Κινδυνεύει η Ορθοδοξία από τον Οικουμενισμό, π. Θεόδωρος Ζήσης

Μία ὁμιλία ποὺ θὰ μποροῦσε νὰ χαρακτηρισθεῖ σταθμὸς ὡς πρὸς τὴν ἀποτίμηση τῶν ἐκκλησιαστικῶν δρωμένων, σὲ ἐποχὴ ταχυτάτης ἐπεκτάσεως καὶ ἐπικρατήσεως τῆς Παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἔδωσε ὁ π. Θεόδωρος Ζήσης στὸ Βόλο, παρόντος καὶ τοῦ Μητροπολίτη Ἰγνάτιου (25/1/2007), τὴν ὁποία ἐπεσήμανε συνεργάτις, τὴν ἀπομαγνητοφωνήσαμε, τὴν παρουσιάζουμε ὁλόκληρη καὶ ἀπερίτμητη, ὥστε νὰ κατανοηθεῖ κι ἀπὸ τὸν πιὸ ἁπλὸ καλοπροαίρετο πιστό, ποιά ἦταν ἡ γραμμὴ καὶ πορεία ποὺ εἶχε ἀρχικὰ χαραχθεῖ γιὰ τὴν ἀντιμετώπιση τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Τὴν ἀφιερώνουμε σὲ ὅσους γνωρίζουν, ἀλλὰ ἔχουν τὸ κακὸ ἐλάττωμα νὰ ξεχνοῦν!

Ἡ ὁμιλία αὐτὴ τοῦ π. Θεοδώρου εἶναι ἀναμφισβήτητα σημαντικότατη, γι’ αὐτὸ καὶ τὴν ἐπικαλεῖται δύο φορὲς κι αὐτὸς ὁ Μητροπολίτης Πειραιῶς στὴν πρόσφατη ἐπιστολή–ἐγκύκλιό του πρὸς τὴν Ἱερὰ Σύνοδο τῆς Ἱεραρχίας, στὴν ὁποία ὑποβάλλει αἴτημα συγκλήσεως Συνόδου μὲ σκοπὸ τὴν καταδίκη του Οἰκουμενισμοῦ.

Σ’ αὐτὴν ὁ π. Θεόδωρος μὲ τὴν χαρακτηρίζουσα αὐτὸν εὐθύτητα καὶ εὐκρίνεια σκέψεως παρουσίασε τοὺς κινδύνους ποὺ ἀπειλοῦν τὴν Ὀρθοδοξία σήμερα καὶ ἐκάλεσε σὲ ἐπιφυλακὴ καὶ ἐπαγρύπνηση.

Σημειώνουμε συνοπτικὰ μερικὰ σημεῖα ἀπὸ τὴν ὁμιλία του καὶ στὴ συνέχεια τὴν δημοσιεύουμε ὁλόκληρη:

1. Ἀναφέρθηκε κατ’ ἀρχάς, σ’ αὐτοὺς ποὺ λένε: «Δὲν παθαίνει τίποτα ἡ Ἐκκλησία» καὶ ἀπάντησε: Ναί, ἀλλὰ κινδυνεύουν νὰ χαθοῦν τὰ μέλη τῆς Ἐκκλησίας, ὅταν χαθεῖ ἡ ὀρθὴ πίστη καὶ ἐπικρατήσει ἡ αἵρεση. Χωρὶς τὴν [ἐναντίον π.χ. τοῦ Οἰκουμενισμοῦ] δική μας  ἐνεργοποίηση, δηλαδὴ τὴ συνέργεια ποὺ εἶναι δόγμα τῆς Πίστεώς μας, ὁ Θεὸς μᾶς ἐγκαταλείπει.

2. Ὁλόκληρη ἡ Εὐρώπη εἶναι ἕνα ἀπέραντο πνευματικὸ νεκροταφεῖο. Καὶ τὴν ὀσμὴ αὐτοῦ τοῦ θανάτου μεταφέρουν στὴ Ὀρθόδοξη Ἑλλάδα οἱ ἀγαπητικὲς σχέσεις, οἱ συναντήσεις μὲ τοὺς ἐκπροσώπους αὐτῶν τῶν αἱρέσεων, ποὺ τὶς ἀναγνωρίζουμε πλέον ὡς «ἐκκλησίες» καὶ προκαλοῦν σύγχυση καὶ ἀμφιβολία καὶ στὸ δικό μας εὐλογημένο λαό καὶ τὸν σπρώχνουμε πρὸς τὴν ἀπώλεια, ἀφοῦ γκρεμίσαμε τὰ ὅρια τῶν Πατέρων καὶ εἶναι εὔκολο νὰ διαβοῦν ἀπὸ τὴν ἀλήθεια στὴν αἵρεση, ἀπὸ τὴν ζωὴν στὸ θάνατο.

3. Αἰχμάλωτες τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καὶ τοῦ Παπισμοῦ εἶναι ὅλες σχεδὸν οἱ τοπικὲς Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες. Ὁ Οἰκουμενισμός, αὐτὴ ἡ παναίρεση ποὺ ἐμφανίσθηκε καὶ ἀνδρώθηκε τὸν 20^ο αἰῶνα, υἱοθετήθηκε κατ' ἀρχὴν ἀπὸ τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο. Τὸ ἐπιχείρημα, «μὴν ἀνησυχεῖτε, διπλωματικὲς κινήσεις κάνει τὸ Πατριαρχεῖο, γιὰ νὰ σωθεῖ», τὸ ὁποῖο ἐπαναλαμβάνουν καὶ σήμερα πολλοί, εἶναι παντελῶς ἀνίσχυρο καὶ ἀνυπόστατο. Ἐν πρώτοις, γιατὶ οἱ ἐπίσκοποι δὲν εἶναι διπλωμάτες, ἀλλὰ ποιμένες.

4. Ὁ π. Ἐπιφ. Θεοδωρόπουλος (τότε, ἐνημερώνει ὁ π. Θεόδωρος) μὲ αὐστηρὴ γλῶσσα ζητοῦσε ἀπὸ τὸν πατρ. Ἀθηναγόρα νὰ σταματήσει τὰ Οἰκουμενιστικὰ ἀνοίγματα. Ὁ Ἀθηναγόρας, ὄχι μόνο δὲν ὀπισθοχώρισε, ἀλλὰ καὶ αὐτὸς καὶ οἱ διάδοχοί του προχώρησαν καὶ προχωροῦν, ὅπως τὸ εἴδαμε ὅλοι κατὰ τὴν κατὰ τὴν συνάντηση Πατριάρχου καὶ Πάπα στὸ Φανάρι (30/11/06) ποὺ ἔχει πλέον ἁλωθεῖ ἀπὸ τὸν Οἰκουμενισμό, καὶ ἐπηρεάζει καὶ τὶς ἄλλες τοπικὲς Ἐκκλησίες, ποὺ ἔχουν βέβαια ξεχωριστὰ τὴν εὐθύνη τους ὡς αὐτοκέφαλες. [σ.σ. Δυστυχῶς δὲν δόθηκε ἡ πρέπουσα βαρύτητα στὴν μνημόνευση τοῦ Πάπα στὴ συγκεκριμένη Θ. Λειτουργία, γιὰ τὸν ὁποῖο οἱ τοῦ Πατριάρχου ἐκφώνησαν τὸ παρακάτω Λειτουργικὸ αἴτημα γιὰ τὸν Πάπα, ὁ ὁποῖος συμμετεῖχε μὲ ἄμφια στὴν Λειτουργία:  «Ἔτι δεόμεθα ὑπὲρ τοῦ Ἁγιωτάτου ἐπισκόπου καὶ Πάπα Ρώμης Βενεδίκτου καὶ τοῦ Ἀρχιεπισκόπου καὶ Πατριάρχου ἡμῶν Βαρθολομαίου». Αὐτὸ δὲν ἀποτελεῖ μορφὴ intercommunio-διακοινωνίας, Μητροπολῖτα Πειραιῶς κ. Σεραφείμ; Δὲν ἀποτελεῖ ἔμπρακτη ἀναγνώριση τοῦ Πάπα ὡς Πρώτου Ἐπισκόπου;].

5. Στὴν Ἐκκλησία τῆς Γεωργίας (συνεχίζει ὁ π. Θεόδωρος) συνέβη κάτι τὸ ἀξιοπρόσεκτο καὶ ἀξιομίμητο: ἑνωμένος στὴν ὀρθόδοξη πίστη ὁ λαός, μὲ τὴν πλειονότητα τῶν κληρικῶν καὶ τῶν μοναχῶν, ἀνάγκασαν καὶ τὴν ἐκκλησιαστικὴ ἡγεσία, τὸν Πατριάρχη, νὰ ἀκολουθήσει τὸν ὀρθόδοξο δρόμο! Ἡ Ἐκκλησία τῆς Γεωργίας ἀποσύρθηκε ἀπὸ τὸ Π.Σ.Ε.! Στὶς ἄλλες Ἐκκλησίες οἱ οἰκουμενιστικὲς ἡγεσίες ἐλέγχουν πλήρως τὴν κατάσταση καὶ μὲ ἀπειλές, διώξεις καὶ ἀφορισμοὺς καταπνίγουν καὶ φιμώνουν τὶς ὀρθόδοξες φωνές [αὐτὸ συμβαίνει καὶ στὴν Ἑλλάδα].

6. Στὴν Ἐκκλησία τῆς Σερβίας πρὶν ἀπὸ μερικὰ χρόνια, εἶχε ἀρχίσει νὰ ἀνατέλει κάποια ἐλπίδα γιὰ ἔξοδο καὶ ἀπελευθέρωση ἀπὸ τὸν Οἰκουμενισμό, ἀπὸ τὴν αἰχμαλωσία. Ἡ Ἱερὰ Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Σερβίας τὸ 1997 ΑΠΟΦΑΣΙΣΕ μὲ ἕνα πολὺ ἰσχυρὸ Ὑπόμνημα ποὺ ὑπέβαλε ὁ μητροπολίτης Ράσκας Ἀρτέμιος, τὴν ἀποχώρησή της ἀπὸ τὸ Π.Σ.Ε. Δυστυχῶς, προτιμήθηκε ἡ δουλεία καὶ ἡ αἰχμαλωσία, ἡ ἀπόφαση δὲν πραγματοποιήθηκε ποτέ. [σ.σ. Καὶ σήμερα γνωρίζουμε ὅτι ὁ συντάκτης τοῦ Ὑπομνήματος ἐξόδου ἀπὸ τὸ Π.Σ.Ε. διώχθηκε καὶ δημιούργησε τὶς σύγχρονες κατακόμβες, ζεῖ στὴν ἴδια του τὴν πατρίδα «ἐν ἐξορίᾳ»].

7. Μέχρι τοῦ ἀρχιεπισκόπου Χριστοδούλου ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος ἦταν ἀντιπαπικὴ καὶ ἀντι-οικουμενιστική. Ἦταν τὸ μαῦρο πρόβατο στὶς ἐκτιμήσεις τῶν ἄλλων ἐκκλησιαστικῶν ἡγετῶν, ἀλλὰ καὶ πολλὲς φορὲς ρυθμιστικὸς παράγων σὲ κρίσιμα καὶ ἀποφασιστικὰ ζητήματα. Μὲ τὸν Χριστόδουλο καὶ τὴν ὁμάδα του γίνεται ἀλλαγὴ πορείας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος. Ὁ Χριστόδουλος καὶ ἄλλοι Ἐπίσκοποι ἔφεραν τὸν Πάπα στὴν Ἑλλάδα. Ὁ ἀρχιεπίσκοπος (Χριστόδουλος) καταλύει τὸ δόγμα, ποὺ ἀποτελεῖ καὶ ἄρθρο τοῦ Συμβόλου τῆς Πίστεως, τῆς Una Sancta, τῆς «Μίας, Ἁγίας, Καθολικῆς καὶ Ἀποστολικής Ἐκκλησίας». Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία γι' αυτόν δὲν εἶναι ἡ μόνη Ἐκκλησία, ὑπάρχουν καὶ ἄλλες ἐκκλησίες· εἶναι καὶ ὁ Παπισμὸς Ἐκκλησία!

Γιὰ νὰ θεμελιωθεῖ μάλιστα αὐτὴ ἡ θέση ὑποστηρίζουν, αὐτὸς καὶ οἱ ὁμόφρονές του (ὅπως ὁ Καλαβρύτων Ἀμβρόσιος, ὁ Σύρου Δωρόθεος κ.λπ.), ὅτι «ὁ Παπισμὸς δὲν εἶναι αἵρεση»· τώρα μάλιστα πιὸ τολμηρὰ καὶ ἀπὸ τοὺς παλαιοὺς λατινόφρονες ἰσχυρίζονται ὅτι «δὲν εἶναι καὶ σχίσμα, εἶναι ἁπλῶς ἄλλο χριστιανικὸ δόγμα ἀνάμεσα στὰ πολλὰ ἄλλα χριστιανικὰ δόγματα»!

Ἐδῶ ἀναφέρει, ὁ π. Θεόδωρος, μερικὰ παραδείγματα, ὅπως τῶν τριῶν Μητροπολιτῶν πού, στὶς πρῶτες Οἰκουμενιστικὲς ἐνέργειες τοῦ Ἀθηναγόρα, διέκοψαν τὸ μνημόνευσή του, ὁ δὲ τότε Μητροπολίτης Ἐλευθερουπόλεως, ὁ  Ἀμβρόσιος, σὲ ἐπιστολή του πρὸς λατινόφρονες ἔγραψε: Κρατεῖστε ἐσεῖς τὴν ἔγκρισιν τῶν “Οἰκουμενιστῶν” «καὶ ἡμεῖς τὴν ἔγκρισιν τοῦ ἁγίου Μάρκου, τοῦ στύλου τῆς Ὀρθοδοξίας, τοῦ ἐν οὐρανῷ καὶ ἐπὶ γῆς δοξαζομένου».

Ὡραιότατο ἐπιχείρημα γιὰ ὅλους μας σήμερα, λέγει ὁ π. Θεόδωρος. Ἂς κρατήσουν οἱ φιλοπαπικοί, οἱ λατινόφρονες, οἱ Οἰκουμενισταὶ Ἐπίσκοποι, πνευματικοί, ἱερεῖς, θεολόγοι τὴν κοινωνίαν μὲ τοὺς αἱρετικούς· ἐμεῖς προτιμοῦμε τὴν κοινωνίαν μὲ τοὺς Ἁγίους.

Τότε μάλιστα, ὁ γέρων Ἐπιφάνιος Θεοδωρόπουλος εἶχε γράψει: «Ἀμφιβάλλω, ἂν ἐν ὁλοκλήρῳ τῇ ἑλλαδικῇ Ἐκκλησίᾳ ὑπάρχουσι πλείονες τῶν ἕξι ἢ ἑπτὰ φιλαθηναγορικῶν Ἐπισκόπων»! [σ.σ. Ἀπ’ αὐτὴ τὴν ἀπάντηση, μποροῦν νὰ καταλάβουν κάποιοι, πόσο διαφορετικὴ θὰ ἦταν ἡ θέση τοῦ π. Ἐπιφάνιου σήμερα, ποὺ τὰ πράγματα ἔχουν ἀντιστραφεῖ πλήρως].

