ΔΕΥΤΕ ΟΙ ΕΙΣΕΡΧΟΜΕΝΟΙ ΕΙΣ ΤΟ ΣΤΑΔΙΟΝ ΤΩΝ ΑΡΕΤΩΝ...

 Ἦχος πλ. β'

Δοξαστικό εσπερινού

Ἐκάθισεν Ἀδάμ, ἀπέναντι τοῦ Παραδείσου, καὶ τὴν ἰδίαν γύμνωσιν θρηνῶν ὠδύρετο. Οἴμοι, τὸν ἀπάτῃ πονηρᾷ πεισθέντα καὶ κλαπέντα, καὶ δόξης μακρυνθέντα! οἴμοι, τὸν ἁπλότητι γυμνόν, νῦν δὲ ἠπορημένον! Ἀλλ' ὦ Παράδεισε, τρυφῆς ἀπολαύσω, οὐκέτι ὄψομαι οὐκέτι σου τῆς τὸν Κύριον καὶ Θεόν μου καὶ Πλάστην· εἰς γῆν γάρ ἀπελεύσομαι, ἐξ ἧς καὶ προσελήφθην. Ἐλεῆμον Οἰκτίρμον βοῶ σοι· Ἐλέησόν με τὸν παραπεσόντα.

ΤΟ ΕΙΔΑΜΕ ΣΤΟ: https://www.youtube.com/watch?v=O-RH9Vob_6Y

Ἦχος πλ. β'

Δοξαστικό αίνων Κυριακής της Τυρινής.

Ἔφθασε καιρός, ἡ τῶν πνευματικῶν ἀγώνων ἀρχή, ἡ κατὰ τῶν δαιμόνων νίκη, ἡ πάνοπλος ἐγκράτεια, ἡ τῶν Ἀγγέλων εὐπρέπεια, ἡ πρὸς Θεὸν παρρησία· δι' αὐτῆς γὰρ Μωϋσῆς, γέγονε τῷ Κτίστῃ συνόμιλος, καὶ φωνὴν ἀοράτως, ἐν ταῖς ἀκοαῖς ὑπεδέξατο· Κύριε, δι' αὐτῆς ἀξίωσον καὶ ἡμᾶς, προσκυνῆσαί σου τὰ Πάθη καὶ τὴν ἁγίαν Ἀνάστασιν, ὡς φιλάνθρωπος.

ΤΟ ΕΙΔΑΜΕ ΣΤΟ: https://www.youtube.com/watch?v=xyxnURP1Nmg

Πηγή

Οταν ο κ. Σαραντίδης ήταν ...εναντίον του κ. Σαραντίδη και υπέρ ημών που τώρα υβρίζει (παρέα με τους φίλους του)!

Συγκρίνατε τις τωρινές, με τις θέσεις του εκείνες:

Τότε ομιλούσε για ...υποχρεωτικη αποτείχιση.

και δεχόταν το «ο κοινωνών ακοινωνήτω ακοινώνητος».

Είναι φανερή, όμως, η από τότε σύγχιση και οι αντιπατερικές του θέσεις.

(Βίντεο)

 Σὲ συνομιλία μὲ τὸν κ. Λοΐζο, ἔλεγε ὁ κ. Σαραντίδης:

Ὑπάρχουν οἱ Ἀποστολικοὶ κανόνες καὶ ὑπάρχει κυρίως ὁ Κανόνας τῆς Πρωτοδευτέρας Συνόδου ὁ ΙΕ΄ τοῦ Μ. Φωτίου, ὁ ὁποῖος …γιὰ θέματα Πίστεως εἶναι ἐπιβεβλημένος. Ὄχι μόνο εἶναι ὑποχρεωτικός, ἀλλὰ καὶ ἐπαινεῖται αὐτὸς ποὺ διακόπτει τὸ Μνημόσυνο σὲ Ἐπίσκοπο ποὺ κηρύττει αἵρεση γυμνῇ τῇ κεφαλῇ. Ἂν βγεῖ κάποιος Ἐπίσκοπος, ὅπως ὁ συγκεκριμένος, ὁ Ἄνθιμος, ὁ ὁποῖος ὑποστηρίζει τὴν Σύνοδο τῆς Κρήτης καὶ ὅλα αὐτὰ ποὺ ἔχουν ἀποφασισθεῖ ἐκεῖ… Ὁ Κανόνας εἶναι ὑποχρεωτικός, ἀλλὰ ἂς βάλουμε ἕνα ἀστερίσκο, διότι δὲν μποροῦν ὅλοι νὰ τὸ κάνουν ταυτόχρονα… καὶ ἀφορᾶ μόνο τούς ἱερωμένους. Ἐμεῖς (οἱ λαϊκοί) δὲν μποροῦμε νὰ κάνουμε ἀποτείχιση [!!!] 

       Τὸ ἂν εἶναι αἱρετικὸς ὁ Πατριάρχης ἢ ὄχι, βάζουμε τὶς ρήσεις καὶ τὶς πράξεις του τὴν τελευταία 25ετία καὶ βάζουμε ἀπὸ τὴν ἄλλη μεριά, τὶς ρήσεις τῶν Πατέρων καὶ τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων. Ἐὰν αὐτὰ ἔρχονται σὲ πλήρη ἀντίθεση, ναί, εἶναι αἱρετικός. Ἐὰν δὲν ἔρχονται, νὰ τοῦ ζητήσουμε συγγνώμη…

Ἐρωτᾶται ἀπὸ τὸν δημοσιογράφο. Ἐμεῖς, κι ὅλος ὁ Ὀρθόδοξος κόσμος, ἔχουμε ἕνα καλὸ μητροπολίτη, ὁ ὁποῖος δὲν εἶναι αἱρετικός. Αὐτοί, ὅμως, εἶναι ὑποχρεωτικῶς συνδεδεμένοι μὲ τὸν Οἰκουμενικὸ Πατριάρχη. Ἐκεῖ οἱ Κανόνες, τί λένε;

Ἂν πιστεύει ὁ Μητροπολίτης ὅτι εἶναι αἱρετικός (ὁ Πατριάρχης), ἂν διαπιστώνει ὅτι ὑπάρχει αἵρεση κι εἶναι συνδεδεμένος (ὁ Μητροπολίτης) μὲ αἵρεση, κοινωνεῖ μὲ ἀκοινώνητο. Ἔ,  αὐτὸ δὲν γίνεται (σ.σ.: δηλ. λέγει ὅτι δὲν εἶναι σωστὸ νὰ κοινωνεῖ μὲ ἀκοινώνητο). Ἂν νομίζει ὅτι δὲν κοινωνεῖ μὲ τὴν αἵρεση, νὰ μᾶς τὸ ἀποδείξει. Ἀλλιῶς εἶναι πλανεμένος.

Τὸ ὅτι δὲν μπορεῖ νὰ ὑπάρξει παπὰς χωρὶς Ἐπίσκοπο, εἶναι Παπισμός. Παπάς δὲν μπορεῖ νὰ ὑπάρξει χωρὶς Χριστό. Χωρὶς Ἐπίσκοπο, μιὰ χαρὰ μπορεῖ νὰ ὑπάρξει, ἐὰν ὁ Ἐπίσκοπός του εἶναι αἱρετικός. Μὲ αἱρετικό, τί νὰ συνυπάρξει, δὲν γίνεται. Πάει ἀλλοῦ. Σὲ ὅλο τὸν κόσμο, κάπου θὰ βρεῖ κανονικὸ Ἐπίσκοπο. Καὶ νὰ τονίσω λίγο, πρέπει ὁ Ἐπίσκοπος νὰ μὴν εἶναι σχισματικός. Ἔτσι τὴν πατήσανε οἱ Παλαιοημερολογίτες.

