Μασονισμός, ο πνευματικός πατέρας και συνοδοιπόρος του Οικουμενισμού

Ἅγιος Νικόλαος Ἀχρίδος:

 

Ἡ Μασονία εἶναι 
ὁ μέγιστος ἐχθρὸς τῆς Ὀρθοδοξίας, 
ἐσωτερικὸς καὶ ἐξωτερικὸς

 

Πηγή: ΑΚΤΙΝΕΣ

Ὁ Ἅγιος Νικόλαος (Βελιμίροβιτς), Ἐπίσκοπος Ἀχρίδος (1881-1956) ἀνήκει στὶς ἐπιφανέστερες καὶ μὲ οἰκουμενικὸ κῦρος θεολογικὲς μορφὲς τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Σερβίας τοῦ τελευταίου αἰῶνος, μαζὶ καὶ μὲ τὸν πνευματικό του υἱό, τὸν γνωστὸ Γέροντα καὶ Θεολόγο Ἅγιο Ἰουστῖνο Πόποβιτς, τῆς Μονῆς τοῦ Τσέλιε, Καθηγητὴ (1935-1945) τῆς Δογματικῆς στὴ Θεολογικὴ Σχολὴ Βελιγραδίου. Ὁ Νικόλαος Βελιμίροβιτς, διδάκτωρ τῆς Θεολογίας στὸ Πανεπιστήμιο τῆς Βέρνης (1908) καὶ τῆς Φιλοσοφίας στὸ Πανεπιστήμο τῆς Γενεύης (1909), ἀκολούθησε μετέπειτα τὴν ὁδὸ τῆς ἀφιερώσεως στὸν Χριστὸ καὶ τὴν Ἐκκλησία Του. Ὑπηρέτησε τὴν Ἐκκλησία τῆς Σερβίας ὡς Ἐπίσκοπος Ζίτσας (1919, 1934-1941) καὶ Ἀχρίδος (1920-1934). Μετὰ τὴν ἐπικράτηση τῶν Γερμανῶν στὴ Γιουγκοσλαβία (1941) ὑπέστη διώξεις καὶ κατέληξε στὸ στρατόπεδο συγκεντρώσεως Νταχάου, ὅπου ὑπέστη κακουχίες καὶ βασανιστήρια. Μετὰ τὸ πέρας τοῦ Β΄ Π.Π. καὶ τὴν ἐπικράτηση τοῦ κομμουνισμοῦ στὴ Νοτιοσλαβία, κατέφυγε στὶς Η.Π.Α. ὅπου δίδαξε σὲ διάφορες Ὀρθόδοξες Χριστιανικὲς Πανεπιστημιακὲς Σχολὲς καὶ Σεμινάρια. Ἀνακηρύχθηκε Ἅγιος ἀπὸ τὴν Ἱερὰ Σύνοδο τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Σερβίας τὸ ἔτος 2003, ἑορταζόμενος στὶς 18 Μαρτίου (ἡμερομηνία κοιμήσεως).

Ὁ Ἅγιος Νικόλαος Ἀχρίδος χαρακτηρίζεται καὶ πράγματι ὑπῆρξε καὶ διατελεῖ παρὰ Θεῷ ὡς«Ποιμένας μὲ ἰδιαίτερη διακριτικότητα, λόγιος μὲ βαθιὰ καλλιέργεια, πνευματικὸς ἄνθρωπος μὲ μεγάλη ἀπήχηση καὶ διεθνῆ ἀκτινοβολία» [1].

Ἡ ἐν προκειμένῳ ἀποτίμηση καὶ προειδοποίηση τοῦ Ἁγίου Νικολάου Ἀχρίδος ἔναντι τοῦ ἐπικίνδυνου φαινομένου τῆς Μασονίας, προέρχεται ἀπὸ τὰ - ἐν πολλοῖς ἄγνωστα καὶ δυσεύρετα - Πρακτικὰ  τῆς Προκαταρκτικῆς Ἐπιτροπῆς τῶν Ἁγίων Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν τῆς συνελθούσης ἐν τῇ ἐν Ἁγίῳ Ὄρει Ἱερᾷ Μεγίστῃ Μονῇ τοῦ Βατοπεδίου, ἐπὶ Πατριαρχίας Φωτίου Β΄. Ἡ Ἐπιτροπὴ ἄρχισε τὶς ἐργασίες της τὴν Κυριακὴ τῆς Πεντηκοστῆς, 8 Ἰουνίου, τοῦ 1930 καὶ συγκρότησε συνολικὰ 15 συνεδρίες ὑπὸ τὴν προεδρία τοῦ Μητροπολίτου Ἡρακλείας Φιλαρέτου. Ἡ ἐν λόγῳ Διορθόδοξος Ἐπιτροπὴ συγκλήθηκε ἀπὸ τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο μὲ σκοπὸ νὰ καταρτίσει κατάλογο θεμάτων πρὸς συζήτηση στὴ μελλοντικὴ Προσύνοδο, ἡ ὁποία θὰ προετοίμαζε τὴ μέλλουσα Οἰκουμενικὴ Σύνοδο τῆς Ὀρθοδοξίας. Σημαντικὴ θέση στὴ σχεδιαζόμενη Προσύνοδο θὰ εἶχε τὸ ζήτημα τῆς ἡμερολογιακῆς μεταρρυθμίσεως καὶ τοῦ Πασχαλίου. Ἀφορμὴ τῆς συγκλήσεως στὸ Ἅγιον Ὄρος αὐτῆς τῆς Διορθοδόξου Προκαταρκτικῆς Ἐπιτροπῆς ἦταν ἡ ἔκρυθμη κατάσταση ποὺ εἶχε δημιουργηθεῖ στὴν Ἑλλάδα μὲ τὴν ἡμερολογιακὴ μεταρρύθμιση (1923), ἡ ὁποία κατέστησε φανερὴ τὴν ἐπικινδυνότητα βεβιασμένων καὶ μεμονωμένων ἀποφάσεων ἀπὸ τὶς Τοπικὲς Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες.

Κατὰ τὴν τελευταία, ΙΕ΄ Συνεδρία, στὶς 23 Ἰουνίου 1930, καθορίσθηκε καὶ ἐγκρίθηκε ὁ κατάλογος τῶν θεμάτων, 16 συνολικά, τὰ ὁποῖα θὰ ἔπρεπε νὰ ἀπασχολήσουν τὴν μελλοντικὴ Προσύνοδο (βλ. σελίδες 143-145 τῶν Πρακτικῶν). Ὡς ἕκτο θέμα καταχωρίσθηκε ἡ «Ἐξεύρεσις τρόπου συνεργασίας τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν πρὸς ἀπόκρουσιν τοῦ ἀθεϊσμοῦ καὶ τῶν διαφόρων πεπλανημένων Συστημάτων, οἷον: Μασωνισμοῦ, Θεοσοφισμοῦ, Πνευματισμοῦ κ.λ.π.» (σελ. 144 τῶν Πρακτικῶν).

Ἆραγε, ἐξακολουθεῖ σήμερα νὰ παραμένει τὸ θέμα τῆς Μασονίας – καὶ μάλιστα ὠς ἐσωτερικοῦ ἐχθροῦ - στὴ λίστα τῶν πρὸς συζήτηση θεμάτων ἀπὸ τὴ σχεδιαζόμενη Οἰκουμενικὴ Σύνοδο καὶ τὶς Διορθόδοξες Προπαρασκευαστικὲς Ἐπιτροπὲς τῶν ἐσχάτων δεκαετιῶν; Ἢ μήπως τὸ ζήτημα«ἐξαφανίσθηκε», ὅπως ἐξαφανίσθηκαν ἢ ἐπιλύθηκαν μὲ μεμονωμένες καὶ ὄχι γενικὰ ὀρθοδόξως ἀποδεκτὲς ἀποφάσεις ἕτερα φλέγοντα θέματα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησιολογίας, ὅπως ὁ τρόπος εἰσδοχῆς τῶν αἱρετικῶν καὶ σχισματικῶν στοὺς κόλπους τῆς Μιᾶς, Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας; 

Στὴ σχετικὴ μὲ τὴ Μασονία εἰσήγησή του ὁ Ἅγιος Νικόλαος ἐπισημαίνει τὰ ἑξῆς σημαντικὰ στοιχεῖα (ἐκ τῆς Συνεδρίας Γ΄· § Η΄Προτάσεις τῆς Σερβικῆς Ἀποστολῆς · Τρίτη, 10η  Ἰουνίου 1930):

(α) Τὸ ζήτημα τῆς Μασονίας εἶχε ὑποτιμηθεῖ ἀπὸ τὸ Πατριαρχεῖο Κωνσταντινουπόλεως ὡς πρὸς τὶς ἄλλες αἱρέσεις, ὅπως ἡ Οὐνία καὶ ὁ Χιλιασμός, ποὺ τέθηκαν γιὰ συζήτηση στὴν Προκαταρκτικὴ Σύνοδο (τότε ἀκόμη ἡ παπικὴ Οὐνία ἐθεωρεῖτο ὀρθῶς αἵρεση, μέχρι καὶ τὴν ὀλέθρια συμφωνία τοῦ Balamand τὸ 1993).

(β) Ὁ κίνδυνος ἀπὸ τὴ Μασονία εἶναι ὁ μεγαλύτερος ὅλων, διότι ὁ Ἐλευθεροτεκτονισμὸς εἶναι ἐχθρὸς καὶ ἐξωτερικὸς καὶ ἐσωτερικὸς τῆς Ἐκκλησίας.

(γ) Γιὰ τὸν ἴδιο λόγο ἡ Μασονία εἶναι ἐχθρὸς μεγαλύτερος καὶ ἀπὸ τὸν Μπολσεβικισμό (τὰ δὲ φοβερὰ αὐτὰ λόγια λέχθηκαν τὴ στιγμὴ ποὺ ὁ «κόκκινος τρόμος» στὴ Σοβιετικὴ Ἕνωση ἦταν στὸ ἀποκορύφωμά του, ἀλλὰ καὶ ἡ ἐκκλησιαστικὴ κατάσταση τῆς Ρωσίας πάνδεινη, λόγῳ τοῦ διχασμοῦ μεταξὺ ἀφ’ ἑνὸς τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας ὑπὸ τὸν Πατριάρχη Ἅγιο Τύχωνα, ἀφ’ ἑτέρου δὲ τῶν σχισματικῶν τῆς ἀριστεριστικῆς, λεγομένης «Ζώσης Ἐκκλησίας», θέμα ποὺ ἀπασχόλησε σὲ μεγάλη ἔκταση καὶ τὴν παροῦσα αὐτὴ Ἐπιτροπὴ τοῦ 1930).

(δ) Ἀρκετοὶ ἀπὸ τοὺς διανοουμένους εἶχαν ἤδη τὴν ἐποχὴ ἐκείνη ἐμπλακεῖ στὴ Μασονία.

(ε) Ὁ Ἐλευθεροτεκτονισμὸς (Μασονία) εἶναι νέος Ἀρειανισμὸς (διότι ἀπορρίπτει τὴν πλήρη θεότητα τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, δηλ. τοῦ Χριστοῦ, τὴν ὁμοουσιότητά καὶ ἰσότητά Του πρὸς τὸν Θεὸν Πατέρα).

(στ) Ἡ Μασονία ἐξισώνει τὸν Χριστὸ μὲ τὸν Μωϋσῆ, τὸν Βούδδα, τὸν Μωάμεθ, ἀρχηγοὺς «θρησκειῶν» καὶ ἑπομένως καταργεῖ τὸν Χριστό, τὸ Εὐαγγέλιο καὶ τὴν Πίστη τῆς Ἐκκλησίας, ποὺ τονίζει ὅτι ἡ Ὀρθοδοξία εἶναι ἡ μόνη ἀληθὴς θρησκεία (διότι ὁ Χριστὸς εἶναι ὁ Παντοκράτωρ Θεός).  

(ζ) Μπροστά μας βρίσκεται μέγας ἀγώνας ἐναντίον τῆς Μασονίας, τὸν ὁποῖον πρέπει νὰ ἀναλάβουμε χωρὶς φόβο, ἐν ὀνόματι τοῦ Θεοῦ (οἱ σημερινὲς ἐξελίξεις, ἐκκλησιαστικὲς καὶ ἐθνικο-πολιτικές, ἐπιβεβαιώνουν τὶς ἐκτιμήσεις αὐτὲς τοῦ Ἁγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς).
Ἰδοὺ ἡ τοποθέτηση τοῦ Ἁγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς ἐπὶ λέξει [2] :
«3). Τὸ ζήτημα τοῦ Ἐλευθέρου Τεκτονισμοῦ. Ἡ Μεγάλη Ἐκκλησία Κωνσταντινουπόλεως ἐσημείωσεν ἐν τῷ Καταλόγῳ αὐτῆς αἱρέσεις τινὰς ὀνομαστί, ὡς τὸν Οὐνιτισμόν, Χιλιασμὸν κ.τ.λ., ἀλλ’ ὁ Μασωνικὸς κίνδυνος ὑπερβαίνει πάντας, καὶ δυστυχῶς ἱκανοὶ τῶν διανοουμένων εἶνε συνδεδεμένοι μετ΄ αὐτοῦ. Οὗτος εἶνε ὁ νέος Ἀρειανισμὸς καὶ ἐνώπιον ἡμῶν πρόκειται μέγας ἀγών, ὃν ὀφείλομεν ἄνευ φόβου νὰ ἀναλάβωμεν ἐν ὀνόματι τοῦ Θεοῦ. Ὁ μεγαλύτερος κίνδυνος τοῦ Χριστιανισμοῦ ἐν τῷ κόσμῳ δὲν εἶνε ὁ Μπολσεβικισμὸς ἢ ἄλλο τι, ἀλλ’ ὁ Τεκτονισμός, διότι εἶνε ἐχθρὸς ἐξωτερικὸς καὶ ἐσωτερικός. Ἡμεῖς λέγομεν ὅτι ἡ Χριστιανικὴ Θρησκεία εἶνε ἡ Θρησκεία, ἡ μόνη Θρησκεία, καὶ ἡ Ὀρθοδοξία ἡ μόνη ἀληθής, αὐτοὶ δ’ ἀρνοῦνται τὸ Εὐαγγέλιον καὶ τὸν Χριστόν, θέτοντες αὐτὸν ἐν ἴσῃ γραμμῇ πρὸς τὸν Μωϋσῆν, τὸν Βούδδαν, τὸν Μωάμεθ».

