Τότε το έδινε ένας Ποιμήν, τώρα εγκατέλειψαν το Ποίμνιο οι πολλοί Ποιμένες!

Γέρων Φιλόθεος Ζερβάκος 

 ΠΕΡΙ ΕΝΩΣΕΩΣ (ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΙΚΑ) 

Ορθοδοξία και Αίρεση

 Πόθεν ο πατριάρχης εκπέπτωκεν εις τοιούτον όλισθον, ώστε εκουσίως να αγωνίζεται να παραδώση το ποίμνιόν του   εις τους λύκους

...Εγέρθητε Χρυσόστομοι, Γρηγόριοι, Γερμανοί, Ταράσιοι, Νικηφόροι, Φώτιοι και λοιποί, παλαιοί και νεώτεροι Άγιοι Πατριάρχαι Κων/πόλεως, οι θυσιασθέντες υπέρ των προβάτων υμών, να ίδητε ποίοι κατέχουν τον Θρόνον υμών! Υμείς μεν ως καλοί Ποιμένες εθύσατε τας ψυχάς υμών υπέρ των ιδίων προβάτων υμών, οι δε σημερινοί θύουσι τα πρόβατα υπέρ εαυτών και ανοίγουν τας θύρας και καλούν τους λύκους διά να εισέλθουν και κατασπαράξουν τα πρόβατα...

Πόθεν ο πατριάρχης εκπέπτωκεν εις τοιούτον όλισθον, ώστε εκουσίως να αγωνίζεται να παραδώση το ποίμνιόν του   εις τους λύκους να το κατασπαράξουν; Η αιτία είναι η υπερηφάνεια, η ρίζα και η αιτία όλων των αμαρτιών, όλων των κακών, όλων των αιρέσεων, των συμφορών και των θλίψεων, και περισσότερον από όλους τας συμφοράς και δυστυχίας η στέρησις της χάριτος του Θεού...

Τους λυκοποιμένας, ψευδοδιδασκάλους, ψευδοπροφήτας και ψευδοχρίστους αιρετικούς οι Άγιοι Πατέρες, οι μιμηταί του Αρχιποίμενος Χριστού και διάδοχοι των μαθητών Αυτού, οι καλοί, οι αληθείς και θείοι ποιμένες, οι συγκροτήσαντες τας σεπτάς και αγίας επτά Οικουμ. Συνόδους, απεδίωξαν μακράν της ποίμνης του Χριστού και, ως αμετανοήτους, εις το αιώνιον ανάθεμα παρέδωκαν...

ΤΑ ΑΙΤΙΑ ΤΩΝ ΚΑΙΝΟΤΟΜΙΩΝ

...Η Ορθόδοξος Εκκλησία δεν συνηθίζει να κάμνη καινοτομίας, ως η των Δυτικών και Διαμαρτυρομένων, αι οποίαι αφ' ότου απεσχίσθησαν έργον ακατάπαυστον έχουν να ποιούν καινοτομίας και μεταρρυθμίσεις, αφού και εις τοιαύτην ασέβειαν και παραφροσύνην έφθασαν να μεταρρυθμίσουν και καινοτομήσουν πάντα τα μυστήρια και τας ιεράς παραδόσεις και πολλά να καταργήσουν...

Δύο είναι τα αίτια διά τα οποία πολλοί εκ των σημερινών Αρχιερέων τολμούν να ποιούν καινοτομίας ή μεταρρυθμίσεις εις τα της Εκκλησίας, η υπερηφάνεια, με το να νομίζουν οι πλείστοι των Ιεραρχών, εκτός ολίγων εξαιρέσεων, ότι είναι σοφώτεροι και ανώτεροι των Αγίων Πατέρων, και δεύτερον η κοιλιοδουλεία και η φιλαυτία. Με το να έγιναν οι πλείστοι εξ αυτών σαρκολάτραι τους εγκατέλειπεν η χάρις του Αγίου Πνεύματος...

Εάν ο πατριάρχης, τας συστάσεις της Κυβερνήσεως και της Ιεράς Συνόδου και Ορθοδόξων Αρχιερέων, Ιερέων και λαϊκών, δεν τας δεχθή, τας απορρίψη και επιμείνη εις την ένωσιν, τότε να τον αποκηρύξουν. Διότι εν ή περιπτώσει δεν αντιπούν, αλλ' υποχωρήσουν και είπουν ότι ημείς θα ακολουθήσωμεν τον πατριάρχην, τότε θα επανέλθη αυθωρεί η καταστροφή. Τότε ουκ έχω τι άλλο ειπείν, ειμί ουαί τη Ορθοδόξω Εκκλησία της Ελλάδος! Ουαί και τω Ελληνικώ Έθνει! Διότι η υποδούλωσις της Εκκλησίας της Ελλάδος εις τον Παπισμόν θα είναι υποδούλωσις και του Έθνους. Θα είναι δε ασυγκρίτως χειροτέρα της υποδουλώσεως εις τον Μωαμεθανισμόν και τον ψευδοπροφήτην Μωάμεθ...

Εάν ο Πάπας θέλη ένωσιν να αναγνωρίση και ομολογήση όλας τας πλάνας, αιρέσεις και καινοτομίας τας οποίας έκαμον, απ' αρχής οι κατά καιρούς Πάπαι, αποσχισθέντες από την Ορθόδοξον Εκκλησίαν, να μετανοήση, να κλαύση πικρώς, να ταπεινωθή και τότε είναι δεκτός.

...Εάν δεν αποβάλλουν την υπερηφάνεια και ο Πατριάρχης και ο Πάπας και εάν δεν ταπεινωθούν, μιμούμενοι τον Κύριον, όχι μόνον δεν θα επιτύχουν έναν αλλά θα αυξήσουν την διαίρεσιν και θα προξενήσουν μεγάλα σκάνδαλα, ταραχάς, συγχύσεις, μεγάλην βλάβην και ζημίαν εις τα εαυτών ποίμνια. Εάν μιμηθούν τον Κύριον και ταπεινωθούν, θα επιτύχουν την ένωσιν, θα ωφελήσουν εαυτούς και τα εαυτών ποίμνια και θα δοξασθή και δι΄αυτών, ως εδοξάσθη και υπό των Αγίων Αποστόλων το Όνομα του Ουρανίου μας Πατρός, επειδή «Κύριος υπερηφάνοις αντιτάσσεται, ταπεινοίς δε δίδωσι χάριν», και «πας ο υψών εαυτόν ταπεινωθήσεται, ο δε ταπεινών εαυτό υψωθήσεται» (Λουκ.18, 14).

Ο ΠΑΠΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΔΡΟΜΟΣ ΤΟΥ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΥ

...Την Ορθοδοξίαν εστερέωσαν οι Άγιοι Απόστολοι και οι θεσπέσιοι πατέρες δια των Ζ' (7) Οικουμενικών Συνόδων, φωτισθέντες από το Άγιον Πνεύμα.

Ο παπισμός είναι πρόδρομος του Αντιχρίστου, διότι κυριευθείς ο πάπας υπό αλαζονείας και επάρσεως και θέλων να γίνη ανώτερος εξουσιαστής της Εκκλησίας και πολιτείας έσχισε την Εκκλησίαν του Χριστού...

Οι παπολάτραι υπέπεσαν εις πολλάς κακοδοξίας και αιρέσεις μεταστρέψαντες όλα τα μυστήρια της Ορθοδόξου Εκκλησίας. αντί του βαπτίσματος μεταχειρίζονται το ράντισμα, αντί του μυστηρίου της μεταλήψεως μεταχειρίζονται εβραϊκά άζυμα. Ανέτρεψαν τας νηστείας, ούτε ευχέλαιον , ούτε αγιασμόν δύνανται να ποιήσουν, διότι είναι αφορισμένοι, δι' αυτό και ο αγιασμός των δεν διατηρείται...

Δεν παραλείπω δε να αναφέρω και εκείνο το οποίον είδον ιδίοις όμμασιν ότε μετέβην εις Άγιον Όρος χάριν προσκυνήσεως. Ότε ο αυτοκράτωρ Κων/πόλεως Μιχαήλ και πατριάρχης Βέκκος παπολάτραι μετέβησαν κατά το έτος 1170-1200 εις το Άγιον Όρος εβίαζαν τους μοναχούς να δεχθούν τον παπισμόν και να συλλειτουργήσουν με τους παπιστάς. Όσοι εδέχθησαν και συλλειτούργησαν τα σώματά των μένουν άλυτα ως αφορισμένα πνέοντα δυσωδίαν. όσοι δε δεν εδέχθησαν και εθανατώθησαν υπό των παπιστών, τούτων τα σώματα πνέουν άρρητον ευωδίαν. Εύχομαι όπως η χάρις του Παναγίου Πνεύματος να φωτίση τον νουν σας, σας ενισχύση και αποτινάξητε τον ύπνον της πλάνης και ραθυμίας και προσέλθετε εις τας αγκάλας της Εκκλησίας.

...»Εάν οι σημερινοί Αρχιερείς, δεν σεβασθούν τας αποφάσεις, τους κανόνας και τας παραδόσεις των θείων Αποστόλων και Αγίων Πατέρων της Εκκλησίας, αλλά τας καταφρονούν, ποίος που καλώς φρονεί θα σεβασθή τας ιδικάς των;»

«...Και η Εκκλησία και η Πολιτεία και οι τούτων άρχοντες εις τας παρούσας πονηράς ημέρας κοιμώνται τον βαρύτατον ύπνον της αμελείας και της ραθυμίας, και εάν δεν εξυπνήσουν, εξυπνήσουν δε και τον κλήρον και τον λαόν εις μετάνοιαν, εις εργασίαν των εντολών του Θεού, των αρετών και των καλών έργων, θα δώσουν λόγον εν ημέρα κρίσεως και θα τιμωρηθούν».

ΚΡΑΤΕΙΤΕ ΤΗΝ ΠΙΣΤΙΝ ΣΤΕΡΕΑΝ

 

«Κρατείτε, αδελφοί μου, την πίστιν στερεάν και μένετε ασάλευτοι εις τας παραδόσεις των θείων Πατέρων, διότι εφθάσαμεν εις εποχήν κατά τη οποίαν και οι δυνατοί θα σαλευθούν. Αγωνιστείτε με κάθε σπουδή διότι τα καλά με κόπο και πόνο κατωρθώνονται. Δεν θα αισθανόμεθα δε τους κόπους της αρετής όταν αποβλέπωμεν εις το νέφος των μαρτύρων και οσίων και εις την μέλλουσαν να μας αποκαλυφθή δόξαν.

Πόσον ευτυχείς και μακάριοι θα είμεθα, εάν δι' ολίγον κόπον αξιωθούμε να κατασκηνώσωμεν εις τα αγαπητά σκηνώματα του Παραδείσου και κληρονομήσουμε τα αγαθά της ουρανίου Βασιλείας του Θεού. Αμήν.

Ο Απόστολος Παύλος, το στόμα του Χριστού παραγγέλλει: Μη συγκοινωνήτε τοις έργοις τοις ακάρποις του σκότους, μάλλον δε και ελέγχετε. Εις περιστάσεις κατά τας οποίας περιφρονείται και υβρίζεται η Αγία Ορθόδοξος Πίστις ημών επιτρέπεται έλεγχος ακόμη και θυμός δίκαιος δικαιώτατος, απαγορεύεται δε η σιωπή. Αλλά και ο έλεγχος να γίνεται με διάκρισιν και σύνεσιν, όχι, με ταραχήν και θυμόν υπερβολικόν, να γίνεται με θυμόν θεϊκόν...

