Μια Αγία Αντιεξουσιάστρια, που δεν περίμενε αποφάσεις Συνόδων και αντι-Οικουμενιστικών "Συνάξεων" για να υπερασπιστεί την Πίστη.

Από το νεοεκδοθέν βιβλίο του π. Διονυσίου Ταμπάκη: «ΟΤΑΝ ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΕΧΟΥΝ ΧΙΟΥΜΟΡ»

   ΟΠΩΣ τόσο εὔκολα καρπίζει ὁ μαϊντανὸς ἀπ’ τὴν ἐπιδερμίδα τῆς γῆς ἔτσι καὶ στὴν ἐποχή μας θωρεῖς πολὺ συχνὰ νὰ ξεπετάγονται διάφοροι νεοαναρχικοί, ὡς κάποια καινούργια εἴδη ἀνθρωποειδοῦς, αὐτοαποκαλούμενοι καὶ ὡς «ἀντιεξουσιαστές», οἱ ὁποῖοι στὴν οὐσία ἀποτελοῦν τὸ ταχύτερον ὄχημα γιὰ τὰ συστημικὰ σχέδια τῶν μεγάλων δυνάμεων τοῦ σκότους. Βολεμένοι ἄπλυτοι, τῶν ὁποίων ἡ ζωὴ τοὺς ὅλη περιστρέφεται γύρω ἀπὸ τὸν ἐπιούσιον μπάφο (ναρκωτικό) μὲ μυαλὸ κουκούτσι (μέχρι τόσο ποὺ νὰ μὴν γίνονται ἀνεξέλεγκτοι ἀπὸ τὰ ἀφεντικά τους) παριστάνονται ὡς ἀπελεύθεροι ἥρωες τοῦ δωδεκάθεου ποὺ ἦρθαν γιὰ νὰ ξεριζώσουν τὸ κακὸ ἀπ’ τὶς κοινωνίες γενόμενοι οἱ ἴδιοι ἕνα ἀνακυκλούμενο καὶ ἀνακλυκλώσιμο κακὸ στὴν ἤδη ἀποφορὰ τοῦ ὄζοντος (βρωμεροῦ) κόσμου.

   

  Μία γνήσια λοιπὸν -καὶ ὄχι μαϊμού, ὡς οἱ ἄνω-, ἀντιεξ-ουσιάστρια καὶ πραγματικὸ παλληκάρι, μὰ μὲ τὴν πραγματικὴ ἔννοια τῆς λέξης, ὡς ἔχουσα οὐσία πίστεως, εἶναι καὶ ἡ ἀκόλουθη Ἁγιά μας Θεοδοσία (29 Μαΐου) ἡ ὁποία ἀντιπαρατέθηκε μὲ τὴν ἐξ-οὐσία τοῦ αἱρετικοῦ καὶ εἰκονομάχου Λέοντα τοῦ Ἰσαύρου ἀλλὰ καὶ μὲ τὴν θρησκευτικὴ παράγκα τοῦ ἀχαρίστου πρωτοσυγγέλου Ἀναστασίου καὶ τοῦ ἐπιτελείου του ποὺ εἶχε ἐγκατασταθεῖ παρανόμως ὡς Πατριάρχης στὸ θρόνο τῆς Ἐκκλησίας.

  Ἡ Ἐκκλησία μέσα ἀπὸ τὴν ἀκατάπαυστη καί ἀλάνθαστη καθοδήγηση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος τὴν ἀνακύρηξε ὡς Ἁγία. Δὲν ξέρω ὅμως ἂν ζοῦσε καὶ ἀθλοῦσε σήμερα ὑπὲρ Χριστοῦ, μὲ τὸν ἴδιο ἀκριβώς τρόπο, θὰ κατατάσσοταν ἀπ΄ τούς ἀρμοδίους στὴν χορεία τῶν Ἁγίων ἢ μᾶλλον τῶν ἀφορισμένων καί φανατικών, ἀφοῦ ἡ ἐποχή μας δὲν θέλει τέτοια ριξικεύλευθρα καὶ μὴ ἐλεγχόμενα ἄτομα, ποὺ ὡς φορεῖς γνησιότητας καὶ ἀληθείας μποροῦν νὰ νὰ τινάξουν ἀνὰ πάσα στιγμή, ὡς ὀρολογισκὲς βόμβες, τὰ σκοτεινὰ συστήματα τοῦ κόσμου.

   «Αὕτη ἡ Ἁγία ἦτον κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ βασιλέως Θεοδοσίου τοῦ Ἀδραματτινοῦ, ἐν ἔτει 714, θυγάτηρ γονέων εὐσεβῶν, πατρίδα ἔχουσα τὴν μεγάλην Κωνσταντινούπολιν. Ὅταν δὲ ἔγινεν ἑπτὰ χρόνων, ἀπέθανεν ὁ πατήρ της, ἡ δὲ μήτηρ πέρνουσα ταύτην, τὴν ἐκούρευσε καλογραίαν εἰς ἕνα Μοναστήριον τῆς Κωνσταντινουπόλεως. Ἔπειτα ἀπέθανε καὶ ἡ μήτηρ της, ἀφήσασα ὅλην τὴν περιουσίαν τῆς εἰς τὴν μακαρίαν Θεοδοσίαν, ἡ ὁποία ἐκ τοῦ πλούτου τῆς κατεσκεύασε τρεῖς ἁγίας εἰκόνας χρυσᾶς καὶ ἀργυρᾶς, τοῦ Χριστοῦ, τῆς Θεοτόκου, καὶ τῆς Ἁγίας Μάρτυρος Ἀναστασίας, τὰ δὲ λοιπὰ ὑπάρχοντά της διεμοίρασεν εἰς τοὺς πτωχούς.(1)