Βλ. τὶς ἐπισυνημμένες φωτογραφίες τοῦ κειμένου.

Τὸ θέμα τῆς Μασονίας καὶ τῶν («ἀδελφικῶν» της, σημειώνουμε ἐμεῖς) συστημάτων τοῦ θεοσοφισμοῦ καὶ τοῦ πνευματισμοῦ, συζητήθηκαν ἐκτενέστερα σὲ ἄλλη συνεδρία, τὴν  ΙΑ΄, (σελ. 127-128 τῶν Πρακτικῶν), ὅπου κατὰ τὴν πληροφορία τῶν Πρακτικῶν καὶ χωρὶς περαιτέρω διευκρινίσεις, «διεξάγεται μακρὰ συζήτησις, καθ’ ἣν πολλαὶ ἀναπτύσσονται γνῶμαι περὶ τῆς φύσεως, τοῦ σκοποῦ τῶν ὡς ἄνω συστημάτων καὶ τῆς ἐπὶ τοῦ Λαοῦ ἐπιδράσεως αὐτῶν» (σελ. 128). Βεβαίως, καθὼς ἀνέφερε (σελ. 127) καὶ ὁ Μητροπολίτης Ἑρμουπόλεως Νικόλαος, 2ος ἀντιπρόσωπος τοῦ Πατριαρχείου Ἀλεξανδρείας, περὶ τῆς Θεοσοφίας ὑπῆρχε ἤδη καταδικαστικὴ συνοδικὴ ἀπόφαση, ἡ δὲ κατὰ τῆς Μασονίας ἀντιρρητικὴ γραμματεία ἦταν τότε πολὺ μεγάλη :«[…] ὁ Θεοσοφισμὸς ἔχει καταδικασθῇ παρὰ Ἱερᾶς Συνόδου, περὶ Μασωνισμοῦ δὲν γνωρίζει ἂν ὑπάρχῃ καταδικαστικὴ Συνοδικὴ ἀπόφασις, ἀλλ’ ἔχουσι τόσα κατ’ αὐτοῦ γραφῇ, ὥστε ἡ ἀτμόσφαιρα νὰ εἶναι κεκορεσμένη».

Παρὰ τὴν ἀπόφαση ποὺ ἐλήφθη ἀπὸ τὴν Προκαταρκτικὴ Ἐπιτροπὴ στὴν Ἱ.Μ.Μ. Βατοπεδίου τὸ 1930, δυστυχῶς ἐκ μέρους τοὐλάχιστον τῶν ἑλληνοφώνων Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν, μόνη ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος πῆρε ἀρκετὰ στὰ σοβαρὰ τὸ θέμα τοῦ Ἐλευθεροτεκτονισμοῦ - Μασονίας, ὥστε στηριζόμενη ὀνομαστικῶς στὶς ἀποφάσεις τῆς Προκαταρκτικῆς αὐτῆς Ἐπιτροπῆς τοῦ 1930 ἐν Ἁγίῳ Ὄρει, νὰ λάβει τὸ ἔτος 1933 τὴν πρώτη ἐπίσημη  - ἀπὸ τρεῖς συνολικά (1933, 1972, 1996) – καταδικαστικὴ τῆς Μασονίας ἀπόφασή της, στὴ Συνεδρία τῆς 7ης Ὀκτωβρίου 1933 καὶ νὰ ἐκδώσει εἰδικὴ Πράξη (Ἐκκλησία 48/1933, σελ. 37-39). Σύμφωνα μὲ αὐτὴν ἡ Μασονία εἶναι«διεθνὴς μυητικὸς ὀργανισμὸς» καὶ «μυσταγωγικὸ σύστημα, ὅπερ ὑπομιμνῄσκει τὰς παλαιὰς ἐθνικὰς μυστηριακὰς θρησκείας ἢ λατρείας, ἀπὸ τῶν ὁποίων κατάγεται καὶ τῶν ὁποίων συνέχειαν καὶ ἀναβίωσιν ἀποτελεῖ»· ἐπίσης, ἡ Σύνοδος κατηγορεῖ τὴ Μασονία γιὰ συγκρητισμό, πρᾶγμα ποὺ ἐπιβεβαιώνει τὴν καταγωγή της ἀπὸ τὰ ἀρχαῖα εἰδωλολατρικὰ μυστήρια, τὰ ὁποῖα δέχονταν στὶς μυήσεις τους κάθε λάτρη, ὁποιουδήποτε Θεοῦ· ἡ Μασονία «ἀνυψοῖ ἀνεπαισθήτως ἑαυτὴν εἰς εἶδός τι ὑπερθρησκείας, θεωροῦσα πάσας τὰς θρησκείας, μηδὲ τῆς Χριστιανικῆς τοιαύτης ἐξαιρουμένης, ὡς ὑποδεεστέρας αὐτῆς» [3].

Ἡ θεολογικὴ κινητικότητα ποὺ ἀναπτύχθηκε ὡς συνέπεια τῆς ἐν λόγῳ προβληματικῆς στὶς ἀρχὲς τῆς δεκαετίας τοῦ 1930 εἶχε προφανῶς ὑπῆρξε καὶ τὸ ἔναυσμα γιὰ τὴ συγγραφὴ ἀπὸ τὸν μακαριστὸ Καθηγητὴ Π.Ν. Τρεμπέλα τῶν ἔργων του Μασωνισμὸς καὶ Θεοσοφία, τὸ 1932, καὶ Πνευματισμὸς τὸ 1936 [4] . 

Παρὰ τὴν ἀβάσιμη ἀμφισβήτηση σήμερα στὴ Σερβία ἀπὸ μερικοὺς κύκλους τῆς ἀντι-μασονικῆς στάσεως τοῦ Ἁγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, ἡ παραπάνω κρυστάλλινη θέση του ἐπιβεβαιώνεται καὶ ἀπὸ ἄλλα γραπτά του, ὅπως τὴν Ἐπιστολὴ (115) Στὴν ἀδελφότητα τοῦ «Ἁγίου Ἰωάννου» γιὰ τὰ ἀποκαλυπτικὰ φαινόμενα τῆς ἐποχῆς μας, ἡ ὁποία γράφηκε σὲ κάποιο χρόνο μεταξὺ 1937-1941. Καὶ ἐκεῖ γράφει τὰ ἑξῆς [5] : 

«Διαβάσατε τὴν Ἀποκάλυψη τοῦ Ἰωάννη καὶ σᾶς κυρίευσε φόβος. Σᾶς φαίνεται ὅτι ἐκεῖνες οἱ φοβερὲς περιγραφὲς ἀναφέρονται ἀκριβῶς στὴν ἐποχή μας. Κάποιος σᾶς ἑρμήνευσε ὅτι ὅλοι ἐκεῖνοι οἱ φοβεροὶ δράκοι καὶ τὰ θηρία ἤδη ἦρθαν στὸν κόσμο: Καὶ ὁ κόκκινος δράκος (Ἀπ. 12, 3) ὡς «σοσιαλισμός», καὶ τὸ μαῦρο δεκατοκέρατο θηρίο (Ἀπ. 13, 1) ὡς «μασονισμὸς» καὶ τὸ δικέρατο θηρίο (Ἀπ. 13, 11) ὡς «αἵρεση». Καὶ ὅλα αὐτὰ τὰ τέρατα στὸν πόλεμο ἐναντίον τοῦ χριστιανισμοῦ! Ἀκριβῶς ἔτσι εἶναι, ἀδέλφια μου. Στὴν ἐποχή μας ἡ κόλαση ἔχει ξεσηκώσει ὅλες τὶς στρατιές της ἐναντίον τοῦ Χριστοῦ καὶ οἱ πραγματικοὶ χριστιανοὶ πρέπει χωρὶς φόβο νὰ κοιτοῦν μπροστά τους, μὲ δυνατὴ πίστη καὶ ἐμπιστοσύνη στὸν μοναδικὸ Ἀνίκητο». 

Ἀπὸ τὴν ἴδια περίοδο προέρχεται μεταξὺ πολλῶν ἄλλων ἐπιστολῶν τοῦ Ἁγίου, καὶ μία ἀκόμη παρεμφερὴς στὸ θέμα μας, ὅπου ὁ Ἅγιος Νικόλαος προειδοποιεῖ κάποιον Χριστιανὸ γιὰ τὴν δαιμονικὴ προέλευση ἑνὸς ὁράματος ποὺ εἶδε ὁ πιστὸς μὲ περιεχόμενο «διαθρησκειακῆς ἐναρμόνισης». Γράφει ὁ ἁγιόσοφος ποιμένας [6] :

«Εἴχατε ἕνα ἀσυνήθιστο ὅραμα στὴν Ἐκκλησία κατὰ τὴ διάρκεια τῆς προσευχῆς. Εἴδατε πὼς ὁ Χριστὸς βγῆκε ἀπὸ τὸ ἱερὸ καὶ στάθηκε. Ὕστερα βγῆκε κάποιος σὰν Ἑβραῖος ραβίνος, καὶ στάθηκε ἐξ ἀριστερῶν τοῦ Χριστοῦ. Τελικὰ βγῆκε πάλι κάποιος μὲ τὴ μαντήλα στὸ κεφάλι, καὶ στάθηκε ἐκ δεξιῶν τοῦ Χριστοῦ. Τότε καὶ οἱ δυό τους ἀπὸ τὶς πλευρὲς ἔδωσαν τὰ χέρια στὸν Χριστὸ καὶ ἔκαναν χειραψία μαζί Του. Τέτοιο ὅραμα εἴχατε. Ἐνῶ σὰν ἑρμηνεία τοῦ δῆθεν ἑρμηνευτῆ ἀνακοινώνετε τὸ ἑξῆς: ὁ Θεὸς θέλει νὰ συμφιλιωθοῦν ὅλες οἱ θρησκεῖες καὶ νὰ δημιουργηθεῖ μία πίστη στὸν κόσμο ! Ὁ καθένας ποὺ εἶναι μυημένος στὰ μυστήρια τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ μπορεῖ νὰ σᾶς πεῖ ὅτι καὶ τὸ ὅραμα εἶναι ψευδὲς καὶ ἡ ἑρμηνεία εἶναι ψευδής. Τὸ φάντασμα ποὺ εἴδατε μπροστά σας δὲν εἶναι ἀπὸ τὸν Θεό, ἀλλὰ ἀπὸ ἐκεῖνον ποὺ πάντα σηκώνει τὰ κέρατά του ἐναντίον τῆς πίστης τοῦ Χριστοῦ […] Ἀπὸ ποῦ τέτοιο ὅραμα, ρωτᾶτε. Ἀπὸ ἐκεῖνον ποὺ βάζει σὲ πειρασμούς. Ἐπιθεωρῆστε τὴ ζωή σας καὶ θὰ καταλάβετε. Στὶς μέρες μας πολὺ ἀκούγεται - ἀπὸ τοὺς ὀλιγόπιστους, βέβαια – περὶ τῆς συμφιλίωσης καὶ ἐξίσωσης ὅλων τῶν θρησκειῶν […] Μπερδέψατε τὶς ἔννοιες. Ἄλλο πράγμα εἶναι ἡ κοινωνικὴ καὶ πολιτικὴ εἰρήνη καὶ ἄλλο ἡ συμφιλίωση τῶν θρησκειῶν. Καὶ ἄλλο πράγμα εἶναι ἡ ἐξίσωση στὰ δικαιώματα καὶ τὶς ὑποχρεώσεις τῶν πολιτῶν καὶ ἄλλο ἡ ἰσοπέδωση τῶν θρησκειῶν. Στοὺς χριστιανοὺς ἔχει αὐστηρὰ διαταχθεῖ ἡ ἐλεημοσύνη πρὸς ὅλους τοὺς ἀνθρώπους, χωρὶς διαφορὰ στὴν πίστη, ἀλλὰ ταυτόχρονα καὶ ἡ αὐστηρὴ τήρηση τῆς ἀλήθειας τοῦ Χριστοῦ. Ὡς χριστιανὸς ἐσεῖς μπορεῖτε νὰ θυσιάσετε γιὰ τοὺς ἀλλοθρήσκους καὶ τὴν περιουσία καὶ τὴ ζωή σας, ἀλλὰ μὲ τίποτα τὴν ἀλήθεια τοῦ Χριστοῦ, ἀφοῦ ἐκεῖνο εἶναι, ἐνῶ αὐτὸ ὄχι, δική σας ἰδιοκτησία. Ἐδῶ βρίσκεται ὁ λίθος προσκόμματός σας, σὲ τούτη τὴ μὴ διαφοροποίηση. Ἀπὸ τούτη τὴν μὴ διαφοροποίηση ἦρθε καὶ ἡ σύγχυση στὴν ψυχή. Στὴ πραγματικότητα ἐσεῖς δὲν εἴδατε οὔτε τὸν Χριστὸ οὔτε τὸν Μωάμεθ, εἴδατε μόνο τὴ δική σας ψυχή. Ὁ Θεὸς ἂς σπεύσει σὲ βοήθειά σας».

  ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ – ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

[1] Σημείωμα γιὰ τὴν ἔκδοση ἐν ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ, Δρόμος δίχως Θεὸ δὲν ἀντέχεται…, Ἱεραποστολικὲς Ἐπιστολὲς Α΄, ἐκδόσεις «Ἐν πλῷ», Ἀθήνα 2010(4), σελ. 15.

