Ακτινογραφία των προδοτικών Διαλόγων από τον άγιο ΜΑΡΚΟ τον ΕΥΓΕΝΙΚΟ

«Ἔκθεσις τοῦ ἁγιωτάτου μητροπολίτου Ἐφέσου...» Μάρκου Ευγενικού

  Παρουσιάζουμε ἕνα σημαντικὸ κείμενο τοῦ ἁγίου Μάρκου Εὐγενικοῦ μὲ τίτλο «Ἔκθεσις τοῦ ἁγιωτάτου μητροπολίτου Ἐφέσου...». Τὸ κείμενο αὐτό

α) Ἀποτελεῖ μιὰ περιγραφή, μιὰ ἀκτινογραφία τῆς παθολογίας τῶν θεολογικῶν Διαλόγων καί, περιγράφοντας ὅσα ἔπραξε ὁ ἴδιος ὁ Ἅγιος καὶ ὅσα παρέλειψαν νὰ πράξουν οἱ ἐπίσκοποι ποὺ συμμετεῖχαν στὴ Σύνοδο Φερράρας Φλωρεντίας, διαζωγραφίζει ἐκπληκτικά, τὰ ὅσα κατάπτυστα πράττουν σήμερα οἱ διάφοροι Βαρθολομαῖοι, Ζηζιούληδες, Σαββᾶτοι, Ἰγνάτιοι κ.λπ., οἱ ὁποῖοι εἶναι συνειδητοὶ προδότες τῆς Πίστεως μὲ δίπλωμα Παπικό: γνωρίζουν δηλ. ἐκκλησιαστικὴ ἱστορία, γνωρίζουν τί ἔπραξαν οἱ Ἅγιοί μας, γνωρίζουν τί ἔπραξε ὁ ἅγιος Μᾶρκος ὁ Εὐγενικός (ποὺ ἀντιμετώπισε ταυτόσημα ἢ δίδυμα μὲ τὰ σημερινὰ θέματα τῶν συγχρόνων ἑνωτικῶν-οὐνιτικῶν Διαλόγων) κι ὅμως πράττουν τὰ ἀντίθετα· ἐκεῖνα ποὺ τοὺς ὑπαγορεύει ἡ ἀποκαλυπτόμενη ἀντίχριστη παγκόσμια ἐξουσία.

β) (Δημοσιεύουμε τὸ κείμενο αὐτό) γιὰ νὰ παύσουν ἐπιτέλους οἱ ἀνακρίβειες καὶ οἱ ἀσέβειες πρὸς τὸ πρόσωπο τοῦ ἁγίου Μάρκου καὶ τῶν ἄλλων ἐπισκόπων ποὺ ἔλαβαν μέρος στὴν Σύνοδο Φερράρας Φλωρεντίας. Μὲ τὸ κείμενο δηλ. αὐτὸ διαψεύδονται ὅσοι Οἰκουμενιστὲς διασπείρουν τὶς ψευδεῖς πληροφορίες (κρίνοντας ἀπὸ κάποιες φιλόφρονες προσφωνήσεις κατὰ τὴν ἔναρξη τῆς Συνόδου)  ὅτι ὅσοι ἔλαβαν μέρος στὸν Διάλογο μὲ τοὺς Παπικούς (καὶ φυσικὰ ὁ ἅγιος Μᾶρκος), εἴτε χαρίστηκαν στὸν Πάπα, εἴτε ἦσαν ἐξ ἀρχῆς φιλενωτικοὶ καὶ ἐνδοτικοὶ εἰς τὰ τῆς Πίστεως.

Εἶναι, ἀκόμα, καιρὸς νὰ παύσουν νὰ παραπληροφοροῦν οἱ "ἀντι-Οἰκουμενιστές" (ἐπειδὴ "συμφέρει" τὸν χαρτοπόλεμο ποὺ κάνουν) καὶ θέλουν νὰ ἀποδείξουν ὅτι ὁ ἅγιος Μᾶρκος ἐπικοινωνοῦσε ἐκκλησιαστικὰ μὲ λατινόφρονες (ὅπως αὐτοὶ σήμερα μὲ Οἰκουμενιστὲς Ἀρχιερεῖς καὶ Πατριάρχες) καὶ ἰσχυρίζονται ὅτι δὲν εἶχε ἀποτειχιστεῖ ἀπὸ αὐτούς! Ὁ ἅγιος Μᾶρκος στὴν παρακάτω "Ἔκθεση", τοὺς διαψεύδει. Τὸ τελευταῖο ἐπικαλέστηκαν καὶ οἱ τῆς Μητροπόλεως Πειραιῶς, ἀλλὰ τὶς θέσεις τους ἀνέτρεψε ὁ π. Εὐθύμιος μὲ τὸ κείμενό του ποὺ ἀναρτήσαμε (ἐδῶ) μὲ τίτλο "Ἡ ἀποτείχισις καὶ ὁ Ἅγιος Μᾶρκος ὁ Εὐγενικός". Ἂς δοῦνε καὶ τὴν ἀνατροπὴ τῶν ἀνέντιμων συγγραφῶν τους καὶ ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸν ἅγιο Μᾶρκο.

Καὶ ἕνα μεγάλο ἐρώτημα εἶναι: Πῶς ὁ ἅγιος Μᾶρκος ἀντελήφθη ἀμέσως –μετὰ τὶς πρῶτες συζητήσεις μὲ τοὺς Λατίνους– ὅτι οἱ Παπικοὶ δὲν ἤθελαν νὰ εὕρουν στὴν Σύνοδο τῆς Φερράρας τὴν ἀλήθεια, καὶ οἱ δικοί μας Οἰκουμενιστὲς Ἀρχιερεῖς καὶ θεολόγοι, διαλεγόμενοι μὲ τοὺς Παπικούς ἐπὶ τόσα χρόνια, δὲν κατάλαβαν ὅτι οἱ Παπικοὶ τοὺς ἐμπαίζουν (καὶ μᾶς ἐμπαίζουν); Ὅτι προσθέτουν νέες αἱρέσεις ἐπὶ αἱρέσεων; Ὅτι οὐδόλως ἐνδιαφέρονται γιὰ τὴν ἀλήθεια, ἀλλὰ διατηροῦν τοὺς Διαλόγους γιὰ νὰ τὴν στραγγαλίσουν ὁλοκληρωτικά; Καὶ ὅτι ὁ ἀπώτερος σκοπός τους (ὅπως ἐπὶ ἁγίου Μάρκου), δὲν εἶναι ἡ εὕρεση της ἀλήθειας, ἀλλὰ ἡ ἐπιθυμία τους νὰ μᾶς ὑποτάξουν;