   Ἀφ’ οὐ δὲ ἀπέρασαν δύω χρόνοι, ἔγινε βασιλεὺς Λέων ὁ Ἴσαυρος, ὁ καὶ Κόνων ὀνομαζόμενος, ἐν ἔτει 716, ὁ ὁποῖος μὲ τὸ νὰ ἦτον εἰκονομάχος, διὰ τοῦτο ἐδίωξε βιαίως ἀπὸ τὸ Πατριαρχεῖον μὲ ραβδία καὶ σπαθία, τὸν ἁγιώτατον καὶ μέγαν Πατριάρχην Ἅγιον Γερμανόν, ἐπειδὴ καὶ δὲν ἐπείθετο νὰ συμφωνήση εἰς τὰ ἀσεβῆ του δόγματα, καὶ νὰ ἀθετήση τὴν προσκύνησιν τῶν ἁγίων εἰκόνων. Οὐ μόνον δὲ τοῦτο ἐποίησεν ὁ ἀλιτήριος, ἀλλὰ ἐσπούδασεν ὁ θηριώνυμος νὰ κρημνίση ἀκόμη καὶ νὰ κατακαύση τὴν ἁγίαν εἰκόνα Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ ἡμῶν, ἡ ὁποία ἐστέκετο ἐπάνω εἰς τὴν πόρταν τῆς Κωνσταντινουπόλεως, τὴν ὀνομαζομένην Χαλκήν.    Ὅθεν εἰς καιρὸν ὁποῦ ὁ σπαθάριος τοῦ βασιλέως ἔβαλε τὴν σκάλαν, καὶ ἀνέβη διὰ νὰ κρημνίση εἰς τὴν γῆν τὴν ἁγίαν εἰκόνα, εὐθὺς ἡ μακαρία αὕτη Θεοδοσία ὁμοῦ μὲ ἄλλας εὐσεβεῖς γυναίκας, ἐπίασαν τὴν σκάλαν, καὶ ἔρριψαν αὐτὴν κατὰ γῆς ὁμοῦ μὲ τὸν σπαθάριον, ὁ ὁποῖος πεσῶν εἰς τὴν γῆν, ἐτελεύτησεν. Ἔπειτα ὥρμησαν εἰς τὴν Ἐκκλησίαν, μὲ λίθους καὶ ξύλα, καὶ ὕβριζον τὸν Πατριάρχην Ἀναστάσιον, μισθωτὸν αὐτὸν ὀνομάζουσαι καὶ λύκον καὶ προδότην Ἰούδαν, καὶ οὕτως αὐτὸν ἀπεδίωξαν.(2)
  Παρευθὺς λοιπόν, αἱ μὲν ἄλλαι γυναῖκες, ἀπεκεφαλίσθησαν. Τὴν δὲ Ἁγίαν ταύτην Θεοδοσίαν, ἐτράβιζεν ἕνας ὠμὸς καὶ ἀπάνθρωπος στρατιώτης. Φθάσας δὲ εἰς τὴν τοποθεσίαν, τὴν ὀνομαζομένην τοῦ Βοός, ἐπῆρεν ἕνα κέρατον κριαρίου, καὶ μὲ μεγάλον θυμὸν καὶ μανίαν, ἔμπηξεν αὐτὸ ὁ θηριώδης καὶ διεπέρασεν εἰς τὸν λαιμὸν τῆς Ἁγίας, καὶ ἔτζι ἐπροξένησεν εἰς τὴν μακαρίαν του μαρτυρίου τὸν στέφανον».

_________________

(1) Ἡ Ἁγία τὰ ἔδωσε ὅλα στὸν Χριστὸ ἐνῶ παράλληλα τὰ ἔχασε ὅλα γιὰ τὸν Χριστό. Γι' αυτὸ καὶ ὅλοι ὅσοι πραγματικὰ Τὸν ἀγαποῦνε φθάνουν μὲ τόλμη μέχρι καί τὸν θάνατο ἀκόμη. Ἐδῶ λοιπὸν ἰσχύει τὸ σοφόν: «ὁ βρεγμένος τὴν βροχὴ δὲν τὴν φοβᾶται». Πράγματι τέτοια ἄτομα, ἀπελευθερωμένα ἀπὸ κάθε ἐπίγεια δέσμευση, ἀναδεικνύονται στοὺς πιὸ ἀνίκητους ἀνθρώπους τοῦ κόσμου ποὺ μποροῦν νὰ ἀλλάξουν καὶ τὴν ροὴ τῆς ἱστορίας ἀκόμη.

(2) Φαντάζομαι τὴν Ἁγία νὰ ζοῦσε στὴν ἐποχή μας! Θὰ εἶχε γίνει μόνιμος κάτοικος τῶν ἀστυνομικῶν κρατητηρίων κάνωντας τὸ ποινικό της μητρῶο μαῦρο σαν τις μαύρες τρύπες του διαστήματος.

πηγή

Ή ME TON XPIΣTO Ή ME TON MAMΩNA

Kυριακή Γ΄ Mατθαίου

OMIΛIA TOY MHTP. ΦΛΩPINHΣ π. AYΓOYΣTINOY KANTIΩTOY

Ή ME TON XPIΣTO

Ή ME TON MAMΩNA

«Oυδείς δύναται δυσί κυρίοις δουλεύειν· ή γάρ τον ένα μισήσει καί τον έτερον αγαπήσει, ή ενός ανθέξεται καί του ετέρου καταφρονήσει. ου δύνασθε Θεώ δουλεύειν και μαμωνά» (Mατθ. 6,24)

    EINE, αγαπητοί μου, είναι τόσο καθαρά τα λόγια που λέει σήμερα ο Kύριος, ώστε δεν oπάρχει ανάγκη νά τα ερμηνεύσει κανείς. Mας καλεί να κάνουμε μιά εκλογή. Nά διαλέξουμε ή τον ένα ή τον άλλο.
    Ποιός είναι ο ένας; Tο ακούμε κάθε φορά στη θεία λειτουργία· «Eίς άγιος, είς Kύριος, Iησούς Xριστός, εις δόξαν Θεού Πατρός. Αμήν». Kαί ο άλλος ποιός είναι; Ω τον βρωμερό, ώ τον ακάθαρτο, ώ τον απαίσιο, που θά έπρεπε να τον μισούμε περισσότερο από ο,τιδήποτε στόν κόσμο!
   Είδατε πόσο αγανακτούμε, όταν μιά γυναίκα έχει άνδρα θαυμάσιο και τον αφήνει και σμίγει με άλλον, βρωμερό και τρισάθλιο; Aλλά τό αμάρτημα της

Κορναράκης προς αντι-Οικουμενιστές και μητροπολίτη Ναυπάκτου:

    Οι  «λύκοι» δεν εξορκίζονται με χαρτοπόλεμο, αλλά  με  διακοπή  μνημοσύνου,  που  εσείς  δεν θα  τον  κάνετε  ποτέ!

