Παρά τις ειρωνείες και τους χλευασμούς, θα συνεχίσουμε...

«Φύγωμεν οὖν τοὺς τὰς πατρικάς ἐξηγήσεις μή παραδεχομένους ἀλλά παρ’ ἑαυτῶν πειρωμένους εἰσάγειν τά ἐναντία· …καί φύγωμεν μᾶλλον ἤ φεύγει τις ἀπό ὄφεως. Ὁ μέν γάρ ἐνδακών τό σῶμα θανατοῖ πρόσκαιρα, τῆς ἀθανάτου ψυχῆς χωρίσας· οἱ δέ τῆς ψυχῆς αὐτῆς λαβόμενοι τοῖς ὀδοῦσι χωρίζουσιν αὐτήν τοῦ Θεοῦ,  ὅπερ ἐστί θάνατος αἰώνιος τῆς ἀθανάτου ψυχῆς.

Φεύγωμεν οὖν τούς τοιούτους πάσῃ δυνάμει, καί προσφεύγωμεν τοῖς ὑποτιθεμένοις τά εὐσεβῆ καί σωτήρια, ὡς συνάδοντα ταῖς πατρικαῖς παραδόσεσι».

 (Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς, ΕΠΕ, 10,356).

Δυστυχῶς, καθημερινῶς διαπιστώνουμε τὴν «ἀφάνταστη ἐλαφρότητα» τῶν Ἐπισκόπων καί τινων ἄλλων, ὡς πρὸς τὴν ἀντιμετώπιση τῆς Παναίρεση τῆς ἐποχῆς μας, τὸν Οἰκουμενισμό. Ἐνῶ συνειδητὰ δὲν ἀσχολοῦνται πλέον μὲ τὴν αἵρεση, ἀσχολοῦνται, ὅμως, μὲ ὅσους τοὺς ὑπενθυμίζουν τὸ καθῆκον τους, νὰ ὁμολογοῦν καὶ νὰ ὑπερασπίζονται τὴν Ὀρθόδοξη Πίστη καί, ἐπίσης, νὰ συνιστοῦν τὴν ἀπομάκρυνση ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς.

Τὸ αὐτὸ ποιοῦν καὶ τινες λαϊκοί, ποὺ βολεύονται μὲ αὐτὴν τὴν μορφὴ ἀγῶνος (τῆς ἀπραξίας καὶ τῆς μὴ θυσίας) ποὺ διδάσκουν οἱ πνευματικοί τους Πατέρες,  καὶ ἀρκοῦνται στὸν χαρτοπόλεμο.

Ὡς ἐκ τούτου –ὅσο κι ἂν αὐτὸ κουράζει καὶ παρὰ τὴν λύπη, γιὰ τὴν ἐναντίωση ποὺ ἐπιδεικνύουν οἱ ἄλλοτε συναγωνιστές– θὰ συνεχίσουμε τὴ δημοσίευση κειμένων, ποὺ ἀποδεικνύουν ὅτι ἡ ἐπικοινωνία μὲ τὴν αἵρεση, μὲ τοὺς Οἰκουμενιστές (οἱ ὁποῖοι ἐπικοινωνοῦν μὲ τοὺς ἄλλους αἱρετικούς) παρέχει μολυσμὸ καὶ ἔχει σχέση μὲ τὴν σωτηρία μας.

Θὰ συνεχίσουμε νὰ ρωτᾶμε: Ἡ αἵρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ποὺ ἔχει ζωὴ δεκαετιῶν, ποὺ ἐπεκτείνεται ἁλματωδῶς, ποὺ μελετητὲς τῶν ἔργων τῶν ἡγετῶν της παρουσιάζουν συνεχῶς καὶ νέες πτυχές της, πού, πλέον, τὴν ἀνέχονται οἱ περισσότεροι ἀπὸ τοὺς πιστοὺς καὶ πολλοὶ ἱερεῖς καὶ Ἐπίσκοποι, αὐτὴ λοιπὸν τὴν Παναίρεση, ποιοί Ὀρθόδοξοι τὴν ἀκολουθοῦν, τὴν ὑποστηρίζουν καὶ τὴν διδάσκουν;

Γιατί ἀρνοῦνται οἱ Ποιμένες νὰ τοὺς κατονομάσουν; Γιατί δὲν τοὺς ἐγκαλοῦν, δὲν ἀπαιτοῦν τὴν ἐκδίωξή τους; Δὲν ἀποτελεῖ αὐτὸ καθῆκον τους; Μήπως δὲν μποροῦν νὰ ξεχωρίσουν, ποιοί εἶναι οἱ αἱρετικοὶ καὶ ποιοί οἱ Ὀρθόδοξοι, τί ἀνήκει ἀπὸ τὶς καθημερινὲς πράξεις μας καὶ τὰ πιστεύματά τους στὴν αἵρεση, καὶ τί ἀνήκει στὴν Ὀρθόδοξη Πίστη; Ἢ φοβοῦνται κάτι καὶ δὲν τολμοῦν νὰ μιλήσουν;

Ἀλλὰ ὑπάρχουν καὶ κάποιοι ἄλλοι, ποὺ προσπαθοῦν νὰ ἀνακαλύψουν καὶ νὰ ἀνατρέψουν μόνο φιλοσοφικοθεολογικὰ τὶς ρίζες της, καὶ μὲ περισσή οἴηση εἰρωνεύονται ποικιλοτρόπως τὴν Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας περὶ μολυσμοῦ καὶ ἀπομακρύνσεως ἀπὸ τοὺς αἱρετικοὺς ἢ συκοφαντοῦν ὅσους τὸ κάνουν, δίνοντας μονοσήμαντες ἑρμηνεῖες καὶ ἀλλοιώνοντας σκοπίμως καὶ ἀνεντίμως τὰ λόγια μας.

Στὴ σημερινὴ ἀνάρτηση θὰ παραθέσουμε κάποια ἁγιοπατερικὰ κείμενα, διὰ τῶν ὁποίων ἐπισημαίνεται ἡ ἐπικινδυνότητα καὶ ἡ μολυσματικότητα τῆς αἱρέσεως, καὶ καταδεικνύεται ἡ διδασκαλία τῶν Ἁγίων περὶ ἀπομακρύνσεως ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς.

Ἡ αἵρεση δὲν εἶναι κάτι ποὺ μποροῦμε νὰ τὸ ἀντιπαρέλθουμε, ἐνδιαφερόμενοι ΜΟΝΟ γιὰ τὴν θεραπεία τῶν παθῶν, τὴν προσευχὴ καὶ τὴν ἀτομικὴ σωτηρία μας, διότι αὐτὴ κατορθώνεται μόνο μέσα ἀπὸ τὴν Ὀρθόδοξη Πίστη· κι ὅταν ἡ Ὀρθόδοξη Πίστη ἀλλοιώνεται, ἔστω καὶ ἐλάχιστα (πόσο μᾶλλον ἂν ἀλλοιώνεται συστηματικὰ καὶ πολυχρόνια), ὅταν ἀφήνεται νὰ μολύνεται ἀπὸ τὶς κακόδοξες διδασκαλίες καὶ πρακτικές, τὰ φρικτὰ ἀκούσματα καὶ θεάματα τῶν συνευρισκομένων ὡς ἀδελφῶν, τάχα, μελῶν τῶν «ἀδελφῶν» Ἐκκλησιῶν, τέλος, ὅταν ροκανίζεται μέχρι καταργήσεως ἐπισήμως τὸ Δόγμα περὶ «Μίας» Ἐκκλησίας, τὸ Δόγμα περὶ τῆς ἐν Χριστῷ σωτηρίας ποὺ μόνο ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία παρέχει, τότε ὑποβαθμίζεται ὁ ἴδιος ὁ Χριστός. Ἀκόμα, ὅταν δὲν ἀκολουθοῦμε τοὺς Πατέρες ποὺ διδάσκουν τὴν ἄμεση ἀπομάκρυνση ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς, πόσο ἐνδιαφερόμαστε γιὰ τὴ σωτηρία μας;

Τ Α   Κ Ε Ι Μ Ε Ν Α :

