ΟΣΙΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΣ Ο ΣΤΟΥΔΙΤΗΣ ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ.

                               Ἀπὸ τὸ ἱστολόγιο:

ΣΧΟΛΙΟ: Άς γίνουμε λοιπόν μέτοχοι της ομολογίας αυτών των Αγίων Πατέρων.

  Και στις τρεις περιπτώσεις της αποτειχίσεώς του (μοιχειανική αίρεση και εικονομαχική) ο Όσιος και οι υπόλοιποι ομολογητές Πατέρες διετήρησαν τα ίδια στοιχεία στον αγώνα των και ετήρησαν την ίδια τακτική. Η οδός την οποία ακολούθησαν ήτο αφ’ ενός μεν να είναι τόσο κοντά στην αιρετική εκκλησιαστική ηγεσία, ώστε με την ομολογία της Ορθοδόξου Πίστεως και την καταδίκη της αιρέσεως εκ μέρους της, αμέσως να ενσωματωθούν μαζί της, και συγχρόνως να είναι τόσο μακριά, ώστε να μην μολύνονται από την αίρεση και μην συμφύρονται με αυτήν.

    Η γραμμή αυτή τους απηγόρευε κάθε εκκλησιαστική επικοινωνία μετά των αιρετικών και συγχρόνως τους εμπόδιζε να κάνουν μια ιδική των Σύνοδο και μία νέα Εκκλησία.

   ... Εζούσαν μέσα στον διωγμό και το μαρτύριο... Από φυλακή σε φυλακή και από εξορία σε εξορία, εκήρυττον παντού την Ορθοδοξία με έργα, με λόγια, με επιστολές και με τον προσωπικό κίνδυνο της ζωής των...

   ...Οι Πατέρες όμως αυτοί , ενώ ήσαν αποκομμένοι από την εκκλησιαστική ηγεσία, ήσαν συγχρόνως ενσωματωμένοι με την διαχρονική Εκκλησία  και έφυγαν βιώνοντας την Ορθοδοξία στην ιδανική της μορφή, η οποία είναι το μαρτύριο.

------------------------------------------------------------------

Από το βιβλίου του π. Ευθυμίου Τρικαμηνά ‘’Η ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΗΣ ΑΙΡΕΣΕΩΣ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΟΣΙΟ ΘΕΟΔΩΡΟ ΤΟΝ ΣΤΟΥΔΙΤΗ’’ , σελ. 59-60

Πηγή

Πρωτοπρ. Νικόλαος Μανώλης, ''Με ελέγχει η ιερατική μου συνείδηση και θα απαντήσω στους δυο μητροπολίτες'' [ΒΙΝΤΕΟ]

.

Χρόνια τώρα μιλάμε για την προδοσία που γίνεται από τους Επισκόπους˙ ότι δηλ. γίνεται χαρτοπόλεμος, ο οποίος δίνει ευκαιρία στους Οικουμενιστές να προχωρούν και να δηλητηριάζουν το λαό του Θεού με τον ιό του Οικουμενισμού˙ ότι οι Επίσκοποι είναι λαγωοί και τρέμουν τον αιρεσιάρχη, και παίρνουν πίσω υπογραφές, και υποσχέσεις, και αναθέματα, και λεονταρισμούς, όπως ο Γόρτυνος και ο Πειραιώς, τους οποίους είχαν κάνει σημαία τους οι αντι-Οικουμενιστές, εμάς δε που επισημαίναμε τα πράγματα, μας έβαζαν ποικίλες ετικέτες.

Να, όμως, που και οι ίδιοι οι αντι-Οικουμενιστές αρχίζουν να αντιλαμβάνονται την αλήθεια. Μόνο που αυτό πρέπει να γίνει εν μετανοία και αναγνώριση των λαθών, για να έχει ευλογία από το Θεό.

Είχαμε σκοπό να σχολιάσουμε την κακόδοξη επισκοποκεντρική θέση του τάχα αντι-Οικουμενιστή μητροπολίτη Γόρτυνος Ιερεμία, αλλά μας πρόλαβε ο π. Νικόλαος Μανώλης, ο οποίος με τον άμεσο λόγο του και την θεολογική του κατάρτιση θα δώσει την πρέπουσα απάντηση στον κακόδοξο πλέον μητροπολίτη˙ και αν χρειαστεί, ίσως προσθέσουμε κι εμείς κάποια σχόλια.

" Π.Π." 

Ο πρωτοπρεσβύτερος Νικόλαος Μανώλης, ερωτήθηκε από το Ιστολόγιό μας για τις θέσεις που διατύπωσαν δύο μητροπολίτες της Νοτίου Ελλάδος (οι σεβασμιώτατοι Κορίνθου κ. Διονύσιος και Γόρτυνος και Μεγαλοπόλεως κ. Ιερεμίας) σε βίντεο που κυκλοφορεί στο διαδίκτυο (παρακολουθείστε το βίντεο στο τέλος της ανάρτησης) σχετικά με την εκκλησιαστική επικαιρότητα.

Ο πατήρ Νικόλαος δήλωσε τα εξής:

"Πίκρα και αγανάκτηση αισθάνομαι από όσα είδα και άκουσα σε βίντεο, από  δύο σεβάσμιους κατά τα άλλα ιεράρχες της Νοτίου Ελλάδος, περί των θεμάτων της ψευδοσυνόδου της Κρήτης, της εκτάκτου Ιεραρχίας του Νοεμβρίου 2016, της διακοπής του μνημοσύνου του επισκόπου ή αλλιώς της αποτειχίσεως, της ομολογίας Πίστεως, περί του ελέγχου των επισκόπων εκ μέρους κληρικών και λαϊκών, κτλ.

Ακούστηκαν ανυπόφορες θέσεις και εκφράσεις όπως αυτές:

• "Αϊ στο καλό από εκεί με τα δογματικά και τον πάπα, ξεχάσαμε τη Σωτηρία, το "Κύριε ελέησον", δηλαδή τα πνευματικά μας".
• "Εμείς (οι Ιεράρχες της Εκκλησίας της Ελλάδος) τι να πούμε; Ότι δεν τους φώτισε (τους προκαθημένους στην Σύνοδο της Κρήτης) το Άγιο Πνεύμα;  Ότι έλεγαν αρλούμπες;"
• "Εγώ (ο επίσκοπος) εκφράζω την εκκλησία".
• "Μόδα οι ομολογίες Πίστεως". 

