Παγκοσμιοποίηση και Οικουμενισμός, Θεόδωρος Ν. Γάλλος

Μιὰ πολὺ καλὴ εἰσήγηση, ἐκλαϊκευμένη, σφαιρική. Ἀναφέρεται στὴν Παγκοσμιοποίηση, στὸν Οἰκουμενισμό, τὶς δραστηριότητες τῶν ἡγετῶν τῆς Ὀρθοδοξίας παναιρετικῶν Οἰκουμενιστῶν, μὲ ἀφορμὴ τὸ θαυμάσιο βιβλίο τοῦ κ. Ἰω. Ρίζου. Θέτει τὸ ὀδυνηρὸ πρόβλημα τοῦ διχασμοῦ τοῦ σώματος τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ, τῆς Ἐκκλησίας, ἐξ αἰτίας τῶν προδοτικῶν ἐνεργειῶν κυρίως τῆς αἱρετικῆς σφηκοφωλιᾶς τοῦ Φαναρίου. Μνημονεύει τοὺς πρωταγωνιστὲς τῶν ἀντι-Οἰκουμενιστῶν. Ἀναφέρεται καὶ στὸν Μητροπολίτη Πειραιῶς, καὶ τὴν κακόδοξη θεωρία του περὶ τοῦ «κοινοῦ ποτηρίου» (ὡς τοῦ κόκκινου ὁρίου ποὺ θὰ μποροῦσε νὰ δικαιολογήσει τὴν Ἀποτείχιση).

Ἕνα σημεῖο, πρὸς τὸ παρόν, πρέπει νὰ σχολιάσουμε, γιὰ τὸ ὁποῖο φαίνεται δὲν ἔχει καλὴ ἐνημέρωση. Τὸ ὅτι δηλαδή, τὴν δικαιολογημένη «Διακοπὴ Μνημοσύνου» (ποὺ κατὰ τοὺς Ἁγίους Πατέρες προστατεύει τὴν Ἐκκλησία ἀπὸ τὰ σχίσματα), τὴν θεωρεῖ ὡς ἀφετηρία σχίσματος: «Δεν πρέπει (γράφει) με κανένα τρόπο να εγκαταλείψουμε το σκάφος της Εκκλησίας μας».

Μὰ τὸ σκάφος τῆς Ἐκκλησίας, δηλαδὴ τὴν Ἀλήθεια Χριστός, τὴν ἐγκαταλείπουν, τὴν διαφθείρουν καὶ τὴν τορπιλίζουν οἱ αἱρετίζοντες, κι ὄχι ὅσοι ἀνθίστανται διὰ τῆς ἀποτειχίσεως. Οἱ τελευταῖοι εἶναι ἐντὸς τῆς Ἐκκλησίας (ἀφοῦ –καὶ ἐφ’ ὅσον–ἐφαρμόζουν τοὺς Ἱ. Κανόνες της καὶ τὴν διδασκαλία τῶν Ἁγίων της)· ἐκτὸς τῆς Ἀληθείας εἶναι οἱ αἱρετίζοντες.

Παγκοσμιοποίηση και Οικουμενισμός

Θεόδωρος Ν. Γάλλος

Εισήγηση στη Σύναξη Θεολόγων Νομού Ιωαννίνων

(25/09/2014)

Βασική πηγή άντλησης στοιχείων

 «Οι ληστές της θείας διδασκαλίας», του Ιωάννη Ρίζου

Αφορμή, γι’ αυτή την παρέμβασή μου, αποτέλεσε η ανθρώπινη διαίσθησή μου –όχι αβάσιμα θέλω να πιστεύω– ότι άγριες θύελλες απειλούν να πλήξουν και την Εκκλησία μας, όπως ήδη πλήττουν το έθνος μας. Μόνο ο Θεός μπορεί να αποτρέψει το να ζήσουμε στον εκκλησιαστικό μας χώρο, τραγικές καταστάσεις, όπως αυτές των πρωτοχριστιανικών χρόνων, εξαιτίας των αιρέσεων. Και αυτό, λόγω της θρησκευτικής παγκοσμιοποίησης και της παναίρεσης του Οικουμενισμού.

Βασική πηγή πληροφοριών μου, για όσα εν συνεχεία θα εκθέσω, αποτέλεσε το αποκαλυπτικότατο βιβλίο του κ. Ιωάννη Ρίζου, με τίτλο: «Οι ληστές της θείας διδασκαλίας», το οποίο προλογίζει ο π. Θεόδωρος Ζήσης. Το βιβλίο αυτό έρχεται να ενισχύσει, να επιβεβαιώσει, αλλά και να θεμελιώσει, αγιογραφικά και πατερικά, τα περιεχόμενα των δύο δημοσιευμάτων μου στο περιοδικό «ΚΟΙΝΩΝΙΑ». Το πρώτο, στο τεύχος 4, του 1992 με τίτλο: «Βατικανό–παπιστές, διαρκής κίνδυνος της Ορθοδοξίας» και το δεύτερο, στο τ. 3 του 2007, με τίτλο: «Ποιοι, πως και γιατί επιχειρούν την απορθοδοξοποίηση των Ορθοδόξων μαθητών».