«Εἰ μὴ δυνατὸν ἐν ἐκκλησίᾳ προϊέναι διὰ τοὺς ἀπίστους, κατ' οἶκον συνάξεις, ὦ ἐπίσκοπε, ἵνα μὴ εἰσέρχηται εὐσεβὴς εἰς ἐκκλησίαν ἀσεβῶν· οὐχ ὁ τόπος γὰρ τὸν ἄνθρωπον ἁγιάζει, ἀλλ' ὁ ἄνθρωπος τὸν τόπον. Ἐὰν δὲ ἀσεβεῖς κατέχωσιν τὸν τόπον, φευκτέος ἔστω σοι διὰ τὸ βεβηλῶσθαι ὑπ' αὐτῶν· ὡς γὰρ οἱ ὅσιοι ἱερεῖς ἁγιάζουσιν, οὕτως οἱ ἐναγεῖς μιαίνουσιν. Εἰ δὲ μήτε ἐν οἴκῳ ἅμα μήτε ἐν ἐκκλησίᾳ συναθροισθῆναι δυνατόν, ἕκαστος παρ' ἑαυτῷ ψαλλέτω, ἀναγινωσκέτω, προσευχέσθω, ἢ καὶ ἅμα δύο ἢ τρεῖς· “Ὅπου γὰρ ἂν ὦσι, φησὶν ὁ Κύριος, δύο ἢ τρεῖς συνηγμένοι ἐν τῷ ὀνόματί μου, ἐκεῖ εἰμὶ ἐν μέσῳ αὐτῶν”. Πιστὸς μετὰ κατηχουμένου μήτε κατ' οἶκον προσευχέσθω· οὐ γὰρ δίκαιον τὸν μεμυημένον μετὰ τοῦ ἀμυήτου συμμολύνεσθαι. Εὐσεβὴς μετὰ αἱρετικοῦ μήτε κατ' οἶκον συμπροσευχέσθω· “Τίς γὰρ κοινωνία φωτὶ πρὸς σκότος;”. Πιστὸς ἢ πιστὴ δούλοις συναφθέντες ἢ ἀφιστάσθωσαν ἢ ἀποβαλλέσθωσαν».

(ΔΙΑΤΑΓΑΙ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ ΔΙΑ ΚΛΗΜΕΝΤΟΣ, Constitutiones apostolorum (fort. compilatore Juliano Ariano): Book 8, chapter 34, line 12 - chapter 35, line 4).

«Ταῦτα ὁ τοῦ Θεοῦ θεράπων Νικηφόρος … παρεκάλει τῇ ζύμῃ μὴ συμφύρεσθαι τῶν αἱρετιζόντων, ἀπέτρεπεν ὡς ἰὸν καὶ ὡς κύημα ἐχιδνῶν τὰ τῆς διδασκαλίας αὐτῶν ἀλλόφυλα προφεύγειν ἀμβλώματα. "οὐ γάρ", ἔλεγε, "σωματικὸν ἐπάγουσι μώλωπα φαρμάκοις ἰατρικῆς ὑπείκειν δυνάμενον· τοῖς τῆς ψυχῆς δὲ μυχοῖς ἐνιεῖσι τὸν κίνδυνον, τὴν ἐξ ἐπιπολῆς ἀναινόμενα μότωσιν…"».

«Μηδέποτε συμφιλιάσῃς μετὰ αἱρετικῶν. Μὴ συμφάγῃς, μὴ συμπίῃς, μὴ συνοδοιπορήσῃς. Μὴ εἰσέλθῃς εἰς οἶκον αὐτῶν, μηδὲ εἰς ἐκκλησίαν· πάντα γὰρ ὅσα εἰσίν, ἀκάθαρτα εἰσίν, καθὼς λέγει ὁ Παῦλος, ὅτι τοῖς μεμιασμένοις καὶ ἀπίστοις οὐδὲν καθαρόν, ἀλλὰ μεμίανται αὐτῶν ὁ νοῦς καὶ ἡ συνείδησις. Ἀσφαλίζου οὖν τὴν ψυχήν σου, ἀγαπητέ. Μὴ συμφιλιάζῃς αἱρετικοῖς, ἵνα μὴ συγκοινωνήσῃς τῇ κοινωνίᾳ αὐτῶν· ὅτι γάρ, καθὼς εἶπεν ὁ Κύριος, οὐκ ἔχουσιν ἄφεσιν ἁμαρτιῶν, οὐδὲ ἐν τῷ νῦν αἰῶνι, οὐδὲ ἐν τῷ μέλλοντι· δηλονότι οὐδὲ οἱ συμμιαινόμενοι αὐτοῖς· ἕκαστος γὰρ θερίσει ὃ ἔσπειρε» (Ἐφραὶμ τοῦ Σύρου, Περὶ μετανοίας καὶ κατανύξεως).

Ὁ Μ. Βασίλειος διδάσκει, πὼς ἡ μεγαλύτερη βλάβη προέρχεται ὄχι τόσο ἀπὸ κάποιες ἁμαρτίες ἠθικῆς ὑφῆς, ὅσο ἀπὸ τὴν ἁμαρτία τῆς αἱρέσεως, τῆς κατὰ πρόσωπον δηλαδὴ ἐναντιώσεως πρὸς τὸν Θεὸν τῶν κακοδοξούντων: «Εἰ δὲ ἐπὶ τῶν ἐν τοῖς ἠθικοῖς σφαλλομένων τοσαύτη ἐστὶν ἡ βλάβη, τί χρὴ λέγειν περὶ τῶν περὶ Θεοῦ κακοδοξούντων, οὓς ἡ κακοδοξία οὐδὲ ἐν τοῖς ἄλλοις ὑγιαίνειν ἐᾷ, παραδιδομένους ἅπαξ δι' αὐτὴν τοῖς τῆς ἀτιμίας πάθεσιν;» (Μ. Βασιλείου, Ὅροι κατ’ Ἐπιτομήν, Ἐρώτησις κʹ).

Ὅπως λοιπόν, οἱ ψυχικὰ μολυσμένοι μᾶς ἐπηρεάζουν καὶ μᾶς μολύνουν, ἔτσι καὶ οἱ ψυχικὰ ὑγιεῖς, οἱ κατὰ Θεὸν πορευόμενοι καὶ τὶς Ἐντολὲς τηροῦντες, οἱ ἅγιοι μᾶς παιδαγωγοῦν, μᾶς καθοδηγοῦν καὶ μᾶς ἁγιάζουν, ὅπως στὸ βίο ἄλλου ἁγίου διαβάζουμε: «Εἰ δέ τις σχήματι ἢ λόγοις τὸν Χριστὸν φιλοσοφεῖ, μὴ προσέχετε αὐτῷ. …Εἴ τις εὑρεθῇ πόθῳ τὰς ἐντολὰς τοῦ Χριστοῦ ἐργαζόμενος καὶ τὰ ἔργα αὐτοῦ συμφωνῇ τοῖς ἀγαθοῖς αὐτοῦ λόγοις, πάντοτε ἔχων καρδίαν συντετριμμένην κατευτελίζει ἑαυτὸν νυκτὸς καὶ ἡμέρας. Καὶ ὁ τοιαῦτα ποιῶν, οὗτος ἐν ἀληθείᾳ στήκει, καὶ τῷ τοιούτῳ προσκολληθήσεσθε καὶ ὡς πατέρα καὶ διδάσκαλον καὶ ἀδελφόν …ἑαυτοῖς προσλαμβανώμεθα… Ὁ γὰρ κολλώμενος ἁγίοις ἁγιασθήσεται.  Καὶ πάλιν· “Μετὰ ἀνδρὸς θυμώδους μὴ συναυλίζου, μήποτε μάθῃς τὰς ὁδοὺς αὐτοῦ καὶ λάβῃς βρόχους τῇ ψυχῇ σου”· “φθείρουσι γὰρ ἤθη χρηστὰ ὁμιλίαι κακαί”.  Ἐὰν δὲ προσκολλᾶσαι, τῷ ἀγαθῷ καὶ συνετῷ προσκολλοῦ» (Callinicus Biogr., ΒΙΟΣ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΗΜΩΝ ΥΠΑΤΙΟΥ ΤΟΥ ΕΝ ΡΟΥΦΙΝΙΑΝΑΙΣ).

Ὁ ἅγιος Ἰωάννης Δαμασκηνὸς παραγγέλλει νὰ μὴ δίνουμε τὴν Θ. Μετάληψη στοὺς αἱρετικούς, οὔτε νὰ λαμβάνουμε τὴ δική τους: «Πάσῃ δυνάμει τοίνυν φυλαξώμεθα, μὴ λαμβάνειν μετάληψιν αἱρετικῶν μήτε διδόναι. “Μὴ δῶτε γὰρ τὰ ἅγια τοῖς κυσίν”, φησὶν ὁ Κύριος, “μηδὲ ρίπτετε τοὺς μαργαρίτας ὑμῶν ἔμπροσθεν τῶν χοίρων”, ἵνα μὴ μέτοχοι τῆς κακοδοξίας καὶ τῆς αὐτῶν γενώμεθα κατακρίσεως» (Ἔκδοσις ἀκριβὴς τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως, Περὶ τῶν ἁγίων καὶ ἀχράντων…μυστηρίων, κεφ. ιγ΄).