Ο Θεός δεν εγκαταλείπει την Εκκλησίαν Του, και εκείνους που την πολεμούν θα τους ταπεινώση και θα τους συντρίψη ως σκεύη κεραμέως, και μακάριοι εκείνοι οι οποίοι μέχρι θανάτου θα μείνουν πιστοί εις την Ορθόδοξον πίστιν, εις την ορθόδοξον ομολογίαν.

ΟΥΔΕΝ ΤΙΜΙΩΤΕΡΟΝ ΑΠΟ ΤΟ ΝΑ ΑΓΩΝΙΖΕΤΑΙ ΚΑΝΕΙΣ ΥΠΕΡ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ

...Σας εύχομαι από καρδίας ποτέ να μην δειλιάτε αγωνιζόμενος, έστω και αν ίδητε τους εχθρούς της Εκκλησίας ενίοτε ισχύοντας...Ο αγωνιζόμενος υπέρ της αληθούς και ορθοδόξου πίστεως και της Αγίας ημών Εκκλησίας έχει σύμμαχον το παντοδύναμον Θεόν, ο δε αγωνιζόμενος υπέρ της πλάνης έχει σύμμαχον τον παμπόνηρον διάβολον, αλλά ανίσχυρον άρχοντα του σκότους, του ψεύδους και πάσης αιρέσεως, πλάνης και κακίας. Δεν είναι άλλο τιμιώτερον, σεμνότερον, αγιώτερον από το να αγωνίζεται κανείς υπέρ της πίστεως, ο τοιούτος εάν αγωνιζόμενος θανατωθή σωματικώς υπό των εχθρών, χωρίς να καμφθή είναι ο λαμπρότατος νικητής, και θα λάβη το βραβείον της άνω κλήσεως και τον αμάραντον εν ουρανοίς στέφανον. Λοιπόν μάχου υπέρ πίστεως και αγώνισαι άχρι θανάτου δια να αξιωθής να γίνης κληρονόμος της Βασιλείας των ουρανών...

...Εις την σημερινήν εποχήν, κατά την οποίαν η Εκκλησία πολυειδώς και πολυτρόπως πολεμείται υπό πολλών και διαφόρων πολεμίων, η προσπάθειά σας, αντιπαρατασσόμενη και αντιπολεμούσα, θα δυνηθή, Θεού βοηθούντος, να διασώση μερικούς εκ του σημερινού κατακλυσμού της αμαρτίας ...

Σας συγχαίρω δια τον ζήλον σας προς διάδοσιν των χριστιανικών αληθειών και ωφέλειαν των χριστιανών. Πρέπει να γνωρίζομεν, ότι, αναλόγως του κόπου και της προθυμίας που ο καθένας εργάζεται, θα δοθούν και αι αμοιβαί παρά του μισθαποδότου Χριστού. Έως υπάρχει καιρός, ας εργασθώμεν πνευματικώς, ας σπείρωμεν με κόπον, δια να θερίσωμεν εν αγαλλιάσει...

 Μετά πατρικής αγάπης και ευχών εγκαρδίων
ο πνευματικός σας Πατήρ
Αρχιμ. Φιλόθεος Ζερβάκος.

 
Εκδόσεις "Ορθόδοξος Κυψέλη"

Πηγή: Σάλπισμα Ζωής

ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΣ προς ΠΑΠΑ: -"Αδελφέ μου, ανυπομονώ να σε δω".

Οικουμενικός Πατριάρχης προς Πάπα:

"Αδελφέ μου, ανυπομονώ να σε δω αύριο στην Ιερουσαλήμ".

Μήνυμα μέσω Twitter έστειλε ο Οικουμενικός Πατριάρχης στον Πάπα Φραγκίσκο. :"Αδελφέ μου, ανυπομονώ να σε δω αύριο στην Ιερουσαλήμ".

 Πηγή "Ἀκτίνες"

ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗΝ ΑΥΡΙΑΝΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΠΑΠΑ-ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ

Ο Πρωτοπρεσβύτερος Θεόδωρος Ζήσης ...προχώρησε σε συγκρίσεις με τη σημερινή εκκλησιαστική κατάσταση. Μίλησε για τον Αρχιεπίσκοπο Αλέξανδρο και τη στάση του απέναντι στον Άρειο, τονίζοντας μεταξύ άλλων:

«Όταν επίεσε ο Κωντσάντιος, ο Αρειανός αυτοκράτωρ τον Πατριάρχη Αλέξανδρο να δεχθεί σε συμπροσευχή τον Άρειο δηλ. να δεχθεί να πάει μέσα στο ναό την Κυριακή ο Άρειος και να λειτουργήσει μαζί με τον Πατριάρχη, ο αιρετικός μαζί με τον Ορθόδοξο, τι έκανε ο Πατριάρχης Αλέξανδρος; Αυτό που κάνουν σήμερα οι δικοί μας οι Πατριάρχες και συμπροσεύχονται και συνυπάρχουν μαζί με τους Παπικούς, μαζί με τους Προτεστάντες, μαζί με τους Μονοφυσίτας, ακόμη και μαζί με τους ετεροθρήσκους, μαζί με τους Βουδιστάς και τους Μουσουλμάνους, μαζί με το φύραμα όλων αυτών των πλανών των διαμονικών;...  

Αυτές τις ημέρες ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος συμπροσευχήθηκε στην Ασίζη όχι μόνο μαζί με τον Πάπα και τους Προτεστάντες και τον Αγγλικανό «Αρχιεπίσκοπο», αλλά μαζί και με Βουδιστάς, με Μουσουλμάνους, με ειδωλολάτρας. Προσεύχονται, συμπροσεύχονται και συλλειτουργούν. Ξεχάσαμε ότι υποδέχτηκαν τον Πάπα στην Κωνσταντινούπολη θυμιάζοντάς τον και λέγοντας «ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου»; Και τον τιμήσαμε. Και τον τίμησαν και φοιτητές της Θεολογικής Σχολής δίνοντάς του τιμητικό μετάλλιο.

Έπρεπε να κάνει και ο Πατριάρχης Αλέξανδρος το ίδιο; Να δεχθεί τον Άρειο μέσα στο ναό και να συμπροσευχηθεί και να συλλειτουργήσει; Όχι. Τι έκαμε; Δεν μπορώ, λέει. Το απαγορεύουν οι Κανόνες. «Επίσκοπος ή πρεσβύτερος ή διάκονος αιρετικοίς συνευξάμενος καθαιρείσθω». Όποιος επίσκοπος ή παπάς ή διάκος προσευχηθεί με αιρετικούς, πολύ περισσότερο με αλλοθρήσκους, να καθαιρείται. Γι΄ αυτό και ο Πατριάρχης Αλέξανδρος είπε, δεν μπορώ το απαγορεύουν οι Κανόνες. Αλλά οι πολιτικοί έχουν δύναμη, όπως και σήμερα. Και εξαναγκάζουν και Αρχιεπισκόπους να ακολουθούν το δικό τους το δρόμο, και σήμερα στην Ελλάδα. Πολλές φορές και οι δικοί μας κάνουν αυτά που θέλει η κυβέρνησις.

Προσευχήθηκε λοιπόν ο Πατριάρχης Αλέξανδρος την προηγουμένη ημέρα και παρακάλεσε στο Θεό να μην επιτρέψει να συμπροσευχηθεί μαζί με τον Άρειο. Και ο Θεός τον γλίτωσε με θαύμα. Την άλλη μέρα πηγαίνοντας ο Άρειος στο ναό, κατά οικτρό τρόπο, μέσα σε δημόσιο αποχωρητήριο πέθανε. Και γλίτωσε ο Πατριάρχης Αλέξανδρος αυτή την παράβαση των Κανόνων, τη συμπροσευχή με τον αιρετικό Άρειο.

Φαντασθείτε σήμερα τους σημερινούς Πατριάρχας και Αρχιεπισκόπους. Όχι απλώς δεν σκέφτονται να μην συμπροσευχηθούν ή πώς να αποφύγουν τους αιρετικούς αλλά με χαρά πηγαίνουν μαζί τους και κάνουν συμπόσια και φιέστες».

Πηγή: "Θρησκευτικά"

Προάσπιση τῆς ἀλήθειας κοινωνώντας μὲ αὐτὸν ποὺ αὔριο θὰ βεβηλώσει τὸν Ναὸ τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου!

Ἀρχιμ. Ἰωὴλ Κωνστάνταρος

 

Ἡ συνετὴ προάσπιση τῆς             Ἀλήθειας

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΤΥΦΛΟΥ

(Ιωάννου Θ' 1-38)

Εἰσαγωγικὸ σχόλιο τῆς "Πατερικῆς Παραδόσεως"

Πάτερ Ἰωήλ, εὐχαριστοῦμε γιὰ τὸν κόπο ποὺ κάνεις, γιὰ νὰ μᾶς προσφέρεις πνευματικὴ τροφή. Θὰ τὰ προσέξουμε ἐπιμελῶς ὡς πρὸς τὴν διόρθωσή μας.

Ὡς πρὸς τὰ θέματα, ὅμως, τῆς Πίστεως καὶ τὴν ἀντιμετώπιση τῶν αἱρέσεων, πρὶν γράψεις τὰ παρακάτω, κοίταξες τὸν ἑαυτό σου στὸν καθρέπτη τῆς Ἱερᾶς Παραδόσεως; Ἢ μήπως τὸν ἔσπασες αὐτὸν τὸν καθρέπτη, μέσα στὸν ὁποῖο φαίνεται καθαρὰ ὅτι οἱ Πατέρες ἐντέλλονται τὴν ἄμεση ἀπομάκρυνση ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς, καταδικασμένους ἢ ὄχι, ὅταν πρόκειται γιὰ φανερὴ αἵρεση δεκαετιῶν;

Γιατί ἐπικοινωνεῖς, πάτερ μου, μὲ τὸν κ. Βαρθολομαῖο, ποὺ αὔριο ΕΠΙΣΗΜΑ καὶ ὑπὸ τὰ βλέματα ἑκατομμυρίων ἀνθρώπων, θὰ βεβηλώσει τὸν Ναὸ τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου, συμπροσευχόμενος μὲ αἱρετικοὺς καὶ ἀλλόθρησκους; Δὲν σοῦ θυμίζει αὐτὴ ἡ συνάντηση τὸν Πύργο τῆς Βαβέλ, τὴν συναγωγὴ τῶν Ἰουδαίων, ποὺ ἀναφέρεις στὸ κείμενό σου; Δὲν θὰ εἶσαι κι ἐσὺ ἐκεῖ, ἀφοῦ ἀποδέχεσαι καὶ κοινωνεῖς μὲ τὸν Πατριάρχη σου;

Παραθέτω τὰ δικά σου λόγια, δηλ. τὸν δικό σου καθρέπτη.

Γράφεις:

«Γιατί ορισμένοι άνθρωποι στέκονται τόσο αντίθετοι μπροστά στην καθαρή αλήθεια;». «Διαστρεβλώνουν την πραγματικότητα για να καταλήξουν και οι άλλοι στα δικά τους συμπεράσματα».

«Εννοείται δε ότι δεν υπάρχει χειρότερο μαρτύριο για έναν Ορθόδοξο, από το να γνωρίζει ότι βρίσκεται στον χώρο της αιρέσεως, και από έλλειψη θάρρους και ταπεινώσεως να παραμένει εντός της “συναγωγής των Ιουδαίων”. Να παραμένει αλυσοδεμένος, φοβούμενος μήπως και χαρακτηρισθεί ως «αποσυνάγωγος».

