Άγιος Παΐσιος: «Έτσι πρέπει να αντιδρούμε όταν βρίζουν τα θεία»

Πώς αντιδράμε όταν ακούμε ανθρώπους να βρίζουν τα θεία;
Είναι δύσκολη και λεπτή κατάσταση. Μένουμε αμέτοχοι;
Αν ναι, πώς θα βρούμε κάποτε το θάρρος να υπερασπιστούμε την οικογένειά μας, το δίκαιο, έναν άνθρωπο που κατηγορείται και βρίζεται άδικα;
Ας δούμε τι λέει ο Γέροντας Παΐσιος γι’ αυτό. 

– Γέροντα, όταν μιλούν κατά της Εκκλησίας η κατά του Μοναχισμού κ.λπ., τι πρέπει να κάνη κανείς;

– Κατ’ αρχάς, αν κάποιος μιλάει άσχημα λ.χ. για σένα ως άτομο, δεν πειράζει. Να σκεφθείς: «Τον Χριστό, που ήταν Χριστός, Τον έβριζαν, και δεν μιλούσε· εμένα που είμαι αμαρτωλός τι μου

Με τί αντιμήνσιο λειτουργούν όσοι διέκοψαν τη μνημόνευση του Μητροπολίτη τους;

 Του Β. Κερμενιώτη

"Π.Π.": Η κακοδιδασκαλία του π. Θ. Ζήση

συνεχίζεται από τα παιδιά" του!

     Ἕνα θαυμάσιο, διαφωτιστικὸ ἄρθρο, ποὺ ὅμως στὸ τέλος ὁ μαθητὴς κ. Β.Κ., δὲν ξεφεύγει ἀπὸ τὴν κακὴ κληρονομιὰ τῆς διδασκαλίας τοῦ π. Θεοδώρου Ζήση, ποὺ ὑποβαθμίζει τὴν ΠΑΝΑΙΡΕΣΗ καὶ ὑπερτονίζει τὴν σημασία τοῦ σχίσματος, θεωρεῖ ὅτι τὸ "κοινωνῶν ἀκοινωνήτω" ΔΕΝ ἐφαρμόζεται στὴν περίπτωση τῆς ΠΑΝαἱρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἀλλὰ ἐφαρμόζεται στὴν περίπτωση σχίσματος, καὶ θεωρεῖ ὅτι οἱ Οἰκουμενιστές τῆς Ρωσίας καὶ τῆς Ουκρανίας θὰ καταδικάσουν Ὀρθόδοξα τοὺς Οἰκουμενιστές τοῦ Φαναρίου καὶ τῆς Ἑλλάδος!

 Γράφει ὁ Β.Κ.: «Εάν συμβεί (πράγμα που απευχόμαστε) τον Οκτώβριο  η Εκκλησία της Ελλάδος να αναγνωρίσει -πρώτη αυτή!- τη σχισματική ψευδοεκκλησία, τότε κινδυνεύει σοβαρά να εκπέσει της Εκκλησίας! Θα έχουμε δραματικές εξελίξεις»!!!

    Δηλαδή, δὲν ἐξέπεσε τῆς Ἐκκλησίας ἀναγνωρίζοντας τὴν Κολυμπάρια Σύνοδο, ἀλλὰ θὰ ἐκπέσει ἀναγνωρίζοντας τὸ σχίσμα;

Με τί αντιμήνσιο λειτουργούν όσοι διέκοψαν τη μνημόνευση του Μητροπολίτη τους;

 Του Βασιλείου Π. Κερμενιώτη

 Το ιερό αντιμήνσιο είναι το καθαγιασμένο εκείνο ύφασμα που τοποθετείται επάνω στην Αγία Τράπεζα. Είναι εικονογραφημένο και αναπαριστά τον Επιτάφιο Θρήνο, δηλαδή τη σκηνή λίγο πριν τον ενταφιασμό του Χριστού. Φέρει επάνω του την υπογραφή και τη σφραγίδα του επισκόπου της κάθε μητρόπολης και χρησιμοποιείται σε κάθε Θεία Λειτουργία. Εύλογα, λοιπόν, κάποιοι ιερείς αναρωτιούνται: «Πώς είναι δυνατόν να υπάρχουν σήμερα κληρικοί πού διέκοψαν τη μνημόνευση του Μητροπολίτη τους; Με ποιο αντιμήνσιο λειτουργούν;»

            Σε έκτακτες ανάγκες, το ιερό αντιμήνσιο μπορεί να χρησιμοποιηθεί αντικαθιστώντας την Αγία Τράπεζα, «είτε όταν υπάρχει παντελής έλλειψη του σταθερού θυσιαστηρίου ―για παράδειγμα σε υπαίθρια Θεία Λειτουργία―, είτε όταν εκείνο δεν έχει ακόμα καθαγιασθεί».¹  Σύμφωνα με τον Καθηγητή Πανεπιστημίου Ευάγγελο Θεοδώρου, η εμφάνιση των αντιμηνσίων ανάγεται στην περίοδο της Εικονομαχίας.² Οι Ορθόδοξοι, για να αποφύγουν να συλλειτουργήσουν με τους αιρετικούς Εικονομάχους, που ενίοτε καταλάμβαναν τους Ναούς, τελούσαν τη Θεία Ευχαριστία κατ’ ιδίαν, στα σπίτια τους, χρησιμοποιώντας αντιμήνσια αντί της Αγίας Τραπέζης.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ ΠΡΩΤΟ: Τους πρώτους επτά αιώνες, λοιπόν, η Εκκλησία μπορούσε να τελεί Θείες Λειτουργίες και χωρίς αντιμήνσια, σφραγίδες και υπογραφές των επιχωρίων επισκόπων!

Τι σημαίνει: Μαρία – Θεοτόκος – Παναγία

Μαρία. Ασφαλώς δεν είναι γνωστό σε πολύ κόσμο το τι σημαίνει το όνομα Μαρία, και το οποίο είναι το καθ’ αυτό όνομα που της δόθηκε αρχικά, και που αναφέρεται στην Καινή Διαθήκη και δεν της δόθηκε τυχαία.