Τί νὰ ποῦμε ὅμως τώρα καὶ τί νὰ λαλήσουμε, γέροντα Ἐπιφάνιε; Ἀπὸ ποῦ νὰ ἀρχίσουμε νὰ θρηνοῦμε καὶ νὰ περιγράφουμε τὴν ἀθρόα μεταβολὴ τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας; Ἀναφωνεῖ ὁ π. Θεόδωρος!

8. Κατόπιν, ὁ π. Θεόδωρος, ὁμιλεῖ γιὰ τὴν διάβρωση τῶν Θεολογικῶν Σχολῶν καὶ ἀναφέρει ἕνα περιστατικό, ὅπως –μὲ γλαφυρὸ τρόπο- τὸ ἐδιηγεῖτο ὁ ἀείμνηστος Αὐγουστῖνος Καντιώτης.

9. Ἀκολούθως θίγει τὸ θέμα τῆς ἀπόλυτης ἐξαρτήσεως τῶν ἀρχιμανδριτῶν καὶ τῶν ἐγγάμων ἐφημερίων, ἀπὸ τὴν αὐθαιρεσία, τὶς διαθέσεις καὶ τὴν θέληση τῶν ἐπισκόπων, οἱ ὁποῖοι ἐφαρμόζουν ἐπιλεκτικὰ τοὺς ἱεροὺς κανόνες καὶ κατὰ τὸ δοκοῦν. Ὅποτε θέλουν ἐφαρμόζουν τοὺς Κανόνες, ὅποτε θέλουν δὲν τοὺς ἐφαρμόζουν· κόπτονται ὑπὲρ τῶν Ι. Κανόνων, ἀλλ’ αὐτοὶ μποροῦν νὰ παραβιάζουν τοὺς Ι. Κανόνες, ἐκφοβίζοντες καὶ ἀπειλοῦντες τοὺς  ἐνισταμένους,  ἀκόμη καὶ γιὰ θέματα πίστεως.

10. Γιὰ τὶς Διαιρέσεις καὶ δισταγμοὺς τῶν Ἁγιορειτῶν Πατέρων εἶπε: Δυστυχῶς ἔχουμε προβλήματα καὶ μὲ τὸ Ἅγιον Ὄρος. Καὶ τὸ Ἅγιον Ὄρος ἔχει διαιρέσεις καὶ δισταγμούς. Ὁ μαμωνᾶς τῶν χρημάτων τῆς Εὐρώπης καὶ ὁ φόβος πρὸ τῆς πλειοψηφίας τῶν Πατριαρχικῶν ἔχει παραλύσει ὅλους [σ.σ. γι’ αὐτὸ καὶ μένουν ἀπαθεῖς στὴν ἐπέλαση τοῦ Βαρθολομαίϊκου Οἰκουμενισμοῦ].

11. Ἐπεσήμανε, ἐπίσης, τὴν παντελῆ σχεδόν ἀπουσία κατηχήσεως τῶν πιστῶν σὲ θέματα πίστεως [σ.σ. Ὑπ’ ὄψιν ὅτι ἡ Κατήχηση, εἶναι τὸ πρώτιστο καὶ κύριο καθῆκον τῶν Ἐπισκόπων ἐκείνων, ποὺ ἀγαποῦν τὸν Χριστὸ καὶ τοὺς Χριστιανούς].

12. Τέλος στὸν ἐπίλογο, δίνει τὶς συμβουλές του, γιὰ τὸ τί πρέπει νὰ κάνουμε καὶ ἀναφέρεται στὸν ἀγῶνα τοῦ π. Εὐθυμίου Τρικαμηνᾶ, ὁ ὁποῖος εἶχε ἤδη καθαιρεθεῖ ἀπὸ τὴν «αἰχμάλωτη τοῦ Οἰκουμενισμοῦ» ἑλλαδικὴ Ἐκκλησία, γιὰ τὴν ἀντι-οἰκουμενιστική του δράση. Λέγει:

«Μπροστά, λοιπόν, στὸν ἐμφανῆ αὐτὸν κίνδυνο, ποὺ τώρα εἶναι σοβαρός, πολὺ σοβαρότερος ἀπὸ τὸ πρόσφατο παρελθόν, τί πρέπει νὰ κάνουμε;

Ἐν πρώτοις νὰ φροντίσουμε νὰ μὴ μιανθοῦμε κι ἐμεῖς ἀπὸ τὶς  αἱρέσεις τοῦ Παπισμοῦ καὶ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Νὰ μὴ ἔχουμε καμία ἐπικοινωνία μαζί τους, ὅπως συνιστοῦν ἡ Ἁγία Γραφὴ καὶ οἱ Πατέρες. Ἐπικοινωνία ὄχι συγκυριακή, βέβαια, ἀλλὰ ἠθελημένη καὶ σχεδιασμένη... Γιὰ συμπροσευχὴ οὔτε ἡ παραμικρὴ σκέψη. Αὐτὸ τηρούσαμε ἐπί αἰῶνες...

Νὰ ἐνισχύσουμε καὶ νὰ συμπαρασταθοῦμε πρὸς τοὺς ἀγωνιστὰς τῆς Ὀρθοδοξίας ποὺ διώκονται, τιμωροῦνται, συκοφαντοῦνται. Ἡ ἀποψινή μας παρουσία ἐδῶ ...εἶναι καὶ μία συμπαράσταση πρὸς τὸν ταλαιπωρούμενο ἀδελφὸ καὶ πατέρα, πρὸς τὸν ἀδίκως τιμωρηθέντα π. Εὐθύμιο Τρικαμηνᾶ, ὁ ὁποῖος ἐτόλμησε καὶ ἐσήκωσε μόνος ἐπὶ ἔτη τὸ «βάρος τῆς ἡμέρας», τὸ βάρος τῆς ἀντιπαραθέσεως μὲ τὸν Οἰκουμενισμὸ καὶ τοὺς Οἰκουμενιστὰς Ἐπισκόπους. Νὰ ἀφυπνήσουμε τὸ κοιμώμενο λόγῳ ἀγνοίας ὀρθόδοξο ποίμνιο.

(Σημείωση “Πατερικῆς Παραδόσεως”: Τό τμῆμα τῆς ὁμιλίας ποὺ εἶναι μὲ μαῦρα γράμματα τὸ πήραμε ἀπὸ τὸ ἱστολόγιο «Ἀκτῖνες». Τὸ ὑπόλοιπο μὲ μπλέ γράμματα τὸ ἀπομαγνητοφωνήσαμε. Κάποιες παράγραφοι ποὺ ὑπάρχουν στὴν δημοσίευση τῶν «Ἀκτίνων» δὲν ὑπῆρχαν στὴ κασέτα ποὺ ἀκούσαμε. Τὰ τοποθετήσαμε μὲ μαῦρα γράμματα στὸ τέλος. Ἴσως, ἦσαν τμήματα τῆς ὁμιλίας ποὺ  δὲν πρόλαβε νὰ ἐκφωνήσει ὁ π. Θεόδωρος ἢ τὰ διαμόρφωσε καταλλήλως, καὶ ἐδόθησαν πρὸς δημοσίευση στὶς «Ἀκτῖνες».

Οἱ ὑπογραμμίσεις καὶ ὅσα εἶναι μέσα σὲ ἀγκύλες [ ] εἶναι δικά μας).

Κινδυνεύει τώρα σοβαρά ἡ Ὀρθοδοξία

«Ὁ ἀδίκως τιμωρηθεὶς π. Εὐθύμιος Τρικαμηνᾶς, ἐτόλμησε καὶ ἐσήκωσε μόνος ἐπὶ ἔτη τὸ «βάρος τῆς ἡμέρας», τὸ βάρος τῆς ἀντιπαραθέσεως μὲ τὸν Οἰκουμενισμὸ καὶ τοὺς Οἰκουμενιστὰς Ἐπισκόπους».

(π. Θεόδωρος Ζήσης)

Σεβαστέ καί ἀγαπητέ, π. Εὐθύμιε, Σεβαστοὶ Πατέρες, ἀγαπητοὶ ἐν Χριστῷ ἀδελφοί.

Ἂν αὐτὸ εἶναι μικρὸ ποίμνιο, π. Εὐθύμιε, δὲν ξέρω πόσο θὰ ἦταν τὸ μεγάλο. Ἐμεῖς οἱ Θεσσαλονικεῖς ποὺ ἤλθαμε ἀπὸ ἐκεῖ διὰ νὰ εἴμαστε ἐδῶ μαζί σας ἀπόψε, ἐκπλησσόμεθα γι’ αὐτὴν τὴν κατάμεστη αἴθουσα, ποὺ δείχνει τὸ ἐνδιαφέρον τὸ ὁποῖον ἐκπέμπει τὸ πνευματικό σας ἔργο, ὅπως ἐπίσης καὶ τὸ ἐνδιαφέρον τὸ ὁποῖον ἔχουν πολλοὶ ἀπὸ τοὺς κατοίκους τοῦ Βόλου, γιὰ νὰ ἐπιλύσουν πνευματικὰ θέματα.

Προβληματίστηκα πολὺ πῶς θὰ χειριστῶ

Μασονισμός, ο πνευματικός πατέρας και συνοδοιπόρος του Οικουμενισμού

Ἅγιος Νικόλαος Ἀχρίδος:

 

Ἡ Μασονία εἶναι 
ὁ μέγιστος ἐχθρὸς τῆς Ὀρθοδοξίας, 
ἐσωτερικὸς καὶ ἐξωτερικὸς

 

Πηγή: ΑΚΤΙΝΕΣ

Ὁ Ἅγιος Νικόλαος (Βελιμίροβιτς), Ἐπίσκοπος Ἀχρίδος (1881-1956) ἀνήκει στὶς ἐπιφανέστερες καὶ μὲ οἰκουμενικὸ κῦρος θεολογικὲς μορφὲς τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Σερβίας τοῦ τελευταίου αἰῶνος, μαζὶ καὶ μὲ τὸν πνευματικό του υἱό, τὸν γνωστὸ Γέροντα καὶ Θεολόγο Ἅγιο Ἰουστῖνο Πόποβιτς, τῆς Μονῆς τοῦ Τσέλιε, Καθηγητὴ (1935-1945) τῆς Δογματικῆς στὴ Θεολογικὴ Σχολὴ Βελιγραδίου. Ὁ Νικόλαος Βελιμίροβιτς, διδάκτωρ τῆς Θεολογίας στὸ Πανεπιστήμιο τῆς Βέρνης (1908) καὶ τῆς Φιλοσοφίας στὸ Πανεπιστήμο τῆς Γενεύης (1909), ἀκολούθησε μετέπειτα τὴν ὁδὸ τῆς ἀφιερώσεως στὸν Χριστὸ καὶ τὴν Ἐκκλησία Του. Ὑπηρέτησε τὴν Ἐκκλησία τῆς Σερβίας ὡς Ἐπίσκοπος Ζίτσας (1919, 1934-1941) καὶ Ἀχρίδος (1920-1934). Μετὰ τὴν ἐπικράτηση τῶν Γερμανῶν στὴ Γιουγκοσλαβία (1941) ὑπέστη διώξεις καὶ κατέληξε στὸ στρατόπεδο συγκεντρώσεως Νταχάου, ὅπου ὑπέστη κακουχίες καὶ βασανιστήρια. Μετὰ τὸ πέρας τοῦ Β΄ Π.Π. καὶ τὴν ἐπικράτηση τοῦ κομμουνισμοῦ στὴ Νοτιοσλαβία, κατέφυγε στὶς Η.Π.Α. ὅπου δίδαξε σὲ διάφορες Ὀρθόδοξες Χριστιανικὲς Πανεπιστημιακὲς Σχολὲς καὶ Σεμινάρια. Ἀνακηρύχθηκε Ἅγιος ἀπὸ τὴν Ἱερὰ Σύνοδο τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Σερβίας τὸ ἔτος 2003, ἑορταζόμενος στὶς 18 Μαρτίου (ἡμερομηνία κοιμήσεως).

Ὁ Ἅγιος Νικόλαος Ἀχρίδος χαρακτηρίζεται καὶ πράγματι ὑπῆρξε καὶ διατελεῖ παρὰ Θεῷ ὡς«Ποιμένας μὲ ἰδιαίτερη διακριτικότητα, λόγιος μὲ βαθιὰ καλλιέργεια, πνευματικὸς ἄνθρωπος μὲ μεγάλη ἀπήχηση καὶ διεθνῆ ἀκτινοβολία» [1].

Ἡ ἐν προκειμένῳ ἀποτίμηση καὶ προειδοποίηση τοῦ Ἁγίου Νικολάου Ἀχρίδος ἔναντι τοῦ ἐπικίνδυνου φαινομένου τῆς Μασονίας, προέρχεται ἀπὸ τὰ - ἐν πολλοῖς ἄγνωστα καὶ δυσεύρετα - Πρακτικὰ  τῆς Προκαταρκτικῆς Ἐπιτροπῆς τῶν Ἁγίων Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν τῆς συνελθούσης ἐν τῇ ἐν Ἁγίῳ Ὄρει Ἱερᾷ Μεγίστῃ Μονῇ τοῦ Βατοπεδίου, ἐπὶ Πατριαρχίας Φωτίου Β΄. Ἡ Ἐπιτροπὴ ἄρχισε τὶς ἐργασίες της τὴν Κυριακὴ τῆς Πεντηκοστῆς, 8 Ἰουνίου, τοῦ 1930 καὶ συγκρότησε συνολικὰ 15 συνεδρίες ὑπὸ τὴν προεδρία τοῦ Μητροπολίτου Ἡρακλείας Φιλαρέτου. Ἡ ἐν λόγῳ Διορθόδοξος Ἐπιτροπὴ συγκλήθηκε ἀπὸ τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο μὲ σκοπὸ νὰ καταρτίσει κατάλογο θεμάτων πρὸς συζήτηση στὴ μελλοντικὴ Προσύνοδο, ἡ ὁποία θὰ προετοίμαζε τὴ μέλλουσα Οἰκουμενικὴ Σύνοδο τῆς Ὀρθοδοξίας. Σημαντικὴ θέση στὴ σχεδιαζόμενη Προσύνοδο θὰ εἶχε τὸ ζήτημα τῆς ἡμερολογιακῆς μεταρρυθμίσεως καὶ τοῦ Πασχαλίου. Ἀφορμὴ τῆς συγκλήσεως στὸ Ἅγιον Ὄρος αὐτῆς τῆς Διορθοδόξου Προκαταρκτικῆς Ἐπιτροπῆς ἦταν ἡ ἔκρυθμη κατάσταση ποὺ εἶχε δημιουργηθεῖ στὴν Ἑλλάδα μὲ τὴν ἡμερολογιακὴ μεταρρύθμιση (1923), ἡ ὁποία κατέστησε φανερὴ τὴν ἐπικινδυνότητα βεβιασμένων καὶ μεμονωμένων ἀποφάσεων ἀπὸ τὶς Τοπικὲς Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες.