Ἐγώ, μὲ Ἐπίσκοπο ποὺ ἀποδέχεται τὰ Πορίσματα τῆς Συνόδου τοῦ Κολυμπαρίου τῆς Κρήτης, δὲν ἔχω καμιὰ κοινωνία. Δηλαδή, ἅμα βρεθῶ μὲ κάποιον Ἐπίσκοπο σὲ ἕνα Ναό, θὰ σηκωθω νὰ φύγω. Μὲ τὸν ἱερέα, ὅμως, ὁ ὁποῖος μνημονεύει τὸν Ἐπίσκοπο αὐτόν, καὶ ὁ ὁποῖος δὲν ἀποδέχεται, ἀλλὰ φοβᾶται, γιὰ τὸν α΄ ἢ β΄ λόγο, ἐκεῖ θὰ πάω. Ἂν ὅμως κι ὁ ἱερέας ταυτίζεται στὶς ἰδέες μὲ τὸν Ἐπίσκοπό του, οὔτε ἐκεῖ θὰ πάω. Ἐκτὸς ἂν ὁ Ἐπίσκοπος διώκει ὀρθοδόξους λόγῳ πίστεως. Ἐκεῖ καὶ στοὺς φοβισμένους ἱερεῖς δὲν θὰ πάω, δὲν θὰ ἔχω κοινωνία, διότι βλέπουν νὰ διώκεται συνάδελφός τους καὶ ἀπὸ φόβο δὲν ἀντιδροῦν. Δηλαδή, μὲ τὴν Μητρόπολη Θεσσαλονίκης ἐγὼ δὲν θέλω νὰ ἔχω κοινωνία, ὅσο ὁ Ἐπίσκοπος διώκει τὸν π. Ζήζη καὶ τὸν π. Νικόλαο μὲ ὁποιοδήποτε ἱερέα, ἀκόμη κι ἂν δὲν ἀποδέχεται τὴν Σύνοδο τῆς Κρήτης.

Ὑπάρχει καὶ μιὰ ἄλλη ἄποψη ποὺ λέει ὅτι διαμαρτυρόμαστε «ἄχρι καιροῦ»!

Ἂν αὐτὸς ποὺ λέει αὐτὰ τὰ πράγματα, ἂν ὁ ἐπίσκοπος του κηρύττει πλάνες τῶν Μαρτύρων τοῦ Ἰεχωβᾶ, θὰ τὸν μνημονεύει ἄχρι καιροῦ; Ὄχι βέβαια. Ἄρα, στὸ μυαλό του ὑπάρχει ἡ ἰδέα, ὅτι ὁ Οἰκουμενισμὸς εἶναι μικρὴ αἵρεση. Καὶ οἱ Ἰεχωβάδες εἶναι μεγάλη. Ἔ, αὐτὸ εἶναι πλάνη. Δὲν ὑπάρχει μεγάλη καὶ μικρὴ αἵρεση. Ἢ εἶσαι μέσα ἢ εἶσαι ἔξω. Τί ἄχρι καιροῦ; Τί νὰ περιμένουμε; Ἔ, φθάνει!

ΣΟΚ! Ετοιμάζουν την «Παγκόσμια Εκκλησία» και το διατυμπανίζουν!

Θηλιά του Ισραήλ στην Χριστιανοσύνη στους Αγίους Τόπους

Κι ενώ το περίφημο «Jaffagate» με τις περίεργες αγοραπωλησίες γης του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων στους Αγίους Τόπους και την κραυγή αγωνίας προς την διεθνή κοινότητα από τον Πατριάρχη Θεόφιλο καλά κρατεί, αποδεικνύεται πως το Ισραήλ συνεχίζει και σε άλλα μέτωπα το σχέδιό του κατά της Χριστιανοσύνης.

Οι ηγέτες των χριστιανικών ομολογιών στην Ιερουσαλήμ λένε ΟΧΙ στο θέμα της φορολόγησης των εκκλησιαστικών περιουσιών!
Οι επικεφαλείς των δογμάτων στην Ιερουσαλήμ υπέβαλαν επίσημο αίτημα στον Δήμο της Ιερουσαλήμ να αποσύρει τη δήλωσή του περί επιβολής δημοτικών φόρων στις περιουσίες της Εκκλησίας.

Μια δήλωση που δημοσιεύθηκε την Τετάρτη από τους Πατριάρχες και τους Αρχηγούς των Εκκλησιών στην Ιερουσαλήμ δηλώνει ότι η πρόθεση να επιβληθεί δημοτικός φόρος στις Εκκλησίες αντιφάσκει με την ιστορική θέση μεταξύ των Εκκλησιών και των πολιτικών αρχών κατά τη διάρκεια των αιώνων. Αναφέρει επίσης ότι οι πολιτικές αρχές ανέκαθεν αναγνωρίζουν και σέβονται τη μεγάλη συμβολή των χριστιανικών εκκλησιών, οι οποίες επενδύουν δισεκατομμύρια σε σχολές, νοσοκομεία και σπίτια για τους ηλικιωμένους και τους μειονεκτούντες, στους Αγίους Τόπους.

Η δήλωση αναφέρει ακόμη ότι η επιβολή φόρων στις Εκκλησίες υπονομεύει τον ιερό χαρακτήρα της Ιερουσαλήμ και θέτει σε κίνδυνο την ικανότητα της Εκκλησίας να διεξάγει τη διακονία της σε αυτή τη γη για λογαριασμό των κοινοτήτων της και της Παγκόσμιας Εκκλησίας!!!!!

Κι εδώ είναι και το …. μαργαριτάρι! Ποια είναι η «Παγκόσμια Εκκλησία» στην οποία αναφέρονται οι εκπρόσωποι των δογμάτων; Πως υπογράφεται δήλωση η οποία περιλαμβάνει τέτοια αναφορά; Τι μας ετοιμάζουν με άλλοθι την κοινή απειλή; Είτε αυτή η απειλή λέγεται εκκλησιαστικός φόρος είτε σε άλλες περιπτώσεις απειλή κατά των Χριστιανών, είτε απειλή για το περιβάλλον, είτε οτιδήποτε άλλο σκεφτεί η δαιμονική πανθρησκεία και το τέρας του οικουμενισμού!

Πάντως Πατριάρχες και οι Αρχηγοί των Εκκλησιών υπέβαλαν επίσημο αίτημα στον Δήμο να ανακαλέσει τη δήλωσή του και να διασφαλίσει ότι διατηρείται το status quo που επιβλήθηκε από την ιερή ιστορία και ότι δεν παραβιάζεται ο χαρακτήρας της Ιεράς Πόλης της Ιερουσαλήμ. Η δήλωση υπογράφεται από δεκατρείς αρχηγούς εκκλησιών και χριστιανικών κοινοτήτων που βρίσκονται στην Ιερουσαλήμ.

Πηγή

Λόγος περί μετανοίας και περί εξορίας του Αδάμ και ότι εάν μετανοούσε δεν θα εξωρίζετο από τον Παράδεισον

Κυριακή της Τυροφάγου:

Λόγος περί μετανοίας και περί εξορίας του Αδάμ και ότι εάν μετανοούσε δεν θα εξωρίζετο από τον Παράδεισον 

Αγ. Συμεών του Νέου Θεολόγου

Αδελφοί και πατέρες. Είναι καλόν πράγμα η μετάνοια και η ωφέλεια που προέρχεται από αυτήν. Αυτό γνωρίζοντας και ο Κύριος Ιησούς Χριστός, ο Θεός μας, ο οποίος όλα τα γνωρίζει εκ των προτέρων, είπε: «Μετανοείτε, ήγγικε γαρ η Βασιλεία των Ουρανών». Θέλετε δε να μάθετε ότι χωρίς μετάνοια, και μάλιστα μετάνοιαν από το βάθος της ψυχής και τοιαύτην όπως ο Λόγος την ζητεί από εμάς, είναι αδύνατον να σωθούμε; Ακούστε τον ίδιον τον Απόστολο που λέγει «… πάσα αμαρτία εκτός του σώματος εστίν. Ο δε πορνεύων εις το ίδιον σώμα αμαρτάνει…». Και πάλιν. «Παραστήναι δει ημάς έμπροσθεν του

Το Παλληκάρι ο Αρχιμανδρίτης Μάξιμος Καραβάς.