Όταν μιλούσε κάποιος για «παγκοσμιοποίηση» πριν λίγα χρόνια, άλλοι αδιαφορούσαν, θεωρώντας πως αφορά μόνο τους άλλους ανθρώπους και λαούς και όχι εμάς  άλλοι αγνοούσαν και τη σημασία της λέξης  άλλοι υποτιμούσαν το γεγονός  και άλλοι χλεύαζαν τους ενασχολούμενους με το θέμα αυτό.

Σήμερα όλοι μας βιώνουμε με τραγικό τρόπο τις συνέπειες της πολιτικής και οικονομικής παγκοσμιοποίησης. Είναι πλέον πασιφανές ότι μια μικρή παγκόσμια ελίτ έχει συσσωρεύσει –και συνεχίζει να συσσωρεύει στα χέρια της– τον παγκόσμιο πλούτο  και ασχολείται πλέον με τη διαδικασία ελέγχου της ζωής και της μοίρας μας. Οι παγκόσμιοι οργανισμοί και οι εθνικές κυβερνήσεις, απανταχού της γης, έχουν μεταβληθεί σε όργανα υλοποίησης των σχεδίων αυτής της παγκόσμιας ελίτ.

Μια ματιά στον τρόπο με τον οποίο εξελίχτηκαν τα πράγματα στη χώρα μας δημιουργεί τη βεβαιότητα ότι εφαρμόστηκε ένα οργανωμένο σχέδιο, με τη συμμετοχή των εθνικών πολιτικών δυνάμεων, το οποίο οδήγησε στη σημερινή αιχμαλωσία της πατρίδας μας σε αλλότριες δυνάμεις. Ζούμε, λοιπόν, σε ένα κράτος που αποδυναμώνεται η πολιτιστική του ταυτότητα. Τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά  η γλώσσα, η ιστορία, η ορθόδοξη πίστη, πλήττονται συστηματικά και συνειδητά από οργανωμένες ορατές και αόρατες δυνάμεις.

Προσέξτε όμως τούτο!

Αποτελεί πλέον τραγική βεβαιότητα πως στο όραμα και συνάμα στο άρμα της παγκοσμιοποίησης είναι προσδεδεμένες και οι θρησκείες, με πρωταγωνιστή την παρασυναγωγή του Βατικανού και τον επωνομαζόμενο «Πάπα των φτωχών», «Πάπα των φτωχών στο μυαλό», θα πρόσθετα εγώ. Έτσι, στις 31-10-2011, ο Πάπας, αυτός ο ακάματος εργάτης του οράματος της νέας τάξης, θα δηλώσει ότι: «η παγκοσμιοποίηση ενώνει τους λαούς και είναι θέλημα Θεού»…

Οι ανησυχίες για το μέλλον το δικό μας θα μετριάζονταν εάν, προς επίτευξη της παγκοσμιοποίησης, αναμειγνύονταν όλες οι θρησκείες εκτός της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Δυστυχώς όμως  στο ίδιο μήκος κύματος με το Λύκο του Βατικανού συντονίζει τα λόγια και τα έργα του και ο Οικουμενικός μας Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος, καθώς και όλοι οι «Ορθόδοξοι» Πατριάρχες και οι περισσότεροι αρχιερείς και ακαδημαϊκοί θεολόγοι, όπως προκύπτει σαφέστατα από κείμενα και δηλώσεις τους

ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΛΛΑΔΑ; Νίκος Χειλαδάκης

 «Αν δεν αντιδράσουμε θα σηκωθούν οι πρόγονοι μας από τους τάφους. Εκείνοι υπέφεραν τόσα για την πατρίδα και εμείς τι κάνουμε γι’ αυτή; Η Ελλάδα, η Ορθοδοξία με την παράδοση της, τους Αγίους και τους ήρωες της, να πολεμείται από τους ίδιους τους Έλληνες και εμείς να μην μιλάμε! Είναι φοβερό! Ένα πολιτικό τον έφτυσα. Πες του λέω, δεν συμφωνώ με αυτό. Τίμια πράγματα. Θέλεις να εξυπηρετηθείς εσύ και να ρημάξουν όλα;».

Πάτερ Παΐσιος ο αγιορείτης, «Πνευματική Αφύπνιση», τομ. Β΄.

Περπατώντας σήμερα σε κεντρικούς δρόμους ελληνικής μεγαλούπολης, έχεις συχνά την αίσθηση ότι οι άνθρωποι έχουν βουλιάξει στον μικρό ατομικό τους συχνά δυστυχισμένο κόσμο και παρά τα μεγάλα προβλήματα τους έχουν απομονωθεί και στέκονται ανίκανοι να αντιδράσουν. Ανάμεσα τους υπάρχουν και οι «προκλητικοί», αυτοί που  δεν τους καίγεται καρφί αν καεί ο διπλανός τους, αν καεί και καταστραφεί η χώρα, άλλωστε συνήθως τα συμφέροντα τους είναι «αλλού».  Είναι αυτοί που στηρίζουν το προδοτικό και ανθελληνικό πολιτικό σύστημα που υπακούοντας στους διεθνείς πάτρωνες του, έχει βαλθεί να σβήσει από τον χάρτη τον Ελληνισμό και την Ορθοδοξία.

 Πριν από λίγο καιρό είχε έρθει στην χώρα μας ένας Γάλλος φίλος μας. Είχε μια αγωνία καθότι μεγάλος φιλέλληνας και μάλιστα τελευταία είχε βαπτιστεί Ορθόδοξος και είχε αρχίσει

Οι "Αντι-Οικουμενιστές" αρνούνται να πάρουν θέση!