Κατὰ τὴν τελευταία, ΙΕ΄ Συνεδρία, στὶς 23 Ἰουνίου 1930, καθορίσθηκε καὶ ἐγκρίθηκε ὁ κατάλογος τῶν θεμάτων, 16 συνολικά, τὰ ὁποῖα θὰ ἔπρεπε νὰ ἀπασχολήσουν τὴν μελλοντικὴ Προσύνοδο (βλ. σελίδες 143-145 τῶν Πρακτικῶν). Ὡς ἕκτο θέμα καταχωρίσθηκε ἡ «Ἐξεύρεσις τρόπου συνεργασίας τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν πρὸς ἀπόκρουσιν τοῦ ἀθεϊσμοῦ καὶ τῶν διαφόρων πεπλανημένων Συστημάτων, οἷον: Μασωνισμοῦ, Θεοσοφισμοῦ, Πνευματισμοῦ κ.λ.π.» (σελ. 144 τῶν Πρακτικῶν).

Ἆραγε, ἐξακολουθεῖ σήμερα νὰ παραμένει τὸ θέμα τῆς Μασονίας – καὶ μάλιστα ὠς ἐσωτερικοῦ ἐχθροῦ - στὴ λίστα τῶν πρὸς συζήτηση θεμάτων ἀπὸ τὴ σχεδιαζόμενη Οἰκουμενικὴ Σύνοδο καὶ τὶς Διορθόδοξες Προπαρασκευαστικὲς Ἐπιτροπὲς τῶν ἐσχάτων δεκαετιῶν; Ἢ μήπως τὸ ζήτημα«ἐξαφανίσθηκε», ὅπως ἐξαφανίσθηκαν ἢ ἐπιλύθηκαν μὲ μεμονωμένες καὶ ὄχι γενικὰ ὀρθοδόξως ἀποδεκτὲς ἀποφάσεις ἕτερα φλέγοντα θέματα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησιολογίας, ὅπως ὁ τρόπος εἰσδοχῆς τῶν αἱρετικῶν καὶ σχισματικῶν στοὺς κόλπους τῆς Μιᾶς, Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας; 

Στὴ σχετικὴ μὲ τὴ Μασονία εἰσήγησή του ὁ Ἅγιος Νικόλαος ἐπισημαίνει τὰ ἑξῆς σημαντικὰ στοιχεῖα (ἐκ τῆς Συνεδρίας Γ΄· § Η΄Προτάσεις τῆς Σερβικῆς Ἀποστολῆς · Τρίτη, 10η  Ἰουνίου 1930):

(α) Τὸ ζήτημα τῆς Μασονίας εἶχε ὑποτιμηθεῖ ἀπὸ τὸ Πατριαρχεῖο Κωνσταντινουπόλεως ὡς πρὸς τὶς ἄλλες αἱρέσεις, ὅπως ἡ Οὐνία καὶ ὁ Χιλιασμός, ποὺ τέθηκαν γιὰ συζήτηση στὴν Προκαταρκτικὴ Σύνοδο (τότε ἀκόμη ἡ παπικὴ Οὐνία ἐθεωρεῖτο ὀρθῶς αἵρεση, μέχρι καὶ τὴν ὀλέθρια συμφωνία τοῦ Balamand τὸ 1993).

(β) Ὁ κίνδυνος ἀπὸ τὴ Μασονία εἶναι ὁ μεγαλύτερος ὅλων, διότι ὁ Ἐλευθεροτεκτονισμὸς εἶναι ἐχθρὸς καὶ ἐξωτερικὸς καὶ ἐσωτερικὸς τῆς Ἐκκλησίας.

(γ) Γιὰ τὸν ἴδιο λόγο ἡ Μασονία εἶναι ἐχθρὸς μεγαλύτερος καὶ ἀπὸ τὸν Μπολσεβικισμό (τὰ δὲ φοβερὰ αὐτὰ λόγια λέχθηκαν τὴ στιγμὴ ποὺ ὁ «κόκκινος τρόμος» στὴ Σοβιετικὴ Ἕνωση ἦταν στὸ ἀποκορύφωμά του, ἀλλὰ καὶ ἡ ἐκκλησιαστικὴ κατάσταση τῆς Ρωσίας πάνδεινη, λόγῳ τοῦ διχασμοῦ μεταξὺ ἀφ’ ἑνὸς τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας ὑπὸ τὸν Πατριάρχη Ἅγιο Τύχωνα, ἀφ’ ἑτέρου δὲ τῶν σχισματικῶν τῆς ἀριστεριστικῆς, λεγομένης «Ζώσης Ἐκκλησίας», θέμα ποὺ ἀπασχόλησε σὲ μεγάλη ἔκταση καὶ τὴν παροῦσα αὐτὴ Ἐπιτροπὴ τοῦ 1930).

(δ) Ἀρκετοὶ ἀπὸ τοὺς διανοουμένους εἶχαν ἤδη τὴν ἐποχὴ ἐκείνη ἐμπλακεῖ στὴ Μασονία.

(ε) Ὁ Ἐλευθεροτεκτονισμὸς (Μασονία) εἶναι νέος Ἀρειανισμὸς (διότι ἀπορρίπτει τὴν πλήρη θεότητα τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, δηλ. τοῦ Χριστοῦ, τὴν ὁμοουσιότητά καὶ ἰσότητά Του πρὸς τὸν Θεὸν Πατέρα).

(στ) Ἡ Μασονία ἐξισώνει τὸν Χριστὸ μὲ τὸν Μωϋσῆ, τὸν Βούδδα, τὸν Μωάμεθ, ἀρχηγοὺς «θρησκειῶν» καὶ ἑπομένως καταργεῖ τὸν Χριστό, τὸ Εὐαγγέλιο καὶ τὴν Πίστη τῆς Ἐκκλησίας, ποὺ τονίζει ὅτι ἡ Ὀρθοδοξία εἶναι ἡ μόνη ἀληθὴς θρησκεία (διότι ὁ Χριστὸς εἶναι ὁ Παντοκράτωρ Θεός).  

(ζ) Μπροστά μας βρίσκεται μέγας ἀγώνας ἐναντίον τῆς Μασονίας, τὸν ὁποῖον πρέπει νὰ ἀναλάβουμε χωρὶς φόβο, ἐν ὀνόματι τοῦ Θεοῦ (οἱ σημερινὲς ἐξελίξεις, ἐκκλησιαστικὲς καὶ ἐθνικο-πολιτικές, ἐπιβεβαιώνουν τὶς ἐκτιμήσεις αὐτὲς τοῦ Ἁγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς).
Ἰδοὺ ἡ τοποθέτηση τοῦ Ἁγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς ἐπὶ λέξει [2] :
«3). Τὸ ζήτημα τοῦ Ἐλευθέρου Τεκτονισμοῦ. Ἡ Μεγάλη Ἐκκλησία Κωνσταντινουπόλεως ἐσημείωσεν ἐν τῷ Καταλόγῳ αὐτῆς αἱρέσεις τινὰς ὀνομαστί, ὡς τὸν Οὐνιτισμόν, Χιλιασμὸν κ.τ.λ., ἀλλ’ ὁ Μασωνικὸς κίνδυνος ὑπερβαίνει πάντας, καὶ δυστυχῶς ἱκανοὶ τῶν διανοουμένων εἶνε συνδεδεμένοι μετ΄ αὐτοῦ. Οὗτος εἶνε ὁ νέος Ἀρειανισμὸς καὶ ἐνώπιον ἡμῶν πρόκειται μέγας ἀγών, ὃν ὀφείλομεν ἄνευ φόβου νὰ ἀναλάβωμεν ἐν ὀνόματι τοῦ Θεοῦ. Ὁ μεγαλύτερος κίνδυνος τοῦ Χριστιανισμοῦ ἐν τῷ κόσμῳ δὲν εἶνε ὁ Μπολσεβικισμὸς ἢ ἄλλο τι, ἀλλ’ ὁ Τεκτονισμός, διότι εἶνε ἐχθρὸς ἐξωτερικὸς καὶ ἐσωτερικός. Ἡμεῖς λέγομεν ὅτι ἡ Χριστιανικὴ Θρησκεία εἶνε ἡ Θρησκεία, ἡ μόνη Θρησκεία, καὶ ἡ Ὀρθοδοξία ἡ μόνη ἀληθής, αὐτοὶ δ’ ἀρνοῦνται τὸ Εὐαγγέλιον καὶ τὸν Χριστόν, θέτοντες αὐτὸν ἐν ἴσῃ γραμμῇ πρὸς τὸν Μωϋσῆν, τὸν Βούδδαν, τὸν Μωάμεθ».

Βλ. τὶς ἐπισυνημμένες φωτογραφίες τοῦ κειμένου.

Τὸ θέμα τῆς Μασονίας καὶ τῶν («ἀδελφικῶν» της, σημειώνουμε ἐμεῖς) συστημάτων τοῦ θεοσοφισμοῦ καὶ τοῦ πνευματισμοῦ, συζητήθηκαν ἐκτενέστερα σὲ ἄλλη συνεδρία, τὴν  ΙΑ΄, (σελ. 127-128 τῶν Πρακτικῶν), ὅπου κατὰ τὴν πληροφορία τῶν Πρακτικῶν καὶ χωρὶς περαιτέρω διευκρινίσεις, «διεξάγεται μακρὰ συζήτησις, καθ’ ἣν πολλαὶ ἀναπτύσσονται γνῶμαι περὶ τῆς φύσεως, τοῦ σκοποῦ τῶν ὡς ἄνω συστημάτων καὶ τῆς ἐπὶ τοῦ Λαοῦ ἐπιδράσεως αὐτῶν» (σελ. 128). Βεβαίως, καθὼς ἀνέφερε (σελ. 127) καὶ ὁ Μητροπολίτης Ἑρμουπόλεως Νικόλαος, 2ος ἀντιπρόσωπος τοῦ Πατριαρχείου Ἀλεξανδρείας, περὶ τῆς Θεοσοφίας ὑπῆρχε ἤδη καταδικαστικὴ συνοδικὴ ἀπόφαση, ἡ δὲ κατὰ τῆς Μασονίας ἀντιρρητικὴ γραμματεία ἦταν τότε πολὺ μεγάλη :«[…] ὁ Θεοσοφισμὸς ἔχει καταδικασθῇ παρὰ Ἱερᾶς Συνόδου, περὶ Μασωνισμοῦ δὲν γνωρίζει ἂν ὑπάρχῃ καταδικαστικὴ Συνοδικὴ ἀπόφασις, ἀλλ’ ἔχουσι τόσα κατ’ αὐτοῦ γραφῇ, ὥστε ἡ ἀτμόσφαιρα νὰ εἶναι κεκορεσμένη».

Παρὰ τὴν ἀπόφαση ποὺ ἐλήφθη ἀπὸ τὴν Προκαταρκτικὴ Ἐπιτροπὴ στὴν Ἱ.Μ.Μ. Βατοπεδίου τὸ 1930, δυστυχῶς ἐκ μέρους τοὐλάχιστον τῶν ἑλληνοφώνων Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν, μόνη ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος πῆρε ἀρκετὰ στὰ σοβαρὰ τὸ θέμα τοῦ Ἐλευθεροτεκτονισμοῦ - Μασονίας, ὥστε στηριζόμενη ὀνομαστικῶς στὶς ἀποφάσεις τῆς Προκαταρκτικῆς αὐτῆς Ἐπιτροπῆς τοῦ 1930 ἐν Ἁγίῳ Ὄρει, νὰ λάβει τὸ ἔτος 1933 τὴν πρώτη ἐπίσημη  - ἀπὸ τρεῖς συνολικά (1933, 1972, 1996) – καταδικαστικὴ τῆς Μασονίας ἀπόφασή της, στὴ Συνεδρία τῆς 7ης Ὀκτωβρίου 1933 καὶ νὰ ἐκδώσει εἰδικὴ Πράξη (Ἐκκλησία 48/1933, σελ. 37-39). Σύμφωνα μὲ αὐτὴν ἡ Μασονία εἶναι«διεθνὴς μυητικὸς ὀργανισμὸς» καὶ «μυσταγωγικὸ σύστημα, ὅπερ ὑπομιμνῄσκει τὰς παλαιὰς ἐθνικὰς μυστηριακὰς θρησκείας ἢ λατρείας, ἀπὸ τῶν ὁποίων κατάγεται καὶ τῶν ὁποίων συνέχειαν καὶ ἀναβίωσιν ἀποτελεῖ»· ἐπίσης, ἡ Σύνοδος κατηγορεῖ τὴ Μασονία γιὰ συγκρητισμό, πρᾶγμα ποὺ ἐπιβεβαιώνει τὴν καταγωγή της ἀπὸ τὰ ἀρχαῖα εἰδωλολατρικὰ μυστήρια, τὰ ὁποῖα δέχονταν στὶς μυήσεις τους κάθε λάτρη, ὁποιουδήποτε Θεοῦ· ἡ Μασονία «ἀνυψοῖ ἀνεπαισθήτως ἑαυτὴν εἰς εἶδός τι ὑπερθρησκείας, θεωροῦσα πάσας τὰς θρησκείας, μηδὲ τῆς Χριστιανικῆς τοιαύτης ἐξαιρουμένης, ὡς ὑποδεεστέρας αὐτῆς» [3].

Ἡ θεολογικὴ κινητικότητα ποὺ ἀναπτύχθηκε ὡς συνέπεια τῆς ἐν λόγῳ προβληματικῆς στὶς ἀρχὲς τῆς δεκαετίας τοῦ 1930 εἶχε προφανῶς ὑπῆρξε καὶ τὸ ἔναυσμα γιὰ τὴ συγγραφὴ ἀπὸ τὸν μακαριστὸ Καθηγητὴ Π.Ν. Τρεμπέλα τῶν ἔργων του Μασωνισμὸς καὶ Θεοσοφία, τὸ 1932, καὶ Πνευματισμὸς τὸ 1936 [4] . 