«Αλλά υφίσταται και η φαιδρή των περιπτώσεων. Εκείνη δηλ. που ορισμένοι νομίζουν πως όλοι οι άλλοι είναι αφελείς και ότι δεν κατανοούν το ποια είναι η πραγματικότητα και ομιλούν και κηρύσσουν ψεύδη και ανοησίες».

«Αντί στο κέντρο να βρίσκεται ο Κύριος Ιησούς, στο κέντρο τοποθετείται ο εαυτός μας και όχι η αλήθεια, η οποία πολλές φορές κοστίζει».

«Αλλά τα πράγματα καταντούν τραγικά, όταν η συνείδηση του ανθρώπου βραχυκυκλώνεται  και όντως πιστεύει, όπως και οι φανατικοί Ιουδαίοι της περικοπής, ότι τάχα προσφέρει υπηρεσία στον Θεό... Ο άκριτος ζήλος τους κάνει να βλέπουν παντού προδότες και να φαντάζονται τον εαυτόν τους και τους περί αυτών ως “ασάλευτους πύργους τους δόγματος” και της “ηθικής”».

«Χρειάζεται όμως πολύ προσοχή και συνέπεια στο πνεύμα της Εκκλησίας, διότι κινδυνεύει κανείς να είναι μεν “πύργος”, αλλά “πύργος της Βαβέλ” και κατόπιν να “περιάγει την θάλασσαν και την ξηράν ποιήσαι ένα προσήλυτον...”».

(Πιστεύω νὰ μοῦ συγχωρεῖς τὴν οἰκειότητα τῆς γραφῆς. Σοῦ γράφω ἔτσι, γιατὶ κάποτε εἴμαστε στὴν ἴδια κατασκήνωση, ὅταν ἀκόμα ἐσὺ ἤσουν  μικρὸ ὁμαδόπουλο).

Αρχιμ. Ιωήλ Κωνστάνταρος

 Η συνετή προάσπιση της Αλήθειας

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΤΥΦΛΟΥ

(Ιωάννου Θ' 1-38)

Γράφει ο Αρχ. Ιωήλ Κωνστάνταρος,

Ιεροκήρυξ Ι. Μ. Δρ. Πωγ. &Κονίτσης

e-mail: ioil.konitsa@gmail.com

Η Ευαγγελική περικοπή της Κυριακής του τυφλού, πλην των άλλων μας βοηθά να εμβαθύνουμε στο μεγάλο θέμα της αλήθειας και της στάσεως των ανθρώπων έναντι αυτής.

Ο πρώην τυφλός, θεραπευμένος από τον ίδιο τον Κύριο, βρίσκεται στο επίκεντρο των κατηγοριών. Όσο περισσότερο οι Ιουδαίοι προσπαθούν να τον περιπλέξουν και να του αποσπάσουν έστω και μία λέξη, για να κατηγορήσουν τον Ιησού, τόσο και περισσότερο αυτός διακηρύττει και θαρραλέα ομολογεί την αλήθεια.

Δεν διστάζει μάλιστα να τους ελέγξει και να τους ειρωνευθεί ακόμα, με αποτέλεσμα να τον κάνουν αποσυνάγωγο.

Τότε όμως, όταν οι άνθρωποι τον απέπεμψαν, τον συνάντησε ο ίδιος

Κατά Βαρθολομαίον Ευαγγέλιο: Απεσταλμένος του Θεού ο αιρετικός, για την επίτευξη της Πανθρησκείας!

Χαιρετισμός τῆς Α.Θ.Παναγιότητος, τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου κατά τήν ὑποδοχήν Αὐτοῦ ὑπό τῆς Α.Θ.Μακαριότητος, τοῦ Πατριάρχου Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεοφίλου, ἐν τῷ Πανιέρῳ Ναῷ τῆς Ἀναστάσεως.
(23 Μαΐου 2014)

Μακαριώτατε Πατριάρχα Ἱεροσολύμων κύριε Θεόφιλε, ἀδελφέ ἐν Κυρίῳ καί συλλειτουργέ λίαν ἀγαπητέ καί περισπούδαστε,

Χριστός Ἀνέστη!

Τόν ἐπίκαιρον τοῦτον χαρμόσυνον χαιρετισμόν, ἐν ὀνόματι τοῦ Ἀναστάντος Κυρίου καί Θεοῦ καί Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἀπευθύνομεν ὡς Ἀρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως, Νέας Ρώμης καί Οἰκουμενικός Πατριάρχης πρός Ὑμᾶς, τόν Μακαριώτατον Πατριάρχην τῆς Πόλεως τῶν Ἱεροσολύμων, τῆς Ἁγίας Σιών, διακατεχόμενοι ὑπό μεγάλης καί ἀνεκφράστου συγκινήσεως, ἀφ᾿ ἑνός μέν ἐκ τῆς προσκυνήσεως τῶν πανσεβάστων Προσκυνημάτων τῆς Ἁγίας Γῆς, ἀφ᾿ ἑτέρου δέ ἐκ τῆς ἐν Χριστῷ κοινωνίας μετά τῶν θυσιαστικῶς φυλασσόντων τά προσκυνήματα ταῦτα ἀδελφῶν καί συλλειτουργῶν ἡμῶν, μέ ἀρχιφύλακα τήν Ὑμετέραν λίαν ἡμῖν ἀγαπητήν καί περισπούδαστον Μακαριότητα, ἀδελφέ κύριε Θεόφιλε. Καί ἀναφωνοῦμεν καί ἡμεῖς μετά τοῦ Προφήτου «διά Σιών οὐ σιωπήσομαι καί διά Ἱερουσαλήμ οὐκ ἀνήσω».

Τά συναισθήματα ἡμῶν εἶναι ἔντονα κατά τήν στιγμήν ταύτην, διότι αἰσθανόμεθα ὅτι ἑνώνει ἡμᾶς μεθ᾿ Ὑμῶν, Μακαριώτατε, τό κοινόν χρέος καί ἡ κοινή αἴσθησις ὅτι ἀμφότεροι φυλάσσσομεν πνευματικάς καί κυριαρχικάς Θερμοπύλας. Ὑμεῖς, τά πλέον ἱερά καί σεβάσμια διά τήν Ὀρθόδοξον ἡμῶν Ἐκκλησίαν καί τό πλήρωμα αὐτῆς προσκυνήματα εἰς τούς Τόπους τούς ὁποίους ἐβάδισαν οἱ ἄχραντοι πόδες τοῦ Κυρίου· ἡμεῖς δέ τά σεβάσματα τῆς γῆς τῶν πατέρων ἡμῶν, τῆς Κωνσταντινουπόλεως, εἰς τήν ὁποίαν πάλλεται ἡ καρδία τῆς οἰκουμενικῆς Ὀρθοδοξίας. Φυλάσσομεν ἀμφότεραι αἱ Ἐκκλησίαι τήν παρακαταθήκην τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως. Σεῖς μέν ἐνταῦθα ἐπί τοπικοῦ ἐπιπέδου πρός τήν Ἁγιοταφικήν Ἀδελφότητα, τόν κλῆρον καί τόν λαόν τῆς δικαιοδοσίας Σας· ἡμεῖς δέ πέραν τοῦ τοπικοῦ καί ἐπί οἰκουμενικοῦ ἐπιπέδου, διακονοῦντες τήν ἀλήθειαν τῆς ἀμωμήτου καί ἀσπίλου Ὀρθοδόξου πίστεώς μας, μαρτυροῦντες τῇ ἀληθείᾳ, καί διακρατοῦντες τόν θησαυρόν τῆς ἑνότητος τῆς Ὀρθοδοξίας. 

Ἐρχόμεθα ἐκ  Κωνσταντινουπόλεως εἰς τήν Ἁγίαν Γῆν, οὐχί ἐν ὁδοιπορίᾳ καί περίλυποι διά τήν «κλαπεῖσαν ἐλπίδα», ὥς ποτε Λουκᾶς καί Κλεόπας οἱ Ἀπόστολοι πρός τήν ἀπέχουσαν σταδίους ἑξήκοντα ἐξ Ἱεροσολύμων κώμην τῆς Ἐμμαούς, ἀλλά διά τῶν συγχρόνων μέσων ἐγγύτητος, καί ἐν χαρᾷ, διότι «κατέχομεν τήν ἐλπίδα», «τήν  ἀλήθειαν, τό φῶς καί τήν ζωήν», δηλαδή αὐτόν τοῦτον τόν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν, τόν ἐν τῇ κοινῇ ὁδοιπορίᾳ ἡμῶν τῶν Ὀρθοδόξων «ἀοράτως συνόντα» καί ἐξηγοῦντα ἡμῖν ἐν τῇ ὁδῷ, κατά τήν κοινήν ὁδοιπορίαν, πάντα τά περί Ἑαυτοῦ. Ἐρχόμεθα εἰς τήν Ὑμετέραν ἕδραν, ἐν φιλαδέλφῳ ἀγάπη καί περιπτυσσόμεθα Ὑμᾶς, Μακαριώτατε καί τιμιώτατε ἀδελφέ κύριε Θεόφιλε, αἰσθανόμενοι τήν Ἀερμώνειον δρόσον καταβαίνουσαν σήμερον εἰρηνικῶς ἐνταῦθα ἀλλά καί φθάνουσαν χιλιάδας χιλιομέτρων μακράν, εἰς τήν ἕδραν τῆς Μεγάλης Ἐκκλησίας τῆς Κωνσταντινουπόλεως, τῆς Ἐκκλησίας τῆς τοῦ Θεοῦ Σοφίας καί συγχρόνως τῆς τῶν τοῦ Χριστοῦ πενήτων. 

Μακαριώτατε,

Ἡ Μία, Ἁγία, Καθολική καί Ἀποστολική Ἐκκλησία, ἡ ἱδρυθεῖσα ὑπό τοῦ ἐν «ἀρχῇ Λόγου»,  τοῦ «ὄντος πρός τόν Θεόν», καί «Θεοῦ ὄντος» Λόγου, κατά τόν εὐαγγελιστήν τῆς ἀγάπης, δυστυχῶς κατά τήν ἐπί γῆς στρατείαν αὐτῆς, λόγῳ τῆς ὑπερισχύσεως τῆς ἀνθρωπίνης ἀδυναμίας καί τοῦ πεπερασμένου θελήματος τοῦ ἀνθρωπίνου νοός, διεσπάσθη ἐν χρόνῳ. Οὕτω διεμορφώθησαν καταστάσεις καί ὁμάδες ποικίλαι, ἐκ τῶν ὁποίων ἑκάστη διεκδικεῖ «αὐθεντίαν» καί  «ἀλήθειαν». Ἡ Ἀλήθεια ὅμως εἶναι Μία,  ὁ Χριστός, καί ἡ ἱδρυθεῖσα ὑπ᾿ Αὐτοῦ Μία Ἐκκλησία.

Ἡ Ἁγία Ὀρθόδοξος ἡμῶν Ἐκκλησία κατέβαλε πρό τοῦ μεγάλου Σχίσματος τοῦ 1054 μεταξύ Ἀνατολῆς καί Δύσεως, ἀλλά καί μετ᾿ αὐτό, προσπαθείας πρός ὑπέρβασιν τῶν  διαφορῶν, προερχομένων ἐν ἀρχῇ καί ἐν πολλοῖς ἐξ ἀλλοτρίων τοῦ περιβόλου τῆς Ἐκκλησίας παραγόντων. Ἀτυχῶς, ὑπερίσχυσεν ὁ ἀνθρώπινος παράγων, καί διά τῆς συσσωρεύσεως προσθηκῶν «θεολογικῶν», «πρακτικῶν» καί «κοινωνικῶν» αἱ κατά τόπους Ἐκκλησίαι ὡδήγηθησαν εἰς διάσπασιν τῆς ἑνότητος τῆς πίστεως, εἰς ἀπομόνωσιν, ἐξελιχθεῖσαν ἐνίοτε εἰς ἐχθρικήν  πολεμικήν. 