Τὰ οἰκουμενιστικὰ δρώμενα καταιγιστικά. Οἱ Οἰκουμενιστὲς ἑδραιώνουν τὴν αἵρεση δουλεύοντας μὲ ἰλιγγιώδεις ρυθμούς, ἐνῶ οἱ ἀντι-Οἰκουμενιστὲς ἀντιδροῦν μὲ ρυθμοὺς χελώνας. Ἀκόμα νὰ δηλώσουν παρουσία, μετὰ τὴν καλοκαιρινὴ ἀντι-Οἰκουμενιστικὴ τους ραστώνη, νὰ δώσουν τὸ παρὸν ἔστω καὶ μὲ κάποιο νέο χαρτοπόλεμο.

Γιὰ ἄλλη μιὰ φορά ἀρνοῦνται νὰ ἀπαντήσουν καὶ νὰ πάρουν ἐπίσημη θεολογικὴ θέση γιὰ τὸ κρίσιμο θέμα τῆς Διακοπῆς τῆς Μνημονεύσεως τῶν Οἰκουμενιστῶν –παρὰ τὶς παρακλήσεις καὶ τὶς προκλήσεις– ἔχοντας διὰ τῆς σιωπῆς ἀποφασίσει, γιὰ ἄλλη μιὰ φορά, χωρὶς θεολογικὸ λόγο νὰ καταδικάζουν ἀδελφοὺς καὶ πνευματικά τους τέκνα.

Ἀγωνίζονται μάλιστα (ὅπως ἐγκύρως πληροφορηθήκαμε) νὰ προσεταιριστοῦν τὸν μόλις ἀποτειχισθέντα ἱερομόναχο, καὶ τοῦ ὑπόσχονται ὅτι θὰ τὸν ἐντάξουν σὲ ἀντι-Οἰκουμενιστικὴ τάχα Μητρόπολη ἢ Ἱ. Μονή, μὲ σκοπὸ νὰ ἀκυρώσουν τὴν ἀποτείχισή του, ἀφοῦ θὰ ἐντειχισθεῖ καὶ θὰ μνημονεύει καὶ πάλι Οἰκουμενιστὲς καὶ "ἀντι-Οἰκουμενιστὲς" ἐπισκόπους, ποὺ δείχνουν τὸν ἀντι-Οἰκουμενισμό τους ...κοινωνοῦντες μὲ τοὺς παναιρετικοὺς Οἰκουμενιστές.

Ἔτσι νομίζουν πὼς θὰ ξεπεράσουν τὸν σκόπελο τῆς ἀποτειχίσεως, ἔτσι θὰ ἀποφύγουν νὰ τὰ ...βάλουν μὲ τοὺς Ἁγίους Πατέρες ποὺ διὰ πράξεων, λόγων καὶ θεσπίσεως Ἱερῶν Κανόνων ἐντέλλονται τὴν μὴ κοινωνία μὲ αὐτοὺς ποὺ οἱ ἴδιοι κατονομάζουν ὡς Παν-αἱρετικούς.

Τὸν Διάλογο γιὰ θέματα Πίστεως μὲ τοὺς ἔχοντας ἄλλη (ἔστω καὶ λανθασμένη) θέση ἀδελφούς τους, λόγῳ μὴ ὑπάρξεως ἐπιχειρημάτων, ἀποκλείουν, λόγῳ τῆς ἐπάρσεως ὅτι ἔχουν τὸ ἀλάθητο. Ἡ ταπείνωση, ὅμως, προσελκύει τὴ Θ. Χάρη καὶ λύνει τὰ προβλήματα. Κι ἂν οἱ ἄλλοι δὲν τὴν ἔχουν, ἡ δική τους στάση θὰ τοὺς παραδειγματίσει.

Χάραξαν ἕνα ἀγῶνα ἀντι-Οἰκουμενιστικὸ στὰ μέτρα τους, καὶ ἀποκλείουν τὸν ἁγιοπατερικὸ δρόμο ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους. Οὔτε αὐτοὶ «εἰσέρχονται, οὐδὲ τοὺς εἰσερχομένους» ἀφήνουν νὰ εἰσέλθουν.

Παρουσιάζουμε κάποια ἀπὸ τὰ πανάθλια κατορθώματα τῶν Οἰκουμενιστῶν, μὲ τὰ προλογικὰ σχόλια ἑνὸς ἀντι-Οἰκουμενιστικοῦ ἱστολογίου, ποὺ παρὰ ταῦτα... καὶ ἄλλα πολλά, κοινωνεῖ μὲ τοὺς Οἰκουμενιστές.

  1. Ο Πατριάρχης της Σερβικής Εκκλησίας, ενδεδυμένος με άμφια της αιρέσεως, τιμά μονοφυσίτες επισκόπους

Ο Πατριάρχης της Σερβίας Ειρηναίος και ο διάδοχος του θρόνου της Σερβίας  Αλέξανδρος, επισκέφθηκαν την συριακή αντιχαλκηδόνια εκκλησία στη Σουηδία. Οι μονοφυσίτες επίσκοποι Mor Julius Abdelahad Shabo και Dioscoros Mor Benjamin Atas έλαβαν ένα μετάλλιο από του Πατριάρχη της Σερβίας για την ανθρωπιστική συμβολή τους στους Σέρβους στη διάρκεια των Βαλκανικών πολέμων.

