζει νὰ μᾶς λυπεῖ ἡ ἀπόσταση φιλικοῦ ἱστολόγου, ὁ ὁποῖος ἀνάρτησε πολλὰ κείμενά μας ὑπὲρ τῆς Ἀποτειχίσεως καὶ ἐναντίον τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, μάλιστα μᾶς πρόλαβε καὶ ἀνάρτησε πρῶτος Video δικῆς μας ἐκδήλωσης στὸ Βόλο, μὲ ὁμιλία ποὺ εἶχε τίτλο «Ἡ κατεγνωσμένη αἵρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ»· μαζί του δηλ. καὶ μὲ τὴ βοήθειά του συμπορευτήκαμε στὸν ἀγῶνα ἐναντίον αὐτῆς τῆς παναιρέσεως (ὁ καθένας μὲ τὸν τρόπο του), καὶ ὁ ὁποῖος ἀποδέχτηκε τὴν ἀποτείχισή μας. Μὲ αὐτόν, κάποιος ἀπὸ μᾶς, διατηροῦσε φιλικὲς σχέσεις, ἐπωφελήθηκε ἀπὸ τὶς συνομιλίες μαζί του, ἀντάλλαξε βιβλία, ὁδηγήθηκε στὴν μελέτη κάποιων συγκεκριμένων ἁγίων Πατέρων ποὺ τὸν βοήθησαν νὰ ξεκαθαρίσει καὶ νὰ διορθώσει λανθασμένες ἀντιλήψεις γιὰ θεολογικὰ θέματα· βέβαια, σὲ κάποια σημεῖα καὶ διαφώνησαν.

Παρὰ ταῦτα ὁ συγκεκριμένος ἱστολόγος παρεξήγησε τὶς προθέσεις τοῦ π. Εὐθύμιου (ἴσως δὲν εἶχε τὴν εὐκαιρία ἐκεῖ ποὺ εἶναι νὰ διαβάσει τὰ βιβλία του ἢ δὲν θέλησε ἔστω τηλεφωνικὰ νὰ πληροφορηθεῖ γιὰ τὶς κινήσεις του), πιθανὸν γενόμενος ἀποδέκτης τῶν συκοφαντικῶν αἰτιάσεων κάποιων καλοθελητῶν στὸ Ἅγιο Ὄρος καὶ ἀλλαχοῦ. Ἐτσι ἄρχισε καὶ συνεχίζει μιὰ ἐπίθεση ἐναντίον μας, θέλοντας νὰ διορθώσει πράγματα ποὺ δὲν ὑποστηρίζουμε, χωρὶς νὰ πραγματοποιήσει τὴν ἀπευθείας ἐπικοινωνία (ὅπως παλιότερα μὲ πρωτοβουλία του ἐγίνετο) ποὺ θὰ διέλυε τὶς καχυποψίες.

Τέλος, ἐδῶ καὶ καιρὸ δεχόμαστε μιὰ «ἐπίθεση» ἀγάπης ἀπὸ κάποιους τοῦ Παλαιοῦ Ἡμερολογίου, ποὺ μᾶς ζητοῦσαν νὰ ἐνταχθοῦμε στὴν παράταξή τους. Ἐπειδὴ ἦταν ἐπιθυμία κάποιων ἀπὸ μᾶς, ἀλλὰ καὶ τοῦ π. Εὐθύμιου, ἐπιχειρήσαμε νὰ ὑπάρξει κάποια συνεννόηση μὲ ἀνθρώπους ἐκ τοῦ Παλαιοῦ Ἡμερολογίου, ἀφοῦ αὐτοὶ ξεκίνησαν πρὶν ἀπὸ μᾶς τὸν ἀγῶνα ἐναντίον τῶν καινοτομιῶν ποὺ ἄρχισαν στὶς ἀρχὲς τοῦ 20ου αἰῶνα. Ὁ ὅρος μας ἦταν, ὅπως ἐμεῖς ἀποτειχιστήκαμε ἀπὸ τοὺς Οἰκουμενιστὲς Ἐπισκόπους τῆς περιοχῆς μας, καὶ ἀποφεύγουμε τὴν ἐπικοινωνία μὲ ὅσους ἐπικοινωνοῦν μὲ αὐτούς (παρόλο ποὺ δεχόμαστε τὴν διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας ὅτι τὰ μυστήρια ποὺ τελοῦνται ἀπὸ αὐτοὺς εἶναι ἔγκυρα, ἕως συγκλήσεως Ὀρθοδόξου Συνόδου), ἔτσι καὶ αὐτοὶ νὰ ἀποτειχιστοῦν ἀπὸ τὶς παρατάξεις καὶ τοὺς δεσποτοκράτες Ἐπισκόπους, καὶ νὰ ἑνωθοῦμε στὸν ἀγῶνα κατὰ τῆς αἱρέσεως.