Θα τους απαντήσω, με ελέγχει η ιερατική μου συνείδηση. Θα απαντήσω με θεολογικό και πατερικό τρόπο σε όσα ανακριβή, αθεολόγητα και ανιεκκλησιαστικά διατύπωσαν οι δύο μητροπολίτες. Δεν μπορούν οι επίσκοποί μας να καθησυχάζουν το λαό εν καιρώ οικουμενιστικής προπαγάνδας και πολεμικής εκ μέρους πατριαρχών και επισκόπων εναντίον της Πίστης μας και κανείς να μην αντιδρά. Δεν ανέχομαι να προσβάλλεται η πατερική μας Παράδοση με αυτόν τον απαράδεκτο τρόπο από Ορθοδόξους Ιεράρχες.

Δημόσια τοποθετήθηκαν, δημόσια θα λάβουν και την αρμόζουσα απάντηση".

Το Ιστολόγιό μας θα παρακολουθήσει το θέμα και θα δημοσιεύσει την απάντηση του πατρός Νικολάου. Με την πρώτη ευκαιρία θα δημοσιεύσουμε την απομαγνητοφώνηση της επίμαχης Ομιλίας των μητροπολιτών. 
Παρακολουθείστε το βίντεο που ακολουθεί, ειδικά από το 1:24:00 και μετά.

Πηγή

Πατριαρχείο Γεωργίας: ''Στη Σύνοδο της Κρήτης παραβιάστηκε η αρχή της ομοφωνίας''

Γράφει ο Αιμίλιος Πολυγένης

---

Μετά την Εκκλησία της Βουλγαρίας η οποία κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η Σύνοδος της Κρήτης δεν είναι ούτε Μεγάλη ούτε Οικουμενική, έρχεται το ίδιο να κάνει και η Ορθόδοξη Εκκλησία της Γεωργίας.

Σύμφωνα με πληροφορίες της Romfea.gr το Πατριαρχείο Γεωργίας με δήλωση της Ιεράς Συνόδου, αναφέρει ότι η Σύνοδος της Κρήτης από την στιγμή που δεν συμμετείχαν τέσσερεις Εκκλησίες δεν μπορεί να ονομάζεται Οικουμενική.

"Κατά τη διάρκεια της σύγκλισης της Συνόδου της Κρήτης, έχουν παραβιασει την αρχή της ομοφωνίας. Ως εκ τούτου, τα ψηφίσματα της Συνόδου της Κρήτης δεν μπορούν να είναι δεσμευτικά για την Ορθόδοξη Εκκλησία της Γεωργίας" αναφέρει μεταξύ άλλων η ανακοίνωση.

Σε άλλο σημείο η Εκκλησίας της Γεωργίας αναφέρει: "Σε αυτά τα κείμενα που εγκρίθηκαν από τη συνοδο της Κρήτης δεν υπάρχει ουσιαστικη σχέση με τις σημειώσεις που παρουσιαστηκαν από την Εκκλησία. Γι΄ αυτό είναι αναγκαίο να διορθωθούν ορισμένα κείμενα. Σε διαφορετική περίπτωση να δημιουργηθούν καινούργια".

Τέλος να σημειωθεί ότι στην Ιερά Σύνοδο της Εκκλησία της Γεωργίας, συζητήθηκε και η απόφαση της Εκκλησίας της Βουλγαρίας για την Σύνοδο της Κρήτης.

ΤΑ ΠΕΡΙ ΑΝΑΔΥΟΜΕΝΟΥ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΒΟΥΛΓΑΡΙΑΣ, ΑΠΟ ΤΟΝ ΓΙΑΓΚΑΖΟΓΛΟΥ

Του   Β. Χαραλάμπους, θεολόγου

_____________________

Θα σταθώ ιδιαιτέρως στα περί αναδυόμενου εθνικισμού στην Εκκλησία της Βουλγαρίας, όσον αφορά τη στάση της για τη Σύνοδο της Κρήτης, για τον λόγο ότι έχει εκδοθεί μακροσκελής και ικανοποιητική από Ορθόδοξη θεολογική άποψη

ΔΟΞΑ ΣΟΙ Ο ΘΕΟΣ! Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΓΕΩΡΓΙΑΣ ΕΒΑΛΕ ΔΕΥΤΕΡΟ ΚΑΡΦΙ ΣΤΟ ΦΕΡΕΤΡΟ ΤΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ

  Ο φαντασιόπληκτος και κακόδοξος Τελεβάντος συνεχίζει την αγιομαχική τακτική του περί συντεταγμένης αποτειχίσεως! Κατακρίνει και καταδικάζει τους Αγίους που προχώρησαν σε μεμονωμένες αποτειχίσεις, και ουσιαστικά βλασφημεί κατά του Αγίου Πνεύματος που τους ενέπνευσε και τους εδικαίωσε γι'  αυτές. Αδυνατεί, λογω του εγωϊσμού του, να αντιληφθεί  α) ότι άλλο Διακοπή Μνημοσύνου κι άλλο η τυχόν στο μέλλον καταδίκη κακόδοξων αποφάσεων Συνόδου από άλλη Σύνοδο. Ακόμα κι αν υπάρχει τέτοια προοπτική, αδυνατεί να αντιληφθεί ο Τελεβάντος, ότι έως τότε, σύμφωνα με την πείσμονα κακόδοξη εισήγηση του, οι πιστοί που στο μεταξύ διάστημα θα κοινωνούν, θα συναναστρέφονται, θα εξομολογούνται και θα κατευθύνονται από κακόδοξους Επισκόπους και ποιμένες εξάπαντος θα βλάπτονται, όπως -αντίθετα με την εισήγηση Τελεβάντου- μας διδάσκουν οι Άγιοι Πατέρες;  β) Άρα είναι ΦΑΝΕΡΟ ότι η Διακοπή Μνημοσύνου πραγματοποιείται i) για να αποφύγει ο πιστός την κοινωνία με τον μολυσμό της αιρέσεως κι έχει σκοπό σωτηριολογικό. ii) με αυτή ασκειται πίεση στους μη καταδικασμένους αιρετικούς Επισκόπους να ανανήψουν. (Ως εκ τούτου η διακοπή μνημοσύνου δεν νοείται κατά καταδικασμένων αιρετικών, αφού στην δεύτερη περίπτωση υπάρχει απόφαση Συνόδου και όποιος δεν την εφαρμόζει συντάσσεται με τους αιρετικούς). Δυστυχώς αυτήν την κακοδοξία την πιπιλίζει πάνω από επτά χρόνια ο Τελεβάντος, χωρίς κανένα πατερικό στήριγμα και με μόνο επιχείρημα το λογικό του και την διαστρέβλωση θέσεων του π. Επιφάνιου! 

ΔΟΞΑ ΣΟΙ Ο ΘΕΟΣ! Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΓΕΩΡΓΙΑΣ ΕΒΑΛΕ ΔΕΥΤΕΡΟ ΚΑΡΦΙ ΣΤΟ ΦΕΡΕΤΡΟ ΤΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=====

Το κείμενο που δημοσιεύεται στο τέλος του άρθρου στα Αγγλικά το πήραμε από τον πολύ αξιόλογο λογαριασμό Facebook του διακεκριμένου αντιοικουμενιστή θεολόγου Πρωτοπρεσβύτερου Πέτρου Χιρς.