Ἀπὸ σχόλιο στὸ ἱστολόγιο «Ἀκτίνες»:

   Επιτρεψτε μου να προσθεσω μια προφητικη δηλωση του αειμνηστου ΚΟΡΝΑΡΑΚΗ:

    «Οι βαρείς λύκοι, λοιπόν, των αιρέσεων, και, μάλιστα, της λοιμώδους νόσου της οικουμενιστικής παναιρέσεως, δεν εξορκίζονται με έναν χαρτοπόλεμο αντιαιρετικών κειμένων -ανιαρό και ανίερο-, ο οποίος χαρτοπόλεμος, κάθε φορά, πληροφορεί το ποίμνιο, απλώς, τι είναι η αίρεσις και ποια καταστροφικά αποτελέσματα προκαλεί στην ζωή της Εκκλησίας!

     Γράφετε, σεβαστοί πατέρες, ότι οι οικουμενιστές πατριάρχες και λοιποί, αυτήν την παναίρεση του οικουμενισμού:

«την διδάσκουν "γυμνή τη κεφαλή", την εφαρμόζουν και την επιβάλλουν στήν πράξη κοινωνούντες παντοιοτρόπως μέ τούς αιρετικούς, με συμπροσευχές, ανταλλαγές επισκέψεων και ποιμαντικές συνεργασίες»!

  

Με το κείμενο αυτό, περιγράφετε κατά λέξη τον ΙΕ΄ κανόνα της πρωτοδευτέρας, ο οποίος σας δίνει το δικαίωμα να διακόψετε το μνημόσυνο των πατριαρχών, αρχιεπισκόπων και επισκόπων.

Δεν το κάνετε όμως, και δεν θα το κάνετε ποτέ»!

Πηγή

   Σχόλιο:  Κι αὐτὰ ὁ ἀείμνηστος Ἰωάννης Κορναράκης (ἐκοιμήθη πρὶν 3 χρόνια, 12/7/2013) τὰ ἔγραψε πρὶν 7 περίπου χρόνια, ὅταν δὲν εἶχαν συμβεῖ ὑπὸ τῶν Οἰκουμενιστῶν στὸ χῶρο τῆς Ἐκκλησίας τὰ τραγικὰ γεγονότα  τῶν τελευταίων ἐτῶν!

Ἡ σύνοδος τῆς Κρήτης "κατάπιε" τόν Ναυπάκτου Ἱερόθεο;

Ἀρχίζει ἡ καταμέτρηση τῶν....«θυμάτων» της;

Ἡ ἀντι-Παλαμική Σύνοδος τῆς Κρήτης

 «ἐκδικήθηκε» τόν μέγα Ρωμανίδη,  «καταπίνοντας» τόν μαθητή του

 Μητροπολίτη Ναυπάκτου Ἱερόθεο;

Ληστρική Σύνοδος Κρήτης. Στό κέντρο διακρίνεται ὁ Ναυπάκτου Ἱερόθεος.

Οἱ Πατέρες μᾶς διδάσκουν ὅτι στά τῆς Πίστεως «οὐ μικρόν, τό παραμικρόν». Βάσει, λοιπόν, αὐτοῦ καί πάντοτε καλοπροαιρέτως ἔχουμε νά κάνουμε τρεῖς ἐπισημάνσεις στά λεχθέντα ὑπό τοῦ λίαν ἀγαπητοῦ καί ἐκλεκτοῦ ὡς ἀνθρώπου καί ὡς Θεολόγου (πλέον μᾶλλον μόνο θεωρητικῶς) Σεβ. Μητροπολίτου Ναυπάκτου κ. Ἱεροθέου σέ πρόσφατη συνέντευξή του σέ τοπικό (τῆς ἐπαρχίας

ΚΑΤΑΓΓΕΛΛΟΥΝ τους διαστροφείς ΑΙΡΕΤΙΚΟΥΣ ΔΙΑΣΤΡΕΦΟΝΤΑΣ οι ίδιοι την ιερή μας Παράδοση!

_______________________

(*) http://paterikiparadosi.blogspot.gr/2016/07/blog-post_9.html

__________________________________________________________________

ΜΗΤΡΟΠ. ΓΟΡΤΥΝΟΣ κ. ΙΕΡΕΜΙΑΣ

 ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΟ ΕΓΚΥΚΛΙΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΠΛΗΝ ΕΝΟΣ!

† Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΓΟΡΤΥΝΟΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΟΠΟΛΕΩΣ ΙΕΡΕΜΙΑΣ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ

ΓΟΡΤΥΝΟΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΟΠΟΛΕΩΣ

ΚΑΤΗΧΗΣΗ

Δημητσάνα - Μεγαλόπολη, Κυριακή 10 Ἰουλίου 2016

       

   .............................................................................
  Στήν Σύνοδο ἔγινε λόγος περί τῶν ἑτεροδόξων, τῶν αἱρετικῶν, καί τήν σχέση τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας μας μέ αὐτούς. Ποιοί εἶναι αὐτοί οἱ ἑτερόδοξοι; Εἶναι οἱ Παπικοί, οἱ Προτεστάντες καί ὅλες οἱ παραφυάδες τους, οἱ Μονοφυσῖτες κ.ἄ. Αὐτοί εἶναι αἱρετικοί. Καί ἀσφαλῶς οἱ αἱρετικοί εἶναι ἔξω ἀπό τήν Ἐκκλησία. Γι᾽ αὐτό τό θέμα σᾶς ἔχω μιλήσει πολλές φορές καί σᾶς ἀπέδειξα ὅτι οἱ αἱρετικοί, οἱ ἑτερόδοξοι γενικά δέν ἀποτελοῦν Ἐκκλησία. Γι᾽ αὐτό δέν πρέπει νά λέμε τήν ἔκφραση «Καθολική Ἐκκλησία», «Προτεσταντική Ἐκκλησία», κλπ. Καί ἐμεῖς οἱ Ἱεράρχες τόν Μάϊο, στήν Σύνοδο πού κάναμε, ὀνομάσαμε τούς αἱρετικούς αὐτούς «Χριστιανικές Ὁμολογίες καί Κοινότητες», γιατί πιστεύουν γενικά στόν Χριστό. Δέν τίς εἶπαμε ὅμως «Ἐκκλησία». «Ἐκκλησία» εἶναι μόνο ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Αὐτήν τήν Ἐκκλησία ἐννοοῦμε ὅταν λέγουμε στό «Πιστεύω» μας «...εἰς ΜΙΑΝ, Ἁγίαν, Καθολικήν καί Ἀποστολικήν Ἐκκλησίαν».