Στον πατριάρχη δόθηκε ως δώρο ένας Σταυρός και μία ποιμαντική ράβδο τα οποία έφερε μαζί του ενδεδυμένος με άμφια των Μονοφυσιτών!

Επίσημη υποδοχή διοργανώθηκε από την αιρετική συριακή εκκλησία των αγ. Πέτρου και Παύλου στο Norsborg προς τιμήν του πατριάρχου και του διαδόχου του θρόνου την οποία παρακολούθησε μια μεγάλη ομάδα με διαφορετικές ορθόδοξες και χριστιανικές ομολογίες.

Έλεος πια με τις Οικουμενιστικές συμπεριφορές των προκαθημένων της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας. Έδωσαν συγχωροχάρτι στους αιρετικούς Μονοφυσίτες, όχι μόνον όπως είδαμε τον τελευταίο καιρό, ο οικουμενικός πατριάρχης, ο αρχιεπίσκοπος Αθηνών και ο μητροπολίτης Θεσσαλονίκης. Δυστυχώς από αυτούς λίγο πολύ το περιμέναμε. Όμως η άλωση της σερβικής Εκκλησίας από την παναίρεση, είναι πρόσφατη και μας ξενίζει πάρα πολύ… Ακόμα να την συνηθίσουμε! Αυτό λοιπόν δεν το έχουμε ξαναδεί. Ορθόδοξος ιεράρχης να περιφέρεται ενδεδυμένος με άμφια μονοφυσιτών!!!

 (Ἡ συνέχεια τοῦ ἄρθρου μὲ φωτογραφίες ἐδῶ)

 

2. Ποιό είναι το πιο βαρύ πιόνι στη μασωνική σκακιέρα;

Άρθρο - βόμβα του Ν. Χειλαδάκη

Ο ιστορικά πρωτοφανής κατήφορος του Οικουμενικού Πατριάρχη μας, έχει ψύξει τις καρδιές μας με τα οικουμενιστικά του ολισθήματα.

Αποδείχτηκε στη συνέχεια πως η χρήση της λέξεως “ολισθήματα” υπήρξε στάχτη στα μάτια του πιστού λαού. 

Απάντηση στον Μητροπολίτη Σύρου

Ὑπενθυμίζουμε ὅτι ὁ μητροπολίτης Σύρου Δωρόθεος ἀπάντησε (ἐδῶ) στὴν Ἐπιστολὴ Ἀποτειχίσεως καὶ Διακοπῆς τοῦ Μνημοσύνου του ἀπὸ τὸν ἀρχιμανδρίτη π. Εὐθύμιο Χαραλαμπίδη. Στὴν ἀπάντησή του ἀναφερόταν καὶ σὲ μᾶς, ὁπότε ἀνταπαντήσαμε, σχολιάζοντας τὶς ἕωλες θέσεις του. Αὐτὸς εἶναι ὁ τέταρτος καὶ τελευταῖος σχολιασμὸς τῆς Ἐπιστολῆς του. (Οἱ δύο πρῶτες ἐδῶ  κι ἐδῶ).

Στὴν τελευταία, τρίτη δημοσίευση (ἐδῶ), ἀναφερθήκαμε στοὺς μικτοὺς γάμους, γιὰ τοὺς ὁποίους ὁ κ. Δωρόθεος γράφει:

Στὴν κοινωνία τῆς Σύρου «το φαινόμενον των μικτών Γάμων είναι ιδιαιτέρως συχνόν, καλούμεθα εν πλήρει συναισθήσει της ημετέρας ευθύνης να συμβάλλωμεν εις την εν αγάπη και αληθεία συμβίωσιν και πρόοδόν της»!

Παράξενος, ἀλήθεια, λόγος! Ἢ μᾶλλον, ἐξωφρενικὸς καὶ ἀνυπόφορος! Ὁ κ. Δωρόθεος οὐσιαστικὰ δηλώνει -«ἐν γνώσει τῶν συνεπειῶν τοῦ νόμου»- ὅτι θὰ συνεχίσει νὰ ἀποδέχεται τοὺς μικτοὺς γάμους, παρότι προσκρούουν στὴν διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας! Δὲν ἔχει ἀναλάβει (ὡς φαίνεται), οὔτε πρόκειται νὰ ἀναλαβει προσπάθεια ἀλλαγῆς τῆς καταστάσεως ποὺ βρῆκε, ἀλλ’ ἐκεῖνο ποὺ τὸν ἐνδιαφέρει (ὅπως πάλι δηλώνει) καὶ θεωρεῖ ὡς εὐθύνη του, εἶναι νὰ προστατέψει τὸν ἀντικανονικὸ θεσμὸ τῶν μικτῶν γάμων, ὥστε νὰ μὴ προκαλοῦνται προστριβὲς στοὺς κατοίκους τῆς Μητροπόλεώς του ἐκ τῶν μικτῶν γάμων!

