Η αίρεση χωρίς υπογραφή δεν είναι αίρεση;

Τά ἠθικά καί κοινωνικά θέματα τοῦ καταλόγου και ὁ θεσμός τῆς νηστείας.

Τοῦ ἀρχιμ. Σαράντη Σαράντου,
ἐφημερίου τοῦ Ἱ.Ν. Κοιμήσεως Θεοτόκου Ἀμαρουσίου.

Εἰσήγηση στήν ἡμερίδα τῆς 23ης Μαρτίου 2016 στό Στάδιο Εἰρήνης καί Φιλίας μέ θέμα «Ἁγία καί Μεγάλη Σύνοδος» (Μεγάλη προετοιμασία χωρίς προσδοκίες).

     Σεβασμιώτατοι,

          Σεβαστοί Πατέρες,

                 Ἀγαπητοί ἀδελφοί.

     Εἷς ἐκ τῶν ἐλαχιστοτάτων πρεσβυτέρων τῆς Μίας, Ἁγίας, Καθολικῆς καί Ἀποστολικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας, ἐγώ ὁ λίαν ἰσχνόφωνος καί βραδύγλωσσος, καλοῦμαι νά μιλήσω γιά θέματα, τά ὁποῖα πλειάδες θεοφωτίστων ἁγίων Πατέρων τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων καί ὄχι μόνο, θεοπνεύστως καί μέ ἀσύλληπτη ἁγιοπνευ­ματική, καί οἱ πλεῖστοι ἐξ αὐτῶν

"Δεν ξέρω να τσακάω τη μέση μου"!

 

Εμείς σήμερα τι κάνουμε, αδελφοί μου; Εμείς σήμερα, αντί να φυλάξουμε και να στερεώσουμε την Πίστη μας, όπως προέτρεπε ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός, πολύ συχνά, δυστυχώς, την υπονομεύουμε και την αμβλύνουμε.

Φυλάμε την Πίστη μας, όταν στις θεολογικές μας σχολές και σε κάποιες από τις λεγόμενες ακαδημίες θεολογικών σπουδών, τα τελευταία χρόνια, περιφρονούμε τους Αγίους Πατέρες, που είναι οι στυλοβάτες της Πίστεώς μας,  και διδάσκουμε θεωρίες και πρακτικές δήθεν μεταπατερικές;

Φυλάμε την Πίστη μας, όταν κάθε τόσο συμπροσευχόμαστε στο εξωτερικό με αιρετικούς και αλλοθρήσκους; Όταν το κοράνιο το ονομάζουμε βιβλίο ιερό, δοθείσης μάλιστα ευκαιρίας το δωρίζουμε κιόλας αντί του Ευαγγελίου;

Στερεώνουμε την Πίστη μας, όταν καταργούμε τον ομολογιακό χαρακτήρα του μαθήματος των θρησκευτικών, και τους παραδοσιακούς θεολόγους μας τους περιφρονούμε;

Όταν αναθέτουμε την θεραπεία των παθών της ψυχής μας σε ψυχολόγους, σε ψυχοθεραπευτές και σε ομοιοπαθητικούς, ενώ ο μόνος θεραπευτής των ψυχών μας είναι ο Κύριος Ημών Ιησούς Χριστός,  θεραπευτήριό Του η Εκκλησίας μας και μοναδικά Του φάρμακα τα Ιερά μας Μυστήρια;

ΦΩΤΗΣ ΜΙΧΑΗΛ

ΤΟ ΠΑΡΑΠΟΝΟ

ΤΩΝ ΑΓΩΝΙΣΤΩΝ ΤΟΥ 21

(Ομιλία για την Εθνική Επέτειο της 25^ης Μαρτίου 1821)

Τοῦ ΦΩΤΗ ΜΙΧΑΗΛ, ἰατροῦ

’’Βίος ανεόρταστος, μακρά οδός απανδόχευτος’’, έλεγαν οι παλιοί. Ζωή χωρίς γιορτές, μοιάζει με ταξίδι πολυήμερο χωρίς ανάπαυση, χωρίς ανεφοδιασμό.

Η 25^η Μαρτίου, για ‘μάς τους Έλληνες, είναι πνευματικό πανδοχείο, που προσφέρει διπλή ανάπαυση και διπλό ανεφοδιασμό. Και ο λόγος είναι, ότι την ίδια μέρα εορτάζουμε  δυο μοναδικές και ανεπανάληπτες ελευθερίες μας. Πρώτα την ελευθερία από τα δεσμά του θανάτου λόγω της αμαρτίας, και έπειτα την ελευθερία του Γένους μας από την τουρκική σκλαβιά.

Στον λίγο χρόνο που έχουμε στην διάθεσή μας, θα αναφερθούμε στο δεύτερο σκέλος της εορτής, που έχει να κάνει με την εθνική μας παλιγγενεσία. Θέμα μας, το παράπονο των αγωνιστών του ’21.

Αδελφοί μου,

Η επέτειος της 25^ης Μαρτίου θαρρώ πως δεν είναι απλά και μόνον μια ευκαιρία για μεγάλα λόγια, για ψεύτικες επετειακές πολιτικές δηλώσεις, για εμβατήρια και εξέδρες.

Είναι πάνω απ’ όλα μια πρώτης τάξεως πρόκληση για γόνιμο προβληματισμό και μια εξαιρετική αφορμή για συλλογική και προπάντων για προσωπική αυτοκριτική. Μια αυτοκριτική βασισμένη κυρίως πάνω σε μια σύγκριση των δικών μας επιλογών και αξιών σε σχέση με τα ιδανικά και τις επιλογές των Αγωνιστών του ’21.

Θα πούνε ίσως μερικοί: Καλά, πώς είναι δυνατόν να συγκριθούν οι συνθήκες του ’21 με τις τωρινές; Τι κοινό μπορεί να υπάρχει ανάμεσα στα χρόνια εκείνα και τα δικά μας; Οι πρόγονοί μας τότε ήσαν σκλαβωμένοι, ενώ εμείς…

Αδελφοί μου, εάν δεν έχουμε ακόμα καταλάβει, ότι στις ημέρες μας ζούμε μια σκλαβιά ασύγκριτα πιο σκοτεινή και πιο ύπουλη από εκείνη την σκλαβιά, που βίωσαν οι πρόγονοί μας επί τουρκοκρατίας, τότε είμαστε δυστυχώς άξιοι της μοίρας μας.

Εάν δεν έχουμε ακόμα συνειδητοποιήσει, ότι στα χρόνια μας είμαστε σκλαβωμένοι διπλά, δηλαδή, όχι μονάχα σε ξένους

Με αφορμή την εορτή του Αγ. Γρηγορίου Παλαμά

Μετά την ολοκλήρωση της ημερίδας, που έγινε με θέμα την επερχόμενη σύνοδο στην Κρήτη τον ερχόμενο Ιούνιο και αφού ξεπεράσθηκε ο ενθουσιασμός και η χαρά που επέφεραν τα λόγια και οι υποσχέσεις των αξιόλογων και αξιότιμων ομιλητών της ημερίδας, οφείλω, παρόλα αυτά, προς τιμήν του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά να εξωτερικεύσω μερικές σκέψεις.

Ποιό είναι το νόημα να καταδικάσω και να μην αναγνωρίσω μία σύνοδο ως ορθόδοξη, αν αυτή αποφασίσει πράγματα ξένα για την Ορθοδοξία, όταν δεν καταδικάζω και αναγνωρίζω αυτούς, οι οποίοι μέχρι τώρα και μέχρι την σύνοδο πράττουν, διδάσκουν και σκέφτονται γυμνή τη κεφαλή αντιορθόδοξα;

Τί θα αποφασίσει η σύνοδος καινούργιο, που δεν διδάσκεται ήδη τώρα και δεν χρειάζεται καταδίκη; Τα θέματα δεν προετοιμάσθηκαν; Οι εισηγήσεις δεν έγιναν; Οι απόψεις δεν εκφράσθηκαν; Δηλαδή περιμένουμε πρώτα να πεθάνει ο ασθενής, και μετά να πάρουμε τα κατάλληλα μέτρα θεραπείας του; Γιατί οι πατέρες τονίζουν, ότι κάθε κακοδοξία και κάθε αίρεση είναι σαν την γάγγραινα, η οποία, αν αντιμετωπισθεί αργά, εξαπλώνεται και έτσι δύσκολα και οδυνηρά θεραπεύεται;

Δηλαδή, μέχρι να γίνει η σύνοδος, ποιά πρέπει να είναι η στάση μας; «Να απλώνουμε τραχανά»;

Ποιά συμπαράσταση προσφέρει στους αδελφούς μας Ορθοδόξους, οι οποίοι διώκονται από τους οικουμενιστές, η αναγγελία μελλοντικών -και άρα μη σίγουρων μέτρων-, όταν το παρόν δεν λαμβάνεται υπόψη; Από πού θα πάρουν θάρρος, αυτοί που έχουν απομονωθεί, λοιδωρηθεί ως φανατικοί, τρελλοί κλπ., αυτοί που διδάσκονται, ότι Ορθοδοξία σημαίνει ομολογία και συνέπεια, όταν αυτοί που τους προτρέπουν σε αυτά, μεταθέτουν τις συνέπειες εις τις επόμενες καλένδες;

Ποιοί είναι οι Άγιοι Πατέρες της εκκλησίας, οι οποίοι μας διδάσκουν ότι η καταδίκη διδασκαλιών και πράξεων που δεν είναι σύμφωνες με την Ορθοδοξία και στις οποίες δεν υπάρχει διάθεση μετάνοιας, πρέπει να μετατίθεται σε εγγύτερο μέλλον και σε ορισμένο γεγονός;

Πόσο Ορθόδοξο είναι και τί νόημα έχει, να συμπροσεύχεσαι και να μνημονεύεις αρχιερείς και ιερείς, οι οποίοι αναφέρθηκαν στην ημερίδα ονομαστικά ως κακοδοξούντες και μη ορθοτομούντες; Γιατί αν δεν κακοδοξούν και είναι ορθοτομούντες, τότε αποτελεί συκοφαντία και κάθε άλλο παρά χριστιανική συμπεριφορά αποτελεί η αναφορά των ονομάτων τους.