Τί εἶναι ὅμως αὐτό πού ἔγινε στήν Ἁγία καί Μεγάλη Σύνοδο τῆς Κρήτης καί ὀνόμασαν τίς ἑτερόδοξες αὐτές αἱρετικές κοινότητες ὡς «Ἐκκλησίες»; Γιατί

Ουδεμία αναφορά στους κύριους αίτιους της συμφοράς -μεθ' ών κοινωνείτε και τιμάτε- Οικουμενιστές Αρχιεπισκόπους και Επισκόπους!

 Ένα μεταλλαγμένο θρησκευτικό μάθημα είναι τόσο επικίνδυνο, όσο και τα μεταλλαγμένα προϊόντα.

Μεταρρύθμιση ή απορρύθμιση

της εκπαίδευσης;

Του Βασιλείου Χ. Στεργιούλη, θεολόγου- Ελευθερία,02/07/2016

Είναι γεγονός ότι η χώρα μας δοκιμάζεται σκληρά. Διέρχεται την πιο μεγάλη κρίση της ιστορίας. Μπήκαμε σε δύσκολες και σκοτεινές ατραπούς. Σε επικίνδυνα μονοπάτια. ……..

Λόγω της οικονομικής κρίσης και των σφαλμάτων μας οι Έλληνες χάσαμε την εθνική μας κυριαρχία. Ξεπουλάμε λιμάνια, αεροδρόμια, την κρατική μας περιουσία. Και γίνεται λόγος πλέον για «εν ψυχρώ εκτέλεση της Ελλάδος». Τώρα δε οδηγούμαστε να χάσουμε και την εθνική μας ταυτότητα και ιδιοπροσωπία. Την πνευματική και πολιτιστική μας φυσιογνωμία. Και αυτό είναι το πιο επικίνδυνο. Λαοί που έχασαν την ιστορία, την πίστη

Οι αντι-Οικουμενιστές πολεμούν μια Αίρεση ...χωρίς αιρετικούς!!!

  Λάβαμε ἕνα e-mail ἀπὸ τοποθέτηση τοῦ π. Πέτρου Χίρς περὶ τῶν ὀνομάτων τῶν αἱρετικῶν Οἰκουμενιστῶν σὲ κάποια «Σύναξη», ποὺ κάποιος ἀδελφὸς ἀπομαγνητοφώνησε καὶ μᾶς τὴν ἔστειλε. Διαγράφουμε δύο ὀνόματα, ποὺ ὁ π. Πέτρος εἶχε τὸ θάρρος νὰ ἀποκαλύψει, ἀλλὰ δὲν γνωρίζουμε, ἂν θέλει καὶ νὰ τὰ γνωστοποιήσουμε δημόσια.   

   Δυστυχῶς τὸ ἀκροατήριο δεκάδων Ποιμένων δὲν τόλμησε νὰ ἀποδεχθεῖ τὴν λογικὴ τοῦ π. Πέτρου. Ἔτσι οἱ ἀντι-Οἰκουμενιστὲς συνεχίζουν τὸν χαρτοπόλεμο, ἐμπίπτοντας μάλιστα στὴν αἵρεση τοῦ «ὀνοματοκρυπτισμοῦ», ὅπως χαρακτήρισε αὐτὴ τὴν τακτικὴ ὁ π. Θεόδωρος Ζήσης, ποὺ πρῶτος τὴν διέρχεται καὶ πολεμᾶ ὀπισθοχωρώντας. Κι αὐτό, γιατί, ἂν κατονομάσουν δημόσια καὶ ἐπίσημα ὅτι ὁ τάδε καὶ ὁ τάδε Πατριάρχης καὶ Ἐπίσκοπος εἶναι αἱρετικός, πρέπει νὰ διακόψουν τὴν κοινωνία μαζί του!!!

    Ἐπειδή, ὅταν αὐτὰ τὰ διατυπώνει τὸ ἱστολόγιό μας δὲν λαμβάνονται ὑπ’ ὄψιν ἀπὸ τοὺς ἀντι-Οἰκουμενιστές, παραθέτουμε μὲ ἀκρίβεια, ὅσα -ἴδια- εἶπε ὁ π. Πέτρος.

π. Πέτρος Χίρς:

 

  «Χρόνια ἀπορῶ, πῶς ἔχουμε ἐνώπιόν μας μιὰ αἵρεση φοβερὴ καὶ δὲν ὑπάρχει αἱρεσιάρχης. Δὲν λέμε ὀνόματα καὶ δὲν λέμε ὅτι νά, αὐτός... Πάντοτε ὑπῆρχε αἱρεσιάρχης.  Ὁ …....... ............ (ἀποκαλύπτει τὸ ὄνομα) εἶναι ὁ σημερινὸς αἱρεσιάρχης τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Γιατί δὲν τὸ λέμε; Γιατί κάνουμε οἰκονομίες πρὸς … …. …….…. ὅπως ὁ …….. …….. ; Ἐγὼ δὲν μπορῶ νὰ τὸ καταλάβω αὐτό. Αὐτὴ τὴν πολιτική...· δὲν ἔχουμε πολιτικὴ στὴν Ἐκκλησία. Εἶναι κοσμικὴ ἡ νοοτροπία ποὺ μπαίνει, καὶ κάνουμε διάφορες κινήσεις, νομίζουμε ὅτι μὲ τὶς ἀνθρώπινές μας κινήσεις, κάτι θὰ κάνουμε. Εἶναι λάθος»!

Περί των οδών της πρόνοιας

 (Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς)

                                                      Στον γιατρό Τ.