Δυστυχῶς, δὲν μπορέσαμε νὰ ἔχουμε συνεννόηση. Διότι αυτοὶ θεωροῦν ὅτι τὸ Ἡμερολόγιο συνδέεται μὲ πλευρὲς τῆς Πίστεως. Καὶ ἐπειδὴ δὲν ἀποδεχτήκαμε νὰ ἐντειχισθοῦμε (ὡς ἀποτειχισμένοι ἀπὸ τὸν Οἰκουμενισμό) σὲ παρατάξεις, ποὺ ἡ κάθε μιὰ θεωρεῖ ὅτι ἀποτελεῖ τὴν Ἐκκλησία, σκλήρυναν τὴν στάση τους ἐναντίον μας, καὶ ἐπαναλαμβάνοντας τὶς ἴδιες καὶ τὰ ἴδιες καινοφανεῖς καὶ ἀμάρτυρες στοὺς Ἁγίους Πατέρες θέσεις (χωρὶς κανεὶς ἀπὸ τοὺς Ἐπισκόπους τους νὰ τολμήσει νὰ μιλήσει, ἀφοῦ ἔτσι θὰ ἀνάγκαζε τὸν Ἐπίσκοπο τῆς ἄλλης παρατάξεως-ἐκκλησίας νὰ ἐπέμβει μὲ ἀποτέλεσμα τὴν μεταξύ τους ...σύγκρουση), ἄφησαν τὸ μειλίχιο ὕφος, ἀρνήθηκαν νὰ ἀπαντήσουν στὰ ἐρωτήματα μὲ ξεκάθαρες θέσεις καὶ ξεκίνησαν ἕναν πόλεμο ἐναντίον μας.

Συνεχίζουμε τὸν ἀγῶνα μας, ἀκολουθώντας τὸ κατὰ δύναμιν τὴν διδασκαλία τῶν Ἁγίων Πατέρων ὡς πρὸς τὴν στάση μας ἀπένταντι στὴν αἵρεση. Δὲν θὰ συνεχίσουμε ὅμως ἕνα διάλογο ἄκαρπο καὶ ἀναποτελεσματικό, μὲ αὐτοὺς ποὺ δὲν ἔχουν κάποια πατερικὰ καὶ πειστικὰ ἐπιχειρήματα. Ἂν κάποιοι δημοσιεύουν κάποια τέτοια ἁγιοπατερικὰ ἐπιχειρήματα, θὰ τὰ λαμβάνουμε ὑπόψιν, γιατὶ αἰσθανόμαστε τὴν ἀνεπάρκειά μας καὶ τὶς ἐλλείψεις μας. Ἡ διάθεσή μας εἶναι μόνο καὶ μόνο νὰ ἀκολουθοῦμε τὴν Εὐαγγελικὴ διδασκαλία γιὰ τὴ σωτηρία μας, μέσα στὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, ἀλλὰ ἀποτειχισμένοι ἀπὸ τοὺς συνοδοιποροῦντας μὲ τοὺς Οἰκουμενιστές....

Πατερική Παράδοση

"Σε συμβουλεύω ν΄ αγοράσης κολλύριο" (Αυγουστίνου Καντιώτη)

Ὁ νοῦς τοῦ ἀνθρώπου, ἀγαπητοί μου, εἶνε ἕνα ἐξαιρετικὸ δῶρο, μία ἀκτίνα τοῦ πανσόφου Δημιουργοῦ. Δίνει στὸν ἄνθρωπο τὴ δυνατότητα νὰ ἐκπληρώσῃ τὴν ἀρχικὴ ἐντολὴ τοῦ Θεοῦ: «Πληρώσατε τὴν γῆν καὶ κατακυριεύσατε αὐτῆς» (Γέν. 1,28). Καὶ πράγματι, ὁ ἄνθρωπος κυριαρχεῖ ὅλο καὶ πιὸ βαθειὰ πάνω στὴ φύσι· παρουσιάζει τέτοιες κατακτήσεις πού, ἂν τὶς ἔβλεπαν οἱ ἄνθρωποι τῆς ἐποχῆς τοῦ λίθου θὰ ἔλεγαν κατάπληκτοι· «Ἐσεῖς εἶστε μικροὶ θεοί!».

«Ἐγὼ εἶπα· θεοί ἐστε καὶ υἱοὶ Ὑψίστου πάντες» (Ψαλμ. 81,6). Θεὸς ὁ ἄνθρωπος! Ἀλλ᾿ αἴφνης –ἀλλοίμονο!– ἡ σκηνὴ ἀλλάζει· βλέπουμε τὸν ἄνθρωπο νὰ φτάνῃ σὲ ἀδιέξοδο. Μόλις ἀφήνει τὰ ἐπιστημονικὰ ἐργαστήρια κι ἀρχίζει νὰ ἐξετάζῃ, ὄχι πλέον τὶς σχέσεις τῶν μορίων τῆς ὕλης, ἀλλὰ τὶς σχέσεις τῶν ἀνθρώπων μεταξύ τους, τότε χάνει τὸ φῶς του, βυθίζεται σὲ σκοτάδι, συγκρούεται μὲ τοὺς ἄλλους.