Καλά, Ἐπίσκοπος εἶναι ἢ Δήμαρχος καὶ κοινοτάρχης; Πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ συμβάλει στὴν συμβίωση τῶν κατοίκων «ἐν ἀγάπῃ καὶ ἀληθείᾳ», εὐνοώντας τὴν ὑποτίμηση καὶ κατάργηση ἑνὸς Ὀρθοδόξου Μυστηρίου; Ἐπαναλαμβάνουμε τὸν σχετικὸ

Το καλύτερο Μνημόσυνο, Νικ. Πανταζή

"Εις Θεόδωρον ευλογούντα"

Αγαπητέ μου εν Χριστώ αδελφέ μου, Θεόδωρε Ζιώγα

Στο λίαν προσφιλές πρόσωπό σου, αλλά και στο πρόσωπο του αγαπητού συνσπουδαστού και συναδέλφου μου, Αντωνίου Μάρκου, απευθύνω αυτή μου την θερμή, ύστατη επιστολή και κατ' επέκτασιν προς όλους τους λοιπούς συνεργάτες. μαθητές και θαυμαστές του Ομολογητού μας διδασκάλου, Νικολάου Σωτηροπούλου.

Θεόδωρε, πιστεύω να με θυμάσαι. Περάσαμε Χρόνια ολόκληρα σε αυτό το υπόγειο της "Ζωοδόχου Πηγής 44" όπου ελάμβαναν χώρα οι περίφημοι κύκλοι μελέτης της Αγίας Γραφής. Εκεί πρωτογεύθηκα τη χάρι του Θεού να πλημμυρίζει την θεία αυτή και ιερά κεφαλή με μέλος εναρμόνιον θεολογίας να ερευνά ύψη δυσανάβατα και βάθη δυσθεώρητα ερμηνείας Αγιογραφικής.

Σε θαύμαζα πραγματικά Θεόδωρε και σ' αγαπούσα. Θεωρούσα εσένα και δύο άλλους ακόμη αδελφούς, ως μόνους ικανούς, να σταθείτε δίπλα του κατ' αξίαν και κατ' αναλογίαν. Διδασκόμουν και από σένα σιωπηλά. Εξέφραζα συχνά στον Αντώνη πόσες περισσότερες στιγμές μαζί σας ποθούσα να περνούσα. Στις περιοδείες. Στις αναμετρήσεις και τις μάχες. Στις απογοητεύσεις και τις νίκες.

Τελικώς, επέστρεψα στην Αυστραλία. Ο Αντώνης παρέμεινε. Έκαστος εφ' ω ετέθη. Και κατετέθη ποικιλοτρόπως η αγάπη μας, η ομολογία μας καί τολμώ να πω η θυσία μας, για το πρόσωπο του διδασκάλου μας Νικολάου.

Σπανίως του απευθυνόμουν ως "κύριε Νίκο". Μου άρεσε πάντα το "δάσκαλε" και.... το "Νικόλαε" σκέτο, ενώ ο ίδιος

Ή στάση της Εκκλησίας και η στάση του μητροπ. Σύρου Δωρόθεου προς τους αιρετικούς Παπικούς

Ὁ μητροπολίτης Σύρου Δωρόθεος, στὴν γνωστὴ Ἐπιστολή του (ἐδῶ) πρὸς τὸν «Ὀρθόδοξο Τύπο» (διὰ τῆς ὁποίας προσπάθησε νὰ διασκεδάσει τὶς ἐντυπώσεις ἀπὸ τὴν ὁμολογιακὴ ἐνέργεια τοῦ ἀρχιμανδρίτη π. Εὐθύμιου Χαραλαμπίδη, ποὺ διέκοψε τὴν μνημόνευση τοῦ ὀνόματός του ὡς ψευδεπισκόπου), παραθέτει ἕνα ἀπόσπασμα ἀπὸ Ἐπιστολὴ τοῦ Πατριάρχη Γενναδίου Σχολαρίου. Μὲ τὴν παράθεση τοῦ κειμένου αὐτοῦ τοῦ Σχολαρίου ὁ κ. Δωρόθεος, θέλει νὰ ἀποδείξει ὅτι τίποτε μεμπτὸ δὲν ἔπραξε καὶ ἄρα ἄδικα τὸν κατηγορεῖ ὁ ἀρχιμανδρίτης. 
Παραθέτουμε τὸ ἀπόσπασμα αὐτό, καὶ κατόπιν σχόλια καὶ γεγονότα ἀπὸ τὴν ἐκκλησιαστικὴ ἱστορία, ποὺ ἀποδεικνύουν ὅτι ὁ Μητροπολίτης Σύρου ὄχι μόνο προσπαθεῖ μὲ πατερικὰ κείμενα νὰ διαστρέψει τὴν ἀλήθεια γιὰ νὰ ἀποδείξει ὅτι εἶναι ἀθῶος ἀπὸ τὶς κατηγορίες ποὺ τὸν βαραίνουν, ἀλλὰ καὶ διαλέγει ὁ ἴδιος κείμενα ποὺ τὸν ...ἐκθέτουν!