Παρὰ τὴν ἀβάσιμη ἀμφισβήτηση σήμερα στὴ Σερβία ἀπὸ μερικοὺς κύκλους τῆς ἀντι-μασονικῆς στάσεως τοῦ Ἁγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, ἡ παραπάνω κρυστάλλινη θέση του ἐπιβεβαιώνεται καὶ ἀπὸ ἄλλα γραπτά του, ὅπως τὴν Ἐπιστολὴ (115) Στὴν ἀδελφότητα τοῦ «Ἁγίου Ἰωάννου» γιὰ τὰ ἀποκαλυπτικὰ φαινόμενα τῆς ἐποχῆς μας, ἡ ὁποία γράφηκε σὲ κάποιο χρόνο μεταξὺ 1937-1941. Καὶ ἐκεῖ γράφει τὰ ἑξῆς [5] : 

«Διαβάσατε τὴν Ἀποκάλυψη τοῦ Ἰωάννη καὶ σᾶς κυρίευσε φόβος. Σᾶς φαίνεται ὅτι ἐκεῖνες οἱ φοβερὲς περιγραφὲς ἀναφέρονται ἀκριβῶς στὴν ἐποχή μας. Κάποιος σᾶς ἑρμήνευσε ὅτι ὅλοι ἐκεῖνοι οἱ φοβεροὶ δράκοι καὶ τὰ θηρία ἤδη ἦρθαν στὸν κόσμο: Καὶ ὁ κόκκινος δράκος (Ἀπ. 12, 3) ὡς «σοσιαλισμός», καὶ τὸ μαῦρο δεκατοκέρατο θηρίο (Ἀπ. 13, 1) ὡς «μασονισμὸς» καὶ τὸ δικέρατο θηρίο (Ἀπ. 13, 11) ὡς «αἵρεση». Καὶ ὅλα αὐτὰ τὰ τέρατα στὸν πόλεμο ἐναντίον τοῦ χριστιανισμοῦ! Ἀκριβῶς ἔτσι εἶναι, ἀδέλφια μου. Στὴν ἐποχή μας ἡ κόλαση ἔχει ξεσηκώσει ὅλες τὶς στρατιές της ἐναντίον τοῦ Χριστοῦ καὶ οἱ πραγματικοὶ χριστιανοὶ πρέπει χωρὶς φόβο νὰ κοιτοῦν μπροστά τους, μὲ δυνατὴ πίστη καὶ ἐμπιστοσύνη στὸν μοναδικὸ Ἀνίκητο». 

Ἀπὸ τὴν ἴδια περίοδο προέρχεται μεταξὺ πολλῶν ἄλλων ἐπιστολῶν τοῦ Ἁγίου, καὶ μία ἀκόμη παρεμφερὴς στὸ θέμα μας, ὅπου ὁ Ἅγιος Νικόλαος προειδοποιεῖ κάποιον Χριστιανὸ γιὰ τὴν δαιμονικὴ προέλευση ἑνὸς ὁράματος ποὺ εἶδε ὁ πιστὸς μὲ περιεχόμενο «διαθρησκειακῆς ἐναρμόνισης». Γράφει ὁ ἁγιόσοφος ποιμένας [6] :

«Εἴχατε ἕνα ἀσυνήθιστο ὅραμα στὴν Ἐκκλησία κατὰ τὴ διάρκεια τῆς προσευχῆς. Εἴδατε πὼς ὁ Χριστὸς βγῆκε ἀπὸ τὸ ἱερὸ καὶ στάθηκε. Ὕστερα βγῆκε κάποιος σὰν Ἑβραῖος ραβίνος, καὶ στάθηκε ἐξ ἀριστερῶν τοῦ Χριστοῦ. Τελικὰ βγῆκε πάλι κάποιος μὲ τὴ μαντήλα στὸ κεφάλι, καὶ στάθηκε ἐκ δεξιῶν τοῦ Χριστοῦ. Τότε καὶ οἱ δυό τους ἀπὸ τὶς πλευρὲς ἔδωσαν τὰ χέρια στὸν Χριστὸ καὶ ἔκαναν χειραψία μαζί Του. Τέτοιο ὅραμα εἴχατε. Ἐνῶ σὰν ἑρμηνεία τοῦ δῆθεν ἑρμηνευτῆ ἀνακοινώνετε τὸ ἑξῆς: ὁ Θεὸς θέλει νὰ συμφιλιωθοῦν ὅλες οἱ θρησκεῖες καὶ νὰ δημιουργηθεῖ μία πίστη στὸν κόσμο ! Ὁ καθένας ποὺ εἶναι μυημένος στὰ μυστήρια τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ μπορεῖ νὰ σᾶς πεῖ ὅτι καὶ τὸ ὅραμα εἶναι ψευδὲς καὶ ἡ ἑρμηνεία εἶναι ψευδής. Τὸ φάντασμα ποὺ εἴδατε μπροστά σας δὲν εἶναι ἀπὸ τὸν Θεό, ἀλλὰ ἀπὸ ἐκεῖνον ποὺ πάντα σηκώνει τὰ κέρατά του ἐναντίον τῆς πίστης τοῦ Χριστοῦ […] Ἀπὸ ποῦ τέτοιο ὅραμα, ρωτᾶτε. Ἀπὸ ἐκεῖνον ποὺ βάζει σὲ πειρασμούς. Ἐπιθεωρῆστε τὴ ζωή σας καὶ θὰ καταλάβετε. Στὶς μέρες μας πολὺ ἀκούγεται - ἀπὸ τοὺς ὀλιγόπιστους, βέβαια – περὶ τῆς συμφιλίωσης καὶ ἐξίσωσης ὅλων τῶν θρησκειῶν […] Μπερδέψατε τὶς ἔννοιες. Ἄλλο πράγμα εἶναι ἡ κοινωνικὴ καὶ πολιτικὴ εἰρήνη καὶ ἄλλο ἡ συμφιλίωση τῶν θρησκειῶν. Καὶ ἄλλο πράγμα εἶναι ἡ ἐξίσωση στὰ δικαιώματα καὶ τὶς ὑποχρεώσεις τῶν πολιτῶν καὶ ἄλλο ἡ ἰσοπέδωση τῶν θρησκειῶν. Στοὺς χριστιανοὺς ἔχει αὐστηρὰ διαταχθεῖ ἡ ἐλεημοσύνη πρὸς ὅλους τοὺς ἀνθρώπους, χωρὶς διαφορὰ στὴν πίστη, ἀλλὰ ταυτόχρονα καὶ ἡ αὐστηρὴ τήρηση τῆς ἀλήθειας τοῦ Χριστοῦ. Ὡς χριστιανὸς ἐσεῖς μπορεῖτε νὰ θυσιάσετε γιὰ τοὺς ἀλλοθρήσκους καὶ τὴν περιουσία καὶ τὴ ζωή σας, ἀλλὰ μὲ τίποτα τὴν ἀλήθεια τοῦ Χριστοῦ, ἀφοῦ ἐκεῖνο εἶναι, ἐνῶ αὐτὸ ὄχι, δική σας ἰδιοκτησία. Ἐδῶ βρίσκεται ὁ λίθος προσκόμματός σας, σὲ τούτη τὴ μὴ διαφοροποίηση. Ἀπὸ τούτη τὴν μὴ διαφοροποίηση ἦρθε καὶ ἡ σύγχυση στὴν ψυχή. Στὴ πραγματικότητα ἐσεῖς δὲν εἴδατε οὔτε τὸν Χριστὸ οὔτε τὸν Μωάμεθ, εἴδατε μόνο τὴ δική σας ψυχή. Ὁ Θεὸς ἂς σπεύσει σὲ βοήθειά σας».

  ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ – ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

[1] Σημείωμα γιὰ τὴν ἔκδοση ἐν ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ, Δρόμος δίχως Θεὸ δὲν ἀντέχεται…, Ἱεραποστολικὲς Ἐπιστολὲς Α΄, ἐκδόσεις «Ἐν πλῷ», Ἀθήνα 2010(4), σελ. 15.

[2] Πρακτικὰ τῆς Προκαταρκτικῆς Ἐπιτροπῆς τῶν Ἁγίων Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν τῆς συνελθούσης ἐν τῇ ἐν Ἁγίῳ Ὄρει Ἱερᾷ Μεγίστῃ Μονῇ τοῦ Βατοπεδίου (8-23 Ἰουνίου 1930),  τύποις «Φαζιλὲτ» Τάσσου-Βακαλοπούλου, ἐν Κωνσταντινουπόλει 1930, σελ. 73. Βλ. τὸ  σύγγραμμα στὴ Βιβλιοθήκη τοῦ Πανεπιστημίου Κρήτης

[3] ΑΡΧΙΜ. ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ ΤΣΙΑΚΚΑΣ, Ἐγκυκλοπαιδικὸ Λεξικὸ Θρησκειῶν καὶ Αἱρέσεων, Παραχριστιανικῶν-Παραθρησκευτικῶν Ὁμάδων καὶ Σύγχρονων Ἰδεολογικῶν Ρευμάτων, ἔκδ. Ἱ.Μ. Τροοδιτίσσης, 2002, σελ. 583. 

[4] ΕΜΜ. Ι. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗΣ, «Τρεμπέλας Παναγιώτης» ἐν ΘΗΕ 11 (1967), στ. 847

[5] ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ, Δρόμος δίχως Θεὸ δὲν ἀντέχεται…, Ἱεραπο-στολικὲς Ἐπιστολὲς Α΄, ἐκδόσεις «Ἐν πλῷ», Ἀθήνα 2010(4), σελ. 286. 

[6] Ἐπιστολὴ (127) Στὸν συνταξιοῦχο Π.Ν. γιὰ ἕνα ὅραμα ἐν ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ, Δρόμος δίχως Θεὸ δὲν ἀντέχεται…, Ἱεραποστολικὲς Ἐπιστολὲς Α΄, ἐκδόσεις «Ἐν πλῷ», Ἀθήνα 2010(4), σελ. 313ἑ.315.

Ιερά Μονή Παντοκράτορος Μελισσοχωρίου

 

 Ἀπὸ "Ἀμέθυστο"

Δεσποτοκρατικοι Επικοινωνιακοι Θεατρινισμοι

οι Δεσποτοκρατικοι Επικοινωνιακοι Θεατρινισμοι
δεν Μπορουν πλεον να μας Εξαπατησουν

Σεραφείμ, Σεραφείμ... ἐπὶ τέλους
μόνον «ἑνός ἐστιν χρεία»

  

γραφει ο Λαυρεντιος Ντετζιορτζιο, συγγραφεας-εκδοτης, προεδρος
της Φιλορθοδοξου Ενωσεως «Κοσμας Φλαμιατος»

Δύστηνο καὶ ἑωσφορικὸ τὸ ἄρτι ἐπιχειρούμενο στρατήγημα τοῦ Πειραιῶς Σεραφεὶμ Μεντζελοπούλου· στρατήγημα-βεγγαλικό, στρατήγημα-πομφόλυγα, στρατήγημα-θεατρικό, στρατήγημα-ἐπικοινωνιακό, στρατήγημα-ὕπουλο, ἐν τέλει στρατήγημα-ἀβανταδόρικο τοῦ Οἰκουμενισμοῦ!!!

Ζητᾶ ὁ Πειραιῶς Μεντζελόπουλος ἀπὸ τὸν Ἀθηνῶν Ἱερώνυμο Λιάπη καὶ τὴν Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος νὰ συγκληθεῖ Τοπικὴ Σύνοδος, προκειμένου αὐτὴ νὰ καταδικάσει τὸν Οἰκουμενισμό. Ἀλλὰ ποία Ἱεραρχία θὰ τὴν συγκαλέσει καὶ ποία Σύνοδος θὰ καταδικάσει τὸν Οἰκουμενισμό; Αὐτὴ γιὰ τὴν ὁποίαν ὁ ἴδιος, ποὺ αἰτεῖται τὴν σύγκλησή της καὶ τὸν σκοπό της, καταγγέλλει ὅτι:

«...ὁ Οἰκουμενισμός ἔχει αἰχμαλωτίσει μέ ἁλυσίδες καί δεσμά ὅλες σχεδόν τίς τοπικές Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες καί τίς Ἱεραρχίες τους, οἱ ὁποῖες λατινοφρονοῦν καί οἰκουμενίζουν μέ φωτεινές ἐξαιρέσεις τά Σεπτά Πατριαρχεῖα τῆς Γεωργίας καί τῆς Βουλγαρίας...»;

Κατὰ τὴν διατύπωση τῆς καταγγελίας του ὁ Πειραιῶς Σεραφεὶμ Μεντζελόπουλος καμμίαν ἀμφιβολία δὲν ἀφήνει ὅτι μεταξὺ τῶν αἰχμαλωτισθεισῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν καὶ Ἱεραρχιῶν περιλαμβάνεται καὶ ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος ―συμπεριλαμβανομένης βεβαίως καὶ τῆς κατὰ Πειραιὰν Ἐκκλησίας τῆς ὁποίας ὁ ἴδιος προΐσταται―, διότι ρητῶς καὶ περιωριστικῶς ἐκτὸς τῶν αἰχμαλωτισθεισῶν Ἐκκλησιῶν θέτει ―σωστὰ― μόνον τὸ Πατριαρχεῖο Γεωργίας καὶ τὸ Πατριαρχεῖο Βουλγαρίας. Καὶ μάλιστα προσθέτει:

«Ὁ Οἰκουμενισμός, δυστυχῶς, ἐπέτυχε ἐσχάτως τήν ἀθρόα μεταβολή τῆς μακραίωνης καί δισχιλιετοῦς ἁγιοπατερικῆς καί ἱεροκανονικῆς πορείας τόσο τῆς Μητρός ἡμῶν Ἐκκλησίας, τοῦ Σεπτοῦ Κέντρου τῆς Ὀρθοδοξίας, τῆς εὐσεβοῦς πηγῆς τοῦ Γένους, τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου  (ἀπό τό 1964) ὅσων [sic] καί ἄλλων Αὐτοκεφάλων Ἐκκλησιῶν σέ οἰκουμενιστική στάση ζωῆς. Ἀλλά, καί ἡ Κιβωτός τῆς Ὀρθοδοξίας, τό Περιβόλι τῆς Παναγίας, τό Ἅγιον Ὄρος δέν παρέμεινε ἀλώβητο καί ἀνεπηρέαστο.

»Ὁ Οἰκουμενισμός ἔχει διαβρώσει καί τίς Θεολογικές Σχολές, στίς ὁποίες δέν διδάσκεται πλέον ἡ Ὀρθοδοξοπατερική Θεολογία, ἀλλά ἑδραιώνεται ἀνοικτά, πλέον, μέ τόν πιό πανηγυρικό καί ἐπίσημο τρόπο ἡ οἰκουμενιστική θεολογία».

Ἄρα γνωρίζει πολὺ καλὰ ὁ Πειραιῶς Σεραφεὶμ Μεντζελόπουλος ὅτι, οὕτως ἐχόντων τῶν πραγμάτων, καμμία ἐκ τῶν αἰχμαλωτισθεισῶν Ἐκκλησιῶν δὲν ἔχει τὴν δυνατότητα νὰ συγκαλέσει Ὀρθόδοξη Τοπικὴ Σύνοδο, ποὺ θὰ καταδικάσει τὸν Οἰκουμενισμό, ἀλλὰ μόνον Ληστρικὴ Σύνοδο μπορεῖ νὰ συγκαλέσει, τοπικὴ ἢ «μεγίστη καὶ ὑπερτελῆ», ποὺ θὰ ἀναγνωρίσει τὸν Οἰκουμενισμὸ καὶ θὰ καταδικάσει τὴν Ἁγία Ὀρθοδοξία μας!!!