 σ.σ. Αγαπητοί αδελφοί. Φαίνεται ότι από κάπου ‘έπεσε σύρμα’ να αρχίσουν εντεταμένες διώξεις κατά των Ομολογητών πατέρων που αντιτίθενται στην αιρετική ψευδοσύνοδο του Κολυμπαρίου. Παραπομπές στο Συνοδικό Δικαστήριο δεν έχουν λάβει μόνο ο π. Θεόδωρος Ζήσης και ο π. Νικόλαος Μανώλης. Παραθέτω την απάντηση του ηρωικού Ηγουμένου Μαξίμου Καραβά, της Ιεράς Μονής Αγίας Παρασκευής Μηλοχωρίου, στον Μητροπολίτη Φλωρίνης, για την παραπομπή τους στο Συνοδικό Δικαστήριο, η οποία έγινε μάλιστα χωρίς διεξαγωγή Επισκοπικού Δικαστήριου. Είναι πραγματικά πολύ χαριτωμένη αυτή η απάντηση και αξίζει να την διαβάσετε. Η επιστολή αυτή αναγνώσθηκε σε πρόσφατη ομιλία του π. Θεοδώρου Ζήση απ’ όπου και την απομαγνητοφωνώ.

***

Εν Ιερά Μονή Αγίας Παρασκευής Μηλοχωρίου.

Προς τον Σεβασμιώτατον Μητροπολίτην Φλωρίνης Πρεσπών και Εορδαίας π. Θεόκλητον.

Σεβασμιώτατε, ελάβαμε από δικαστικό κλητήρα τα υπ’ αριθμών Πρωτοκόλλου (τάδε) .. ημερομηνίαν 31/01, κλητήρια γράμματά σας, δια των οποίων μας ενημερώνετε ότι μας παραπέμπετε στο Συνοδικό Δικαστήριο δια καθαίρεσιν.

Σας ευγνωμονούμε από καρδίας, διότι δια της πράξεώς σας αυτής μας αξιώνετε να αποδείξομε ότι είμεθα πιστά πνευματικά τέκνα του πνευματικού μας πατέρα, του μεγάλου αγωνιστή της Εκκλησίας μας, του πατρός Αυγουστίνου Καντιώτη.

Επιπλέον, μας αξιώνετε να γίνομε μιμηταί μυριάδων Αγίων «καθαιρεθέντων» υπό «Συνόδων», οι οποίες, αντί να ποιμαίνουν θεοσεβώς το υπό του Θεού εμπιστευθέν εις αυτούς ποίμνιον, κατασπαράσσουν αυτό ως βαρείς λύκοι.

Μας απειλείτε με καθαίρεση ελπίζοντες ότι θα μας τρομοκρατήσετε και ξεχνάτε ότι η καθαίρεση από τοιούτους Αρχιερείς είναι για εμάς η μεγαλυτέρα προαγωγή, αφού μας ανοίγετε την θύρα του Παραδείσου.

Ο Άγιος Αθανάσιος, ο ηρωικότερος των Αγίων και ο αγιότερος των ηρώων, καθηρέθη από «Σύνοδο».

Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, η χρυσή σάλπιγγα της Εκκλησίας, καθηρέθη από «Σύνοδο».

Ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός, ο μέγας δογματικός θεολόγος, ο μελωδός της Εκκλησίας, καθηρέθη από «Σύνοδο».

Ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής, ο άτλας της Ανατολικής Εκκλησίας, καθηρέθη από «Σύνοδο».

Ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, καθηρέθη από «Σύνοδο».

Και μυριάδες άλλων καθαιρεθέντων Αγίων.

Εάν τώρα μας πείσετε ότι οι Άγιοι αυτοί είναι στην κόλαση, θα επαναφέρουμε την μνημόνευση του ονόματός σας και θα ζητήσουμε δημοσίως συγνώμη.

Εάν όμως είναι στον Παράδεισο, όπως και είναι, τότε γιατί να φοβηθούμε μια τέτοια καθαίρεση που θα μας ανοίξει την θύρα του Παραδείσου; Να γιατί θα σας ευγνωμονούμε αιωνίως.

Με αιώνια ευγνωμοσύνη,

Αριχμανδρίτης Μάξιμος Καραβάς

 και Αρχιμανδρίτης Ιγνάτιος Καλαϊτζόπουλος

Πηγή

Η δύναμη της προσευχής στη ζωή μας

 -- του αειμνήστου Ιωάννου Κορναράκη Ομ. Καθ. Παν. Αθηνών

   Το θέμα που μου ζητήθηκε να αναπτύξω είναι: «η δύναμη της προσευχής στη ζωή μας». Είναι ένα θέμα πάρα πολύ πλούσιο σε προβληματισμούς που έχουν άμεση σχέση με την πραγματοποίηση της κατ’ εξοχήν αυτής πνευματικής λειτουργίας που λέγεται προσευχή.

   Αν αναζητήσει κανείς ένα διάγραμμα αυτού του θέματος, θα δει ότι πραγματικά δεν μπορεί να ξέρη από που πρέπει ν’ αρχίσει και που πρέπει να τελειώσει. Κι αυτό γιατί, όπως καταλαβαίνουμε, η προσευχή δεν είναι μια διδακτική ενότητα, δεν είναι ένα μάθημα που μπορεί κανείς να διδάξει σε ορισμένη ώρα. Δεν είναι προσδιορισμένο θεωρητικά αυτό το βιωματικό πνευματικό γεγονός.

   Όταν κανείς μιλά για την προσευχή, καταλαβαίνει ότι μιλάει για ένα μυστήριο. Γιατί, όπως ξέρουμε, η προσευχή είναι, στην απλούστερη διατύπωσή της, η σχέση του ανθρώπου με τον Θεό, ή τουλάχιστον μια βασική μορφή της σχέσεως του ανθρώπου με τον Θεό. Και ασφαλώς ό,τι προσεγγίζει τον Θεό δεν είναι εύκολο να μελετηθεί και να προσδιοριστεί. Γι’ αυτό ομολογώ, ότι κι εγώ δεν μπόρεσα πολύ εύκολα να καταλάβω τι θα έπρεπε να πω. Κατέληξα όμως στο συμπέρασμα, ότι μάλλον πρέπει κανείς να αντιμετωπίσει ένα βασικό θέμα μέσα στο όλο πρόβλημα της δυνάμεως της προσευχής, που είναι οι όροι υπό τους οποίους η προσευχή αποβαίνει ένα δυναμικό στοιχείο της ζωής του ανθρώπου.

Οι Ιεροί Κανόνες γιά τή συμπροσευχή μέ αιρετικούς

 "Οὐ δεῖ αἱρετικοῖς ἤ σχισματικοίς συνεύχεσθαι"

 ΣΧΟΛΙΟ ΔΙΚΟ ΜΑΣ (π. Φώτιου Βεζύνια):

   Η ανάρτηση αυτή είναι αφιερωμένη σε όλους τους Ιεράρχες και Ιερείς και "Γεροντάδες", που μας συμβουλεύουν να μην "ΑΝΗΣΥΧΟΥΜΕ" για το τι σημαίνει η ΕΠΙΚΡΑΤΗΣΗ της ΑΙΡΕΣΕΩΣ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ στην Εκκλησία, και μάλιστα ΣΥΝΟΔΙΚΑ, μετά από τα γεγονότα της Κρήτης. 
  
    Ευχαρίστως να τους ακούσουμε όλους όσους προανέφερα. Μόνο θέλουμε μία χάρη. Αν μπορούν να μας πουν και μας δικαιολογήσουν, με ΠΑΤΕΡΙΚΑ επιχειρήματα όλα όσα γεγονότα παρουσιάζουν οι παρακάτω ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ, σε αντιστοιχία με τους Ιερούς Κανόνες της Εκκλησίας. 
  
    Επειδή ξέρουμε ότι δεν μπορούν, λοιπόν εμείς συνεχίζουμε. Ακολουθούμε την ΔΙΑΤΑΓΗ ΤΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΠΑΥΛΟΥ ΣΤΟΝ ΤΙΤΟ. "αἱρετικὸν ἄνθρωπον μετὰ μίαν καὶ δευτέραν νουθεσίαν παραιτοῦ,  εἰδὼς ὅτι ἐξέστραπται ὁ τοιοῦτος καὶ ἁμαρτάνει ὢν αὐτοκατάκριτος".