[2] Πρακτικὰ τῆς Προκαταρκτικῆς Ἐπιτροπῆς τῶν Ἁγίων Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν τῆς συνελθούσης ἐν τῇ ἐν Ἁγίῳ Ὄρει Ἱερᾷ Μεγίστῃ Μονῇ τοῦ Βατοπεδίου (8-23 Ἰουνίου 1930),  τύποις «Φαζιλὲτ» Τάσσου-Βακαλοπούλου, ἐν Κωνσταντινουπόλει 1930, σελ. 73. Βλ. τὸ  σύγγραμμα στὴ Βιβλιοθήκη τοῦ Πανεπιστημίου Κρήτης

[3] ΑΡΧΙΜ. ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ ΤΣΙΑΚΚΑΣ, Ἐγκυκλοπαιδικὸ Λεξικὸ Θρησκειῶν καὶ Αἱρέσεων, Παραχριστιανικῶν-Παραθρησκευτικῶν Ὁμάδων καὶ Σύγχρονων Ἰδεολογικῶν Ρευμάτων, ἔκδ. Ἱ.Μ. Τροοδιτίσσης, 2002, σελ. 583. 

[4] ΕΜΜ. Ι. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗΣ, «Τρεμπέλας Παναγιώτης» ἐν ΘΗΕ 11 (1967), στ. 847

[5] ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ, Δρόμος δίχως Θεὸ δὲν ἀντέχεται…, Ἱεραπο-στολικὲς Ἐπιστολὲς Α΄, ἐκδόσεις «Ἐν πλῷ», Ἀθήνα 2010(4), σελ. 286. 

[6] Ἐπιστολὴ (127) Στὸν συνταξιοῦχο Π.Ν. γιὰ ἕνα ὅραμα ἐν ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ, Δρόμος δίχως Θεὸ δὲν ἀντέχεται…, Ἱεραποστολικὲς Ἐπιστολὲς Α΄, ἐκδόσεις «Ἐν πλῷ», Ἀθήνα 2010(4), σελ. 313ἑ.315.

Ιερά Μονή Παντοκράτορος Μελισσοχωρίου

 

 Ἀπὸ "Ἀμέθυστο"

Δεσποτοκρατικοι Επικοινωνιακοι Θεατρινισμοι

οι Δεσποτοκρατικοι Επικοινωνιακοι Θεατρινισμοι
δεν Μπορουν πλεον να μας Εξαπατησουν

Σεραφείμ, Σεραφείμ... ἐπὶ τέλους
μόνον «ἑνός ἐστιν χρεία»

  

γραφει ο Λαυρεντιος Ντετζιορτζιο, συγγραφεας-εκδοτης, προεδρος
της Φιλορθοδοξου Ενωσεως «Κοσμας Φλαμιατος»

Δύστηνο καὶ ἑωσφορικὸ τὸ ἄρτι ἐπιχειρούμενο στρατήγημα τοῦ Πειραιῶς Σεραφεὶμ Μεντζελοπούλου· στρατήγημα-βεγγαλικό, στρατήγημα-πομφόλυγα, στρατήγημα-θεατρικό, στρατήγημα-ἐπικοινωνιακό, στρατήγημα-ὕπουλο, ἐν τέλει στρατήγημα-ἀβανταδόρικο τοῦ Οἰκουμενισμοῦ!!!

Ζητᾶ ὁ Πειραιῶς Μεντζελόπουλος ἀπὸ τὸν Ἀθηνῶν Ἱερώνυμο Λιάπη καὶ τὴν Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος νὰ συγκληθεῖ Τοπικὴ Σύνοδος, προκειμένου αὐτὴ νὰ καταδικάσει τὸν Οἰκουμενισμό. Ἀλλὰ ποία Ἱεραρχία θὰ τὴν συγκαλέσει καὶ ποία Σύνοδος θὰ καταδικάσει τὸν Οἰκουμενισμό; Αὐτὴ γιὰ τὴν ὁποίαν ὁ ἴδιος, ποὺ αἰτεῖται τὴν σύγκλησή της καὶ τὸν σκοπό της, καταγγέλλει ὅτι:

«...ὁ Οἰκουμενισμός ἔχει αἰχμαλωτίσει μέ ἁλυσίδες καί δεσμά ὅλες σχεδόν τίς τοπικές Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες καί τίς Ἱεραρχίες τους, οἱ ὁποῖες λατινοφρονοῦν καί οἰκουμενίζουν μέ φωτεινές ἐξαιρέσεις τά Σεπτά Πατριαρχεῖα τῆς Γεωργίας καί τῆς Βουλγαρίας...»;

Κατὰ τὴν διατύπωση τῆς καταγγελίας του ὁ Πειραιῶς Σεραφεὶμ Μεντζελόπουλος καμμίαν ἀμφιβολία δὲν ἀφήνει ὅτι μεταξὺ τῶν αἰχμαλωτισθεισῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν καὶ Ἱεραρχιῶν περιλαμβάνεται καὶ ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος ―συμπεριλαμβανομένης βεβαίως καὶ τῆς κατὰ Πειραιὰν Ἐκκλησίας τῆς ὁποίας ὁ ἴδιος προΐσταται―, διότι ρητῶς καὶ περιωριστικῶς ἐκτὸς τῶν αἰχμαλωτισθεισῶν Ἐκκλησιῶν θέτει ―σωστὰ― μόνον τὸ Πατριαρχεῖο Γεωργίας καὶ τὸ Πατριαρχεῖο Βουλγαρίας. Καὶ μάλιστα προσθέτει:

«Ὁ Οἰκουμενισμός, δυστυχῶς, ἐπέτυχε ἐσχάτως τήν ἀθρόα μεταβολή τῆς μακραίωνης καί δισχιλιετοῦς ἁγιοπατερικῆς καί ἱεροκανονικῆς πορείας τόσο τῆς Μητρός ἡμῶν Ἐκκλησίας, τοῦ Σεπτοῦ Κέντρου τῆς Ὀρθοδοξίας, τῆς εὐσεβοῦς πηγῆς τοῦ Γένους, τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου  (ἀπό τό 1964) ὅσων [sic] καί ἄλλων Αὐτοκεφάλων Ἐκκλησιῶν σέ οἰκουμενιστική στάση ζωῆς. Ἀλλά, καί ἡ Κιβωτός τῆς Ὀρθοδοξίας, τό Περιβόλι τῆς Παναγίας, τό Ἅγιον Ὄρος δέν παρέμεινε ἀλώβητο καί ἀνεπηρέαστο.

»Ὁ Οἰκουμενισμός ἔχει διαβρώσει καί τίς Θεολογικές Σχολές, στίς ὁποίες δέν διδάσκεται πλέον ἡ Ὀρθοδοξοπατερική Θεολογία, ἀλλά ἑδραιώνεται ἀνοικτά, πλέον, μέ τόν πιό πανηγυρικό καί ἐπίσημο τρόπο ἡ οἰκουμενιστική θεολογία».

Ἄρα γνωρίζει πολὺ καλὰ ὁ Πειραιῶς Σεραφεὶμ Μεντζελόπουλος ὅτι, οὕτως ἐχόντων τῶν πραγμάτων, καμμία ἐκ τῶν αἰχμαλωτισθεισῶν Ἐκκλησιῶν δὲν ἔχει τὴν δυνατότητα νὰ συγκαλέσει Ὀρθόδοξη Τοπικὴ Σύνοδο, ποὺ θὰ καταδικάσει τὸν Οἰκουμενισμό, ἀλλὰ μόνον Ληστρικὴ Σύνοδο μπορεῖ νὰ συγκαλέσει, τοπικὴ ἢ «μεγίστη καὶ ὑπερτελῆ», ποὺ θὰ ἀναγνωρίσει τὸν Οἰκουμενισμὸ καὶ θὰ καταδικάσει τὴν Ἁγία Ὀρθοδοξία μας!!!

Ἄλλωστε ὁ Ὅσιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς, τὸν ὁποῖον ἐπικαλεῖται ὁ Πειραιῶς γιὰ νὰ βεβαιώσει ὅτι ὁ Οἰκουμενισμὸς εἶναι αἵρεση κατεγνωσμένη, ρητῶς καὶ κατηγορηματικῶς ἠρνεῖτο ―ἤδη ἀπὸ τοῦ 1971― τὴν σύγκληση Συνόδου. Διότι διαπίστωνε καὶ κατήγγειλλε ὁ ἅγιος Πατὴρ ὅτι μία Σύνοδος, ποὺ ὑπὸ τὶς τότε παροῦσες συνθῆκες ―δηλαδὴ τὶς συνθῆκες τοῦ μόλις διακρινόμενου, τότε, ἀπὸ τοὺς πολλοὺς Οἰκουμενισμοῦ― θὰ συγκαλοῦσαν οἱ οἰκουμενιστές, ἀκριβῶς θὰ υἱοθετοῦσε τὸν Οἰκουμενισμό!!! Τί θὰ ἔλεγε σήμερα ὁ ἱερὸς Πατήρ, ποὺ τὰ πάντα εἶναι «γυμνὰ καὶ τραχηλισμένα» μπροστὰ στὰ ἔκπληκτα μάτια μας, τὰ ὁποῖα βλέπουν τὴν μία πτώση τῶν «ἀστέρων» (=Ἐπισκόπων) νὰ διαδέχεται

Βίωση Αναστάσεως

 

   Ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς

 

Πηγή: "Τρελογιάννης"

Στον πόνο και την απομόνωση

 Παραθέτουμε κάποια ἀποσπάσματα ἀπὸ τὸ προσωπικό του Ἡμερολόγιο.

19-07-1974. Τό πρῶτο βράδυ στήν ἐξορία μου. Εἶμαι ἀφάνταστα εἰρηνικός σήμερα. Σάν νά ἄνοιξε μιά καινούργια σελίδα στή ζωή μου. Τό βράδυ ἔμαθα πώς κυκλοφόρησε τό φύλλο τῆς Ἐφημερίδος τῆς Κυβερνήσεως μέ τά διατάγματα καί πώς ὁ Δωρόθεος βιάστηκε νά τό στείλη στήν Κηφισιά. Δέν ἔχω πιά κανένα ἐνδιαφέρον γι αὐτή τήν ἱστορία.

20-07-1974. Ἐλειτούργησα τό πρωί στό παρεκκλήσιο (*τοῦ ἁγίου Σάββα.) Γεύθηκα τήν ἠρεμία. Αἰσθάνομαι ὅτι εἶναι ἕνα ἰδιαίτερο δῶρο τοῦ Θεοῦ κατά τήν παροῦσα στιγμή. Μετά τή Θ. Λειτουργία ἔφθασαν οἱ συγκλονιστικές εἰδήσεις.

Άγιο Όρος, "χρυσό Ιωβηλαίο" τύπου "Λέσχη Μπίλντερμπεργκ";

Θα επιτρέψουν οι Αγιορείτες να γίνει το "χρυσό Ιωβηλαίο" της Αθωνικής Πολιτείας σύναξη τύπου "Λέσχης Μπίλντερμπεργκ" ;;;

  

Πηγή: "Τρελογιάννης"

Η  τρικομματικής  υφής και νεοταξικής προέλευσης  κυβέρνηση με  άκρα μυστικότητα  προσπαθεί  να  μετατρέψει  τις εορταστικές εκδηλώσεις για την συμπλήρωση των 100 χρόνων από την ενσωμάτωση του Αγίου Όρους στην Ελληνική Πολιτεία, που θα πραγματοποιηθούν στις 6 Οκτωβρίου, σε  σύναξη  των  "ισχυρών"  της γής.

Διέρρευσε λοιπόν  στο διαδίκτυο  η είδηση , ότι  το ΥΠΕΞ  έχει καλέσει   σε αυτές  τις  εορταστικές  ΟΡΘΟΔΟΞΕΣ εκδηλώσεις  τον Ομπάμα, τον Πούτιν, τον Μπαρόζο , τον Ερντογάν  και  φαντάζομαι  όλους όσους  τους υπέδειξε  η  ειδική  σε  τέτοιας  "ποιότητας"  συνάξεις "Λέσχη Μπίλντερμπεργκ".

Αν  η είδηση  είναι αληθής

Εμπεδώνει υπούλως κακόδοξες θέσεις ο μητροπ. Πειραιώς

Μεῖζον θέμα δημιουργεῖ ὁ Μητροπολίτης Πειραιῶς μὲ τὸ «ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΕΝ» του, μιὰ νέα ἐπικοινωνιακὴ πομφόλυγα. Ζητεῖ τὴν καταδίκη μιᾶς ἀόρατης αἵρεσης, τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, τῆς ὁποίας φοβᾶται καὶ τρέμει νὰ κατονομάσει τοὺς ἡγέτες, παρὰ τὶς συνεχεῖς παρακλήσεις καὶ προκλήσεις ποὺ τοῦ ἔγιναν.  Ζητεῖ τὴν καταδίκη τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ἀπὸ τοὺς ...ἴδιους τοὺς Οἰκουμενιστές, ἐνῶ γνωρίζει ὅτι ὁ Ἀρχιεπίσκοπος καὶ ἡ Σύνοδος, ὅταν ἐτέθη τὸ θέμα μὲ τὴν «Ὁμολογία Πίστεως κατὰ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ» λίγο ἔλλειψε νὰ καταδικάσουν ΟΧΙ τὸν Οἰκουμενισμό, ἀλλὰ τοὺς ἀντιδρῶντες κατὰ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ! Ἐνῶ γνωρίζει ὅτι δὲν θὰ τολμήσουν οἱ «ἀδιάφοροι» καὶ «ἀσυγκίνητοι» Ἱεράρχες –κατὰ τὴν ἐκτίμηση τῶν ἀνθρώπων του (ἐδῶ)– νὰ καταδικάσουν τοὺς περὶ τὸ Φανάρι «προβατόσχημους λύκους».