     Εἰς τό τέλος αὐτῆς τῆς Ἐκθέσεως ὁ Ἅγιος γνωστοποιεῖ ἐπίσημα τὴν ἀπομάκρυνσή του —ἀποτείχιση ἀπὸ τοὺς Οἰκουμενιστὲς τῆς ἐποχῆς του μὲ τά ἑξῆς:

 

Ἔ κ θ ε σ ι ς 

τοῦ ἁγιωτάτου μητροπολίτου Ἐφέσου, τίνι τρόπῳ ἐδέξατο

τό τῆς ἀρχιερωσύνης ἀξίωμα καί δήλωσις τῆς Συνόδου 

τῆς ἐν Φλωρεντίᾳ γενομένης».

Ὁ ἅγιος Μᾶρκος ἀρχίζει τὴν “Ἔκθεση” δηλώνοντας ὅτι, παρότι ἀσθενής, μετέβη στὴν Φερράρα ὑπακούοντας στὴν Ἐκκλησία, καὶ ἐλπίζοντας ὅτι ὁ Θεὸς θὰ δώσει τὴν εὐλογημένη ἐπούλωση τοῦ τραύματος μεταξὺ Ἀνατολικῶν καὶ Δυτικῶν. Ἀλλὰ εὐθὺς ἐξαρχῆς σημειώνει, ἀντελήφθη ὅτι οἱ Λατῖνοι ἔδειξαν τὴν κακή τους πρόθεση.

«Ἐγὼ διὰ τὴν ἐπιταγὴ τῆς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας ἐπηκολούθησα τῷ οἰκουμενικῷ πατριάρχῃ πρὸς τὴν ἐν Ἰταλίᾳ σύνοδον, μήτε τὴν ἐμαυτοῦ ἀσθένειαν ὑπολογισάμενος, μήτε τὸ τοῦ προκειμένου πράγματος ἐργῶδές τε καὶ ὑπέρογκον, ἀλλ’ ἐλπίσας ἐπὶ Θεῷ, ὡς ἅπαντα ἡμῖν ἕξει καλῶς καί τι

Γιατί αποσιωπάται η αποτείχιση του αγιου Μάρκου Ευγενικού;

 π. Α. Γκοτσόπουλος:

 "Στιγμιότυπα από τους μεγάλους αγώνες

του Εφέσου Αγίου Μάρκου με τους

φιλο-παπικούς στη Φλωρεντία".

Πολλὲς φορὲς ἔχουμε ἀκούσει τὴν κατηγορία ὅτι τὰ βάζουμε μὲ ἐκείνους τοὺς Ὀρθοδόξους ἀντι-Οἰκουμενιστές, ποὺ μὲ τὸν τρόπο τους  ἀγωνίζονται τὸ ἴδιο ἀγώνα ἐναντίον τῶν Οἰκουμενιστῶν.

Ἄλλη μιὰ φορὰ λοιπὸν θὰ τονίσουμε, ὅτι δὲν ἀποδεχόμαστε τὴν κατηγορία. Ὁ ἀγώνας μας δὲν εἶναι ἡ ἐξουθένωση ἀδελφῶν καὶ Πατέρων (σὲ πολλοὺς  ἀπὸ τοὺς ὁποίους αἰσθανόμαστε εὐγνωμοσύνη γιὰ τὴν πνευματικὴ καθοδήγηση ποὺ μᾶς παρεῖχαν, ἢ τὴν ὑποστήριξη σὲ στιγμὲς ποὺ ἡ Δεσποτοκρατία μᾶς ἐδίωκε πανάθλια). Ὁ ἀγώνας μας καὶ οἱ ἐκφράσεις ποὺ ἐνοχλοῦν, ἐκφέρονται γιατὶ οἱ ἀντι-Οἰκουμενιστὲς ἀλλοιώνουν συνειδητὰ τὴν Πατερική μας Παράδοση, ποὺ δὲν εἶναι ἄλλη ἀπὸ τὴν ἀπομάκρυνση ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς.

Τοῦτο εἶναι φανερὸ καὶ στὴν ζωὴ καὶ τὰ κείμενα τῶν Ἁγίων, ἀσφαλῶς καὶ τοῦ ἁγίου Μάρκου τοῦ Εὐγενικοῦ (ποὺ σήμερα ἑορτάζουμε). Κι ὅμως, πολλὰ ἱστολόγια παραθέτουν μέρος τῆς διδασκαλίας του, ὅπως τὴν παρουσιάζει ὁ ἀγωνιστὴς ἱερέας π. Ἀναστάσιος Γκοτσόπουλος, ἀλλὰ ἀποσιωποῦν τὴν ἀποτείχιση τοῦ Ἁγίου, ὄχι φυσικὰ ἀπὸ τοὺς Παπικούς, ἀλλὰ ἀπὸ τοὺς φιλοπαπικούς, οἱ ὁποῖοι ἀσφαλῶς ἦσαν περισσότερο ὀρθόδοξοι ἀπὸ τοὺς σημερινοὺς Παναιρετικοὺς Οἰκουμενιστές!

Κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπο, ὅσο περισσότερο καὶ συχνότερα  μᾶς παραθέτουν οἱ ἀντι-Οἰκουμενιστές τὰ κείμενα τῶν Πατέρων, τόσο περισσότερο κραυγαλέα παρουσιάζουν τὴν ἀσυνέπειά τους. Σεβόμαστε τὴν θέση τους, τὶς ὅποιες ὑποχρεώσεις ἔχουν, ἀλλά, ἂν δὲν θέλουν νὰ πραγματοποιήσουν ὅσα διδάσκουν οἱ Ἅγιοι, μήπως εἶναι καλύτερα νὰ σιωπήσουν;

Ἀναρτοῦμε τὰ "Στιγμιότυπα από τους μεγάλους αγώνες του Εφέσου Αγ. Μάρκου με τους φιλο-παπικούς στη Φλωρεντία" ποὺ ἐπιμελήθηκε ὁ π. Ἀναστάσιος, ἐπισημαίνοντες ὅτι ἀποσιωπᾶ τὴν ἀποτείχιση τοῦ ἁγίου Μάρκου!