Αποτελεί περίληψη της απόφασης που εξέδωσε η Εκκλησία της Γεωργίας αναφορικά με τη Σύνοδο της Κρήτης.

Η απόφαση της Εκκλησίας της Γεωργίας είναι πραγματικός καταπέλτης κατά της οικουμενιστικής Συνόδου της Κρήτης.

«Ημείς τους θεσμούς των Πατέρων φυλάττομεν» (Αγία 7η Οικουμενική Σύνοδος)

«Ημείς τους θεσμούς των Πατέρων φυλάττομεν» (Αγία 7η Οικουμενική Σύνοδος)

«Ημείς τους θεσμούς των Πατέρων φυλάττομεν»

(Αγία 7^η Οικουμενική Σύνοδος)

Νίκος Σακαλάκης,Μαθηματικός

Η Ορθόδοξη Εκκλησία από τη φύση της είναι υπεύθυνη για την πνευματική πορεία του πληρώματός της σε κάθε εποχή, σε κάθε ιστορικό παρόν και απέναντι σε κάθε μορφή κοινωνικού συστήματος.

Οι Πατέρες της Εκκλησίας Αγιογραφικά αποσαφήνισαν το δόγμα, το οριοθέτησαν και ανέδειξαν το ήθος της Ορθοδοξίας, μακρυά από κάθε εποχιακή-περιστασιακή  κοσμική ή θρησκευτική ιδεολογία.

Οι πλέον έγκυρες Ορθόδοξες αποφάσεις πάρθηκαν στις Συνόδους. Οι Αγιοπνευματικές εμπειρίες των Πατέρων κρυσταλλώθηκαν και Συνοδικά.

Κάθε κλονισμός και προσβολή της αλήθειας του Ευαγγελίου, που προέρχονταν από τους Χριστιανούς, κυρίως από τον Κλήρο, δημιούργησαν πληγές στο σώμα της Εκκλησίας.

Εύστοχα έχει ειπωθεί: «Οι εχθροί της Εκκλησίας έχουν ανάγκη τους διαστρεβλωτές της».

Οι Σύνοδοι της Ορθοδοξίας, οι κανονικές Σύνοδοι, διαφύλαξαν την δύναμη της Ορθόδοξης παράδοσης και έδωσαν τη δυνατότητα της έκφρασης της Εκκλησίας μέσα από κάθε εποχή καθώς και την δυνατότητα ίασης των πληγών κάθε εποχής.

Ως πνεύμα οι άγιες Σύνοδοι της Ορθοδοξίας, ως στάση νήψεως και μαρτυρίας, έχουν ενιαία πνευματική γραμμή που κόπηκε, για πρώτηφορά, στη λεγόμενη «πανορθόδοξο» σύνοδο της Κρήτης, που κατοχύρωσε συνοδικά την παναίρεση του οικουμενισμού.

Στον Κανόνα Α΄ της 7^ης Οικουμενικής Συνόδου διαβάζουμε: «Ημείς τοιγαρούνπατρώοιςνόμοις επόμενοι παρά του ενός Πνεύματος λαβόντες χάριν ακαινοτομήτως και αμειώτως πάντα τα της Εκκλησίας εφυλάξαμεν, καθώς αι ΆγιαιΟικουμενικαί εξ Σύνοδοι παραδεδώκασι και όσα είασαντιμάσθαι εν τη Καθολική Εκκλησία αποδεχόμεθαδίχα πάσης αμφιβολίας».

Ερωτά, λοιπόν, ο μακαριστός Γέροντας π. Φιλόθεος Ζερβάκος τον Πατριάρχη Αθηναγόρα (1970): «Είπατέμοι. Όσα ανωτέρω οι τριακόσιοι εξήκοντα επτά Θεοφόροι Πατέρες, οι συγκροτήσαντες την Ζ΄ ΑγίανΟικουμενικήνΣύνοδον, εις τον Α΄ Κανόνα αυτών και όλα όσα αι προηγούμεναι εξ Αγίαι Οικουμενικές σύνοδοι εθέσπισαν (πριν του σχίσματος) είναι αληθή ή δεν είναι; Εάν, λέγω, είναι αληθή (που είναι), διατί δεν τα ακολουθείται;»

Διαχρονικό το ερώτημα, που απευθύνεται και στον σημερινό Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίο και στη «Σύνοδο» της Κρήτης, που αναγνώρισαν συνοδικά την 7^η Οικουμενική Σύνοδο.

Η ανάλυση των αιρετικών αποφάσεων της «πανορθοδόξου» της Κρήτης βρίσκεται στο βιβλίο «ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΜΕΓΑΛΗΝ ΣΥΝΟΔΟΝ» (ΟΡΘΟΔΟΞΟΝ ΚΕΝΤΡΟΝ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΥ στη ΓΕΝΕΥΗ, 1971) και ιδιαιτέρως στην σελ. 53 στην παράγραφο: «Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΕΝ ΤΟΙΣ ΜΥΣΤΗΡΙΟΙΣ ΤΟΙΣ ΕΝΤΟΣ ΚΑΙ ΕΚΤΟΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΕΛΟΥΜΕΝΟΙΣ».

Η ίδια η Εκκλησία, όμως, έχει δώσει Συνοδικά απαντήσεις για τη στάση των Ορθοδόξων απέναντι στις αιρέσεις. Η Πατερική ανάλυση, τεκμηριωμένη Αγιογραφικά, χαρακτηρίζει τους αιρετικούς όχι απλά ως παραβάτες νόμου αλλά, το χειρότερο, ως παραβάτες του Θεού.

Στην ομιλία του στον 100^ο ψαλμό, ο Ι. Χρυσόστομος υπογραμμίζει: «οι μεν γαρ εισί παραβαίνοντες τας του Θεού εντολάς και τα δικαιώματα και τα κρίματα και εισίν αυτοί παραβάτες νόμου. Άλλοι πάλιν παραβαίνουσιν αυτήν την σωτήριον του Δεσπότουομολογίαν και εισιπαραβάται Θεού. Πολλή δε διαφορά μεταξύ της των αμφοτέρων παραβάσεων».

Ο Ι. Χρυσόστομος σε άλλη ομιλία του (υπόμνημα στον Τιμόθεο), αναλύοντας τη δυναμική της αιρέσεως στην Εκκλησιαστική ζωή, υπογραμμίζει: «Η αίρεση γεννάει αιρέσεις» διότι «η γαρ πλάνη ουδαμού ίσταται».