 Διὰ τῆς διατυπώσεως τοῦ «Ἀνακοινωθέντος» καταπατεῖ καὶ ἀπορρίπτει τὴν δισχιλιόχρονη Ἱερὴ Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας καὶ ἀποδεικνύει ὅτι ἐμμένει στὴν κακόδοξη θέση του ὅτι ἡ Διακοπὴ Μνημοσύνου καὶ ἡ Ἀποτείχιση ἀπαγορεύεται πρὶν τὴν ἀπόφαση τῆς Συνόδου, ἐναντιούμενος πεισμόνως στὴν Ἁγία Γραφή, τὴν ἐκκλησιαστικὴ Παράδοση καὶ σὲ Ἱεροὺς Κανόνες τῆς (Ὀρθόδοξης) Ἐκκλησίας.

Συνεχίζει νὰ ὑβρίζει μὲ τὸ «Ἀνακοινωθέν» του καὶ νὰ λοιδωρεῖ ὡς σχισματικοὺς καὶ αἱρετικοὺς ἐκείνους, ποὺ ἡ Ἱερὰ Παράδοση (καὶ ὁ ΙΕ΄ Κανὼν τῆς Πρωτοδευτέρας Συνόδου ποὺ τὴν ἐκφράζει) διδάσκει νὰ τιμῶνται, γιατὶ μὲ τὴν ἀποτείχισή τους ἀγωνίζονται νὰ ἀποτρέψουν τὴν ἐπικράτηση τῆς αἱρέσεως μὲ Ὀρθόδοξο τρόπο καὶ ὄχι μὲ Ἀνακοινωθέντα καὶ χαρτοπόλεμο.

Ἔτσι, ἀγωνιῶν ἀγωνίζεται νὰ περάσει τὴν θέση τῶν Οἰκουμενιστῶν ὅτι: μόνο

Επιστολή Μητρ.Πειραιώς Σεραφείμ προς Αρχιεπίσκοπο και Ιεραρχία, για Παναίρεση του Οικουμενισμού

 

Ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Πειραιῶς κ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ ἀπέστειλε πρός τόν Μακαριώτατο Ἀρχιεπίσκοπο Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος κ.κ. Ἱερώνυμο καί τά μέλη τῆς Σεπτῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος τήν ἀκόλουθη ἐπιστολή.

 

Εἰς τάς ἕδρας Αὐτῶν Μακαριώτατε Ἅγιε Πρόεδρε, Σεβασμιώτατοι Συνοδικοί Πατέρες,

 

Χριστός Ἀνέστη! Ἀληθῶς Άνέστη!

Ὅταν ἐμφανίζεται νέα αἵρεσις, πού δημιουργεῖ σύγχυσιν στά τῆς πίστεως, οἱ ποιμένες κάθε ἐποχῆς, ἐπιβεβαιοῦντες ὅσα κατά τήν χειροτονία τους ὑποσχέθηκαν, προβαίνουν στήν ἀντιμετώπισιν αὐτῆς τῆς αἱρέσεως, διά νά περιχαρακώσουν καί ὁριοθετήσουν τήν Ὀρθόδοξο πίστι, ὥστε νά διακρίνεται ἀπό τήν πλάνη τῶν αἱρετικῶν καί μέ τόν τρόπο αὐτό νά προφυλάξουν τούς πιστούς ἀπό τήν λύμη τῆς κακοδοξίας. Στίς ἡμέρες μας, Μακαριώτατε Ἅγιε Πρόεδρε καί Σεβασμιώτατοι ἅγιοι Ἀδελφοί, ἐμφανίσθηκε ὡς ἕνα ἀπό τά σημεῖα τῶν ἐσχάτων καιρῶν και ὡς «λύκος βαρύς μή φειδόμενος τοῦ ποιμνίου» [1]  ἡ παναίρεση τοῦ συγκρητιστικοῦ διαχριστιανικοῦ καί διαθρησκειακοῦ Οἰκουμενισμοῦ.

Η Δεσποτοκρατία επιτίθεται

 Ἀναδημοσίευση ἀπὸ τὸ Περιοδικὸ «ΚΟΣΜΑΣ ΦΛΑΜΙΑΤΟΣ»

Τεῦχος 15-16 (2013) 212-219

Δεσποτοκρατία, ἡ ξένη καὶ ἐπίβουλος

Ἡ μετωπικὴ καὶ συνδυασμένη ἐπίθεση τῶν καθεστωτικῶν καὶ θεσμικῶν «ἀντὶ-οἰκουμενιστῶν» κατὰ τῆς Ἀποτειχίσεως καὶ τῶν ἀποτειχιζομένων, ἀπὸ τοὺς αἱρετικοὺς καὶ αἱρετίζοντες ἐπισκόπους τους, ἔχει ὅλα τὰ χαρακτηριστικὰ τῆς δεσποτοκρατικῆς κληρικαλιστικῆς ἰδεολογίας, ἡ ὁποία ἀπορρίπτει ὁ,τιδήποτε ἀμφισβητεῖ τὴν ἐξουσιοκρατικὴ αὐθεντία τοῦ ἐπισκόπου-δεσπότη:

(α) ἀνεξαρτήτως ἐὰν αὐτὸ συνάδει ἢ ὄχι μὲ τὴν διαχρονικὴ Διδασκαλία καὶ Πρακτικὴ ποὺ μᾶς παρέδωσαν οἱ ἅγιοι καὶ θεοφόροι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας, καὶ

(β) ἀνεξαρτήτως ἐὰν ὁ ἐπίσκοπος-δεσπότης εὑρίσκεται ἢ ὄχι ἐκτὸς καὶ ἐναντίον αὐτῆς τῆς παραδόσεως.

Διότι καὶ στὸν ἀντὶ-οἰκουμενιστικὸ χῶρο ἀναπαράγεται καὶ ἀναπτύσσεται πλησίστιο καὶ θριαμβικῶς τὸ ἐξουσιολατρικὸ καὶ ἐξουσιοκρατικό, ἀνελεύθερο καὶ ὁλοκληρωτικό, αὐταρχικὸ καὶ αὐθαίρετο καθεστὼς τῆς δεσποτοκρατίας (καὶ συνάμα τῆς «γεροντοκρατίας» καὶ τῆς «πνευματικοκρατίας», ποὺ τυφλὰ τὸ ὑπηρετοῦν καὶ ἀσφυκτικὰ  ἐλέγχονται ἀπὸ αὐτό). Δηλαδὴ καὶ στὸν ἀντὶ-οἰκουμενιστικὸ χῶρο ἀναπαράγονται καὶ ἀναπτύσσονται οἱ ἑωσφορικὲς προϋποθέσεις τῆς αἱρέσεως καὶ δὴ τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ!!!

Αὐτὸ τὸ καθεστὼς τῆς δεσποτοκρατίας διὰ τῆς στανικῆς, ψυχαναγκαστικῆς καὶ ἀπροϋπόθετης, τυφλῆς καὶ διεστραμμένης, ἀπόλυτης καὶ ἀλλοτριωτικῆς ὑπακοῆς στὸν ἐπίσκοπο, στὸν γέροντα, στὸν πνευματικὸ ―ἀνεξαρτήτως ἐὰν αὐτοὶ εὑρίσκονται καὶ εἰς τύπον Χριστοῦ, δηλαδὴ ἐὰν ὀρθοτομοῦν τὸν λόγο τῆς Ἀληθείας Του― ἀσκεῖ τὸν ἀπόλυτο ὁλοκληρωτισμό: τὸν πνευματικὸ καὶ ψυχικὸ καὶ ἠθικὸ καταναγκασμό. Ἀποτέλεσμα αὐτοῦ εἶναι ἡ μετάλλαξη τοῦ πιστοῦ-μέλους τῆς Ἐκκλησίας σὲ ὑπάκουο κι εὔκαμπτο «χριστιανούλη», ἀνδρείκελο κατάλληλο νὰ ἐνσωματωθεῖ ψυχῇ τε καὶ σώματι στὴν «αὐλὴ» τοῦ ἐξουσιοκράτη δεσπότη καὶ στὸν «θίασο» τοῦ καθεστωτικοῦ γέροντα-πνευματικοῦ· ὄχι ὅμως νὰ οἰκοδομηθεῖ εἰς ὁμολογητὴ-ἀπόστολο τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως καὶ μαχητὴ-ἀγωνιστὴ τοῦ Χριστοῦ!...

Δηλαδὴ αὐτὸ τὸ δεσποτοκρατικὸ καθεστὼς ὁλοκληρώνει τὴν ἑωσφορικὴ εἰσβολὴ τοῦ Ἀντιχρίστου ἐντὸς τῆς στρατευομένης Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, ἀκυρώνοντας τὴν ἐλευθερία τοῦ προσώπου καὶ τὸ αὐτεξούσιο τοῦ ἀνθρώπου· καὶ ἔτσι, χωρὶς ἐλευθερία καὶ αὐτεξούσιο, καθιστᾶ ἀνενεργὴ τὴν εἰκόνα τοῦ Θεοῦ, ποὺ ὁ Δημιουργὸς καὶ Πλάστης μας ἀποτύπωσε στὰ πρόσωπά μας· μᾶς ἐμποδίζει στὸν πνευματικὸ ἀγῶνα γιὰ νὰ κερδίσουμε τὸ «καθ’ ὁμοίωσιν», μᾶς ἀφαιρεῖ τὴν δυνατότητα νὰ γίνουμε κατὰ χάριν θεοί. Συχνάκις δὲ ἐπιβάλλει καὶ καλλιεργεῖ ὄχι μόνον τὴν πνευματικὴ-ψυχικὴ-ἠθικὴ ἀλλὰ καὶ τὴν ὑλικὴ ἐξάρτηση τοῦ πιστοῦ-μέλους τῆς Ἐκκλησίας ἀπὸ αὐτούς.

Δηλαδὴ ἡ δεσποτοκρατία μετέρχεται ἀκριβῶς ὅλες τὶς πρακτικὲς καὶ τὰ μέσα καὶ τοὺς σκοποὺς τῶν ―ἀκόμη καὶ― ὑπὸ τῶν κοσμικῶν δικαστηρίων καταδικασθέντων ψυχαναγκαστικῶν καὶ ἀλλοτριωτικῶν τῆς συνειδήσεως τοῦ ἀνθρώπου σεκτῶν (ὅρα Σαϊεντολογία κ.λπ.) τόσο στὴν Ἑλλάδα ὅσο καὶ σὲ πολλὲς ἄλλες χῶρες!!! Τὰ περιστατικὰ ποὺ στοιχειοθετοῦν αὐτὸ τὸ γεγονὸς ―γνωστὰ εἰς τοὺς παροικοῦντας τὴν Ἱερουσαλήμ, ἀλλὰ εὐρυτέρως ἄγνωστα― εἶναι ἀπειράριθμα καὶ τερατώδη!!!

Δεσποτοκρατία, ἡ ἀενάως αἱρετίζουσα

Ἔτσι γίνεται κατανοητὸ γιατί στὴν ἰδεολογία καὶ στὶς δομὲς καὶ στὶς πρακτικὲς τοῦ καθεστῶτος τῆς δεσποτοκρατίας ὑποθάλπεται καὶ καλλιεργεῖται πᾶσα κακοδοξία καὶ πᾶσα αἵρεση καὶ πᾶν σκάνδαλο. Ἐνῶ αὐτὸ τὸ καθεστὼς εὑρίσκεται ἐκτὸς τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως, ἔχει ἐπιβληθεῖ ἐντὸς τῆς στρατευομένης Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ καὶ ἀσχημονεῖ πνευματικὰ καὶ ἠθικὰ καὶ διοικητικὰ κατὰ τοῦ πιστοῦ λαοῦ τοῦ ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ, κληρικῶν τε καὶ λαϊκῶν· μετερχόμενο τὴν ὕβρι κατὰ τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, καθὼς ἑρμαφροδίτως καὶ ἀδιαφανῶς καὶ ἑώλως αὐτοαναπαράγεται ἀενάως αἱρετίζον, τελὸν ὑπὸ τὸν κεκαλυμμένο ―καὶ ἐνίοτε ἀποκεκαλυμμένο― ἔλεγχο τῆς Μασωνίας: τὴν μάνα καὶ μάνατζερ καὶ διαφημιστὴ τοῦ διαχριστιανικοῦ Οἰκουμενισμοῦ καὶ τοῦ διαθρησκειακοῦ Συγκρητισμοῦ, ποὺ ἀπεργάζεται τὴν Πανθρησκεία τοῦ Ἀντιχρίστου τῆς ἑωσφορικῆς Νέας Ἐποχῆς.