Ποιός θα προστατεύσει το ποίμνιο μέχρι να γίνει η σύνοδος από τους κινδύνους του οικουμενισμού και της πανθρησκείας; Μήπως θα του πούμε, να τιμούμε μεν τους αγίους για την ασυμβίβαστη, αγέρωχη, ομολογιακή στάση τους σε θέματα δογμάτων και να έχουμε το μαρτύριο τους και την μαρτυρία τους ως παράδειγμα, αλλά εμείς πρέπει να πράττουμε αλλιώς; Αδιαφορούμε για τον σκανδαλισμό, την αμφιβολία, την απογοήτευση, την ηττοπάθεια, και τον κορεσμό που πρόκειται να δημιουργηθεί;

Είναι διατεθειμένοι οι ομιλητές, είτε Επίσκοποι, είτε ηγούμενοι, είτε ιερείς είτε πανεπιστημιακοί, όποια θέση και να έχουν, ως άλλοι Ιουστίνοι, Σωτηρόπουλοι, Αρτέμιοι κλπ. να χάσουν τις θέσεις τους και τα προνομιά τους τώρα, και όχι στο απώτερο μέλλον, για την Ορθοδοξία και να απολαύσουν τα δώρα του Χριστού, που χαρίζει Αυτός απλόχερα στον καθένα που ομολογεί;

Ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, του οποίου και την μνήμη επιτελούμεν, Χριστόν ομολόγησε και την φυλακήν και τας αλυσίδας του Παύλου εζήλευσε και ζωήν αιώνιον εκέρδισε. Εμείς τί κάνουμε; Γιατί τον τιμούμε, αν δεν τον μιμούμαστε;

Αδαμάντιος Τσακίρογλου

Β΄ Κυριακή τῶν Νηστειῶν

   

    Σέ ἕναν ἀπό τους Ψαλμούς διαβάζουμε τόν παρακάτω στίχο· «Οἱ σπείροντες ἐν δάκρυσιν, ἐν ἀγαλλιάσει θεριοῦσι...» (Ψαλμ. 125, 5,12).

   ῎Αν στίς ἑβδομάδες τῆς προετοιμασίας πού πέρασαν, ἀντικρύσαμε νά καθρεφτίζεται στίς παραβολές ὅ,τι εἶναι ἄσχημο καί ἀνάξιο γιά μᾶς, ἄν σταθήκαμε μπροστά στό κριτήριο τῆς συνειδήσεώς μας καί τοῦ Θεοῦ, τότε ὄντως ἔχουμε σπείρει τή σωτηρία μας ἐν δάκρυσι.

    Καί ὅμως, ὑπάρχει ἀκόμη χρόνος, διότι ἀκόμη κι ὅταν μπαίνουμε στόν καιρό τῆς συγκομιδῆς, ὁ Θεός μᾶς δίνει ἕνα περιθώριο· προχωρώντας πρός τή Βασιλεία, πρός τήν ῾Ημέρα τῆς ᾿Αναστάσεως, μποροῦμε ἀκόμη, κάθε στιγμή, μέ τήν προοπτική τῆς σωτηρίας, ἐνώπιον τῆς νίκης τοῦ Θεοῦ, νά στρεφόμαστε πρός αὐτόν μέ εὐγνωμοσύνη καί συντριβή μαζί καί νά λέμε, «῎Οχι, Κύριε! Μπορεῖ νά εἶμαι ὁ ἐργάτης τῆς ἑνδεκάτης ὥρας, ἀλλά δέξου με, ὅπως τό ἔχεις ὑποσχεθεῖ!».

  Τήν περασμένη Κυριακή ἑορτάσαμε τόν θρίαμβο τῆς ᾿Ορθοδοξίας, τήν ἡμέρα κατά τήν ὁποία ἡ ᾿Εκκλησία διακήρυξε

«Διό Γρηγόριε μη παύση πρεσβεύων Χριστώ φωτισθήναι τω θείω φωτί τους τιμώντας σε»!

 Κυριακή Β΄ Νηστειών

Γρηγορίου  του  Παλαμά

Απόστολος: Εβρ. α΄ 10-β΄3

Ευαγγέλιο: Μαρκ. β΄ 1-12

«Διό Γρηγόριε μη παύση πρεσβεύων Χριστώ

 φωτισθήναι τω θείω φωτί τους τιμώντας σε»

    Η δεύτερη Κυριακή των Νηστειών είναι αφιερωμένη στη φωτογράφο και ηρωική μορφή του αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, Αρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης του θαυματουργού. Σωστά η Εκκλησία μας τοποθέτησε τη μνήμη του αυτή την εποχή, γιατί ο άγιος Γρηγόριος εφάρμοσε την Ορθοδοξία στη ζωή του και με τους αγώνες του επηρέασε τα ορθόδοξα δόγματα που τόσο δοκιμάστηκαν από τη φρυγανώδη αίρεση του Βαρλαάμ. 

Ακόμα, έχει ιδιαίτερη σημασία η παρουσίαση του βίου και της θεολογίας του μέσα στην περίοδο των πνευματικών αγώνων, γιατί ο άγιος με τη διδασκαλία του προσδιορίζει τον πραγματικό προορισμό του Χριστιανού και υποδεικνύει τον τρόπο της θειώσεως, Ισάξιος των μεγάλων διδασκάλων και Ιεραρχών ανεδείχθη ο φωστήρ της Θεσσαλονίκης και κήρυκας του φωτός Γρηγόριος. Πολλούς αιώνες μετά τις Οικουμενικές συνόδους μόνος, με τη συμμαχία του Θεού, έδωσε σκληρές μάχες για την υπεράσπιση της Ορθοδοξίας και κατόρθωσε να διατηρήσει ανόθευτη τη Θεολογία. Ανακεφαλαίωσε ολόκληρη την προηγούμενη πατερική παράδοση και διακήρυξε, ότι σκοπός της ζωής είναι η θέωση, η χριστοποίηση του πιστού, η οποία επιτυγχάνεται με τα δάκρυα της μετάνοιας και την αδιάλειπτη προσευχή.

    Ο άγιος Γρηγόριος γεννήθηκε στην Ασία από επιφανείς κι ένδοξους γονείς. Ο πατέρας του κατείχε μεγάλο αξίωμα, η δε μητέρα του διακρινόταν για την αφοσίωση της στην Εκκλησία και τη φιλανθρωπία της. Είχε τη δοκιμασία ο άγιος να χάσει πολύ νωρίς τον πατέρα του και να μείνει ορφανός. Την πατρική φροντίδα αναπλήρωσε η φιλόστοργη μητέρα του, η οποία προσπάθησε να τον εκπαιδεύσει κοντά σε σοφούς διδασκάλους, οι οποίοι του μετέδωσαν κάθε επιστήμη. Εκείνος όμως επιθυμούσε περισσότερο από την κοσμική σοφία, τη φιλοσοφία της μοναχικής ζωής. Γι’ αυτό όταν έφτασε είκοσι ετών, διένειμε την περιουσία του στους φτωχούς κι αφού πρώτα εγκατέστησε τη μητέρα του και τις αδελφές του σε Μοναστήρι, πήρε τους αδελφούς του και κατευθύνθηκε στο Άγιο Όρος όπου τους οδήγησε σ Μοναστήρι. Εκείνος, ποθώντας το βίο της ασκήσεως, κατέφυγε στην έρημο του όρους στον ενάρετο άνδρα Νικόδημο. Εκεί εκπαιδεύτηκε στα πνευματικά και σύντομα κοσμήθηκε με τα χαρίσματα του αγίου Πνεύματος. Νύχτα και μέρα με δάκρυα παρακαλούσε το Θεό να φωτίσει την ψυχή του με τη θεία Χάρη και να την καθαρίσει από τα πάθη της φθοράς. «Φώτισόν μου το σκότος» ήταν η αέναη ικεσία του αγίου. Και πράγματι, ύστερα από πολλή άσκηση, αξιώθηκε να έχει εμπειρίες από θείες οπτασίες και αποκαλύψεις.