Ἄλλωστε ὁ Ὅσιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς, τὸν ὁποῖον ἐπικαλεῖται ὁ Πειραιῶς γιὰ νὰ βεβαιώσει ὅτι ὁ Οἰκουμενισμὸς εἶναι αἵρεση κατεγνωσμένη, ρητῶς καὶ κατηγορηματικῶς ἠρνεῖτο ―ἤδη ἀπὸ τοῦ 1971― τὴν σύγκληση Συνόδου. Διότι διαπίστωνε καὶ κατήγγειλλε ὁ ἅγιος Πατὴρ ὅτι μία Σύνοδος, ποὺ ὑπὸ τὶς τότε παροῦσες συνθῆκες ―δηλαδὴ τὶς συνθῆκες τοῦ μόλις διακρινόμενου, τότε, ἀπὸ τοὺς πολλοὺς Οἰκουμενισμοῦ― θὰ συγκαλοῦσαν οἱ οἰκουμενιστές, ἀκριβῶς θὰ υἱοθετοῦσε τὸν Οἰκουμενισμό!!! Τί θὰ ἔλεγε σήμερα ὁ ἱερὸς Πατήρ, ποὺ τὰ πάντα εἶναι «γυμνὰ καὶ τραχηλισμένα» μπροστὰ στὰ ἔκπληκτα μάτια μας, τὰ ὁποῖα βλέπουν τὴν μία πτώση τῶν «ἀστέρων» (=Ἐπισκόπων) νὰ διαδέχεται

Βίωση Αναστάσεως

 

   Ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς

 

Πηγή: "Τρελογιάννης"

Στον πόνο και την απομόνωση

 Παραθέτουμε κάποια ἀποσπάσματα ἀπὸ τὸ προσωπικό του Ἡμερολόγιο.

19-07-1974. Τό πρῶτο βράδυ στήν ἐξορία μου. Εἶμαι ἀφάνταστα εἰρηνικός σήμερα. Σάν νά ἄνοιξε μιά καινούργια σελίδα στή ζωή μου. Τό βράδυ ἔμαθα πώς κυκλοφόρησε τό φύλλο τῆς Ἐφημερίδος τῆς Κυβερνήσεως μέ τά διατάγματα καί πώς ὁ Δωρόθεος βιάστηκε νά τό στείλη στήν Κηφισιά. Δέν ἔχω πιά κανένα ἐνδιαφέρον γι αὐτή τήν ἱστορία.

20-07-1974. Ἐλειτούργησα τό πρωί στό παρεκκλήσιο (*τοῦ ἁγίου Σάββα.) Γεύθηκα τήν ἠρεμία. Αἰσθάνομαι ὅτι εἶναι ἕνα ἰδιαίτερο δῶρο τοῦ Θεοῦ κατά τήν παροῦσα στιγμή. Μετά τή Θ. Λειτουργία ἔφθασαν οἱ συγκλονιστικές εἰδήσεις.

Άγιο Όρος, "χρυσό Ιωβηλαίο" τύπου "Λέσχη Μπίλντερμπεργκ";

Θα επιτρέψουν οι Αγιορείτες να γίνει το "χρυσό Ιωβηλαίο" της Αθωνικής Πολιτείας σύναξη τύπου "Λέσχης Μπίλντερμπεργκ" ;;;

  

Πηγή: "Τρελογιάννης"

Η  τρικομματικής  υφής και νεοταξικής προέλευσης  κυβέρνηση με  άκρα μυστικότητα  προσπαθεί  να  μετατρέψει  τις εορταστικές εκδηλώσεις για την συμπλήρωση των 100 χρόνων από την ενσωμάτωση του Αγίου Όρους στην Ελληνική Πολιτεία, που θα πραγματοποιηθούν στις 6 Οκτωβρίου, σε  σύναξη  των  "ισχυρών"  της γής.

Διέρρευσε λοιπόν  στο διαδίκτυο  η είδηση , ότι  το ΥΠΕΞ  έχει καλέσει   σε αυτές  τις  εορταστικές  ΟΡΘΟΔΟΞΕΣ εκδηλώσεις  τον Ομπάμα, τον Πούτιν, τον Μπαρόζο , τον Ερντογάν  και  φαντάζομαι  όλους όσους  τους υπέδειξε  η  ειδική  σε  τέτοιας  "ποιότητας"  συνάξεις "Λέσχη Μπίλντερμπεργκ".

Αν  η είδηση  είναι αληθής

Εμπεδώνει υπούλως κακόδοξες θέσεις ο μητροπ. Πειραιώς

Μεῖζον θέμα δημιουργεῖ ὁ Μητροπολίτης Πειραιῶς μὲ τὸ «ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΕΝ» του, μιὰ νέα ἐπικοινωνιακὴ πομφόλυγα. Ζητεῖ τὴν καταδίκη μιᾶς ἀόρατης αἵρεσης, τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, τῆς ὁποίας φοβᾶται καὶ τρέμει νὰ κατονομάσει τοὺς ἡγέτες, παρὰ τὶς συνεχεῖς παρακλήσεις καὶ προκλήσεις ποὺ τοῦ ἔγιναν.  Ζητεῖ τὴν καταδίκη τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ἀπὸ τοὺς ...ἴδιους τοὺς Οἰκουμενιστές, ἐνῶ γνωρίζει ὅτι ὁ Ἀρχιεπίσκοπος καὶ ἡ Σύνοδος, ὅταν ἐτέθη τὸ θέμα μὲ τὴν «Ὁμολογία Πίστεως κατὰ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ» λίγο ἔλλειψε νὰ καταδικάσουν ΟΧΙ τὸν Οἰκουμενισμό, ἀλλὰ τοὺς ἀντιδρῶντες κατὰ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ! Ἐνῶ γνωρίζει ὅτι δὲν θὰ τολμήσουν οἱ «ἀδιάφοροι» καὶ «ἀσυγκίνητοι» Ἱεράρχες –κατὰ τὴν ἐκτίμηση τῶν ἀνθρώπων του (ἐδῶ)– νὰ καταδικάσουν τοὺς περὶ τὸ Φανάρι «προβατόσχημους λύκους».

 Διὰ τῆς διατυπώσεως τοῦ «Ἀνακοινωθέντος» καταπατεῖ καὶ ἀπορρίπτει τὴν δισχιλιόχρονη Ἱερὴ Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας καὶ ἀποδεικνύει ὅτι ἐμμένει στὴν κακόδοξη θέση του ὅτι ἡ Διακοπὴ Μνημοσύνου καὶ ἡ Ἀποτείχιση ἀπαγορεύεται πρὶν τὴν ἀπόφαση τῆς Συνόδου, ἐναντιούμενος πεισμόνως στὴν Ἁγία Γραφή, τὴν ἐκκλησιαστικὴ Παράδοση καὶ σὲ Ἱεροὺς Κανόνες τῆς (Ὀρθόδοξης) Ἐκκλησίας.

Συνεχίζει νὰ ὑβρίζει μὲ τὸ «Ἀνακοινωθέν» του καὶ νὰ λοιδωρεῖ ὡς σχισματικοὺς καὶ αἱρετικοὺς ἐκείνους, ποὺ ἡ Ἱερὰ Παράδοση (καὶ ὁ ΙΕ΄ Κανὼν τῆς Πρωτοδευτέρας Συνόδου ποὺ τὴν ἐκφράζει) διδάσκει νὰ τιμῶνται, γιατὶ μὲ τὴν ἀποτείχισή τους ἀγωνίζονται νὰ ἀποτρέψουν τὴν ἐπικράτηση τῆς αἱρέσεως μὲ Ὀρθόδοξο τρόπο καὶ ὄχι μὲ Ἀνακοινωθέντα καὶ χαρτοπόλεμο.

Ἔτσι, ἀγωνιῶν ἀγωνίζεται νὰ περάσει τὴν θέση τῶν Οἰκουμενιστῶν ὅτι: μόνο

Επιστολή Μητρ.Πειραιώς Σεραφείμ προς Αρχιεπίσκοπο και Ιεραρχία, για Παναίρεση του Οικουμενισμού

 

Ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Πειραιῶς κ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ ἀπέστειλε πρός τόν Μακαριώτατο Ἀρχιεπίσκοπο Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος κ.κ. Ἱερώνυμο καί τά μέλη τῆς Σεπτῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος τήν ἀκόλουθη ἐπιστολή.

 

Εἰς τάς ἕδρας Αὐτῶν Μακαριώτατε Ἅγιε Πρόεδρε, Σεβασμιώτατοι Συνοδικοί Πατέρες,

 

Χριστός Ἀνέστη! Ἀληθῶς Άνέστη!

Ὅταν ἐμφανίζεται νέα αἵρεσις, πού δημιουργεῖ σύγχυσιν στά τῆς πίστεως, οἱ ποιμένες κάθε ἐποχῆς, ἐπιβεβαιοῦντες ὅσα κατά τήν χειροτονία τους ὑποσχέθηκαν, προβαίνουν στήν ἀντιμετώπισιν αὐτῆς τῆς αἱρέσεως, διά νά περιχαρακώσουν καί ὁριοθετήσουν τήν Ὀρθόδοξο πίστι, ὥστε νά διακρίνεται ἀπό τήν πλάνη τῶν αἱρετικῶν καί μέ τόν τρόπο αὐτό νά προφυλάξουν τούς πιστούς ἀπό τήν λύμη τῆς κακοδοξίας. Στίς ἡμέρες μας, Μακαριώτατε Ἅγιε Πρόεδρε καί Σεβασμιώτατοι ἅγιοι Ἀδελφοί, ἐμφανίσθηκε ὡς ἕνα ἀπό τά σημεῖα τῶν ἐσχάτων καιρῶν και ὡς «λύκος βαρύς μή φειδόμενος τοῦ ποιμνίου» [1]  ἡ παναίρεση τοῦ συγκρητιστικοῦ διαχριστιανικοῦ καί διαθρησκειακοῦ Οἰκουμενισμοῦ.

Η Δεσποτοκρατία επιτίθεται

 Ἀναδημοσίευση ἀπὸ τὸ Περιοδικὸ «ΚΟΣΜΑΣ ΦΛΑΜΙΑΤΟΣ»

Τεῦχος 15-16 (2013) 212-219

Δεσποτοκρατία, ἡ ξένη καὶ ἐπίβουλος

Ἡ μετωπικὴ καὶ συνδυασμένη ἐπίθεση τῶν καθεστωτικῶν καὶ θεσμικῶν «ἀντὶ-οἰκουμενιστῶν» κατὰ τῆς Ἀποτειχίσεως καὶ τῶν ἀποτειχιζομένων, ἀπὸ τοὺς αἱρετικοὺς καὶ αἱρετίζοντες ἐπισκόπους τους, ἔχει ὅλα τὰ χαρακτηριστικὰ τῆς δεσποτοκρατικῆς κληρικαλιστικῆς ἰδεολογίας, ἡ ὁποία ἀπορρίπτει ὁ,τιδήποτε ἀμφισβητεῖ τὴν ἐξουσιοκρατικὴ αὐθεντία τοῦ ἐπισκόπου-δεσπότη:

(α) ἀνεξαρτήτως ἐὰν αὐτὸ συνάδει ἢ ὄχι μὲ τὴν διαχρονικὴ Διδασκαλία καὶ Πρακτικὴ ποὺ μᾶς παρέδωσαν οἱ ἅγιοι καὶ θεοφόροι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας, καὶ

(β) ἀνεξαρτήτως ἐὰν ὁ ἐπίσκοπος-δεσπότης εὑρίσκεται ἢ ὄχι ἐκτὸς καὶ ἐναντίον αὐτῆς τῆς παραδόσεως.

Διότι καὶ στὸν ἀντὶ-οἰκουμενιστικὸ χῶρο ἀναπαράγεται καὶ ἀναπτύσσεται πλησίστιο καὶ θριαμβικῶς τὸ ἐξουσιολατρικὸ καὶ ἐξουσιοκρατικό, ἀνελεύθερο καὶ ὁλοκληρωτικό, αὐταρχικὸ καὶ αὐθαίρετο καθεστὼς τῆς δεσποτοκρατίας (καὶ συνάμα τῆς «γεροντοκρατίας» καὶ τῆς «πνευματικοκρατίας», ποὺ τυφλὰ τὸ ὑπηρετοῦν καὶ ἀσφυκτικὰ  ἐλέγχονται ἀπὸ αὐτό). Δηλαδὴ καὶ στὸν ἀντὶ-οἰκουμενιστικὸ χῶρο ἀναπαράγονται καὶ ἀναπτύσσονται οἱ ἑωσφορικὲς προϋποθέσεις τῆς αἱρέσεως καὶ δὴ τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ!!!

Αὐτὸ τὸ καθεστὼς τῆς δεσποτοκρατίας διὰ τῆς στανικῆς, ψυχαναγκαστικῆς καὶ ἀπροϋπόθετης, τυφλῆς καὶ διεστραμμένης, ἀπόλυτης καὶ ἀλλοτριωτικῆς ὑπακοῆς στὸν ἐπίσκοπο, στὸν γέροντα, στὸν πνευματικὸ ―ἀνεξαρτήτως ἐὰν αὐτοὶ εὑρίσκονται καὶ εἰς τύπον Χριστοῦ, δηλαδὴ ἐὰν ὀρθοτομοῦν τὸν λόγο τῆς Ἀληθείας Του― ἀσκεῖ τὸν ἀπόλυτο ὁλοκληρωτισμό: τὸν πνευματικὸ καὶ ψυχικὸ καὶ ἠθικὸ καταναγκασμό. Ἀποτέλεσμα αὐτοῦ εἶναι ἡ μετάλλαξη τοῦ πιστοῦ-μέλους τῆς Ἐκκλησίας σὲ ὑπάκουο κι εὔκαμπτο «χριστιανούλη», ἀνδρείκελο κατάλληλο νὰ ἐνσωματωθεῖ ψυχῇ τε καὶ σώματι στὴν «αὐλὴ» τοῦ ἐξουσιοκράτη δεσπότη καὶ στὸν «θίασο» τοῦ καθεστωτικοῦ γέροντα-πνευματικοῦ· ὄχι ὅμως νὰ οἰκοδομηθεῖ εἰς ὁμολογητὴ-ἀπόστολο τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως καὶ μαχητὴ-ἀγωνιστὴ τοῦ Χριστοῦ!...

Δηλαδὴ αὐτὸ τὸ δεσποτοκρατικὸ καθεστὼς ὁλοκληρώνει τὴν ἑωσφορικὴ εἰσβολὴ τοῦ Ἀντιχρίστου ἐντὸς τῆς στρατευομένης Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, ἀκυρώνοντας τὴν ἐλευθερία τοῦ προσώπου καὶ τὸ αὐτεξούσιο τοῦ ἀνθρώπου· καὶ ἔτσι, χωρὶς ἐλευθερία καὶ αὐτεξούσιο, καθιστᾶ ἀνενεργὴ τὴν εἰκόνα τοῦ Θεοῦ, ποὺ ὁ Δημιουργὸς καὶ Πλάστης μας ἀποτύπωσε στὰ πρόσωπά μας· μᾶς ἐμποδίζει στὸν πνευματικὸ ἀγῶνα γιὰ νὰ κερδίσουμε τὸ «καθ’ ὁμοίωσιν», μᾶς ἀφαιρεῖ τὴν δυνατότητα νὰ γίνουμε κατὰ χάριν θεοί. Συχνάκις δὲ ἐπιβάλλει καὶ καλλιεργεῖ ὄχι μόνον τὴν πνευματικὴ-ψυχικὴ-ἠθικὴ ἀλλὰ καὶ τὴν ὑλικὴ ἐξάρτηση τοῦ πιστοῦ-μέλους τῆς Ἐκκλησίας ἀπὸ αὐτούς.