Αὐτὸ τὸ καθεστὼς τῆς δεσποτοκρατίας ―κατὰ σύστημα καὶ κατ’ ἐπάγγελμα― διαστρέφει τὸ πνεῦμα καὶ τὴν οὐσία τοῦ συνοδικοῦ συστήματος, ἐνῶ καταργεῖ τὴν ἁγιότητα στοὺς κόλπους του, ἐφ’ ὅσον ἤδη ἔχει ἀποπέμψει καὶ τὸν Παράκλητο καὶ τὸν Χριστὸ ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία Του!!! Διατηρεῖ ὅμως, ἐν τοῖς πράγμασι, εἰς τὸ ἀκέραιον τὸ παπικὸ «πρωτεῖο» καὶ τὸ παπικὸ «ἀλάθητο» ―ἐπὶ τὸ «δημοκρατικώτερον», εἶναι ἀλήθεια: ὁ Πάπας εἶναι ἕνας, οἱ δεσποτάδες εἶναι πολὺ περισσότεροι· ἀλλὰ στὴν ἐπαρχία «του» ὁ καθεὶς εἶναι ὁ μόνος Πάπας, «πρῶτος» καὶ «ἀλάθητος», ὥστε ―στὸν βαθμὸ ποὺ τοῦ «βγαίνει» ― νὰ καταργεῖ καὶ νὰ εἰσάγει νέες ἀρετὲς καὶ ἁμαρτίες, ὅπως ὁ Πάπας-πρότυπό του, ὁ καῖσαρ τοῦ Βατικανοῦ καὶ ἄρχων τῆς Οἰκουμένης!!! Ἀκριβῶς ὅπως ἕκαστος δεσπότης θεωρεῖ τὸν ἑαυτό του μέσα στὴν ἑωσφορικῶς νοσηρὴ φαντασίωσή του!!!  Ἡ μόνη διαφορὰ μεταξὺ τοῦ Πάπα τῆς ἀλλοτρίου Δύσεως καὶ τοῦ Δεσπότη τῆς καθ’ ἡμᾶς Ἀνατολῆς ἔγκειται εἰς τὸ ὅτι: οἱ παπιστὲς εἶχαν τὸ θράσος τῆς ἀλαζονείας νὰ θεσμοθετήσουν ἐπισήμως, μαζὶ μὲ ὅλες τὶς ἄλλες αἱρέσεις τους, τὸ «πρωτεῖο» καὶ τὸ «ἀλάθητο»· ἐνῶ οἱ δεσποτάδες ἔχουν τὴν ἱταμότητα τῆς ὑποκρισίας νὰ καταγγέλλουν ―ἐὰν καὶ ὅταν καταγγέλλουν― τάχα τὶς αἱρέσεις, ἀλλὰ στὴν πράξη νὰ ἐφαρμόζουν αὐθαιρέτως εἰς τὸ ἀκέραιον καὶ τὸ «πρωτεῖο» καὶ τὸ «ἀλάθητο»!!!

Δεσποτοκρατία, ἡ προπατορικῶς ἁμαρτάνουσα

Ἡ δεσποτοκρατία ἔχει ὑποκύψει καὶ εἰς τοὺς τρεῖς πειρασμοὺς ποὺ ὁ Σατανᾶς ἀπηύθυνε πρὸς τὸν Κύριο: ἐξουσία, δόξα, πλοῦτο. Δηλαδὴ ἡ δεσποτοκρατία συνειδητὰ ἔχει ἐπιλέξει καὶ ἔχει υἱοθετήσει καὶ διακονεῖ συστηματικῶς καὶ ἀδιαλείπτως τὸ προπατορικὸ ἁμάρτημα: τὸν σφετερισμὸ τῆς ἐξουσίας τοῦ Θεοῦ· εἰς τὸ ὁποῖον ἀπὸ ἀλαζονεία ὑπέκυψε ὁ Ἑωσφόρος, ἐκπίπτων τῆς εὐνοίας Του καὶ τοῦ ὑψηλοῦ ἀξιώματος ποὺ Ἐκεῖνος τοῦ εἶχε ἀπονείμει· ἀλλὰ καὶ ὁ Ἄνθρωπος, παρασυρόμενος ἀπὸ τὸν Διάβολο, ὑπέκυψε εἰς αὐτὸ ἀπὸ ἀνωριμότητα, καὶ γι’ αὐτὸ ―ἐκ τῆς ἀπροσμετρήτου ἀγάπης Του― φιλανθρώπως ἐκδιώχθηκε ἀπὸ τὸν Θεὸ ἐκ τοῦ παραδείσου, προκειμένου νὰ διαφυλαχθεῖ ἀπὸ ἀκόμη χειρότερο ἁμάρτημα καὶ ν’ ἀποφύγει τὴν ὁριστικὴ ἀπώλειά του, ἀλλὰ καὶ γιὰ νὰ ἔχει τὴν δυνατότητα ―μέσω τῆς μετανοίας του― νὰ ἐπιστρέψει εἰς τὴν ἐπουράνιον Βασιλεία τοῦ Θεοῦ.

Σωτηρία ποὺ μὲ τὸ αἷμα Του ἐξαγόρασε ὁ ἐπὶ τούτου σαρκωθεὶς Υἱὸς καὶ Λόγος τοῦ Θεοῦ μὲ τὸ πάθος Του, μὲ τὴν Σταύρωσή Του, μὲ τὴν Ἀνάστασή Του. Ἀλλὰ ἡ δεσποτοκρατία, ἀντὶ τοῦ νόστου εἰς τὴν ἐπουράνιον Βασιλεία τοῦ Θεοῦ, ἔτεινε ὦτα εὐήκοα εἰς τὸν Σατανᾶ καὶ ἀποδέχθηκε τοὺς τρεῖς πειρασμούς του: τὴν ἐξουσία, τὴν δόξα, τὸν πλοῦτο!... Δηλαδὴ πρόδωσε τὸν Χριστὸ καὶ προσκύνησε τὸν Ἀντίχριστο!!!

Γι’ αὐτὸ ἡ δεσποτοκρατία, ὡς ἐξουσιοκρατικὸ καθεστώς, δὲν μπορεῖ νὰ ἀνεχθεῖ τὴν Ἀποτείχιση καὶ τοὺς ἀποτειχιζομένους ἀπὸ αὐτήν, οἱ ὁποῖοι ἀμφισβητοῦν καὶ ἀπορρίπτουν τὴν ἑωσφορικὴ καὶ ἀντὶ-Χριστη ἐξουσία της, ποὺ γεννᾶ καὶ ἐπιβάλλει τὴν αἵρεση ―ἐν προκειμένῳ τὴν μασωνοκίνητη παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ― ἐντὸς τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ· διότι μὲ τὴν Ἀποτείχιση καταργεῖται ἡ αἱρετικὴ αὐθεντία τῆς δεσποτοκρατίας καὶ ὡς ἐκ τούτου καταργεῖται τόσο ἡ πνευματικὴ κυριαρχία της ὅσο καὶ ἡ ἐκκοσμικευμένη-διοικητικὴ ἐξουσία της μὲ τὰ ἑωσφορικὰ προνόμιά της ―καὶ εἶναι αὐτὸ ποὺ περισσότερο «πονάει» τὰ μέλη της!...

Κυρίως ὅμως ἐξουδετερώνεται τὸ ἑωσφορικὸ ἔργο, ποὺ ἐργολαβικῶς ἔχει ἀναθέσει ἡ Μασωνία στὴν δεσποτοκρατία καὶ δουλικῶς-ἰδιοτελῶς ἔχει ἀναλάβει ἡ ἴδια, ἔναντι τῆς ἀναδείξεως τῶν μελῶν τῆς δεσποτοκρατίας εἰς τὸ ἐπισκοπικὸ ἀξίωμα ἢ ἔνεκα τοῦ ἐλέγχου αὐτῶν ἀμέσως ἢ ἐμμέσως ἀπὸ τὴν Μασωνία λόγῳ ἠθικῶν καὶ οἰκονομικῶν σκανδάλων!!! Ἄλλωστε εἶναι διαχρονικῶς διαπιστωμένο: τὰ ἠθικὰ σκάνδαλα νομοτελειακῶς καταλήγουν σὲ αἱρέσεις, ἐνῶ οἱ αἱρέσεις ἀναποδράστως ὁδηγοῦν σὲ ἠθικὰ σκάνδαλα· διότι ἡ διαστροφὴ εἶναι τὸ ἐργόχειρο τοῦ Διαβόλου καὶ σὲ κάθε περίπτωση, χωρὶς τὸν Χριστὸ καὶ τὴν θωράκιση τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεώς μας εἰς Αὐτόν, ὁ εὐάλωτος ἄνθρωπος θὰ καταλήξει στὰ ἑωσφορικὰ δίκτυά του!...

Ἰδιαιτέρως πρέπει νὰ σημειωθεῖ, ὅτι ἡ δεσποτοκρατία χωρὶς ποίμνιο εἶναι ἄχρηστη καὶ κακὴ ἐπένδυση γιὰ τὴν Μασωνία. Στρατηγικὸς σκοπὸς τῆς ὁποίας εἶναι νὰ παρασύρει τὸν πιστὸ λαὸ τοῦ Θεοῦ καὶ νὰ προσκυνήσει τὸν Ἀντίχριστο· ἀλλὰ ἐπειδὴ δὲν μπορεῖ νὰ τὸν  ἀποσπάσει βιαίως ἀπὸ τὴν Ὀρθόδοξη Πίστη τῶν ἁγίων καὶ θεοφόρων Πατέρων του, καταφεύγει στὸ στρατήγημα τῆς ἐκ τῶν ἔσω διαστροφῆς καὶ ἀλλοιώσεως τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως μὲ τὶς αἱρέσεις καὶ δὴ διὰ τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ· καὶ τὴν πραγματοποίηση αὐτοῦ τοῦ σατανικοῦ σχεδίου ἔχουν ἀναλάβει διαπλεκόμενα μὲ τὴν Μασωνία ἰθύνοντα μέλη, ἰδεολογικοὶ θιασῶτες καὶ ἰδιοτελεῖς παρατρεχάμενοι τῆς δεσποτοκρατίας, αὐτὸ τοῦτο τὸ δεσποτοκρατικὸ καθεστώς!...

Γι’ αὐτὸ μόνον ἡ Ἀποτείχιση ἀπὸ τοὺς αἱρετικοὺς καὶ αἱρετίζοντες ἐπισκόπους ―ποὺ θὰ ἀφήσει χωρὶς ποίμνιο τοὺς ἐντὸς τῆς Ἐκκλησίας προβατόσχημους λύκους καὶ ὑποχείρια τῆς ἀντὶ-Χρίστου Νέας Ἐποχῆς― εἶναι ἡ μόνη εὐαγγελικῶς καὶ ἁγιοΠατερικῶς σωστὴ καὶ ἐνδεδειγμένη στάση τοῦ συνειδητοῦ ὀρθοδόξου πιστοῦ-μέλους τῆς στρατευομένης Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ ἔναντι τῶν αἱρετικῶν καὶ αἱρετιζόντων δεσποτάδων· τόσο γιὰ νὰ διαφυλαχθεῖ αὐθεντικὴ καὶ ἀνόθευτη ἡ Ὀρθόδοξη Πίστη μας καὶ νὰ διασφαλισθεῖ ἡ ἀκεραιότητα τῆς στρατευομένης Ἐκκλησίας Του, ὅσο καὶ γιὰ νὰ ἐξουδετερωθοῦν τὰ ἐντὸς Αὐτῆς ἀνδρείκελα τῆς Μασωνίας, ὥστε μὲ τὴν χάρι καὶ τὸ ἔλεος καὶ τὴν οἰκονομία τοῦ Χριστοῦ νὰ καταστοῦν ἀτελέσφορα τὰ ἑωσφορικὰ σχέδιά τους καὶ ἄπραγα τὰ σατανικὰ ἔργα τους!...

Δεσποτοκρατία, ἡ διαστρέφουσα
                                   καὶ παραχαράσσουσα

Γι’ αὐτὸ μὲ ψεύδη, μὲ ἀποσιωπήσεις, μὲ διαστροφὲς τῆς διαχρονικῆς Διδασκαλίας καὶ Πρακτικῆς τῶν ἁγίων καὶ θεοφόρων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας μας, ἀκόμη καὶ μὲ παραχάραξη τόσο τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἱστορίας ὅσο καὶ τῶν βίων τῶν ἁγίων, ὁ «ἀντὶ-οἰκουμενιστικὸς» βραχίων τῆς δεσποτοκρατίας μηχανεύεται καὶ ἐπιχειρεῖ νὰ καταργήσει ὄχι μόνον τὸν ὑποχρεωτικὸ χαρακτῆρα τοῦ 15ου Κανόνος τῆς Πρωτοδευτέρας Συνόδου, ἀλλὰ ἀκόμη καὶ τὸν προαιρετικὸ χαρακτῆρα αὐτοῦ, ποὺ κατ’ οἰκονομίαν ―λόγῳ τοῦ ἡμερολογιακοῦ ζητήματος― δέχθηκε ὁ ἔγκριτος καὶ διακεκριμένος κανονολόγος π. Ἐπιφάνιος Θεοδωρόπουλος πρὶν περίπου πενῆντα χρόνια· τὸν ὁποῖο π. Ἐπιφάνιο ὡστόσο χρησιμοποιεῖ ἡ δεσποτοκρατία γιὰ νὰ ἀναιρέσει ὄχι μόνον τὸν ὑποχρεωτικὸ ἀλλὰ καὶ τὸν προαιρετικὸ χαρακτῆρα τοῦ Κανόνος!!!

Τέτοιες ταχυδακτυλουργίες καὶ ἀπάτες μετέρχονται οἱ «ἀντὶ-οἰκουμενιστές». Ἀντὶ νὰ καταπολεμήσουν τὸν Οἰκουμενισμό, διὰ τῆς ἀνοχῆς τοῦ «δίνουν καιρὸ» ―ὅπως κάνουν ἐδῶ καὶ δεκαετίες― ὥστε νὰ ἑδραιώνεται καὶ νὰ ἐξαπλώνεται μὲ γεωμετρικὴ πρόοδο ἡ ἐπικράτηση τοῦ Ἀντιχρίστου ἐντὸς τῆς στρατευομένης Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ!!! Ἀποπροσανατολίζοντας καὶ ἐμποδίζοντας τὸν πιστὸ λαὸ τοῦ Θεοῦ νὰ ἀντιδράσει καὶ νὰ ἀντισταθεῖ στὴν ἐπέλαση τῆς αἱρέσεως, μὲ τὸν μόνο ἁγιοΠατερικὸ τρόπο ―καὶ στὸ κάτω-κάτω τὸν μόνο διαχρονικῶς δοκιμασμένο καὶ πάντοτε ἐπιτυχημένο― ποὺ μπορεῖ αὐτὸ νὰ ἐπιτευχθεῖ: μὲ τὴν Ἀποτείχιση ἀπὸ τοὺς αἱρετικοὺς καὶ αἱρετίζοντες ἐπισκόπους!!!