     Μετά το Άγιος Όρος, τον βρίσκουμε στη Βέροια, στη Θράκη, στην Κωνσταντινούπολη να στηρίζει τους Χριστιανούς με τα κηρύγματα του. Τότε δέχτηκε το αξίωμα της ιεροσύνης, με τη δύναμη της οποίας περισσότερο αγωνίστηκε για την ευσέβεια. Την εποχή εκείνη εμφανίστηκε ο κακόδοξος Βαρλαάμ ο Καλαβρός μορφωμένος αλλά εγωιστής και φιλόδοξος Μοναχός, ο οποίος με ασέβεια κήρυττε αρειανικά δόγματα ότι δηλαδή η Χάρη της Αγίας τριάδος και το φως του μέλλοντος αιώνος που έλαμψε στο όρος Θαβώρ, ήταν κτίσμα και δεν έχουν καμιά σχέση με τη Θεία φύση. Ο άγιος Γρηγόριος αντέταξε όλες του τις δυνάμεις στις αιρετικές δοξασίες του Βαρλαάμ και υπερασπίστηκε την Ορθοδοξία.

    Από θεοσεβείς βασιλείς επαινέθηκε και τιμήθηκε και από άλλους διώχθηκε και φυλακίστηκε. Πάλεψε με τις δυνάμεις του σκότους, ταλαιπωρήθηκε, αλλά στο τέλος στάθηκε νικητής και τροπαιούχος. Η αρετή του τον έφερε στον αρχιεπισκοπικό θρόνο της Θεσσαλονίκης. Κι εκεί κατηγορείται από τον πολυμαθή αλλά εμπαθή Νικηφόρο Γρηγορά. Με τη σύνοδο του 1351 δικαιώνεται. Σε περίοδο πολιτικών διενέξεων συλλαμβάνεται  αιχμάλωτος από τους Αγαρηνούς και εκτοπίζεται στα βάθη της Ασίας από όπου αργότερα επιστρέφει και με ενθουσιασμό γίνεται δεκτός από το ποίμνιο του, το οποίο αντί των συνήθων αρχιερατικών πολυχρονισμών, του ψάλλει με μια φωνή τον κανόνα της Αναστάσεως «Αναστάσεως ημέρα» και «Φωτίζου, φωτίζου η νέα Ιερουσαλήμ» αναγνωρίζοντας με τον τρόπο αυτό τη θεολογία του περί του ακτίστου φωτός. Ύστερα από δώδεκα χρόνια ποιμαντορίας από τις πολλές κακουχίες ασθένησε και παρέδωσε την αγία του ψυχή στα χέρια του Θεού στις 14 Νοεμβρίου του 1362. Το χαριτόβρυτο λείψανό του μέχρι σήμερα είναι αποθηκευμένο στον Καθεδρικό Ναό της Θεσσαλονίκης και άπειρα θαύματα επιτελεί σε εκείνους που τον επικαλούνται με πίστη.

    Ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς μελέτησε βαθειά την ανθρώπινη ψυχή και φώτισε με τη διδασκαλία του το δρόμο, τον οποίο κι εμείς σήμερα μπορούμε να ακολουθήσουμε αν θέλουμε να θεωθούμε και να απολαύσουμε το άκτιστο φως της τρισηλίου Θεότητος. Στα συγγράμματα του υπογραμμίζει ότι τα πάθη της ψυχής έχουν σύνδεσμο κι εξάρτιση μεταξύ τους. Πηγή όλων των παθών είναι η αίσθηση της γεύσεως. Από αυτή εκπορεύονται λαιμαργία, ο χορτασμός, τα σαρκικά πάθη. Όταν τα πάθη της σάρκας θεριέψουν. Τότε θέλουν κι όλες τις αισθήσεις δικές τους. Τότε θολώνεται ο νους, καταλαμβάνεται από αλαζονεία, παγιδεύεται σε πονηρές σκέψεις και γίνεται δούλος της σάρκας και υποχείριο του δαίμονα. Ο άνθρωπος λησμονεί το θεό, στρέφεται στη λατρεία της κτίσεως και ζει διεστραμμένη ζωή.

    Πως θεραπεύονται τα πάθη της ψυχής; Απάντηση στο ερώτημα αυτό δίνει ο άγιος με τη ζωή και τη διδασκαλία του. Τα πάθη της σάρκας θεραπεύονται με τη νηστεία. Τα πάθη του νου με την προσευχή. Τα πάθη της ψυχής με τα δάκρυα της μετάνοιας. Αν ο άνθρωπος δεν αγωνιστεί κατά των παθών με τα όπλα του φωτός, αν δε σταυρώσει τα μέλη του «δι’ εγκρατείας», αν δε νηστέψει «από αισχρών λογισμών και φαύλων πράξεων» δεν πρόκειται ποτέ να ατενίσει το πρόσωπο του Θεού. Ο Άγιος Γρηγόριος αξιώθηκε να δει θείες οπτασίες, γιατί προηγουμένως είχε καθαρίσει την ψυχή του. Ο Κύριος που μας δίδαξε «ότι οι καθαροί τη καρδία αυτοί τον θεόν όψονται» (Ματθ. ε΄ 8) εμφανίζεται και σήμερα σ’ εκείνους που με τη μετάνοια καθαρίζουν την ψυχή τους και την ετοιμάζουν θρόνο εκλεκτό του παμβασιλέως Χριστού. Δεν φτάνει μόνο να καθαρίσει ο πιστός την ψυχή του από τα πάθη. Απαραίτητο είναι στη θέση των παθών να βάλλει τις αρετές, γιατί αλλιώς τα πάθη επιστρέφουν πιο άγρια.

    Πολλοί άνθρωποι σήμερα γοητεύονται από τις ανατολίτικες θεωρίες περί διαλογισμού κι εσωτερικής απάθειας. Καταφεύγουν στους ψευτοασκητές του ινδουισμού και των άλλων θρησκειών για να «βοηθηθούν» στην ενδοσκόπηση και στην εσωστρέφεια. Θέλουνε να γνωρίσουν το υπερπέραν με σατανικές μεθόδους κι εμπλέκονται στα δίχτυα της απάτης και της συγχύσεως. Μόνο η Εκκλησία μας, μόνο η Ορθόδοξη Εκκλησία του αγίου Γρηγορίου του Παλαμά και των άλλων μεγάλων νηπτικών πατέρων υποδεικνύει μέθοδο ψυχοσωτήρια γνώσεων του Θεού. Είναι αυτή που ο άγιος Γρηγόριος σήμερα μας παρουσίασε. Είναι ο δρόμος της μετάνοιας, της προσευχής, της καθάρσεως, της ασκήσεως: «Η άσκησις μήτηρ του αγιασμού εστίν εξ ου γεννάται η πρώτη γεύση της αισθήσεως των μυστηρίων Χριστού» τονίζει ο άγιος Ισαάκ ο Σύρος. Η άσκηση της Ορθόδοξης στην εποχή του καταναλωτισμού, όπου θεοποιούνται τα υλικά αγαθά, έχει ιδιαίτερη σημασία. Χωρίς αυτήν η ζωή μας θα είναι ατελείωτη πορεία μέσα στο σκοτάδι. Η άσκηση και τα έργα της αγάπης θα είναι οι πρόδρομοι του θείου φωτός εκείνου που σκέπασε τους μαθητές στο Θαβώρ, που φώτισε το κενό μνημείο, που επισκίασε τους Αποστόλους κατά την Πεντηκοστή, του φωτός εκείνου που φώτισε τον κόσμο και που γεμίζει κάθε ταπεινή και καθαρή ψυχή.

    Η εορτή του θεόπτη και θεοφύλακτου αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, μέσα στον καιρό της εγκράτειας είναι φως που μας καθοδηγεί στην πορεία της σωτηρίας μας. Μακάρι η διδασκαλία του να αναστήσει κάθε ράθυμη ψυχή και τα θεόφθογγα λόγια του να γίνουν κλίμακα που θα οδηγήσουν στο Θεό και τους ανθρώπους.

Γιώργος Σαββίδης

Πηγή: "Ἀκτίνες"

Ο Πάπας είναι ξεκάθαρος! Ο Βαρθολομαίος επίσης! Οι αντι-Οικουμενιστές, όμως, μετά την Ημερίδα και τις τραγικές διαπιστώσεις για τους σκοπούς της Πανορθόδοξης, συνεχίζουν το πονηρο γαϊτάνάκι ...

 Παγκόσμια Θρησκεία:

Ο Πάπας Φραγκίσκος λέει ότι όλες οι θρησκείες «συναντούν τον Θεό με διαφορετικούς τρόπους» και ότι όλοι είναι «παιδιά του Θεού»!   (video)

Ένα βίντεο που κυκλοφόρησε στις αρχές του τρέχοντος έτους, δείχνει τον Πάπα Φραγκίσκο να εκφράζει ξεκάθαρα και δημόσια την πεποίθησή του ότι όλες οι μεγάλες θρησκείες είναι «διαφορετικές πορείες προς τον ίδιο Θεό». Λέει ότι ενώ οι άνθρωποι από τις διάφορες παγκόσμιες θρησκείες μπορεί να «αναζητούν τον Θεό ή να συναντούν τον Θεό με διαφορετικούς τρόπους», αυτό που έχει σημασία είναι να μην ξεχνάμε ότι «είμαστε όλοι παιδιά του Θεού» και ότι την μεγαλύτερη σημασία τελικά, την έχει η «αγάπη». Δεν υπάρχει αμφιβολία, ότι ο  τελευταίος Πάπας, θέτει συνεχώς και πιο ξεκάθαρα τις βάσεις για την επερχόμενη παγκόσμια θρησκεία. Παρόλα αυτά (και σε αυτή την περίπτωση), σχεδόν κανείς δεν φαίνεται να αναστατώνεται από αυτό.