Δὲ βλέπετε; Προηγήθησαν δύο παγκόσμιοι πόλεμοι καὶ τόσοι τοπικοί, καὶ θὰ ἔπρεπε ἡ ἀνθρωπότης ἀπὸ πικρὰ πεῖρα νὰ ἀποστρέφεται κάθε πολεμικὴ ἐπιχείρησι· ἐν τούτοις νέες φλόγες πολέμου ἀνάβουν, νέα θύματα θρηνοῦνται· καὶ οἱ ἐξοπλισμοὶ ἐντείνονται.

Ταλαίπωρη ἀνθρωπότης! Τὰ παιδιά σου ἀνακάλυψαν πῶς συμβιώνουν τὰ μόρια τῆς ὕλης, ἀλλὰ δὲν μπόρεσαν νὰ βροῦν τὸν τρόπο τῆς ἁρμονικῆς συμβιώσεως τῶν λαῶν. Γι᾿ αὐτοὺς τοὺς σοφοὺς τοῦ αἰῶνος μας, ποὺ περιέπλεξαν καὶ τὰ πιὸ ἁπλᾶ ζητήματα, ἰσχύει ὁ λόγος τοῦ ἀποστόλου Παύλου· «Ἐματαιώθησαν ἐν τοῖς διαλογισμοῖς αὐτῶν, καὶ ἐσκοτίσθη ἡ ἀσύνετος αὐτῶν καρδία·φάσκοντες εἶναι σοφοὶ ἐμωράνθησαν» (Ρωμ. 1, 21-22).

Πῶς συμβαίνει αὐτό; Γιατί τόσο φῶς ἐκεῖ, τόσο σκοτάδι ἐδῶ; Στὸ ἐρώτημα ὑπάρχει ἀπάντησις, ἀλλὰ πόσοι τὴν προσέχουν; Αὐτὴ ἀποτελεῖ τὸ μυστικὸ κλειδὶ ποὺ λύνει τὰ προβλήματα. Ἡ ἀπάντησι βρίσκεται

Πώς εκθέτει ο ΚΑΝΤΙΩΤΗΣ τα περί της ΔΙΑΚΟΠΗΣ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟΥ του ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ

ΓΙΑ ΤΙΣ ΠΑΡΑΒΑΣΕΙΣ ΤΩΝ ΙΕΡΩΝ ΚΑΝΟΝΩΝ ΕΙΝΑΙ «ΕΝ ΔΥΝΑΜΕΙ» ΚΑΘΗΡΗΜΕΝΟΣ Ο ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΣ

«ΕΝ ΕΝΕΡΓΕΙΑ» ΚΑΘΙΣΤΑΤΑΙ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΣΥΝΟΔΙΚΗ ΚΡΙΣΗ

Πως φθασαμε στην διακοπη του μνημοσυνου

του πατριαρχου Αθηναγορα το 1970

ΜΗΤΡ. ΦΛΩΡΙΝΗΣ π. ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ ΚΑΝΤΙΩΤΟΥ

(Αφιερωμένο σε όλους τους ορθοδόξους επισκόπους που ανησυχούν

για την κατάντια του σημερινού πατριάρχου)

 

Τί προηγήθηκε (Φεβρ. 1970).