Γι’ αὐτὸ οἱ καθεστωτικοὶ-θεσμικοὶ «ἀντὶ-οἰκουμενιστές», μέλη καὶ θιασῶτες καὶ παρατρεχάμενοι τῆς δεσποτοκρατίας, συμμαχοῦν εὐκαίρως ἀκαίρως καὶ ταυτίζονται μὲ τοὺς οἰκουμενιστὲς ὁμολόγους τους, συγκροτοῦν μέτωπο κατὰ τῆς Ἀποτειχίσεως καὶ τῶν ἀποτειχιζομένων, ἀπὸ κοινοῦ ἀποδεχόμενοι ὅτι ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἐπισκοποκεντρικὴ καὶ ὄχι Χριστοκεντρική!!! Δηλαδὴ συσπειρώνονται ὑπὸ τὴν ἐκκλησιολογικὴ ἰδεολογία τοῦ Περγάμου Ἰωάννη Ζηζιούλα, ποὺ ―μεταξὺ πολλῶν ἄλλων κακοξιῶν καὶ αἱρέσεών του― μὲ καθαρότητα καὶ σαφήνεια δικαιολογεῖ καὶ «τεκμηριώνει» τὸ πρωτεῖο καὶ τὸ ἀλάθητο τοῦ Πάπα ὡς προσώπου καὶ τοῦ Παπισμοῦ ὡς «ἐκκλησίας».

Φθάνει μάλιστα στὸ σημεῖο νὰ ἰσχυρισθεῖ ὅτι ―ὄχι μόνον τὰ ἱερὰ Μυστήρια καὶ ἡ ὅλη λατρευτικὴ ζωή, ἀλλὰ― ἀκόμη καὶ ἡ ἁπλὴ προσευχὴ τοῦ πιστοῦ-μέλους τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ πρὸς τὸν Κύριο ἐπιτελεῖται καὶ εἰσακούεται ἀπὸ Αὐτὸν ἀποκλειστικῶς καὶ μόνον μέσω τοῦ ἐπισκόπου, καὶ ὅτι τοῦ ἐπισκόπου ἐλλείποντος ἡ προσευχὴ εἶναι ἀδύνατη, εἶναι ἀνύπαρκτη, ὡς μὴ ἀποδεκτὴ ἀπὸ τὸν Κύριο!!!

Δηλαδὴ ἄνευ ἐπισκόπου ἡ προσευχὴ δὲν ἔχει «ἀριθμὸ πρωτοκόλλου», δὲν ἔχει νομίμως «χαρτοσημανθεῖ» καὶ ἀναπέμπεται χωρὶς «διαβιβαστικό», ὁπότε ἀπορρίπτεται γιά... τυπικοὺς λόγους!!!

Καὶ ἂν αὐτὴ εἶναι ἡ τύχη τῆς προσευχῆς ἄνευ ἐπισκόπου, τότε ἡ ὁμολογία καὶ τὸ μαρτύριο ὑπὲρ τοῦ Χριστοῦ δίχα γνώμης ἐπισκόπου εἶναι πράξεις ἐπάρατες καὶ καταδικαστέες! Σύμφωνα μὲ αὐτὴ τὴν δεσποτοκρατικὴ θεωρία ἡ συντριπτικὴ πλειοψηφία τῶν Ἁγίων καὶ τῶν Μαρτύρων τοῦ Θεοῦ ―ὅπως λ.χ. ἡ ἁγία Μαρία ἡ Αἰγυπτία ἢ ὁ ἅγιος Βονιφάτιος ἢ ὁ Ἀγλάϊος, ὁ τεσσαρακοστὸς ἐθελοντὴς τῶν ἐν Σεβαστείᾳ Τεσσαράκοντα Μαρτύρων στὴν παγωμένη λίμνη κ.π.ἄ.― δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι ἅγιοι, διότι ἐκεῖνοι δὲν εἶχαν «δεσπότη» ἀλλὰ εἶχαν ἐπίσκοπο τὸν Μέγα Ἀρχιερέα Χριστό!!! Ἀλλὰ τί εἶναι ὁ Μέγας Ἀρχιερέας Χριστός, ὁ μὴ ἔχων ποῦ τὴν κεφαλὴν κλίναι, μπροστὰ στὸν κομπορρημονοῦντα καὶ κορδακιζόμενο, αἱρετικὸ καὶ ἐξουσιοκράτη δεσπότη;

Δηλαδὴ ὁ δεσπότης εἶναι ὑπεράνω καὶ ἐπὶ τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ μας Ἰησοῦ Χριστοῦ!!! Αὐτὸς εἶναι ὁ ἑωσφορικὸς παραλογισμὸς τοῦ ὀρθολογισμοῦ ποὺ κακοδοξεῖ ὁ Περγάμου Ἰωάννης Ζηζιούλας καὶ ἐκεῖνοι οἱ «ἀντὶ-οἰκουμενιστὲς» οἱ ὁποῖοι ἐν τοῖς πράγμασι συμμερίζονται τὶς ἀπόψεις του, ἔστω καὶ ἂν μὲ λόγους ―ποὺ ὄχι μόνον στεροῦνται πρακτικοῦ ἀντικρίσματος, ἀλλὰ καὶ ἀκυρώνονται ἀπὸ συμπροσευχὲς καὶ συλλείτουργα μαζί του καὶ ἀπὸ τῆς μνημονεύσεώς του― «περὶ διὰ γραμμάτου» καταδικάζουν τὶς ἀντὶ-Χριστες καὶ ἕωλες θεωρίες του!...

Ἔτσι ὄχι μόνον οἱ οἰκουμενιστὲς ἀλλὰ καὶ οἱ καθεστωτικοὶ-θεσμικοὶ «ἀντὶ-οἰκουμενιστὲς» ὑποστηρίζουν τὴν κακοδοξία, ὅτι χωρὶς ἐπίσκοπο ἡ Ἐκκλησία δὲν ὑπάρχει. Ὡστόσο δέχονται ὅτι ἡ Ἐκκλησία ὑπάρχει χωρὶς τὸν Χριστό, ἀρκεῖ νὰ ἔχει ἀκόμη καὶ αἱρετικὸ ἐπίσκοπο ―ἔστω καὶ ἂν αὐτὸς δὲν πιστεύει στὸν Χριστὸ― ἐὰν δὲν ἔχει καταδικαστεῖ ἀπὸ Σύνοδο καὶ ἕως ὅτου καταδικαστεῖ!!! Ἐν τοῖς πράγμασι υἱοθετοῦν τὴν παπικὴ αἵρεση, ὅτι ὁ ἐπίσκοπος εἶναι «ἀντιπρόσωπος» ―ἂν καὶ σφετεριστὴς― τοῦ Θεοῦ ἐπὶ τῆς γῆς· «ἐκδιώκοντας» καὶ «ἐξορίζοντας» ἔτσι ἀπὸ τὴν γῆ καὶ ἀπὸ τὴν στρατευομένη Ἐκκλησία Του τὸν Κύριο καὶ Θεό μας Ἰησοῦ Χριστό!!!

Καὶ βεβαίως ἂς μὴν ἰσχυριστοῦν τὴν φενάκη ὅτι ὁ Οἰκουμενισμὸς δὲν εἶναι κατεγνωσμένη καὶ καταδικασμένη ἀπὸ Σύνοδο αἵρεση, διότι ὁ Οἰκουμενισμὸς ―ὡς παναίρεση καὶ μάλιστα ἐπιτομὴ τῶν αἱρέσεων (ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς)― συμπεριλαμβάνει ὅλες τὶς προγενέστερες αὐτοῦ αἱρέσεις, ποὺ ἔχουν ἤδη καταγνωσθεῖ καὶ καταδικασθεῖ ἀπὸ ὅλες τὶς οἰκουμενικὲς καὶ τοπικὲς Συνόδους!!! Ἄρα ἂς ἀφήσουν τὶς δικολαβίστικες ὑπεκφυγὲς καὶ τὶς ἐν ἁμαρτίαις προφάσεις τους τὰ μέλη, οἱ στηλοβάτες καὶ οἱ παρατρεχάμενοι τῆς δεσποτοκρατίας, οἰκουμενιστὲς καὶ «ἀντὶ-οἰκουμενιστές»!...

Δεσποτοκρατία, ἡ καθ’ ἡμᾶς «Ἱερὰ» Ἐξέτασις

Πῶς λοιπὸν νὰ μὴν πολεμοῦν μετωπικὰ καὶ συντονισμένα τὴν Ἀποτείχιση καὶ τοὺς ἀποτειχιζομένους οἱ «ἀντὶ-οἰκουμενιστὲς» ―καὶ μάλιστα μὲ πρωτοφανῆ γιὰ Ὀρθοδόξους Χριστιανοὺς καὶ ἐν ἐπιγνώσει τους ἰησουϊτικὴ λύσσα, φανατισμὸ ποὺ θυμίζει τὴν «Ἱερὰ» Ἐξέταση τῶν παπιστῶν― ἀρνούμενοι καὶ διαστρέφοντες τὸ ἱερὸ Εὐαγγέλιο καὶ τὴν ἱερὰ Παράδοση καὶ τοὺς ἱεροὺς Κανόνες καὶ τὴν ἁγιοΠατερικὴ Διδασκαλία καὶ τὴν διαχρονικὴ Πρακτική τῶν Ἁγίων, σχετικὰ μὲ τὴν ὀφειλομένη καὶ ἐπιβαλλομένη στάση τῶν πιστῶν ―συνειδητῶν καὶ συνεπῶν― μελῶν τῆς Ἐκκλησίας Του ἀπέναντι στοὺς αἱρετικοὺς καὶ αἱρετίζοντες ἐπισκόπους;

Ἔτσι ἐκεῖνοι ποὺ εἰς τὰ λόγια καὶ τὰ κείμενά τους τάσσονται ὑπὲρ τῆς ἁγιοΠατερικῆς Διδασκαλίας, ὡστόσο μὲ τὰ ἔργα τους ―ποὺ ἐνεργοῦν ἢ ποὺ δὲν ἐνεργοῦν (θετικὰ καὶ ἀποθετικά), σχετικὰ μὲ τὴν Ἀποτείχισή τους ἀπὸ τοὺς αἱρετικοὺς καὶ αἱρετίζοντες ἐπισκόπους― τάσσονται κατὰ τῆς ἁγιοπατερικῆς Πρακτικῆς καὶ Παραδόσεως· δηλαδὴ ἀνομολογήτως υἱοθετοῦν καὶ συσχηματίζονται ἐν τοῖς πράγμασι μὲ τὴν μεταΠατερική, τὴν νεο-Πατερικὴ καὶ τὴν ἀντιΠατερικὴ κίνηση τῶν οἰκουμενιστῶν!!!

Πῶς λοιπὸν ὁ Πειραιῶς Σεραφεὶμ Μεντζελόπουλος νὰ μὴν πολεμᾶ μὲ τόση ἐμμονὴ καὶ μὲ τόσο μένος τὴν Ἀποτείχιση καὶ τοὺς ἀποτειχιζομένους;

Αὐτὸς ποὺ τόσο μόχθησε διαπορευόμενος ἀπὸ τὸ κλίμα τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος εἰς τὸ κλίμα τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως καὶ τοὔμπαλιν ἐπιστρέφων, μάλιστα διασχίζων τὴν μισὴ ὑδρόγειο, γιὰ νὰ ἀναρριχηθεῖ μέσω Αὐστραλίας εἰς τὸ πολυπόθητο καὶ ἐπίζηλο ἐπισκοπικὸ ἀξίωμα καὶ ἐπιτέλους νὰ καταστεῖ ὁ «δεσπότης» τῆς ἀνομολογήτου ἀλλὰ σαφῶς ἀποκεκαλυμμένης φαντασιώσεώς του!...

Αὐτὸς ποὺ ὑπὸ τῶν καθεστωτικῶν-θεσμικῶν «ἀντὶ-οἰκουμενιστῶν» λογίζεται «πρωτοπαλίκαρο» καὶ «ἡγέτης» τοῦ ἀντὶ-Οἰκουμενιστικοῦ χώρου, ἀλλὰ ταυτοχρόνως εἶναι καὶ φίλος καὶ συλλειτουργὸς αἱρετικῶν συναδέλφων του, χορηγὼν δὲ εἰς αὐτοὺς «συγχωροχάρτια» ―ὡς Πάπας, ντέ!― καὶ «πιστοποιητικὰ ὀρθοδοξίας», δολίως ἐξαπατῶν τὸ ποίμνιό του καὶ ὁλόκληρο τὸ πλήρωμα τῆς Ἁγίας Ὀρθοδοξίας μας, ἔτι δὲ καὶ ἀμετροεπεῖς φιλοφρονήσεις περιποιῶν εἰς τὸν ἀρχιαιρεσιάρχη Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαῖο Ἀρχοντώνη, τοῦ ὁποίου ὅμως τὶς αἱρέσεις κατ’ ἔτος συνηθίζει ―κατ’ ἀπόλυτον ἐπίγνωσιν τῆς ἀπάτης του, ὡς φαίνεται― νὰ ἀναθεματίζει!... Ἐφέτος δέ, διαπιστώνοντας ὅτι πλέον δὲν μπορεῖ νὰ κοροϊδεύει τὸν πιστὸ λαὸ τοῦ Θεοῦ μὲ τὶς ἀντιφάσεις του καὶ τοὺς ἐπαμφοτερισμούς του, «ξέχασε» κατὰ τὴν Κυριακὴ τῆς Ὀρθοδοξίας τοὺς κάλπικους καὶ θεατρικοὺς ἀναθεματισμούς του!!!