Στὴν ἀμέσως ἑπόμενη ἀνάρτηση θὰ τοῦ τὴν θυμίσουμε.

 π. Α. Γκοτσόπουλος:

 "Στιγμιότυπα από τους μεγάλους αγώνες

του Εφέσου Αγίου Μάρκου με τους

φιλο-παπικούς στη Φλωρεντία".

    Απόσπασμα από τα «Απομνημονεύματα» του Συλβέστρου Συρόπουλου, Μ. Εκκλησιάρχου της Αγ. Σοφίας Κωνσταντινουπόλεως, που συμμετείχε στη Σύνοδο Φεράρας-Φλωρεντίας (1438-1439)

[V. Laurent, Les “Memoires” du Grand Ecclesiarquee de l’ Eglise de Constantinople

 Sylveestre Syropoulos surle concile de Florence (1438-439), Paris 1971, σ. 444-448]

Σύντομο υπόμνημα: 

Απόσπασμα από τα «Απομνημονεύματα» του Συλβέστρου Συρόπουλου, Μ. Εκκλησιάρχου της Αγ. Σοφίας Κωνσταντινουπόλεως, που συμμετείχε στη Σύνοδο Φεράρας-Φλωρεντίας (1438-1439).

Στους διαλόγους, με κόκκινα γράμματα σημειώνονται τα λόγια του Εφέσου Αγ. Μάρκου

Εναντίον κάθε Επισκοποκεντρισμού ο άγιος Μάρκος ο Ευγενικός! (Βίντεο)

 Ὁμιλία τοῦ π. Εὐθυμίου Τρικαμηνᾶ

μὲ ἀφορμὴ τὴν ἑορτὴ τοῦ Ἁγίου Μάρκου τοῦ Εὐγενικοῦ

Ἀπόσπασμα ἀπὸ ὁμιλία τοῦ π. Εὐθυμίου Τρικαμηνᾶ

μὲ ἀφορμὴ τὴν ἑορτὴ τοῦ Ἁγίου Μάρκου τοῦ Εὐγενικοῦ

Θὰ ποῦμε λίγες σκέψεις γύρω ἀπὸ τὸν ἅγιο Μᾶρκο. Ἔχουμε καθῆκον νὰ ἀνεφερόμαστε στοὺς ὁμολογητὲς αὐτοὺς Πατέρες ποὺ ἔσωσαν τὴν Ὀρθοδοξία ἀπὸ τὶς αἱρέσεις καὶ εἰδικὰ ὁ ἅγιος Μᾶρκος ἀπὸ τὸν Παπισμό…

Αὐτὰ ποὺ πολέμησε ὁ ἅγιος Μᾶρκος, τὶς πλάνες, ἐμεῖς σήμερα τὶς ἔχουμε ἀποδεχτεῖ καὶ τὶς ἀκολουθοῦμε.

Ὁ ἅγιος Μᾶρκος ἐπολέμησε τὴν Μοναρχία τοῦ Πάπα. Ἐδογμάτιζαν τότε οἱ Παπικοί, ὅτι ἡ ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας, στηρίζεται καὶ ἐπιτελεῖται γύρω ἀπὸ ἕνα πρόσωπο. Εἶναι ἀνθρωποκεντρικὴ ἡ ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας, δὲν εἶναι Χριστοκεντρική, ἀληθοκεντρική, ἀλλὰ γύρω ἀπὸ ἕναν ἄνθρωπο θὰ μαζευόμαστε καὶ αὐτὸς θὰ εἶναι τὸ σύμβολο καὶ τὸ σημεῖο τῆς ἑνότητος στὴν Ἐκκλησία, ἄσχετα με τὸ τί πιστεύει· ἂν ἔχει πλάνες, ἂν εἶναι Ὀρθόδοξος, ἂν εἶναι αἱρετικός. Καὶ ὁ ἅγιος Μᾶρκος τὸ ἐπολέμησε αὐτό.

Αὐτὸ ποὺ πρεσβεύουν οἱ Παπικοί, ἄρχισαν νὰ πρεσβεύουν καὶ οἱ Ὀρθόδοξοι σὲ ἡμέρες Οἰκουμενισμοῦ, ὅτι, δηλαδή, γύρω ἀπὸ ἕνα πρόσωπο, τὸν Πάπα ἐκεῖ, τὸν Ἐπίσκοπο ἐδῶ, ὑπάρχει ἡ ἑνότης τῆς Ἐκκλησίας. Ὁ ἅγιος Μᾶρκος τὸ πολέμησε αὐτὸ τὸ βλάσφημο δόγμα καὶ εἶπε ὅτι γύρω ἀπὸ τὴν ἀλήθεια (ὑπάρχει ἡ ἑνότης). Ἂν δὲν ὑπάρχει ἡ ἀλήθεια ἐκπίπτει τὸ πρόσωπο ἀπὸ τὸ ἀξίωμά του. Εἶναι εἰς τύπον καὶ τόπον Χριστοῦ ὁ Ἐπίσκοπος, (ἀλλ’) ἐφ’ ὅσον φέρει ὁλόκληρη τὴν Ἀποστολική, Εὐαγγελικὴ Ἀλήθεια.

Κι ἐμεῖς σήμερα ἔχουμε ἀποδεχθεῖ αὐτὸ τὸ δόγμα τοῦ Ἐπισκοποκεντρισμοῦ, μόνο ποὺ τὸ ἔχουμε μεταφέρει, ὄχι σὲ ἕνα πρόσωπο, ἀλλὰ σὲ πολλὰ πρόσωπα. Κι ἐμεῖς τί πιστεύουμε σήμερα; Ὅτι ἡ ἑνότης τῆς Ἐκκλησίας εἶναι γύρω ἀπὸ τὸν (κάθε) Ἐπίσκοπο. Ὄχι γύρω ἀπὸ τὸν Χριστό, ὄχι γύρω ἀπὸ τὴν Ἀλήθεια, τὴν Ὀρθοδοξία, ἀλλὰ γύρω ἀπὸ τὸν Ἐπίσκοπο ἐπιτελεῖται ἡ ἑνότης τῆς Ἐκκλησίας. Δηλαδή, ἐκεῖ ποὺ εἶχε ὁ Παπισμὸς ἕναν Πάπα, ἐμεῖς βγάλαμε πολλοὺς Πάπες, καὶ τώρα σὲ κάθε Μητρόπολη ὑπάρχει ἕνας Πάπας, γύρω ἀπὸ τὸν ὁποῖο εἶναι ὑποχρεωμένοι οἱ Χριστιανοί, ἀσυζητητί, μὲ τυφλὴ ὑπακοὴ νὰ ὑπακούουν.