   Αναγγέλλετε πως από πολύ καιρό ήδη προσέξατε την πρόνοια του Θεού στη ζωή σας. Τη βλέπετε όχι μόνο στις δύσκολες και μεγάλες αλλαγές, αλλά και στα εντελώς μικρά και κατά την όψη ασήμαντα γεγονότα και συμβάντα.

  Αναφέρετε για παράδειγμα –το οποίο εγώ δημοσιοποιώ με τη σύμφωνη γνώμη σας– πως κάποιος ήθελε να σας υποβιβάσει σε πολύ μικρότερη υπηρεσία από εκείνη που εσείς σαν έμπειρος γιατρός είχατε, όμως εσείς κατευθύνατε την καρδιά σας με προσευχή στον Θεό, και το θέμα τελείωσε με το να σας προβιβάσουν σε πολύ καλύτερη θέση απ’ ό, τι περιμένατε.

    Αναφέρετε παρακάτω και δεύτερο παράδειγμα, που μπορεί να ωφελήσει τους αναγνώστες αυτών των Ιεραποστολικών επιστολών. Ετοιμαζόσασταν για ταξίδι με τον μικρό σας γιο. Κάποια γυναίκα από τη γειτονιά σάς επέβαλε, να πάτε στον μικρό της γιο ένα ζεστό χειμερινό παλτουδάκι. Χωρίς να έχετε τη θέληση, και με πολύ εξαναγκασμό, με δυσκολία δεχθήκατε αυτή την ταχυδρομική υπηρεσία.

   Όταν με το τραίνο απομακρυνθήκατε από την πόλη σας, σε μερικές ώρες ο καιρός απότομα άλλαξε και έπιασε κρύο. Και το αγοράκι σας άρχισε να τρέμει από το κρύο μέσα στη νύχτα. Θυμηθήκατε εκείνο το παλτουδάκι, το ξετυλίξατε και σκεπάσατε μ’ αυτό το παιδί σας. «Ω Θεέ στοργικέ, φωνάξατε τότε, πόσο μακριά βλέπουν τα μάτια Σου, και πόσο μεγάλο είναι το έλεός Σου προς εμάς τους ανάξιους!». Και με την αίσθηση ευγνωμοσύνης προς τον Κύριο και με την εσωτερική ντροπή μπροστά σ’ εκείνη τη μητέρα φθάσατε καλά για όπου είχατε ξεκινήσει.

    Ο καθηγητής Μιχαήλ Πούπιν, γνωστός συμπατριώτης μας και επιστήμονας στην Αμερική, μας έλεγε πως βλέπει στη ζωή του παντού το δάκτυλο του Παντοδύναμου, από εκείνη τη μέρα που ξεκίνησε από το Μπανάτι για την Αμερική έως σήμερα. Έτσι και ο μεγάλος ποιητής ο δεσπότης Νιέγος συνεχώς αισθανόταν «υπό την επιρροή της μυστικής Πρόνοιας». Ενώ ο Ψαλμωδός απαριθμώντας όλες τις καλοσύνες του Κυρίου προς τον λαό του και τον εαυτό του φωνάζει: «Δεῦτε ἀκούσατε, καὶ διηγήσομαι, πάντες οἱ φοβούμενοι τὸν Θεόν, ὅσα ἐποίησε τῇ ψυχῇ μου» (Ψαλμ. 65, 16).

     Ειρήνη σε σας και στο σπίτι σας.

(«ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ Δεν φτάνει μόνο η πίστη… ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΙΚΕΣ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ Β΄», εκδόσεις «Εν Πλω»)

Πηγή

Σπάνια φωτογραφία των Αγ. Ιωάννη Μαξίμοβιτς και Αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς

Οι μαθητές του θεολογικού Σεμιναρίου του Μοναστηρίου (Σκόπια) το 1933, έχοντας ανάμεσά τους, δύο από τους καθηγητές τους. Τον Άγιο Ιωάννη Μαξίμοβιτς (αριστερά) και τον Άγιο Ιουστίνο Πόποβιτς (δεξιά)

  Στον βίο του Αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς αναφέρεται πως ήταν συνάδελφος στο εκκλησιαστικό σεμινάριο του Μοναστηρίου με τον Άγιο Ιωάννη Μαξίμοβιτς. Ο Άγιος Ιουστίνος έλεγε πως ο Άγιος Ιωάννης ήταν ένας ξεχωριστός άνθρωπος, μία εξαίσια προσωπικότητα και τον μάλωνε επειδή την νύχτα δεν κοιμόνταν και προσευχόνταν και έπειτα το πρωί ερχόνταν στο μάθημα ξάγρυπνος και οι μαθητές γελούσαν μαζί του: ''Κοιτάχτε. Πόσο αποκοιμισμένος είναι ο π. Ιωάννης!'' Παρακάλεσε λοιπόν τον Άγιο Ιωάννη να κλείνει την νύχτα λίγο τα μάτια του για να μην εκθέσει την Σχολή.

   Όταν τραβήχθηκε αυτή η φωτογραφία ο Άγιος Ιωάννης ήταν 37 ετών, ενώ ο Άγιος Ιουστίνος 39 ετών. Η αγιοκατάταξη του Αγίου Ιωάννου έγινε το 1994 και του Αγίου Ιουστίνου το 2010.
   Τυχεροί οι μαθητές του καιρού εκείνου που είχαν τέτοιους αγίους δασκάλους

πηγή

"Γλώσσα λανθάνουσα ταληθή λέγει"! --Πώς ανέχονται οι αντι-Οικουμενιστές του Πειραιά, να ανήκουν σε μιά Εκκλησία, που -όπως λέγουν- αναγνώρισε τις αιρέσεις ως Εκκλησίες;

ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ

ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Εν Πειραιεί τη 7η Ιουλίου 2016

Ο ΦΟΒΟΣ ΜΠΡΟΣΤΑ

ΣΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

       

   

Πληθώρα κειμένων δημοσιεύτηκαν πριν, κατά τη διάρκεια και το πέρας της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου. Άλλα από αυτά είχαν το χαρακτήρα της κριτικής και άλλα της στήριξης των προσυνοδικών κειμένων της. Άλλα είχαν το χαρακτήρα της ακρίβειας, της επιστημονικότητας και της σοβαρότητας και άλλα το χαρακτήρα του τυφλού φανατισμού και των ύβρεων.