Γι’ αυτό και η Α-Β Σύνοδος (Πρωτοδευτέρα) ξεπερνώντας τους ανθρώπινους συναισθηματισμούς και σε βάθος σωτηριολογικό, θέλει τη διακοπή της αλληλεπίδρασης αιρετικού επισκόπου και πληρώματος.

Με την εφαρμογή του 15^ου κανόνα δρομολογείται η αποκατάσταση της υγείας της Εκκλησίας και, αναμφίβολα η δυνάμει σωτηρία του ίδιου του αιρετικού επισκόπου.

Αυτή είναι και η πνευματική βάση του 15^ου κανόνα της Α-Β Συνόδου, η απομάκρυνση δηλ. του αιρετικού ποιμένα ως αρνητού του Χριστού, ως παραβάτη του Θεού κατά τον Ι. Χρυσόστομο.

Ο άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης επισημαίνει (επιστολή 74): «Αυτοί που έφθασαν να πεθάνουν μέσα στην αίρεση, πήγαν στη μερίδα της απωλείας, ονομάζονται αρνητές του Χριστού».

Ο κανόνας αυτός εκφράζει στάση αρχών και αλήθειας και για να γίνει κατανοητός, από κλήρο και λαό, χρειάζεται στάση νήψεως και διάθεση μαρτυρίου.

Στην πραγματικότητα ο κανόνας αυτός περιφρουρεί την υψηλή επισκοπική διακονία, που είναι Θεόσδοτη δωρεά.

Ερώτημα: «Ένας επίσκοπος, που έχει αναδιοργανώσει και προσαρμόσει το περιεχόμενο της συνειδήσεώς του στους πνευματικούς άξονες της αιρέσεως του οικουμενισμού, ως επιθυμητό Εκκλησιαστικό μέλλον, είναι Ορθόδοξος; Ασφαλώς όχι.

Γι’ αυτό ακριβώς και είναι υποχρεωτική η εφαρμογή του 15^ου κανόνα, η διακοπή του μνημοσύνου του.

Δυστυχώς, το πλήθος των Ορθοδόξων ανισομερώς ομιλεί για να νήψη, κάθαρση και εν Χριστώ ζωή. Γι αυτό και ο λόγος τους περί σωτηρίας αποβαίνει ελλιπής, μάταιος χωρίς την ομολογία πίστεως των Αγίων Συνόδων.

Όσοι Ορθόδοξοι ζητούν την εφαρμογή του 15^ου κανόνας της Α-Β Συνόδου, δεν είναι ούτε πλανεμένοι, ούτε εκτός Εκκλησίας, ούτε ανυπάκουοι.

«Τέκνα υπακοής εσμέν και εγκαυχώμεθα εν προσώπω της Μητρός τη παραδόσει της Καθολικής Εκκλησίας».

(Κανών Α΄ της 7^ης Οικουμενικής Συνόδου)

ΝΙΚΟΣ Ε. ΣΑΚΑΛΑΚΗΣ - ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΣ

"Είμαστε πάρα πολύ κοντά στην διακοπή του μνημοσύνου"

π. Νικόλαος Μανώλης: "Είμαστε πάρα πολύ κοντά στην διακοπή του μνημοσύνου" (βιντεο).

Δείτε φωτογραφίες ΣΟΚ πως κατάντησαν την εκκλησία μας.

Σε μια Ιεραρχία (=δεσποτοκρατία) που εσκεμμένα 

• επιδιώκει να έχει πιστούς "άβουλα πρόβατα", 
• που έντεχνα μας υποχρεώνουν να μασάμε την καραμέλα "θα κάνουμε υπακοή στην εκκλησία" (εννοώντας τις δεσποτικές μήτρες τους), απαγορεύοντας οποιαδήποτε κρίση σχετικά με τα όσα συμβαίνουν, ειδικά όταν αφορούν δεσποτάδες (δεν τους ονομάζουμε πλέον επισκόπους),
• που θέλουν τους πιστούς μόνον ως κομπάρσους στα "λαμπρά" συλλείτουργα τους ή για να γεμίζουν τα παγκάρια στις διαρκείς "υποδοχές" εικόνων και αγίων λειψάνων, 

αντιλαμβανόμαστε ότι δεν είναι καθόλου εύκολο για έναν πιστό να αποδεχθεί την τραγική αλήθεια:

ΛΥΚΟΙ κατέλαβαν τους δεσποτικούς θρόνους και άρχισαν ήδη να κατασπαράσσουν τα πρόβατα στο κοπάδι.

Με τη βοήθεια του Θεού όμως, το διαδίκτυο, ένα ακόμη εργαλείο του σατανά, αξιοποιήθηκε για να διαδοθεί η αλήθεια. Να πληροφορηθούν οι πιστοί ποιοι είναι οι "ποιμένες" τους.

Να μάθουν κυρίως τι λένε οι Ιεροί μας Κανόνες, που τόσα χρόνια ακούγαμε αλλά κανείς μας δεν γνώριζε. 

Οι ιστορίες με τα γεροντικά και τους αγίους, είναι χρήσιμες γιατί κοιμίζουν τους πιστούς.

Όταν όμως έχουν μπει οι λύκοι μέσα στο μαντρί, ενδεδυμένοι με προβιές προβάτων τότε οι πιστοί οφείλουν να ξυπνήσουν τα υπόλοιπα πρόβατα. 

Τίς αιρέσεις πάντα τίς ακολουθούν διωγμοί!

    Πόσα δεινά ἔχουν ἔλθει στόν κόσμο; Οἰκονομική κρίση, φτώχεια καί πεῖνα, μετανάστευση λαῶν, τρομοκρατικές ἐνέργειες, πόλεμοι σφαγές  καί ἐγκλήματα, νόμοι ἀντίχριστοι ἀσεβεῖς καί ἀνήθικοι, ἐξάπλωση τῆς διαστροφῆς  τῶν ἀνθρώπων,ἀγωνιώδης προσμονή παγκόσμιου πυρηνικοῦ πολέμου, ἐξαγγελίες κυβερνητῶν, προετοιμασίες ἐθνῶν, μετακινήσεις στρατῶν, χρεοκοπίες κρατῶν, καταστροφή τῆς χώρας μας ἀπό ἀντεθνικές κυβερνήσεις, ἐξαθλίωση τοῦ λαοῦ μας μέ ἐντολές ἐξωτερικῶν δυνάμεων, εἰσροή φανατικῶν μωαμεθανῶν στήν ὀρθόδοξη πατρίδα μας, ἀπειλές γειτονικῶν κρατῶν γιά τήν ἐδαφική μας ἀκεραιότητα κ.ἄ.π. πού ξαφνικά ἐμφανίζονται καί δέν ξέρουμε πού θά ὁδηγήσουν τήν ζωή μας.