Καὶ μοῦ ἔδωσαν αὐτὲς τὶς ἡμέρες καὶ πρέπει νὰ τὸ ἀναφέρω αὐτό, μιὰ εἰσήγηση (γιὰ νὰ δεῖτε ὅτι αὐτὰ ποὺ σᾶς λέω δὲν εἶναι λόγια τοῦ ἀέρα, ἀλλὰ εἶναι πραγματικότητα), μιὰ Εἰσήγηση ποὺ ἔκανε κάποιος πατὴρ Χρυσόστομος Παπαδάκης, ἀπὸ τὴν Μητρόπολη Βεροίας. Καὶ στὴν εἰσήγηση αὐτὴ ἐπρέσβευε ὁ ἄνθρωπος αὐτός, οὔτε λίγο οὔτε πολύ, αὐτὸν τὸν Παπισμό! Ὅτι γύρω ἀπὸ τὸν Ἐπίσκοπο, κι ὅποιος δὲν εἶναι γύρω ἀπὸ τὸν Ἐπίσκοπο, ἑνωμένος καὶ ἐνσωματωμένος μὲ τὸν Ἐπίσκοπο…· καὶ ἔγλυφε ἀπὸ τὴν ἀρχὴ μέχρι τὸ τέλος τῆς ὁμιλίας τὸν Ἐπίσκοπο!

Ο Μητρ. Βεροίας με Πατριάρχη

       Ἐπίσκοπος (στὸν ὁποῖο πρέπει νὰ ὑπακούομε) εἶναι φορέας τῆς ἀληθείας. Αὐτὴ εἶναι ἡ καρδιὰ τοῦ Παπισμοῦ. Κι αὐτὴ ἡ Εἰσήγηση ἦταν αἱρετικὴ εἰσήγηση· νὰ γλύφει, δηλαδή, τὸν Ἐπίσκοπο ἀπὸ τὴν ἀρχὴ τῆς εἰσηγήσεως μέχρι τὸ τέλος, νὰ μὴν ἀναφέρει τίποτα γιὰ τὴν ἀλήθεια, ἂν αὐτὸς (ὁ Ἐπίσκοπος) ἀνήκει στὸν Οἰκουμενισμό, ἂν ἀνήκει, εἶναι μέτοχος στὸ Π.Σ.Ε., ἂν ἔχει ἀποδεχτεῖ τὸν Χρυσόστομο Σμύρνης σὰν Ἅγιο (ποὺ ἦταν Μασῶνος καὶ αἱρετικός), ἔχει τόσες ἄλλες πλάνες, συμπροσευχὲς μὲ τοὺς Παπικούς, μὲ τὸν Πατριάρχη…, τίποτα ἀπ’ ὅλα αὐτά, ἀλλὰ γύρω ἀπὸ τὸν Ἐπίσκοπο τυφλὴ ὑπακοή· αὐτὸ ἔλεγε ἡ Εἰσήγηση.

Πουθενὰ δὲν μίλησε γιὰ ἀλήθεια, πουθενὰ γιὰ Ὀρθοδοξία· γιὰ τὸν ἂν δηλ. ὁ

Αὐτὸ πολέμησε ὁ ἅγιος Μᾶρκος ὁ Εὐγενικός· ὅτι ἡ ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας ἐπιτυγχάνεται γύρω ἀπὸ τὴν ἀλήθεια. Καὶ ἂν ὁ Ἐπίσκοπος εἶναι φορέας τῆς ἀληθείας μὲ λόγια καὶ ἔργα, τότε ἑνωνόμεθα γύρω ἀπὸ τὸν Ἐπίσκοπο. Ἂν δὲν εἶναι φορέας τῆς ἀληθείας, τότε προτιμᾶμαι τὴν ἀλήθεια, τὸν Χριστό.

Στὰ πόδια του ὁ Πάπας!

Αὐτὸ πολέμησε ὁ ἅγιος Μᾶρκος. Καὶ τὸ πολέμησε ΜΟΝΟΣ του. Δὲν δείλιασε ποὺ ἦταν μόνος του. Οἱ συναγωνιστές του ποὺ πῆγαν στὴν Φερράρα νὰ ἀγωνιστοῦν γιὰ τὴν Ὀρθοδοξία, ἐγκατέλειψαν τὸν ἀγώνα καὶ πῆγαν στὴν ἀπέναντι ὄχθη. Γιατί; Φοβήθηκαν.

Ὁ φόβος καὶ ὁ τρόμος, ἀδελφοί μου, ἐπιφέρει πολλὰ δεινά. Καὶ αὐτὸ θὰ συμβεῖ καὶ στὶς ἡμέρες μας. Ὁ φόβος καὶ ὁ τρόμος τῶν ἐπερχομένων δεινῶν, μήπως δηλ. δὲν θὰ ἔχουμε νὰ φᾶμε, μήπως δὲν ἔχουμε νὰ πιοῦμε, μήπως δὲν θὰ πάρουμε σύνταξη, φάρμακα κι ὅλα αὐτὰ τὰ πράγματα, μὲ τὰ ὁποῖα μᾶς πιέζουνε καὶ διαρκῶς περισφίγγουν τὸν κλοιό οἱ σκοτεινὲς δυνάμεις.

Αὐτὸς ὁ φόβος, ἔκανε τότε τοὺς συναγωνιστές του (νὰ ἐγκαταλείψουν τὸν ἀγώνα). Ὅπως τὸν Βησσαρίωνα Νικαίας, ποὺ ὅταν ἄρχισε ἡ Σύνοδος

Οἱ λόγοι ποὺ προκαλοῦσαν τὴν Ἀποτείχιση. Του Ιωάννη Ρίζου

Ἄλλο ἕνα σημαντικὸ τμῆμα ἀπὸ τὸ θαυμάσιο εὔληπτο καὶ ἁγιοπατερικά κατοχυρωμένο βιβλίο τοῦ κ. Ἰωάννη Ρίζου δημοσιεύουμε σήμερα.