«Το πανσεβάσμιον και κεχαριτωμένον όνομα της Μαρίας προσφυέστατα και αρμοδιώτατα εδόθη εις την αειπάρθενον Θεοτόκον κατά πρόγνωση και βουλή Θεού, παρά του οποίου παρά του οποίου ήταν ωρισμένη να γίνη Μητέρα Αυτού. Σημαίνει δε το όνομα Μαρία: Παντοδυναμία, τουτέστιν εκείνη η οποία ήνωσε τα δύο άκρα αντικείμενα Θεό και άνθρωπο.
Ακόμη σημαίνει Σοφία, η οποία βρήκε τον τρόπο δια να ενώση δύο φύσεις σε μια υπόσταση, χωρίς να συγχύση τα ιδιώματα των φύσεων. Και τρίτον σημαίνει Αγαθότης, ήτοι χάρις, η οποία

«Αξιοκατηγόρητοι όσοι δεν μιλούν, επειδὴ φοβούνται το πλήθος των ακολάστων».

 Ελπιδοφόρου Αρχιερατικά Έπη (Β΄)

Γεώργιος Κ. Τζανάκης (Ἀκρωτήρι Χανίων)

   

Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀμερικῆς Ἐλπιδοφόρος σὲ κήρυγμά του (βλέπε: Ελπιδοφόρου Αρχιερατικά Έπη Α΄) ἐξηγώντας τὸ Ἀποστολικό: «Αἱρετικὸν ἄνθρωπον μετὰ μίαν καὶ δευτέρα νουθεσίαν παραιτοῦ» εἶπε: 

            Ποιός εἶναι ὁ αἱρετικὸς ἄνθρωπος αὐτός; Εἶναι αὐτὸ ποὺ λέμε «οἱ ἄλλες ἐκκλησίες;» ὅσοι  δὲν εἶναι ὀρθόδοξοι; Αὐτοὶ εἶναι οἱ αἱρετικοὶ ποὺ λέει ἐδῶ ὁ ἀπόστολος; Ὄχι. Αἱρετικὸς εἶναι ὁ καυγατζῆς. Αὐτὸς ποὺ κάνει διχασμούς. Αὐτὸς ποὺ φέρνει διχόνοιες. Αὐτὸς ποὺ φέρνει μίση.

Τὸ ἀποστολικὸ χωρίον εἶναι ἀπὸ τὴν πρὸς Τίτον ἐπιστολὴ τοῦ ἀποστόλου Παύλου (Τίτ. γ΄ 9-11): «μωρὰς δὲ ζητήσεις καὶ γενεαλογίας καὶ ἔρεις καὶ μάχας νομικὰς περιίστασο· εἰσὶ γὰρ ἀνωφελεῖς καὶ μάταιοι. αἱρετικὸν ἄνθρωπον μετὰ μίαν καὶ δευτέραν νουθεσίαν παραιτοῦ, εἰδὼς ὅτι ἐξέστραπται ὁ τοιοῦτος καὶ ἁμαρτάνει ὢν αὐτοκατάκριτος».

 Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, ὅσον ἀφορᾶ τὶς γενεαλογίες -οἱ ὁποῖες εἶναι ἀνόητες, μάταιες καὶ ἀνωφελεῖς- τὶς ἀναφέρει στοὺς Ἰουδαίους. Αὐτοὶ παραποιοῦντες καὶ παραχαράσσοντες ἀκόμη καὶ τὸν νόμο ἔβρισκαν πολὺ σημαντικὸ γεγονὸς τὴν καταγωγὴ τῶν προγόνων τους καὶ φιλονεικοῦσαν στηριζόμενοι σ᾿ αὐτό. Τὶς ἔρεις ὅμως τὶς ἀναφέρει στοὺς αἱρετικούς. Γιατί;

Ο ένθεος ζήλος του Προφήτη Ηλία και ο σημερινός ο "ου κατ' επίγνωσιν ζήλος" των Χριστιανών!

Τέτοιος είναι και ο ζήλος των Γ.Ο.Χ.

Ὁμιλία π. Εὐθυμίου Τρικαμηνᾶ

«Τι τοίνυν εστί βεβαίωσις Ευαγγελίου;»

Ι. Χρυσόστομος – Λόγος στο Ναό Αγίας Αναστασίας – P.G. 63

Toῦ Ν. ΣΑΚΑΛΑΚΗ

Ζούμε σε εποχή κοντόφθαλμης και συρρικνωμένης εκκλησιολογικής συνείδησης του πληρώματος της Εκκλησίας.

Το ερώτημα του Ι. Χρυσοστόμου ή, καλύτερα, η απάντησή του, είναι κεφαλαιώδης στον διαχρονικό εκκλησιολογικό – θεολογικό χώρο της Εκκλησίας και χρήσιμη για σφυρηλάτηση αγωνιστικής συνείδησης. Η ερμηνευτική έμφαση που δίνει ο Ι. Πατήρ στις λέξεις (φράση) «βεβαιώσει του Ευαγγελίου», δεν είναι ούτε τυχαία ούτε ανεξήγητη, αφού και οι δυο λέξεις ανταποκρίνονται σε θεμελιώδη εκκλησιολογικά – θεολογικά μεγέθη.

Οι δυο αυτές λέξεις είναι αλληλένδετες στο χωρίο (Φιλιππ. 1,7). Στο χωρίο αυτό διαβάζουμε: «Καθώς εστί δίκαιον εμοί τούτο φρονείν υπέρ πάντων υμών δια το έχειν με εν τη καρδία υμάς, εν τε τοις δεσμοίς μου και εν τη απολογία και βεβαιώσει του ευαγγελίου συγκοινωνούς μου της χάριτος πάντας υμάς όντας».

ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟ προπαγανδιστικό ΑΡΘΡΟ του π. Θ. Ζήση

Τὸ σχίσμα τῆς Οὐκρανίας ὡς νέα κολυμβήθρα τοῦ Σιλωάμ, γιὰ ὅσους δὲν θέλουν νὰ ἀντιδράσουν ἁγιοπατερικα!