       Μόλις ἔγινα ἐπίσκοπος ὡρισμένοι παλαιοημερολογῖται μὲ κατηγοροῦσαν, ὅτι δὲν ἔπαυσα τὸ μνημόσυνο τοῦ πατριάρχου Ἀθηναγόρα, ποὺ δὲν ὀρθοτομεῖ τὸν λόγο τῆς ἀληθείας, καὶ δὲν τὸν ἀπεκήρυξα ὡς αἱρετικό. Τὸ μνημόσυνο τοῦ πατριάρχου στὴν θ. λειτουργία, τὸ «Ἐν πρώτοις μνήσθητι, Κύριε, … ὃν χάρισαι ταῖς ἁγίαις σου ἐκκλησίαις ἐν εἰρήνῃ, σῷον, ἔντιμον,  ὑγιᾶ, μακροημερεύοντα καὶ ὀρθοτομοῦντα τὸν λόγον τῆς σῆς ἀληθείας», ὅπως παρατηρεῖ ὁ π. Ἐπιφάνιος Θεοδωρόπουλος, δὲν ἔχει τὴν ἔννοια βεβαιώσεως ὅλων αὐτῶν· ἐκφράζει εὐχή, ὁ Κύριος νὰ χαρίζῃ στὸν ἐπίσκοπο ἢ στὸν πατριάρχη ψυχικὴ εἰρήνη, σωματικὴ ὑγεία, ἀγαθὴ φήμη, καὶ διδασκαλία κατὰ πάντα ὀρθόδοξη. Ὁ πατριάρχης Ἀθηναγόρας χωρὶς ἀμφιβολία εἶχε προβῆ σὲ ἐνέργειες, ποὺ τὸν ἔφεραν μακριὰ ἀπὸ τὸ ὀρθόδοξο φρόνημα· μοῦ ζητοῦσαν λοιπὸν νὰ τὸν κηρύξω γι᾿ αὐτὲς αἱρετικό, νὰ τὸν διαγράψω ἀπὸ τὰ δίπτυχα καὶ νὰ παύσω τὸ μνημόσυνό του. 
       Τοὺς ἀπήντησα, ὅτι ὡρισμένες ἐνέργειες τοῦ πατριάρχου ἦταν παραβάσεις ἱ. κανόνων πού, ἂν ἀποδειχθοῦν ἀληθινές, συνεπάγονται καθαίρεσι. Ἀλλὰ ποιός θὰ τοῦ ἐπιβάλῃ τὴν καθαίρεσι; Τὸ ἁρμόδιο ὄργανο γιὰ κληρικοὺς εἶνε ἡ Σύνοδος, καὶ γιὰ τὸν οἰκουμενικὸ πατριάρχη ἡ Ἱεραρχία τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Ἀλλὰ δυστυχῶς δὲν κατέστη ὑπόδικος ἐνώπιον αὐτῆς, καὶ ἔτσι παρέμενε στὸ θρόνο. Ὅπως ἔλεγε ὁ ἀείμνηστος μητροπολίτης πρ. Φλωρίνης Χρυσόστομος Καβουρίδης ὁ ἀρχιεπίσκοπος τῶν παλαιοημερολογιτῶν, ἡ καθαίρεσι καὶ ὁ ἀφορισμὸς διακρίνονται σὲ «δυνάμει» καὶ σὲ «ἐνεργείᾳ». Κληρικὸς ποὺ ξέφυγε ἀπὸ τὴν Ὀρθοδοξία, μέχρις ὅτου κριθῇ ἀπὸ Σύνοδο, μπορεῖ νὰ θεωρηθῇ δυνάμει καθῃρημένος· ἐνεργείᾳ καθῃρημένος καθίσταται μόνο μετὰ ἀπὸ συνοδικὴ κρίσι. Τὸ ίδιο λέει καὶ ὁ ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης στὸ Πηδάλιο (Ἀθῆναι 19829, σ. 4-5). Αὐτὰ ἰσχύουν γιὰ τὶς ἀντικανονικὲς ἐνέργειες τοῦ πατριάρχου. Γιὰ παραβάσεις δηλαδὴ ἱ. κανόνων ἐθεωρεῖτο δυνάμει καθῃρημένος, δὲν ἦταν ὅμως καὶ ἐνεργείᾳ.
        Ἀλλ᾿ ὑπῆρχαν καὶ ἐνέργειές του ποὺ ἔθιγαν δόγματα. Καὶ στὴν περίπτωσι αὐτή, ἀφοῦ «γυμνῇ τῇ κεφαλῇ» κηρύττει διδασκαλίες ἀντορθόδοξες, δὲν ἀπαιτεῖται προηγουμένως ἀπόφασι καθαιρέσεως ἀπὸ ἁρμόδιο συνοδικὸ δικαστήριο· ἡ καθαίρεσις ἐπέρχεται αὐτομάτως κατὰ τὸν ΙΕ΄ κανόνα τῆς Πρωτοδευτέρας Συνόδου, τὸν ὁποῖο καὶ ἐγὼ ὡς ἱεροκῆρυξ εἶχα μνημονεύσει καὶ εἶχα ζητήσει ἀπὸ τοὺς ἀρχιερεῖς

" Ἅπαντας περίσῳζε, τῆς ἐχθρῶν δυναστείας..."

31 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2013

Ἡ κατάθεσις τῆς τιμίας Ζώνης

τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου

Τὴν Ζώνην τὴν σεπτήν, τοῦ ἀχράντου σου σκήνους,

ὑμνοῦμεν οἱ πιστοί, Παναγία Παρθένε,

ἐξ ἧς ἀρυόμεθα νοσημάτων τὴν ἴασιν.

Πηγή: "Τρελογιάννης"

Κάθισμα

Τὰ καταθέσια τῆς σῆς θείας Ζώνης,

ἡ Ἐκκλησία σου φαιδρῶς ἑορτάζει,

καὶ ἐκτενῶς κραυγάζει σοι Παρθένε Ἁγνή·

Ἅπαντας περίσῳζε, τῆς ἐχθρῶν δυναστείας·

θραῦσον τὰ φρυάγματα, τῶν ἀθέων βαρβάρων,

καὶ τὴν ἡμῶν κυβέρνησον ζωήν,

πράττειν Κυρίου τὰ θεῖα θελήματα.