Βέβαια, γιὰ ἐκείνους ποὺ ἔχουν ἀκόμα «ὦτα ἀκούειν» καὶ «ἀκολουθεῖν» τὴν φωνὴ καὶ τὸ παράδειγμα τῶν Ἁγίων Πατέρων καὶ δὲν ἐφευρίσκουν χίλιες δυὸ δικαιολογίες, ἀλλὰ καὶ ἀνέξοδες ἀκαταλαβίστικες φιλοσοφικὲς ρήσεις γιὰ νὰ ἀπορρίψουν ὅ,τι δὲν θέλουν νὰ ἀκολουθήσουν.

Οἱ λόγοι ποὺ προκαλοῦσαν  τὴν  Ἀποτείχιση.

Α) Οἱ συμπροσευχὲς

Στὴν ἐπιστολή του «Πρὸς τὸν πρεσβύτερον Γενέθλιον» ὁ Μ. Βασίλειος ἀπαντᾷ σὲ ὅσους τὸν κατηγόρησαν ὅτι ἔχει κοινωνία μὲ τὸν αἱρετικὸ Ἀπολλινάριο. Λέει ὁ Ἅγιος: «Ἂς φέρουν ἐπιστολὲς δικές μου πρὸς αὐτὸν ἢ αὐτοῦ πρὸς ἐμένα ἢ ἂς ἀποδείξουν ὅτι οἱ κληρικοὶ καὶ τῶν δύο πλευρῶν εἶχαν ἐπικοινωνία ἢ ἐάν δεχτήκαμε κάποιον ἀπὸ αὐτοὺς εἰς εὐχὴν κοινωνίας» [Δηλαδὴ σὲ κοινὴ προσευχή]. Ἡ συμπροσευχὴ μὲ αἱρετικοὺς ἀποτελεῖ γιὰ τὸν Ἅγιο ἀπόδειξη κοινωνίας. Τὴν ἴδια στάση κράτησε καὶ ὁ Πατριάρχης Κων/πόλεως Ἀλέξανδρος. Ὅταν ὁ Ἄρειος ἦρθε στὴν ΚΠολη ὑπὸ τὴν εὔνοια καὶ προστασία τοῦ  αὐτοκράτορα, ὁ Ἀλέξανδρος ἦταν ἀποφασισμένος νὰ μὴν τοῦ ἐπιτρέψει τὴν εἴσοδο στὸ ναό. Ὁ Ἀλέξανδρος πέφτει μὲ τὸ πρόσωπο  στὸ δάπεδο τοῦ ναοῦ καὶ θρηνεῖ, παρακαλώντας τὸν Θεὸ νὰ μὴν μπεῖ ὁ Ἄρειος καὶ φανεῖ στὸ ποίμνιο ὅτι κοινωνεῖ μαζί του. Ὁ πρεσβύτερος Μακάριος σημειώνει τὴν προσευχὴ τοῦ Ἀλέξανδρου: «Ἂν εἶναι Κύριε νὰ ἔλθει αὔριο στὴ Λειτουργία ὁ Ἄρειος, τότε πάρε μὲ ἀπὸ τὴν ζωὴ τώρα καὶ ἂς λείψω κι ἐγὼ ἀπὸ τὴν μέση.  Ἂν λυπᾶσαι τὴν Ἐκκλησία σου –καὶ ξέρω ὅτι τὴν λυπᾶσαι- τότε μὴν ἐπιτρέψεις νὰ ἀφανιστεῖ ἡ Ἐκκλησία σου. Κύριε, ἀπομάκρυνε τὸν Ἄρειο, σήκωσέ τον, ὥστε νὰ μὴ μπεῖ στὸν ναὸ καὶ φανεῖ ἔτσι ὅτι μαζί του μπαίνει καὶ ἡ αἵρεση».  Τότε ἔγινε κάτι συγκλονιστικό. Ὁ Ἄρειος ἐνῶ περπατοῦσε μὲ τοὺς δικούς του συζητῶντας, ἔνιωσε κατεπείγουσα ἀνάγκη νὰ πάει σὲ ἀποχωρητήριο. Ἀπὸ ἐκεῖ δὲν βγῆκε ζωντανός. Τὸν βρῆκαν σὲ ἄθλια κατάσταση νεκρὸ ἀπὸ ἀκατάσχετη αἱμορραγία. Ὅλοι -καὶ ὁ Ἀθανάσιος- θεώρησαν αὐτὴ τὴ συγκλονιστικὴ ἐξέλιξη ὡς τιμωρὸ παρέμβαση τοῦ Θεοῦ.

Ἔλεγε ὁ Μέγας Πατήρ: «Ὅταν μᾶς βλέπουν νὰ εἴμαστε μαζὶ μὲ τοὺς αἱρετικούς, ὑπονοοῦν ὅτι δὲν ὑπάρχει καμία διαφορὰ ἀνάμεσά μας καὶ ἔτσι θὰ πέσουν στῆς ἀσεβείας τὸν βόρβορον. Γιὰ νὰ μὴ γίνει αὐτό, ἀγαπητοί, αὐτοὺς ποὺ φανερὰ συμφωνοῦν μὲ τὴν ἀσέβεια νὰ τοὺς ἀποφεύγετε, μὲ αὐτοὺς δὲ ποὺ νομίζουν ὅτι δὲν πιστεύουν τὰ τῶν αἱρετικῶν, ἀλλὰ κοινωνοῦν μαζί τους, νὰ εἶστε ἐπιφυλακτικοί. Γιατὶ αὐτῶν ποὺ τὸ φρόνημα ἀρνούμαστε πρέπει καὶ τῆς κοινωνίας νὰ ἀπέχουμε. Καὶ ἐὰν  κάποιος ὁμολογεῖ τὴν ὀρθὴ πίστη ἀλλὰ κοινωνεῖ μὲ αὐτούς, νὰ τὸν προτρέπετε νὰ σταματήσει νὰ τὸ κάνει· κι ἂν δεχτεῖ τὴν σύστασή σας νὰ τὸν ἔχετε σὰν ἀδελφό. Ἂν δὲ ἐπιμένει νὰ τὸν ἐγκαταλείπετε. Ἔτσι θὰ

Στιγμές και σταθμοί από την ζωή ηρωϊσμού και αγώνων του Μ. Αθανασίου εναντίον της αιρέσεως. Προς εντροπήν ημών των βολεμένων και συμπορευομένων με την Παναίρεση!