π. Θεόδωρος Ζήσης:  Την κακή συμφωνία της Κρήτης, διέλυσε η καλή διαφωνία για την Ουκρανία

Σχόλιο Π.Π.":

   Εἶναι ἀλήθεια ὅτι «τὸ ψευδοαυτοκέφαλο τῆς Οὐκρανίας» περιέπλεξε τὰ χρονίζοντα προβλήματα πίστεως καὶ πρόσθεσε ἄλλο ἕνα πρόβλημα στὴν Ἐκκλησία τοῦ Κυρίου. Ἡ ἐκτίμηση τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. Θεοδώρου Ζήση ὅτι τὸ Οὐκρανικὸ «ἐπέφερε ἀσυννενοησία, σύγχυση γλωσσῶν, μεταξὺ τῶν ἡγετῶν τῶν αὐτοκεφάλων Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν» (ἐδῶ),  ἐλέγχεται ὡς μὴ ἀνταποκρινομένη στὰ πράγματα. Περισσότερο μοιάζει ἡ ἐξέλιξη αὐτὴ μὲ ἐγκατάλειψη Θεοῦ. Δὲν φαίνεται νὰ εὐσταθοῦν οἱ ἐκτιμήσεις τοῦ π. Θ. Ζήση ὅτι, ἂν δὲν προέκυπτε τὸ Οὐκρανικὸ πρόβλημα, «ὁ πύργος τοῦ Οἰκουμενισμοῦ θὰ προχωροῦσε πιὸ γρήγορα», ἀφοῦ τότε «μονοιασμένες καὶ ὁμονοοῦσες ὅλες οἱ τοπικες ἐκκλησίες βοηθοῦσαν τὸν ἀρχιτέκτονα πατριάρχη Βαρθολομαῖο στὴν οἰκοδόμησή του»! Κι αὐτὸ δὲν θα συνέβαινε διότι:

1. Οἱ τοπικὲς Ἐκκλησίες πολὺ πρὶν προκύψει τὸ Οὐκρανικό, δὲν ἦσαν οὔτε «μονοιασμένες», οὔτε «ὁμονοοῦσες», καὶ ἄρα δὲν ἦταν τὸ Οὐκρανικὸ ποὺ ἐμπόδιζε τὴν ὁμόνοια. Ἡ ἐκ τοῦ Οὐκρανικοῦ σχίσματος διάσταση ποὺ κατὰ τὴν ἐκτίμηση τοῦ π. Θεοδώρου «μᾶλλον θὰ ἐπεκταθεῖ», μπορεῖ νὰ «διακόπτει τὴν οἰκουμενιστικὴ συνεργασία καὶ συμπόρευση» μεταξύ τους, ἀλλὰ ὄχι καὶ τὴν κατὰ μόνας πορεία  πρὸς τὸν Οἰκουμενισμό.

Ἔχουμε κατὰ καιροὺς καταδείξει ὅτι εἶναι ψεύτικες οἱ ἐλπίδες τῶν δυνητιστῶν πατέρων τῆς Θεσσαλονίκης καὶ ὅσων συνεργάζονται μαζί τους, γιὰ ἀνάληψη πρωταγωνιστικοῦ ρόλου-πρωτοβουλίας ἐκ μέρους τῆς Ἐκκλησίας τῆς Μόσχας, γιὰ τὴν ἔξοδο τῆς Ἐκκλησίας ἐκ τῆς αἱρετικῆς πορείας ποὺ βαδίζει. Διότι ἡ Ἐκκλησία αὐτὴ ὑπέγραψε -μερικὲς ἔστω- προσυμφωνημένες αἱρετικὲς προτάσεις ποὺ τελικὰ ὑπογράφτηκαν στὴν Κρήτη, καὶ ἡ ἀπουσία της ἐκ τῆς «Ἁγίας καὶ Μεγάλης Συνόδου» ὀφειλόταν σὲ ἄλλους λόγους. Διότι οἱ ἡγέτες τῆς Ἐκκλησίας αὐτῆς, ἀκόμα καὶ ὁ Οὐκρανίας Ὀνούφριος, συνεργάζονται, ἢ συμπροσεύχονται, ἢ καὶ κοινωνοῦν μὲ τὸν Παπισμὸ καὶ τὸν Οἰκουμενισμό.

Ὡς μία ἀπόδειξη εἶναι τὸ ἄρθρο τοῦ ρώσου θεολόγου καὶ 

Η σχολική θεολογική διδασκαλία και η αλλαγή της συμπεριφοράς των μαθητών

  Ηρακλής Ρεράκης, Καθηγητής Παιδαγωγικής –Χριστιανικής Παιδαγωγικής της Θεολογικής Σχολής του ΑΠΘ

 «Δεν έχει ανάγκη η σχολική χριστιανική θεολογική διδασκαλία από τα ηθικοκοινωνικά διδάγματα των θρησκειών, όπως αυτά με αυταρχισμό επιβλήθηκαν να διδάσκονται στα παιδιά από το 2016 και εντεύθεν».

Το θέμα αυτό συνδυάζεται και με το γενικότερο ενδιαφέρον, που υπάρχει στο σχολείο, σχετικά με την επίδραση που ασκεί η σχολική μάθηση τόσο στις γνωστικές δομές όσο και στην αλλαγή της συμπεριφοράς των μαθητών στο πλαίσιο της σχολικής της μικροκοινωνίας, αλλά, κυρίως, της μετασχολικής μακροκοινωνίας στην οποία εισέρχονται.

Η επιρροή, όμως, που δέχονται οι μαθητές από τις θεολογικές γνώσεις, ενδιαφέρει γενικότερα και τον χώρο της Εκκλησίας, διότι και αυτή προσφέρει παρόμοιο διδακτικό έργο στους κόλπους της.

Το αστείο της ημέρας: Οι Οικουμενιστές αγαπούν τον Μοναχισμό!

--Ασφαλώς! Αρκεί να μην αντιστέκονται

τα Μοναστήρια στην Παναίρεση!

Αμερικής Ελπιδοφόρος: «Ο Θεός ευλόγησε να έρθει στην Αριζόνα ο Γέροντας Εφραίμ»

6 Αυγούστου 2019

Την Ιερά Μονή του Αγίου Αντωνίου στην έρημο της Αριζόνας επισκέφθηκε σήμερα, Δευτέρα 5 Αυγούστου ο Αρχιεπίσκοπος Αμερικής κ. Ελπιδοφόρος.
Ο Αρχιεπίσκοπος Ελπιδοφόρος συνοδευόμενος από τον Μητροπολίτη Αγίου Φραγκίσκου κ. Γεράσιμο, έτυχε θερμής υποδοχής από τον Καθηγούμενο της Μονής Γέροντα Παϊσιο και την Αδελφότητα.
«Μας τιμά ιδιαιτέρως η επίσκεψή σας, και γνωρίζουμε ότι

Ο ΙΕΡΟΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΝΔΟΞΗ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ

[Ματθ. 17,1-13]