Ὁ ἅγιος Θεόδωρος Στουδίτης πάλι, λέγει ὅτι ἡ μετάληψη τῶν αἱρετικῶν εἶναι φάρμακο «μελαῖνον καὶ σκοτίζον» τὴν ψυχή: «ἡ παρὰ τῶν αἱρετικῶν κοινωνία οὐ κοινὸς ἄρτος, ἀλλὰ φάρμακον, οὐ σῶμα βλάπτον, ἀλλὰ ψυχὴν μελαῖνον καὶ σκοτίζον» (Ἐπιστ. κδ΄, Ἰγνατίῳ τέκνῳ, l. 9-10). Τέτοιο σκοτισμὸν δὲν ἔλαβε καὶ ὁ Ἰούδας, ἀφοῦ κοινώνησε κατὰ τὸ Μυστικὸν Δεῖπνο;

 Ὁ Μ. Βασίλειος πάλι, λέγει ὅτι ὁ συμφυρμὸς μὲ τοὺς αἱρετικοὺς καὶ ἡ ἀδιαφορία στὰ θέματα ἐπικοινωνίας μαζί τους «μᾶς στερεῖ τὴν παρρησία ἐνώπιον τοῦ Χριστοῦ»:

«Διὰ τοῦτο παρακαλοῦμεν ...νὰ ἀπέχετε ἀπὸ τὴν ἐπικοινωνίαν μὲ τοὺς αἱρετικούς, ἀφοῦ γνωρίζετε ὅτι ἡ εἰς αὐτὰ ἀδιαφορία μᾶς στερεῖ τὴν παρρησίαν ἐνώπιον τοῦ Χριστοῦ» [Ταῦτα οὖν παρακαλοῦμεν ...τῆς πρὸς τοὺς αἱρετικοὺς κοινωνίας ὑμᾶς ἀπέχεσθαι, εἰδότας ὅτι τὸ ἐν τούτοις ἀδιαφορεῖν τὴν ἐπὶ Χριστοῦ παρρησίαν ἡμῶν ἀφαιρεῖται] (Οὐρβικίῳ μονάζοντι, ἐπιστ. σξβ΄).

«Μὴ οὖν καθεσθῆτε μετὰ συνεδρίου ματαιότητος αὐτῶν, καὶ μὴ ἰχνηλατήσητε τρίβον διανοίας αὐτῶν. Οὐ διαφέρει γὰρ δαίμονι συνοικῆσαι, ἢ μετὰ ἀποστάτου ἀνδρὸς παρανόμου· ἐφορκιζόμενος γὰρ ὁ δαίμων, ὑποσταλεὶς φεύξεται, μὴ ἰσχύων μεῖναι ἔνθα Χριστὸς κατ' αὐτοῦ ὀνομάζεται» (Ἐφραὶμ τοῦ Σύρου, Τοῦ ὁσίου Ἐφραῒμ διαθήκη).

«Αἱρετικός ἐστιν ὁ ποιμήν; Λύκος ἐστί· φυγεῖν ἐξ αὐτοῦ καί ἀποπηδᾶν δεήσει, μηδ’ ἀπατηθῆναι προσελθεῖν, κἄν ἥμερον περισαίειν δοκῇ· φύγε τήν κοινωνίαν αὐτοῦ καί τήν πρός αὐτόν ὁμιλίαν ὡς ἰόν ὄφεως· …φεύγειν οὖν παντί σθένει διά ταῦτα προσήκει τούς τοιούτους» ( Μεγας Φωτιος, ΕΠΕ 12, 400,31).

Ὁ ἅγ. Μάξιμος ἔφυγε ἀπὸ τὸν κόσμο καὶ τὸ Παλάτι ἐξαιτίας τῆς αἱρέσεως τῶν Μονοθελητῶν γιά νά μήν ἔχη καμμία ἐπικοινωνία μέ τούς αἱρετικούς (ἡ αἵρεση τότε, δὲν εἶχε ἀκόμα καταδικαστεῖ, καὶ ἄρα οἱ Ἐπίσκοποι ἦσαν ΚΑΝΟΝΙΚΟΙ, ὅπως σήμερα οἱ Οἰκουμενιστές)! Τήν ἐπικοινωνία δέ αὐτή τήν ἐθεωροῦσε μολυσμό τῆς ψυχῆς του. Γράφει ὁ βιογράφος του «καταλείπει μέν ἅπαντα, ψυχῆς ὥσπερ κοίνωσιν (μολυσμό) τό τοῖς τοιούτους ἀνεστράφθαι οἰόμενος».

Ἀλλὰ καὶ οἱ ἐπὶ Βέκκου Ἁγιορεῖτες Πατέρες σὲ ἐπιστολή τους (πρίν φυσικά ὁ Βέκκος καθαιρεθεῖ) γράφουν: «Καί ὁ μέγας πατήρ ἡμῶν καί ὁμολογητής Θεόδωρος ὁ Στουδίτης ταῦτα λέγει πρός τινα, διά τῆς τιμίας αὐτοῦ ἐπιστολῆς· ”ἔφης δε μοι ὅτι δέδοικας εἰπεῖν τῷ πρεσβυτέρῳ σου, μή ἀναφέρειν τόν αἱρεσιάρχην, καίτοι περί τούτου εἰπεῖν σοι τό παρόν, οὐ καταθαρρῶ· πλήν ὅτι μολυσμόν ἔχει ἡ κοινωνία ἐκ μόνου τοῦ ἀναφέρειν αὐτόν, κἂν ὀρθόδοξος εἴη ὁ ἀναφέρων”».

Χωρὶς νὰ περιμένει την Ένωση τύπου Λυών ή Συνοδικὲς αποφάσεις γιὰ ἀπομάκρυνση από τους Οικουμενιστές!!

Στὴν σημερινὴ ἀνάρτηση παρουσιάζουμε κάποια κείμενα τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου, κυρίως ἀπὸ σχετικὸ βιβλίο ποὺ ἔχει ἐκδώσει ἡ Ἱ. Μ. Γρηγορίου ἐπὶ Ἡγουμένου π. Γεωργίου Καψάνη.

Διαβάζουμε ἐκεῖ ὅτι ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς «ἀναίρεσε τὰ συγγράμματα τοῦ Πατριάρχου (Καλέκα). Στὶς “Ἀναιρέσεις” του λέγει ὅτι  ἐλέγχει δίκαια τὸν “λαμπρότατον ψεύστη καὶ συκοφάντη προφανέστατο” Καλέκα.

   Ὁ Καλέκας μὲ ὅσα ἔχει κάνει κι ἔχει γράψει «ὑποβάλλει πολλαπλασίως τὸν ἑαυτό του σ’ αὐτὲς τὶς ἀποκηρύξεις, ἀποχωρίζοντας πολλαπλῶς τὸν ἑαυτό του ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ καὶ ὁλόκληρο τὸ σύστημα τῶν Ὀρθοδόξων» ἔστω κι ἂν ὁ Καλέκας καὶ οἱ δικοί του «Ἐκκλησία ἑαυτοὺς ὀνομάζωσι.

Σὲ ἄλλο σημεῖο ὁ ἅγ. Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς διδάσκει τὴν ἀπομάκρυνσι, ἀπὸ τὸν αἱρετικὸ Καλέκα, ὁ ὁποῖος μάλιστα δὲν εὑρισκόταν σὲ συνεργασία μὲ ἄλλους ἤδη καταδικασμένους αἱρετικούς, ὅπως οἱ Παπικοὶ καὶ οἱ Προτεστάνες, μετὰ τῶν ὁποίων ὁ Πατρ. Βαρθολομαῖος, ὁ Περγάμου Ἰωάννης (Ζηζιούλας) καὶ ἡ φατρία τους, ἐργάζονται δόλια καὶ προδοτικὰ γιὰ τὴν ὁλικὴ παράδοση τῆς Ἐκκλησίας στὰ χέρια τῶν αἱρετικῶν. Δὲν δίδασκε (ὅπως θὰ ἤθελαν κάποιοι σιγονταροΟικουμενιστές) τὴν ἀντίδραση καὶ ἀπομάκρυνση κατόπιν ἑορτῆς. Παρότι λοιπόν, δὲν ἔχει ἀπέναντί του τὴν ἐσχάτη Παναίρεση τῆς Ἱστορίας, τὸν Οἰκουμενισμό, παρομοιάζει τοὺς τότε αἱρετικοὺς μὲ φίδια καὶ παρακινεῖ (γιὰ τὴν σωτηρία μας) νὰ φύγουμε ἀπὸ αὐτούς, γιατὶ μᾶς χωρίζουν ἀπὸ τὸν Θεό. Ἀναφέρει λοιπὸν ὁ ἅγιος τὰ ἑξῆς:

«Φύγωμεν οὖν τούς τάς πατρικάς ἐξηγήσεις μή παραδεχομένους, ἀλλά παρ’ ἑαυτῶν πειρωμένους εἰσάγειν τά ἐναντία, καί τάς μέν ἐν τῷ γράμματι λέξεις περιέπειν ὑποκρινομένους, τήν δέ εὐσεβῆ διάνοιαν ἀπωθουμένους· καί φύγωμεν μᾶλλον ἤ φεύγει τις ἀπό ὄφεως. Ὁ μέν γάρ ἐνδακών τό σῶμα θανατοῖ πρόσκαιρα, τῆς ἀθανάτου ψυχῆς χωρίσας· οἱ δέ τῆς ψυχῆς αὐτῆς λαβόμενοι τοῖς ὀδοῦσι χωρίζουσιν αὐτήν τοῦ Θεοῦ, ὅπερ ἐστί θάνατος αἰώνιος τῆς ἀθανάτου ψυχῆς. Φεύγωμεν οὖν τούς τοιούτους πάσῃ δυνάμει, καί προσφεύγωμεν τοῖς ὑποτιθεμένοις τά εὐσεβῆ καί σωτήρια, ὡς συνάδοντα ταῖς πατρικαῖς παραδόσεσι» (ΕΠΕ, 10,356).