Ἄν καί ἐνεφανίσθησαν κατά τήν διάρκειαν τῆς Β΄ μετά Χριστόν χιλιετίας ἱεροί ἄνδρες καί εἰς τήν Ἀνατολήν καί εἰς τήν Δύσιν, ἀτυχῶς, συνεργείᾳ τοῦ μισοκάλου, οὐδεμία πρόοδος ἐσημειώθη, μέχρις ὅτου «ἀπεστάλησαν» ἀληθῶς «ἀπό Θεοῦ», δύο ἐκκλησιαστικοί ἡγέται, ὁ προκάτοχος ἡμῶν Οἰκουμενικός Πατριάρχης Ἀθηναγόρας καί ὁ Πάπας Ρώμης Παῦλος Στ΄, οἱ ὁποῖοι ὑπερέβησαν τήν «πρακτικήν τῶν ἀνθρωπίνων ἀδυναμιῶν», «ἠγνόησαν τήν ἀντίδρασιν» καί  ἐνεκαινίασαν τήν «δρᾶσιν» τοῦ διαλέγεσθαι ἐν ἀγάπῃ, ἐν εἰρήνῃ, ἐν ὁμονοίᾳ, ἀρξάμενοι διά προσευχῆς, ἐπικαλούμενοι τό Ἔλεος καί τήν Χάριν τοῦ Κυρίου, εἰς τούς τόπους τούτους, εἰς τούς ὁποίους «ὁ τοῖς Χερουβείμ ἐποχούμενος» διελέχθη πρός τήν πεπτωκυῖαν ἀνθρωπότητα, τούς ἀπογόνους τοῦ παλαιοῦ Ἀδάμ, καί «κατήργησε τό μεσότοιχον» καί «ἥνωσε τά διεστῶτα». 

Ἐνταῦθα, λοιπόν, ἐκυοφορήθη τό «μυστήριον» τοῦ «δια-λόγου» τοῦ Θεοῦ πρός τούς ἀνθρώπους. Ἐντεῦθεν ἤρξατο καί πρό πεντηκονταετίας ὁ διάλογος τῆς ἀγάπης μεταξύ Κωνσταντινουπόλεως (καί ἀργότερον συνόλου τῆς Ὀρθοδοξίας) καί Ρώμης. 

Ἐνταῦθα, λοιπόν, ὁδηγούμενοι ὑπό σφοδρᾶς ἐπιθυμίας ἐπικοινωνίας καί δια-λόγου ἤλθομεν πρός Ὑμᾶς,  Μακαριώτατε, ἵνα  συνομιλήσωμεν καί μεθ᾿ Ὑμῶν, ἀλλά καί διά νά συνεχίσωμεν ἐπ᾿ ἐλπίδι καί ἐν προσδοκίαις τήν διαλεκτικήν πορείαν μετά τοῦ ἀδελφοῦ Πάπα Ρώμης Φραγκίσκου. Κατανοοῦμεν ὅτι τό «φρέαρ» παραμένει ἔτι «βαθύ». Γνωρίζομεν ὅτι τά ἐφόδια καί αἱ δυνάμεις ἡμῶν εἶναι πενιχραί. Πιστεύομεν ὅμως, ὅτι «μείζων ἐστίν ὁ καλέσας ἡμᾶς» εἰς τήν διαλογικήν διακονίαν. 

Βλέπομεν, ἰδιαιτέρως εἰς τήν σημερινήν ἀνθρωπότητα τοῦ εἰκοστοῦ πρώτου αἰῶνος, ὅτι «αἱ χῶραι λευκαί εἰσι πρός θερισμόν ἤδη» (πρβλ. Ἰωάν. δ΄ 35-36). «Ἤδη», δηλαδή παρῆλθεν ὁ χρόνος.  Διά τοῦτο καί θέλομεν νά ἐπαυξήσωμεν τήν μεταξύ τῶν δύο κόσμων σποράν τῆς ἀγάπης, «μέχρις οὗ καταντήσωμεν εἰς τήν ἑνότητα τῆς πίστεως ἐν τῷ συνδέσμῳ τῆς εἰρήνης», ἵνα κατά τόν Θεῖον Παῦλον ἐπιστελλόμενον τοῖς Ἐφεσίοις εἴπωμεν. Διά τοῦτο, διά τήν συνέχισιν τοῦ ἀρξαμένου ἔργου, ἀναλαμβάνομεν μετά ἥμισυν αἰῶνα νέαν πορείαν, τιμῶντες τήν ἀπαρχήν τῆς ἐν τῇ Γαλιλαίᾳ συναντήσεως ἐκείνης. Ἐρχόμεθα ὁ Πάπας καί ἡμεῖς διά νά «τάμωμεν ὁδούς», πεποιθότες ὅτι ἡ ἀγάπη θά ἄρῃ ἐκ μέσου πάντα τά ἐμπόδια, διά νά συνεχισθῇ ἡ πορεία τῆς ἐκπληρώσεως τοῦ Θελήματος τοῦ Θεοῦ, ἤτοι τῆς καταντήσεως εἰς τήν ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας καί τῆς ἀνθρωπότητος, εἰς τήν ὁποίαν ἐκάλεσεν ἡμᾶς ὁ Ὤν καί ὁ Ἦν καί ὁ Ἐρχόμενος. 

Ἐν τῇ πορείᾳ ταύτῃ, χαίρομεν καί ἐνισχυόμεθα, διότι  ἔχομεν συνοδοιπόρους καί συμπαραστάτας τήν Ὑμετέραν φίλην Μακαριότητα, τούς ἀδελφούς Προκαθημένους τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν καί τήν παγκόσμιον ἐν Χριστῷ Ὀρθόδοξον ἀδελφότητα, τήν ὁποίαν ἐκπροσωποῦμεν ἡμεῖς μετά τῶν συναδελφῶν ἡμῶν, τοῦ κλήρου καί τοῦ λαοῦ, συμπεριλαμβανομένου καί τοῦ συνοδεύοντος τήν ἡμετέραν Μετριότητα ἐκλεκτοῦ «τιμητικοῦ ἀποσπάσματος» ὀφφικιαλίων ἐξ Ἡνωμένων Πολιτειῶν τῆς Ἀμερικῆς, ὑπό τήν ἡγεσίαν τοῦ Ἱερωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Ἀμερικῆς καί ἀγαπητοῦ ἀδελφοῦ καί συλλειτουργοῦ κυρίου Δημητρίου. 

Μακαριώτατε Ἀδελφέ,

Πάντες οἱ διακονοῦντες ἐνταῦθα, Ὑμεῖς, Μακαριώτατε, καί οἱ λοιποί ἀδελφοί ἀρχιερεῖς, ἱερεῖς, μοναχοί, μοναχαί καί λαϊκοί, ἀφωσιωμένοι εἰς τήν διακονίαν τῶν Ἁγίων Τόπων, ἔχετε ὁλόθυμον τήν τιμήν τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ πληρώματος καί εἶσθε πάντοτε εἰς τήν σκέψιν καί τάς προσευχάς ἡμῶν, ὅπως ἄλλωστε εἶσθε καί εἰς τήν σκέψιν καί τήν πρόνοιαν τοῦ Θεοῦ, Ὅστις ἐνέπνευσεν ὑμῖν τόν πόθον  τῆς καλῆς καί ἡρωϊκῆς ταύτης διακονίας. 

Σύμφωνον ἔχοντες τήν πολιτείαν πρός τήν κλῆσιν Ὑμῶν, Μακαριώτατε μετά τῶν περί Ὑμᾶς Ἱερωτάτων ἀδελφῶν καί τῆς Ἁγιοταφικῆς Ἀδελφότητος, ἀποτελεῖτε διά σύνολον τήν Ὀρθοδοξίαν  ἐλπίδα θεόσδοτον διατηρήσεως καί διαφυλάξεως τοῦ παραδεδομένου καί κατωχυρωμένου καθεστῶτος τῶν Παναγίων Προσκυνημάτων καί τῆς Ὀρθοδόξου παρουσίας εἰς τούς Τόπους τοῦ Κυρίου. Εἶσθε τά στηρίγματα καί τό μέλλον τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἁγίας Σιών. Συνεχίσατε ἐπί τῆς ὁδοῦ τῆς σταυρικῆς ἀγάπης πρός πάντας, τῆς ὁδηγούσης εἰς τήν ἀληθῆ ἀνάστασιν καί εἰς τό ἀνέσπερον φῶς τό πηγάζον ἐκ τοῦ Ζωοδόχου Τάφου.

Μετά τῶν αἰσθημάτων τούτων καί μετά χαρᾶς καί εἰρήνης ἤλθομεν πρός Ὑμᾶς, Μακαριώτατε, συνεχίζοντες τήν πρός τήν  οἰκουμένην προσευχητικήν καί διαλεκτικήν καί ἑνωτικήν ἡμῶν πορείαν «ὑπέρ τῆς εἰρήνης τοῦ σύμπαντος κόσμου καί τῆς εὐσταθείας τῶν Ἁγίων τοῦ Θεοῦ Ἐκκλησιῶν» καί ἰδίᾳ τῆς ἐκπληρώσεως τοῦ Θελήματος τοῦ Κυρίου ἵνα «οἱ πάντες ἕν ὦμεν», μάλιστα οἱ διῃρημένοι Χριστιανοί,  δεόμενοι Αὐτοῦ  ὅπως «συνετίζῃ ἡμᾶς» καί πάντας «ὡς τόν Θωμᾶν βοᾶν» διά τῶν ἔργων καί τοῦ παραδείγματος ἡμῶν ἀκαταπαύστως: ὁ Κύριος καί ὁ Θεός ἡμῶν, δόξα Σοι.

Χριστός Ἀνέστη!

Τὰ «σημάδια» τῶν ἐσχάτων πληθαίνουν.

 Πάπας Φραγκίσκος:

Τα RFID τσιπάκια είναι ευλογία από τον Θεό

 Σε μια αμφιλεγόμενη κίνηση κατά την καθολική εκκλησία, ο πάπας Francis, υποστήριξε ξεκάθαρα και τάχθηκε υπέρ των τεχνολογιών RFID Chip και το εξαιρετικό δυναμικό που διαθέτουν για την ανθρωπότητα.

Κατά τη διάρκεια της εβδομαδιαίας ομιλίας ο Ποντίφικας, μίλησε στο πλήθος για την άποψή του σχετικά με την τεχνολογία RFID και διαβεβαίωσε τους οπαδούς του ότι καμία πνευματική βλάβη δεν μπορεί να προέλθει από την υποδοχή του εμφυτεύματος RFID.