      «Καὶ μεθ᾿ ἡμέρας ἓξ παραλαμβάνει ὁ Ἰησοῦς τὸν Πέτρον καὶ Ἰάκωβον καὶ Ἰωάννην (:ύστερα από έξι ημέρες ο Ιησούς πήρε μαζί Του τον Πέτρο, τον Ιάκωβο και τον Ιωάννη τον αδελφό του)» [Ματθ.17,1]. Άλλος όμως ευαγγελιστής, ο Λουκάς, λέγει ότι τους παρέλαβε μετά από οκτώ ημέρες, χωρίς αυτό να έρχεται σε αντίθεση προς αυτά που λέγει ο Ματθαίος, αλλά αντιθέτως μάλιστα και συμφωνεί πάρα πολύ [βλ. Λουκά 9,28: «Ἐγένετο δὲ μετὰ τοὺς λόγους τούτους ὡσεὶ ἡμέραι ὀκτὼ καὶ παραλαβὼν τὸν Πέτρον καὶ Ἰωάννην καὶ Ἰάκωβον ἀνέβη εἰς τὸ ὄρος προσεύξασθαι (:οκτώ περίπου ημέρες από τότε που είπε τα λόγια αυτά ο Ιησούς, πήρε μαζί Του τον Πέτρο, τον Ιωάννη και τον Ιάκωβο και ανέβηκε στο όρος για να προσευχηθεί)»· διότι ο μεν Λουκάς συμπεριέλαβε και την ημέρα που τους είπε τα παραπάνω λόγια και την ημέρα που τους ανέβασε στο όρος, ενώ ο Ματθαίος ανέφερε μόνο τις ενδιάμεσες ημέρες.

ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΘΕΙΑ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗ

ΑΓ. ΚΥΡΙΛΛΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ 

Αὐτοί πού καλά γνωρίζουν νά ἀγωνίζονται γιά ἕνα βραβεῖο κατά τούς ἀθλητικούς ἀγῶνες, εὐχαριστιοῦνται ἀπό τά χειροκροτήματα τῶν θεατῶν καί μέ τῶν ἐπάθλων τήνἐλπίδα ἔντονα παρακινοῦνται πρός τήν νίκη, πού ἁρμόζει σ᾽ αὐτά. Ἀσφαλῶς ὅμως καί ὅσοι ἔχουν σφοδρή ἐπιθυμία νά ἐπιτύχουν τά θεῖα χαρίσματα καί διψοῦν νά γίνουν μέτοχοι τῆς ἐλπίδας πού ἔχει ἑτοιμαστεῖ γιά τούς ἁγίους, ἀφενός ἀναλαμβάνουν μετά χαρᾶς τούς ἀγῶνες χάριν τῆς εὐσέβειας πρός τόν Χριστό.

Ἀφετέρου τήν τιμημένη καί ἔνδοξη ζωή κατορθώνουν ὄχι μέ τό νά προτιμοῦν τήν τεμπελιά, πού εἶναι στερημένη ἀπό μισθό, οὔτε βέβαια ἀγαπώντας τήν ἄνανδρη δειλία, ἀλλά πιό πολύ κινούμενοι μέ ἀνδρεία ἐναντίον κάθε πειρασμοῦ καί συνεπῶς μέ τό νά κρίνουν σχεδόν ὡς ἀνάξεις λόγου τίς ἐπιθέσεις πού προέρχονται ἀπό τούς διωγμούς. Ἔτσι θεωροῦν πλοῦτο τό νά ὑποστοῦν παθήματα γιά χάρη Του. Διότι ἀνακαλοῦν στήν μνήμη τους τόν μακάριο Παῦλο, πού ἔγραφε ὅτι δέν ἔχουν ἀξία τά παθήματα τῆς ἐδῶ ζωῆς ἐμπρός στήν δόξα πού πρόκειται νά φανερωθεῖ σ᾽ ἐμᾶς.

Πρόσεχε, λοιπόν, οἰκονομία ἐξαίρετη πού χρησιμοποιεῖ καί τώρα ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστός, πρός ὠφέλειαν καί οἰκοδομή τῶν ἁγίων ἀποστόλων. Εἶπε σ᾽ αὐτούς: «Ἄν κανείς θέλει νά μέ ἀκολουθήσει, ἄς ἀπαρνηθεῖ τόν ἑαυτό του καί ἄς σηκώσει τόν δικό του σταυρό καί ἄς μέ ἀκολουθεῖ. Διότι αὐτός πού θέλει νά σώσει τήν ζωή του θά τήν χάσει· αὐτός ὅμως πού θά χάσει τήν ζωή του γιά χάρη μου, θά τήν βρεῖ» (Ματθ. 16, 24-25).

«Αν θέλεις να δοκιμάσεις την πίστη ενός χριστιανού, μίλησέ του για τον ασκητισμό…» ~ κυρ Φώτης Κόντογλου

Όταν μιλήσεις στους ψευτοχριστιανούς για σκληρή άσκηση στο κορμί και στο πνεύμα για την αγάπη του Χριστού, θυμώνουνε, σε λένε φακίρη, ειδωλολάτρη, βάρβαρο. Αν θέλεις να δοκιμάσεις την πίστη ενός χριστιανού, μίλησέ του για τον ασκητισμό…

Ο πιστός θα νοιώσει κατάνυξη, ο χλιαρός, δηλαδή ο ψεύτικος, ο άπιστος, θα διαμαρτυρηθεί.

Τί αν λέγει ο Χρι­στός: «Μακάριοι όσοι αφήσανε τα πάντα και μ’ ακολουθήσανε», ή «Η βασιλεία του Θεού βιάζεται και οι βιασταί αρπάζουσιν αυτήν» [«Ν»: δηλ. όποιοι «βιάζουν» τον εαυτό τους, για να νικήσουν τα πάθη τους και να ζήσουν κατά τη διδασκαλία του Χριστού], και πως «θλίψιν έξετε», και πως «στενή και τεθλιμμένη η οδός η απάγουσα εις την ζωήν»; Εμείς θέλουμε να είμαστε Χριστιανοί χωρίς Χριστό, δηλ. χωρίς θλίψη πνευματική, χωρίς να σηκώνουμε τον σκληρό σταυρό, αλλά να περπατάμε στον πλατύν δρόμο. Αυτοί οι ψεύτικοι χριστιανοί, σαν τους μιλά κανένας για σκληρή και στερημένη ζωή, για θυσία, για άσκηση, λένε πως αυτά δεν τα θέλει ο Χριστός, και πως αυτά είναι παρακαμώματα [=υπερβολές, ότι με αυτό τον τρόπο «το παρακάνουμε»].