Ὁ Μέγας Ἀθανάσιος, κατὰ τὰ 46 ἔτη τῆς ἀρχιερατείας του, ὑπῆρξε ὁ στύλος τῆς Ἐκκλησίας.

       Ὅμως, οἱ Ἀρειανοί, δημιούργησαν πολλὲς ταραχὲς καὶ ὀχλήσεις στὸν Ἅγιο, τὸν ὁποῖο συκοφαντοῦσαν. Ὁ Ἅγιος ἐξορίστηκε πέντε φορὲς καὶ διῆλθε περισσότερα ἀπὸ δεκαέξι χρόνια τῆς ἀρχιερατείας του στὴν ἐξορία. Ἐσύρθη κατ’ ἐπανάληψη ἀπὸ τοὺς Ἀρειανοὺς ἐνώπιον Συνόδων καὶ καθαιρέθηκε. Καταδιώχθηκε ἀπὸ αὐτοκράτορες, ὑπέφερε ἀνεκδιήγητες ταλαιπωρίες καὶ στερήσεις, εἶδε πολλοὺς ἀπὸ τοὺς συνεργάτες του νὰ ὑποκύπτουν στὶς πιέσεις καὶ τὴν βία τῶν Ἀρειανῶν καὶ τὸν Ἐπίσκοπο Ρώμης Λιβέριο (352 – 366 μ.Χ) νὰ ὑπογράψει ἀρειανικὸ ὅρο πίστεως, γιὰ νὰ ἀποφύγει τὴν ἐξορία. Ἦλθαν στιγμές, κατὰ τὶς ὁποῖες ὁ χριστιανικὸς κόσμος φαινόταν ἀντίθετος πρὸς τὸν Ἅγιο, ἀλλὰ αὐτὸς ποτὲ δὲν κάμφθηκε καὶ ἀγωνιζόταν γιὰ τὴν ἀλήθεια.

      Ἀφορμὴ γιὰ τὶς διώξεις κατὰ τοῦ Ἁγίου, ἔδωσε ἡ ἄρνησή του νὰ ἀποκαταστήσει στὴν ἐκκλησιαστικὴ κοινωνία τὸν ὑπὸ τῆς Α’ Οἰκουμενικῆς Συνόδου καθαιρεθέντα Ἄρειο, ὁ ὁποῖος παρουσιαζόταν ὑποκριτικὰ ὡς ἀποδεχόμενος τὴν ὀρθόδοξη διδασκαλία. Ὅταν ὁ Ἄρειος ἀνακλήθηκε ἀπὸ τὴν ἐξορία ὑπέβαλε τὸ 330 ἢ 331 μ.Χ. ὁμολογία πίστεως, στὴν ὁποία ἀπέφυγε ἐπιμελῶς νὰ ἀναφέρει τὶς ἀρειανικὲς ἐκφράσεις. Ὁ Ἅγιος Ἀθανάσιος εἶδε τὴν ἀπάτη καὶ τὸ δόλο τοῦ Ἀρείου καὶ ἀρνήθηκε κατηγορηματικὰ νὰ δεχθεῖ σὲ κοινωνία τὸν Ἄρειο παρὰ τὴ διαταγὴ τοῦ αὐτοκράτορα Μεγάλου Κωνσταντίνου. Μετὰ τὴν ἄρνηση τοῦ Ἁγίου, οἱ ἐχθροί του ἄρχισαν νὰ ὀργανώνουν συστηματικὰ τὸν κατ’ αὐτοῦ ἀγώνα.

     Ὁ Μέγας Κωνσταντίνος, ἂν καὶ τιμοῦσε τὸν Ἅγιο Ἀθανάσιο γιὰ τὸ ἦθος καὶ τὸ θάρρος του, παρασύρθηκε τελικὰ ἀπὸ τὶς συνεχεῖς ἐναντίον του μηχανορραφίες τῶν Ἀρειανῶν καὶ διέταξε τὴ σύγκλιση Συνόδου στὴν Καισάρεια, τὸ 335 μ.Χ., μὲ σκοπὸ τὴν ἐξέταση τῶν κατηγοριῶν κατὰ τοῦ Ἀθανασίου. Ἡ Σύνοδος τελικὰ συγκλήθηκε στὴν Τύρο τῆς Φοινίκης. Ὁ Ἀθανάσιος συνῆλθε στὴ Σύνοδο, στὴν ὁποία παρέστησαν 60 Ἀρειανοὶ Ἐπίσκοποι. Οἱ κατηγορίες δὲν ἦταν δυνατὸν νὰ σταθοῦν παρὰ τὰ ἐφευρήματα τῶν αἱρετικῶν. Ἐπειδή, ὅμως, ἔγινε ἀντιληπτὸ ὅτι οἱ ἐχθροί του Ἀθανασίου ζητοῦσαν νὰ τὸν φονεύσουν, οἱ ἄνθρωποι τοῦ βασιλέως, ποὺ εἶχαν ἐπιφορτισθεῖ τὴν τήρηση τῆς τάξεως καὶ τῆς εἰρήνης, τὸν φυγάδευσαν κρυφά. Ἔτσι κατέφυγε στὴν Κωνσταντινούπολη καὶ ζήτησε νὰ δεῖ τὸν αὐτοκράτορα, ὁ ὁποῖος λόγω τῶν διαβολῶν, ἀρνήθηκε νὰ τὸν δεχθεῖ σὲ ἀκρόαση καὶ διέταξε τὴν ἐξορία του στὴ Γαλατία.