Όλα καλά σύμφωνα με την Έρευνα του

« Έχουμε εξετάσει τις γραφές καλά , και μπορώ με βεβαιότητα να πω ότι δεν υπάρχει τίποτα που να βεβαιώνει ότι τα τσιπ RFID είναι σατανικά. Αν μη τι άλλο, αυτές οι συσκευές είναι μια ευλογία από τον Θεό τον ίδιο, ο οποίος τα παραχώρησε στην ανθρωπότητα για να λύσει πολλά από τα δεινά του κόσμου” συμπλήρωσε ο Πάπας.
Απευθύνθηκε στους ακροατές λέγωντας τους να είναι ανοιχτόμυαλοι σε αυτή την εποχή όπου λαμπρές και νέες τεχνολογικές προόδους γίνονται καθημερινά. Ο Επίσκοπος της Ρώμης εξήγησε στους παρευρισκομένους τον ενθουσιασμό του για την εμφύτευση RFID και πως θα καταστεί στο άμεσο μέλλον, υποχρεωτική η διαδικασία εμφύτευσης για όλους τους εργαζόμενους και τους κατοίκους του Βατικανού.

Η Νέα τάξη προωθεί με έξυπνο τρόπο το εμφύτευμα

Τον περασμένο μήνα το NBC προέβλεψε ότι μέχρι το 2017, κάθε Αμερικανός θα έχει αγοράσει ένα εμφύτευμα RFID. Δεν προκαλεί καθόλου έκπληξη, λαμβάνοντας υπόψη την συνεχώς αυξανόμενη εξάρτηση των ανθρώπων από την τεχνολογία. Με την έλευση προϊόντων όπως το Google Glass, η δημιουργία “ανθρώπων μηχανών” ζυγώνει κάθε μέρα. Η ευρεία εμφύτευση του τσιπ RFID σε όλους τους κατοίκους του πλανήτη, θα είναι ένα τεράστιο και ιστορικό άλμα για την ανθρωπότητα. συμπληρώνει το NBC, προπαγανδίζοντας υπέρ της εμφύτευσης.

Έχουν ήδη γίνει μαζικές δοκιμές εμφύτευσης RFID μικροτσίπ

Στα τέλη του περασμένου έτους, οι πολίτες της Hanna, δέχθηκαν την δοκιμή εμφύτευσης RFID στο σώμα τους. Κάθε πρόσωπο που διαμένει στη μικρή αυτή πόλη φέρει μια συσκευή RFID μεταξύ του δέρματος του αντίχειρα και του δείκτη τους, την οποία χρησιμοποιούν τόσο ως ταυτότητα , αλλά και σαν μέθοδο για την πληρωμή των αγαθών και των υπηρεσιών τους. Οι πολίτες της Hanna δήλωσαν πρόσφατα πως είναι υπερήφανοι καθώς είναι οι πρώτοι Αμερικανοί που έχουν λάβει το εμφύτευμα.

Τα εργαλέια της προπαγάνδας για να αποδεχτούμε το “Χάραγμα”.

Αρκετές πτυχές της σύγχρονης κοινωνίας μπορούν να βελτιωθούν με την εφαρμογή της τεχνολογίας RFID. Εγκλήματα όπως η απαγωγή και η κλοπή ταυτότητας, θα πάψουν να υπάρχουν. Στην υγεία, σε έκτακτης ανάγκης περιστατικά, όπου ο ασθενής είναι αναίσθητος, οι γιατροί θα μπορούν να σώσουν τη ζωή του, αντλώντας πληροφορίες από τη σάρωση chip RFID του, και για εκείνους τους ανθρώπους που αγαπούν τα ψώνια, δεν θα πρέπει ποτέ να μεταφέρουν τα χρήματα που μπορεί να κλαπούν, ή πιστωτικές κάρτες που μπορεί να χαθούν. Τώρα όλες οι τραπεζικές πληροφορίες σας είναι κυριολεκτικά στην παλάμη του χεριού σας.

Η έγκριση και η ευλογία του Πάπα, αλλά και το ενδιαφέρον του για την εμφύτευση RFID, θα σπρώξει τα μέλη της εκκλησίας σε μια ευρύτερη αποδοχή. Αυτή η κίνηση του ποντίφικα, θα μπορούσε ενδεχομένως να είναι η ώθηση που αυτή την στιγμή η ατζέντα χρειάζεται για να κερδίσει την αναγνώριση του εμφυτεύματος RFID από την πλειοψηφία των ανθρώπων.
Εμείς ώς Χριστιανοί και ώς Έλληνες θα πρέπει να γυρίσουμε την πλάτη σε οτιδήποτε νεοταξικό που ενδεχομένως προσβάλλει τα πιστεύω μας αλλά και μετατρέπει τους ανθρώπους σε άμορφες μάζες έυκολα διαχειρίσιμες από τους άθεους παγκοσμιοποιητές …

polemiko-imerologio

Για όσους επιμένουν να Μνημονεύουν τους αιρετικούς: Οικουμενισμός και Πανθρησκεία. Η νεα πραγματικότητα.

Λυκούργος Νάνης

"Αφωνότεροι ιχθύων", οι πλείστοι των ιεραρχών μας δύο ημέρες προ της υλοποιήσεως του σκανδαλώδους πατριαρχικού τολμήματος.

      Δύο ημέρες προ της υλοποιήσεως του σκανδαλώδους πατριαρχικού τολμήματος, και "άκρα του τάφου σιωπή" βασιλεύει εντός του περιβόλου του επισκοπικού σώματος (και όχι μόνο) της Ελλαδικής Εκκλησίας.

     "Αφωνότεροι ιχθύων", οι πλείστοι των ιεραρχών μας, μάλλον έχουν στραμμένη την προσοχή τους στα συλλείτουργα, (εύχομαι, ΟΛΟΨΥΧΩΣ, να τους αδικώ αλλά, δυστυχέστατα, αυτήν την εντύπωση αποκομίζει κανείς περιηγούμενος το διαδίκτυο) τα οποία, ειρήσθω εν παρόδω, τόσο μα τόσο απωθούν, πιστούς και απίστους, εξ αιτίας του τρόπου με τον οποίο αυτά πραγματοποιούνται, και κάθε άλλο παρά διαφαίνεται να συνέχονται απ το θλιβερό γεγονός ότι ο πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, αιρόμενος υπεράνω των Θείων και Ιερών κανόνων, των απαγορευόντων ρητώς και κατηγορηματικώς την μετά των αιρετικών συμπροσευχή (παρά τις σοφιστείες των υποστηρικτών τους) και επισυρόντων φρικτές αρές επί των κεφαλών των κατά καιρούς παραβατών τους, πρόκειται να προσθέσει έναν ακόμη κόμβο στο κομβολόγιο των οικουμενιστικών-προδοτικών της Ορθοδοξίας ανομημάτων του με την επικείμενη επίσκεψή του στα Ιεροσόλυμα.

    Η εκκωφαντική αυτή επισκοπική σιωπή δίδει, αναντιλέκτως, αφορμή στον πιστό λαό, που αγωνιά για την οσημέραι επιτεινόμενη παραφθορά, νόθευση και προδοσία του Ορθοδόξου Δόγματος, να εξαγάγει μελαγχολικά συμπεράσματα αναφορικά με το βαθμό συμβιβασμού τινών εξ αυτών με την προμνημονευθείσα προδοσία

Οι βουλές του Θεού και οι ενοχές του Πατριάρχη!

Πηγή: Ρομφέα 

Πατριάρχης Σερβίας:

''Οι πλημμύρες είναι τιμωρία για τις αμαρτίες μας''

Στην αποστασία αλλά και στην φετινή νικήτρια της Γιουροβίζιον, αποδίδουν τις καταστροφικές πλημμύρες οι Ορθόδοξοι ηγέτες των Βαλκανίων.

Ο Πατριάρχης Σερβίας κ. Ειρηναίος σχολιάζοντας το γεγονός, μεταξύ άλλων ανέφερε: "Οι πλημμύρες ήταν θεϊκή τιμωρία για τις αμαρτίες μας."

Ενώ σε άλλο σημείο ο Προκαθήμενος της Σερβικής Εκκλησίας, τόνισε ότι "ο Θεός ξεπλένει τη Σερβία από τις αμαρτίες."

Για τις πλημμύρες μίλησε και ο Σεβ. Μητροπολίτης Μαυροβουνίου κ. Αμφιλόχιος, ο οποίος δήλωσε πως "αυτή η πλημμύρα δεν είναι σύμπτωση, αλλά προειδοποίηση."

"Ο Θεός μάς έστειλε τις βροχές σαν υπενθύμιση ότι άνθρωποι δεν πρέπει να γίνονται μέρος του κακού", πρόσθεσε χαρακτηριστικά ο κ. Αμφιλόχιος.

Πηγή: Romfea.gr

Πάπας και Πατριάρχης: «Οι δυό σημερινοί Πατέρες της Εκκλησίας»!

Επίσκοπος Νικόλαος: «Με το βλέμμα στραμμένο στους Αγίους Τόπους»

Συνάντηση Πάπα-Πατριάρχη: Ἀντιδράσεις «μωρῶν παρθένων»!

Ἔτσι κι ἀλλιῶς φτάνουμε στὴν περιπόθητη γιὰ τὸ Βατικανὸ Ἕνωση «δίχως ν’ ἀνοίξει ρουθοῦνι» κατὰ τὴν λαϊκὴ ἔκφραση. Οἱ Ποιμένες ἀδιάφοροι, ἄβουλοι, δειλοὶ καὶ μοιραῖοι ἄφησαν τὸν Πατριάρχη τῆς Παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ νὰ ὁδηγεῖ τὸ σῶμα τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας στὸ ἅρμα τῆς Πανθρησκείας τοῦ Ἀντιχρίστου.

Ἄραγε, ὅσοι Ποιμένες θὰ ἀντικρύσουν μεθαύριο στὰ Ἱεροσόλυμα καὶ ὀφθαλμοφανῶς ἕνα ἀπὸ τὰ «βδελύγματα τῆς ἐρημώσεως», τὴν ἐπιβεβαίωση τῆς ἀμετανοησίας τῶν Οἰκουμενιστῶν Ἀρχιερέων καὶ τῆς σταθερῆς ἀποφάσεώς τους νὰ προχωρήσουν ἕως τὸ τέλος τὸν δρόμο τῆς Παναιρέσεως, θὰ συγκλονιστοῦν; Θὰ ἀποφασίσουν τὴν ἄμεση ἀπομάκρυνση ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς; Θὰ διακόψουν τὸ Μνημόσυνό αὐτῶν ποὺ δὲν εὐαγγελίζονται πλέον Χριστό, ἀλλὰ δουλεύουν γιὰ τὸν Ἀντίχριστο, στρώνουν τὸ χαλὶ γιὰ τὴν Πανθρησκεία του;

Τὸ εὐχόμαστε, ἀλλὰ δὲν ἐλπίζουμε. Ἡ μέχρι τώρα πολιτική τους, ὁμοιάζει μὲ ἐκείνη τῶν πέντε μωρῶν παρθένων. Ὁ συγχρωτισμὸς καὶ ἡ «κοινωνία» τους μὲ τοὺς αἱρετικοὺς δὲν τοὺς ἐπέτρεψε νὰ φροντίσουν γιὰ τὸ «λάδι» τῆς Ὁμολογίας.

Στὴν ἀνάρτηση αὐτὴ δὲν θὰ ἀσχοληθοῦμε μὲ τὶς ἐνέργειες τῶν Οἰκουμενιστῶν, οἱ ὁποῖοι ἔπαψαν ἀπὸ καιρὸ νὰ εἶναι προδότες τῆς Πίστεως, μὲ τὴν ἔννοια ὅτι πλέον ἔχουν μεταπηδήσει στὸ ἐχθρικὸ στρατόπεδο ὡς αἱρετικοί· ἀλλὰ θὰ σχολιάσουμε μία ἀκόμα ὁμολογιακὴ κατὰ βᾶσιν ἐνέργεια, τὴν ὑποβολὴ Ὑπομνήματος στὴν Ἱ. Σύνοδο ἀπὸ τοὺς πέντε Μητροπολίτες «κατά των αποφάσεων του Π.Σ.Ε. εν Πουσάν», ἀφοῦ αὐτοὶ πλέον προδίδουν τὴν Πίστη.