Πῶς λοιπὸν ὁ Πειραιῶς Σεραφεὶμ Μεντζελόπουλος ―ὁ καὶ «ὀνοματοκρυπτιστὴς» χαρακτηριζόμενος, ποὺ εἰσάγει νέα προσχηματικὴ αἵρεση, ὅτι καὶ καλὰ τὸ σωστὸ καὶ πρέπον εἶναι νὰ ἀποτειχιστοῦμε ἀπὸ τοὺς αἱρετικοὺς ἐπισκόπους μόνον ὅταν ὑπάρξει κοινὸ ποτήριο (διακοινωνία-intercommunio) μεταξὺ ὀρθοδόξων καὶ αἱρετικῶν― νὰ μὴν πολεμᾶ μὲ τόση ἐμμονὴ καὶ μὲ τόσο μένος τὸν ἱερομόναχο π. Εὐθύμιο Τρικαμηνᾶ; Ὁ ὁποῖος μὲ ἐμβριθεῖς καὶ ἁγιοΠατερικῶς τεκμηριωμένες καὶ ἐκτεταμένες μελέτες του ―τὶς ὁποῖες ὡς ὀρθοδοξώτατες ἔχει ἐπαινέσει αὐτὸς τοῦτος ὁ Πειραιῶς Σεραφεὶμ Μεντζελόπουλος!!!― ἀλλὰ καὶ ἐφαρμόζοντας τὴν διαχρονικῶς καὶ ἁγιοΠατερικῶς παραδιδομένη πρακτικὴ τῆς Ἀποτειχίσεως, ἀποδεικνύει μὲ ἀκλόνητα ἐπιχειρήματα καὶ ὑποδεικνύει ἐμπράκτως μὲ συνέπεια καὶ σταθερότητα τὴν ὀφειλομένη καὶ ἐπιβαλλομένη ἁγιοΠατερικὴ στάση μας ἔναντι τῆς αἱρέσεως καὶ τῶν αἱρετικῶν, καὶ ἐν προκειμένῳ ἔναντι τοῦ Οἰκουμενισμοῦ.

Δεσποτοκρατία, ἡ στεῖρα καὶ ἄνυδρος

Σὲ κάθε περίπτωση ἡ καταφυγὴ στὴν νομικιστικὴ προσέγγιση τοῦ Μυστηρίου τῆς Πίστεως, μὲ τὸν ἑωσφορικὸ καὶ ἀνέραστο ὀρθολογισμό, μεταλλάσσει τὴν θεολογία ―ἡ ὁποία ἀπὸ τὴν οὐσία της ποτὲ καὶ μὲ κανέναν τρόπο δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι ἐπιστήμη― σὲ στεῖρο καὶ ἄνυδρο καὶ ἀποπνευματοποιήμενο «ἐπιστημονικὸ» σύστημα, παραθεωρώντας καὶ ἀπαξιώνοντας τὸν πρὸς τὸν νυμφίον Χριστὸν ἔρωτα, δηλαδὴ τὴν πεμπτουσία τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεώς μας· τὸν θεῖον ἔρωτα ποὺ ὁδήγησε ἀκόμη καὶ ―κυρίως αὐτοὺς― ἁπλοὺς καὶ ἀγραμμάτους, «ἀσήμαντους» καὶ «παρακατιανοὺς» ἀνθρώπους σὲ θαυμαστὴ ὁμολογία τῆς πίστεώς τους εἰς τὸν σωτῆρα καὶ λυτρωτὴ Χριστὸν καὶ εἰς τὸ φρικτὸ μαρτύριο ὑπὲρ τῆς δόξης Αὐτοῦ!...

Ἀκόμη καὶ ἂν ―γιὰ λόγους οἰκονομίας τῆς συζητήσεως― δεχθοῦμε πρὸς στιγμὴν τὸν προαιρετικὸ χαρακτῆρα τοῦ 15ου Κανόνος τῆς ΑΒ΄ Συνόδου, τὸν ὁποῖο προτείνει ὁ π. Ἐπιφάνιος Θεοδωρόπουλος, ὁ ἴδιος Κανόνας ὑποχρεωτικῶς ἐπιβάλλει ὅτι πρὸς τοὺς ἀποτειχιζομένους ὀφείλεται Τιμὴ καὶ  Ἔπαινος γιὰ τὴν θερμὴ καὶ θυσιαστικὴ ὑπεράσπιση τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεώς τους, κατά πως τὴν θέλει ὁ ἴδιος ὁ Κύριος καὶ Θεός μας Ἰησοῦς Χριστός.

Ποῦ εἶναι λοιπὸν ἡ ὀφειλομένη Τιμὴ καὶ ὁ ἐπιβαλλόμενος  Ἔπαινος, πρὸς τὸν ἀποτειχισθέντα ἱερομόναχο π. Εὐθύμιο Τρικαμηνᾶ καὶ πρὸς τοὺς ἄλλους ἀποτειχιζομένους, ἐκ μέρους τῶν αὐτοκλήτων ἡγετῶν τοῦ ἀντὶ-Οἰκουμενιστικοῦ χώρου καὶ ἀγῶνα; ἐκ μέρους τῆς ἐπὶ τούτου ―δηλαδὴ τῆς Ἀποτείχισεως― συγκροτηθείσης ἀπὸ δεκαπενταετίας περίπου ἀτύπου ἀντὶ-οἰκουμενιστικῆς Συνάξεως Κληρικῶν καὶ Μοναχῶν; καὶ ἰδιαιτέρως ἐκ μέρους τοῦ Πειραιῶς Σεραφεὶμ Μεντζελοπούλου τοῦ «μπροστάρη» καὶ «ἀρχηγοῦ» ―ὡς διαθρυλλεῖται!― τοῦ ἀντὶ-Οἰκουμενιστικοῦ ἀγῶνα; Ἀντὶ Τιμῆς χολή, καὶ ἀντὶ Ἐπαίνου ὄξος! Διαβολὴ καὶ κατηγορία, ἐμπάθεια καὶ διωγμός!

Ἐξεδίωξαν τὸν π. Εὐθύμιο καὶ ὅσους ἐπιμένουν εἰς τὴν Ἀποτείχιση ἀπὸ τὴν ἄτυπη ἀλλὰ ἄκρως καθεστωτικὴ καὶ ἐξουσιοκρατικὴ Σύναξή τους· ὡστόσο ταυτοχρόνως τοὺς κατηγοροῦν ἀνερυθριάστως ὡς «διασπαστὲς τοῦ ἀντὶ-Οἰκουμενιστικοῦ ἀγῶνος», γιατὶ δὲν συμμετέχουν εἰς αὐτὴν ἀπὸ τὴν ὁποίαν οἱ ἴδιοι τοὺς ἐξεδίωξαν!!!

Ἀρνήθηκαν τὴν συμπαράστασή τους καὶ τὴν στήριξή τους στὸν διωκόμενο ἀπὸ τὴν δεσποτοκρατικὴ καὶ παναιρετικὴ ἱεραρχία π. Εὐθύμιο, καὶ οὔτε καλημέρα δὲν τοῦ λένε μετὰ τὴν παράνομη καὶ ἀντὶ-κανονικὴ καθαίρεσή του γιὰ τὴν ἀντὶ-οἰκουμενιστικὴ δράση του καὶ τὴν Ἀποτείχισή του ἀπὸ τοὺς αἱρετικοὺς καὶ αἱρετίζοντες ἐπισκόπους ―λὲς καὶ ὁ π. Εὐθύμιος εἶναι ὁ «αἱρετικός», καὶ ὄχι ἐκεῖνοι τοὺς ὁποίους οἱ ἴδιοι «ἀντὶ-οἰκουμενιστικῶς» ἀλλὰ ἐν τῇ αἱρέσει ὑποτελῶς μνημονεύουν, καθιστάμενοι ἐν τέλει καὶ αὐτοὶ αἱρετικοὶ ὡς κοινωνοῦντες μετὰ τῶν ἀκοινωνήτων!!!

Χρειάστηκε νὰ προσφύγει ὁ π. Εὐθύμιος ὑπερορίως εἰς τὴν ἀγάπη καὶ εἰς τὴν διάκριση τοῦ ἐπίσης διωκομένου ἀλλὰ νομίμου, μαρτυρικοῦ καὶ ἡρωϊκοῦ ἁγίου μητροπολίτου Ράσκας καὶ Πριζρένης κ. Ἀρτεμίου, τοῦ καὶ τῶν ἐν Σερβίᾳ κατακομβῶν ἐπιστάτου, γιὰ νὰ λάβει τὴν εὐλογία αὐτοῦ, ὥστε νὰ συνεχίσει τὴν ἱερατικὴ καὶ ποιμαντικὴ διακονία του ὡς νόμιμος καὶ ἀκαθαίρετος λειτουργὸς τοῦ  Ὑψίστου!

Δεσποτοκρατία, ἡ ζηλοφθόνος καὶ ἐγκάθετος

Ἀλλὰ πόση ξεροκεφαλιά, πόση μικροψυχία, πόση τυφλότητα, πόση ἐξουσιοκρατικὴ ἰδιοτέλεια ἔχουν συσσωρευτεῖ στὸν «ἀντὶ-οἰκουμενιστικὸ» χῶρο ἐναντίον τῶν πιστῶν καὶ ἐκλεκτῶν μελῶν τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, τὰ ὁποῖα ἐμμένουν καὶ ἐπιμένουν εἰς τὴν τήρηση τῆς ἁγιοΠατερικῆς Διδασκαλίας καὶ Πρακτικῆς γιὰ τὴν στάση τῶν Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν ἐν καιρῷ αἱρέσεως ἔναντι τῶν αἱρετικῶν καὶ αἱρετιζόντων ἐπισκόπων, συμφώνως πρὸς τὴν ἱερὰ Παράδοση καὶ συννόμως πρὸς τοὺς ἱεροὺς Κανόνες!...

Λὲς καὶ τὸ ἐπιπλέον τοῦ πρὸς τὸν Χριστὸν ἔρωτος ―ἔναντι τῆς ἐπικρατούσης μετριότητος καὶ χλιαρότητος καὶ τῆς διακρατούσης κοινῆς ὀλιγωρίας περὶ τὴν πίστη― εἶναι ἔγκλημα· λὲς καὶ ὁ πρὸς τὸν Θεάνθρωπον Χριστὸν ἔρως εἶναι ἁμάρτημα καὶ μάλιστα θανάσιμο, στὰ πλαίσια τῆς δεσποτοκρατικῆς αὐθαιρεσίας ―παπικῷ τῷ τρόπῳ― νὰ προσθαφαιρεῖ ἀρετὲς καὶ ἁμαρτίες!!!

Ὡσὰν νὰ χρειάζεται ἱερὸς Κανόνας ποὺ νὰ ἐπιτρέπει ἢ νὰ ἀπαγορεύει τὴν ὁμολογία τῆς πίστεως εἰς τὸν Χριστὸν καὶ τὸ μαρτύριο πρὸς δόξαν τοῦ Κυρίου, καὶ νὰ μὴν ἀρκοῦν οἱ εὐαγγελικὲς προτροπὲς τοῦ Ἰδίου, ἡ διδασκαλία καὶ οἱ παρακαταθῆκες καὶ τὸ παράδειγμα ἑκατομμυρίων γνωστῶν καὶ ἀγνώστων Ὁμολογητῶν καὶ Μαρτύρων καὶ Ἁγίων, εἰς τὸ αἷμα τῶν ὁποίων οἰκοδόμησε ὁ Κύριος καὶ Θεός μας Ἰησοῦς Χριστὸς τὴν στρατευομένη Ἐκκλησία Του καὶ Ἐκκλησία μας!!!...

Πῶς νὰ χαρακτηρίσει κανεὶς αὐτὴ τὴν συμπεριφορὰ τῶν «ἀντὶ-οἰκουμενιστῶν»;

Ὡς ἀβυσσαλέα ζηλοφθονία ―στὴν καλύτερη περίπτωση― γιατὶ οἱ ἴδιοι δὲν ἐτόλμησαν νὰ πράξουν αὐτὸ ποὺ ἐπὶ δεκαετίες διδάσκουν, αὐτὸ ποὺ πλειστάκις διεκήρυξαν γιὰ νὰ τὸ ἀποκηρύξουν ἀσμένως πρὶν ἀλέκτωρ λαλήσει τρίς;...

Ἢ ὡς ὑποβολιμαία δράση ἐγκαθέτων ―στὴν χειρότερη περίπτωση― γιατὶ οἱ ἴδιοι λειτουργοῦν ὡς ἡ προκεχωρημένη ἑωσφορικὴ ἄμυνα τοῦ «ἀντὶ-οἰκουμενιστικοῦ» βραχίονα τῆς ἀντὶ-Χρίστου δεσποτοκρατίας ἐντὸς τοῦ ἀντὶ-Οἰκουμενιστικοῦ χώρου;...

Ὁ ἔχων ὦτα ἀκούειν ἀκουέτω καὶ ὁ ἔχων ὀφθαλμοὺς βλέπειν βλεπέτω, ἀλλὰ καὶ ὁ ἔχων ἀληθῆ πρὸς τὸν Χριστὸν ἔρωτα εἰς τὴν καρδιά του ἄνευ ἄλλης πλέον ὀλιγωρίας ἐνεργείτω τὰ δέοντα ―τὰ εὐαγγελικῶς ἐντελλόμενα, τὰ ἁγιοΠατερικῶς ὑποδεικνυόμενα, τὰ κατὰ τὴν ἱερὰ Παράδοση διαχρονικῶς ἐνεργούμενα. Ἀμήν.

ΛΑΥΡΕΝΤΙΟΣ ΝΤΕΤΖΙΟΡΤΖΙΟ

Μελέτη Εις την Ανάστασιν του Κυρίου

Αγ. Νικοδήμου Αγιορείτου:

Πηγή: Ἀμέθυστος

 

 

 

Του Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου

Μελέτη

Εις την Ανάστασιν του Κυρίου,

εις την οποίαν χρεωστούμεν να συγχαρώμεν

Α'. Με τον αναστάντα Χριστόν.
Β'. Με την αγιωτάτην Μητέρα Του.
Γ'. Με το σώμα μας.