Δηλαδὴ ἡ δεσποτοκρατία μετέρχεται ἀκριβῶς ὅλες τὶς πρακτικὲς καὶ τὰ μέσα καὶ τοὺς σκοποὺς τῶν ―ἀκόμη καὶ― ὑπὸ τῶν κοσμικῶν δικαστηρίων καταδικασθέντων ψυχαναγκαστικῶν καὶ ἀλλοτριωτικῶν τῆς συνειδήσεως τοῦ ἀνθρώπου σεκτῶν (ὅρα Σαϊεντολογία κ.λπ.) τόσο στὴν Ἑλλάδα ὅσο καὶ σὲ πολλὲς ἄλλες χῶρες!!! Τὰ περιστατικὰ ποὺ στοιχειοθετοῦν αὐτὸ τὸ γεγονὸς ―γνωστὰ εἰς τοὺς παροικοῦντας τὴν Ἱερουσαλήμ, ἀλλὰ εὐρυτέρως ἄγνωστα― εἶναι ἀπειράριθμα καὶ τερατώδη!!!

Δεσποτοκρατία, ἡ ἀενάως αἱρετίζουσα

Ἔτσι γίνεται κατανοητὸ γιατί στὴν ἰδεολογία καὶ στὶς δομὲς καὶ στὶς πρακτικὲς τοῦ καθεστῶτος τῆς δεσποτοκρατίας ὑποθάλπεται καὶ καλλιεργεῖται πᾶσα κακοδοξία καὶ πᾶσα αἵρεση καὶ πᾶν σκάνδαλο. Ἐνῶ αὐτὸ τὸ καθεστὼς εὑρίσκεται ἐκτὸς τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως, ἔχει ἐπιβληθεῖ ἐντὸς τῆς στρατευομένης Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ καὶ ἀσχημονεῖ πνευματικὰ καὶ ἠθικὰ καὶ διοικητικὰ κατὰ τοῦ πιστοῦ λαοῦ τοῦ ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ, κληρικῶν τε καὶ λαϊκῶν· μετερχόμενο τὴν ὕβρι κατὰ τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, καθὼς ἑρμαφροδίτως καὶ ἀδιαφανῶς καὶ ἑώλως αὐτοαναπαράγεται ἀενάως αἱρετίζον, τελὸν ὑπὸ τὸν κεκαλυμμένο ―καὶ ἐνίοτε ἀποκεκαλυμμένο― ἔλεγχο τῆς Μασωνίας: τὴν μάνα καὶ μάνατζερ καὶ διαφημιστὴ τοῦ διαχριστιανικοῦ Οἰκουμενισμοῦ καὶ τοῦ διαθρησκειακοῦ Συγκρητισμοῦ, ποὺ ἀπεργάζεται τὴν Πανθρησκεία τοῦ Ἀντιχρίστου τῆς ἑωσφορικῆς Νέας Ἐποχῆς.

Αὐτὸ τὸ καθεστὼς τῆς δεσποτοκρατίας ―κατὰ σύστημα καὶ κατ’ ἐπάγγελμα― διαστρέφει τὸ πνεῦμα καὶ τὴν οὐσία τοῦ συνοδικοῦ συστήματος, ἐνῶ καταργεῖ τὴν ἁγιότητα στοὺς κόλπους του, ἐφ’ ὅσον ἤδη ἔχει ἀποπέμψει καὶ τὸν Παράκλητο καὶ τὸν Χριστὸ ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία Του!!! Διατηρεῖ ὅμως, ἐν τοῖς πράγμασι, εἰς τὸ ἀκέραιον τὸ παπικὸ «πρωτεῖο» καὶ τὸ παπικὸ «ἀλάθητο» ―ἐπὶ τὸ «δημοκρατικώτερον», εἶναι ἀλήθεια: ὁ Πάπας εἶναι ἕνας, οἱ δεσποτάδες εἶναι πολὺ περισσότεροι· ἀλλὰ στὴν ἐπαρχία «του» ὁ καθεὶς εἶναι ὁ μόνος Πάπας, «πρῶτος» καὶ «ἀλάθητος», ὥστε ―στὸν βαθμὸ ποὺ τοῦ «βγαίνει» ― νὰ καταργεῖ καὶ νὰ εἰσάγει νέες ἀρετὲς καὶ ἁμαρτίες, ὅπως ὁ Πάπας-πρότυπό του, ὁ καῖσαρ τοῦ Βατικανοῦ καὶ ἄρχων τῆς Οἰκουμένης!!! Ἀκριβῶς ὅπως ἕκαστος δεσπότης θεωρεῖ τὸν ἑαυτό του μέσα στὴν ἑωσφορικῶς νοσηρὴ φαντασίωσή του!!!  Ἡ μόνη διαφορὰ μεταξὺ τοῦ Πάπα τῆς ἀλλοτρίου Δύσεως καὶ τοῦ Δεσπότη τῆς καθ’ ἡμᾶς Ἀνατολῆς ἔγκειται εἰς τὸ ὅτι: οἱ παπιστὲς εἶχαν τὸ θράσος τῆς ἀλαζονείας νὰ θεσμοθετήσουν ἐπισήμως, μαζὶ μὲ ὅλες τὶς ἄλλες αἱρέσεις τους, τὸ «πρωτεῖο» καὶ τὸ «ἀλάθητο»· ἐνῶ οἱ δεσποτάδες ἔχουν τὴν ἱταμότητα τῆς ὑποκρισίας νὰ καταγγέλλουν ―ἐὰν καὶ ὅταν καταγγέλλουν― τάχα τὶς αἱρέσεις, ἀλλὰ στὴν πράξη νὰ ἐφαρμόζουν αὐθαιρέτως εἰς τὸ ἀκέραιον καὶ τὸ «πρωτεῖο» καὶ τὸ «ἀλάθητο»!!!

Δεσποτοκρατία, ἡ προπατορικῶς ἁμαρτάνουσα

Ἡ δεσποτοκρατία ἔχει ὑποκύψει καὶ εἰς τοὺς τρεῖς πειρασμοὺς ποὺ ὁ Σατανᾶς ἀπηύθυνε πρὸς τὸν Κύριο: ἐξουσία, δόξα, πλοῦτο. Δηλαδὴ ἡ δεσποτοκρατία συνειδητὰ ἔχει ἐπιλέξει καὶ ἔχει υἱοθετήσει καὶ διακονεῖ συστηματικῶς καὶ ἀδιαλείπτως τὸ προπατορικὸ ἁμάρτημα: τὸν σφετερισμὸ τῆς ἐξουσίας τοῦ Θεοῦ· εἰς τὸ ὁποῖον ἀπὸ ἀλαζονεία ὑπέκυψε ὁ Ἑωσφόρος, ἐκπίπτων τῆς εὐνοίας Του καὶ τοῦ ὑψηλοῦ ἀξιώματος ποὺ Ἐκεῖνος τοῦ εἶχε ἀπονείμει· ἀλλὰ καὶ ὁ Ἄνθρωπος, παρασυρόμενος ἀπὸ τὸν Διάβολο, ὑπέκυψε εἰς αὐτὸ ἀπὸ ἀνωριμότητα, καὶ γι’ αὐτὸ ―ἐκ τῆς ἀπροσμετρήτου ἀγάπης Του― φιλανθρώπως ἐκδιώχθηκε ἀπὸ τὸν Θεὸ ἐκ τοῦ παραδείσου, προκειμένου νὰ διαφυλαχθεῖ ἀπὸ ἀκόμη χειρότερο ἁμάρτημα καὶ ν’ ἀποφύγει τὴν ὁριστικὴ ἀπώλειά του, ἀλλὰ καὶ γιὰ νὰ ἔχει τὴν δυνατότητα ―μέσω τῆς μετανοίας του― νὰ ἐπιστρέψει εἰς τὴν ἐπουράνιον Βασιλεία τοῦ Θεοῦ.

Σωτηρία ποὺ μὲ τὸ αἷμα Του ἐξαγόρασε ὁ ἐπὶ τούτου σαρκωθεὶς Υἱὸς καὶ Λόγος τοῦ Θεοῦ μὲ τὸ πάθος Του, μὲ τὴν Σταύρωσή Του, μὲ τὴν Ἀνάστασή Του. Ἀλλὰ ἡ δεσποτοκρατία, ἀντὶ τοῦ νόστου εἰς τὴν ἐπουράνιον Βασιλεία τοῦ Θεοῦ, ἔτεινε ὦτα εὐήκοα εἰς τὸν Σατανᾶ καὶ ἀποδέχθηκε τοὺς τρεῖς πειρασμούς του: τὴν ἐξουσία, τὴν δόξα, τὸν πλοῦτο!... Δηλαδὴ πρόδωσε τὸν Χριστὸ καὶ προσκύνησε τὸν Ἀντίχριστο!!!

Γι’ αὐτὸ ἡ δεσποτοκρατία, ὡς ἐξουσιοκρατικὸ καθεστώς, δὲν μπορεῖ νὰ ἀνεχθεῖ τὴν Ἀποτείχιση καὶ τοὺς ἀποτειχιζομένους ἀπὸ αὐτήν, οἱ ὁποῖοι ἀμφισβητοῦν καὶ ἀπορρίπτουν τὴν ἑωσφορικὴ καὶ ἀντὶ-Χριστη ἐξουσία της, ποὺ γεννᾶ καὶ ἐπιβάλλει τὴν αἵρεση ―ἐν προκειμένῳ τὴν μασωνοκίνητη παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ― ἐντὸς τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ· διότι μὲ τὴν Ἀποτείχιση καταργεῖται ἡ αἱρετικὴ αὐθεντία τῆς δεσποτοκρατίας καὶ ὡς ἐκ τούτου καταργεῖται τόσο ἡ πνευματικὴ κυριαρχία της ὅσο καὶ ἡ ἐκκοσμικευμένη-διοικητικὴ ἐξουσία της μὲ τὰ ἑωσφορικὰ προνόμιά της ―καὶ εἶναι αὐτὸ ποὺ περισσότερο «πονάει» τὰ μέλη της!...

Κυρίως ὅμως ἐξουδετερώνεται τὸ ἑωσφορικὸ ἔργο, ποὺ ἐργολαβικῶς ἔχει ἀναθέσει ἡ Μασωνία στὴν δεσποτοκρατία καὶ δουλικῶς-ἰδιοτελῶς ἔχει ἀναλάβει ἡ ἴδια, ἔναντι τῆς ἀναδείξεως τῶν μελῶν τῆς δεσποτοκρατίας εἰς τὸ ἐπισκοπικὸ ἀξίωμα ἢ ἔνεκα τοῦ ἐλέγχου αὐτῶν ἀμέσως ἢ ἐμμέσως ἀπὸ τὴν Μασωνία λόγῳ ἠθικῶν καὶ οἰκονομικῶν σκανδάλων!!! Ἄλλωστε εἶναι διαχρονικῶς διαπιστωμένο: τὰ ἠθικὰ σκάνδαλα νομοτελειακῶς καταλήγουν σὲ αἱρέσεις, ἐνῶ οἱ αἱρέσεις ἀναποδράστως ὁδηγοῦν σὲ ἠθικὰ σκάνδαλα· διότι ἡ διαστροφὴ εἶναι τὸ ἐργόχειρο τοῦ Διαβόλου καὶ σὲ κάθε περίπτωση, χωρὶς τὸν Χριστὸ καὶ τὴν θωράκιση τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεώς μας εἰς Αὐτόν, ὁ εὐάλωτος ἄνθρωπος θὰ καταλήξει στὰ ἑωσφορικὰ δίκτυά του!...

Ἰδιαιτέρως πρέπει νὰ σημειωθεῖ, ὅτι ἡ δεσποτοκρατία χωρὶς ποίμνιο εἶναι ἄχρηστη καὶ κακὴ ἐπένδυση γιὰ τὴν Μασωνία. Στρατηγικὸς σκοπὸς τῆς ὁποίας εἶναι νὰ παρασύρει τὸν πιστὸ λαὸ τοῦ Θεοῦ καὶ νὰ προσκυνήσει τὸν Ἀντίχριστο· ἀλλὰ ἐπειδὴ δὲν μπορεῖ νὰ τὸν  ἀποσπάσει βιαίως ἀπὸ τὴν Ὀρθόδοξη Πίστη τῶν ἁγίων καὶ θεοφόρων Πατέρων του, καταφεύγει στὸ στρατήγημα τῆς ἐκ τῶν ἔσω διαστροφῆς καὶ ἀλλοιώσεως τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως μὲ τὶς αἱρέσεις καὶ δὴ διὰ τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ· καὶ τὴν πραγματοποίηση αὐτοῦ τοῦ σατανικοῦ σχεδίου ἔχουν ἀναλάβει διαπλεκόμενα μὲ τὴν Μασωνία ἰθύνοντα μέλη, ἰδεολογικοὶ θιασῶτες καὶ ἰδιοτελεῖς παρατρεχάμενοι τῆς δεσποτοκρατίας, αὐτὸ τοῦτο τὸ δεσποτοκρατικὸ καθεστώς!...

Γι’ αὐτὸ μόνον ἡ Ἀποτείχιση ἀπὸ τοὺς αἱρετικοὺς καὶ αἱρετίζοντες ἐπισκόπους ―ποὺ θὰ ἀφήσει χωρὶς ποίμνιο τοὺς ἐντὸς τῆς Ἐκκλησίας προβατόσχημους λύκους καὶ ὑποχείρια τῆς ἀντὶ-Χρίστου Νέας Ἐποχῆς― εἶναι ἡ μόνη εὐαγγελικῶς καὶ ἁγιοΠατερικῶς σωστὴ καὶ ἐνδεδειγμένη στάση τοῦ συνειδητοῦ ὀρθοδόξου πιστοῦ-μέλους τῆς στρατευομένης Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ ἔναντι τῶν αἱρετικῶν καὶ αἱρετιζόντων δεσποτάδων· τόσο γιὰ νὰ διαφυλαχθεῖ αὐθεντικὴ καὶ ἀνόθευτη ἡ Ὀρθόδοξη Πίστη μας καὶ νὰ διασφαλισθεῖ ἡ ἀκεραιότητα τῆς στρατευομένης Ἐκκλησίας Του, ὅσο καὶ γιὰ νὰ ἐξουδετερωθοῦν τὰ ἐντὸς Αὐτῆς ἀνδρείκελα τῆς Μασωνίας, ὥστε μὲ τὴν χάρι καὶ τὸ ἔλεος καὶ τὴν οἰκονομία τοῦ Χριστοῦ νὰ καταστοῦν ἀτελέσφορα τὰ ἑωσφορικὰ σχέδιά τους καὶ ἄπραγα τὰ σατανικὰ ἔργα τους!...