Γιατὶ ἡ προδοσία δὲν γίνεται ἀπὸ τοὺς ἤδη ἐχθροὺς τῆς Πίστεως Οἰκουμενιστές, ἀλλὰ ἀπὸ τοὺς οἰκείους τῆς Πίστεως, ποὺ τὴν ἀφήνουν ἀνυπεράσπιστη στὰ στόματα τῶν λύκων καὶ συμπορεύονται μαζί τους, ἀνεχόμενοι ἢ ἁπλῶς διαμαρτυρόμενοι, ἀλλὰ κοινωνοῦντες καὶ ἀποδεχόμενοι ὡς Ἐπισκόπους τοὺς ψευδεπισκόπους. Καὶ δὲν μποροῦν νὰ ποῦν ὅτι δὲν γνωρίζουν ὅτι κολυμπᾶμε στὴν αἵρεση ἐδῶ καὶ δεκαετίες.

Γιὰ νὰ μὴν ἀναφερθοῦμε πάλι στὸν ἅγιο Ἰουστῖνο Πόποβιτς ποὺ ὀνόμασε πρὶν ἀπὸ 50 χρόνια Παναίρεση τὸν Οἰκουμενισμό, θὰ προσφύγουμε στὸν π. Ἐπιφάνιο Θεοδωρόπουλο (τὸν ὁποῖον εὐλαβοῦνται καὶ τὸν ἐπικαλοῦνται ὅταν τοὺς συμφέρει), ὁ ὁποῖος ἔχει ἐπισημάνει ἐδῶ καὶ μισὸ αἰῶνα, μὲ ἐπιστολή του πρὸς τὸν Πατριάρχη Ἀθηναγόρα:

Σχόλια στὸ Ὑπόμνημα τῶν πέντε Μητροπολιτῶν

κατὰ τῶν ἀποφάσεων τοῦ Π.Σ.Ε. ἐν Πουσάν

Καὶ μὲ αὐτὸ τὸ σημαντικὸ κείμενο ὁ χαρτοπόλεμος συνεχίζεται. Τὴ σκυτάλη τοῦ χαρτοπόλεμου ἀπὸ τὸν Μητροπολίτη Πειραιῶς καὶ τοὺς Συναξιακούς, πῆραν τώρα οἱ πέντε Μητροπολίτες: Κονίτσης Ἀνδρέας, Γλυφάδας Παῦλος, Κυθήρων Σεραφείμ, Αἰτωλίας Κοσμᾶς καὶ Γόρτυνος Ἱερεμίας. Μὲ ἕνα πράγματι κατοχυρωμένο θεολογικὰ Ὑπόμνημα καταδεικνύουν δύο τουλάχιστον πράγματα ταυτόχρονα.

Πρῶτον ὅτι ἀνεμπόδιστα οἱ Οἰκουμενιστὲς Προκαθήμενοι τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας, χωρὶς ἀντιδράσεις ἀπὸ τὶς τυπικὰ ὀρθόδοξες Συνόδους ποὺ τὶς διοικοῦν, ἀπροκάλυπτα πλέον, ἐτσιθελικὰ καὶ αὐθαίρετα ἐφαρμόζουν τὸ πρόγραμμα τῶν Πανθρησκειαστῶν.

Δεύτερον τὴν δική τους ἀνυπακοὴ στὴν διδασκαλία τῶν Ἁγίων Πατέρων περὶ προφυλάξεως τῶν πιστῶν ἀπὸ τὸ αἱρετικὸ μόλυσμα καὶ περὶ τῆς ἀπομακρύνσεως ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς.

Τὸ γράψαμε καὶ τὸ ξαναγράψαμε. Κάθε μέρα ποὺ περνᾶ, ἡ ἀλλοίωση τοῦ Ὀρθοδόξου φρονήματος τῶν πιστῶν (λαϊκῶν, μοναχῶν καὶ κληρικῶν) ἀμβλύνεται. Καὶ τὸ καθῆκον τῶν Ποιμένων πρωτίστως εἶναι νὰ ἀποτρέπουν αὐτὴν τὴν ἄμβλυνση, ποὺ μπορεῖ νὰ σημαίνει σκανδαλισμὸ καὶ ἀπώλεια ψυχῶν. Εἶναι δὲ παρατηρημένο, ὅτι τὰ κακόδοξα ἤθη ριζώνουν, ὅταν ἀφεθοῦν ἀπολέμητα· ὅταν συμπορευόμαστε μὲ αὐτά, ἐξελίσσονται, ἀλλοιώνουν τὴν πίστη, παραμένουν καὶ τὴν μαραίνουν.

Γιὰ νὰ γίνει κατανοητὸ αὐτό, ἂς ἐπαναλάβουμε π.χ. τὴν πληροφορία ποὺ μᾶς παρουσίασε ὁ π. Θεόδωρος Ζήσης: Ὅταν δημοσίευσε τὴν δεκαετία τοῦ 1960 περιοδικὸ τοῦ Φαναρίου φωτογραφία τοῦ Πάπα, ὁ Φώτης Κόντογλου διαμαρτυρήθηκε ἔντονα, μόνο καὶ μόνο γι’ αὐτὴν τὴν διαφήμιση! Τί θὰ ἔλεγε σήμερα ὁ παραδοσιακὸς Κόντογλου; Πῶς φτάσαμε σ’ αὐτὴν τὴν ἄμβλυνση τῆς συνειδήσεως; Μέχρι ποιοῦ σημείου θὰ ἀνεχόμαστε;

Ἂς θυμηθοῦμε ἐπίσης, τὰ πρῶτα ἀνοίγματα τοῦ Πατριάρχη Ἰωακείμ, τοῦ Μελέτιου Μεταξάκη στὴ συνέχεια, τὰ τολμηρὰ τοῦ Ἀθηναγόρα κατόπιν, τὰ βλάσφημα καὶ τὴν τελικὴ προδοσία τοῦ Βαρθολομαίου, ὅπως θριαμβευτικὰ γιὰ τὴν πλευρὰ τοῦ Βατικανοῦ θὰ παρουσιαστεῖ μεθαύριο στὴ φιέστα τῶν Ἱεροσολύμων, κατὰ τὴν συνάντηση τῶν ἀρχηγῶν τῆς Πανθρησκείας. Δειλὰ ἀνοίγματα ποὺ τότε, τὰ ἀντιμετώπισαν ὡς φοβερὰ πτώση ἀπὸ τὴν Πίστη (ὅπως φαίνεται ἀπὸ τὶς Ἐπιστολὲς π. Ἐπιφάνιου, Φώτη Κόντογλου κ.λπ., ποὺ τώρα τὶς θυμήθηκαν τὰ ἱστολόγια),  σιγὰ σιγὰ ὅμως τὰ συνηθίσαμε.

Καὶ ἐπειδὴ τὸ πρῶτο, ἡ προδοσία τῆς Πίστεως, εἶναι ἀναμφισβήτητη, ἂς ἐπιμείνουμε γιὰ λίγο στὸ δεύτερο.

1. Διαμαρτύρονται οἱ πέντε Μητροπολίτες (καὶ καλῶς) διότι ἀνήκουμε ὡς τοπικὴ Ἐκκλησία στὸ κατ’ εὐφημισμὸν (γιὰ κάθε Ὀρθόδοξο) «Παγκόσμιο Συμβούλιο Ἐκκλησιῶν»=Αἱρέσεων. Διότι, βέβαια, καὶ μόνο ὁ τίτλος Π.Σ.Ε. ἀντιστρατεύεται τὴν αὐτοσυνειδησία τῆς «Μίας» Ἐκκλησίας! Μᾶς ξεγέλασαν στὴν ἀρχὴ καὶ τὸν δεχθήκαμε κατ’ οἰκονομίαν, λέγοντάς μας ὅτι χάριν εὐγενείας καὶ γιὰ νὰ προχωρήσει ὁ Διάλογος χρησιμοποιοῦν αὐτὴν τὴν ὀνομασία, ὅτι δὲν ἀπεμπολοῦμε τίποτα ἀπὸ τὴν Πίστη μας! Τώρα, ὅμως, οἱ πέντε Μητροπολίτες ἀνακάλυψαν μὲ καθυστέρηση δεκαετιῶν(!) ὅτι δὲν εἶναι ἔτσι τὰ πράγματα, ὅτι εἶναι ἐπισήμως κατοχυρωμένο τὸ δικαίωμα «πάσης «εκκλησίας-μέλους» του Π.Σ.Ε. να διατηρή απαραβίαστον και εκπεφρασμένην την ιδίαν εκκλησιολογικήν αυτοσυνειδησίαν, κατά τους επισυναπτομένους κανονισμούς του Π.Σ.Ε.»! Καί· «Κατά ταύτα, η ατελέσφορος συμμετοχή των ορθοδόξων αντιπροσώπων βλάπτει τόσον τους ετεροδόξους, τρέφουσα την αυτών παντελή εκκλησιολογικήν και λοιπήν σύγχυσιν, όσον και τους ομοδόξους, αποκρύπτουσα ή αλλοιούσα πλέον, τας υποθήκας της εν Αγίω Πνεύματι υπό των αγίων Πατέρων σαφώς εκτεθείσης εκκλησιολογικής διδασκαλίας και ιεροκανονικής ημών παραδόσεως περί της Μιάς, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας»!

Καὶ μόνον αὐτὴ ἡ ὄψιμη ἀντίδραση τῶν πέντε Μητροπολιτῶν, μᾶς ἀναγκάζει νὰ ρωτήσουμε: Καὶ καλά, ἀφοῦ, ἔστω τώρα, ἀνακαλύψατε ὅτι ὑφίστανται φθορὰ καὶ οἱ ἑτερόδοξοι καὶ οἱ ὁμόδοξοι, ὅτι ἀλλοιοῦται «ἡ ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας», γιατί ἁπλῶς τὸ ἀνακοινώνετε καὶ διαμαρτύρεσθε μόνο; Αὐτὴ εἶναι ἡ ἐνδεδειγμένη ἐνέργεια, ἡ ἀπορρέουσα ἀπὸ τὴν Ἁγία Γραφή, τὴν διδασκαλία τοῦ Κυρίου καὶ τῶν Ἁγίων; Δηλαδή, ὁ Κύριος, οἱ Ἀπόστολοι, οἱ Ἅγιοι θὰ παρέμεναν ἔστω καὶ ἕνα δευτερόλεπτο ὡς μέλη αὐτοῦ τοῦ Παναιρετικοῦ σχηματισμοῦ, θὰ ἀνέχονταν τὴν ἀλλοίωση τῆς Πίστεως ἁπλῶς διαμαρτυρόμενοι; Ἐπαναλαμβάνουμε: Ὁ Κύριος, οἱ Ἀπόστολοι, οἱ Ἅγιοι θὰ παρέμεναν ἔστω καὶ ἕνα δευτερόλεπτο ὡς μέλη αὐτοῦ τοὺ Παναιρετικοῦ σχηματισμοῦ;