   Καί σάν νά μή μας ἔφταναν αὐτά, ξεκινᾶμε ἕναν ἐμφύλιο πόλεμο, χωρίς ὅπλα πού ἀφαιροῦν τήν ζωή, ἀλλά πού κλονίζουν τήν ψυχή καί σαλεύουν τήν πίστη.

   Ὅπως ὅταν ἐμφανίζονταν οἱ αἱρέσεις καί ὅταν ἄλλαξε τό ἡμερολόγιο καί διχάζονταν οἱ χριστιανοί,ἔτσι καί τώρα μ΄ αὐτή τήν μυστήρια Σύνοδο τῆς Κρήτης, Ἐκκλησίες χωρίζονται, Μητροπολίτες διχάζονται, οἱ λαϊκοί ἀποροῦν καί στό Ἅγιον Ὄρος, Πατέρες διώκουν καί διώκονται.

      Ὅλες τίς Συνόδους γιά νά ἐπικυρωθοῦν, ἔπρεπε πρῶτα νά τίς ἀποδεχθοῦν οἱ χριστιανοί, ἐνῶ αὐτήν τήν Σύνοδο ὁποῖος δέν τήν ἀποδέχεται διώκεται. Καί μόνο αὐτό φτάνει γιά νά καταλάβει κι ἕνας ἁπλός χριστιανός ὅτι δέν εἶναι θεϊκή ἀλλά ληστρική.

     Τόσα χρόνια ζούσαμε μαζί ἀγαπημένοι καί ὑμνούσαμε τόν Θεό  «ἐν ἑνί στόματι καί μιᾷ καρδίᾳ»   καί τώρα ξαφνικά γίναμε ἐχθροί;

     Σχεδόν ὅλο τό σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, εἰδικά οἱ Ἕλληνες καί οἱ Σλάβοι βρίσκονται σέ ἀναταραχή καί ἀντιδροῦν στίς ἀλλαγές πού βλέπουν, ὅπως ἡ ἀναγνώριση -ἐμμέσως πλήν σαφῶς- τῶν ἑτερόδοξων ὡς ἱστορικῶν ἐκκλησιῶν, τοῦ Προτεσταντικοῦ Παγκόσμιου Συμβουλίου Ἐκκλησιῶν, τοῦ βαπτίσματος τῶν αἱρετικῶν ὁμολογιῶν, τοῦ γάμου μετά τῶν αἱρετικῶν,τῶν διαχριστιανικών διαλόγων μετά συμπροσευχών καί τελετῶν πού ἀπαγορεύονται κ.ἄ.π. ὅπως, ἡ ὑποβάθμιση τῶν Ποιμένων δηλ. τῶν Ἐπισκοπῶν στήν Σύνοδο, ἡ ἐγκαθίδρυση πρωτείων στήν

Ο ''Μεγάλης Βουλής Άγγελος''στην Ορθόδοξη εικονογραφία

(Ο Μεγάλης Βουλής Άγγελος, Μονή αγίου Κλήμεντος - Αχρίδα,1295)

« ὅτι παιδίον ἐγεννήθη ἡμῖν υἱὸς καὶ ἐδόθη ἡμῖν οὗ ἡ ἀρχὴ ἐγενήθηἐπὶ τοῦ ὤμου αὐτοῦ καὶ καλεῖται τὸ ὄνομα αὐτοῦ μεγάλης βουλῆς ἄγγελος ἐγὼ γὰρ ἄξω

 εἰρήνην ἐπὶ τοὺς ἄρχοντας εἰρήνην καὶ ὑγίειαν αὐτῷ»

(Ησαίας 9,5) 

(Ο Μεγάλης Βουλής Άγγελος, Μονή Καρακάλου-Άγιον Όρος)

ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΣ GATE: Πόσο αντικειμενικές είναι οι παρακάτω πληροφορίες;

Γράφει ο Παναγιώτης Αποστόλου

Επικεφαλής της “Ελλήνων Πολιτείας”  egerssi@otenet.gr 

www.apostoloupanos.gr 

 Έγραφα στην Ελεύθερη Ώρα την Κυριακή 4 Δεκεμβρίου 2016, ότι ο ρόλος του Οικουμενικού Πατριαρχείου είναι δόλιος. Αφού η αναφορά του στην “κυριαρχία” των Μητροπόλεων, των “Νέων Χωρών” είναι τουλάχιστον ύποπτος. Και οι δικές μας πληροφορίες, λέγουν ότι πολύ σύντομα θα τεθεί εκ νέου το ζήτημα από το Οικουμενικό Πατριαρχείο. Ωστόσο, μια τέτοια πράξη θα εξυπηρετεί μόνο τα σχέδια του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, από τη στιγμή που αυτές οι Μητροπόλεις (36) βρίσκονται στην Ήπειρο, στην Μακεδονία, στη Θράκη και στα νησιά του Βορειοανατολικού Αιγαίου. Εκείνες τις περιοχές δηλαδή, που μέσω των Hot spots, ισλαμοποιούνται από πληθώρα  παράνομων “μεταναστών” και “προσφύγων”. Επανέρχομαι, παρότι θεωρώ πως όλοι καταλάβατε… Κήρυκας υπέρ της Παν-θρησκείας

«Θεολογική» τραγωδία Αρχιερέως

Γράφει ο μοναχός Παΐσιος Καρεώτης

Καθηγητής Αθωνιάδος Σχολής

Λύπη βαθυτάτη μας προεκάλεσε η δημοσίευσις προ ημερών, της εγκυκλίου εκ της Μητροπόλεως Φλωρίνης με αριθ. Πρωτ. 1151, την 27η Οκτωβρίου 2016. Ο Μητροπολ. Φλωρίνης κατηγορούμενος υπό κληρικού του επί Οικουμενισμώ και αναγνώρισιν των αποφάσεων της “συνόδου” του Κολυμπαρίου, υπ ᾽αυτού, και κατά συνέπειαν την μη μνημόνευσίν του, εξέδωσε αυτή την εγκύκλιο προς τους Ιεροκήρυκες, Ιερείς, Μοναχούς και προς όλον το Χριστεπώνυμον πλήρωμα της Μητροπόλεώς του (Βλέπε, aktines blogspot.gr/5 ΔΕΚΕΜΒΡ.).