Καὶ ἀλλοῦ γράφει: «Οἱ µὴ τῆς Ἀληθείας ὄντες οὐδὲ τῆς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας εἰσί· καὶ τοσοῦτο µᾶλλον, ὅσον ἄν καὶ σφῶν αὐτῶν καταψεύδοιντο, ποιµένας καὶ ἀρχιποιµένας ἱεροὺς ἑαυτοὺς καλοῦντες καὶ ὑπ’ ἀλλήλων καλούµενοι»!

      Τέλος καταλήγει στὸ ἑξῆς συμπέρασμα: «“Ἐφόσον ὁ Καλέκας εἶναι μὲ αὐτὸ τὸν τρόπο καὶ τόσες φορὲς ἀποκομμένος ἀπὸ ὁλόκληρο τὸ πλήρωμα τῶν Ὀρθοδόξων, εἶναι κατὰ συνέπεια ἀδύνατο νὰ ἀνήκῃ στοὺς εὐσεβεῖς, ὅποιος δὲν ἔχει ἀποχωρισθῇ ἀπ’ αὐτόν. Ἀντιθέτως, ὅποιος γιὰ τοὺς λόγους αὐτοὺς εἶναι ἀποχωρισμένος ἀπὸ τὸν Καλέκα, τότε ἀνήκει πράγματι στὸν κατάλογο τῶν Χριστιανῶν καὶ εἶναι ἑνωμένος μὲ τὸν Θεὸ κατὰ τὴν εὐσεβῆ πίστι”».

(«Οἱ ἀγῶνες τῶν μοναχῶν ὑπὲρ τῆς Ὀρθοδοξίας», Ἔκδ. Ἱ. Μ. Ὁσίου Γρηγορίου Ἁγ. Ὄρους, σελ. 268).

Στὴν ἴδια γραμμὴ τοῦ ἁγίου Γρηγορίου, κινοῦνται καὶ οἱ μαθητές του, ὅπως ὁ μοναχὸς Ἰωσὴφ Καλόθετος:

(«Οἱ ἀγῶνες τῶν μοναχῶν..., ὅπ. παρ., σελ. 273).

Γιὰ τὸ ὅτι δέ, ὅσους καθαιροῦν ἢ ἀφορίζουν οἱ αἱρετικοὶ ἢ ὅσοι ἀποτειχίζονται ἀπὸ τοὺς αἱρετικοὺς Ἐπισκόπους καὶ Πατριάρχες τύπου Καλέκα (τότε καὶ ἀπὸ τοὺς Βαρθολομαίους σήμερα) οὔτε εὑρίσκονται ἐκτὸς Ἐκκλησίας (ὅπως ἰσχυρίζονται οἱ Οἰκουμενιστὲς καὶ οἱ καλοθελητὲς ἀντι-Οἰκουμενιστὲς) οὔτε δημιουργοῦν ἀλλη, δική τους Ἐκκλησία. Ἀντίθετα, παραμένουν στὴν «ΜΙΑ, Ἁγία, Καθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία, φαίνεται ἀπὸ τὰ παρακάτω ποὺ λέγει ὁ Ἰωσήφ Καλόθετος:

(«Οἱ ἀγῶνες τῶν μοναχῶν..., ὅπ. παρ., σελ. 274).

Ο Υπέρμαχος Στρατηγός της Ορθοδοξίας, άγ. Γρηγόριος ο Παλαμάς

Την Κυριακή 16 Μαρτίου, Β' Κυριακή της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, η Ορθοδοξία μας γιορτάζει τη Μνήμη του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, Αρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης.

     Είναι τόσο μεγάλος Άγιος, Ομολογητής, Πατέρας και Διδάσκαλος της Εκκλησίας που συγκαταλέγεται ως ο Τέταρτος Δεινότατος Θεολόγος μετά τους Τρείς Μεγίστους Φωστήρες Ιεράρχες!

          Είναι ο Πατέρας της Ενάτης Οικουμενικής Συνόδου η οποία μαζί με η 8η Οικουμενική, το 879 επί Μεγάλου Φωτίου:

        * Αποκρύπτονται και αποσιωπώνται συστηματικώς από τα Πανεπιστήμια Θεολογίας και από τους Οικουμενιστές Αρχιερείς μας οι οποίοι ενοχλούνται πολύ από τη σφοδρή αντιπαπική διδασκαλία και δράση του Μεγάλου Φωτίου και του Αγίου Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά.

          * Επιχειρούν διπλωματικά να υπερτονίσουν επί τούτου την διδασκαλία του Αγίου Γρηγορίου περί Ησυχασμού, περί κτιστών ενεργειών και κτιστής χάριτος, για να μας αποπροσανατολίσουν.

          * Αποφεύγουν όπως ο Διάολος το λιβάνι να αναφερθούν στους ιστορικούς, δυναμικούς και θριαμβικούς Αντιπαπικούς του Αγώνες.

      * Αποφεύγουν λίαν υπόπτως μετ' άκρας Θεομπαιξίας οι αθεόφοβοι, να υπογραμμίσουν και να προωθήσουν ως σταθερή Αγιοπατερική Γραμμή το άκρως σημαντικότατο και καθοριστικότατο για την Ορθοδοξότητα και Αγιότητα αυτού του Παμμεγίστου, Ιερωτάτου Ανδρός, το γεγονός ότι, (το υπογραμμίζω):

      ΔΙΕΚΟΨΕ την Μνημόνευση του Λατινόφρονος Πατριάρχου του και έκαμε ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗ δίχως να φοβηθεί τις ενορχηστρωμένες, εμπαθείς και συκοφαντικές κατηγορίες οι οποίες μάλιστα εκσφενδονιζόνταν μαζικώς από παντού, ιδίως όπως λένε οι Συναξαριστές από το διεφθαρμένο ιερατείο και τους αθεολογήτους "θεολόγους" ότι δήθεν "τελούσε σχίσμα και δεν έκανε υπακοή στην προϊσταμένη του αρχή..."

        Σας θυμίζει αυτό κάτι σήμερα...;;; Τί έχουν να πουν οι σύγχρονοι και συμβιβασμένοι πια, δήθεν "Αντι-Οικουμενιστές";

          - ΠΟΥ πάει η θέση τους και το οφίκιό τους;

          - ΠΟΥ πάει η ψυχή τους;

        - ΤΙ ΛΟΓΟ θα δώσουν στην Δευτέρα Παρουσία και Παγκοσμία Κρίση;

          Ξέρω, θα μου πείτε, αυτό θα πουν:

          "Ξέρεις, Κύριε... να, το αποφύγαμε για "λόγους... διακρίσεως", το αρνηθήκαμε "προς αποφυγήν σχίσματος", επικαλεστήκαμε "υπακοή στο Γέροντά μας" (λες κι' είν' αυτός ανώτερος από τον Άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά) και απλά περιμέναμε την Σύγκλιση μελλοντικής Συνόδου...."     Καλημέρα κι΄έφεξε!  Καλημέρα Λατινόφρονη Ελλάδα, καλώς ήλθες γύφτισσα μέρα, η φωτίσασα τους εσκοτισμένους και υποδουλωμένους στην Παναίρεση του Οικουμενισμού Πατριάρχες!

       Εύχομαι πραγματικά να ΜΗΝ ακούσουν εν εκείνη τη ημέρα εκείνο το φρικτό και ανατριχιαστικό "ΑΠΕΛΘΕΤΕ απ' ΕΜΟΥ οι κατηρραμένοι εις το ΠΥΡ το εξώτερον...!!!" Ειλικρινά, ΔΕΝ το εύχομαι, για κανέναν!