ΟΙ ΑΝΤΙΘΕΣΕΙΣ; Δύο Πατριάρχες Κωνσταντινουπόλεως, Ο ένας παράδειγμα ολόθερμης Πίστεως και ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ. Ο άλλος παράδειγμα απιστία και ΑΡΝΗΣΗ

ΑΝΑΠΟΦΕΥΚΤΟΙ  ΣΥΝΕΙΡΜΟΙ

 

 

       Στὴ συνέχεια δημοσιεύουμε ἕνα τμῆμα ἀπὸ τὸν βίο τοῦ Ἁγίου Ἀλεξάνδρου.

       Εἶναι τὸ τμῆμα ἐκεῖνο, στὸ ὁποῖο φαίνεται μὲ δραματικὸ τρόπο ἡ ἄρνηση τοῦ Ἁγίου νὰ συναντήσει τὸν -γιὰ μόλις λίγα χρόνια- αἱρετικὸ Ἄρειο, καὶ μάλιστα ἕνα Ἄρειο ποὺ διαβεβαίωνε (παίζοντας μὲ τὶς λέξεις) ὅτι ἔχει μετανοήσει.

     Ὁ Βαρθολομαῖος σήμερα συναντᾶ, καὶ συνομιλεῖ, καὶ δέχεται στὸ Φανάρι καὶ στὴν Θ. Λειτουργία τὸν ἐπὶ χίλια ἔτη ἀμετανόητο αἱρεσιάρχη Πάπα, ὁ ὁποῖος ὄχι μόνο (ἔστω γιὰ τὰ μάτια) δὲν δείχνει σημεῖα μετανοίας, ἀλλὰ ἐπιμένει πεισματικὰ στὶς αἱρέσεις του καὶ προσθέτει καὶ ἄλλες.

       Καὶ ἐπαναλαμβάνουμε ἄλλη μιὰ φορά, οἱ ποιμένες τῆς Ἐκκλησίας, πνευματικοὶ καὶ Ἐπίσκοποι, ἐπικοινωνοῦν μὲ τὸν ἡγέτη τῆς σύγχρονης παναίρεσης τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καὶ τίποτα δὲν φαίνεται νὰ τοὺς ξυπνᾶ.

      Καὶ  οἱ πιστοὶ ἐγκρίνουν αὐτὴν τὴν ἀντι-Πατερικὴ "γραμμὴ" καὶ καταπάτηση τῆς διδασκαλίας τῶν Πατέρων καὶ τοῦ Ευαγγελίου, ὡς "διάκριση"!

Ὅμως, ἐφ' ὅσον οἱ Ποιμένες δὲν ἀκολουθοῦν καὶ δὲν μιμοῦμται τοὺς Ἁγίους, οἱ πιστοὶ πρέπει νὰ ἀπομακρυνθοῦν ἀπ' αὐτούς. Νὰ ἀπαιτήσουν δὲ δυναμικὰ ἀπὸ τοὺς ἄβουλους καὶ σιωπῶντες Ἐπισκόπους νὰ ἐφαρμόσουν τὸν Εὐαγγελικὸ νόμο καὶ νὰ ἐκδιώξουν τοὺς ψευδοποιμένες.

        Ἀλήθεια, γιατί ἐγκαταλείψαμε τὴν Ἐκκλησία στὰ χέρια ψευδοποιμένων ἢ ἀνάξιων ποιμένων νὰ ἀγωνιστοῦν καὶ νὰ ὁμολογήσουν τὴν Πίστη στὴν Ὀρθοδοξία; Οὔτε δική τους εἶναι ἡ Ἐκκλησία, οὔτε δική μας. Ἀμφότεροι θὰ δώσουμε λόγο στὸν Θεὸ, τὸν εἰπόντα:

"Πᾶς οὖν ὅστις ὁμολογήσει ἐν ἐμοὶ ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ὁμολογήσω κἀγὼ ἐν αὐτῷ ἔμπροσθεν τοῦ πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς·  ὅστις δ' ἂν ἀρνήσηταί με, ἀρνήσομαι αὐτὸν κἀγώ" (Ματθ. ι΄ 32-33).