     Τώρα το τι σημαίνει τον ΑΙΡΕΤΙΚΟΝ παραιτού ... θα το δουν σε λίγο...

Λυπημένος για γεγονότα που ζούμε και έρχονται...Αλλά χαρούμενος γιατί ΖΕΙ ΚΥΡΙΟΣ.

π. Φώτιος Βεζύνιας

«πᾶς ὁ παραβαίνων καί μή μένων ἐν τῇ διδαχῇ τοῦ Χριστοῦ Θεόν οὐκ ἔχει» (Β΄ Ἰωάν. 9)

ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ – ΕΓΚΥΡΟΤΗΣ ΜΥΣΤΗΡΙΩΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ (π. Ευθυμίου Τρικαμηνά)

ΣΚΕΨΕΙΣ ΑΠΟΨΕΙΣ ΔΙΑ ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ ΚΑΙ ΤΑ ΟΡΙΑ ΤΗΣ 

 

ΤΟΥ ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΥ

ΕΥΘΥΜΙΟΥ ΤΡΙΚΑΜΗΝΑ

1) Η ΑΚΡΙΒΕΙΑ ΚΑΙ Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΕΙΣ ΤΗΝ ΖΩΗΝ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

2) ΤΟ ΒΑΠΤΙΣΜΑ ΤΟΥ ΑΙΜΑΤΟΣ

3) Η ΑΛΛΑΓΗ ΤΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ

4)  ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΕΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΕΣ ΤΟΥ Μ. ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ

5) Η ΧΡΗΣΙΣ ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΓ. ΚΥΡΙΛΛΟ ΣΤΟ ΘΕΜΑ ΤΟΥ  ΑΙΡΕΤΙΚΟΥ ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΜΟΨΟΥΕΣΤΙΑΣ

6) Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΟΣ. ΘΕΟΔΩΡΟ ΤΟΝ ΣΤΟΥΔΙΤΗ –ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΚΑΙ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΑ

7) ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΚΑΙ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΑ ΤΟΥ ΑΓ. ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ ΑΠΟ ΤΟ ΠΗΔΑΛΙΟΝ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ

Τό θέμα τῆς ἐγκυρότητος ἤ μή τῶν μυστηρίων τῶν Οἰκουμενιστῶν.

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Ὅπως εἶναι φυσικό μετά τήν Ἀποτείχισι ἀπό τήν αἵρεσι δημιουργοῦνται διάφορα προβλήματα ὡς πρός τήν στάσι τῶν Ὀρθοδόξων, τήν ἀντιμετώπισι τῶν αἱρετικῶν κλπ. Καί ἐπειδή σήμερα δέν ὑπάρχουν (μέχρι στιγμῆς τουλάχιστον) τά μαρτύρια, οἱ διωγμοί καί οἱ ἐξορίες, οἱ φυλακίσεις καί οἱ διαπομπεύσεις, τά ὁποῖα ὑφίσταντο παλαιά οἱ Ἀποτειχισμένοι ἀπό τήν αἵρεσι Ὀρθόδοξοι Ὁμολογητές, συνεργούσης πάντοτε τῆς πολιτικῆς ἐξουσίας, αὐτό τό ὁποῖο ἀπομένει εἰς τόν διάβολο, ὡς μόνιμο ὅπλο, ἐναντίον τῆς ἀληθείας καί τῆς Ὀρθοδόξου ἐνστάσεως εἶναι ὁ ἐσωτερικός διχασμός τῶν Ἀποτειχισμένων καί οἱ ἐξ αἰτίας τῶν προσωπικῶν ἀδυναμιῶν μικρότητες, ἐγωϊσμοί καί ἀντιπαλότητες, μέ τόν σκοπό βέβαια να ἀπονευρωθῆ ὁ ἀγῶνας ἐναντίον τῆς αἱρέσεως, νά διασπασθοῦν οἱ ἀγωνιστές καί, τό κυριώτερο, νά δοθῆ κακή εἰκόνα διά τήν Ἀποτείχισι, εἰς τρόπον ὥστε νά ἀποτελέση τροχοπέδη καί ἀνασταλτικό στοιχεῖο, εἰς ὅσους προβληματίζονται καί ἐπιθυμοῦν νά ἀπαλλαγοῦν καί ἀπομακρυνθοῦν ἀπό τά δεσμά καί τήν συνοδοιπορία τῆς αἱρέσεως.

   Κατ’ αὐτόν τόν τρόπο σήμερα παρουσιάζεται ἡ αἵρεσις τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ὡς ἔχουσα ἑνότητα καί κῦρος, βασισμένη στήν Ἀποστολική Διαδοχή καί μόνο, μέ τούς Ἐπισκόπους νά καθοδηγοῦν τόν λαό καί τήν «Ἐκκλησία» στήν ἱστορική της ἐσχατολογική πορεία, τούς δέ Ἀποτειχισμένους ἀπό τήν αἵρεσι ὄντως Ὀρθοδόξους, οἱ ὁποῖοι ἔχουν ὡς ὅπλο ἀκαταμάχητο εἰς τήν πορεία των τήν Ὀρθόδοξο πίστι καί ἀλήθεια, ἄνευ τῆς ὁποίας δέν ὑφίσταται ἡ Ἐκκλησία, νά εἶναι διασπασμένοι καί ἀποίμαντοι, κυριαρχούμενοι ἀπό μικρότητες καί ἰδιοτέλειες, λοιδορούμενοι καί ἀπωθούμενοι ὑπό πάντων, εἰς τούς ὁποίους ἐφαρμόζονται πλήρως, ὡς ἐν φωτοστατικῷ ἀντιγράφῳ, τά λόγια τοῦ ἁγ. Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου, μέ τά ὁποῖα περιέγραφε τούς Ἀποτειχισμένους ἀπό τήν αἵρεσι τῆς ἐποχῆς του Ὀρθοδόξους τῆς Κων/πόλεως: «Τοῦτο τό ποίμνιον ἦν ὅτε μικρόν τε καί ἀτελές ἦν, ὅσον ἐπὶ τοῖς ὁρωμένοις, καὶ οὐδὲ ποίμνιον, ἀλλὰ ποίμνης τι μικρὸν ἴχνος, ἢ λείψανον, ἀσύντακτον, καὶ ἀνεπίσκοπον, καὶ ἀόριστον, μήτε νομὴν ἐλευθέραν ἔχον, μήτε μάνδρᾳ περιεχόμενον, πλανώμενον ἐν ὄρεσι, καὶ σπηλαίοις καὶ ταῖς ὀπαῖς τῆς γῆς, ἄλλο ἀλλαχοῦ διεσπαρμένον τε καὶ διεῤῥιμμένον, ὡς ἕκαστον ἔτυχε σκεπόμενον, ἢ νεμόμενον, καὶ διακλέπτον ἀγαπητικῶς τὴν ἑαυτοῦ σωτηρίαν· οἷον ἐκεῖνο τὸ ποίμνιον, ὃ λέοντες ἐξῶσαν, ἢ ζάλη διέλυσεν, ἢ σκοτόμαινα διεσκέδασεν» (Λόγος ΜΒ Συντακτήριος ΕΠΕ 2,240,21).

         Σέ ἄλλη ἐπίσης ὁμιλία ἀναφερόμενος ὁ μέγας Γρηγόριος ὁ Θεολόγος εἰς τό ποίμνιο τῶν Ἀποτειχισμένων ἀπό τήν αἵρεσι τό ἐπαρουσίασε ὡς ἑξῆς: «Μικρόν μοι τὸ ποίμνιον; Ἀλλ' οὐκ ἐπὶ κρημνῶν φερόμενον. Στενή μοι ἡ μάνδρα, πλὴν λύκοις (γιά τά σημερινά δεδομένα Οἰκουμενιστές Ἐπίσκοποι) ἀνεπίβατος, πλὴν οὐ παραδεχομένη λῃστήν, οὐδὲ ὑπερβαινομένη κλέπταις καὶ ξένοις. Ὄψομαι ταύτην, εὖ οἶδα, καὶ πλατυτέραν. Πολλοὺς τῶν νῦν λύκων, ἐν προβάτοις ἀριθμῆσαί με δεῖ, τυχὸν καὶ ποιμέσιν….» (Ὁμιλία ΛΓ πρός Ἀρειανούς καί εἰς Ἑαυτόν, ΕΠΕ 2,116, 17).