Συκοφαντιών και ψευδών συνέχεια!

Αναρτήσαμε (εδώ) ομιλία του π. Ευθυμίου Τρικαμηνά στην οποία (κατά τον Γ.Ο.Χ.  κ. Δ. Χατζηνικολάου) ο π. Ευθύμιος γράφει «ὀρθότατα ὅτι πρέπει νά ὁμολογοῦμε ὅταν μᾶς ζητοῦν νά παραβοῦμε μίαν παράδοσιν, ὅπως π.χ. νά φᾶμε κρέας τήν Μ. Τεσσαρακοστήν, ἀρνούμενοι νά τό πράξουμε ἀκόμη καί μέ θυσίαν τῆς ζωῆς μας» (εδώ). Όμως στην συνέχεια όσα άλλα  «ὀρθότατα» γράφει ο π. Ευθύμιος, ο κ. Δ.Χ. τα βλέπει κάτω από την κακόδοξη Γοχική διόπτρα και αποδίδει τυφλότητα και διαστροφή στον π. Ευθύμιο και στην «Π.Π.»! Και γιατί αυτό; Επειδή –γράφει ο Δ.Χ.– «κατακρίνουν τούς  Ὀρθοδόξους τοῦ 1924 πού δέν ὑπήκουσαν εἰς τούς μασόνους "πατριάρχας" καί "ἀρχιεπισκόπους" πού ἐπέβαλαν πραξικοπηματικῶς τήν ἀλλαγήν τοῦ ἑορτολογίου. Τώρα, γιατί ἡ ἄρνησις πρός τόν Τύραννον πού σοῦ προστάζει νά φάγῃς κρέας τήν Μ. Τεσσαρακοστήν εἶναι ὁμολογία Πίστεως, ἀλλ' ἡ ἄρνησις πρός τούς μασόνους τοῦ 1924 νά δεχθῇς τό νέον ἑορτολόγιον (ν.ἑ.) δέν εἶναι, καθ' ἥν στιγμήν μάλιστα γνωρίζεις ὅτι τό ν.ἑ. ἔχει καταδικασθῆ Συνοδικῶς τόν 16ον αἰῶνα καί, ὡς ἐκ τούτου, ἡ εἰσαγωγή του θά προκαλέσῃ σχίσμα, καθώς καί ὅτι ὁ σκοπός τοῦ ν.ἑ. εἶναι ἡ προώθησις τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, αὐτό θά πρέπῃ νά μᾶς τό ἐξηγήσῃ ἡ ὁμάς τοῦ π. Ε.Τ.». Και επίσης γράφει ο Δ.Χ. ότι «οἱ περί τόν π. Ε. Τρικαμηνᾶν (Ε.Τ.) κ.ἄ., ἰσχυρίζονται ΨΕΥΔΕΣΤΑΤΑ ὅτι ἡ ἀλλαγή τοῦ ἡμερολογίου δέν ἔχει σχέσιν μέ τόν Οἰκουμενισμόν!!!»!

Δεν γνωρίζουμε εάν ο π. Ευθύμιος (στον οποίο θα γνωστοποιήσουμε το εν λόγω σχόλιο) θα απαντήσει. Εμείς όμως θα δώσουμε μια σύντομη απάντηση, επειδή αναφέρεται και σε μας γράφοντας χονδροειδέστατα ψεύδη.

ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΑ ΑΙΣΧΗ! --Κι όμως οι αντιΟικουμενιστές-δυνητιστές κοινωνούν μαζί του δια των "ευσεβών"!

Ο Οικ. Πατριάρχης στη θεμελίωση του πρώτου «χριστιανικού» ναού (των αιρετικών) στη σύγχρονη Τουρκία

— Σχολιασμός katanixi.gr —

Προτείνουμε να επιλέξει· είτε να γίνει παπικός καρδινάλιος είτε πάστορας προτεστάντης είτε να ενταχθεί στο ιερατείο των αιρετικών μονοφυσιτών… Το να δραστηροποιείται για την ανέγερση ναού της αιρέσεως, τον απομακρύνει εντελώς από την Ορθόδοξη Εκκλησία. Ουδείς άλλος Πατριάρχης της εκκλησιαστικής Παράδοσης, πόσο μάλλον Άγιος, δεν τόλμησε να διανοηθεί τέτοιον ξεπεσμό.

Στη Συροϊακωβιτική (σ.δ. αιρετική) Κοινότητα βρέθηκε, μεταξύ άλλων, το Σάββατο ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ.κ. Βαρθολομαίος για την τελετή θεμελιώσεως νέου ναού, του πρώτου χριστιανικού ναού στη σύγχρονη Τουρκία, αφιερωμένου στον Άγιο Εφραίμ τον Σύρο. Αναλυτικότερα και σύμφωνα με το ανακοινωθέν, «Τό ἑσπέρας τῆς 2ας ἀρξαμένου μηνός Αὐγούστου, ἡ Α. Θ. Παναγιότης, ὁ Πατριάρχης, ἐχοροστάτησεν ἐν τῷ Ἱ. Ἁγιάσματι τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου Βεφᾶ, κατά τήν Ἱεράν Ἀκολουθίαν τοῦ Παρακλητικοῦ Κανόνος πρός τήν Ὑπεραγίαν Θεοτόκον, ὁμιλήσας διά βραχέων πρός τό ἐκκλησίασμα. Ἐπηκολούθησε δεξίωσις ἐν τῷ αὐλείῳ χώρῳ τοῦ Ἁγιάσματος.

ΕΙΠΕ ΜΟΝΑΧΟΣ

ΤΙ ΠΡΟΤΙΜΑΣ; Την ενδοξη (αδοξια) των περιφρονημενων η την αδοξη (δόξα) των επηρμενων;

 ΕΙΠΕ ΜΟΝΑΧΟΣ. Εάν πιο πολύ από την Αγία Τράπεζα σε βλέπει ο υπολογιστής, τότε δεν θα σε υπολογίζει κανείς.

Η Μεταμόρφωσις του Σωτήρος (+ Αρχιμ. Γεώργιος Καψάνης)

    Ὅπως ὅλα τά γεγονότα πού μᾶς διηγοῦνται οἱ ἅγιοι Εὐαγγελισταί ἔγιναν διά τήν σωτηρίαν ἡμῶν, ἔτσι καί ἡ Θεία Μεταμόρφωση τοῦ Κυρίου ἔγινε δι’ ἡμᾶς καί διά τήν σωτηρίαν ἡμῶν. Δέν ὑπάρχει κάτι στή ζωή τοῦ Κυρίου μας, πού νά μήν ἔχει σωτηριολογική σημασία, πού νά μήν ἀφορᾶ τήν σωτηρία μας. Γι’ αὐτό ἄλλωστε ἐνηνθρώπισε ἔγινε ἄνθρωπος διά τήν σωτηρία μας.