Για το συγκεκριμένο βίντεο διαβάζουμε στο Καθολικό Πρακτορείο Ειδήσεων (Catholic News Agency) :

Στο πρώτο βιντεοσκοπημένο μήνυμα στην μηνιαία πρόθεση προσευχής του που προβλήθηκε την Τρίτη, ο Πάπας τόνισε τη σημασία του διαθρησκειακού διαλόγου και τις κοινές πεποιθήσεις που έχουν διαφορετικές θρησκευτικές παραδόσεις, όπως είναι η εικόνα του Θεού και η αγάπη.

«Πολλοί σκέφτονται διαφορετικά, αισθάνονται διαφορετικά, αναζητούν τον Θεό ή συναντούν τον Θεό με διαφορετικούς τρόπους. Σε αυτό το πλήθος, σε αυτό το φάσμα των θρησκειών, υπάρχει μόνο μία βεβαιότητα για όλους μας: είμαστε όλοι παιδιά του Θεού», λέει ο Πάπας Φραγκίσκος στο μήνυμά του, που κυκλοφόρησε στις 6 Ιανουαρίου, στη γιορτή των Θεοφανείων.

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ: Το οξύμωρο εδώ είναι ότι η μεγάλη χριστιανική εορτή

Σφιχταγκαλιασμένοι με τον ρατσισμό, καταγγέλλουν τους πιστούς ως ρατσιστές!

Ας μιλήσουμε για τον Διαφωτισμό και τον ΡΑΤΣΙΣΜΟ!

Ο Βολταίρος και οι μαύροι:

"Οι Αφρικανοί προέρχονται από τους πιθήκους

 ή οι πίθηκοι από αυτούς"

Το αληθινό αποτρόπαιο πρόσωπο του «διαφωτισμού»

 

Tου Γιώργου Κεκαυμένου 

Όταν έγραφα τα μελετήματά μου για την 25η Μαρτίου και για το κρυφό σχολειό, αναγκάστηκα να διαβάσω όλες τις «σοφίες» των προοδευτικών ιστορικών σχετικά με τα θέματα αυτά. Εκεί λοιπόν είδα πως η κοινή επωδός όλων αυτών είναι το να καταγγέλλουν την εκκλησία ως σκοταδιστική και μεσαιωνική διότι είναι ενάντια στην πρόοδο και στο φως που έφερε στην ανθρωπότητα το κίνημα του διαφωτισμού. Και δεν έπαυαν φυσικά να τονίζουν το ότι η εκκλησία ήταν ενάντια στην επανάσταση του 21, την εκδήλωση της οποίας χρωστάμε αποκλειστικά και μόνον στον διαφωτισμό, ο οποίος είναι ότι πιο προοδευτικό υπήρξε στην γη, αφού σ’ αυτόν οφείλουμε όλοι οι άνθρωποι τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Υπόχρεοι λοιπόν όλοι οι άνθρωποι στον διαφωτισμό.

Όλοι;
Όλοι, αλλά όχι ακριβώς.

Γιατί όλοι αυτοί που λάβροι χαρακτηρίζουν ως σκοταδιστή όποιον τολμήσει να διατυπώσει την αντίθεση του στο κίνημα του διαφωτισμού «ξεχνάνε» να μας δείξουν και μια άλλη όχι και τόσο φωτεινή πλευρά του «αιώνα των φώτων»…

Ξεχνάνε δηλαδή να μας πούνε ότι καλά και άγια τα ανθρώπινα δικαιώματα αλλά αφορούν αποκλειστικά και μόνον την… λευκή φυλή. Ναι λοιπόν! Όλοι αυτοί οι φοβεροί και τρομεροί αντιρατσιστές των ημερών μας είναι οι υπέρμαχοι και οι διαπρύσιοι κήρυκες του πιο σκληρού ρατσιστικού κινήματος που εμφανίστηκε ποτέ, που δεν είναι άλλο από τον διαφωτισμό. Γι’ αυτό και όλοι οι μεγάλοι εκπρόσωποι του διαφωτισμού είναι πιο σκληροί ρατσιστές και μάλιστα με έναν ρατσισμό τόσον άγριο που σοκάρει βαθιά κάθε άνθρωπο που τον διαπιστώνει…
Ξεκινάμε λοιπόν με τις απόψεις που εξέφρασε ο κορυφαίος των κορυφαίων του διαφωτισμού, ο Βολταίρος, για τους μαύρους και τα… δικαιώματά τους!
Γράφει λοιπόν ο μέγας φιλόσοφος των ανθρωπίνων δικαιωμάτων τα εξής… αντιρατσιστικά, καθώς περιγράφει τους μαύρους συνανθρώπους μας:
«Leurs yeux ronds, leur nez épaté, leurs lèvres toujours grosses, leurs oreilles différemment figurées, la laine de leur tête, la mesure même de leur intelligence, mettent entre eux et les autres espèces d’hommes des d i f f é r e n c e s prodigieuses »: Essai sur les moeurs, INTRODUCTION.[1]
«Τα στρογγυλά μάτια τους, η πλακουτσωτή μύτη τους, τα χείλια τους που είναι πάντα παχιά, τα διαφορετικά διαμορφωμένα αυτιά τους, το μαλλί στο κεφάλι τους, το μέτρο της ίδιας της νοημοσύνης τους, όλ’ αυτά ορθώνουν ανάμεσα σ’ αυτούς και τα άλλα είδη τεράστιες δ ι α φ ο ρ έ ς».
«[Ε]t ils n’ont d’homme que la stature du corps, avec la faculté de la parole et de la pensée dans un degré très éloigné du nôtre. Tels sont ceux que j’ai vus et examinés»: Essai sur les moeurs, INTRODUCTION.[2]
«Και δεν είναι άνθρωποι, παρά το παράστημα του σώματος, μιας κι η ικανότητα στο να

Ο Αρχιεπίσκοπος δεν χρειάζεται να φορά Εγκόλπιο και Σταυρό! Έχει το φωτοστέφανο!

Καὶ σχολιασμός ἀπὸ ἱστολόγιο "Καιομένη Βάτος":

Αρχιεπισκοπή Αθηνών:

''Το ράσο δεν αρκεί να δώσεις μαρτυρία Χριστού και Εκκλησίας;''

Με αφορμή την αναπαραγωγή κυρίως στο διαδίκτυο της δήθεν είδησης ότι ο Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και Πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμος "επέλεξε να μη φέρει σταυρό και εγκόλπιο" στο πλαίσιο της επίσκεψης αγάπης και διανομής τροφίμων και ειδών πρώτης ανάγκης στους πρόσφυγες που πραγματοποίησε πρόσφατα στον Πειραιά, ώστε "να μην θίξει το θρησκευτικό συναίσθημα των μουσουλμάνων", διευκρινίζονται τα ακόλουθα: 

 - Είναι λυπηρό και θλιβερό ταυτόχρονα να διακινούνται με τέτοια ευκολία ως ειδήσεις επικίνδυνες και νοσηρές φαντασιώσεις και εικασίες αρρωστημένων και σκοτεινών εγκεφάλων, οι οποίοι ουδεμία σχέση έχουν με τον Χριστιανισμό και την Εκκλησία μας. 

- Σε τέτοιες μάλιστα τραγικές για κάθε εμπερίστατο και χειμαζόμενο συνάνθρωπό μας περιστάσεις, ο ίδιος ο Αρχιεπίσκοπος βαθύτατα πιστεύει ότι η παρουσία του με το απλό ράσο του Ορθόδοξου κληρικού αρκεί για να δώσει ξεκάθαρη μαρτυρία Χριστού και Εκκλησίας.

Η ποιμαντική, άλλωστε, του Ορθόδοξου παπά προς τον άνθρωπο που δοκιμάζεται, απαιτεί απλότητα και διάκριση και δεν πραγματοποιείται με την επίδειξη σε τόπους δυστυχίας των διακριτικών του αξιώματός του.

- Κατά τα λοιπά, όπως ο Αρχιεπίσκοπος επισήμανε στο πλαίσιο της προσφώνησής του προς την Ιερά Σύνοδο της Ιεραρχίας, η σύμφωνα με την αποστολή της Εκκλησίας και τη διδασκαλία του Χριστού αρωγή προς τον εμπερίστατο πρόσφυγα συνάνθρωπό μας, ούτε καταργεί, ούτε μετακινεί στο ελάχιστο την "κόκκινη γραμμή" που είναι η προάσπιση της εθνικής, θρησκευτικής και πολιτισμικής ταυτότητας της πατρίδας μας.
____________________________

 Δεῖτε ἀκόμα ἐδῶ: Μητροπ. Καισαριανῆς Δανιήλ: "Μην ξεχνάτε ότι ο Αρχιεπίσκοπος πήγε εκεί στο λιμάνι να μοιράζει φαγητό στους πρόσφυγες χωρίς εγκόλπιο παρακαλώ"».
Κι ἐδῶ: Λαυρέντιος Ντετζιόρτζιο: "Απεκδύθη τον Σταυρόν ο Αθηνών Ιερώνυμος".


_________________________________________________________________

Καὶ σχολιασμός ἀπὸ ἱστολόγιο "Καιομένη Βάτος":

Βγάλατε τό ἐγκόλπιο, βγάλατε καί τόν Σταυρό

καί ἔμεινε τό ράσο.