Δεσποτοκρατία, ἡ διαστρέφουσα
                                   καὶ παραχαράσσουσα

Γι’ αὐτὸ μὲ ψεύδη, μὲ ἀποσιωπήσεις, μὲ διαστροφὲς τῆς διαχρονικῆς Διδασκαλίας καὶ Πρακτικῆς τῶν ἁγίων καὶ θεοφόρων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας μας, ἀκόμη καὶ μὲ παραχάραξη τόσο τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἱστορίας ὅσο καὶ τῶν βίων τῶν ἁγίων, ὁ «ἀντὶ-οἰκουμενιστικὸς» βραχίων τῆς δεσποτοκρατίας μηχανεύεται καὶ ἐπιχειρεῖ νὰ καταργήσει ὄχι μόνον τὸν ὑποχρεωτικὸ χαρακτῆρα τοῦ 15ου Κανόνος τῆς Πρωτοδευτέρας Συνόδου, ἀλλὰ ἀκόμη καὶ τὸν προαιρετικὸ χαρακτῆρα αὐτοῦ, ποὺ κατ’ οἰκονομίαν ―λόγῳ τοῦ ἡμερολογιακοῦ ζητήματος― δέχθηκε ὁ ἔγκριτος καὶ διακεκριμένος κανονολόγος π. Ἐπιφάνιος Θεοδωρόπουλος πρὶν περίπου πενῆντα χρόνια· τὸν ὁποῖο π. Ἐπιφάνιο ὡστόσο χρησιμοποιεῖ ἡ δεσποτοκρατία γιὰ νὰ ἀναιρέσει ὄχι μόνον τὸν ὑποχρεωτικὸ ἀλλὰ καὶ τὸν προαιρετικὸ χαρακτῆρα τοῦ Κανόνος!!!

Τέτοιες ταχυδακτυλουργίες καὶ ἀπάτες μετέρχονται οἱ «ἀντὶ-οἰκουμενιστές». Ἀντὶ νὰ καταπολεμήσουν τὸν Οἰκουμενισμό, διὰ τῆς ἀνοχῆς τοῦ «δίνουν καιρὸ» ―ὅπως κάνουν ἐδῶ καὶ δεκαετίες― ὥστε νὰ ἑδραιώνεται καὶ νὰ ἐξαπλώνεται μὲ γεωμετρικὴ πρόοδο ἡ ἐπικράτηση τοῦ Ἀντιχρίστου ἐντὸς τῆς στρατευομένης Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ!!! Ἀποπροσανατολίζοντας καὶ ἐμποδίζοντας τὸν πιστὸ λαὸ τοῦ Θεοῦ νὰ ἀντιδράσει καὶ νὰ ἀντισταθεῖ στὴν ἐπέλαση τῆς αἱρέσεως, μὲ τὸν μόνο ἁγιοΠατερικὸ τρόπο ―καὶ στὸ κάτω-κάτω τὸν μόνο διαχρονικῶς δοκιμασμένο καὶ πάντοτε ἐπιτυχημένο― ποὺ μπορεῖ αὐτὸ νὰ ἐπιτευχθεῖ: μὲ τὴν Ἀποτείχιση ἀπὸ τοὺς αἱρετικοὺς καὶ αἱρετίζοντες ἐπισκόπους!!!

Γι’ αὐτὸ οἱ καθεστωτικοὶ-θεσμικοὶ «ἀντὶ-οἰκουμενιστές», μέλη καὶ θιασῶτες καὶ παρατρεχάμενοι τῆς δεσποτοκρατίας, συμμαχοῦν εὐκαίρως ἀκαίρως καὶ ταυτίζονται μὲ τοὺς οἰκουμενιστὲς ὁμολόγους τους, συγκροτοῦν μέτωπο κατὰ τῆς Ἀποτειχίσεως καὶ τῶν ἀποτειχιζομένων, ἀπὸ κοινοῦ ἀποδεχόμενοι ὅτι ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἐπισκοποκεντρικὴ καὶ ὄχι Χριστοκεντρική!!! Δηλαδὴ συσπειρώνονται ὑπὸ τὴν ἐκκλησιολογικὴ ἰδεολογία τοῦ Περγάμου Ἰωάννη Ζηζιούλα, ποὺ ―μεταξὺ πολλῶν ἄλλων κακοξιῶν καὶ αἱρέσεών του― μὲ καθαρότητα καὶ σαφήνεια δικαιολογεῖ καὶ «τεκμηριώνει» τὸ πρωτεῖο καὶ τὸ ἀλάθητο τοῦ Πάπα ὡς προσώπου καὶ τοῦ Παπισμοῦ ὡς «ἐκκλησίας».

Φθάνει μάλιστα στὸ σημεῖο νὰ ἰσχυρισθεῖ ὅτι ―ὄχι μόνον τὰ ἱερὰ Μυστήρια καὶ ἡ ὅλη λατρευτικὴ ζωή, ἀλλὰ― ἀκόμη καὶ ἡ ἁπλὴ προσευχὴ τοῦ πιστοῦ-μέλους τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ πρὸς τὸν Κύριο ἐπιτελεῖται καὶ εἰσακούεται ἀπὸ Αὐτὸν ἀποκλειστικῶς καὶ μόνον μέσω τοῦ ἐπισκόπου, καὶ ὅτι τοῦ ἐπισκόπου ἐλλείποντος ἡ προσευχὴ εἶναι ἀδύνατη, εἶναι ἀνύπαρκτη, ὡς μὴ ἀποδεκτὴ ἀπὸ τὸν Κύριο!!!

Δηλαδὴ ἄνευ ἐπισκόπου ἡ προσευχὴ δὲν ἔχει «ἀριθμὸ πρωτοκόλλου», δὲν ἔχει νομίμως «χαρτοσημανθεῖ» καὶ ἀναπέμπεται χωρὶς «διαβιβαστικό», ὁπότε ἀπορρίπτεται γιά... τυπικοὺς λόγους!!!

Καὶ ἂν αὐτὴ εἶναι ἡ τύχη τῆς προσευχῆς ἄνευ ἐπισκόπου, τότε ἡ ὁμολογία καὶ τὸ μαρτύριο ὑπὲρ τοῦ Χριστοῦ δίχα γνώμης ἐπισκόπου εἶναι πράξεις ἐπάρατες καὶ καταδικαστέες! Σύμφωνα μὲ αὐτὴ τὴν δεσποτοκρατικὴ θεωρία ἡ συντριπτικὴ πλειοψηφία τῶν Ἁγίων καὶ τῶν Μαρτύρων τοῦ Θεοῦ ―ὅπως λ.χ. ἡ ἁγία Μαρία ἡ Αἰγυπτία ἢ ὁ ἅγιος Βονιφάτιος ἢ ὁ Ἀγλάϊος, ὁ τεσσαρακοστὸς ἐθελοντὴς τῶν ἐν Σεβαστείᾳ Τεσσαράκοντα Μαρτύρων στὴν παγωμένη λίμνη κ.π.ἄ.― δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι ἅγιοι, διότι ἐκεῖνοι δὲν εἶχαν «δεσπότη» ἀλλὰ εἶχαν ἐπίσκοπο τὸν Μέγα Ἀρχιερέα Χριστό!!! Ἀλλὰ τί εἶναι ὁ Μέγας Ἀρχιερέας Χριστός, ὁ μὴ ἔχων ποῦ τὴν κεφαλὴν κλίναι, μπροστὰ στὸν κομπορρημονοῦντα καὶ κορδακιζόμενο, αἱρετικὸ καὶ ἐξουσιοκράτη δεσπότη;

Δηλαδὴ ὁ δεσπότης εἶναι ὑπεράνω καὶ ἐπὶ τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ μας Ἰησοῦ Χριστοῦ!!! Αὐτὸς εἶναι ὁ ἑωσφορικὸς παραλογισμὸς τοῦ ὀρθολογισμοῦ ποὺ κακοδοξεῖ ὁ Περγάμου Ἰωάννης Ζηζιούλας καὶ ἐκεῖνοι οἱ «ἀντὶ-οἰκουμενιστὲς» οἱ ὁποῖοι ἐν τοῖς πράγμασι συμμερίζονται τὶς ἀπόψεις του, ἔστω καὶ ἂν μὲ λόγους ―ποὺ ὄχι μόνον στεροῦνται πρακτικοῦ ἀντικρίσματος, ἀλλὰ καὶ ἀκυρώνονται ἀπὸ συμπροσευχὲς καὶ συλλείτουργα μαζί του καὶ ἀπὸ τῆς μνημονεύσεώς του― «περὶ διὰ γραμμάτου» καταδικάζουν τὶς ἀντὶ-Χριστες καὶ ἕωλες θεωρίες του!...

Ἔτσι ὄχι μόνον οἱ οἰκουμενιστὲς ἀλλὰ καὶ οἱ καθεστωτικοὶ-θεσμικοὶ «ἀντὶ-οἰκουμενιστὲς» ὑποστηρίζουν τὴν κακοδοξία, ὅτι χωρὶς ἐπίσκοπο ἡ Ἐκκλησία δὲν ὑπάρχει. Ὡστόσο δέχονται ὅτι ἡ Ἐκκλησία ὑπάρχει χωρὶς τὸν Χριστό, ἀρκεῖ νὰ ἔχει ἀκόμη καὶ αἱρετικὸ ἐπίσκοπο ―ἔστω καὶ ἂν αὐτὸς δὲν πιστεύει στὸν Χριστὸ― ἐὰν δὲν ἔχει καταδικαστεῖ ἀπὸ Σύνοδο καὶ ἕως ὅτου καταδικαστεῖ!!! Ἐν τοῖς πράγμασι υἱοθετοῦν τὴν παπικὴ αἵρεση, ὅτι ὁ ἐπίσκοπος εἶναι «ἀντιπρόσωπος» ―ἂν καὶ σφετεριστὴς― τοῦ Θεοῦ ἐπὶ τῆς γῆς· «ἐκδιώκοντας» καὶ «ἐξορίζοντας» ἔτσι ἀπὸ τὴν γῆ καὶ ἀπὸ τὴν στρατευομένη Ἐκκλησία Του τὸν Κύριο καὶ Θεό μας Ἰησοῦ Χριστό!!!

Καὶ βεβαίως ἂς μὴν ἰσχυριστοῦν τὴν φενάκη ὅτι ὁ Οἰκουμενισμὸς δὲν εἶναι κατεγνωσμένη καὶ καταδικασμένη ἀπὸ Σύνοδο αἵρεση, διότι ὁ Οἰκουμενισμὸς ―ὡς παναίρεση καὶ μάλιστα ἐπιτομὴ τῶν αἱρέσεων (ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς)― συμπεριλαμβάνει ὅλες τὶς προγενέστερες αὐτοῦ αἱρέσεις, ποὺ ἔχουν ἤδη καταγνωσθεῖ καὶ καταδικασθεῖ ἀπὸ ὅλες τὶς οἰκουμενικὲς καὶ τοπικὲς Συνόδους!!! Ἄρα ἂς ἀφήσουν τὶς δικολαβίστικες ὑπεκφυγὲς καὶ τὶς ἐν ἁμαρτίαις προφάσεις τους τὰ μέλη, οἱ στηλοβάτες καὶ οἱ παρατρεχάμενοι τῆς δεσποτοκρατίας, οἰκουμενιστὲς καὶ «ἀντὶ-οἰκουμενιστές»!...

Δεσποτοκρατία, ἡ καθ’ ἡμᾶς «Ἱερὰ» Ἐξέτασις

Πῶς λοιπὸν νὰ μὴν πολεμοῦν μετωπικὰ καὶ συντονισμένα τὴν Ἀποτείχιση καὶ τοὺς ἀποτειχιζομένους οἱ «ἀντὶ-οἰκουμενιστὲς» ―καὶ μάλιστα μὲ πρωτοφανῆ γιὰ Ὀρθοδόξους Χριστιανοὺς καὶ ἐν ἐπιγνώσει τους ἰησουϊτικὴ λύσσα, φανατισμὸ ποὺ θυμίζει τὴν «Ἱερὰ» Ἐξέταση τῶν παπιστῶν― ἀρνούμενοι καὶ διαστρέφοντες τὸ ἱερὸ Εὐαγγέλιο καὶ τὴν ἱερὰ Παράδοση καὶ τοὺς ἱεροὺς Κανόνες καὶ τὴν ἁγιοΠατερικὴ Διδασκαλία καὶ τὴν διαχρονικὴ Πρακτική τῶν Ἁγίων, σχετικὰ μὲ τὴν ὀφειλομένη καὶ ἐπιβαλλομένη στάση τῶν πιστῶν ―συνειδητῶν καὶ συνεπῶν― μελῶν τῆς Ἐκκλησίας Του ἀπέναντι στοὺς αἱρετικοὺς καὶ αἱρετίζοντες ἐπισκόπους;

Ἔτσι ἐκεῖνοι ποὺ εἰς τὰ λόγια καὶ τὰ κείμενά τους τάσσονται ὑπὲρ τῆς ἁγιοΠατερικῆς Διδασκαλίας, ὡστόσο μὲ τὰ ἔργα τους ―ποὺ ἐνεργοῦν ἢ ποὺ δὲν ἐνεργοῦν (θετικὰ καὶ ἀποθετικά), σχετικὰ μὲ τὴν Ἀποτείχισή τους ἀπὸ τοὺς αἱρετικοὺς καὶ αἱρετίζοντες ἐπισκόπους― τάσσονται κατὰ τῆς ἁγιοπατερικῆς Πρακτικῆς καὶ Παραδόσεως· δηλαδὴ ἀνομολογήτως υἱοθετοῦν καὶ συσχηματίζονται ἐν τοῖς πράγμασι μὲ τὴν μεταΠατερική, τὴν νεο-Πατερικὴ καὶ τὴν ἀντιΠατερικὴ κίνηση τῶν οἰκουμενιστῶν!!!

Πῶς λοιπὸν ὁ Πειραιῶς Σεραφεὶμ Μεντζελόπουλος νὰ μὴν πολεμᾶ μὲ τόση ἐμμονὴ καὶ μὲ τόσο μένος τὴν Ἀποτείχιση καὶ τοὺς ἀποτειχιζομένους;

Αὐτὸς ποὺ τόσο μόχθησε διαπορευόμενος ἀπὸ τὸ κλίμα τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος εἰς τὸ κλίμα τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως καὶ τοὔμπαλιν ἐπιστρέφων, μάλιστα διασχίζων τὴν μισὴ ὑδρόγειο, γιὰ νὰ ἀναρριχηθεῖ μέσω Αὐστραλίας εἰς τὸ πολυπόθητο καὶ ἐπίζηλο ἐπισκοπικὸ ἀξίωμα καὶ ἐπιτέλους νὰ καταστεῖ ὁ «δεσπότης» τῆς ἀνομολογήτου ἀλλὰ σαφῶς ἀποκεκαλυμμένης φαντασιώσεώς του!...