 ΑΠΟ ΤΟ ΣΥΝΑΞΑΡΙ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ

"Ἡ ἀρειανική αἵρεση καί ἡ ἀντιπαράθεσή του μέ τόν Ἄρειο

...Κατά τό τριακοστό ἔτος τῆς βασιλείας τοῦ Μεγάλου Κωνσταντίνου (τό 335) καί κατόπιν πιέσεων ἀπό τόν κύκλο αὐτῶν πού ὑπεστήριζαν τόν αἱρεσιάρχη, κλήθηκε ὁ Ἄρειος ἀπό τόν αὐτοκράτορα στήν Κωνσταντινούπολη, γιά νά ἐρωτηθεῖ καί νά ὁμολογήσει «εἰ τήν πίστιν τῆς καθολικῆς ἐκκλησίας ἔχοι», ἄν ἔχει τήν πίστη, δηλαδή ὅλης τῆς Ἐκκλησίας, τήν ὀρθή πίστη. Ὁ ἐρχομός τοῦ αἱρεσιάρχη στήν πρωτεύουσα ἀνα¬ζωπύρωσε τή διαμάχη τῶν δύο μερίδων τοῦ λαοῦ, τῶν ὀρθοδόξων καί τῶν αἱρετικῶν, καί πάλι ἐπαναλήφθηκαν ταραχές στήν Πόλη. Ὁ Ἄρειος, χωρίς πότε νά ἔχει μετανοήσει ἤ νά ἔχει ἀλλάξει κάτι στίς αἱρετικές του δοξασίες, βασιζόμενος μόνον στή μεγάλη δύναμη πού εἶχαν οἱ ὑποστηρικτές του, ὡμολογησε μπροστά στόν βασιλιά ὅτι πιστεύει τήν κοινή πίστη τῆς Ἐκκλησίας, ἔδωσε μάλιστα γραπτή ὁμολογία τῆς πίστεώς του. Ἡ ὁμολογία αὐτή ἦταν διατυπωμένη μέ τέτοιο τρόπο, ὥστε, παίζοντας μέ τίς λέξεις, χρησιμοποιώντας χωρία τῆς Ἁγίας Γραφῆς καί παραλείποντας ὅ,τι δέν τόν ἐξυπηρετοῦσε, τίς ἐνδεικτικές φράσεις δηλαδή τῆς ὀρθοδόξου πίστεως, ὅπως τήν εἶχε διατυπώσει ἡ Α΄ Οἰκουμενική Σύνοδος, καί αὐτές τῆς αἱρετικῆς του διδασκαλίας, νά κρύβεται ἡ κακοδοξία του, γιά τήν ὁποία εἶχε καταδικασθεῖ ἀπό τή Σύνοδο. Ἔτσι παρουσίασε ὅτι ἡ πίστη τοῦ ἦταν ἴδια μέ τήν πίστη τῆς Ἐκκλησίας «ὑποκρινόμενος καί αὐτός, ὡς ὁ διάβολος τά τῶν Γραφῶν ρήματα», ὅπως σχολιάζει ὁ ἅγιος Ἀθανάσιος. Ὁ Μέγας Κωνσταντῖνος δέχθηκε τήν ὁμολογία του καί τόν ἔστειλε στόν πατριάρχη Ἀλέξανδρο λέγοντας του ὅμως: «Εἰ ὀρθή σου ἡ πίστις ἐστί, καλῶς ὤμοσας, εἰ δέ ἀσεβής ἐστιν ἡ πίστις σου καί ὤμοσας, ὁ Θεός ἐκ τοῦ οὐρανοῦ κρῖναι τά κατά σέ», θέλοντας ἔτσι νά ἐκδηλώσει τήν ἐπιφυλακτικότητά του γιά τήν εἰλικρίνεια τοῦ Ἀρείου καί νά τόν καταστήσει ὑπεύθυνο τῶν πράξεών του. Μέ τό δόλιο αὐτό τρόπο καί διά τῶν συνηθισμένων σ' αὐτούς πιέσεων οἱ φιλικά προσκείμενοι στόν Ἄρειο ἐπίσκοποι καί κοσμικοί ἄρχοντες