Τὸ κείμενο τοῦ Σχολαρίου ποὺ παραθέτει ὁ μητροπ. Σύρου:

Προσέτι, και επειδή όλοι αναγνωρίζομεν ότι η Ορθόδοξος Εκκλησία είναι η Εκκλησία των Πατέρων, ο λόγος των οποίων είναι δυναμικός, σταθερός, ενίοτε δε και τολμηρός, μη εξαρτώμενος εκ των εκκλησιαστικών καταστάσεων, των προσωποληψιών ή των ευκαιριακών και ευμεταβλήτων αντιλήψεων του ποιμνίου, παραθέτομεν Επιστολήν του πρώτου μετά την Άλωσιν Πατριάρχου Γενναδίου Σχολαρίου, του και μαθητού του Αγίου Μάρκου του Ευγενικού, προς τον Ηγούμενον της μονής Σινά Μάξιμον Σοφιανόν:

«Έτι ηρώτησαν οι μοναχοί ει ένι συγκεχωρημένον, ίνα διδώτε τοις Αρμενίοις ή Λατίνοις την παναγίαν τοις προσκυνηταίς. Ημείς δε λέγομεν ίνα διδώτε αυτοίς και το αντίδωρον· χριστιανοί γαρ εισί και διά τούτο έρχονται εκ τοσούτων διαστημάτων εις προσκύνησιν του δεσποτικού τάφου. Ει γούν και εσχισμένοι εισίν αφ’ ημών

Κάποιοι Επίσκοποι αισθάνονται περισσότερο Θρησκευτικοί ηγέτες, παρά συνεργοὶ του Κυρίου στη σωτηρία των ανθρώπων! Η "Νέα Εκκλησία" και η "Πανθρησκεία" δεν κρύβεται. Ο Οικουμενισμός είναι εδώ!

Ευχές του Μητροπολίτη Αλεξανδρούπολης για το Κουρμπάν Μπαϊράμ

Ο Μητροπολίτης Αλεξανδρουπόλεως Άνθιμος με την ευκαιρία του Κουρμπάν Μπαϊράμ, εύχεται στους μουσουλμάνους συμπολίτες μας Χρόνια Πολλά, γεμάτα υγεία και δύναμη ώστε να συνεχίζουμε όλοι μας στη Θράκη τα καλά, ειρηνικά και εποικοδομητικά μας έργα ανεπηρέαστοι.

Ευχέτης

Ο Μητροπολίτης

† Ὁ Ἀλεξανδρουπόλεως ΑΝΘΙΜΟΣ

www.imalex.gr

Σχόλιο στο ιστολόγιο "Κατάνυξις"

      Δυστυχώς τέτοια Δελτία τύπου ΑΠΟΔΕΧΟΝΤΑΙ κατ ουσίαν ότι η Θράκη είναι κάτι διαφορετικό από την υπόλοιπη Ελλάδα. Ότι στην Ελληνική μας Θράκη -όση μας απέμεινε δηλαδή αφού παραχωρήσαμε την ανατολική Ρωμυλία και την ανατολική Θράκη- έχουμε συνδιοίκηση.
       Σε ποιο άλλο μέρος της Ελλάδος, Ορθόδοξος μητροπολίτης θα έβγαινε να ευχηθεί για την θρησκευτική εορτή άλλης θρησκείας;
   Φαντάζεστε πχ να διαβάζατε δήλωση του Άνθιμου Θεσσαλονίκης "εύχομαι Χρόνια Πολλά για το Μπαϊράμι"; Πως θα σας φαινόταν;
    Και πως θα σας φαινόταν να ευχόταν Ορθόδοξος Ιεράρχης στους "συμπολίτες του", Μάρτυρες του Ιεχωβά για κάποια εορτή τους;
     Αντί να προσπαθούμε να επαναφέρουμε στη Ορθοδοξία όσους είχαν βίαια εξισλαμιστεί επί τουρκοκρατίας (Πομάκοι) τους ευχόμαστε "Χρόνια Πολλά με υγεία και δύναμη"... Αληθινή κοροϊδία.
    Ε λοιπόν αυτό γίνεται στην Θράκη: συν διοίκηση. Και έχουμε αποδεχθεί να γίνεται έτσι. Και είναι ειλικρινά τραγικό άνθρωποι της εκκλησίας να γράφουν νέες σελίδες εσχάτης προδοσίας. 

 Πηγή: "Κατάνυξις"

«Προωθείται από τον Πατριάρχη διάσπαση της ελλαδικής εκκλησίας», Ν. Χειλαδάκης

ΝΑΙ ΣΤΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟ ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΑΠΟΣΤΑΣΙΑ

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης, Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος

«Προωθείται από τον Πατριάρχη διάσπαση της ελλαδικής εκκλησίας. Δεν μπορεί όμως να υπάρξει συναίνεση στην οικουμενιστική κατρακύλα του, που άρχισε να παίρνει επικίνδυνες διστάσεις ακόμα και για την ίδια την συνοχή της ελληνορθόδοξης εκκλησίας.

«Ορθόδοξοι θεολόγοι και άλλα επίσημα Ορθόδοξα σώματεία διεξάγουν “διαλόγους” με Ρωμαιοκαθολικούς και Προτεστάντες και εκδίδουν “κοινά ανακοινωθέντα” με θέματα όπως η Θεία Ευχαριστία, η πνευματικότητα και τα παρόμοια, χωρίς καν να πληροφορούν τους ετεροδόξους ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία είναι η Εκκλησία του Χριστού στην οποία όλοι είναι προσκεκλημένοι, ότι μόνο τα δικά Της Μυστήρια είναι χορηγοί Χάριτος. Δεν υπάρχει όριο στην προδοσία, την νόθευση και την αυτοκαταστροφή της Ορθοδοξίας;».