          Δεν τους συμφέρει όμως τους σημερινούς Αρχιερείς να βγει στη φόρα η πικρή και αυτοκαταδικαστική αλήθεια για την ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗ του Αγίου Γρηγορίου διότι έτσι θα αποκαλυφθεί και η δική τους ενοχή, η συμπόρευση δηλαδή, η προώθηση και κοινωνία τους μετά των κοινωνούντων και μνημονευομένων τον Πάπα!

       Δεν είναι μικρό πράγμα αυτό! ΜΗ περνάει απαρατήρητο! Συνεπάγεται καθαίρεση και επαναφορά στις

Αναγκαία ή υποχρεωτική η απομάκρυνση από αιρετικούς; ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΕΝΤΟΛΩΝ ΛΟΓΩ ΔΥΣΚΟΛΙΑΣ ΕΦΑΡΜΟΓΗΣ ΤΟΥΣ;

Ἀπὸ σχόλιο στὴν ἀνάρτησή μας: «Ὄχι ἀντίδραση δικῆς μας ἐμπνεύσεως στὴν αἵρεση, ἀλλὰ ἐφαρμογὴ τῆς στάσεως ποὺ μᾶς δίδαξαν οἱ Ἅγιοι».

Τὸ Σχόλιο: Να σταματήσει, επιτέλους, αυτό το θέατρο! ΔΕΝ ΕΙΣΤΕ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΜΕΝΟΙ! Όσο αποτειχισμένος είμαι εγώ, άλλο τόσο είστε κι εσείς! Η "αποτειχισή" σας είναι "μαϊμού". Μέχρι να αποτειχιστείτε στ' αλήθεια κλείστε, επιτέλους, το στόμα σας και σταματήστε να ασχολείστε με τους άλλους. Είναι πιό έντιμο».

Βασίλης Κερμενιώτης

ΑΠΑΝΤΗΣΗ:

Κύριε, Κερμενιώτη

Χαῖρε ἐν Κυρίῳ

Μὲ ὅσα γράφεις, φαίνεται ὅτι ἀποδέχεσαι τὴν Ἀποτείχιση ὡς ὁδὸ πορείας σὲ καιρὸ αἱρέσεως. Μόνο (κατὰ τὴν γνώμη σου) ἡ ἀποτείχισή μας εἶναι «μαϊμοῦ»!

Μέχρι τώρα μᾶς πολεμούσατε, ἐπειδὴ παρουσιάζαμε τὴν Πατερικὴ διδασκαλία, ἡ ὁποία μιλᾶ γιὰ ὑποχρεωτικὴ Ἀποτείχιση, κι ὄχι προαιρετική, ὅπως ἰσχυρίσθηκαν κάποιοι, ἀπὸ ἕνα σημεῖο καὶ ὕστερα. Διότι (scripta manent, τὰ γραπτὰ μένουν), δεν θυμᾶμαι ἡ ὁμάδα τῆς «Συνάξεως τῶν κληρικῶν καὶ μοναχῶν» (καὶ εἰδικὰ ὁ π. Θεόδωρος Ζήσης, ὁ ὁποῖος ἐπαναλάμβανε ἀπὸ τὸ 2001 τὸ τροπάριο περὶ Ἀποτειχίσεως ἀπὸ τοὺς Οἰκουμενιστάς, καὶ τοὺς κοινωνοῦντας μὲ αὐτούς, διότι αὐτὴ ἡ «κοινωνία» μᾶς μολύνει), δὲν θυμᾶμαι νὰ εἶπε κάπου ὅτι ἡ ἀπομάκρυνση εἶναι «προαιρετική»! Προαιρετικὴ ἄρχισε νὰ γίνεται, ὅταν γιὰ κάποιους λόγους ἔγινε συνείδηση ὅτι δυσκολεύονταν πολλοὶ πνευματικοὶ νὰ τὴν ἀκολουθήσουν, ὁπότε πῶς νὰ προτρέψουν πρὸς τοῦτο καὶ τὸ λαό; Ἄρα, λοιπόν, τὸ ἐπιχείρημα περὶ προαιρετικῆς ἀποτειχίσεως (ὅταν ὑπάρχει διαπιστωμένη καὶ κραυγαλέα αἵρεση) ἦρθε μετά!

Δὲν μᾶς εἴπατε ὅμως, ἄν –πέρα ἀπὸ τὸ δίλημμα, ὑποχρεωτικὴ ἢ προαιρετική–, ἂν θεωρεῖτε ΑΝΑΓΚΑΙΑ τὴν Διακοπὴ Μνημοσύνου γιὰ νὰ φύγει ἡ αἵρεση καὶ γιὰ νὰ ἐφαρμόσουμε τὴν σωτήρια Ἐντολὴ Παλαιᾶς καὶ Καινῆς Διαθήκης περὶ ἀπομακρύνσεως ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς («Ἐξέλθετε ἐκ μέσου αὐτῶν...»). Καὶ δὲν ἀσχοληθήκατε μὲ αὐτὸ τὸ οὐσιαστικὸ σημεῖο, γιατί ἂν ἀποδεχθεῖτε ὡς ἀναγκαία τὴν ἀποτείχιση, ξέρατε ὅτι θὰ δεχθεῖτε τὸ ἐρώτημα: Ἀφοῦ εἶναι ἀναγκαία, γιατί οὔτε ἐσεῖς τὴν πραγματοποιεῖτε, οὔτε τοὺς ἄλλους ποὺ ἀποφάσισαν νὰ τὴν πραγματοποιήσουν (ἔστω σὲ ἐπίπεδο «μαϊμοῦ») τοὺς ἀφήνετε ἥσυχους; Οὔτε ἐσεῖς «εἰσέρχεσθε (στὸν δύσκολο δρόμο τῆς ἀποτειχίσεως), οὐδὲ τοὺς εἰσερχομένους ἀφίετε εἰσελθεῖν».

(Τί εἶναι ἐκεῖνο, ἀλήθεια, ποὺ σᾶς δυσκολεύει καὶ σᾶς κάνει νὰ ἀσχολεῖστε μὲ ἐλάχιστους ἀδελφούς σας, ἐσεῖς οἱ πολλοί, ποὺ εἶστε κάτω ἀπὸ τὴν σκέπη μεγάλων ὀνομάτων καὶ λόγιων ἀντι-Οἰκουμενιστῶν; Γιατί μπαίνετε ἐπίμονα καὶ σχολιάζετε, σὲ ἕνα μικρὸ ἱστολόγιο;).

Κι ἂν ρωτήσετε, γιατί ἐμεῖς ἀσχολούμαστε μὲ ἐσᾶς, σᾶς ἀπαντοῦμε ὅτι τὸ κάνουμε γιατί ἀλλοιώνετε τὴν ὁδὸ τῶν Ἁγίων, τὴν ὁμόφωνη στάση τους κατὰ τῶν αἱρετικῶν Οἰκουμενιστῶν, ποὺ εἶναι ἡ ἀπομάκρυνση, ἡ ἀποτείχιση ἀπὸ αὐτούς, ἡ διακοπὴ Μνημοσύνου. Αὐτὴν τὴν θέση τὴν κατοχύρωσε θαυμάσια ὁ π. Εὐθύμιος στὰ βιβλία του. Τόσο κατοχυρωμένα μάλιστα, ὥστε ὅταν προσπάθησε νὰ τὴν ἀντικρούσει ἡ «προσφιλής» σας Ἱ. Μ. Πειραιῶς, ἔγινε ρεζίλι, τόσο, ὥστε νὰ μὴν ἀνταπαντήσει στὴν καταλυτικὴ κριτικὴ τοῦ π. Εὐθυμίου καὶ νὰ ἀναβάλλει τὴν Ἡμερίδα περὶ Ἀποτειχίσεως, ποὺ ἡ ἴδια προανήγγειλε! Ξέρω, ἐσεῖς τὴν ἀπάντηση τοῦ π. Εὐθύμιου τὴν βρίσκετε «λίγη»! Παρότι στηρίζετε σὲ μελέτη δεκαετιῶν στοὺς Ἁγίους Πατέρες (στὸ Ἅγιο Ὄρος καὶ στὸν κόσμο) καὶ ἀκόμα σὲ μελέτη πλέον τῶν εἴκοσι χρόνων ἐπὶ τῶν ἔργων, ἰδίως, τοῦ Ἁγίου Θεοδώρου τοῦ Στουδίτου. Τόσο «λίγη» εἶναι ὅμως, ὥστε κανεὶς ἀπὸ τὴν «Σύναξη» δὲν θέλησε νὰ τὴν ἀντικρούσει. Θὰ πεῖτε ὅτι δὲν ἄξιζε. Ναί: «Ἀπορία ψάλτου, βήξ»!