Καί ἡ Μεταμόρφωση τοῦ Κυρίου μας μᾶς ὑποδεικνύει ὄχι μόνον τήν θεότητα τοῦ Κυρίου καί τήν δόξαν τήν ὁποίαν εἶχε πλησίον τοῦ Οὐρανίου Πατρός Του, πρό τῆς δημιουργίας τοῦ κόσμου, προαιωνίως -καί τήν ὁποίαν ἐπ’ ὀλίγον ἐφανέρωσε εἰς τούς Μαθητάς του, δέν ἐφανέρωσε τήν πλήρη δόξα Του, ἀλλά κάτι ἀπ’ τή δόξα Του, καθώς ἠδύναντο, ὅπως λέει ἡ ὑμνολογία τῆς Ἐκκλησίας-, ἀλλά κι ἔτσι μᾶς ὑπέδειξε ποιός εἶναι καί ὁ σκοπός τῆς δικῆς μας ζωῆς.

Εἶναι νά μετέχουμε τοῦ Θείου Φωτός, τῆς Δόξης τοῦ Θεοῦ, τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ. Διότι κατά τούς Ἁγίους Πατέρες ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ εἶναι ἡ Δόξα Του, εἶναι τό Ἄκτιστο Φῶς. Εἶναι ἡ θέα τοῦ Προσώπου τοῦ Κυρίου. Ἀπ’ τή μιά λοιπόν μεριά ὁ Κύριος μεταμορφώνεται γιά νά βεβαιωθοῦν καί οἱ Μαθηταί Του, πού θά ἐσκανδαλίζοντο μετά ἀπό λίγο μέ τόν Σταυρικό Του θάνατο, ὅτι ὄντως εἶναι Υἱός τοῦ Θεοῦ καί Θεός ἀληθινός. Ἀλλά καί μεταμορφώνεται γιά νά πεῖ καί σέ μᾶς πώς ὅ,τι συνέβη σέ μένα πρέπει νά γίνει καί σέ σᾶς. Εἴμεθα κεκλημένοι ὅλοι νά μεταμορφωθοῦμε. Βέβαια, ὁ Κύριος μετεμορφώθη δι’ ἰδίας Αὐτοῦ δυνάμεως. Ἐμεῖς θά πρέπει νά μεταμορφωθοῦμε «ἀπό δόξης εἰς δόξαν», πού λέει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος. Ὄχι διά τῆς δικῆς μας δυνάμεως, ἀλλά διά τῆς Χάριτος καί τοῦ Φωτός τοῦ Μεταμορφωθέντος Κυρίου.

Υπέρ πολλαπλών Κυρίων;

Γράφει ο Αναστάσιος Πολυχρονιάδης 

| Romfea.gr

---

Στην ιστοσελίδα liberal.gr, φιλοξενείται άρθρο του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου, θεολόγου και μουσικού, με τίτλο: «Ο έλεγχος της σεξουαλικότητας από τους ''πνευματικούς''». Πρόκειται για τον διαχειριστή του blog «Φως Φαναρίου».

Με αφορμή, την τοποθέτηση του Μητροπολίτη Μόρφου κ. Νεοφύτου σχετικά με την ομοφυλοφιλία, ο Ανδριόπουλος στο άρθρο του εναντιώνεται στον κλήρο και ιδιαίτερα στους ιερείς-πνευματικούς λέγοντας: «Ο Μόρφου Νεόφυτος δεν

Θα έρθει ο καιρός και πικρά θα λυπηθούμε που όταν υπήρχαν δυνάμεις δεν δούλευαμε...

 Και όταν υπήρχε χρόνος και δεν προσευχόμασταν...

      Είπε μοναχός:
"Πώς μοιάζει η αγάπη;" Έχει τα χέρια για να βοηθήσει τους άλλους, έχει πόδια να βιαστούμε να βοηθήσουμε τους φτωχούς και τους πονεμενους , έχει τα μάτια για να δει τη λύπη και την ανάγκη ... - έτσι είναι η αγάπη».

ΕΙΠΕ ΓΕΡΩΝ... Θα έρθει ο καιρός και πικρά θα λυπηθούμε που όταν υπήρχαν δυνάμεις δεν δούλευαμε... Και όταν υπήρχε χρόνος και δεν προσευχόμασταν...

Ο Θεός δεν δέχεται κενά λόγια. Ο Θεός αγαπά τα έργα. Οι καλές πράξεις είναι η αγάπη. Ο Γαβριήλ του Μοναχού (Urgebadze)

"Αν ο Κύριος σας καλέσει σε μια μοναχική ζωή - πηγαίνετε! Αν ο Κύριος σας καλεί στο πεδίο της υπηρεσίας του γείτονά - πηγαίνετε σε αυτή την υπηρεσία! Ακούστε όπου σας καλεί ο Θεός. Ο καθένας έχει μια κλήση από τον Θεό. "
Αρχιμανδρίτης Κύριλλος (Pavlov)

Ο «ξεροκέφαλος» Νεομάρτυς άγιος Ιωάννης

καί ἡ νηστεία τοῦ Δεκαπενταυγούστου

Νόμους φυλάττων νηστίμου καιροῦ πόθῳ,

ζωὴν ἔθυσας, ὦ Ἰωάννη μάκαρ.

Ὁ ἅγιος Ἰωάννης καταγόταν ἀπὸ τὰ μέρη τῆς Μονεμβασίας. Ὁ ἱερέας πατέρας του καταγόταν ἀπὸ τὸ Γεράκι, ἐνῶ ἡ μητέρα του ἀπὸ τὸ γειτονικὸ χωριὸ Γοῦβες τῆς Μονεμβασίας. Στὶς Γοῦβες, σύμφωνα μὲ μαρτυρίες, τοποθετήθηκε ἐφημέριος ὁ πατέρας τοῦ Νεομάρτυρα καὶ ἐκεῖ γεννήθηκε τὸ 1758 ὁ Ἰωάννης, γι’ αὐτὸ καὶ κατὰ πολλούς, πῆρε τὴν προσηγορία Γουβιώτης. Ἀπὸ μικρὸς ὁ Ἰωάννης, προσπαθοῦσε νὰ μιμεῖται τὴν ζωὴ τοῦ ἱερέα πατέρα του, τὸν βοηθοῦσε στὶς δουλειὲς τῆς Ἐκκλησίας, ἐνῶ πάντα θυμόταν ὅτι αὐτὸς ἦταν «παπᾶ υἱὸς» καὶ ἔπρεπε νὰ προσέχει τὴν συμπεριφορά του, ὥστε νά᾽ ναι παράδειγμα γιὰ τὰ ὑπόλοιπα παιδιὰ τῆς ἡλικίας του... 