Στην εγκύκλιο αυτή, προσπαθεί να επιχειρηματολογήση Θεολογικά υπερ της θέσεώς του ο Μητροπολίτης, και φτάνει – δυστυχώς – σε μία “θεολογική” τραγωδία, σε ένα “θεολογικό” ναυάγιο. Ενώ επικαλείται αόριστα μία προσεκτική μελέτη επί των “αποστολικών και λοιπών αγίων πατέρων”, τους κάνει ισοδύναμους και ισόκυρους μετά των “συγχρόνων…διδασκάλων της δογματικής θεολογίας”, οι οποίοι είναι πανεπιστημιακοί δάσκαλοι και στο μεγαλύτερο ποσοστό προβληματικοί για την Εκκλησία, διότι εισάγουν αλλότριες διδασκαλίες. Ο κατ ᾽εξοχήν “σύγχρονος διδάσκαλος της δογματικής θεολογίας”, τον οποίον πλήρως αντιγράφει η εγκύκλιος, αλλά δεν τον αναφέρει ονομαστικά, είναι ο Μητροπολ. Περγάμου κ. Ιωάννης Ζηζιούλας, ο οποίος θα ηδύνατο να είναι ΥΠΟΔΙΚΟΣ ενώπιον Ορθοδόξου Γενικής Συνόδου για εισαγωγή αιρετικής Τριαδολογίας και Εκκλησιολογίας. Προσεχώς δημοσιεύεται ειδική μελέτη επ᾽ αυτού.
Εν πρώτοις ο Μητροπολ. Φλωρίνης υπεραμύνεται της εκκλησιαστικής τάξεως, την οποία όμως με τα επιχειρήματα που εκθέτει, δεν την στηρίζει στους Αποστολικούς και λοιπούς αγίους Πατέρας, αλλά στην νέα εκκλησιολογία του Μητροπολ. Περγάμου.
Στην συνέχεια διακρίνει την διακονία του λόγου, από την τέλεσιν του μυστηρίου της θείας Ευχαριστίας. Στην ορθόδοξη παράδοσι αυτά δεν είναι διακριτά. Οι παπικοί και οι προτεστάντες τα διακρίνουν. Για παράδειγμα, ο πλούτος των ομιλιών του Αγίου Ιωάννη του Χρυσοστόμου, έγινε μέσα στον Ιερό ναό, μέσα στην θεία λατρεία και όχι σε αίθουσες και συνέδρια.

Μία αποκορύφωσις της “θεολογικής” τραγωδίας της εγκυκλίου του Μητροπολ. Φλωρίνης, είναι στην συνέχεια, η ένθερμη υποστήριξις του “Fermentum”. “…λειτουργούσαν μεν οι πρεσβύτεροι, αλλά περίμεναν να σταλή από την λειτουργία, όπου λειτούργησε ο επίσκοπός τους, τεμάχιο από τον καθαγιασμένο αμνό ως εγγύησι και έτσι κοινωνούσαν οι πιστοί”. Στο σημείο αυτό αντιγράφει πλήρως, τις σελ. 180-181, από το έργο της διδακτορικής διατριβής του Μητροπολ. Περγάμου, (“Η ενότης της Εκκλησίας εν τη Θεία Ευχαριστία και τω επισκόπω κατά τους τρεις πρώτους αιώνας”, εκδόσεις Γρηγόρη, εν Αθήναις 1990, 2α έκδοσις). Αναιρεί όμως, ο Μητροπολ. Φλωρίνης τον τίτλο του, ως προσεκτικού μελετητή. 

Διερωτώμεθα, δεν πρόσεξε στις σελίδες αυτές, ότι όλες οι παραπομπές είναι σε δυτικούς και αλλότριους θεολόγους; 

Δεν πρόσεξε ο Μητροπολ. Φλωρίνης ότι εκεί μία μόνο παραπομπή υπάρχει σε άγιο και αυτή είναι διαστρεβλωμένη; 

Παραπέμπει ο Μητροπολ. Περγάμου (σ. 181, σημ. 14) στην Α’ Απολογία του Αγίου Ιουστίνου, αλλά εκεί ο Άγιος αναφέρεται τοις “ου παρού­σι”, δηλ. στους ασθενείς και ηλικιωμένους, που δεν μπορούσαν να πάνε στην θεία Λειτουργία. Δεν αναφέρει καν ότι έστελνε άγιες μερίδες στις άλλες ενορίες, επειδή δήθεν η θεία Λειτουργία του πρεσβυτέρου είναι ελλιπής και γίνεται πλήρης με την μερίδα της επισκοπικής Θ. Λειτουργίας. Αυτά είναι αλλόκοτα τέρατα και βλασφημία, για την Ορθόδοξη Παράδοσι. 

Αυτή είναι θεολόγησις της Β’ Βατικανής συνόδου, περί ελλιπών και πλήρων Θ. Λειτουργιών και Εκκλησιών. Αυτά δεν τα γνωρίζει ο ποιμήν της Φλώρινας; Οι “ειδικοί” τους οποίους επικαλείται, είναι “ειδικοί” για να διαδίδουν αιρέσεις.

Θα θέλαμε να μας πει ο Μητροπολ. Φλωρίνης, πότε ιστορικά έγινε αυτή η “εκχώρησις” που επικαλείται, κατά την οποία ο χειροτονών επίσκοπος “δίνει” πλέον το δικαίωμα – είναι άραγε η Θ. Λειτουργία “δικαίωμα” κάποιου που το εκχωρεί; – “στον χειροτονούμενο πρεσβύτερο να τελή το μυστήριο της θείας ευχαριστίας, όπως το τελούμε σήμερα”. Αφήνει να υπονοηθεί ότι δεν έγινε ευθύς εξ᾽ αρχής, αλλά πολύ αργότερα. Ας μας πει λοιπόν, πότε έγινε; Διότι, αυτό σημαίνει ότι η σχέσις επισκόπου και πρεσβυτέρου είναι μεταβαλλόμενη, οπότε, κατά συνέπειαν, μπορεί και σήμερα να μεταβληθή, κατά τις επιθυμίες του “ειδικού”, ο οποίος θέλει να μεταβάλη τον πρεσβύτερο από υπεύθυνο ποιμένα που θα αποδώση λόγον εις τον Χριστόν για το ποίμνιό του, σε αντιπρόσωπον του αντιπροσώπου. Δηλαδή σε αντιπρόσωπον του επισκόπου (vicarius episcopus), ο οποίος είναι αντιπρόσωπος του έχοντος το Πρωτείον και ο οποίος Πρώτος είναι ο “vicarius     Christi” επί της γης. Ελπίζω ότι είναι κατανοητό σε ποία παραποίησι φθάνουμε με αυτές τις θεωρίες του “ειδικού”.
Στην συνέχεια αναφέρεται στον “ομφάλιο λώρο” ενός αγίου συνδέσμου, μεταξύ χειροτονούντος και χειροτονουμένου. Αυτός είναι, κατά τον Μητροπολ. Φλωρίνης, η μνημόνευσις του ονόματος του οικείου επισκόπου στις αγιαστικές πράξεις, τις οποίες και κατονομάζει αναφέροντας χαρακτηριστικά, “από τον αγιασμό της νέας ποδοσφαιρικής περιόδου” μέχρι και της “κορυφής των μυστηρίων της χειροτονίας και της θείας Ευχαριστίας”.