         Συλλογίσου αγαπητέ, ότι παρακινούμενοι ημείς από τον προφήτην Δαυίδ όπου λέγει να αγαλλώμεθα εις την ημέραν της Αναστάσεως του Κυρίου. «αύτη η ημέρα, ην εποίησεν ο Κύριος, αγαλλιασώμεθα και ευφρανθώμεν εν αυτή» (Ψαλμ. ριζ' 23) έχομεν χρέος εν πρώτοις να συγχαρώμεν τον Ιησούν Χριστόν, ο Οποίος εις την χαρμόσυνόν Του Ανάστασιν απέκτησε πάλιν με κέρδος άπειρον όλα εκείνα όπου είχε χάσει εις το πάθος Του. Τέσσαρα πράγματα είχε χάσει τότε: την χαράν, την ωραιότητα, την τιμήν και την ζωήν. Τώρα δε όπου ανέστη ανέλαβε την ζωήν, αλλά τι λογής ζωήν; Μίαν ζωήν όπου εθανάτωσε τελείως τον θάνατον και δια τούτο θέλει είναι δια πάντα ζωή μοναχή, χωρίς να φοβήται να λάβη άλλην μίαν φοράν θάνατον.«Χριστός εγερθείς εκ νεκρών ουκ έτι αποθνήσκει.θάνατος αυτού ουκ έτι κυριεύει» (Ρωμ. στ' 9).

 Ανέλαβε την τιμήν και εξουσίαν, επειδή Εκείνος ο ίδιος όπου προ ολίγου ελογίζετο ολιγώτερον παρά άνθρωπος και εκαταφρονείτο χειρότερον παρά ένας σκώληξ, τώρα ανασταίνεται και αρχίζει να βασιλεύη εν τω ουρανώ και εν τη γη. Δια τούτο και έλεγε μετά την Ανάστασιν. «εδόθη μοι πάσα εξουσία εν ουρανώ και επί γης» (Ματθ. κη' 18). Ανέλαβε την χαράν, επειδή διερράγησαν πλέον τα μεσότοιχα όπου εκρατούσαν πρότερον εκείνο το πέλαγος της χαράς εις μόνον το ανώτερον μέρος τη ψυχής του Κυρίου και τώρα, όλον το πλήρωμα της χαράς εκείνης όπου εκρατείτο τριαντατρείς χρόνους, έτρεξεν εις το να κατακλύση τας κατωτέρας δυνάμεις της ψυχής και τα μέλη του Λυτρωτού.

Δια τούτο και όταν ανέστη από τον τάφον, ο πρώτος λόγος όπου έβγαλεν από το άγιον στόμα Του, ήτο δηλωτικός ταύτης Του της χαράς: «και ιδού ο Ιησούς απήντησεν αυταίς λέγων χαίρετε» (Ματθ. κη' 9).
Ανέλαβε και την ωραιότητα και την δόξαν, διότι Εκείνος όπου ήτο χθές και προχθές άμορφος, άδοξος, ανίδεος, τώρα ανέστη εκ του μνήματος, ωσάν ένας νυμφίος από τον θάλαμόν του: όλος ωραιότατος, όλος δεδοξασμένος, όλος ηλιόμορφος, επειδή η χάρις και η δόξα του αναστηθέντος σώματος του Χριστού είναι τόσον υπερβολική, όπου εις τον ουρανόν αυτή θέλει είναι η ανωτάτη μακαριότης της ψυχής και του σώματος και όλων των αισθήσεών μας. Και θέλει είναι αρκετή να ειδοποιήση εις όλους τους μακαρίους, τόσον αγγέλους όσον και ανθρώπους ένα Παράδεισον, εις τον οποίον έχουν να ευφραίνωνται αχόρταστα εις πάντας τους αιώνας. Θέλεις να το καταλάβης καλλίτερα; Σχημάτισαι με τον νουν σου ένα ήλιον τόσον λαμπρόν, όπου με το φως του να σκεπάζη μυριάδας ηλίους, καθώς και ούτος ο αισθητός ήλιος σκεπάζει όλους τους αστέρας.

Τώρα ένας ήλιος τόσον λαμπρός, βέβαια ήθελεν είναι ένα μικρόν κάρβουνον συγκρινόμενος με το ένδοξον σώμα του Ιησού, το οποίον με την υπερβολικήν λάμψιν του θέλει καταρροφήσει την λάμψιν τόσων μυριάδων μακαρίων σωμάτων των Αγίων, από τα οποία το κάθε ένα θέλει είναι λαμπρότερον από τούτον τον ήλιον, ως γέγραπται: «τότε οι δίκαιοι εκλάμψουσιν ως ο ήλιος εν τη βασιλεία του πατρός αυτού» (Ματθ. ιγ' 43), όπου το, «ως», δεν δηλοί ομοίωσιν, αλλ υπεροχήν, ήγουν λάμψουσιν υπέρ τον ήλιον, καθώς ερμηνεύει ο ιερός Θεοφύλακτος και αύτη είναι η δόξα εκείνη και ωραιότης όπου εζητούσεν ο Χριστός με τόσην παρακάλεσιν από τον ουράνιόν του Πατέρα προ του πάθους Του, λέγων: «δόξασόν με πάτερ παρά σεαυτώ τη δόξη, η είχον προ του τον κόσμον είναι παρά σοί» (Ιω. ιζ' 5).

 Με τα οποία λόγια δείχνει ότι εζήτει και ήθελε να εξαπλωθή η δόξα της θεότητός Του δια να δοξάση πληρέστατα και την ανθρωπότητά Του, επειδή χωρίς αυτήν την δόξαν και ωραιότητα της ανθρωπότητος του Ιησού Χριστού κανένας δεν ηδύνατο να γίνη δεκτικός της του Θεού δόξης και μακαριότητος και ακολούθως κανένας δεν ηδύνατο να γίνη ποτέ μακάριος, ούτε άγγελος ούτε άνθρωπος. Διότι η ανθρωπότης του Θεού Λόγου εστάθη ωσάν ένα μεθόριον ανάμεσα εις τον Κτίστην και εις τα λοιπά κτίσματα και πέρνουσα αυτή εις τον εαυτόν της όλον το πλήρωμα της του Θεού δόξης και μακαριότητος το συγκερνά τρόπον τινά και ούτω δια μέσου εαυτής μεταδίδει την δόξαν ταύτην και μακαριότητα εις όλους τους μακαρίους αγγέλους τε και ανθρώπους. Αλλ όχι καθώς αυτή την λαμβάνει από τον Θεόν άκρατον, διότι είναι αδύνατον να την δεχθή έτσι άκρατον, κανένα κτίσμα ψιλόν.αλλά συγκεκραμένην και μετριωτέραν δια να γίνωνται ταύτης δεκτικοί οι μακάριοι τόσον οι άγγελοι όσον και οι άνθρωποι.

Ότι μεν ουν οι άγγελοι λαμβάνουσι την δόξαν και μακαριότητα δια μέσου του αναστάντος Ιησού Χριστού, μάρτυς ο Αρεοπαγίτης Διονύσιος λέγων, ότι αι τάξεις των Αγγέλων μετέχουσι της του Ιησού φωτοδοσίας, όχι με εικόνας τινάς αλλά με πρώτην μετουσίαν της γνώσεως, των θεουργικών αυτού φώτων1. Και ο σοφός Θεοδώρητος ο Κύρου λέγει: «μετά την σάρκωσιν ώφθη (ο Θεός) και τοις αγγέλοις ουκ εν ομοιώματι της δόξης αλλ αληθεί και ζώντι χρησάμενος ως περιβολή της σαρκός τω καλύμματι» (Διάλογ. α'. κατά Ευτυχ.). Μάλιστα δε ο άγιος Ισαάκ λέγων ότι προ της ενσάρκου οικονομίας του Χριστού δεν ήτο δυνατόν εις τους αγγέλους να έμβουν εις τα υψηλότερα μυστήρια της θεότητος. Ότε δε εσαρκώθη ο Λόγος ηνοίχθη αυτοίς θύρα εν τω Ιησού. (Λόγος πδ'. σελ. 478). Και πάλιν: «και αυτή η πρώτη τάξις θαρρούσα λέγει ότι ουκ αφ εαυτής, αλλά διδάσκαλον έχει τον μεσίτην Ιησούν εκείνον, υφ ου υποδέχεται και τοις κάτω επιδίδωσιν» (αυτόθ. 477). Ότι δε και οι μακάριοι άγιοι δια μέσου της ανθρωπότητος του Ιησού βλέπουσι την δόξαν του Θεού, εδήλωσεν ο Κύριος ειπών: «Πάτερ ους δέδωκάς μοι θέλω ίνα όπου ειμί εγώ, κακείνοι ώσι μετ εμού, ίνα θεωρώσι την δόξαν την εμήν». Και δεν στέκει έως εδώ αλλά προσθέτει: «ην δέδωκάς μοι» δια να φανερώση με τούτο την δόξαν όπου εδόθη εις την ανθρωπότητά Του (βλ. Ιω. ιζ' 24).

Ω δόξαις! Ω λαμπρότηταις! Ω μεγαλεία της Αναστάσεως του Κυρίου! Όντως αύτη είναι η ημέρα ην εποίησεν ο Κύριος. Διότι την μεν δευτέραν και τρίτην ημέραν εποίησε το πρωτόγονον εκείνο φως και την τετάρτην και πέμπτην και έκτην και εβδόμην εποίησεν τον εν τη δ' ημέρα γενόμενον ήλιον. Την δε Κυριακήν και πρώτην ταύτην ημέραν, και εν τη κοσμογενεσία, μόνος ο Κύριος αμέσως εποίησεν εκ του μη όντος εις το είναι (το γαρ εν αυτή γεγονός φως ουχί από το πρωί, αλλά από μεσημβρίας ήρξατο, κατά τους Θεολόγους) και τώρα πάλιν μόνος ο νοητός Ήλιος της δικαιοσύνης Χριστός ταύτην εποίησεν από του μνήματος ως από ορίζοντος αναστάς. Και αυτή η Κυριακή, τώρα μεν είναι εικών του μέλλοντος αιώνος.τότε δε έχει να ήναι αυτός εκείνος ο όγδοος αιών2.

«Όντως αναστήτω ο Θεός και διασκορπισθήτωσαν οι εχθροί Αυτού» (Ψαλμ. ριζ' 23). Οι εχθροί Του δαίμονες, ο εχθρός Του θάνατος, ο εχθρός Του η αμαρτία, ο εχθρός Του άδης, οι εχθροί Του Ιουδαίοι οι τούτον σταυρώσαντες και μισούντες Αυτόν. Όντως εκινδύνευε το καράβι να πνιγή και να πλέη δεν ηδύνατο όπου ερρίφθη ο Ιωνάς εις την θάλασσαν και κατεπόθη από το κήτος. Καράβι είναι ο κόσμος όπου δεν ηδύνατο να υπάγη εμπρός εις το αγαθόν. Θάλασσα είναι τα πάθη και αι θλίψεις του κόσμου. Ιωνάς ο Χριστός, κήτος ήτον ο θάνατος και ο άδης. Ερρίφθη ο Χριστός εις την θάλασσαν και τα πάθη. Κατεπόθη από τον θάνατον και τον άδην. Και επειδή η ζωοποιός θεότης δεν εχωρίσθη ούτε από το νεκρωθέν σώμα το κείμενον εις τον τάφον ούτε από την ψυχήν την καταβάσαν εις άδην δια τούτο ενέκρωσε και τον άδην και ανέστη τριήμερος και ούτως ο κόσμος όπου εκινδύνευε διεσώθη «ώσπερ γαρ ην Ιωνάς εν τη κοιλία του κήτους τρεις ημέρας και τρεις νύκτας, ούτως έσται ο υιος του ανθρώπου εν τη καρδία της γης τρεις ημέρας και τρεις νύκτας» (Ματθ. ιβ' 40).

Τώρα εσύ αδελφέ, είναι δυνατόν να μελετήσης ταύτας τας αληθείας, και να μη γεμίση από χαράν η καρδία σου δια την ανωτάτην ευδαιμονίαν και δόξαν, εις την οποίαν βλέπεις πως έφθασεν ο Λυτρωτής σου δια της Αναστάσεως, όχι μόνον κατά την ψυχήν, αλλά και κατά το πανάγιον σώμα Του; Όθεν επιθύμησαι να έχης όλαις ταις χαραίς των αγγέλων και όλων των Αγίων όπου συνέστησαν σήμερον και ελευθερώθησαν από τον άδην, δια να συγχαρής με αυτάς τον αναστάντα Δεσπότην, και δια να ευφρανθής με όλην σου την καρδίαν εις την νέαν ταύτην χαράν και δόξαν και νίκην Του, στοχαζόμενος πως η ιδική Του χαρά είναι και χαρά ιδική σου. Η ιδική Του δόξα είναι και δόξα ιδική σου και η ιδική Του νίκη είναι και νίκη ιδική σου. Και απλώς όσα Αυτός προνόμια και αξιώματα έλαβε δια της Αναστάσεώς Του, όλα ταύτα γίνονται και ιδικά σου δια της προς Αυτόν πίστεως και θερμής αγάπης. Εκείνου ως κεφαλής και εσένα ως μέλους. Εκείνου ως Πατρός και εσένα ως υιού. Εκείνου ως αρχιστρατήγου και βασιλέως και εσένα ως στρατιώτου και βασιλευομένου. Εκείνου ως φιλουμένου και εσένα ως φιλούντος. επειδή η αγάπη έχει φυσικόν ιδίωμα να κοινοποιή τα των φίλων κατά την παροιμίαν. «τα των φίλων κοινά». Και καθώς χθές και προχθές εκοινωνήσατε εις τα Πάθη και την θλίψιν του Κυρίου δια της πίστεως και αγάπης έτσι και σήμερον είναι δίκαιον να κοινωνήσετε εις την χαράν Αυτού και δόξαν και Ανάστασιν, «καθώς κοινωνείτε τοις του Χριστού παθήμασι χαίρετε ίνα και εν τη αποκαλύψει της δόξης Αυτού χαρήτε αγαλλιώμενοι» (Α' Πέτρ. δ' 13).