      Οὕτως ἐχόντων τῶν πραγμάτων καί ἐπειδή εἰς τά ἔσχατα χρόνια, τά ὁποῖα διερχόμεθα, ἀπουσιάζουν τά μεγάλα αὐτά ἀναστήματα τῆς πίστεως, τῆς θεολογίας καί τῆς ὁμολογίας, ὅπως ἦταν κατά τήν ἐποχή τῆς αἱρέσεως τοῦ Ἀρειανισμοῦ ὁ ἅγ. Γρηγόριος ὁ Θεολόγος, ὀφείλομε ἅπαντες οἱ Ἀποτειχισμένοι ἀπό τήν αἵρεσι τοῦ Οἰκουμενισμοῦ νά βαδίσωμε μέ φόβο καί τρόμο καί πολλή σύνεσι καί ταπείνωσι τήν στενή καί τεθλιμμένη ὁδό τῆς Ἀποτειχίσεως ἀπό τήν αἵρεσι, συμβουλευόμενοι ἀλλήλους καί λύοντας τά ἀναφυόμενα προβλήματα, ὄχι ἀτομικῶς, ἀλλά Συνοδικῶς καί ἀδελφικῶς, εἰς τρόπον ὥστε νά ἐξουδετερώσωμε το μεγάλο αὐτό ὅπλο τοῦ διαβόλου, ἐννοῶ τόν ἐσωτερικό διχασμό καί τίς διασπάσεις,  μέ τά ὁποῖα θέλει νά ἀκυρώση τόν ἀγῶνα αὐτόν τῆς ὁμολογίας τῶν ἐσχάτων χρόνων.

     Μέ αὐτόν τόν σκοπό καί εἰς αὐτό τό πνεῦμα κατατίθενται καί οἱ παροῦσες σκέψεις, ὄχι πρός διδασκαλία τῶν Ἀποτειχισμένων, οὔτε βεβαίως μέ τήν ἀπαίτησι νά γίνουν σεβαστές καί ἀποδεκτές, ἀλλά μέ τόν σκοπό νά βοηθήσουν εἰς τήν διερεύνησι τοῦ τρόπου ἀντιμετωπίσεως τῶν ὑπαρχόντων προβλημάτων καί βεβαίως μέ τήν διάθεσι ὑπαναχωρήσεως ἀπό τίς παροῦσες θέσεις καί ἀπόψεις, ἐφ’ ὅσον ἡ Σύναξις τῶν Ἀποτειχισμένων ἀποφασίση κάτι διαφορετικό.

     Ἐπειδή διεπιστώθη προβληματισμός τῶν Ἀποτειχισμένων ὡς πρός τό θέμα τῆς ἐγκυρότητος ἤ μή τῶν μυστηρίων τῶν Οἰκουμενιστῶν, ὡς πρός τό θέμα τοῦ Ἡμερολογίου (Παλαιοῦ καί Νέου) κλπ., τά ὁποῖα ἀφοροῦν τήν Παράδοσι καί διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας εἰς τό θέμα τῆς ἐκκλησιαστικῆς Ἀκριβείας καί Οἰκονομίας, κατατίθενται οἱ παροῦσες σκέψεις, ἔχοντας ὡς ἀφετηρία καί πηγή ἀποκλειστικῶς καί μόνο τά παραδείγματα καί τήν διδασκαλία τῶν Γραφῶν καί τῶν Ἁγίων.  Τό δύσκολο ὅμως νομίζομε ὅτι εἶναι ἡ μεταφορά ὅλων αὐτῶν εἰς τήν ἐποχή μας, πρᾶγμα τό ὁποῖο σημαίνει ὅτι δέν πρέπει νά μείνωμε εἰς τό γράμμα τοῦ νόμου καί ἁπλῶς εἰς τά παραδείγματα καί τήν διδασκαλία, ἀλλά νά προχωρήσωμε καί εἰς τό πνεῦμα, δηλαδή νά ἐξετάσωμε τί ἐξυπηρετεῖ σήμερα καί τί βοηθᾶ εἰς τήν ἀπομάκρυνσι ἀπό τήν αἵρεσι, καί ἐκ τοῦ ἀντιθέτου τί τήν δυσκολεύει ἤ καί τήν ἀκυρώνει. Εἰς αὐτό θέλομε νά πιστεύωμε ὅτι ἀποσκοποῦσαν πάντοτε οἱ Ἅγιοι, ὅπως ἐν συνεχείᾳ θά προσπαθήσωμε νά ἀποδείξωμε.

1) Η ΑΚΡΙΒΕΙΑ ΚΑΙ Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΕΙΣ ΤΗΝ ΖΩΗΝ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

          Ἡ πρώτη μεγάλη Οἰκονομία, ἡ ὁποία διδάσκεται εἰς τήν Ἁγ. Γραφή εἶναι αὐτή τοῦ Ἀποστόλου Παύλου, ἡ ὁποία ἀναφέρεται στίς Πράξεις τῶν Ἀποστόλων (16,1-3). Ἐδῶ βλέπομε τόν Ἀπόστολο τῶν ἐθνῶν νά κάνη εἰς τήν πρᾶξι κάτι ἐντελῶς ἀντίθετο πρός αὐτά τά ὁποῖα ἐδίδασκε. Ἐνῶ δηλαδή, ἐδίδασκε τήν κατάργησι τῆς περιτομῆς τῶν Ἰουδαίων καί τήν ἀντικατάστασί της ἀπό τό ἅγιο Βάπτισμα, ὁ ἴδιος κάνει περιτομή εἰς τόν Τιμόθεο, προκειμένου νά τόν συμπεριλάβη εἰς τούς στενούς συνεργάτες του. Τήν ἑρμηνεία καί τόν σκοπό αὐτῆς τῆς πράξεως τοῦ Παύλου τήν διδασκόμεθα ἀπό τόν ἅγ. Ἰωάννη τόν Χρυσόστομο, ὁ ὁποῖος εἰς τήν περίπτωσι αὐτή ἀναφέρει τά ἑξῆς: «Ἄξιον ἐκπλαγῆναι τοῦ Παύλου τήν σύνεσιν. Ὁ τοσαῦτα μαχεσάμενος περί τῆς περιτομῆς, ὁ πάντα κινήσας, καί μή πρότερον ἀποστάς

Η προδοσία Ιερώνυμου αποκαλύπτεται επίσημα..., αλλά κανένα συγγνώμη!!!

 Γεράσιμος Κουζέλης, Πρόεδρος ΙΕΠ:

«Ό,τι διδάσκεται σήμερα στα σχολεία στο μάθημα των Θρησκευτικών έχει τη σύμφωνη γνώμη της Εκκλησίας»!

  Η παρέμβαση του Αρχιεπισκόπου Ιερώνυμου κατά την κοινή σύσκεψη της Ιεράς Συνόδου με τους Καθηγητές των Θεολογικών Σχολών στο Διορθόδοξο Κέντρο της Εκκλησίας της Ελλάδος στις 6/2/2018 για το μάθημα των Θρησκευτικών

και οι αναφορές του στο δικαίωμα της Συνόδου να ελέγχει το δογματικό περιεχόμενο των βιβλίων Θρησκευτικών σύμφωνα με διάταξη του Καταστατικού Χάρτη της Εκκλησίας φιλοξενήθηκαν στον έντυπο και ηλεκτρονικό τύπο. 