      Στη δεύτερη κατηγορία ανήκει το δημοσίευμα του θεολόγου κ. Γεωργίου Βλαντή, με τίτλο: «Ο ΦΟΒΟΣ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΟ ΠΝΕΥΜΑ», που αναρτήθηκε στο ιστολόγιο «ΑΜΗΝ», στις 11 Ιουνίου ε. ε. , παραμονές συγκλήσεως της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου. Με το άρθρο του αυτό ο συντάκτης θέλησε να «υπερασπίσει» την Αγία και Μεγάλη Σύνοδο, από τους «ανά την οικουμένη “ορθοδόξους” φονταμενταλιστές», από τις «λυσσαλέες (ενίοτε δελαπατρίδειες) ιαχές της μισαλλοδοξίας»!

     Κατ’ αρχήν να συστήσουμε στους αναγνώστες μας την «ταυτότητα» του κ. Γ. Βλαντή, διότι αυτό έχει μεγάλη σημασία για το «βαρυσήμαντο» άρθρο του. Διαβάζουμε στο υστερόγραφο του άρθρου του: «ο ορθόδοξος θεολόγος Γιώργος Βλαντής είναι Διευθυντής (geshaftsfuhner) του Συμβουλίου των Χριστιανικών Εκκλησιών της Βαυαρίας (ACK Bayern) και επιστημονικός συνεργάτης της Ακαδημίας Θεολογικών Σπουδών Βόλου». Ο εν λόγω θεολόγος τυγχάνει διευθυντικό στέλεχος των (πολλών) «Εκκλησιών» της Βαυαρίας. Όντας μέλος της «Μίας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας», ταυτόχρονα τυγχάνει διευθυντής «Χριστιανικών Εκκλησιών», πέραν της Μίας Εκκλησίας, ήτοι της πανσπερμίας των αιρετικών κοινοτήτων της παραφθαρμένης χριστιανοσύνης της Δυτικής Ευρώπης! Παράλληλα ασκεί την επιστημονική του συνεργασία στην Ακαδημία Θεολογικών Σπουδών Βόλου, όπου έγινε και το γνωστό συνέδριο για την «μεταπατερική θεολογία». Αυτός ο ορθόδοξος θεολόγος των πολλών «Εκκλησιών» κλήθηκε (αυτοβούλως;) να υπερασπισθεί την Ορθοδοξία, την Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία του Χριστού, και την Αγία και Μεγάλη Σύνοδο, από την «απειλή» των «ορθοδόξων φονταμενταλιστών». Αυτών, που θέλουν να μείνουν πιστοί στο γράμμα και το πνεύμα της Ορθοδοξίας. Αυτών που βλέπουν με θλίψη και ανησυχία τα πανταχόθεν καταδικασμένα οικουμενιστικά «ανοίγματα» προς τους αιρετικούς και τους αλλοθρήσκους! Αυτών οι οποίοι βιώνουν με αγωνία και πόνο ψυχής τις απόπειρες νοθεύσεως της ορθοδόξου πίστεως από τον σύγχρονο συγκρητιστικό τυφώνα και αντιστέκονται!

       Διαβάζοντας το κείμενο του κ. Γ. Βλαντή, αδυνατούμε να πιστέψουμε, πως χέρι ορθοδόξου θεολόγου, μπόρεσε να το συντάξει. Δίκην «Μεγάλου Ιεροεξεταστού», εξαπολύει μύδρους σε όσους «τόλμησαν» να εκφράσουν την ελεύθερη γνώμη τους. Να ασκήσουν το ορθόδοξο εκκλησιαστικό, αλλά και συνταγματικό τους δικαίωμα στην κριτική. Ένα ανελέητο υβρεολόγιο, το οποίο σπάνια συναντούμε στην εκκλησιαστική γραμματεία. Κάθε αντίθετη φωνή είναι απαγορευμένη, για εκείνον, και μόνο οι φωνές των ιθυνόντων του οικουμενισμού πρέπει να ακούγονται!

      Μάτια προσπαθήσουμε να βρούμε βάση για αντίκρουση θεολογικού λόγου στο κείμενό του, διότι η θεολογική πενία των επιχειρημάτων του σκιάζεται από τις απαράδεκτες ύβρεις, οι οποίες, πολλές από αυτές, ξεπερνούν και αυτά τα όρια της νομιμότητας!

         Σταχυολογήσαμε κάποιες από τις πολλές απαξιωτικές του φράσεις, για να καταλάβουν οι αναγνώστες μας το πνευματικό του επίπεδο. Οι ύβρεις απευθύνονται εναντίον όλων των ορθοδόξων πιστών (Επισκόπων, κληρικών, μοναχών, καθηγητών πανεπιστημίων, θεολόγων και απλών πιστών), οι οποίοι άσκησαν την νόμιμη και επιβεβλημένη, σύμφωνα με την άποψή τους, κριτική στα προσυνοδικά κείμενα και «τόλμησαν» να προτείνουν τροποποιήσεις. Εναντίον όσων «τόλμησαν» να οργανώσουν, να παραβρεθούν και να μιλήσουν σε ημερίδες για την Αγία και Μεγάλη Σύνοδο! Εναντίον όσων ήθελαν να είναι η Αγία κα Μεγάλη Σύνοδος «επόμενη τοις Αγίοις Πατράσι», δηλαδή όντως Αγία και Μεγάλη!