Ποιόν Ἅγιο Ἀρχιεπίσκοπο τῆς Ὀρθοδοξίας μιμηθήκατε;
Ράσα φοροῦν καί οἱ Βουδιστές
καί πολλοί ἄλλοι ἀλλόθρησκοι.
Σταυρό καί Ἐγκόλπιο μόνο ὁ Ὀρθόδοξος Χριστιανός!

Ἱστολόγιον ΚΑΙΟΜΕΝΗ ΒΑΤΟΣ

Διάβασαμε καί φρίξαμε πάλι:

Απάντηση εξέδωσε η Αρχιεπισκοπή Αθηνών για το Σταυρό Ιερώνυμου κατά την επίσκεψή του στους πρόσφυγες. Αναλυτικά αναφέρεται...

Με αφορμή την αναπαραγωγή κυρίως στο διαδίκτυο της δήθεν είδησης ότι ο Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και Πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμος "επέλεξε να μη φέρει σταυρό και εγκόλπιο" (Σχόλιον Ἱστολόγιον ΚΑΙΟΜΕΝΗ ΒΑΤΟΣ: συγνώμη, ἀπευθύνεσθε σέ μή νοήμονες ἀνθρώπους; Δέν τό ἐπέλεξε; Βγῆκαν ἀπό μόνα τους νά πᾶνε περίπατο;...) στο πλαίσιο της επίσκεψης αγάπης (Σχόλιον Ἱστολόγιον ΚΑΙΟΜΕΝΗ ΒΑΤΟΣ: Ὁ Χριστός ἔδειξε τό πλήρωμα τῆς ἀγάπης Του στόν Σταυρό!) και διανομής τροφίμων και ειδών πρώτης ανάγκης στους πρόσφυγες που πραγματοποίησε πρόσφατα στον Πειραιά, ώστε "να μην θίξει το θρησκευτικό συναίσθημα των μουσουλμάνων" (Σχόλιον Ἱστολόγιον ΚΑΙΟΜΕΝΗ ΒΑΤΟΣ: ἑπομένως τό παραδέχεσθε ὅτι τίθεται θέμα "θιγμοῦ" τῶν ἀντίχριστων ἰσλαμιστῶν! Ὅσοι ἀντιδράσαμε δέν εἴπαμε κάτι διαφορετικό! Αὐτό ἀκριβῶς εἴπαμε καί τό ὁλοκληρώσαμε λέγοντας, πώς προτίμησε νά "θίξει" τούς Χριστιανούς καί τήν Πίστη μας μέ τήν ἀφαίρεση τοῦ ἐγκολπίου καί τοῦ Σταυροῦ!) , διευκρινίζονται τα ακόλουθα:

"- Είναι λυπηρό και θλιβερό ταυτόχρονα να διακινούνται με τέτοια ευκολία ως ειδήσεις επικίνδυνες και νοσηρές φαντασιώσεις και εικασίες αρρωστημένων και σκοτεινών εγκεφάλων, οι οποίοι ουδεμία σχέση έχουν με τον Χριστιανισμό και την Εκκλησία μας. (Σχόλιον Ἱστολόγιον ΚΑΙΟΜΕΝΗ ΒΑΤΟΣ: εὐχαριστοῦμε γιά τά "στολίδια" ὔβρεων, τά ὁποῖα θά μᾶς χρησιμεύσουν γιά πνευματικό λουτρό τῶν ἁμαρτιῶν μας. Λέτε πώς οὐδεμία σχέση ἔχουμε ἐμεῖς μέ τόν Χριστιανισμό καί τήν Ἐκκλησία μας, ἀλλά ὁ Ἀρχιεπίσκοπος τοῦ Χριστιανισμοῦ καί τῆς Ἐκκλησίας μας ἀφαιρεῖ τό ἐγκόλπιό του καί τόν Σταυρό του στήν "ἔξωθεν" μαρτυρία του στούς ἀλλόθρησκους. Ἐμεῖς φορᾶμε τόν Σταυρό μας!)

- Σε τέτοιες μάλιστα τραγικές για κάθε εμπερίστατο και χειμαζόμενο συνάνθρωπό μας περιστάσεις, ο ίδιος ο Αρχιεπίσκοπος βαθύτατα πιστεύει ότι η παρουσία του με το απλό ράσο του Ορθόδοξου κληρικού αρκεί για να δώσει ξεκάθαρη μαρτυρία Χριστού και Εκκλησίας.  (Σχόλιον Ἱστολόγιον ΚΑΙΟΜΕΝΗ ΒΑΤΟΣ: ποιός Κανόνας, ποιά Παράδοση καί ποιός Ἅγιος ὑποστηρίζει ὅτι τό ράσο χωρίς τό ἐγκόλπιο καί τόν Σταυρό-καί μάλιστα ἑνός Ἀρχιεπισκόπου-ἀρκεῖ γιά τήν "ξεκάθαρη" μαρτυρία τοῦ Χριστοῦ καί τῆς Ἐκκλησίας; Ἡ Ἀρχιεπισκοπή Ἀθηνῶν εἰσηγεῖσθε δικό σας Κανόνα καί δική σας Παράδοση;)

Η ποιμαντική, άλλωστε, του Ορθόδοξου παπά προς τον άνθρωπο που δοκιμάζεται, απαιτεί απλότητα και διάκριση και δεν πραγματοποιείται με την επίδειξη σε τόπους δυστυχίας των
διακριτικών του αξιώματός του.
(Σχόλιον Ἱστολόγιον ΚΑΙΟΜΕΝΗ ΒΑΤΟΣ: δέν αἰσχύνεσθε ἐκ τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀθηνῶν νά ἰσχυρίζεσθε πώς εἶναι ἔλλειψη ἁπλότητος καί διάκρισης καί ἀκόμα χειρότερα "ἐπίδειξη" τό νά φορᾶ ὁ παπᾶς τόν Σταυρό του καί τό ἐγκόλπιό του; Θά τρελλαθοῦμε τελείως μαζί σας!)

 
- Κατά τα λοιπά, όπως ο Αρχιεπίσκοπος επισήμανε στο πλαίσιο της προσφώνησής του προς την Ιερά Σύνοδο της Ιεραρχίας, η σύμφωνα με την αποστολή της Εκκλησίας και τη διδασκαλία του Χριστού αρωγή προς τον εμπερίστατο πρόσφυγα συνάνθρωπό μας, ούτε καταργεί, ούτε μετακινεί στο ελάχιστο την "κόκκινη γραμμή" που είναι η πρόασπιση της εθνικής, θρησκευτικής και πολιτισμικής ταυτότητας της πατρίδας μας".
(Σχόλιον Ἱστολόγιον ΚΑΙΟΜΕΝΗ ΒΑΤΟΣ: λόγια τοῦ ἀέρα! Μέ οἰκειοθελή ἀφαίρεση τοῦ ἐγκολπίου καί τοῦ Σταυροῦ, ὁ Ἀρχιεπίσκοπος μόνος του μετακίνησε τήν "κόκκινη γραμμή" καί τῆς ἐθνικῆς καί τῆς θρησκευτικῆς καί τῆς πολιτισμικῆς ταυτότητας τῆς πατρίδας μας. Ὅταν ἐνεργεῖ ἔτσι μέσα στήν πατρίδα του, ἐν καιρῷ εἰρήνης, ἐνώπιον τοῦ ποιμνίου του καί κόντρα στίς παραδόσεις μας, ἔχει ὐπερπηδήσει κάθε χρώματος "γραμμή" καί ἔχει παραδώσει ὅπλα ἐντός τῶν πυλῶν!)

Μουσουλμάνοι στρέφονται στον Χριστιανισμό!

Μουσουλμάνοι στη Συρία:

O ISIS τους βομβαρδίζει κι αυτοί απαντούν στρεφόμενοι στον Χριστιανισμό

-Μαρτυρίες θαυμάτων 

Ένας απίστευτος αριθμός μουσουλμάνων που ζουν στην εμπόλεμη Συρία έχουν αποφασίσει να ακολουθήσουν τον Ιησού μετά την εμπειρία της αγάπης Του που έζησαν από πρώτο χέρι με θαυματουργές θεραπείες! 