Η εφημερίδα «Φιλελεύθερος» αφιέρωσε ολοσέλιδο ρεπορτάζ (δείτε το παρακάτω) στο οποίο μεταξύ άλλων φιλοξενεί και την θέση/απάντηση του Προέδρου του ΙΕΠ Γεράσιμου Κουζέλη στην τοποθέτηση του Αρχιεπισκόπου για το θέμα. Αναφέρει το σχετικό ρεπορτάζ: «Απόρησε πάντως και ο ίδιος ο πρόεδρος του ΙΕΠ Γεράσιμος Κουζέλης με τη στάση αυτή του αρχιεπίσκοπου και σε επικοινωνία που είχαμε μαζί του περιορίστηκε να πει πως ό,τι διδάσκεται σήμερα στα σχολεία στο μάθημα των Θρησκευτικών έχει τη σύμφωνη γνώμη της Εκκλησίας».

ΤΑ ΠΤΩΜΑΤΑ ΤΩΝ ΑΙΡΕΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΑΛΛΟΘΡΗΣΚΩΝ ΚΑΙ ΤΑ ΙΕΡΑ ΛΕΙΨΑΝΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΜΑΣ

  Ο πνευματικά άνυδρος δυτικός κόσμος προσπαθεί να γεμίσει τα τρομερά ψυχικά κενά του με τη νόθο πνευματικότητα της Άπω Ανατολής. Με τα διδάγματα και τις πρακτικές των εναπομεινάντων συγχρόνων ανατολικών ειδωλολατρικών θρησκευμάτων και κυρίως του Ινδουισμού και του Βουδισμού. Οι πρώτες επαφές των δυτικών με τα ανατολικά θρησκεύματα έγιναν κατά την περίοδο της αποικιοκρατίας, κυρίως των Άγγλων στην ινδική χερσόνησο, (16ος-17ος αιώνας). Από δε τα τέλη του 19ου αιώνα παρατηρούμε μια αθρόα εισβολή τους στην Αμερική και την Ευρώπη και μια άνευ προηγουμένου αποδοχή τους από τους δυτικούς. Δεν θα πρέπει επίσης να παραβλέπουμε το γεγονός ότι οι δοξασίες των ανατολικών θρησκευμάτων και η ανατολική «πνευματικότητα» αποτέλεσε τη ιδεολογική μήτρα του συγχρόνου αποκρυφιστικού πλέγματος της λεγομένης «Νέας Εποχής». Όπως είναι γνωστό, τόσο η Θεοσοφία, όσο και οι άλλες αποκρυφιστικές οργανώσεις προήλθαν από την «πνευματικότητα» της Άπω Ανατολής και συστηματοποίησαν το πνευματιστικό και αποκρυφιστικό κίνημα της «Νέας Εποχής».
  Στη χώρα μας η κατάσταση είναι εξ’ ίσου τραγική. Οι πρακτικές, η διδασκαλία και γενικά η «πνευματικότητα» των ανατολικών θρησκευμάτων έγιναν αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινής ζωής ενός σημαντικού μέρους του ελληνικού λαού. 

Η αστρολογία, η μαντική, η γιόγκα, ο διαλογισμός, οι πολεμικές τέχνες, η ειμαρμένη, η διατροφή, οι «εναλλακτικές θεραπείες», η κρυσταλλοθεραπεία, η αλατοθεραπεία,το ρέϊκι κ.α. έχουν εξαπλωθεί παντού.

 Μέχρι στιγμής έχουν ιδρυθεί και λειτουργούν περισσότερα από τέσσερα βουδιστικά «μοναστήρια», ενώ παράλληλα συνεχώς

Βίντεο αφιερωμένο σε όλους όσους υποστηρίζουν ότι το Πατριαρχείο Μόσχας δεν ακολουθεί τον Οικουμενισμό και την εκκοσμίκευση.

 Η δυσωδία της αίρεσης του Οικουμενισμού στο Πατριαρχείο της Μόσχας

Κονστέρτα, μπαλέτα, αισθησιακοί χοροί, ζογκλέρ και "ἱπτάμενοι ιερείς" στους ρώσικους ναούς. Παράλληλα συμπροσευχές με παπικούς και μούφτηδες.

Έχετε εσείς δίκιο ή οι ΑΓΙΟΙ;

Ἐρώτηση

στὶς μελέτες τοῦ κ. Σαραντίδη

  

Τοῦ Ἀδαμάντιου Τσακίρογλου

Ξαναέγραψε μελέτη ὁ ἀξιότιμος κ. Σαραντίδης. Ξαναέγραψε τὴν θεμιτὴ προσωπική του γνώμη γιὰ τὰ τεκταινόμενα στὴν Ἐκκλησία. Μία γνώμη ὅμως ποὺ ἀναπαράγει τὰ λόγια τῶν γερόντων του, κι ἐνῶ καταδικάζει αὐτοὺς ποὺ τόλμησαν νὰ ἀμφισβητήσουν τὴν ἐπιστημοσύνη του καὶ τὴν ὀρθότητα τῶν ἀπόψεων του ὡς πλανεμένους καὶ σχισματικούς, δὲν ἀναφέρει καμία πατερικὴ πηγὴ γιὰ τὴν πιστοποίηση των γραφομένων του, παρά μόνο προσωπικὰ συμπεράσματα καὶ κατηγορίες. Καὶ πῶς νὰ ἀναφέρει πατερικὲς πηγὲς ἀφοῦ δὲν θα βρεῖ καμία ποὺ νὰ δικαιολογεῖ αὐτὰ ποὺ ὁ κ. Σαραντίδης λανθασμένα πρεσβεύει. Τὸν ρωτᾶμε λοιπὸν εὐθέως καὶ σαφῶς: 

Ἔχετε ἐσεῖς δίκιο κ. Σαραντίδη, ὅταν λέτε ὅτι δὲν ὑπάρχουν συγκοινωνοῦντα δοχεῖα ἢ ὁ 2ος Κανόνας τῆς ἐν Ἀντιοχείᾳ Συνόδου, ποὺ λέγει καὶ τὰ ἑξῆς: «μὴ ἐξεῖναι δὲ κοινωνεῖν τοῖς ἀκοινωνήτοις… ὁ τοῖς ἀκοινωνήτοις κοινωνῶν, καὶ τοῦτον ἀκοινώνητον».

        Ἔχετε ἐσεῖς δίκιο κ. Σαραντίδη ἢ ὁ Ἅγιος Μᾶρκος ὁ Εὐγενικός: «...Ποτὲ δὲν θὰ δεχθῶ σὲ κοινωνία ὅσους τόλμησαν νὰ προσθέσουν στὸ Σύμβολο τὴν καινοτομία περὶ ἐκπορεύσεως τοῦ Ἁγίου Πνεύματος... Γιατὶ ὅποιος ἔχει κοινωνία μὲ τὸν ἀκοινώνητο ἂς εἶναι καὶ αὐτὸς ἀκοινώνητος... εἶναι φανερὴ ἔκπτωση τῆς πίστεως καὶ κατηγορία γιὰ ὑπερηφάνεια, τὸ νὰ ἀθετεῖς κάτι ἀπὸ τὰ γεγραμμένα ἢ νὰ εἰσάγεις κάτι ποὺ δὲν εἶναι γεγραμμένο... αὐτοὶ ποὺ προσποιητὰ ὁμολογοῦν τὴν ὑγιῆ πίστη, ἔχουν ὅμως κοινωνία μὲ ὅσους φρονοῦν διαφορετικά, ἂν δὲν ἀκούσουν τὶς νουθεσίες μας, ὄχι μόνο νὰ μὴν ἔχουμε κοινωνία μαζί τους, ἀλλὰ οὔτε ἀδελφοὺς νὰ τοὺς ὀνομάζουμε....» (Ὁμολογία περὶ τῆς ὀρθῆς Πίστεως);

             Ἔχετε ἐσεῖς δίκιο κ. Σαραντίδη, ὅταν μιλᾶτε γιὰ εὐσεβεῖς ἱερεῖς ἢ ὁ Ἅγιος Ἰγνάτιος Ἀντιοχείας: «Πᾶς ὁ λέγων παρὰ τὰ διατεταγμένα, κἂν ἀξιόπιστος ᾖ, κἂν νηστεύῃ, κἂν παρθενεύη, κἂν σημεῖα ποιῇ κἂν προφητεύῃ, λύκος σοι φαινέσθω ἐν προβάτου δορᾷ, προβάτων φθορὰν κατεργαζόμενος»;