Ἀλλ’ ἐκεῖνοι, θὰ πεῖτε, ὡς θεοφώτιστοι, θὰ τὸ καταλάβαιναν ἐξ ἀρχῆς. Ἐσεῖς ποὺ τὸ καταλάβατε ὄψιμα, δὲν φρικιᾶτε ἀντιλαμβανόμενοι τὴν φθορὰ ποὺ ὑπέστησαν οἱ πιστοί, τὸ ποίμνιό σας; Κι ἂν ἀκολουθεῖτε τὸν Κύριο καὶ τὴν διδασκαλία του, γιατί παραμένετε καὶ κοινωνεῖτε μὲ τοὺς αἱρετικοὺς τοῦ Π.Σ.Ε. ἢ μὲ ὅσους δραστηροποιοῦνται σὲ αὐτό; Γιατί ὑποδέχεσθε τὸν στυλοβάτη τοῦ Π.Σ.Ε. πατριάρχη Βαρθολομαῖο; Γιατί δὲν ἀκολουθεῖτε τὶς χιλιάδες τῶν Ἁγίων ποὺ ἀπομακρύνθηκαν ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς; Θὰ τολμήσετε πάλι νὰ ψελίσετε τὸ παραμύθι περὶ «μὴ εἰσέτι καταδικασθείσης αἱρέσεως»;

2. Γράφουν: «Η προ τεσσάρων ετών και επί παρομοία αφορμή εκδοθείσα ανακοίνωσις της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος (15-10-2009), διαπιστούσα την ανάγκην «περαιτέρω, πληρεστέρας ενημερώσεως» της Ι.Σ.Ι., ρητώς απεφαίνετο, ότι «εφεξής η Ιεραρχία θα λαμβάνη γνώσιν όλων των φάσεων των Διαλόγων», ότι «ο Διάλογος πρέπει να συνεχισθή, μέσα όμως εις τα ορθόδοξα εκκλησιολογικά και κανονικά πλαίσια» και ότι «οι Εκπρόσωποι της Εκκλησίας μας εις τον συγκεκριμένον διάλογον έχουν σαφή γνώσιν της Ορθοδόξου Θεολογίας, της Εκκλησιολογίας και της Εκκλησιαστικής Παραδόσεως και προσφέρουν τας γνώσεις και τας δυνάμεις των προς τον σκοπόν “της των πάντων ενώσεως” “εν αληθεία”». Το ετερόδοξον κείμενον της «Δηλώσεως Ενότητος» του Π.Σ.Ε. στο Πουσάν, προητοιμάζετο, άνευ ουδεμιάς συνοδικής διαγνώμης της Αγιωτάτης ημών Εκκλησίας, υπό της Κεντρικής Επιτροπής του Π.Σ.Ε., ως κοινή ομολογία των μελών του Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών και, δυστυχώς, και της Ορθοδόξου Εκκλησίας». 

Ἂς μὴ ἀσχοληθοῦμε ἐδῶ μὲ τὴ φράση τους "ο Διάλογος πρέπει να συνεχισθή", ποὺ δείχνει ὅτι ὡς μωρὰ δὲν κατάλαβαν ἀκόμα τί σημαίνει αὐτὸς ὁ Διάλογος, ποιούς ὠφελεῖ καὶ πόσο διαλυτικὸς γιὰ τὴν Πίστη ἔχει καταστεῖ. Ας μείνουμε στὰ ὑπόλοιπα. Εἶναι γνωστὸ ὅτι οἱ περισσότεροι Μητροπολίτες καὶ ἡ Ἱεραρχία ἀγνοεῖ ἢ ἐλάχιστα γνωρίζει ἀπὸ τὰ ἀποφασιζόμενα στὸ Π.Σ.Ε., καὶ φυσικὰ δὲν συναποφασίζει! Κι ὅμως συμμετέχει σ’ αὐτὸ ποὺ οἱ πέντε Μητροπολίτες (5Μ) ἀποδέχονται ὡς συνονθύλευμα αἱρετικῶν, παρόλο ποὺ τὸ θεωροῦν δυστύχημα, παρόλο ποὺ ἀγνοῦν τὰ τεκταινόμενα, παρόλο ποὺ πρὶν ἀπὸ τέσσερα χρόνια ἡ Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ἀποφάσισε νὰ ἔχει ἐνεργὸ μέρος στὶς ἀποφάσεις! Ἀπόφαση γιὰ τὰ «μάτια τοῦ κόσμου», ἀφοῦ δὲν τὴν ἐφάρμοσε! Παρὰ ταῦτα λοιπόν –κρατᾶτε αἰχμάλωτη τὸ ποίμνιό σας καὶ τὴν Ἑλλαδικὴ Ἐκκλησία ὡς ...μέλος τοῦ Παναιρετικοῦ Π.Σ.Ε.(!!!)– μὲ σκοπὸ τὴν ἕνωση «ἐν τῇ ἀληθείᾳ»! Τὴν εἰκόνα αὐτῆς τῆς Ἕνωσης «ἐν τῇ ἀληθείᾳ» θὰ τὴ δεῖτε μεθαύριο στὰ Ἱεροσόλυμα. Μὲ πόνο καὶ ἀγανάκτηση, ἀσφαλῶς, θὰ δεῖτε τὶς συμπροσευχὲς μὲ αἱρετικούς (ἴσως καὶ ἀλλόθρησκους) ἐκεῖ «οὗ ἔστησαν οἱ πόδες Κυρίου»! Ἄλλη μιὰ ἀγανάκτηση, ποὺ θὰ ἀκολουθηθεῖ μὲ μιὰ ἀκόμα διαμαρτυρία, ποὺ χωρὶς ἔργα δὲν λέει τίποτα. Ὁ Κύριος ὅταν ἀγανάκτησε, πῆρε μαστίγιο. Ἐσεῖς;

Ἐπίσης ὁμολογοῦν οἱ 5Μ ὅτι, τότε (τὸ 2009) δὲν διεξαγόταν ὀρθόδοξα ὁ Διάλογος! Ἀλλὰ καὶ ἕως σήμερα, παρότι ἡ Ἱεραρχία ἀποφάσισε ὅτι ἐφεξῆς ὁ Διάλογος πρέπει διεξάγεται «μέσα εις τα ορθόδοξα εκκλησιολογικά και κανονικά πλαίσια», ὁ Διάλογος, ὄχι μόνο δὲν διεξάγεται Ὀρθόδοξα, ἀλλὰ ἀντίθετα, ἐνῶ ψηφίζονται κακόδοξες θέσεις στὶς ἀποφάσεις τοῦ Π.Σ.Ε., οἱ Ὀρθόδοξοι (ἂν καὶ παρόντες) συνεχίζουν νὰ συμμετέχουν!

3. Οἱ 5Μ, τὸ ὁμολογοῦν, ὅτι δὲν γνώριζαν τὶς διαβουλεύσεις καὶ τὶς συζητήσεις ποὺ «κατέληξαν στὸ κακόδοξο κείμενο τοῦ Πουσάν, καὶ ὅτι ὁ ἐκ τῆς Ρουμανικῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας Ἐπίσκοπος ποὺ συμμετεῖχε στὸ Πουσάν, αἱρετίζει!

Ὁμολογοῦν ὅτι «έχουν σαφή γνώσιν της Ορθοδόξου Θεολογίας, της Εκκλησιολογίας και της Εκκλησιαστικής Παραδόσεως». Παρὰ ταῦτα, οὐδόλως ἐνδιαφέρεται τὸ σύνολο τῆς Ἱεραρχίας γιὰ τὴν ἐφαρμογὴ τῆς Ἐκκλησιαστικῆς Παραδόσεως, οὔτε οἱ 5Μ τὴν ἐφαρμόζουν, ὡς πρὸς τὸ μέρος τῆς ἀπομακρύνσεως ἀπὸ τὴν κοινωνία μὲ τοὺς αἱρετικούς!

Γράφουν: Το ετερόδοξον κείμενον της «Δηλώσεως Ενότητος» του Π.Σ.Ε. στο Πουσάν, προητοιμάζετο, άνευ ουδεμιάς συνοδικής διαγνώμης της Αγιωτάτης ημών Εκκλησίας, υπό της Κεντρικής Επιτροπής του Π.Σ.Ε., ως κοινή ομολογία των μελών του Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών και, δυστυχώς, και της Ορθοδόξου Εκκλησίας.

Εἶναι φοβερό! Τὸ ἔχουν διαπιστώσει καὶ τὸ καταθέτουν: ἔχουμε κοινὴ ὁμολογία, ὁμολογοῦμε ἀπὸ κοινοῦ μὲ τοὺς ἑτερόδοξους αἱρετικὲς θέσεις! Δηλαδή, οἱ Ὀρθόδοξοι ποὺ μᾶς ἐκπροσωποῦσαν στὸ Π.Σ.Ε. δὲν διαφοροποιήθηκαν ἀπὸ τὶς κακόδοξες ἀποφάσεις-θέσεις τοῦ Π.Σ.Ε. ποὺ ἔλαβαν οἱ ὑπόλοιπες αἱρέσεις-“ἐκκλησίες”. Μᾶς τὸ ἐξηγοῦν μάλιστα γιὰ νὰ τὸ καταλάβουμε καλά: σ’ αὐτὴ τὴν κοινὴ αἱρετικὴ Δήλωση-ἀπόφαση συμμετεῖχε καὶ ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία! Καὶ μᾶς ἀπαριθμοῦν ἀπὸ «τό ἐν λόγῳ ἐπίσημον κείμενον «Δήλωσις Ἑνότητος» (Unity Statement) τῆς 10ης Συνελεύσεως τοῦ Π.Σ.Ε. (ποὺ) ἐπιτίθεται κατά τῆς Ὀρθοδοξίας, τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ», τὶς 15 αἱρετικὲς θέσεις ποὺ ψηφίστηκαν καὶ ἀποδέχτηκαν οἱ Ὀρθόδοξοι ἐκπρόσωποί μας, χωρὶς νὰ ἀποδοκιμαστοῦν ἀπὸ τὴν ἐκκλησιαστικὴ ἀρχὴ ποὺ τοὺς ἐπέλεξε καὶ νὰ κληθοῦν σὲ ἀπολογία! Καὶ ἡ ὑπὸ τὸν Ἀρχιεπ. Ἱερώνυμο Σύνοδος, δὲν διαμαρτυρήθηκε στὸ Π.Σ.Ε., δὲν ἀποχώρησε ἀπὸ τὸ Π.Σ.Ε., ἀλλὰ γιὰ νὰ μὴν δυσαρεστήσει τὸν αἱρετικὸ Πατριάρχη Βαρθολομαῖο μὲ τὸν ὁποῖο κοινωνεῖ, τὸ υἱοθέτησε σιωπηρά!

Μήπως, ὅμως, ἀποχώρησαν οἱ 5Μ ποὺ τὸ κατάλαβαν καὶ γι’ αὐτὸ τώρα διαμαρτύρονται; Ἀσφαλῶς ὄχι. Οὔτε ἀποχώρησαν ἀπὸ τὸ Π.Σ.Ε., οὔτε διέκοψαν τὴν κοινωνία μὲ τὸν Πατριάρχη Βαρθολομαῖο π.χ., ἢ μὲ τὸν Ἀρχιεπίσκοπο Ἱερώνυμο, ποὺ βρίσκεται στὴ θέση τοῦ Ἀρχιεπισκόπου γιὰ νὰ βραχυκυκλώνει τυχὸν δυσμενεῖς ἀποφάσεις γιὰ τὸν Οἰκουμενισμό· π.χ. ἀπέρριψε τεχνηέντως καὶ δολίως τὴν αἴτηση γιὰ Συνεδρίαση τῆς Ἱεραρχίας μὲ θέμα τὴν ἀναγνώριση τῆς Η΄ καὶ Θ΄ Οἰκουμενικῶν Συνόδων καὶ τὴν αἴτηση γιὰ καταδίκη τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, γιατὶ αὐτὸ ἀνέτρεπε τὰ σχέδια τοῦ αἱρετικοῦ Πατριάρχη καὶ τῆς παρέας του! Καὶ οἱ καλοί μας Μητροπολίτες κοινωνοῦν μὲ αὐτοὺς ποὺ δὲν θέλουν νὰ χαλάσουν τὰ σχέδια τῆς αἱρέσεως!