Πέρα ἀπὸ τὰ βιβλία, ὅμως, τοῦ π. Εὐθυμίου, καὶ πρὶν συνδεθῶ μὲ αὐτόν, δημοσιεύτηκε τὸ βιβλίο «Ἡ Πατερικὴ Στάση στοὺς Θεολογικοὺς Διαλόγους», τὸ ὁποῖο μὲ ἑκατοντάδες χωρία μιλᾶ γιὰ τὸ ἴδιο πρᾶγμα. Τὴν ἀπομάκρυνση (ἀποτείχιση) ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς, κατὰ τὴν ἐπιταγὴ τοῦ ἀπ. Παύλου: «αἱρετικὸν ἄνθρωπον ...παραιτοῦ». Τότε τὸ διαβάσατε καὶ εἴχατε πεῖ: «αὐτὸ τὸ βιβλίο πρέπει νὰ τὸ μοιράσουμε στοὺς φοιτητὲς τῶν δύο θεολογικῶν σχολῶν»! Τώρα, τὶς Πατερικὲς θέσεις ποὺ παρουσιάζει τὸ βιβλίο αὐτὸ (ἀποσυνδέοντας τὸ ἀπὸ τὸν συγγραφέα του, ὁ ὁποῖος κατ’ ἐσᾶς παρεξέκλινε) τὶς ἀποδέχεσθε ἀκόμα;

Πρόσεξε, ὅμως, μιὰ σκέψη, ποὺ ἴσως βοηθήσει νὰ καταλάβετε τὴν πλάνη σας, ἀφοῦ νομίζω ὅτι ἐκεῖ σκοντάφτετε. Ἄλλο τὸ ξεκαθάρισμα, ποιά εἶναι ἡ πράξη τῆς Ἐκκλησίας σὲ καιρὸ αἱρέσεως (ποὺ ἀναμφισβήτητα εἶναι ἡ ἀπομάκρυνση ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς) καὶ ἄλλο ἡ δυνατότητα, ἡ ἀντοχή, τὸ κουράγιο, ἡ ἑτοιμότητα κάθε πιστοῦ νὰ τὴν ἐφαρμόσει.

Πράγματι, δὲν εἶναι ἕτοιμος ὁ κάθε πιστὸς νὰ ἐφαρμόσει κάποια πράγματα· εἴτε λόγω ὀλιγοπιστίας, εἴτε ἄγνοιας, εἴτε κακῆς πληροφόρησης, εἴτε οἰκογενειακῶν ὑποχρεώσεων, εἴτε καθοδηγήσεως ἀπὸ πνευματικοὺς ποὺ ἔχουν παραπλανηθεῖ ἀπὸ τὰ ἐπὶ δεκαετίες κηρύγματα τῶν Οἰκουμενιστῶν περὶ Ἐπισκοποκεντρισμοῦ καὶ ὑπακοῆς στὸν Ἐπίσκοπο (τὸν Οἰκουμενίζοντα ἐν προκειμένῳ) κ.ἄ.

Ἄλλο ὅμως ἡ ἀδυναμία μου νὰ ἐφαρμόσω κάτι, καὶ ἄλλο ἡ κακόδοξη προσπάθεια, ἐπειδὴ δὲν μπορῶ νὰ τὸ ἐφαρμόσω, νὰ τὸ βγάζω λάθος! Γιατί ἔτσι βγάζω λάθος τοὺς Ἁγίους Πατέρες, ποὺ διὰ πολλῶν μίλησαν γιὰ ἀπομάκρυνση ἄμεση ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς.

Καὶ γιὰ νὰ σᾶς λύσω μιὰ ἀπορία σας: γι’ αὐτὸ οἱ Πατέρες τῆς «Συνάξεως» δὲν ἀσχολοῦνται μαζί μας· γιατὶ μᾶς ἔδωσαν τὴν «εὐλογία» τους, ὅταν προσωπικὰ τοὺς ἀποκάλυψα στὴν «Σύναξη» τῆς Γατζέας τὴν ἀπόφασή μας νὰ ἀποτειχιστοῦμε. Γιατὶ μᾶς εἶπαν ὅτι κι αὐτοὶ βρίσκονται στὸν ἴδιο δρόμο. Θέμα χρόνου ἦταν καὶ ἡ δική τους ἀποτείχιση. Ἐπειδή, ὅμως, στὴ συνέχεια, δὲν θέλησαν γιὰ τοὺς λόγους τους νὰ βαδίσουν τὸ δρόμο, ποὺ ἕως τότε δίδασκαν ὡς τὸν ἀναγκαῖο καὶ ἐπιβεβλημένο μπροστὰ στὶς ραγδαία ἐπέκταση τῆς Παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἐπέτρεψαν σὲ κάποιους «φίλους τους» νὰ διαβάλλουν τὴν προσπάθειά μας, καὶ ἀνέχτηκαν νὰ μοιρασθεῖ στὴ «Σύναξή» τους ἡ κακόδοξη καὶ κατάπτυστη μελέτη τῆς Ἱ. Μ. Πειραιῶς διὰ τῆς ὁποίας (οὔτε λίγο, οὔτε πολύ) μᾶς κατασυκοφαντοῦσε.

Εὔχομαι ὁ ἑορταζόμενος αὔριο –καὶ ἀποτειχισθείς– ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς, νὰ μᾶς φωτίζει ὅλους νὰ ἀποδεχόμαστε καὶ νὰ βαδίζουμε τὴν ὁδὸ τῶν Ἁγίων. Εἴμαστε ἕτοιμοι νὰ ἀκούσουμε κάθε καλοπροαίρετη κριτική σου.

Σημάτης Παναγιώτης

Πρότυπο Αγίου, διδασκάλου του αγώνος κατά των παθών μας και κατά της αιρέσως της εποχής του, καθώς Αποτειχίστηκε από τον Πατριάρχη Καλέκα.

Κυριακή Β΄ Νηστειών, Αγίου Γρηγορίου Παλαμά

 