Ἔχετε ἐσεῖς δίκιο κ. Σαραντίδη, ὅταν στηρίζετε ἀνίερες συμμαχίες ἢ ὁ Ἅγ. Ἰσίδωρος ὁ Πηλουσιώτης: «Γιατί καταφεύγεις σὲ πολλοὺς ἐκτὸς στὸν Ἕνα; Γιατί κολακεύεις πολλούς, ἐνῶ ἀντιμάχεσαι τὸν Ἕνα; Γιατί καλεῖς σὲ συμμαχία τοὺς ἀσθενεῖς ἐνῶ πρέπει νὰ καταφεύγεις στὴν ἀήττητη δεξιὰ τοῦ Ἑνὸς καὶ ἔτσι νὰ ἀπαλλαγεῖς ἀπὸ τοὺς πειρασμούς;» (P.G. 78, 1469);

          Ἔχετε ἐσεῖς δίκιο κ. Σαραντίδη, ὅταν ὑποστηρίζετε ἐμμέσως πλὴν σαφῶς ὅτι δὲν ὑπάρχει μόλυνση ἀπὸ τὴν κοινωνία μας μὲ κοινωνοῦντες τὴν αἵρεση ἢ ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνὸς ποὺ διδάσκει ὅτι μολύνεται κανεὶς ἐπικοινωνώντας μὲ κακοὺς καὶ αἱρετικούς, ὅπως μολύνεται καὶ ἀρρωσταίνει ὅταν ἀναπνέει ἀέρα ποὺ ἀναπέμπεται σὲ χῶρο στὸν ὁποῖο κατοικοῦν ἄρρωστοι μὲ μεταδοτικὴ ἀσθένεια: «Βλαβεραὶ αἱ πρὸς τοὺς κακοὺς συνουσίαι... Ὡς γὰρ ἐν τοῖς νοσοποιοῖς

Άγιος Αυξέντιος ο εν τω Βουνώ (14 Φεβρουαρίου)

Ο άγιος μοναχός, που ενέκρινε τις αποφάσεις της  Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου στη Χαλκηδόνα.

Γράφει

ο Σάββας Ηλιάδης Δάσκαλος

Σχόλιο: Λίαν επίκαιρη η εορτή του αγίου Αυξεντίου, που έρχεται να ακυρώσει την δεσποτική νοοτροπία αλλά και τη ρήση, του τύπου: «Δεν μπορεί ένας ιερεύς να είναι περισσότερο Ορθόδοξος από έναν Μητροπολίτη». Ακόμη δε, επιβεβαιώνει ως φορέας της αγίας Παραδόσεως,  πως κάθε αγιασμένη ψυχή, όποιας  καταγωγής και κατηγορίας και μόρφωσης, έχει  δικαίωμα και επιβάλλεται να συμμετέχει σε αγώνες της Εκκλησίας εναντίον των αιρέσεων, για την ορθοτομία της Αλήθειας. Ο άγιος Αυξέντιος, βέβαια, δεν ήταν ούτε ιερέας, αλλά ένας απλός μοναχός!

1. Στον «Συναξαριστή» του αγίου Νικοδήμου διαβάζουμε, μεταξύ των άλλων για τον άγιο:

Αυτός ο άγιος έζησε κατά τους χρόνους του Θεοδοσίου του μικρού, κατά το έτος 440. Καταγόταν από την Ανατολή, ήταν δε κατά το αξίωμα Σχολάριος. Όταν δε έγινε μοναχός, ανέβηκε στο βουνό, το οποίο βρίσκεται σε ένα μικρό νησί, την Οξεία, κοντά στη Χάλκη και στα άλλα νησιά, που είναι κοντά στην Κωνσταντινούπολη. Ήταν δε ο άγιος αυτός κατά την άσκηση καρτερικότατος και κατά την πίστη ορθοδοξότατος, διότι έλεγξε μεν πολύ την κακοδοξία του Νεστορίου και του Ευτυχούς, αποδέχτηκε δε την εν Χαλκηδόνι Αγία και Οικουμενική Τετάρτη Σύνοδο.

2. Στο «Αγιολόγιο Ορθοδοξίας», του Χ. Τσολακίδη, επίσης διαβάζουμε, μεταξύ άλλων:

Ο Αυξέντιος απέκτησε τόση πολλή εκτίμηση από τον πλούτο και την ακρίβεια των θεολογικών του γνώσεων και τη μεγάλη του αρετή, ώστε προσεκλήθη σαν απλός μοναχός το 451 να παραστεί στην Δ΄ Οικουμενική Σύνοδο στη Χαλκηδόνα.

3. Στον «ΝΕΟ ΣΥΝΑΞΑΡΙΣΤΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ», Εκδόσεις: «ΙΝΔΙΚΤΟΣ», υπό Ιερομονάχου Μακαρίου Σιμωνοπετρίτου, επίσης, μεταξύ άλλων, διαβάζουμε:

Ο όσιος Αυξέντιος ήταν Πέρσης στην καταγωγή, αλά γεννήθηκε στη Συρία. Επί Θεοδοσίου του Μικρού εγκαταστάθηκε στην Κωνσταντινούπολη και έγινε αξιωματούχος στην αυτοκρατορική φρουρά. Έχαιρε της υπόληψης του αυτοκράτορα και της εκτίμησης όλων για την ευσέβεια και την αγνότητα των ηθών του…

Το 451, όταν ο αυτοκράτορας Μαρκιανός συνεκάλεσε την Τέταρτη Οικουμενική Σύνοδο στη Χαλκηδόνα, για να καταδικαστεί η αίρεση του Ευτυχίου, έδωσε εντολή στον ξακουστό ερημίτη να συμμετάσχει στη συνέλευση των αγίων Πατέρων για την εξέταση της πίστεως και την ακριβή κατανόηση  των ιερών δογμάτων. Από ταπεινοφροσύνη ο Αυξέντιος αρνήθηκε να πάει στη Σύνοδο, λέγοντας πως  η δογματική διδασκαλία είναι υπόθεση των επισκόπων και όχι των μοναχών. (Οι υπογραμμίσεις δικές μας) Μετά την άρνησή του να ακολουθήσει τους απεσταλμένους του αυτοκράτορα, αυτοί άρχισαν να αμφισβητούν την ορθοδοξία του και έστειλαν εργάτες να ανοίξουν διά της βίας το κλουβί του. Οι προσπάθειές τους στάθηκαν μάταιες. Μετά από μια στερεή ομολογία πίστεως, ο άγιος τους ζήτησε να προσευχηθούν. Έκανε το σημείο του Σταυρού και αφού επανέλαβε τρεις φορές: «Ευλογητός ο Θεός!», το κλουβί άνοιξε εύκολα και δέχτηκε να τους ακολουθήσει. Το σώμα του, όμως, ήταν τόσο εξαντλημένο από τις σκληραγωγίες, ώστε χρειάστηκε να τον μεταφέρουν με άμαξα. Στον δρόμο ελευθέρωσε πολλούς δαιμονισμένους.