Αὐτὸς ποὺ ὑπὸ τῶν καθεστωτικῶν-θεσμικῶν «ἀντὶ-οἰκουμενιστῶν» λογίζεται «πρωτοπαλίκαρο» καὶ «ἡγέτης» τοῦ ἀντὶ-Οἰκουμενιστικοῦ χώρου, ἀλλὰ ταυτοχρόνως εἶναι καὶ φίλος καὶ συλλειτουργὸς αἱρετικῶν συναδέλφων του, χορηγὼν δὲ εἰς αὐτοὺς «συγχωροχάρτια» ―ὡς Πάπας, ντέ!― καὶ «πιστοποιητικὰ ὀρθοδοξίας», δολίως ἐξαπατῶν τὸ ποίμνιό του καὶ ὁλόκληρο τὸ πλήρωμα τῆς Ἁγίας Ὀρθοδοξίας μας, ἔτι δὲ καὶ ἀμετροεπεῖς φιλοφρονήσεις περιποιῶν εἰς τὸν ἀρχιαιρεσιάρχη Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαῖο Ἀρχοντώνη, τοῦ ὁποίου ὅμως τὶς αἱρέσεις κατ’ ἔτος συνηθίζει ―κατ’ ἀπόλυτον ἐπίγνωσιν τῆς ἀπάτης του, ὡς φαίνεται― νὰ ἀναθεματίζει!... Ἐφέτος δέ, διαπιστώνοντας ὅτι πλέον δὲν μπορεῖ νὰ κοροϊδεύει τὸν πιστὸ λαὸ τοῦ Θεοῦ μὲ τὶς ἀντιφάσεις του καὶ τοὺς ἐπαμφοτερισμούς του, «ξέχασε» κατὰ τὴν Κυριακὴ τῆς Ὀρθοδοξίας τοὺς κάλπικους καὶ θεατρικοὺς ἀναθεματισμούς του!!!

Πῶς λοιπὸν ὁ Πειραιῶς Σεραφεὶμ Μεντζελόπουλος ―ὁ καὶ «ὀνοματοκρυπτιστὴς» χαρακτηριζόμενος, ποὺ εἰσάγει νέα προσχηματικὴ αἵρεση, ὅτι καὶ καλὰ τὸ σωστὸ καὶ πρέπον εἶναι νὰ ἀποτειχιστοῦμε ἀπὸ τοὺς αἱρετικοὺς ἐπισκόπους μόνον ὅταν ὑπάρξει κοινὸ ποτήριο (διακοινωνία-intercommunio) μεταξὺ ὀρθοδόξων καὶ αἱρετικῶν― νὰ μὴν πολεμᾶ μὲ τόση ἐμμονὴ καὶ μὲ τόσο μένος τὸν ἱερομόναχο π. Εὐθύμιο Τρικαμηνᾶ; Ὁ ὁποῖος μὲ ἐμβριθεῖς καὶ ἁγιοΠατερικῶς τεκμηριωμένες καὶ ἐκτεταμένες μελέτες του ―τὶς ὁποῖες ὡς ὀρθοδοξώτατες ἔχει ἐπαινέσει αὐτὸς τοῦτος ὁ Πειραιῶς Σεραφεὶμ Μεντζελόπουλος!!!― ἀλλὰ καὶ ἐφαρμόζοντας τὴν διαχρονικῶς καὶ ἁγιοΠατερικῶς παραδιδομένη πρακτικὴ τῆς Ἀποτειχίσεως, ἀποδεικνύει μὲ ἀκλόνητα ἐπιχειρήματα καὶ ὑποδεικνύει ἐμπράκτως μὲ συνέπεια καὶ σταθερότητα τὴν ὀφειλομένη καὶ ἐπιβαλλομένη ἁγιοΠατερικὴ στάση μας ἔναντι τῆς αἱρέσεως καὶ τῶν αἱρετικῶν, καὶ ἐν προκειμένῳ ἔναντι τοῦ Οἰκουμενισμοῦ.

Δεσποτοκρατία, ἡ στεῖρα καὶ ἄνυδρος

Σὲ κάθε περίπτωση ἡ καταφυγὴ στὴν νομικιστικὴ προσέγγιση τοῦ Μυστηρίου τῆς Πίστεως, μὲ τὸν ἑωσφορικὸ καὶ ἀνέραστο ὀρθολογισμό, μεταλλάσσει τὴν θεολογία ―ἡ ὁποία ἀπὸ τὴν οὐσία της ποτὲ καὶ μὲ κανέναν τρόπο δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι ἐπιστήμη― σὲ στεῖρο καὶ ἄνυδρο καὶ ἀποπνευματοποιήμενο «ἐπιστημονικὸ» σύστημα, παραθεωρώντας καὶ ἀπαξιώνοντας τὸν πρὸς τὸν νυμφίον Χριστὸν ἔρωτα, δηλαδὴ τὴν πεμπτουσία τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεώς μας· τὸν θεῖον ἔρωτα ποὺ ὁδήγησε ἀκόμη καὶ ―κυρίως αὐτοὺς― ἁπλοὺς καὶ ἀγραμμάτους, «ἀσήμαντους» καὶ «παρακατιανοὺς» ἀνθρώπους σὲ θαυμαστὴ ὁμολογία τῆς πίστεώς τους εἰς τὸν σωτῆρα καὶ λυτρωτὴ Χριστὸν καὶ εἰς τὸ φρικτὸ μαρτύριο ὑπὲρ τῆς δόξης Αὐτοῦ!...

Ἀκόμη καὶ ἂν ―γιὰ λόγους οἰκονομίας τῆς συζητήσεως― δεχθοῦμε πρὸς στιγμὴν τὸν προαιρετικὸ χαρακτῆρα τοῦ 15ου Κανόνος τῆς ΑΒ΄ Συνόδου, τὸν ὁποῖο προτείνει ὁ π. Ἐπιφάνιος Θεοδωρόπουλος, ὁ ἴδιος Κανόνας ὑποχρεωτικῶς ἐπιβάλλει ὅτι πρὸς τοὺς ἀποτειχιζομένους ὀφείλεται Τιμὴ καὶ  Ἔπαινος γιὰ τὴν θερμὴ καὶ θυσιαστικὴ ὑπεράσπιση τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεώς τους, κατά πως τὴν θέλει ὁ ἴδιος ὁ Κύριος καὶ Θεός μας Ἰησοῦς Χριστός.

Ποῦ εἶναι λοιπὸν ἡ ὀφειλομένη Τιμὴ καὶ ὁ ἐπιβαλλόμενος  Ἔπαινος, πρὸς τὸν ἀποτειχισθέντα ἱερομόναχο π. Εὐθύμιο Τρικαμηνᾶ καὶ πρὸς τοὺς ἄλλους ἀποτειχιζομένους, ἐκ μέρους τῶν αὐτοκλήτων ἡγετῶν τοῦ ἀντὶ-Οἰκουμενιστικοῦ χώρου καὶ ἀγῶνα; ἐκ μέρους τῆς ἐπὶ τούτου ―δηλαδὴ τῆς Ἀποτείχισεως― συγκροτηθείσης ἀπὸ δεκαπενταετίας περίπου ἀτύπου ἀντὶ-οἰκουμενιστικῆς Συνάξεως Κληρικῶν καὶ Μοναχῶν; καὶ ἰδιαιτέρως ἐκ μέρους τοῦ Πειραιῶς Σεραφεὶμ Μεντζελοπούλου τοῦ «μπροστάρη» καὶ «ἀρχηγοῦ» ―ὡς διαθρυλλεῖται!― τοῦ ἀντὶ-Οἰκουμενιστικοῦ ἀγῶνα; Ἀντὶ Τιμῆς χολή, καὶ ἀντὶ Ἐπαίνου ὄξος! Διαβολὴ καὶ κατηγορία, ἐμπάθεια καὶ διωγμός!

Ἐξεδίωξαν τὸν π. Εὐθύμιο καὶ ὅσους ἐπιμένουν εἰς τὴν Ἀποτείχιση ἀπὸ τὴν ἄτυπη ἀλλὰ ἄκρως καθεστωτικὴ καὶ ἐξουσιοκρατικὴ Σύναξή τους· ὡστόσο ταυτοχρόνως τοὺς κατηγοροῦν ἀνερυθριάστως ὡς «διασπαστὲς τοῦ ἀντὶ-Οἰκουμενιστικοῦ ἀγῶνος», γιατὶ δὲν συμμετέχουν εἰς αὐτὴν ἀπὸ τὴν ὁποίαν οἱ ἴδιοι τοὺς ἐξεδίωξαν!!!

Ἀρνήθηκαν τὴν συμπαράστασή τους καὶ τὴν στήριξή τους στὸν διωκόμενο ἀπὸ τὴν δεσποτοκρατικὴ καὶ παναιρετικὴ ἱεραρχία π. Εὐθύμιο, καὶ οὔτε καλημέρα δὲν τοῦ λένε μετὰ τὴν παράνομη καὶ ἀντὶ-κανονικὴ καθαίρεσή του γιὰ τὴν ἀντὶ-οἰκουμενιστικὴ δράση του καὶ τὴν Ἀποτείχισή του ἀπὸ τοὺς αἱρετικοὺς καὶ αἱρετίζοντες ἐπισκόπους ―λὲς καὶ ὁ π. Εὐθύμιος εἶναι ὁ «αἱρετικός», καὶ ὄχι ἐκεῖνοι τοὺς ὁποίους οἱ ἴδιοι «ἀντὶ-οἰκουμενιστικῶς» ἀλλὰ ἐν τῇ αἱρέσει ὑποτελῶς μνημονεύουν, καθιστάμενοι ἐν τέλει καὶ αὐτοὶ αἱρετικοὶ ὡς κοινωνοῦντες μετὰ τῶν ἀκοινωνήτων!!!

Χρειάστηκε νὰ προσφύγει ὁ π. Εὐθύμιος ὑπερορίως εἰς τὴν ἀγάπη καὶ εἰς τὴν διάκριση τοῦ ἐπίσης διωκομένου ἀλλὰ νομίμου, μαρτυρικοῦ καὶ ἡρωϊκοῦ ἁγίου μητροπολίτου Ράσκας καὶ Πριζρένης κ. Ἀρτεμίου, τοῦ καὶ τῶν ἐν Σερβίᾳ κατακομβῶν ἐπιστάτου, γιὰ νὰ λάβει τὴν εὐλογία αὐτοῦ, ὥστε νὰ συνεχίσει τὴν ἱερατικὴ καὶ ποιμαντικὴ διακονία του ὡς νόμιμος καὶ ἀκαθαίρετος λειτουργὸς τοῦ  Ὑψίστου!

Δεσποτοκρατία, ἡ ζηλοφθόνος καὶ ἐγκάθετος

Ἀλλὰ πόση ξεροκεφαλιά, πόση μικροψυχία, πόση τυφλότητα, πόση ἐξουσιοκρατικὴ ἰδιοτέλεια ἔχουν συσσωρευτεῖ στὸν «ἀντὶ-οἰκουμενιστικὸ» χῶρο ἐναντίον τῶν πιστῶν καὶ ἐκλεκτῶν μελῶν τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, τὰ ὁποῖα ἐμμένουν καὶ ἐπιμένουν εἰς τὴν τήρηση τῆς ἁγιοΠατερικῆς Διδασκαλίας καὶ Πρακτικῆς γιὰ τὴν στάση τῶν Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν ἐν καιρῷ αἱρέσεως ἔναντι τῶν αἱρετικῶν καὶ αἱρετιζόντων ἐπισκόπων, συμφώνως πρὸς τὴν ἱερὰ Παράδοση καὶ συννόμως πρὸς τοὺς ἱεροὺς Κανόνες!...

Λὲς καὶ τὸ ἐπιπλέον τοῦ πρὸς τὸν Χριστὸν ἔρωτος ―ἔναντι τῆς ἐπικρατούσης μετριότητος καὶ χλιαρότητος καὶ τῆς διακρατούσης κοινῆς ὀλιγωρίας περὶ τὴν πίστη― εἶναι ἔγκλημα· λὲς καὶ ὁ πρὸς τὸν Θεάνθρωπον Χριστὸν ἔρως εἶναι ἁμάρτημα καὶ μάλιστα θανάσιμο, στὰ πλαίσια τῆς δεσποτοκρατικῆς αὐθαιρεσίας ―παπικῷ τῷ τρόπῳ― νὰ προσθαφαιρεῖ ἀρετὲς καὶ ἁμαρτίες!!!

Ὡσὰν νὰ χρειάζεται ἱερὸς Κανόνας ποὺ νὰ ἐπιτρέπει ἢ νὰ ἀπαγορεύει τὴν ὁμολογία τῆς πίστεως εἰς τὸν Χριστὸν καὶ τὸ μαρτύριο πρὸς δόξαν τοῦ Κυρίου, καὶ νὰ μὴν ἀρκοῦν οἱ εὐαγγελικὲς προτροπὲς τοῦ Ἰδίου, ἡ διδασκαλία καὶ οἱ παρακαταθῆκες καὶ τὸ παράδειγμα ἑκατομμυρίων γνωστῶν καὶ ἀγνώστων Ὁμολογητῶν καὶ Μαρτύρων καὶ Ἁγίων, εἰς τὸ αἷμα τῶν ὁποίων οἰκοδόμησε ὁ Κύριος καὶ Θεός μας Ἰησοῦς Χριστὸς τὴν στρατευομένη Ἐκκλησία Του καὶ Ἐκκλησία μας!!!...

Πῶς νὰ χαρακτηρίσει κανεὶς αὐτὴ τὴν συμπεριφορὰ τῶν «ἀντὶ-οἰκουμενιστῶν»;

Ὡς ἀβυσσαλέα ζηλοφθονία ―στὴν καλύτερη περίπτωση― γιατὶ οἱ ἴδιοι δὲν ἐτόλμησαν νὰ πράξουν αὐτὸ ποὺ ἐπὶ δεκαετίες διδάσκουν, αὐτὸ ποὺ πλειστάκις διεκήρυξαν γιὰ νὰ τὸ ἀποκηρύξουν ἀσμένως πρὶν ἀλέκτωρ λαλήσει τρίς;...

Ἢ ὡς ὑποβολιμαία δράση ἐγκαθέτων ―στὴν χειρότερη περίπτωση― γιατὶ οἱ ἴδιοι λειτουργοῦν ὡς ἡ προκεχωρημένη ἑωσφορικὴ ἄμυνα τοῦ «ἀντὶ-οἰκουμενιστικοῦ» βραχίονα τῆς ἀντὶ-Χρίστου δεσποτοκρατίας ἐντὸς τοῦ ἀντὶ-Οἰκουμενιστικοῦ χώρου;...

Ὁ ἔχων ὦτα ἀκούειν ἀκουέτω καὶ ὁ ἔχων ὀφθαλμοὺς βλέπειν βλεπέτω, ἀλλὰ καὶ ὁ ἔχων ἀληθῆ πρὸς τὸν Χριστὸν ἔρωτα εἰς τὴν καρδιά του ἄνευ ἄλλης πλέον ὀλιγωρίας ἐνεργείτω τὰ δέοντα ―τὰ εὐαγγελικῶς ἐντελλόμενα, τὰ ἁγιοΠατερικῶς ὑποδεικνυόμενα, τὰ κατὰ τὴν ἱερὰ Παράδοση διαχρονικῶς ἐνεργούμενα. Ἀμήν.

ΛΑΥΡΕΝΤΙΟΣ ΝΤΕΤΖΙΟΡΤΖΙΟ