Μεταξύ των ανθρώπων που ζουν μέσα ή κοντά στην εμπόλεμη ζώνη, πολλοί

Λυτρωμενοι απο τη βαρβαροτητα

Β΄ Στάσις Χαιρετισμῶν

Λυτρωμενοι απο τη βαρβαροτητα

 π. Αὐγουστίνου Καντιώτη

«Χαῖρε, ἡ τῆς βαρβάρου λυτρουμένη θρησκείας»

(Ἀκάθ. ὕμν. Ι 4 α΄)

Ο Ἀκάθιστος ὕμνος εἶνε ἕνα ἀριστούργημα, μὲ τὸ ὁποῖο ὑμνεῖται ἡ ὑπεραγία Θεοτόκος ἢ μᾶλλον τὸ μέγα μυστήριο τῆς ἐνανθρωπήσεως τοῦ Θεοῦ. Ἀπὸ τὰ «χαῖρε» ποὺ ἀκούσαμε θὰ προσπαθήσω νὰ ἑρμηνεύσω ἐκεῖνο ποὺ λέει· «Χαῖρε, ἡ τῆς βαρβάρου λυτρουμένη θρησκείας» (Ἀκάθ. ὕμν. Ι 4α΄). Τί σημαίνει αὐτό; Μὲ ἁπλᾶ λόγια· Χαῖρε, ὑπεραγία Θεοτόκε· σὲ εὐγνωμονοῦμε, διότι διὰ τοῦ Υἱοῦ σου μᾶς λυτρώνεις ἀπὸ τὴν «βάρβαρο θρησκεία». Ποιά νὰ εἶνε αὐτὴ ἡ θρησκεία;

* * *

―Ἡ θρησκεία εἶνε τὸ ὄπιο τῶν λαῶν, λένε τὰ στόματα τῶν ἀθέων. Τὴ φτειάξανε οἱ παπᾶδες γιὰ νὰ κερδίζουν, λένε οἱ μαρξισταί.
Ὄχι, ἀγαπητοί μου, δὲν εἶνε ἔτσι. Ἂν θέλετε νὰ μιλήσουμε μὲ τὴ γλῶσσα τῆς ψυχολογίας, ―παρακαλῶ προσέξτε― ἡ θρησκεία δὲν εἶνε ἐπίκτητος, εἶνε ἔμφυτος. Ὑπάρχει τεραστία διαφορὰ μεταξὺ τῶν δύο αὐτῶν ἐννοιῶν. Ἐπίκτητο εἶνε κάτι ποὺ ἀποκτᾶται ἀργότερα, ἐνῷ ἔμφυτο εἶνε κάτι ποὺ ὑπάρχει ἐξ ἀρχῆς μέσα στὴ φύσι τοῦ ἀνθρώπου. Παράδειγμα ἡ ἀγάπη τῆς μάνας. Ὁπουδήποτε

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΝΟΥΝ ανενδοίαστα τον ΒΑΤΙΚΑΝΕΙΟ ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟ ΤΟΥΣ!

 Μητρόπ. Ιταλιας:

Η Αγία και Μεγάλη Σύνοδος θα βοηθήσει τον Ορθόδοξον πιστόν εις τας σημερινάς δυσκολίας τους

• Από  Μητρόπολη

Ὤ, τῆς δυστυχίας! Ἕνας ἀπὸ τοὺς ἀρχιλύκους τοῦ Οἰκουμενισμοῦ -καὶ οἱ κληρικοί του- αὐτοσυστήνονται ὡς «φύλακες της αμωμήτου πίστεώς μας» ποὺ ἀγωνίζονται διὰ «την στήριξιν των Ορθοδόξων… και τους συμβουλεύουν» καταλλήλως κυρίως μὲ τὶς συμπροσευχὲς καὶ τὴν συνύπαρξη μὲ αἱρετικούς! Πρόκειται γιὰ τὸν Ἰταλίας Γεννάδιο, ὁ ὁποῖος σὲ νέα δημοσίευση τῶν ...πεπραγμένων του, μᾶς ἀνοίγει τὰ μάτια καὶ μᾶς πληροφορεῖ γιὰ τὰ μεστὰ Οἰκουμενισμοῦ ἔργα του! Πλήρης ἐφαρμογὴ τῶν Ἐντολῶν-Ἀποφάσεων τῆς Β΄ Βατικανῆς Συνόδου, κυρίως ὡς πρὸς τὴν παραχώρηση παπικῶν ναῶν «ἀπὸ τοὺς Σεβασμιωτάτους Ἀρχιεπισκόπους καὶ Καρδινάλιους τὶς Ρ.καθολικῆς Ἐκκλησίας»! Μᾶς διδάσκει δέ, ἐκτὸς τῶν ἄλλων, πόσο καλὴ καὶ σωτήρια θὰ εἶναι γιὰ ὅλο τὸν κόσμο ἡ Πανορθόδοξη Σύνοδος! Ὄμορφος κόσμος Οἰκουμενιστικός, Φαναριώτικα οἰκοδομημένος!

 Μητρ. Ιταλιας:

Η Αγία και Μεγάλη Σύνοδος

θα βοηθήσει τον Ορθόδοξον πιστόν

εις τας σημερινάς δυσκολίας τους

Στην Διασποράν, στην Ιταλίαν, αγωνίζονται οι κληρικοί, με σθένος και ζήλον, διά την διαφύλαξιν της αμωμήτου πίστεώς μας και την στήριξιν εις αυτήν των Ορθοδόξων, οι οποίοι ενθαρρύνονται και ενδυναμούνται με τα Ποιμαντορικάς Περιοδείας του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ιταλίας και Μελίτης κ. Γενναδίου, ο οποίος επικοινωνεί με τον Κλήρον και τον λαόν του Θεού, ακούει αυτούς και συμβουλεύει αυτούς αναλόγως των περιπτώσεων και των αιτημάτων αυτών.

Ούτως, από του Νέου έτους, και δη από της Κυριακής μετά τα Φώτα μέχρι της Κυριακής της Ορθοδοξίας, περιώδευσε και συνηντήθη με ενορίας, σχολεία, ιδρύματα, κοινότητας, αδελφότητας κι εκπαιδευτικούς, οι οποίοι εζήτησαν την υποστήριξιν και την προστασίαν του, καθώς και την συμβουλήν του εις ειδικά θέματα, ευρέθη δε πλησίον εκατοντάδων Ορθοδόξων, γενόμενος δεκτός όπως πάντοτε μετ’ εξιδιασμένης τιμής, αγάπης και σεβασμού.

* * *

ΝΕΑΠΟΛΙΣ 15-18 Ιανουαρίου 2016

Την αρχοντικήν Νεάπολιν, αποικίαν των Ροδίων, επεσκέφθην ο Σεβασμιώτατος Ποιμενάρχης Ιταλίας την 17ην Ιανουαρίου 2016, ημέραν ιερωτάτην της επετείου των 45 χρόνων από της χειροτονίας του εις Επίσκοπον, Βοηθόν του αοιδίμου Μητροπολίτου Αυστρίας και Εξάρχου Ιταλίας, κυρού Χρυσοστόμου…

Εις το σημείον τούτο σημειώνεται ότι η εκλογή ενός Ορθοδόξου Επισκόπου εις την Ιταλίαν, λαμβάνει χώραν διά πρώτην φοράν, μετά από 220 χρόνια, αλλά και η χειροτονία του είναι ιστορική, διότι, ενώ, κατά την παράδοσιν του Οικουμενικού Πατριαρχείου, η χειροτονία εγίνετο εις την Κωνσταντινούπολιν, και μετά ταύτα, ως Επίσκοπος, έτοιμος, κατά πάντα, απεστέλλετο εις την Ιταλίαν, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης κ. Γεννάδιος χειροτονείται εις την Ιταλίαν, και μάλιστα εις την έδραν ένθα διηκόνησε, γεγονός ιστορικόν, διότι συμβαίνει διά πρώτην φοράν, και, μάλιστα, παρουσία του Σεβ. Καρδιναλίου Νεαπόλεως Corrado Ursi, του

«Διεταράχθη επί τω λόγω αυτού» (Μητρ. Αχελώου Ευθυμίου) και ΕΓΚΩΜΙΟΝ εις ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΝ ΘΕΟΤΟΚΟΥ (Αγ. Γρηγορίου Νύσσης)

«Διεταράχθη ἐπὶ τῷ λόγῳ αὐτοῦ»

(Λουκ. α' 29).

Ὑπὸ τοῦ Μητροπολίτου Ἀχελώου Εὐθυμίου

Η Παρθένος Μαρία, όταν άκουσε τα εγκώμια και τις φιλοφρονήσεις του Αγγέλου «διεταράχθη». Ίσως ήταν η πρώτη φορά που άκουγε τέτοια λόγια και τόσους επαίνους για τον εαυτό της. Είναι όμως χαρακτηριστικό ότι ενώ ταράχθηκε εσωτερικά δεν έκανε καμμιά εξωτερική εκδήλωσι.

Δεν είπε τίποτε, δεν έκανε καμμιά έκφρασι αποδοκιμασίας η επιδοκιμασίας, ούτε άλλη κίνησι η χειρονομία. Μόνο «διελογίζετο», στοχαζόταν τα λόγια που άκουσε και προσπαθούσε ν' ανακαλύψη το νόημά τους: «διελογίζετο ποταπός είη (=ποιά να είναι η έννοια) ο ασπασμός ούτος». «Ενώ η Εύα έδωκε προσοχήν και εμπιστοσύνην εις τα λόγια του όφεως η Παρθένος δεικνύεται επιφυλακτική εις τους λόγους του Αγγέλου. Δεν είναι απιστία ούτε καν ολιγοπιστία εκείνο που κάμνει την Παρθένον να είναι επιφυλακτική. Ότι είναι πρόθυμος να πιστεύση και να υπακούση εις το θέλημα του Θεού, το δείχνει ευθύς αμέσως. Η Εύα, χωρίς να λάβη κανένα προφυλακτικόν μέτρον, χωρίς να εξετάση τους σκοπούς του αρχεκάκου όφεως, έσπευσε να παραβή το θέλημα του Θεού. Η Παρθένος, όταν επείσθη ότί ο Γαβριήλ δεν ήτο ο αποστάτης διάβολος, αλλ' ο παραστάτης άγγελος... και όταν επληροφορήθη πλήρως, ότι δεν διατρέχει κανένα κίνδυνον η αγιότης της, τότε πείθεται και ειρηνεύει, πιστεύει και υπακούει» (Χ, 68).