Φθάνοντας στην Μονή Φιλέα, έκλεισαν τον Αυξέντιο σε ένα κελλί σαν να ήταν εγκληματίας. Από κει τον μετέφεραν στην μονή του αγίου Υπατίου (17 Ιουν.), στα περίχωρα της Χαλκηδόνος, όπου έγινε δεκτός με μεγάλη χαρά  από τους μοναχούς. Ο αυτοκράτορας τον κάλεσε στα ανάκτορα του Εβδόμου, του συμπεριφέρθηκε με τον μεγαλύτερο σεβασμό και τον πίεσε να εκφράσει την υποστήριξή του στην Δ΄ Οικουμενική Σύνοδο. Ο Αυξέντιος, που αγνοούσε  για ποιο ακριβώς ζήτημα είχε γίνει λόγος στη Σύνοδο, του υποσχέθηκε να την εγκρίνει, αν δεν υπήρχε τίποτε που να αντιβαίνει στην πίστη των Πατέρων της Νικαίας και εφ` όσον είχε διατυπώσει ορθώς το μυστήριο της Ενανθρωπήσεως του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, Θεού αληθινού και ανθρώπου αληθινού, εκ της Υπεραγίας και Αειπαρθένου Θεοτόκου. Ακούγοντας τα λόγια αυτά ο αυτοκράτορας, πλήρης χαράς, ασπάσθηκε την κεφαλή του αγίου και τον έστειλε με τιμές στην Μεγάλη Εκκλησία, όπου ο πατριάρχης έβαλε να του διαβάσουν τις αποφάσεις της Συνόδου. Ο άγιος τις ενέκρινε ολόψυχα, δοξάζοντας τον Θεό και επέστρεψε εν συνεχεία στην Μονή των Ρουφινιανών.

Έκανε πολλά θαύματα και προανήγγειλε την κοίμηση του αγίου Συμεών του Στυλίτου. Ίδρυσε γυναικεία μονή, αφού έδωσε το μοναχικό σχήμα σε μια κυρία του παλατιού, γύρω από την οποία μαζεύτηκαν εβδομήντα μοναχές και τις οποίες προέτρεπε να προσκαρτερούν στους αγώνες της παρθενίας, όχι μόνο του σώματος, αλλά κυρίως της ψυχής. Η Μονή ονομάστηκε Τριχιναρέα, ίσως εξαιτίας των τρίχινων χιτώνων που επέβαλε να φορούν οι αδελφές. Εκοιμήθη στις 14 Φεβρουαρίου του 470.

Σάββας Ηλιάδης

Δάσκαλος, Κιλκίς, 14-2-2018

Πηγή

Πως οι οικουμενιστές σταυρώνουν τον Χριστό κάθε μέρα.

σ.σ. Τον Ιανουάριο του 2018 η Διεθνής Ορθόδοξη Θεολογική Εταιρεία [International Orthodox Theological Association], διοργάνωσε συνάντηση Ορθόδοξων μελετητών στο Ισραήλ. Βρέθηκαν εκεί για να συζητήσουν το κοινό όραμα της Εταιρείας και να προετοιμαστούν για την Εναρκτήρια διάσκεψη στην Ρουμανία το 2019. Νοιώθουν επίσης «την ανάγκη να συναντήσουμε ο ένας τον άλλον μέσα στην ιδιαιτερότητά μας, καθώς προσπαθούμε να αναπτύξουμε μια κοινή θεολογική γλώσσα».!! Η Εταιρεία αναζητεί να γίνει «όχημα Πανορθόδοξης ενότητας»!! Πορεύονται δε με την «ισχυρή πεποίθηση ότι ο Χριστός πρέπει να βρίσκεται στο επίκεντρο όσων λένε και κάνουν». Μου θυμίζουν και κάποιους άλλους που είχαν τον Χριστό στο ‘επίκεντρο’, τους Ρωμαίους στρατιώτες όταν Εκείνος ήταν πάνω στον Σταυρό.
Παραθέτω ένα απόσπασμα από το βίντεο που ακολουθεί, τα υπόλοιπα στην πηγή και τα συμπεράσματα δικά σας.

Διεθνής Ορθόδοξη Θεολογική Εταιρεία (ΔΟΘΕ): Οραματίζοντας το Μέλλον της Παγκόσμιας Ορθοδοξίας [International Orthodox Theological Association: Envisioning the Future of Worldwide Orthodoxy]

Πηγή OCL

…μέσα σε ένα χρόνο η ένωσή μας έχει εξελιχθεί σε ένα δίκτυο 150 αξιοσέβαστων Ορθόδοξων μελετητών από τριάντα χώρες. Εκτός από τους θεολόγους, η ΔΟΘΕ περιλαμβάνει φιλοσόφους, ιστορικούς, κοινωνικούς επιστήμονες, πολιτικούς επιστήμονες και επαγγελματίες. Καλωσορίζουμε τους μελετητές και τους ασκούμενους άλλων ειδικοτήτων που σχετίζονται με τις ορθόδοξες Χριστιανικές σπουδές. Η ΔΟΘΕ οργανώνεται σε είκοσι πέντε ομάδες, εκ των οποίων η κάθε μία αντιπροσωπεύει διαφορετικό τομέα σπουδών, συμπεριλαμβανομένων των παραδοσιακών θεολογικών κλάδων, όπως τις Βιβλικές Μελέτες, την Δογματική Θεολογία, την Ηθική Θεολογία και τις Λειτουργικές Σπουδές, καθώς και νεότερους τομείς όπως Ιεραποστολή, Ορθοδοξία και Διεθνείς Σχέσεις, Ορθοδοξία στη Δημόσια Πλατεία και τα ΜΜΕ, Θρησκεία και Επιστήμη κτλ. Αυτές οι ομάδες αποτελούν μέρη αυτού που κάποιος θα μπορούσε να αποκαλέσει Ορθόδοξη Δημοκρατία των Γραμμάτων, αφιερωμένη στην ελεύθερη, ειλικρινή και ευγενική ανταλλαγή ιδεών, βοηθώντας την Εκκλησία να ανταποκριθεί στις προκλήσεις της εποχής μας.

***

Φαίη για το ιστολόγιο ΑΒΕΡΩΦ

Πηγή

«Όντος του επισκόπου τη του Θεού χάριτι, ώ η φροντίς, ανήκει προηγουμένως της Εκκλησίας»

(Μ. Βασίλειος – Επιστολή (156) προς πρεσβύτερον Ευάγριον)

 Ν. ΣΑΚΑΛΑΚΗΣ

Στην περί επισκόπου αντίληψη της Εκκλησίας και στην διάρθρωση της Εκκλησιαστική οργάνωσης αναφέρεται ο Μ. Βασίλειος.

Σε πολλές επιστολές του διατρέχει διαδοχικά τους τομείς της επισκοπικής διακονίας – φροντίδας, εξετάζοντας σε κάθε ειδική περίπτωση την επίδραση του επισκόπου στο εκκλησιαστικό σώμα.

Στην επιστολή αυτή (156) γράφει ειδικότερα:

«Τάχα δε ουδ’ αν τότε συνεβούλευσας ημίν μόνοις ελθείν επί την επανόρθωσιν, όντος του επισκόπου τη του Θεού χάριτι, ώ η φροντίς ανήκει προηγουμένως της Εκκλησίας» δηλ. «ίσως δε ούτε τότε δεν θα μας συνεβούλευες να επιχειρήσωμεν μόνοι την επανόρθωσιν, εφ’ όσον με την χάριν του Θεού υπάρχει ο επίσκοπος, εις τον οποίον ανήκει πρωτίστως η φροντίς της Εκκλησίας».

Εννοεί τον κανονικόν επίσκοπον Μελέτιον (Αντιοχείας), του οποίου την θέσιν υποστήριζε με ζήλο ο Μ. Βασίλειος στην υπόθεση του Αντιοχειανού σχίσματος.

Οι μεταφραστές – σχολιαστές (τόμος 3, Ε.Π.Ε.) της επιστολής γράφουν: «Η επιστολή εγράφη το 373-74. Ο Πρεσβύτερος Ευάγριος, υιός του Πομπηϊανού, ήτο Αντιοχεύς. Είχεν ακολουθήσει παλαιότερα τον επίσκοπον Βερκέλλης Ευσέβιον εις την Δύσιν, τώρα δε (373) επέστρεψεν εις την Ανατολήν, δια να μετάσχει εις την προσπάθειαν ρυθμίσεως του σχίσματος Αντιοχείας. Αλλ’ αι ελπίδες που εστήριζεν ο Βασίλειος εις αυτόν διαψεύστηκαν, διότι ούτος ετάχθη τελικώς με την μερίδα του Παυλίνου, τον οποίον διεδέχθη το 388, δια να συνεχισθή το σχίσμα».