Τὸ ἔτος 1770 οἱ ὀρδὲς τοῦ Ἀλβανοῦ Χατζῆ Ὀσμάν, ἀφοῦ κατέπνιξαν κάθε σημεῖο ἑλληνικῆς ἀντίστασης, ἔφτασαν καὶ στὶς Γοῦβες. Οἱ Ἀρβανίτες σκότωσαν τὸν πατέρα τοῦ Ἰωάννη καὶ ἐν συνεχείᾳ αἰχμαλώτισαν τὸν ἴδιο καὶ τὴν μητέρα του, ἐνῶ τοὺς πῆραν μαζί τους στὴν Λάρισα, ὅπου ἐκεῖ πουλήθηκαν δύο καὶ τρεῖς φορὲς ὁ καθένας ξεχωριστά. Ὕστερα ἀπὸ δύο χρόνια ξαναπουλήθηκαν ἀλλὰ αὐτὴ τὴν φορὰ ἀγοράσθηκαν ἀπὸ τὸ ἴδιο ἀφεντικό, ἕναν Τοῦρκο ποὺ εἶχε κτήματα καὶ ὑποστατικά. 

Ερμηνεία της Ευαγγελικής περικοπής, Κυριακής Ζ΄ Ματθαίου

Ο ΙΕΡΟΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ

ΓΙΑ ΤΗ ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΩΝ ΔΥΟ ΤΥΦΛΩΝ

ΚΑΙ ΤΟΥ ΔΑΙΜΟΝΙΖΟΜΕΝΟΥ ΚΩΦΟΥ

       «Καὶ παράγοντι ἐκεῖθεν τῷ Ἰησοῦ ἠκολούθησαν αὐτῷ δύο τυφλοὶ κράζοντες καὶ λέγοντες· ἐλέησον ἡμᾶς, υἱὲ Δαυΐδ (:και ενώ έφευγε από εκεί ο Ιησούς, Τον ακολούθησαν δύο τυφλοί, οι οποίοι φώναζαν δυνατά και έλεγαν: “Σπλαχνίσου μας και θεράπευσέ μας, ένδοξε απόγονε του Δαβίδ”) ἐλθόντι δὲ εἰς τὴν οἰκίαν προσῆλθον αὐτῷ οἱ τυφλοί, καὶ λέγει αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς· πιστεύετε ὅτι δύναμαι τοῦτο ποιῆσαι; λέγουσιν αὐτῷ· ναί, Κύριε (:και όταν έφθασε στο σπίτι, ήλθαν κοντά Του οι τυφλοί, και ο Ιησούς τους λέει: “Πιστεύετε ότι έχω τη δύναμη να κάνω αυτό που μου ζητάτε;” Και εκείνοι του απαντούν: “Ναι, Κύριε”) τότε ἥψατο τῶν ὀφθαλμῶν αὐτῶν λέγων· κατὰ τὴν πίστιν ὑμῶν γενηθήτω ὑμῖν(:τότε άγγιξε με τα δάκτυλά Του τα μάτια τους και τους είπε: “Ας γίνει αυτό που ζητάτε σύμφωνα με την πίστη σας”). καὶ ἀνεῴχθησαν αὐτῶν οἱ ὀφθαλμοί (:και άνοιξαν τα μάτια τους)» [Ματθ. 9, 27-30].

   Τι τέλος πάντων ήταν εκείνο που ωθούσε εκείνους τους δύο τυφλούς ώστε να φωνάζουν δυνατά; Με σκοπό πάλι να μας διδάξει ότι πρέπει να αποφεύγουμε την δόξα εκ μέρους των πολλών· διότι επειδή βρισκόταν η οικία κοντά, τους οδηγεί εκεί για να τους θεραπεύσει κατ’ ιδίαν. Και αυτό επίσης καθίσταται φανερό και από το ότι τους έδωσε εντολή να μην αναφέρουν το συμβάν σε κανένα. Και δεν είναι μικρή αυτή η κατηγορία για τους Ιουδαίους, κατά τη στιγμή που αυτοί οι οποίοι είχαν τυφλά τα μάτια τους, πιστεύουν στον Ιησού μόνο από όσα ακούνε, ενώ οι Ιουδαίοι εμπόδιζαν και τους οφθαλμούς τους να βλέπουν όσα γίνονταν από Αυτόν, και μολονότι έβλεπαν τα θαύματα και είχαν ως μάρτυρα των όσων συνέβαιναν τους οφθαλμούς τους, προέβαιναν σε τελείως αντίθετες ενέργειες.

     Πρόσεξε επίσης και την προθυμία τους, που γίνεται φανερή και από την κραυγή τους και από το περιεχόμενο της παρακλήσεώς τους· διότι όχι απλώς και μόνο πλησίασαν τον Ιησού, αλλά και φωνάζοντας δυνατά και δεν πρόβαλλαν με την παράκλησή τους τίποτε άλλο παρά μόνο να τους ευσπλαχνιστεί. Και Τον αποκαλούσαν «υιό του Δαβίδ» επειδή εθεωρείτο η ονομασία αυτή πολύ τιμητική. Πραγματικά, σε πολλές περιπτώσεις και οι προφήτες αποκαλούσαν έτσι τους βασιλείς εκείνους που ήθελαν να τους τιμήσουν και να τους παρουσιάσουν ως πολύ σπουδαίους.

Χρυσοπλοκώτατε πύργε, καὶ δωδεκάτειχε πόλις... (Προέλευση)

       Χρυσοπλοκώτατε πύργε, καὶ δωδεκάτειχε πόλις, ἡλιοστάλακτε θρόνε, καθέδρα τοῦ βασιλέως, ἀκατανόητον θαῦμα, πῶς γαλουχεῖς τὸν δεσπότην.