Η συναισθηματική ωριμότης της Θεοτόκου εντυπωσιάζει. Δεν δέχεται αμέσως τις φιλοφρονήσεις έστω κι’ αν προέρχωνται από αγγελικά χείλη, αλλά ούτε και τις αποδοκιμάζει αμέσως, πράγμα που θα φανέρωνε μια επιπόλαια και κούφια σεμνοτυφία. Ο,τι άκουσε και ο,τι είδε διετάραξε βέβαια την ήρεμη εσωτερική της ισορροπία, χωρίς όμως να την καταστρέψη. Η Θεοτόκος απεδείχθη κυρίαρχη του συναισθηματικού της κόσμου.

«Μη φοβού Μαριάμ» (Λουκ. α΄ 30).

Ενώ η Παρθένος Μαρία δεν είπε τίποτα και δεν έκανε τίποτα παρά μόνο «διεταράχθη» εσωτερικά, ωστόσο ο Άγγελος διεπίστωσε την εσωτερική αυτή ταραχή και γι' αυτό σπεύδει να την καθησυχάση, βεβαιώνοντάς την, ότι ο χαιρετισμός προερχόταν από τον ίδιο τον Θεό, ο οποίος της επεφύλασσε εξαιρετική χάρι και εύνοια.

Ο Θεός δεν επιτρέπει η ταραχή της Παρθένου να μεταβληθή σε φόβο. Ο φόβος βασίζεται συνήθως στην ενοχή. Ο Αδάμ, μετά την πτώσι, φοβήθηκε και κρύφθηκε: «Της φωνής σου ήκουσα... και εφοβήθην... και εκρύβην» (Γεν. γ' 10). Στην καρδιά της Πανάγνου δεν υπήρχε η προϋπόθεσις αυτή του φόβου, η ενοχή. Αντίθετα υπήρχε η αγάπη του Θεού, η οποία «έξω βάλλει

Εμπνέει ή καταδικάζει τέτοιες ενέργειες το Κοράνι;

Σφοδρές αντιδράσεις έχει προκαλέσει στους Χριστιανούς του Ιράκ το σκάνδαλο της βεβήλωσης της εικόνας του Τιμίου Σταυρού που τοποθετήθηκε στη βάση παπουτσιών. 

Την περασμένη εβδομάδα στις βιτρίνες του εμπορικού κέντρου Ankavy

Σχόλια εἰς τὴν Ἡμερίδα τοῦ Πειραιῶς

  Παραπονεμένη φιλαλήθεια

Σχόλια εἰς τὴν Ἡμερίδα τοῦ Πειραιῶς

   Στὴν ἡμερίδα τῆς Μητροπόλεως Πειραιῶς περὶ τῆς ἑτοιμαζομένης «Ἁγίας καὶ Μεγάλης Συνόδου», ἀκούστηκαν, κατὰ τὴν γνώμη μας, πολλὰ ὡραῖα, καὶ κάποια λίγα ὄχι τόσο. Μία γενικὴ εἰκόνα ποὺ ἀπεκομίσαμε εἶναι ἕνα «θὰ δοῦμε τί θὰ κάνουμε», χωρὶς ξεκάθαρες θέσεις γιὰ τὸ τί δέον γενέσθαι, καὶ ὅποτε ἀκούσθηκαν τέτοιες πολὺ φοβούμεθα ὅτι δὲν θὰ τεθοῦν σὲ ἐφαρμογή, ἐκτὸς ἴσως ἀπὸ ἐλαχίστους, οἱ ὁποίοι θὰ εἶναι ἄνθρωποι ἕτοιμοι νὰ ἐπωμισθοῦν τὸ ὄνειδος τοῦ «περιθωριακοῦ». Σχετικῶς πρόσφατο παράδειγμα ποὺ δικαιολογεῖ τὸν φόβο αὐτό εἶναι ἡ ἐνυπόγραφη ἐπίσημη ἀνακοίνωσι (ἔτος 2006) ἀρκετῶν μνημονευόντων τὸν Πατριάρχη ἁγιορειτῶν ποὺ περιέχει μία ἄκρως ὁμολογιακὴ θέσι, ἡ ὁποία δυστυχῶς ἀποδεικνύεται μέχρι τὶς ἡμέρες μας, δέκα χρόνια μετά, «μπλόφα»: Διεκήρυξαν λίαν εὐστόχως ὅτι ἐφόσον συνεχισθοῦν τὰ οἰκουμενιστικὰ ἀνοίγματα «τὸ μόνο, ποὺ θὰ εὐφράνῃ τοὺς ὀρθοδόξους καὶ θὰ καταισχύνῃ τοὺς κακοδόξους, εἶναι ἡ διακοπὴ τοῦ μνημοσύνου τοῦ Πατριάρχου  καὶ τῶν ἁπανταχοῦ συμφωνούντων ἢ σιωπούντων Ἐπισκόπων» (Ορθόδοξος Τύπος, 26-1-2007 - ὁλόκληρη ἡ ἐπιστολὴ τῶν ἁγιορειτῶν ἐδῶ) . «Μπλοφάρουμε» στὴν Ὀρθοδοξία; Δὲν μιλῶ ἐπιθετικῶς, ἀλήθεια, ἀλλὰ μὲ ἐκστατικὴ ἀπορία...

   Ἀπεστείλαμε γραπτὲς ἐρωτήσεις στοὺς ἐκλεκτοὺς ὁμιλητὲς τῆς Ἡμερίδος. Οἱ ἐρωτήσεις ἐγράφησαν μὲ τέτοιο τρόπο ὥστε οἱ ὁμιλητὲς νὰ τὶς ἀντιμετωπίσουν ὅσο τὸ δυνατὸν πιὸ ἀπροκατάλυπτα, καὶ νὰ μὴ τὶς ἀπορρίψουν αὐτομάτως ὡς προϊὸν «περιέργων Παλαιοημερολογιτῶν». 

   Μία ἀπευθυνόταν στὸν Ἐπίσκοπο Γλυφάδος. Ἔλεγε περίπου: «Εἴπατε ὅτι ἐὰν ἡ Μεγάλη Σύνοδος δὲν συμφωνεῖ κατά τι μὲ τὶς προηγούμενες Οἰκουμενικὲς Συνόδους θὰ ἀπορριφθῇ. Πρακτικῶς, πῶς θὰ γίνῃ αὐτὴ ἡ ἀπόρριψι;». Ἡ ἀπάντησι ἤταν ἕνα «Θὰ δοῦμε». Σεβαστή. Εὐχόμεθα αὐτὸ τὸ «θὰ δοῦμε» νὰ μὴ μεταβληθῇ ἀπὸ πολλοὺς μετὰ τὴν Σύνοδο σὲ: «Ἐντάξει, δὲν προχώρησαν πολὺ οἱ οίκουμενιστὲς· νὰ συνεχίσουμε τὸν ἀγῶνα «ἐντὸς Ἐκκλησίας»· μακριὰ ἀπὸ τὰ σχίσματα· νὰ δοῦμε πρώτα πῶς θὰ ἐφαρμόσουν τὶς ἀποφάσεις τῆς Συνόδου καὶ μετὰ «θὰ δοῦμε» πάλι· ὅ,τι κάνουμε νὰ τὸ κάνουμε ὅλοι μαζί...

   Μία ἄλλη ἐρώτησι, ποὺ ἀπευθυνόταν στὸν πατέρα Σαράντη Σαράντο, ἔγραφε:   

«Πολλοὶ ἐκ τῶν ὁμιλητῶν, ὅπως καὶ ἐσεῖς, ἀνεφερθήκατε στὸ ὄνομα τοῦ ὄντως μεγάλου Θεολόγου τῆς ἐποχῆς μας καὶ ὁσίας βιοτῆς πατρὸς Ἰουστίνου Πόποβιτς. Γνωρίζετε ὅτι στὶς ἐσχατιὲς τοῦ βίου του, χωρὶς νὰ γνωρίζουμε γιὰ πόσο χρονικὸ διάστημα, «διέκοψε πᾶσαν ἐκκλησιαστικὴν ἐπικοινωνίαν» μετὰ τοῦ τότε Σέρβου Πατριάρχου, ὅπως σημειώνεται σὲ ἄρθρο τοῦ Ὀρθοδόξου Τύπου» (Ορθόδοξος Τύπος, 15-7-1971).

 

   Πάτερ Σαράντη, νὰ γνωρίζετε ὅτι ἡ ἐκτιμησί μου στὸ πρόσωπό σας εἶναι μεγάλη, ἀλλὰ στενοχωρήθηκα πολὺ ὅταν ἀναφερθήκατε στὴν ὡς ἄνω ἐρώτησι τελείως ἐπιγραμματικῶς, καὶ μάλιστα χωρὶς ἀναφορὰ στὸ ἄρθρο τοῦ Ο.Τ. ὥστε νὰ ἐνημερωθῇ ὁ λαὸς τοῦ Θεοῦ καὶ νὰ ἀρχίσῃ νὰ σκέπτεται λίγο διαφορετικά. Νομίζω ὅτι θὰ ἤταν ὡραία νὰ διαβάζατε τὴν ἐρώτησι ὡς εἶχε, νὰ λέγατε ὅτι ἔχουμε αὐτὴν τὴν πληροφορία, τὴν ὁποία δὲν γνωρίζαμε, καὶ θὰ τὴν διασταυρώσουμε καὶ ἐμεῖς, ὥστε νὰ τὴν διακηρύττουμε. Νομίζω ὅτι αὐτὸ ἀπαιτεῖ ἡ φιλαλήθεια καὶ ἡ ἀπροκατάληπτη ἐκτίμησι τῶν ἱστορικῶν γεγονότων. 