Πηγή: kantonopou

Του Δημήτρη Μπάτση
 
Την Κυριακή της δεύτερης εβδομάδος της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής, η Εκκλησία τιμά το πρόσωπο του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, αρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης (1297-1359). Η μνήμη του τιμάται και στις 14 Νοεμβρίου, ημέρα της κοίμησής του. Η Εκκλησία τοποθέτησε την μνήμη του, την δεύτερη Κυριακή της Σαρακοστής καθώς η συγκεκριμένη εορτή αποτελεί συνέχεια της Κυριακής της Ορθοδοξίας.
       Στις δύο αυτές Κυριακές της Μεγάλης Σαρακοστής, τιμάμε όσους αγωνίστηκαν εναντίον των αιρέσεων κάτι που καταδεικνύεται από την ανάγνωση του «Συνοδικού» της Ορθοδοξίας στην απόλυση της Θείας Λειτουργίας της πρώτης Κυριακής των Νηστειών καθώς και το ότι την επόμενη Κυριακή τιμά, έναν μεγάλο αγωνιστή της Ορθόδοξης πίστης, τον Άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά. Χαρμόσυνο και πανηγυρικό το ύφος των δύο πρώτων Κυριακών, κάτι που μας βοηθάει στο να εντείνουμε τον πνευματικό αγώνα μας στο στάδιο των αρετών, της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής.
       Η Εκκλησία μας προβάλλει την προσωπικότητα του Αγίου Γρηγορίου τόσο πολύ καθώς η όλη θεολογική προσφορά του ήταν ιδιαιτέρως σημαντική, κυρίως όμως, η όλη βιοτή του αποτελεί πρότυπο για όλους μας. Αν και γόνος πλούσιας οικογένειας και με ιδιαίτερα αξιόλογη μόρφωση, αφιερώθηκε μαζί με τους αδερφούς του σε νεαρή ηλικία, στον Θεό, στο όρος του Άθωνα, το οποίο έχει καταστεί συνώνυμο της αγιότητας. Εκεί αφοσιώθηκε στη νοερά προσευχή, στην μελέτη της Αγίας Γραφής και των Πατέρων της Εκκλησίας και στην καλλιέργεια των ευαγγελικών αρετών. Καρποί της άσκησής του, ήταν η εμφάνιση σε όραμα της Υπεραγίας Θεοτόκου και του Ευαγγελιστού Ιωάννου, του Θεολόγου, οι οποίοι του εγγυήθηκαν ότι θα τον στηρίζουν στους πνευματικούς του αγώνες.
       Λόγω των πειρατικών επιδρομών αναγκάζεται να μετακινηθεί στην Θεσσαλονίκη και απώτερος σκοπός του, να φύγει και από εκεί για τους Αγίους Τόπους, όμως έλαβε πληροφορία από τον Θεό και δεν αναχώρησε με τη συνοδεία του, αλλά χειροτονείται ιερέας και εγκαθίσταται με τους συνασκητές του στην περιοχή της Βέροιας. Λόγω των πολεμικών συγκρούσεων, οι οποίες ελάμβαναν χώρα εκεί, επιστρέφει στο Άγιο όρος, όπου εγκαθίσταται ως ηγούμενος στην Ιερά Μονή Εσφιγμένου. Ποθώντας την ησυχία και την απαλλαγή από τις μέριμνες, παραιτείται από την ηγουμενία και μεταφέρεται στο ασκητήριο του, στην Μεγίστη Λαύρα.
       Λόγω της εμφάνισης του αιρετικού μοναχού Βαρλαάμ, από την Καλαβρία της Κάτω Ιταλίας, ο οποίος έβριζε τους μοναχούς, χλεύαζε τη νοερά προσευχή και θεωρούσε το Άκτιστο θείο Φως της Μεταμορφώσεως, ως κτιστό, όπως και την θεία χάρη που λαμβάνουμε από τη μετοχή στα μυστήρια, και κατόπιν προσκλήσεως εγκαταλείπει το Άγιο Όρος και μεταβαίνει στην Θεσσαλονίκη, τον Δεκέμβριο του 1337. Εκεί απαντά στις κατηγορίες του Βαρλαάμ και συντάσσει το έργο «Υπέρ των ιερώς ησυχαζόντων». Παρά τις ψευδείς κατηγορίες περί απειθείας και αιρέσεως, του Βαρλαάμ εναντίον του οσίου και του συνόλου των Αγιορειτών πατέρων, οι σύνοδοι του Ιουνίου και Ιουλίου του 1341, στην Κων/πολη, δικαίωσαν τους ησυχαστές πατέρες, τον δε άγιο Γρηγόριο τον επευφήμησαν ως «πρόμαχο ευσεβείας».
     Λίγο αργότερα όμως με τον θάνατο του αυτοκράτορα Ανδρονίκου Γ΄ του Παλαιολόγου, αρχίζουν να αναφύονται έριδες στο θέμα της διαδοχής. Από τη μια μεριά ο δομέστικος Ιωάννης Καντακουζηνός και από την άλλη ο μέγας Δούκας Αλέξιος Απόκαυκος, η αυτοκράτειρα Άννα και ο Πατριάρχης Ιωάννης Καλέκας. Μπροστά στον διαφαινόμενο εμφύλιο, ο άγιος Γρηγόριος πρότεινε ειρηνικές λύσεις για την αποφυγή αιματοχυσίας κάτι που δεν άρεσε στον Πατριάρχη, ο οποίος επεδίωξε να τον προσεταιρισθεί προς όφελος της δικής του πολιτικής παράταξης, μάταια όμως. Αυτό επέσυρε τις συκοφαντίες, την δίωξη και την φυλάκισή του, ενώ ο Πατριάρχης του επέβαλε ακοινωνησία, ακύρωσε τις αποφάσεις των συνόδων του 1341 ενώ χειροτόνησε τον Ακίνδυνο διάκονο και πρεσβύτερο. Ο όσιος όχι μόνο υπέμεινε καρτερικά και αγόγγυστα τις διώξεις, αλλά και συνέχισε να γράφει εναντίον της βαρλααμίτιδος πλάνης.
         Ξαφνικά τα γεγονότα παίρνουν άλλη τροπή, η αυτοκράτειρα πληροφορείται την αντικανονική χειροτονία του αιρετικού Ακινδύνου, και τον φυλακίζει, ενώ παράλληλα τον Μάϊο του 1346, σύνοδος αρχιερέων στην Ανδριανούπολη (Edirne), καθαιρεί όσους βρίσκονται σε εκκλησιαστική κοινωνία με τον Ακίνδυνο. Έτσι κηρύττεται έκπτωτος ο Ιωάννης Καλέκας, και το Μάϊο του 1347, εκλέγεται νέος Πατριάρχης, ο ησυχαστής Ισίδωρος ενώ το καλοκαίρι του ιδίου έτους, εκλέγεται ο άγιος Γρηγόριος αρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης, στην οποία κυριαρχούσε το χάος λόγω της επικράτησης στην εξουσία μιας ομάδας με αποσχιστικές τάσεις, των Ζηλωτών. Έτσι λόγω της παραπάνω δυσχερούς κατάστασης ο όσιος εισήλθε στην πόλη της Θεσσαλονίκης τον Σεπτέμβριο του 1350 και κατόπιν επέμβασης του αυτοκράτορα Ιωάννη Καντακουζηνού. Στο διάστημα αυτό, των 3 χρόνων, ήταν τοποτηρητής της επισκοπής Λήμνου και εγκαταβιούσε στο Άγιο Όρος.
     Το 1354, κατά τη μετάβασή του στην Κωνσταντινούπολη, αιχμαλωτίστηκε από Οθωμανούς Τούρκους, στην χερσόνησο της Καλλίπολης . Η αιχμαλωσία του διήρκεσε για ένα περίπου χρόνο και στο διάστημα αυτό ταλαιπωρήθηκε πολύ. Οι δεσμώτες του, τον περιέφεραν από πόλη σε πόλη, και σε κάποιες από τις περιηγήσεις του, είχε την ευκαιρία να συναντηθεί με τους προεστούς των ελληνικών κοινοτήτων ενώ επίσης συζήτησε με μουσουλμάνους άρχοντες και θρησκευτικούς λειτουργούς, τις διαφορές της χριστιανικής πίστης από την Ισλαμική θρησκεία. Παρά το ότι κάποιες φορές απειλήθηκε η ζωή του, και βρισκόταν σε εχθρικό περιβάλλον, έδινε ομολογία πίστης, χωρίς να φοβάται, αναπτερώνοντας έτσι το ηθικό και ενισχύοντας την πίστη των εναπομείναντων χριστιανών. Με την καταβολή λύτρων από Σέρβους ή Κροάτες, επέστρεψε στην Βασιλεύουσα όπου αντιπαρατέθηκε τον αντιησυχαστή, Νικηφόρο Γρηγορά, στο θέμα της γνώσεως του Θεού και των θείων ενεργειών.
         Το φθινόπωρο του 1355, επέστρεψε στην Θεσσαλονίκη για να συνεχίσει το ποιμαντικό του έργο, απερίσπαστος πλέον, συντάσσοντας πλήθος συγγραμμάτων. Ύστερα από σοβαρή ασθένεια, κοιμήθηκε στις 14 Νοεμβρίου του 1359 και έκτοτε πρεσβεύει για όλους μας στον Δωρεοδότη Θεό.
        Η Εκκλησία τον προβάλλει και του δίνει τόσο εξέχουσα θέση στη Μεγάλη Σαρακοστή, γιατί δεν δίστασε να δώσει ομολογία πίστεως ενώπιον «αρχών και εξουσιών του αιώνος τούτου». Ομολόγησε την ορθή πίστη, ακόμα και αν συκοφαντήθηκε, φυλακίστηκε, ακόμα και αν τέθηκε η ζωή του σε κίνδυνο. Ομολόγησε την ορθή πίστη ενώπιον του Πατριάρχη Ιωάννη Καλέκα, της Συνόδου, του Βαρλαάμ και του μαθητού του, Γρηγορίου Ακινδύνου, του παπικού λεγάτου Παύλου αλλά και ενώπιον των Οθωμανών Τούρκων και των Χιόνων, όντας αιχμάλωτος.
        Παρά την γενικότερη ρευστότητα των καιρών του, όχι μόνο δεν πρόδωσε την πίστη του για πολιτικούς λόγους ή για άλλα οφέλη, αλλά δεν πρόδωσε και το έθνος του, την πολιτική αρχή στην οποία έδωσε διαβεβαίωση για την αρχιεροσύνη του, δηλ. στους Βυζαντινούς αυτοκράτορες, παρά το ότι ο Σέρβος ηγεμόνας Στέφανος Δουσάν είχε προσπαθήσει παντοιοτρόπως να τον προσεγγίσει και να τον προσεταιριστεί στα πλαίσια της προσπάθειά του για επέκταση της κυριαρχίας του στην υπόλοιπη Μακεδονία καθώς και στα εναπομείναντα τμήματα της Βυζαντινής αυτοκρατορίας.
        Είθε να πρεσβεύει στον Κύριο για όλους μας, να αξιωθούμε να λάβουμε τις χριστομίμητες αρετές του. Αμήν. Γένοιτο.

http://agiosvasileiospeiraiws.blogspot.com/2010/02/blog-post_27.html

Όχι αντίδραση δικής μας εμπνεύσεως στην αίρεση, αλλά εφαρμογὴ τῆς στάσεως που μας δίδαξαν οι Άγιοι.