Από «Η Ορθοδοξία και η θρησκεία του μέλλοντος», του Αγίου Ιερομόναχου, Σεραφείμ Ρόουζ.

Στα τέλη της δεκαετίας του ενενήντα και στις αρχές του εικοστού πρώτου αιώνα όταν ήμουν ανταποκριτής στην Τουρκία σε μεγάλες ελληνικές εφημερίδες, (Έθνος και Απογευματινή), έγραφα συχνά  για να προβάλω την τότε καταπίεση που υφίστατο το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινούπολης από το τουρκικό πολιτικοστρατιοτικό κατεστημένο. Θυμάμαι τηλεοπτικές εκπομπές στα τουρκικά κανάλια που κατηγορούσαν ανοιχτά τον Πατριάρχη ότι ήθελε να αναδειχτεί σαν παγκόσμιος ηγέτης, να δημιουργήσει κράτος εν κράτη στην Κωνσταντινούπολη, ενώ κατά το τουρκικό δίκαιο, όπως υποστήριζαν, είναι ένας θρησκευτικός ηγέτης ενός προαστίου της Κωνσταντινούπολης. Δυστυχώς από την άλλη πλευρά το ελληνικό δημοσιογραφικό κατεστημένο αφού μου έκοβε επανειλημμένα τέτοια θέματα, μου είχε   κάνει τότε επανειλημμένες συστάσεις να μην  γράφω  άρθρα  που αφορούσαν το Πατριαρχείο και την καταπίεση του γιατί έτσι δυσαρεστούμε την «φίλη» και «σύμμαχος» μας Τουρκία.

     Πώς άλλαξαν οι καιροί και πώς αντιστραφήκανε τα πράγματα, ειλικρινά δεν μπορούσα τότε να το φανταστώ. Ο νυν Πατριάρχης αφού έγινε ένας από τους μεγαλύτερους υμνητές του σφαγέα των χριστιανών της Ανατολής και του ιδρυτή της σύγχρονης Τουρκίας, Κεμάλ Ατατούρκ, κέρδισε τις συμπάθειες του τουρκικού κατεστημένου προβάλλοντας  το Κοράνι σαν ένα ιερό βιβλίο, χωρίς κανένα ουσιαστικό αντάλλαγμα όπως η επαναλειτουργία της Χάλκης.

Και έτσι άρχισε η υλοποίηση της μεγάλης αποστολής του.

Ο προηγούμενος αγώνας για τα προβλήματα της καταπίεσης του Πατριαρχείου Κωνσταντινούπολης, μετατράπηκε σε συνειδησιακή αντίδραση κατά της οικουμενιστικής αποστασίας του ίδιου του Πατριάρχη. Το δημοσιογραφικό κατεστημένο της Αθήνας που τα προηγούμενα χρόνια αγνοούσε εσκεμμένα τον Πατριάρχη, τώρα πρόβαλε με κάθε μέσο κάθε κίνηση του Πατριάρχη για τις οικουμενιστικές επαφές του με αποκορύφωμα την συμπροσευχή του με τον αρχιαιρεσιάρχη της Ρώμης, τον Πάπα.

Φαίνεται όμως πως τα πράγματα δεν θα σταματούσαν εδώ. Φαίνεται πως υπάρχει μεγάλο σχέδιο που άρχισε ακόμα από την δεκαετία του πενήντα όταν οι Αμερικανοί «φύτευαν» εν μια νυχτί καταργώντας όλους τους τουρκικούς νόμους τον τότε πατριάρχη Αθηναγόρα, ο οποίος μετά από λίγο έβαζε τα θεμέλια για να αρχίσει η οικουμενιστική θρησκευτική αποστασία. Και φτάσαμε στο σημερινό αποκορύφωμα που στηρίζεται με κάθε μέσο από όλο το άθεο, παγκόσμιο μασονικό και σιωνιστικό  κατεστημένο και από την ίδια την ελληνική πολιτική κλίκα που παρέδωσε την εθνική μας κυριαρχία σε ξένους ανθέλληνες, καταστρέφοντας την χώρα και διαλύοντας τον ελληνικό κοινωνικό ιστό.

Αλλά το σχέδιο έχει και συνέχεια και σε άλλα «επίπεδα» που όπως φαίνεται θα είναι πιο οδυνηρή από όσα έχουμε δει μέχρι σήμερα. Μια «πρόγευση» αυτής της συνέχειας πήραμε από την πρόσφατη επίσκεψη αυτού του Πατριάρχη στην ακριτική περιοχή του Έβρου, όταν δήλωσε με την γνωστή του υπεροψία και το αυταρχικό του ύφος, ότι οι μητροπόλεις των νέων χωρών ανήκουν στο Πατριαρχείο Κωνσταντινούπολης.

Η είδηση αυτή σίγουρα θα χαροποίησε σε μεγάλο βαθμό την τουρκική πλευρά, γιατί σύμφωνα με όλα αυτά τα σχέδια, αν προχωρήσει η κίνηση αυτή, τότε η Ελλάδα θα διχο τομηθεί εκκλησιαστικά και το βόρειο μέρος θα υπαχτεί στον Πατριάρχη που υπόκειται στους τουρκικούς νόμους.