        Ιδού λοιπόν κάποια από τα «στολίδια» εναντίον όλων αυτών από τον ορθόδοξο θεολόγο κ. Γ. Βλαντή: Τα κείμενα τους (όλων αυτών) είναι «φτηνής θεολογικής αισθητικής, η οποία συγχέει το φανφαρολογείν με το ομολογείν την πίστη». Διοργανώθηκαν «εκδηλώσεις με προφανή φατριακά χαρακτηριστικά με μάλιστα με την ενεργό σύμπραξη επισκόπων, που συνειδητά προσβάλλουν το συνοδικό ήθος». Όλοι αυτοί «Θεολογικά, ηθικά και αισθητικά ανήκουν εξ’ ορισμού στο περιθώριο, Ανίκανοι να ζήσουν την Εκκλησία ως δρόμο, οι απανταχού της γης “ορθόδοξοι” φονταμενταλιστές είναι καταδικασμένοι να τη βιώνουν στο πεζοδρόμιο». Είναι «επίμονοι διάκονοι του ζόφου». Δεν είναι καλά στα μυαλά τους, καθ’ ότι «τα πλέον κραυγαλέα σχετικά παραληρήματα χρήζουν όχι θεολογικής αντίκρουσης, αλλά ψυχιατρικής αντιμετώπισης». Τους διακρίνει η «ασχετοσύνη και σε έναν εκκλησιολογικό αναλφαβητισμό». Διακρίνονται από «εξάρσεις του θυμικού των παραφρόνων και των αναλφαβήτων» και από «παγανιστική εμμονή σε έναν κύκλο αυτάρεσκης, ναρκισσιστικής επανάληψης». Τους αποκαλεί ειρωνικά ως «ελίτ των “θεουμένων”», οι οποίοι «βιώνουν με ψυχαναγκαστικό τρόπο και ναρκισσιστικώς αυτοεπιβεβαιούμενοι μια απολυτοποιημένη κατασκευή του παρελθόντος». Απορρίπτουν «ό, τι “καινόν” θέλει το Πνεύμα να πει στις Εκκλησίες» (sic!!!). «Οι “ορθόδοξοι” φονταμενταλιστές εκφράζουν έναν χριστιανισμό της αέναης επανάληψης … κατασκευάζουν εχθρούς για να αντέξουν τον ψυχαναγκασμό της παγανιστικής τους επαναληπτικότητας, για να είναι στοιχειωδώς σε κάποια κίνηση». Αυτό είναι ένα από τα πολλά λεκτικά «στολίδια» του, εναντίον όσων δεν συμφωνούν μαζί του! Εναντίον όσων δεν θα ήθελαν να είναι, όπως αυτός, διευθυντές «Εκκλησιών»!

      Όμως μέσα στο παραλήρημά του ομολογεί και ο ίδιος πως «η προετοιμασία της Συνόδου ήταν προβληματική. Τα κείμενα προς συζήτηση έχουν προφανείς αδυναμίες και ελάχιστα θα ελκύσουν τους ανθρώπους του σήμερα. Έλειψαν το θάρρος και η τόλμη και προκρίθηκαν η γραφειοκρατία και οι εκκλησιοπολιτικές ισορροπίες»! Ρωτάμε τον κ. Βλαντή: οι «ορθόδοξοι φονταμενταλιστές» τι περισσότερο έκαναν από το να ασκούν την κριτική τους σε αυτή την «προβληματική», όπως τη αποκαλεί «προετοιμασία της Συνόδου»; Τι περισσότερο έκαναν από το να κριτικάρουν τα προσυνοδικά κείμενα, τα οποία και πάλι κατ’ αυτόν «έχουν προφανείς αδυναμίες και ελάχιστα θα ελκύσουν τους ανθρώπους του σήμερα»; Όταν ο ίδιος αποφαίνεται για την «προβληματική προετοιμασία της Συνόδου» και τις «προφανείς αδυναμίες των κειμένων», γιατί να μην ισχύουν και γι’ αυτόν τα «στολίδια» του, εναντίον των «ορθοδόξων φονταμενταλιστών»; Ποια είναι η δική του κριτική στις «προφανείς αδυναμίες» της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου; Γιατί αρκείται στην κριτική, όσων κάνουν κριτική στις «προφανείς αδυναμίες των κειμένων»; Γιατί στηλιτεύει με αυτόν τον απαράδεκτο τρόπο και ύφος, όσους κάνουν αυτό, που ο ίδιος δεν έκαμε;

       Ο κ. Γ. Βλαντής κάνει λόγο επίσης για «αρχιτέκτονες του σχεδίου τορπιλισμού της Συνόδου», χωρίς να διευκρινίζει αν μέσα σ’ αυτούς συμπεριλαμβάνονται και οι «ορθόδοξοι φονταμενταλιστές». Προφανώς ο κ. Γ. Βλαντής, δεν είναι επαρκώς ενημερωμένος. Ποιός αρνήθηκε στ’ αλήθεια την σύγκληση της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου; Κανένας! Ασκήθηκε καλόπιστη κριτική ως προς τον τρόπο της συγκλήσεως και την θεματολογία της και όχι για την σύγκλησή της. Ασκήθηκε κριτική κυρίως για το γεγονός της ευθείας αναγνωρίσεως των σχισμάτων και των αιρέσεων ως «εκκλησιών», αυτών, που διευθύνει ο κ. Γ. Βλαντής! Ασκήθηκε κριτική για την συνοδική κατοχύρωση του Οικουμενισμού, μέσω των ατέρμονων και απόλυτα αναποτελεσματικών θεολογικών διαλόγων και κύρια για την κατοχύρωση της συμμετοχής μας στο παναιρετικό «Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών»! Ασκήθηκε κριτική διότι δεν αναφέρεται πουθενά, τόσο στα προσυνοδικά, όσο και στα επίσημα κείμενα της Συνόδου οι λέξεις «αίρεση» και «αιρετικοί»! Ασκήθηκε κριτική διότι δεν καταδικάζονται οι υφιστάμενες αιρέσεις και δεν αξιολογούνται οι ατέρμονοι θεολογικοί διάλογοι πενήντα ετών! Τι έγινε τελικά, εξαφανίστηκαν οι αιρέσεις, ή η Εκκλησία δεν τις θεωρεί πλέον αιρέσεις; Φυσικά ισχύει το δεύτερο! Οι συνοδικά καταδικασμένες πλάνες του Παπισμού: φιλιόκβε, κτιστή χάρη, καθαρτήριο, άζυμα, πρωτείο, κλπ (Σύνοδοι 879-880, 1351, 1480, 1848, κλπ), του Προτεσταντισμού: αγιομαχία, άρνηση του αειπάρθενου της Θεοτόκου, εικονομαχία, κλπ. (Σύνοδοι: Γ΄ Οικουμενική, Ζ΄ Οικουμενική), του Μονοφυσιτισμού, του Μονοθελητισμού και Μονοενεργητισμού (Σύνοδοι: Δ΄ Οικουμενική,  Ε΄ Οικουμενική,  ΣΤ΄ Οικουμενική),  δεν λογίστηκαν ως αιρετικές πλάνες και κακοδοξίες στην Αγία και Μεγάλη Σύνοδο, αλλά χαρακτηρίστηκαν, με τον ανώδυνο χαρακτηρισμό, ως «ετερόδοξες» και επιβραβεύτηκαν με την αναγνώριση της ονομασίας τους ως «εκκλησίες»! 