     Ἐπανῆλθε στὴν ἕδρα του μετὰ τὸ θάνατο τοῦ Μ. Κωνσταντίνου, στὶς 23 Νοεμβρίου 337 μ.Χ. Πλὴν ὅμως καὶ πάλι οἱ ἐχθροί του ἄρχισαν τὶς κατ’ αὐτοῦ διαβολὲς καὶ συκοφαντίες. Τότε ὁ Ἀθανάσιος συγκάλεσε Σύνοδο στὴν Ἀλεξάνδρεια, τὸ 339 μ.Χ στὴν ὁποία ἔλαβαν μέρος 100 Ἐπίσκοποι. Οἱ ἐχθροί του τότε, συγκρότησαν ἀρειανικὴ Σύνοδο στὴν Ἀντιόχεια, ἡ ὁποία τὸν καθαίρεσε καὶ ὅρισε ὡς Ἐπίσκοπο Ἀλεξανδρείας τὸν Εὐσέβιο τὸν Ἐμισηνό, ἀντ’ αὐτοῦ δέ, ἐπειδὴ δὲν ἀποδέχθηκε τὴν ἐκλογή, τὸν Καππαδόκη Γρηγόριο, ὁ ὁποῖος ἐγκαταστάθηκε στὴν Ἀλεξάνδρεια διὰ τῆς βίας μετὰ τὴν ἀπομάκρυνση τοῦ Ἁγίου Ἀθανασίου.

      Τότε ὁ Ἅγιος κατέφυγε στὴ Ρώμη, ὅπου εὑρίσκονταν καὶ ἄλλοι ἐξόριστοι ἱερεῖς καὶ Ἐπίσκοποι. Ἐκεῖ, τὸν δέχθηκαν ὅλοι μὲ τιμὴ καὶ ἀναγνώρισαν τοὺς ἀγῶνες του ὑπὲρ τῆς Ὀρθοδοξίας. Ἔτσι, ὁ Πάπας Ἰούλιος συγκάλεσε, τὸ ἔτος 341 μ.Χ., Σύνοδο, ἡ ὁποία ἀναγνώρισε τὸν Ἅγιο Ἀθανάσιο ὡς κανονικὸ Ἐπίσκοπο Ἀλεξανδρείας καὶ τὸν κήρυξε ἀθῶο ἀπὸ ὅλες τὶς κατηγορίες τῶν ἐχθρῶν του.

      Ὅταν τὸ 345 μ.Χ. πέθανε ὁ Ἀλεξανδρείας Γρηγόριος, κατόπιν ὑποδείξεως τοῦ Κώνσταντος, ὁ αὐτοκράτορας Κωνστάντιος ἀνακάλεσε τὸν Ἅγιο Ἀθανάσιο ἀπὸ τὴν ἐξορία. Ὁ Ἅγιος ἐπέστρεψε γενόμενος δεκτὸς θριαμβευτικὰ ἀπὸ τὸ ποίμνιό του. Ἀλλὰ καὶ αὐτὴ τὴ φορὰ μόνο γιὰ λίγο ἔμεινε ἀδιατάρακτος στὴν ἕδρα του, διότι μετὰ τὴν δολοφονία τοῦ Κώνσταντος, τὸ ἔτος 350 μ.Χ., ὁ Κωνστάντιος, πεισθεὶς σὲ νέες διαβολὲς καὶ πιέσεις τῶν φίλων τῶν Ἀρειανῶν, καταδίκασε συνοδικῶς τὸν Ἅγιο Ἀθανάσιο. Ἀπέστειλε μάλιστα καὶ στρατιῶτες, γιὰ νὰ τὸν συλλάβουν τὴν νύκτα τῆς 9^ης Φεβρουαρίου 356 μ.Χ., ἐνῶ τελοῦσε παννυχίδα μὲ πλῆθος πιστῶν στὸ Ναὸ τοῦ Ἁγίου Θεωνᾶ. Ὁ Ἅγιος φυγαδεύτηκε στὴν ἔρημο, ὅπου παρέμεινε ἕξι χρόνια, παρακολουθώντας τὶς κινήσεις καὶ ἐνέργειες τῶν Ἀρειανῶν καὶ στηρίζοντας τοὺς κλονιζόμενους Χριστιανούς.

      Τέλος, ἐπὶ αὐτοκράτορα Ἰουλιανοῦ τοῦ Παραβάτου (361 – 363 μ.Χ.) μπόρεσε νὰ ἐπανέλθει στὴν Ἀλεξάνδρεια καὶ νὰ συγκροτήσει Σύνοδο ἡ ὁποία ἀποτέλεσε σημαντικότατο σταθμὸ στὴν ἱστορία τῶν ἀγώνων τῆς Ὀρθοδοξίας κατὰ τοῦ Ἀρειανισμοῦ.

      Οἱ διωγμοὶ συνεχίστηκαν καὶ ἐπὶ αὐτοκράτορα Οὐάλη, ποὺ ἐξόρισε τὸν Ἅγιο. Φοβούμενος ὅμως ἐξέγερση τοῦ λαοῦ τῆς Ἀλεξανδρείας, ἀναγκάσθηκε νὰ ἀνακαλέσει τὸν Ἅγιο ἀπὸ τὴν ἐξορία.

      Ἀγωνιζόμενος γιὰ τὴν ὀρθόδοξη πίστη μέχρι τὸ τέλος τοῦ βίου του, κοιμήθηκε μὲ εἰρήνη στὶς 2 Μαΐου 373 μ.Χ., σὲ ἡλικία 75 ἐτῶν, ἀφοῦ κατεκόσμησε τὸ θρόνο τῆς Ἀλεξανδρείας.

Πηγή

Όσοι καπηλεύονται "τον λόγον της αληθείας", καὶ ομιλούν για περισσότερες Εκκλησίες, αντί της ΜΙΑΣ του Συμβόλου, τούτοις μηδένα κοινωνείν παραγγείλατε"

  

 «Τοὺς μὲν ἀγαπητοὺς ἀδελφοὺς ἡμῶν καὶ συλλειτουργοὺς Ἀθανάσιον καὶ Μάρκελλον καὶ Ἀσκληπᾶν καὶ τοὺς σὺν αὐτοῖς συλλειτουργοῦντας τῷ κυρίῳ ἀθώους καὶ καθαροὺς εἶναι ἀπεφηνάμεθα γράψαντες καὶ εἰς τὴν ἑκάστου παροικίαν, ὥστε γινώσκειν ἑκάστης ἐκκλησίας τοὺς λαοὺς τοῦ ἰδίου ἐπισκόπου τὴν καθαρότητα καὶ τοῦτον μὲν ἔχειν ἐπίσκοπον καὶ προσδοκᾶν, τοὺς δὲ εἰς τὰς ἐκκλησίας αὐτῶν ἐπελθόντας δίκην λύκων, Γρηγόριον τὸν ἐν Ἀλεξανδρείᾳ, Βασίλειον τὸν ἐν Ἀγκύρᾳ καὶ Κυιντιανὸν τὸν ἐν Γάζῃ τούτους μηδὲ ἐπισκόπους ὀνομάζειν μηδὲ ὅλως κοινωνίαν τινὰ πρὸς αὐτοὺς ἔχειν μηδὲ δέχεσθαί τινα παρὰ τούτων γράμματα μηδὲ γράφειν πρὸς αὐτούς. τοὺς δέ γε περ

Μ. Αθανάσιος για το μαρτύριον της συνειδήσεως: Οι μάρτυρες εμάχοντο προς βασιλείς, εσύ προς τον βασιλέα της αμαρτίας Διάβολον!