4. Μήπως ὅμως, ὅσα συνέβησαν στὸ Πουσὰν ἔγιναν ξαφνικά, εἶναι πρωτοφανῆ γιὰ τὴν σύγχρονη Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία πράγματα καὶ δὲν πρόλαβαν ἀκόμα νὰ ἀντιδράσουν;

Οὔτε αὐτὸ συμβαίνει. Χρόνια φωνάζουν Ἐπίσκοποι, Ἁγιορεῖτες, πρωτοπρεσβύτεροι, θεολόγοι γιὰ παρόμοια συμβάντα. Κάτι παρόμοιο δὲν συνέβη καὶ στὸ Μπάλαμαντ; (Καὶ ναὶ μέν, στὸ Μπάλαμαντ δὲν συμμετεῖχε ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος· ὅμως, κοινωνεῖ μὲ τὶς «ὀρθόδοξες» Ἐκκλησίες ποὺ τὸ ἀποδέχτηκαν· κοινωνεῖ μὲ τὸ Πατριαρχεῖο τῆς Ἀντιοχείας ποὺ ἔχει προχωρήσει σὲ διακοινωνία μὲ τοὺς Μονοφυσίτες σὲ κάποια Μυστήρια). Κάτι παρόμοιο δὲν συνέβη καὶ στὸ Πόρτο Ἀλέγκρε; Ὁπότε; Τί ἔκαναν στὶς ἄλλες παρόμοιες περιπτώσεις; Κι ἀφοῦ δὲν ἔκαναν τίποτα, δὲν βαρύνονται γιὰ τὴ συμπόρευσή μας αὐτὴ μὲ τὶς ἄλλες αἱρετικὲς «ἐκκλησίες» τοῦ Π.Σ.Ε.; Δὲν ἔχουν ἔμμεσα ἀποδεχθεῖ Συνοδικὰ τὶς Συμφωνίες γιὰ τὶς ὁποῖες ὄψιμα διαμαρτύρονται, ἀφοῦ συμμετέχουν στὸ Διοικητικὸ Σῶμα τῆς Ιεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, καὶ ἀποδέχονται καὶ κοινωνοῦν καὶ μὲ τὸν Πατριάρχη τοῦ Οἰκουμενισμοῦ Βαρθολομαῖο;

Νὰ ἐλπίσουμε ὅτι τώρα ποὺ τὸ κατάλαβαν, θὰ ἀκολουθήσουν τὴν Ὀρθόδοξη Πατερικὴ γραμμή. Γιατί ὄχι; Ὑπῆρξαν καὶ τόσοι ἄλλοι Ὀρθόδοξοι, ποὺ δὲν κατάλαβαν ἐξ  ἀρχῆς τὴν ἀπάτη τοῦ Π.Σ.Ε., ἀλλὰ ἀπὸ τὴν στιγμὴ ποὺ τὸ κατάλαβαν, πρὶν ἀπὸ δεκαπέντε, δέκα, πέντε χρόνια, ἄλλαξαν τακτική. Γιατί, λοιπόν, ὄχι κι αυτοί;

Οἱ ἐλπίδες μας εἶναι ἐλάχιστες καὶ γιὰ λίγους. Τοὺς ἔχει δέσει ὁ Οἰκουμενισμὸς μὲ ἀντορθόδοξες θεωρίες περὶ ὑπακοῆς τῶν Ἐπισκόπων στὴν Ἐκκλησία (δηλ. τὴν Σύνοδο ποὺ κατευθύνει ὁ αἱρετικὸς Βαρθολομαῖος), περὶ ὑπακοῆς τῶν πιστῶν στοὺς Ἐπισκόπους (δηλ. τοὺς ψευδεπισκόπους), ἐνῶ οἱ Ἅγιοι δίδασκαν ἀπὸ κοινοῦ ἀπομάκρυνση ἀπὸ ψευδεπισκόπους. Ἄφησαν τὴν εὐκαιρία νὰ φύγει, ὅταν ὁ λαὸς ξεσηκώθηκε μὲ τὴν ἔλευση τοῦ Πάπα. Ἡ εὐθύνη τους εἶναι μεγάλη. Ἀποφάσισαν τότε τὴν Ἀποτείχιση, ἀλλὰ δείλιασαν, δὲν τὴν ἔκαναν. Θέλει τώρα μεγάλη ταπείνωση, μετάνοια καὶ γενναιότητα γιὰ νὰ τὸ τολμήσουν. Μακάρι νὰ διορθώσουν τελευταία στιγμὴ τὸ λάθος τους.

Παραθέτουμε στὴ συνέχεια τὸ κείμενο τῶν πέντε Μητροπολιτῶν. Τοὺς εὐχαριστοῦμε γιατὶ ἀποδεικνύουν μὲ τὸ Ὑπόμνημά τους τὴν προδοσία ποὺ γίνεται, καὶ τοὺς παρακαλοῦμε, ἔστω αὐτοὶ οἱ πέντε (μὲ τὴν βροντερὴ ἀπουσία τοῦ Πειραιῶς Σεραφείμ) νὰ προχωρήσουν στὶς πράξεις. Μᾶς διαβεβαίωσαν ὅτι γνωρίζουν τὴν ἐκκλησιαστικὴ Παράδοση. Εἶναι ἡ ἀπομάκρυνση ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς. Καὶ τοὺς αἱρετικοὺς, ἔστω «ὀνοματοκρυπτικὰ» μᾶς τοὺς παρουσίασαν. Ἂς ἐφαρμόσουν τὴν Διακοπὴ Μνημοσύνου. Ἂς ἀποδείξουν ὅτι πιστεύουν αὐτὰ ποὺ γράφουν γιὰ τὴν ἀλλοίωση τῆς Πίστεως ἐκ τοῦ Διαλόγου ποὺ μεθαύριο συνεχίζεται στὰ Ἱεροσόλυμα. Γράφουν στὸν ἐπίλογο τοῦ Ὑπομνήματός τους:

Περί δέ τοῦ διαλόγου μετά τῶν Παπικῶν ἔχομεν τήν αὐτήν πεποίθησιν, ὅτι συμβάλλει πασιφανῶς καί ἀποδεδειγμένως εἰς τήν ἀλλοίωσιν τῆς ἐκκλησιολογίας μας χαρακτηρισθέντος ὑπό τοῦ ἐπί 20ετίαν (1980-2000), Ὀρθοδόξου συμπροέδρου Σεβ. Ἀρχιεπισκόπου Αὐστραλίας κ. Στυλιανοῦ ὡς «ἀνοσίου παιγνίου».

Ἀκολουθεῖ τὸ Ὑπόμνημα τῶν πέντε Μητροπολιτῶν μὲ τὶς φοβερὲς διαπιστώσεις γιὰ τὴν ἀλλοίωση τῆς Πίστεως ὑπὸ τοῦ Π.Σ.Ε., στὸ ὁποῖο ἀνήκουμε καὶ παραμένουμε συνεργοῦντες!

Σημάτης Παναγιώτης

Υπόμνημα πέντε Μητροπολιτών κατά των αποφάσεων του Π.Σ.Ε. εν Πουσάν

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ

ΔΡΥΪΝΟΥΠΟΛΕΩΣ, ΠΩΓΩΝΙΑΝΗΣ & ΚΟΝΙΤΣΗΣ

Ἀριθ. Πρωτ. 28

Ἐν Δελβινακίῳ τῇ 30ῇ Ἀπριλίου 2014

Πρός τήν
Ἱεράν Σύνοδον
τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος
Ἰωάννου Γενναδίου 14
115 21 ΑΘΗΝΑΙ
Μακαριώτατε ἅγιε Πρόεδρε,
Σεβασμιώτατοι ἅγιοι Συνοδικοί,
Οἱ ὑπογραφόμενοι συνεπίσκοποι ὑμῶν ἐν τῇ αὐτοκεφάλῳ Ἐκκλησίᾳ τῆς Ἑλλάδος μετά τά διαδραματισθέντα, τόν παρελθόντα μῆνα Νοέμβριον σ.ἔ. 2013, εἰς τό Πουσάν (Busan) τῆς Δημοκρατίας τῆς Νοτίου Κορέας, εἰς τό πλαίσιον ἐργασίας τοῦ λεγομένου «Παγκοσμίου Συμβουλίου τῶν Ἐκκλησιῶν» (Π.Σ.Ε.) καί τοῦ κατ’ αὐτό θεολογικοῦ διαλόγου μετά τῶν ποικίλης φύσεως προτεσταντικῶν ὁμολογιῶν καί τῶν Μονοφυσιτῶν - Μονοθελητῶν, προαγόμεθα βαθυσεβάστως, νά καταθέσωμεν τῇ Σεπτῇ Ἀνωτάτῃ ἡμῶν Ἐκκλησιαστικῇ Ἀρχῇ τήν διαμαρτυρίαν μας διά τήν ἔκβασιν τῆς συνελεύσεως, ὡς δείκνυται κατωτέρω.

Τάς ἀπαραδέκτους ἐκκλησιολογικάς θέσεις τάς διατυπωθείσας ὑπό τῆς 10ης Γενικῆς Συνελεύσεως τοῦ Π.Σ.Ε., ἐκθέτομεν συνοπτικῶς ἐν τοῖς ἐφεξῆς, ὑπό τό πρῖσμα τῆς ὀρθοδόξου ἐκκλησιολογίας. Αὗται καταφαίνονται ἔτι χείρονες, ληφθέντος ὑπ᾽ ὄψιν τοῦ ἐπισήμως κατωχυρωμένου δικαιώματος πάσης «ἐκκλησίας-μέλους» τοῦ Π.Σ.Ε. νά διατηρῇ ἀπαραβίαστον καί ἐκπεφρασμένην τήν ἰδίαν ἐκκλησιολογικήν αὐτοσυνειδησίαν, κατά τούς ἐπισυναπτομένους κανονισμούς τοῦ Π.Σ.Ε. (βλ. συνημμένον Β΄, σ. 6).

Ἡ δικαιολογία ὅτι τά κείμενα τῶν Συνελεύσεων τοῦ Π.Σ.Ε. εἶναι ad referendum καί δέν δηλώνουν τήν de facto ἀποδοχήν των ὑπό τῶν «ἐκκλησιῶν-μελῶν», δέν ἐξηγεῖ τήν ἀπραξίαν τῶν Ὀρθοδόξων ἐκεῖ ἀντιπροσώπων. Οὔτε ἡ πρόφασις ὅτι «δέν ὑπεγράφησαν» ἔχει ἀντίκρυσμα, καθ΄ ὅσον ἡ συναίνεσις εἰς τά ἀποφασιζόμενα εἰς τό Π.Σ.Ε. δέν δηλοῦται πλέον δι΄ ὑπογραφῆς, ἀλλά δι΄ εἰδικῶν καρτῶν