θέλησαν νά εἰσαγάγουν τόν Ἄρειο στήν ἐκκλησιαστική κοινωνία. Ἡ δολιότητα καί ὁ ἐκβιασμός ἔγκειται στό γεγονός ὅτι ἐφ' ὅσον ὁ Ἄρειος εἶχε κριθεῖ ἀπό Οἰκουμενική Σύνοδο καί εἶχε ἀποκοπεῖ ἀπό τήν κοινωνία τῆς μιᾶς καθολικῆς Ἐκκλησίας θά ἔπρεπε πάλι ἀπό Οἰκουμενική Σύνοδο νά κριθεῖ, ὥστε νά ἐλεγχθεῖ λεπτομερῶς ἡ πίστη του καί ἡ μετάνοιά του δέν ἦταν δυνατόν μία βασιλική ἀπόφαση ἡ μία ἁπλή ὁμολογία πίστεως τοῦ αἱρεσιάρχη ν' ἀνατρέψει ἀπόφαση τῆς Οἰκουμενικῆς Συνοδοῦ. Ὁ ἅγιος Ἀλέξανδρος στίς μεθοδεύσεις αὐτές μέ παρρησία ἀντέτασσε ὅτι δέν εἶναι σωστό ἔτσι ἁπλά νά δεχθοῦμε σέ κοινωνία «τόν τῆς αἱρέσεως εὑρετήν». Ὁ Εὐσέβιος Νικομηδείας ὡς ἀπάντηση στήν ἄρνηση τοῦ πατριάρχη μεταξύ ἄλλων τόν ἀπειλοῦσε ὅτι θά προκαλοῦσε τήν καθαιρεσή του καί τήν ἐξορία του, ἄν δέν δεχόταν τόν Ἄρειο σέ κοινωνία, ὅποτε οὕτως ἤ ἄλλως ὁ διάδοχός του θά δεχόταν τόν Ἀρειο. Τόν ἅγιο Ἀλέξανδρο βέβαια δέν τόν ἀπασχολοῦσε τόσο ἡ ἀπειλή τῆς καθαιρέσεως, ὅσο ἡ ἀνάγκη νά τηρηθεῖ ἀπαρασάλευτη ἡ πίστη πού διακήρυξε ἡ Οἰκουμενική Σύνοδος τῆς Νικαίας. Βλέποντας λοιπόν ὅτι στή φάση αὐτή τοῦ ἀγώνα ἡ θεολογική συζήτηση καί ἡ ἀπροκάλυπτη ἔρευνα τῆς ἀλήθειας δέν εἶχαν καμία δύναμη, ἄφησε κατά μέρος τήν προσπάθεια νά πείσει τούς αἱρετικούς γιά τό λάθος τους καί κατέφυγε στόν παντεπόπτη Θεό. Μέ νηστεῖες καί προσευχές, νύκτα καί ἡμέ¬ρα παρακαλοῦσε τόν Θεό. Σύχναζε μάλιστα στήν ἐκκλησία τήν ἀφιερωμένη στήν Ἁγία Εἰρήνη τοῦ Θεοῦ, ἡ ὁποία εὑρίσκεται πολύ κοντά στή Μεγάλη Ἐκκλησία τῆς Ἁγίας Σοφίας (πού τότε χτιζόταν), ὅπου μόνος «ὑπό τήν ἱεράν τράπεζαν ἑαυτόν ἐπί στόμα ἐκτείνας ηὔχετο δακρύων»: ἄν μέν οἱ πεποιθήσεις καί τά σχεδία τοῦ Ἀρείου εὐοδωθοῦν, νά μήν εὑρεθεῖ στήν ἀνάγκη νά τόν συναντήσει κατά πρόσωπον, ἄν ὅμως ἡ πίστη τῆς ἐκκλησίας εἶναι ὀρθή, τότε ὁ Θεός ἄς ἀποδώσει τό δίκαιο καί ἄς μήν ἐπιτρέψει ἡ αἵρεση νά νομισθεῖ ὡς εὐσέβεια. Στήν ἀγωνία του ὁ ἅγιος εἶχε συμπαραστάτη τόν πρεσβύτερο Μακάριο, γνωστό τοῦ Μεγάλου Ἀθανασίου, ὁ ὁποῖος καί τόν ἐνημέρωσε γιά τά συμβάντα στήν Κωνσταντινούπολη.