«Ζάχαρη» στο ψωμί της σημερινής Τουρκίας.

Η απόπειρα αυτή της εκκλησιαστικής διχοτόμησης επιχειρήθηκε και στο παρελθόν αλλά προσέκρουσε τότε στην έντονη αντίδραση της ελλαδικής εκκλησίας. Σήμερα δεν βλέπουμε και ελπίζουμε να κάνουμε λάθος, να υπάρχει το ίδιο σθένος αντίδρασης από ένα αρχιεπίσκοπο που δυστυχώς έχει ταυτιστεί απόλυτα με το άθεο και αντιχριστιανικό κατεστημένο που κυβερνά σήμερα την Ελλάδα και ευνοείς όλες τις κινήσεις του Πατριάρχη.

Δεν είναι δυνατόν να συνεχιστεί αυτή η κατρακύλα. Το Πατριαρχείο Κωνσταντινούπολης έχει επιζήσει πάνω από δεκαπέντε αιώνες και είναι το Οικουμενικό Πατριαρχείο της Ορθοδοξίας. Τα σχέδια του σημερινού Πατριάρχη με την διοργάνωση πανορθόδοξης συνόδου για να προωθηθεί η ένωση, προβλέπουν και την διάσπαση της ελλαδικής εκκλησίας με όλες τις ολέθριες συνέπειες αυτής της εξέλιξης, συν των άλλων και με τις σημερινές συγκύριες της αναδυόμενης νεοοθωμανικής Τουρκίας με όλες τις επικίνδυνες οπορτουνιστικές επεκτατικές της φιλοδοξίες.

Πιστεύουμε στο Πατριαρχείο και ευχόμαστε να συνεχίσει την ύπαρξη του σαν Οικουμενικός φάρος της Ορθοδοξίας. Δεν μπορεί όμως να υπάρξει συναίνεση στην οικουμενιστική κατρακύλα του, που άρχισε να παίρνει επικίνδυνες διστάσεις ακόμα και για την ίδια την συνοχή της ελληνορθόδοξης εκκλησίας. Αν δεν αντιδράσουν οι μητροπολίτες της εκκλησίας μας, εμείς δεν συνάδει να παραμείνουμε ως,  «μη έχοντες ώτα και οφθαλμούς». Ως εδώ!  «Το ορθόδοξο πνεύμα είναι να λέει και να καταχωρεί ο καθένας την γνώμη του όχι να μην μιλεί γιατί φοβάται, ή να κολακεύει για να τα έχει καλά με τον αρχιεπίσκοπο ή με τον ηγούμενο», μας λέει ο  Πάτερ Παΐσιος ο αγιορείτης, (Τόμος Α΄, «Με πόνο και αγάπη για τον σύγχρονο άνθρωπο»).

Εις ΜΝΗΜΟΣΥΝΟΝ Νικολάου Σωτηροπούλου, του π. Ευστ. Κολλά

Πηγή: "Ἀποτείχιση"

Όταν κάποιος αποθάνει (=φύγει απ' αυτόν εδώ τον μάταιο κόσμο, γιατί «ου γαρ έχομεν ώδε μένουσαν πόλιν, αλλά την μέλλουσαν επιζητούμεν», (Εβρ. 13,14), οι άμεσα δικοί του άνθρωποι, και οι φίλοι του, προσπαθούν να στολίσουν την μνήμη του με τα καλύτερα λόγια. Όμως, ο αποδημήσας αείμνηστος αγωνιστής για την Ορθοδοξία μας, Νικόλαος Σωτηρόπουλος, δεν έχει ανάγκη από αυτή την μεγαλοψυχία των ανθρώπων, γιατί απλούστατα υπήρξε καλός, ως άνθρωπος, ως Χριστιανός Ορθόδοξος, αλλά και ως δάσκαλος της Ορθοδόξου Θεολογίας, που με γενναιότητα ορθοτόμησε τον λόγον της Ορθόδοξης Χριστιανικής αλήθειας, και μάλιστα, «ευκαίρως ακαίρως, έτοιμος πάντοτε εις απολογίαν παντί τω αιτούντι λόγον περί της ελπίδος υμών», μη ορρωδώντας (=διστάζοντας), προς τούτο, ο γενναίος αθλητής, προ ουδενός (2 Τίμ. 4,2 - Α' Πέτρ. 3,15).

Όμως η αλήθεια δεν δοξάζεται πάντοτε σ' αυτόν εδώ τον κόσμο, αλλά τουναντίον πολλάκις ΣΤΑΥΡΩΝΕΤΑΙ, διό και ο μακαριστός Νικόλαος Σωτηρόπουλος, για τον Ορθόδοξο αυτό αγώνα του, δεν εξαιρέθηκε από αυτόν τον κανόνα, και δεν απέφυγε την «σταύρωση». Έπεσε θύμα ανάξιων

Ολύμπιοι οι Επίσκοποι και ανεξέλεγκτοι παραβάτες Ι. Κανόνων, θέλουν παπάδες φοβισμένους και υπάκουους στην παπική τους αυθεντία! Για ποιό λόγο, λοιπόν, να πάνε κόντρα στον αντιρατσιστικό νόμο; Ὁ ελεύθερος λόγος στην Εκκλησία τελειώνει!

Δὲς καὶ http://orthodox-voie.blogspot.gr/2014/10/blog-post_48.html