 Βλέπουμε καθαρά εδώ, να τοποθετείται ασεβώς στο ίδιο μυστηριακό πλαίσιο, το ποδόσφαιρο με την θεία Ευχαριστία.

Χρησιμοποιώντας, πάλι, τον όρο “ομφάλιο λώρο”, μεταξύ χειροτονούντος και χειροτονουμένου, εννοεί ξεκάθαρα, ότι ο χειροτονούμενος πρεσβύτερος, έχει άμεση και δεσμευτική σχέσι από τον επίσκοπο που τον χειροτόνησε, όπως το έμβρυο στην γαστέρα της μητέρας του, σε επίπεδο φυσικής εξαρτήσεως. Στις ευχές όμως της χειροτονίας του πρεσβυτέρου, ο χειροτονών επίσκοπος, δεν παρουσιάζει αυτή την σχέσιν. Απεναντίας, τον τοποθετεί κατ᾽ ενώπιον του ίδιου του Θεού, και μάλιστα όταν ενθέτη τον άγιον Άρτον στα χέρια του χειροτονημένου πλέον, του λέγει: “Λάβε την παρακαταθήκην ταύτην, και φύλαξον αυτήν, έως της δευτέρας παρουσίας του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, ότε ΠΑΡ’ ΑΥΤΟΥ μέλλεις απαιτείσθαι αυτήν”. Βλέπουμε καθαρά, ότι η σχέσις του πρεσβυτέρου με τον Χριστόν είναι άμεση και ζωντανή. Γι᾽ αυτό και θα αποδώση λόγον, εάν ορθά “εκήρυξε το Ευαγγέλιον της Βασιλείας Του”, και εάν ορθά “ιερούργησε τον λόγον της αληθείας Του”, όπως αναφέρουν μεταξύ άλλων οι ευχές της χειροτονίας.
Δεν εισέρχεται ως μεσάζων,ως ενδιάμεση “θεότης” που πηγάζουν εξ ᾽αυτής τα πάντα, ο χειροτονών επίσκοπος, ούτε πάλι γίνεται ο ιερέας αντιπρόσωπος (vicarius) του επισκόπου στην ενορία, ο οποίος είναι αντιπρόσωπος του Πρώτου, επί της τοπικής εκκλησίας. Αυτή είναι παπική αντίληψις περί ιερωσύνης, η οποία στις μέρες μας καλλιεργείται από τους “ειδικούς”, μέσα στην Ορθόδοξη πρακτική. Η, ορθώς και πρέπουσα, μνημόνευσις του επισκόπου δεν εκφράζει αυτήν την σχέσιν. 

Δυστυχώς σε πολλά θέματα της Ορθοδόξου πρακτικής, λόγω αγνοίας, αδιαφορίας και πολλών άλλων παθών, έχουμε χάσει από τον καρπό, την ψίχα, το εσώτερον, και μας έχει μείνει το “τσόφλι”, και αυτό μουχλιασμένο.

Η μνημόνευσις του επισκόπου – επαναλαμβάνουμε ότι γίνεται ορθώς, πρεπόντως και αναγκαίως – και ερμηνεύεται ΜΟΝΟΝ στο πλαίσιο της Ορθοδόξου θεολογίας, η οποία αναφέρεται στην κάθαρσι, τον φωτισμό και την θέωσιν. Έξω από αυτό το ερμηνευτικό πλαίσιο, γίνεται διοικητική, πειθαρχική και τελικά παπική κατάστασις. Οι άγιοι Πατέρες μόνον σε αυτό το πλαίσιο, ερμηνεύουν την μνημόνευσιν του ονόματος του οικείου επισκόπου. 

 Αν ο επίσκοπος δεν είναι στην τοπική του Εκκλησία ο ορθοτόμος των Ορθοδόξων δογμάτων – αυτό δηλώνουν τα δικηροτρίκηρα που βαστάζει και ευλογεί και φωτίζει το ποίμνιό του -, εάν δεν είναι ο μυσταγωγός της αληθούς θεογνωσίας, την οποίαν αγωνίζεται να κατέχει εξ᾽ ιδίας εργασίας στο στάδιο των αρετών, και εάν δεν είναι το έμψυχο ευαγγέλιο, που το αναγινώσκει από την ζωή του επισκόπου του, ο λαός του Θεού, τότε θα δημιουργούνται συνεχώς πλήθος εσωτερικών προβλημάτων, ένα από τα οποία ήδη το αντιμετωπίζει ο Μητροπολ. Φλωρίνης.

“Το καίριο σημείο της θείας Λειτουργίας είναι ο καθαγιασμός των τιμίων Δώρων και η μνημόνευση του ονόματος του επισκόπου ως εγγύησις για τα όσα τελούνται”. Αυτό αναφέρει στην εγκύκλιό του, αλλά ξεχνάει ο Μητροπολ. Φλωρίνης ότι οι εγγυήσεις δίδονται πριν γίνει ένα πράγμα και όχι μετά. Η μνημόνευσις του επισκόπου γίνεται, όταν πλέον έχει γίνει ο καθαγιασμός των τιμίων Δώρων. Επομένως οι άγιοι Πατέρες που έβαλαν στο σημείο αυτό την μνημόνευσιν του επισκόπου, θέλουν άλλο πράγμα να δηλώσουν.
 Η εγγύησις που αναφέρει ο Μητροπολ.  Φλωρίνης  πρα­γματι υπάρχει στην Θεία Λειτουργία και είναι πριν τον καθαγιασμό, στην σωστή του θέσι. Εγγύησις είναι η ομολογία της Ορθοδόξου πίστεως, που γίνεται λίγο πριν τον καθαγιασμό. Η Ορθόδοξος πίστις δίνει την εγκυρότητα στο μυστήριο, της οποίας είναι εκφραστές και μυσταγωγοί, ο λειτουργών ιερέας και ο οικείος Αρχιερέας. Τι να την κάνουμε την Θεία Λειτουργία, όταν δεν υπάρχει εκεί Ορθοδοξία; Όταν δεν υπάρχει η Ορθοδοξία, η επονομαζομένη Θ. Λειτουργία, γίνεται μία θεατρική παράστασις, ένα νεκρό σύμβολον.
Μία ανάγνωσις των ευχών μετά τον καθαγιασμόν, καθαρώς φιλολογικά, μας δείχνει ότι ο λειτουργών ιερεύς ενώπιον πλέον του καθαγιασθέντος αγίου Άρτου, δηλαδή της ζωντανής παρουσίας του Χριστού, αρχίζει να μνημονεύη και να εύχεται – ως πρεσβευτής του λαού και μεσίτης, και υπ᾽αυτού προβεβλημένος και τεταγμένος εις την ευχήν – υπέρ όλων των Αγίων κατά τάξιν, υπέρ όλων των κεκοιμημένων, υπέρ όλων των ζώντων κατά τάξιν δηλ. επισκόπων, πρεσβυτέρων, ιεροδιακόνων, μοναχών, βασιλέων και αρχόντων. Στην αυτήν συνάφεια καταλήγει “εν πρώτοις μνήσθητι Κύριε του αρχιεπισκόπου ημών…”. Αν, όπως λέγει ο Μητροπολ. Φλωρίνης, το όνομα του οικείου επισκόπου δίνει την εγγύησιν, τότε και όλα τα άλλα ονόματα των Αγίων, των κεκοιμημένων και των ζώντων, που προηγούνται εις την αυτήν ευχήν, θα πρέπει να είναι και αυτοί εγγυητές του μυστηρίου. Το “μνήσθητι Κύριε” η το “έτι προσφέρομέν σοι την λογικήν ταύτην λατρείαν υπέρ…”, είναι ευχητικόν, παρακλητικόν και όχι εγγυητικόν. Είναι πολύ εύλογον ο λαός του Θεού, το ποίμνιον, να εύχεται ενώπιον του Χριστού υπέρ του ποιμένος του, υπέρ του πατρός του. Με αυτές τις ερμηνείες των “ειδικών” θα χάσουμε το νόημα των λέξεων και τελικά όλη την γλώσσα μας και την πίστιν μας.