 «Ὁ θάνατος τοῦ Ἀρείου

Ἡ ἀπάντηση τοῦ Θεοῦ ἦρθε πράγματι ἄμεση. Τήν παραμονή τῆς ἡμέρας, κατά τήν ὁποία ὁ Ἄρειος ἐπρόκειτο νά γίνει δεκτός στήν ἐκκλησιαστικη κοινωνία καί ἐνῶ περιεφέρετο στήν ἀγορά τῆς Κωνσταντινουπόλεως συνοδευόμενος, ὡς συνήθως, ἀπό πλῆθος ὀπαδῶν του, πέρασε ἀπό τά δημόσια ἀποχωρητήρια γιά κάποια σωματική ἀνάγκη. Ἐκεῖ μέσα βρῆκε οἰκτρό θάνατο «τοῖς σκυβάλοις μέν τά ἔντερα, τοῖς ἐντέροις δέ τήν ψυχήν ὁ δείλαιος συναποβάλλει». Τό γεγονός αὐτό, ὅπως εἶναι φυσικό, προεκάλεσε ἰδιαίτερη αἴσθηση σέ ὅλους. Τό μέρος αὐτό γιά πολλά χρόνια δείχνονταν ἀπό τούς κατοίκους τῆς Κωνσταντινουπόλεως καί ἀποφεύγονταν ἡ χρήση του, μέχρις ὅτου κάποιος ἀρειανόφρων ἀγόρασε τό χῶρο, γκρέμισε τά δημόσια ἀποχωρητήρια καί ἔκτισε μιά οἰκία ὥστε νά ξεχαστεῖ τό γεγονός. Ὁ ἅγιος Ἀθανάσιος σχολιάζοντας τόν ἀπροσδόκητο θάνατο τοῦ Ἀρείου μᾶς θυμίζει ὅτι ὁ θάνατος εἶναι τό κοινό τέλος ὅλων μας καί δέν εἶναι συνετό νά εὐχόμαστε τό θάνατο κανενός, ἀκόμη κι ἄν εἶναι ἐχθρός, ἀφοῦ δέν γνωρίζουμε πότε, ἄν θά μᾶς βρεῖ τό βράδυ ζωντανούς ὁ θάνατος ὅπως τοῦ Ἀρείου ἔγινε κάτω ἀπό τέτοιες συνθῆκες πού προκαλεῖ τήν ἔκπληξη καί τόν θαυμασμό μας. Ὁ Μέγας Κωνσταντῖνος, ὅταν ἔμαθε γιά τό θάνατο τοῦ Ἀρείου, ἔμεινε ἐκπληκτος καί αὐτός γιά τό πῶς ἐλέγχθηκε ὁ αἱρεσιαρχής ὡς ἐπίορκος καί, ὅπως ἦταν ἑπόμενο, μετά τό γεγονός αὐτό ἐξασθένησε κατά πολύ ἡ ἐπιρροή τῶν ἀρειανῶν ἐπισκοπῶν καί κοσμικῶν ἀρχόντων στόν αὐτοκράτορα. Τήν ἑπομένη ὁ ἅγιος Ἀλέξανδρος καί ὁ ὀρθόδοξος λαός τῆς Κωνσταντινουπόλεως συνάχθηκαν στήν Ἁγία Εἰρήνη καί εὐχαρίστησαν τόν Θεό, ὄχι διότι χάρηκαν γιά τό θάνατο τοῦ αἱρεσιάρχη, ἀλλά διότι ὁ Θεός δέν ἐγκαταλείπει τό λαό του καί ἀποδίδει τό δίκαιο, παρά τά ἄδικα σχέδια καί τίς ἄδικες κρίσεις τῶν ἀνθρώπων. Στήν Κωνσταντινούπολη ἐπανῆλθε ἡ εἰρήνη. Οἱ αἱρετικοί ντροπιάστηαν καί περιορίστηκαν. Ἡ Ἐκκλησία τῆς Κωνσταντινουπόλεως, ὅσο ζοῦσε ὁ ἅγιος Ἀλέξανδρος, ἀπολάμβανε τήν εἰρήνη πού οἱ εὐχές καί οἱ ἀρετές τοῦ ἁγίου τῆς χαριζαν.

Ἡ μαρτυρία τοῦ ἁγίου Γρηγορίου Θεολόγου

Τή θαυματουργική ἐπέμβαση τοῦ Θεοῦ, μετά τίς προσευχές τοῦ ἁγίου Ἀλεξάνδρου, θυμᾶται πενήντα χρόνια ἀργότερα καί ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος, τό 381, ὅταν ἦταν καί αὐτός πατριάρχης τῆς Κωνσταντινουπόλεως σέ ἐποχή ταραγμένη πάλι ἀπό τήν αἵρεση τῶν πνευματομάχων καί προετοίμαζε τήν Ἐκκλησία γιά τή Β΄ Οἰκουμενική Σύνοδο. Ἀπευθύνεται στό λαό τῆς Κωνσταντινουπόλεως καί τούς λέγει ὅτι “ἔχουν παράδοση ὀρθοδοξίας ἀκολουθώντας ὡς μαθητές τόν πρῶτο ἐπίσκοπο τῆς Νέας Πόλεώς τους, τόν Ἀλέξανδρο (τόν πολύ τόν ξακουστό), μεγάλο ὑπέρμαχο καί κήρυκα τῆς ἁγίας Τριάδος, ὁ ὁποῖος μέ λόγους καί μέ ἔργα ἐξαφάνισε τήν ἀσέβεια ἀπό τήν Ἐκκλησία” καί τούς θυμίζει τή δύναμη τῆς προσευχῆς του, πού κατά τά ἀποστολικά πρότυπα “κατέλυσε τόν ἀρχηγό τῆς ἀσέβει­ας σέ χῶρο ἀντάξιο τοῦ βορβόρου πού ἔρρεε ἀπό τό στόμα του καί ἔτσι ἡ ὕβρις ἀντιστάθηκε στήν ὕβρι καί ὁ δίκαιος θάνατος (τοῦ Ἀρείου) στηλίτευσε τόν ἄδικο θάνατο πολλῶν ψυχῶν”, πού παρασύρονταν ἀπό τίς αἱρετικές διδασκαλίες του».

(Πηγή: http://www.imns.gr)