   Στείλαμε στὸν πατέρα Πέτρο Heers τὴν ἑξῆς ἐρώτησι:  

   «Ἐπειδὴ τὶς τελευταῖες δεκαετίες παρατηρεῖται σημαντικὴ ἀλλοίωσι στὸν τύπο τοῦ βαπτίσματος (στὴν τριτὴ κατάδυσι) ὥστε κάποιοι λίγοι Παλαιοημερολογῖτες νὰ προβαίνουν σὲ ἀναβαπτισμούς, θὰ μπορούσαμε νὰ κάνουμε κάτι ὥστε νὰ ἐπανέλθουμε στὴν κανονικὴ τάξι καὶ νὰ βαπτίζουμε ὀρθά; Θὰ μπορούσαμε ἐπίσης νὰ ἀγωνισθοῦμε καὶ γιὰ τὴν ὀρθὴ τήρησι καὶ ἄλλων μυστηρίων καὶ ὄχι νὰ περικόπτουμε ἀσύστολα εὐχὲς καὶ ἄλλα, κάτι ποὺ ἀποτελεῖ δεῖγμα ἐκκοσμικεύσεως;»

   Ἡ ἐρώτησι δὲν διαβάστηκε. Εἶναι προφανὲς ὅτι ἀναφερόμαστε καὶ στὸ τί συμβαίνει στὴν Ἑλλάδα. Ὁ λίαν συμπαθὴς π. Πέτρος προετίμησε νὰ ἀναφερθῇ μόνον στὸ ἐξωτερικὸ καὶ δὴ σὲ σλαυικὲς Ἐκκλησίες ὅπου πράγματι ἡ ἀλλοίωσι εἶναι προκλητικὴ, καὶ ἀπέφυγε νὰ κάνῃ ἀναφορὰ στὴν πρακτικὴ τῆς πλειοψηφίας τῶν ἐν Ἑλλάδι (καὶ τῶν ἁπανταχοῦ πλέον) Ἀρχιερέων-ἱερέων, ποὺ δὲν βαπτίζουν μὲ τριτὴ ὡλοκληρωμένη κατάδυσι, ὅπως προβλέπεται ρητὰ καὶ ἀδιαμφισβήτητα ἀπὸ τὴν Πίστι μας, καὶ ὅπως ἤταν ἡ γενικὴ πρακτικὴ ἐν Ἑλλάδι μέχρι καὶ πρὶν, χονδρικῶς, πενῆντα χρόνια. Γιὰ τὴν γενικωτέρα ἐκκοσμίκευσι οὐδεὶς λόγος...

   Μία ἄλλη ἐρώτησι ἀπευθυνόταν στὸν  ἀξιόλογο καὶ ἀνδρεῖο (ὑπ’ ὄψιν ὅτι δὲν ὁμιλῶ κολακευτικῶς περὶ τῶν προσώπων, ἀλλ’ ἐκφράζω τὴν γνώμη μου, ἡ ὁποῖα εὔχομαι να εἶναι δίκαιη) κύριο Δημήτριο Τσελεγγίδη:

«Κάπου διαβάσαμε ὅτι ὑπῆρχε κάποια περίοδος κατὰ τὴν ὁποία ὁ σύγχρονος ἅγιος Παΐσιος εἶχε ἐπικοινωνία μόνον μὲ τοὺς διακόψαντες γιὰ κάποιο διάστημα τὸ μνημόσυνο τοῦ Πατριάρχου Ἀθηναγόρου. Τὸ ἐπιβεβαιώνετε αὐτό;».

   Ἡ ἐρώτησι δὲν διαβάστηκε, οὔτε ἀκούστηκε ἀπὸ κάποιον ὡς ἱστορικὸ γεγονός. Παρακαλῶ, ὅποιος βρῆ τὸ σχετικὸ ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο ποὺ τὸ ἀναφέρει (καὶ δυστυχῶς δὲν θυμόμαστε τώρα) νὰ τὸ δημοσιεύσῃ. Ἀπὸ τὴν ἄλλη, ἐὰν κάποιος τὸ διαψεύδῃ ἂς δημοσιεύσῃ τὴν ἀντίρρησί του μὲ ἀποδείξεις. Προφανῶς, καὶ γιὰ διαφόρους λόγους, πολλοὶ δὲν θὰ θέλανε νὰ ἀκουσθῇ καὶ αὐτὴ ἡ πτυχὴ τῆς ζωῆς τοῦ Πατρὸς Παϊσίου, ὅπως καὶ ἄλλοι, ποὺ ἐπίσης τὸν τιμοῦν ὡς Ἁγιο, δὲν θέλουν νὰ ἀκοῦνε καὶ νὰ διαδίδεται ὅτι ὁ Γέρων ἀνησυχοῦσε ἰδιαιτέρως γιὰ τὴν ἐπικειμένη ἠλεκτρονικὴ σκλαβιὰ καὶ τὶς ὀλέθριες πνευματικὲς ἐπιπτώσεις ἀπὸ αὐτήν.

   Στείλαμε, έπίσης, καὶ τὴν κάτωθι ἐρώτησι, γιὰ νὰ ἀπαντηθῇ ἀπὸ τὸν προηγούμενο Μονῆς Μετεώρων, πατέρα Ἀθανάσιο:

«Γνωρίζουμε πολλοὺς Παλαιοημερολογῖτες, ποὺ εἶναι ἕτοιμοι νὰ ἑνωθοῦμε, ἐφόσον, ἐπανερχόμενοι στὴν Ἱερὰ Παράδοσι, ἀποτειχισθοῦμε ἀπὸ τοὺς οἰκουμενιστὲς καὶ τοὺς κοινωνικοὺς μετ’ αὐτῶν. Νὰ γίνῃ, δηλαδὴ, συνεπὴς ἀποτείχισι, ὅπως ἀκριβῶς ἀπείλησαν ἐνυπογράφως πολλοὶ μνημονεύοντες τὸν Πατριάρχη ἁγιορεῖτες τὸ 2006 σὲ ἐπίσημη ἀνακοίνωσί τους, καὶ δυστυχέστατα ἀκόμη δὲν τὸ ἐνήργησαν, καθ’ ἣν στιγμὴν οἱ Οἰκουμενιστὲς δὲν ἔχουν ὑποχωρήσῃ κάπου, ἀλλὰ μάλιστα συνεχίζουν καὶ ἀκάθεκτοι. Το σχόλιό σας.»

   Δὲν διαβάστηκε. Ἁπλῶς ἔγινε λόγος γιὰ μία ἐρώτησι ποὺ γράφει γιὰ «ἀποτείχισι» καὶ δὲν δόθηκε συγκεκριμένη ἀπάντησι ἀπὸ τὸν ὄντως φλογερὸ πατέρα Ἀθανάσιο. Πιθανῶς, δὲν ἤθελε νὰ θίξῃ τοὺς ἀγαπητοὺς ἁγιορείτας. Εἶναι κακὸ ὅμως νὰ ὑπενθυμίσουμε τὴν ὑπόσχεσι-ἀπειλή τους; Εἶναι κακὸ νὰ μάθῃ ὁ κόσμος ὅτι ἔγραψαν περὶ ἀποτειχίσεως ἁγιορεῖτες μνημονευτὲς μοναχοί; Εἶναι κακὸ νὰ μάθῃ ὁ κόσμος ὅτι δὲν πρέπει νὰ μᾶς φοβίζῃ ἡ «ἀποτείχισι», ὅπως προσπαθοῦν δεκάδες χρόνια τώρα νὰ ἐμπνεύσουν στὸν κόσμο οἱ οἰκουμενιστές καὶ κάποιοι ἀκούσιοι συνεργάτες τους. «Νῦν ἐπέστη ὁ καιρός», πατέρες καὶ ἀδελφοί (ἀκοῦτε καὶ σεῖς, γέροντα Ἐφραὶμ στὴν Ἀριζόνα;). Ἐν ἀποτειχίσει, ἀλλ’ ἐν ταπεινώσει, νὰ εὑρεθοῦμε ἐπὶ τὸ αὐτὸ καὶ νὰ συναγωνισθοῦμε κατὰ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, κατὰ τῆς Νέας Ἐποχῆς, κατὰ τῆς ἐκκοσμικεύσεως, κατὰ τῶν ἀθέων γραμμάτων τῆς συγχρόνου Παιδείας, κατὰ τοῦ σεσηπότος πολιτικοῦ κατεστημένου, κατὰ τῶν ὑπούλων σχεδίων τῶν ὀπαδῶν τῆς Παγκοσμιοποιήσεως καὶ τῆς ἀποορθοδοξοποιήσεως τῆς Ἑλλάδος μας, κατὰ τοῦ ἐπερχομένου Ἀντιχρίστου... 

Νεόφυτος Βάτος

Πηγή: http://krufo-sxoleio.blogspot.gr/2016/03/blog-post_36.html