Ακούει κανείς; Ο Πάπας στη Συναγωγή! Η Πανθρησκεία προελαύνει ακάθεκτη! Ανήκουμε, λέει, ΟΛΟΙ στην Οικογένεια του Θεού! Και στην "οικογένεια" του Διαβόλου Φραγκίσκε; Στην "οικογένεια" του Lucifer; Ποιοί ανήκουν;

Τη συναγωγή της Ρώμης, δίπλα στις όχθες του Τίβερη, επισκέπτεται σήμερα ο πάπας Φραγκίσκος, με τα μέτρα ασφαλείας που έχουν ληφθεί να είναι δρακόντεια. 

Η σημαντική αυτή κίνηση πραγματοποιείται 30 χρόνια μετά την πρώτη επίσκεψη ενός ποντίφικα, του Ιωάννη Παύλου του Β΄, στο εβραϊκό τέμενος της ιταλικής πρωτεύουσας.

«Είστε, σε ό,τι αφορά στην πίστη, τα μεγαλύτερα αδέλφια μας»

Ο Επισκοποκεντρισμός και η Αποτείχιση σε Εισήγηση Αρχιμ. Χρυσοστόμου Παπαδάκη! Σχόλιο του π. Ευθ. Τρικαμηνά.

Εἰσήγηση ἐμπεδώσεως καὶ ἐξάρσεως τῆς Οἰκουμενιστικῆς αἱρέσεως τοῦ ἐπισκοποκεντρισμοῦ σὲ Σύναξη Μοναχῶν στὴν Μητρόπολη Βεροίας!

Καὶ σχόλιο

τοῦ π. Εὐθυμίου Τρικαμηνᾶ

Ἐπίσης ἐναντίωση -θλιβερὴ ἀλλ’ ἐπίσημη- κατὰ τῆς ἁγιοπατερικῆς παραδόσεως τῆς Ἐκκλησίας μας περὶ Διακοπῆς τοῦ Μνημοσύνου, μὲ τὶς εὐλογίες τοῦ Οἰκουμενιστῆ μητροπολίτη Βεροίας, τὸν ὁποῖον (στὴν δεσποτικὰ κατευθυνόμενη Εἰσήγησή του) ἐκθειάζει ἐμμετικά ὁ εἰσηγητὴς π. Χρυσόστομος Παπαδάκης, ἱεροκήρυκας τῆς Μητροπόλεως Βεροίας, ἀλλὰ καὶ ἀρχιμανδρίτης τοῦ Οἰκουμενικοῦ θρόνου· ὁ δὲ Ἐπίσκοπος ἀποδέχεται εὐχάριστα καὶ ἀπολαμβάνει ἀδιαμαρτύρητα τὶς γλοιώδεις κολακεῖες!

Γιὰ τὴν ὑποστήριξη τῶν θέσεών του ἐμπλέκει καὶ τὸν ἅγιο Πορφύριο, τοῦ ὁποίου -ὅμως- οἱ συμβουλὲς σὲ διάφορα πρόσωπα γιὰ νὰ ἀναπαύει τὶς ψυχές τους, καὶ οἱ ποιμαντικὲς θέσεις περὶ ὑπακοῆς καὶ σεβασμοῦ τοῦ ἐπισκοπικοῦ ἀξιώματος, δὲν ἔχουν καμιὰ σχέση μὲ τὴν ὑπακοὴ στὸν Ἐπίσκοπο σὲ θέματα Πίστεως, μάλιστα σὲ κακόδοξο Ἐπίσκοπο καὶ σὲ καιροὺς ἐξάρσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ.

Ἀπομαγνητοφωνήσαμε καὶ παραθέτουμε ἕνα μεγάλο μέρος τῆς Εἰσηγήσεως καὶ στὴ συνέχεια ἕνα σχόλιο τοῦ π. Εὐθυμίου Τρικαμηνᾶ στὴν Εἰσήγηση αὐτή.

Τὸ ἐκκλησιαστικὸ φρόνημα

 Εἰσήγηση τοῦ ἀρχιμ. Χρυσόστομου Παπαδάκη

«Ἔχουμε τὴν σκανδαλώδη εὔνοια, νὰ ἔχουμε ἕνα δεσπότη... μεγαλόσχημο μοναχό, Ἐπίσκοπο ἔμπειρο καὶ πρακτικὸ διδάσκαλο ὑπακοῆς οὐ τῆς τυχούσης.

Ἔχουμε τὸ ἀπὸ Θεοῦ μέγα δῶρον, διότι μέσα στὸν καλὸ μοναχὸ Ἐπίσκοπο ὑπάρχει καὶ ὁ ἀπὸ χαρακτῆρος καλὸς ἄνθρωπος, μὲ τὸ Κ κεφαλαῖο. Ρωτῆστε ἄλλους, ποὺ στερήθηκαν ἢ στεροῦνται αὐτὸ τὸ δῶρον γιὰ νὰ σᾶς ποῦν… Γι’ αὐτὸ καὶ ταπεινὰ φρονῶ, ὅτι θεωροῦντες τοὺς ἑαυτούς μας εὐνοημένους παρὰ Κυρίου ὡς ἔχοντες τοιοῦτον Ἀρχιερέα»!

(Οἱ Ἀπόστολοι) ἔλαβαν τὸ πλήρωμα τῆς ἱερωσύνης καὶ οἱ ἴδιοι χειροτόνησαν τοὺς διαδόχους τους καὶ ἐκεῖνοι τοὺς δικούς των ὥς τὶς μέρες