Πρωτοπρ. Διονύσιος Τάτσης

Ἀντίδρασις
εἰς τοὺς οἰκουμενιστάς

 Ὁ π. Διονύσιος Τάτσης στὸ σημερινό του ἄρθρο στὸν «Ὀρθόδοξο Τύπο» (14/03/2014) καὶ μὲ τίτλο «Ἀντίδρασις εἰς τοὺς οἰκουμενιστάς», παρουσιάζει τὶς ἄστοχες καὶ ἀντιπατερικὲς ἀντιδράσεις κάποιων πνευματικῶν, στὶς προσπάθειες τῶν Ὀρθοδόξων νὰ ἀντισταθοῦν στὴν Παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Σωστὰ ὅσα γράφει.

Δὲν ἐπέτρεψε, ὅμως, νὰ περάσουν ἀπὸ τὸ μυαλό του, ὁ καλὸς ἱερέας, ὅτι, ἀνάλογα μὲ αὐτὰ ποὺ κατηγορεῖ «κάποιους πνευματικούς», πράττει ὁ ἴδιος καὶ οἱ «χαρτοπολεμιστὲς» ἀντι-Οἰκουμενιστές;

Παραθέτουμε σὲ μιὰ στήλη τὸ ἄρθρο του, καὶ στὴ διπλανὴ στήλη μιὰ διασκευὴ τῶν γραφομένων του: τὴν πραγματικότητα, δηλαδή, ὅτι ἐπικοινωνοῦν μὲ αὐτοὺς τοὺς Οἰκουμενιστὲς ποὺ κατηγοροῦν ὡς αἱρετικούς! Κι αὐτὰ στὴ γραμμὴ τοῦ π. Θεοδώρου Ζήση, ποὺ μᾶς εἶπε τὴν Κυριακὴ τῆς Ὀρθοδοξίας ὅτι:

«Οἱ Προτεστάντες εἶναι Εἰκονομάχοι», ἀφοῦ «ἔχουν κατεβάσει τὶς Ἅγιες Εἰκόνες»! Κι ὅμως, «ἐμεῖς εἴμαστε μαζὶ μὲ αὐτοὺς στὸ Π.Σ.Ε. Τοὺς ἀναγνωρίζουμε ὡς Ἐκκλησίες»! «Ὅποιος, ὅμως, ἔχει κοινωνία μὲ τοὺς Προτεστάντες, ἰσχύουν καὶ γι΄ αὐτὸν τὰ ἀναθέματα αὐτά»!!!

Κι ἐσεῖς, πάτερ, ποὺ ἐπικοινωνεῖτε καὶ μνημονεύετε Ἐπισκόπους ποὺ μνημονεύουν καὶ ἀποδέχονται τὸν Ἀρχιερεσιάρχη Πατριάρχη Βαρθολομαῖο; Ἀγωνίζεσθε τάχα -στὰ χαρτιά- ἐναντίον τῶν Οἰκουμενιστῶν, ἀλλὰ κοινωνεῖτε μαζί του;  Αἰσθάνεσθε ἀγωνιστές; Κι αὐτὸ τὸν ἀγῶνα μᾶς προτρέπετε νὰ κάνουμε;

"Ἐάν μή τις γεννηθῇ ἄνωθεν..."!

Η δεύτερη γέννηση μας

 

Άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος

  

Πηγη: "Κατάνυξις"

 

Ἀφιερωμένο μέ πνευματική ἀγάπη σέ ὅλους

καί ἰδιαίτερα στούς ἀβάπτιστους καί στούς αἱρετικούς.

Ἡ δεύτερη γέννησή μας

Ἅγιος Συμεών ὁ Νέος Θεολόγος

 

Ἀνίσως λοιπόν σύ δέν ἐγεννήθης ἀπό τόν Θεόν, φανερόν εἶναι, ὅτι οὐδέ εἶσαι τέκνον Του, οὐδέ ἐδέχθης Αὐτόν προτήτερα, οὐδέ ἔλαβες Αὐτόν μέσα σου. Καί διά τοῦτο οὔτε σοῦ ἔδωκεν ἐξουσίαν, οὔτε δύνασαι νά γένῃς τέκνον Θεοῦ· καί ἐάν δέν ἔγινες τέκνον τοῦ Θεοῦ, πῶς λοιπόν εἶναι δυνατόν νά ἰδῇς τόν Οὐράνιον Θεόν καί Πατέρα σου; Κανένας ποτέ δέν εἶδε τόν πατέρα του, πρό τοῦ νά γεννηθῇ· καί κανένας ἀπό τούς ἀνθρώπους δέν θέλει ἰδῇ τόν Θεόν, ἄν δέν γεννηθῇ προτύτερα ἀπό Αὐτόν.
 Διά τοῦτο καί ὁ Κύριος ἔλεγεν: "Ἐάν μή τις γεννηθῇ ἄνωθεν, οὐ δύναται εἰσελθεῖν εἰς τήν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν. Καί πάλιν τό γεννώμενον ἐκ τῆς σαρκός, σάρξ ἐστί, τό δέ γεννώμενον ἐκ τοῦ Πνεύματος, Πνεῦμα ἐστί· δηλονότι ἐξ Ἁγίου Ἅγιον· τό δέ Πνεῦμα ἐρευνᾷ καί τά βάθη τοῦ Θεοῦ".  

Ἀμή ἐσύ ἐπειδή ἐγεννήθης ἀπό σάρκα μόνον, καί δέν ἐγνώρισες ἀκόμη τήν πνευματικήν γέννησιν, ὁποῦ γίνεται ἀπό τόν Ἅγιον Πνεῦμα, οὐδέ ἐγεννήθης ἀπό αὐτό, οὐδέ ἔγινες καί ἐσύ Πνεῦμα. Λοιπόν πῶς ἠμπορεῖς νά ἐρευνᾷς τά βάθη τοῦ Θεοῦ; ἤ νά εἰπῶ καλλίτερα, πῶς δύνασαι νά βλέπῃς τόν Θεόν; βέβαια δέν δύνασαι· σύ ὁ ἴδιος, καί μή θέλωντας, ἀδελφέ, θέλει τό ὁμολογήσεις. Ἄς μή σᾶς ἀπατᾶ τινάς μέ μάταια, καί ἀπατηλά λόγια, λέγωντας, ὅτι δύναται τινάς νά καταλάβῃ τά Θεῖα Μυστήρια τῆς πίστεώς μας, χωρίς τό Ἅγιον Πνεῦμα ὁποῦ διδάσκει, καί φωτίζει· (βλέπε ἀβάπτιστους πού δέν ἔλαβαν τό Ἅγιον Πνεῦμα μέ τό Ἅγιον Χρῖσμα καί αἱρετικούς πού ἔχουν ἄκυρο βάπτισμα ἄρα οὔτε αὐτοί ἔλαβαν Ἅγιον Πνεῦμα κι ἐπιπλέον τό βλασφημοῦν)  ἀλλά οὐδέ χωρίς πρατότητα καί ταπεινοφροσύνην δύναται τινάς νά γένῃ δοχεῖον τῶν χαρισμάτων τοῦ Πνεύματος. (αὐτό ἀφορᾶ ὅλους μας).

Διατί πρέπει χωρίς ἄλλο ὅλοι μας νά θεμελιώσωμεν:

1. πρῶτον καλά καί ἀσάλευτα τό θεμέλιον τῆς πίστεως εἰς τά βάθη τῆς ψυχῆς μας·
2. ἔπειτα νά κτίσωμεν τήν ἐσωτερική εὐσέβειαν τῆς ψυχῆς, καί νά τήν ὑψώσωμεν ὠσάν τεῖχος στερεόν μέ τά διάφορα εἴδη τῆς ἀρετῆς.

Καί ἔτσι, ἀφ' οὗ τειχισθῇ ἡ ψυχή ἀπό ὅλα τά μέρη καί ἀφ' οὗ πήξῃ, τρόπον τινά, καί στερεωθῇ ἡ ἀρετή ἐπάνω εἰς αὐτή, ὠσάν ἐπάνω εἰς ἕνα ἄσειστον θεμέλιον, τότε νά βάλωμεν καί τήν σκέπην αὐτῆς τῆς οἰκοδομῆς, ἡ οποία εἶναι γνῶσις τοῦ Θεοῦ, καί νά κατασκευάσωμεν ὁλόκληρον, καί τέλειον τόν οἶκον τοῦ Πνεύματος.

Ἁγίου Συμεών τοῦ Νεόυ Θεολόγου,

Τά εὐρισκόμενα,

Ἐκδόσεις Ρηγοπούλου, σελ. 444

http://kaiomenivatos.blogspot.gr

Πίστις και έργα. Ἀναφορὰ πρὸς Ἁγίους Τεσσαράκοντα μάρτυρες.

Ἁγίου Συμεὼν Νέου Θεολόγου, Ἔργα 2, Λόγοι, Κεφάλαια, Διάλογος, τόμ. Β΄, Λόγοι Ἠθικοί, Λόγ. Ι΄, σελ. 309-310, Ἐκδ. “Ὀρθόδοξος Κυψέλη”.