Το πολίτευμα της Εκκλησίας μας είναι ιεραρχικόν και ομοταγές της Ουρανίου Ιεραρχίας. Ο Αρχιερεύς άρχει των ιερέων, καθότι εν δυνάμει θεοφόρος και πλήρης Θείας Χάριτος, και φωτίζει το ποίμνιόν του, όπως φωτίζει το ανώτερον Αγγελικόν τάγμα το υφειμένον. Πάσα πραγματεία ιερατική, διαιρείται σε δύο, στην μετοχή και στην διάδοσιν, πρώτον μετέχει και έπειτα μεταδίδει. Βέβαια σε πολλούς ιεράρχες σήμερα έχει χαθεί η όρασις του τίνος μετέχομεν και τίνος μεταδίδομεν. “Ει μη φωτισθείη καθ’  έξιν ο ιεράρχης άνωθεν, ουκ αν ενεργήσοι ετέροις τον φωτισμόν” (Αγίου Διονυσίου Αρεοπαγίτου, Περί ουρανίου ιεραρχίας, P.G 3, στ. 169). 

Η μνημόνευσις λοιπόν του επισκόπου γίνεται δια τον θεσμόν της ευκόσμου Ιεραρχίας και όχι όπως λέγει η εγκύκλιος δια την εγκυρότητα του μυστηρίου! Ο ιερεύς “ο εις την ευχήν τεταγμένος και δια τούτο του λαού προβεβλημένος, ως πρεσβευτής αυτών και μεσίτης, ίνα η αυτού δέησις ενεργουμένη πολύ ισχύη…” (Αγίου Νικολάου Καβάσιλα, Εις την Θ. Λειτουργία / Ε.Π.Ε, τομ. 22, σ. 80), αφού μνημονεύση πάντας τους αγίους ενώπιον του αγίου Άρτου, δηλαδή του ζωντανού Χριστού, άρχεται την μνημόνευσιν των ζώντων, ευχόμενος υπέρ του Αρχιερέως της τοπικής εκκλησίας.

Στην τρίτη σελίδα, στην δεύτερη παράγραφο, ο συλλογισμός του Μητροπολ. Φλωρίνης δεν ευσταθεί, διότι ταυτίζει τον αυτοχειροτόνητο λαϊκό (δηλ. το ανυπόστατο μυστήριο), με τον ιερέα ο οποίος κανονικώς και κατά την εκκλησιαστική τάξιν έχει χειροτονηθή, αλλά δεν μνημονεύει τον επίσκοπο του, χωρίς βέβαια να εξετάζη ιεροκανονικώς τους λόγους της μη μνημονεύσεως.
Προς το τέλος της εγκυκλίου, αναμασάει την οικουμενιστική “καραμέλα” περί ενότητος, αγνοώντας ότι στην Εκκλησία η ενότητα είναι δεδομένη, δεν είναι ζητούμενο. Επειδή δίνει οικουμενιστική ερμηνεία στον λόγο του Κυρίου μας “Ίνα ώσιν εν”, θα τον παραπέμψουμε, εάν αποδέχεται ως κριτήριο τον λόγο των αγίων Πατέρων, στον Άγιο Διονύσιο τον Αρεοπαγίτη που εκφράζει την Ορθόδοξο Εκκλησία, “Μονάς δε εστι και ενάς η αγία και μακαρία Τριας· μονάς μεν, ως απλή και ασύνθετος, ενάς δε, επειδή και προς εαυτήν ηνωται φυσικώς, και ενοί πάντας τους αυτή πλησιάζοντας, κατά το ειρημένον εν τοις Ευαγγελίοις. Ίνα ώσιν εν, καθώς και ημείς εν εσμέν” (Αγ. Διονυσίου Αρεοπαγίτου, περί ουρανίου ιεραρχίας, P.G. 3, στ. 237). Λέει καθαρά ο άγιος, ότι όσο μετέχει κανείς, δια των αρετών, στην αγιότητα του τριαδικού Θεού, μετέχει χάριτι Θεού και στην ενότητα Αυτού. Στην Εκκλησία είναι δεδομένη η ενότητα, όταν ζούμε εκκλησιαστικά και μετέχουμε στον Μέγα Εκκλησιαστήν Χριστόν. Όσοι την ψάχνουν την ενότητα, σημαίνει ότι είναι εκτός Εκκλησίας.
Ο Μητροπολ. Φλωρίνης θέλοντας να λύση το πρόβλημα που έχει με τον κληρικό του, δημιούργησε μεγαλύτερα προβλήματα, με τα όσα γράφει και λέει. Παρουσίασε ένα φρόνημα αλλότριον της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Λυπούμεθα, διότι δυστυχώς οι Ιεράρχες μας αντί να έχουν ως θεμέλιο του φρονήματός των τους Προφήτες, τους Αποστόλους και τους Οικουμενικούς διδασκάλους, έχουν τους καθηγητές των Πανεπιστημίων, και μάλιστα τους πλέον ανορθοδόξους.
ΚΑΡΥΕΣ 28 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ (π.η) Αγίου Στεφάνου Οσιομάρτυρος.
πηγή