     Μια ενδιαφέρουσα παράδοση για την προέλευση αυτού του μικρού υμνολογικού διαμαντιού διασώζει ο π. Κων/νος Καλλίνικος, στο περισπούδαστο έργο" Ο χριστιανικός ναός και τα τελούμενα εν αυτώ". Την μεταφέρω αυτολεξεί από απόσπασμα πού βρήκα στο διαδίκτυο: 

      «Κατά τινα συμπαθῆ παράδοσιν, τὰ ἐξαποστειλάρια τοῦ μεγ. παρακλητικοῦ κανόνος ἦσαν κατ᾿ ἀρχάς τρία· ἀλλ᾿ εἰς ταῦτα ἀκολούθως προσετέθη ἐπὶ Τουρκοκρατίας καὶ τὸ δ΄ ἐξ ἀφορμῆς τοιᾶςδε.

ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΠΕΡΙΚΟΠΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΕΡΟ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ

ΚΥΡΙΑΚΗ Ζ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ (:Ρωμ. 15,1-7)

     Αφού λοιπόν ο Παύλος απέδωσε τη δοξολογία προς τον Θεό, πάλι από την ευχή προχωρεί σε παραίνεση, στρέφοντας τον λόγο στους πιο δυνατούς κατά την πίστη και λέγοντας τα εξής: «Ὀφείλομεν δὲ ἡμεῖς οἱ δυνατοὶ τὰ ἀσθενήματα τῶν ἀδυνάτων βαστάζειν, καὶ μὴ ἑαυτοῖς ἀρέσκειν (:οφείλουμε εμείς οι δυνατοί στην πίστη και στην αρετή να δείχνουμε ανεκτικότητα και συμπάθεια στις αδυναμίες των αδυνάτων στην πίστη ανθρώπων και να μην κάνουμε εκείνα που αρέσουν στον εαυτό μας)» [Ρωμ.15,1].

    Είδες πώς εξύψωσε αυτούς με τους επαίνους, όχι με το να τους πει μόνο δυνατούς, αλλά και με το να τους τοποθετήσει μαζί με τον εαυτό του; Και όχι μόνο έτσι, αλλά και τους παρακινεί πάλι με το χρήσιμο και το ευχάριστο. «Γιατί εσύ βέβαια είσαι δυνατός», λέγει, «και όταν δείχνεις συγκατάβαση δεν βλάπτεσαι καθόλου αλλά σε εκείνον ο κίνδυνος είναι για τα χειρότερα κακά, αν δεν βαστάζεται». Και δεν είπε «να βαστάζουμε τους αδυνάτους», αλλά «τις αδυναμίες των αδυνάτων ανθρώπων», για να παρακινήσει και να οδηγήσει τον δυνατό σε ευσπλαχνία, όπως και αλλού λέγει: «ἐὰν καὶ προληφθῇ ἄνθρωπος ἔν τινι παραπτώματι, ὑμεῖς οἱ πνευματικοὶ καταρτίζετε τὸν τοιοῦτον ἐν πνεύματι πρᾳότητος (:εάν από αδυναμία πέσει ένας άνθρωπος σε κάποιο αμάρτημα, εσείς που είστε πνευματικά ισχυροί, να τον διορθώνετε και να τον παιδαγωγείτε με πνεύμα πραότητας)» [Γαλ. 6,1].

Η οσία Θεοδώρα η εν Θεσσαλονίκη και η θυγατέρα της οσία Θεοπίστη:

 Μητέρα και κόρη που αγίασαν μαζί!

(† 3 Αυγούστου)

Δόξα και καύχημα της ορθόδοξης  χριστιανικής πατρίδας μας είναι η αγιοτόκος Θεσσαλονίκη. Η ένδοξη  αυτή πόλη ανέδειξε πολλούς αγίους, οσίους, μάρτυρες, νεομάρτυρες και ομολογητές της πίστεως.

Μεταξύ των πρώτων αγίων που λαμπρύνουν την  Εκκλησία της Θεσσαλονίκης είναι και η οσία Θεοδώρα η μυροβλύτις (εορτάζει στις 3 Αυγούστου, αλλά και στις 5 Απριλίου). 
Ο βίος    Η όσια Θεοδώρα γεννήθηκε περί το 812 στήν Αίγινα. Η μητέρα της απεβίωσε λίγο μετά τον τοκετό καί ο πατέρας της, που ήταν πρεσβύτερος, εμπιστεύθηκε την κόρη του στήν ανάδοχο της για να τήν αναθρέψει και έκάρη μοναχός. Ή Θεοδώρα μεγάλωσε με σοφία και φόβο Θεού, και ήδη από τήν παιδική της ηλικία αρραβωνιάστηκε με έναν από τους πλέον περιζήτητους νέους του νησιού.

Προς Μητροπολίτην Αλεξανδρουπόλεως κ.κ. Άνθιμον

 (Ανοικτή επιστολή)

 Τοῦ Ν. ΣΑΚΑΛΑΚΗ

 Σεβασμιώτατε

         Η καθημερινή και ιστορική εμπειρία μας φανερώνει πληθώρα αποχρώσεων και διαβαθμίσεων συμπυκνώσεις εκκλησιολογικών πράξεων και λόγων, ωφελίμων ή μη.

Οι δηλώσεις σας (συνέντευξη) για μετάβαση από την πνευματική σφαίρα του Ευαγγελίου σε εκείνη των κοινωνικών μεγεθών, επιβεβαιώνει αυτή την καθημερινή και ιστορική εμπειρία. Οι δηλώσεις σας χαρακτηρίσθηκαν (εύστοχα) ως «άρνηση του Ευαγγελίου», διότι υπηρετούν την άρθρωση και την ικανοποίηση κοσμικών κοινωνικών αξιώσεων ισχύος, πέρα από το Ευαγγέλιο.

Επίκαιρα τα λόγια του Ι. Χρυσοστόμου:

«Εμοί δε δακρύειν επέρχεται, όταν ακούσω από της ημετέρας Εκκλησίας τινάς λέγοντας, μη ειρήσθαι ταύτα εν ταις θείαις Γραφαίς· και τούτο ου μόνον παρά λαϊκών, αλλά και παρά των δοκούντων είναι ποιμένων, και τόπους επεχόντων αποστόλων και προφητών, αλλ’ ου τρόπους».

Μετάφραση: «Μου έρχεται να κλάψω όταν ακούω μερικούς από την Εκκλησία μας να λένε, ότι δεν τα λένε αυτά οι θείες