      Δεν μας λέει ο κ. Γ. Βλαντής, αν ως «αρχιτέκτονες του σχεδίου τορπιλισμού της Συνόδου», χαρακτηρίζει και τα

Ο οικουμενισμός είναι προϊόν της μασονίας

Του μακαριστού π. Δημητρίου Staniloae

  Παραθέτομεν αποσπάσματα από μίαν συνομιλίαν του πατρός Δημητρίου Staniloae   με κάποια μέλη της Ενώσεως Ορθοδόξου Νεολαίας της πόλεως Brasov ολίγους μήνας προ της κοιμήσεώς του:

  «Εγώ δεν είμαι υπέρ του οικουμενισμού, είχε δίκαιο ένας Σέρβος, ο Ιουστίνος ο Πόποβιτς, ο οποίος τον ονόμασε παναίρεση της εποχής μας. Τον θεωρώ προϊόν της μασονίας, το οποίο σχετικοποιεί την αληθινή πίστη. Γιατί να κάνω τότε παρέα μαζί τους, μ’ αυτούς που έκαναν τις γυναί­κες ιερείς, που δεν παντρεύονται [δηλαδή ζουν σε πορνείες, παλλακείες κλπ.], και στην Αμερική, στην Αγγλία και σε άλλες χώρες νομιμοποίησαν την ομοφυλοφιλία… Η Ρωμαιο-Καθολική Εκκλησία και η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν είναι Αδελφές Εκκλησίες. Δεν υπάρχει παρά μόνο μία Κεφαλή της Εκκλησίας, ο Ιησούς Χριστός. Δεν δύναται να υπάρχει παρά μόνο ένα Σώμα, δηλαδή μία Εκκλησία. Επομένως, η έννοια των Αδελφών Εκκλησιών είναι ακατάλληλη».

(Συνέντευξη του π. Δημητρίου στο: Ortodoxia si internationalismul religios [Ορθοδοξία και θρησκευτικός διεθνισμός], Εκδόσεις Scara, Βουκουρέστι 1999. Πηγή: cuvantul-ortoxo.ro).

   «Το βασικό χαρακτηριστικό του χριστιανισμού, το οποίο συνίσταται στο να διαλύσει το μεσότοιχο μεταξύ Θεού και ανθρώπου (…), καταργείται στον καθολικισμό και αποκτά μία νέα μορφή. Η Χριστιανική συνοδικότητα, η ίδια η Εκκλησία, το μυστικό Σώμα του Χριστού, αποσχίζεται από την αγκαλιά της πανταχού παρούσας αγάπης του Ιησού Χριστού και μετατρέπεται σε μία καθαρά ενδοκοσμική κοινωνία. (…) Ο Ιησούς [στο παπισμό] έχει επικοινωνία μόνο με ένα σημείο του διαστήματος και μόνο με ένα πρόσωπο, με τον Πάπα στο Βατικανό. (…) Το μόνο που έχει σημασία [για τους παπικούς] είναι η νομική εξάρτηση από ένα άνθρωπο. Η μυστική διάσταση μετατρέπεται σε νομική, η ζωή στην Εκκλησία μετατρέπεται σε μέριμνα για την καλή και ομοιόμορφη νομική τάξη. Οι θεολογικοί όροι δεν εκφράζουν πλέον το μυστήριο των άμεσων θεολογικών εμπειριών, αλλά μετατρέπονται σε νομικούς και ορθολογικούς όρους με θετικιστικές και επίγειες διευκρινήσεις».

(Πηγή: π. Δημητρίου Staniloae, Ortodoxie si romanism [Ορθοδοξία και Ρουμανισμός], Σιμπίου 1939, σσ. 100-101).

Μετάφραση: Tatiana Petrache

Πηγή

Αγία και Μεγάλη Σύνοδος. Το πρωτοσέλιδο του αιώνα που κατέληξε… μονόστηλο

Ανδρέας Λουδάρος

    Δοκιμάστε την Κυριακή μετά τη Θ. Λειτουργία να ανοίξετε μια συζήτηση με κάποιους άλλους ενορίτες. Ρωτήστε τους πώς είδαν την Αγία και Μεγάλη Σύνοδο. Μετά δοκιμάστε να ανοίξετε την ίδια κουβέντα με τον παπά της ενορίας σας. Κι αν έχετε τη δυνατότητα κάντε μια προσπάθεια να ανοίξετε αυτή την κουβέντα με τον μητροπολίτη της περιοχής σας. Προφήτης δεν είμαι αλλά οι περισσότεροι θα αποκαρδιωθείτε. Αν τώρα είστε πιο «περιπετειώδεις» δοκιμάστε να ανοίξετε μια συζήτηση για την Αγία και Μεγάλη Σύνοδο σε μια κοινωνική συνεστίαση, σε μια γιορτή ας πούμε όπου δεν θα βρείτε απαραιτήτως ανθρώπους υποψιασμένους περί τα εκκλησιαστικά. Εάν βρείτε ανθρώπους που να γνωρίζουν την ύπαρξη αυτής της Συνόδου θα έχει ενδιαφέρον να δείτε τι θα σας πουν.

   Και… μεταξύ μας τώρα: Εσείς που διαβάζετε τώρα αυτό το άρθρο, είστε σίγουροι πως έχετε καταλάβει 100% τι ακριβώς συνέβη αυτό το δεκαήμερο στην Κρήτη;

Και πάλι μεταξύ μας… ούτε κι εγώ!

Τι έγινε τελικά στην Κρήτη;

Έγιναν πολλά και διάφορα. Άλλα ενδιαφέροντα, κι άλλα λιγότερο. Άλλα ουσιαστικά κι άλλα τυπικά. Είδαμε πως η Ορθοδοξία έχει ανάγκη το διάλογο. Μάθαμε πως οι Εκκλησίες, έχουν πολλά να μοιραστούν η μια με την άλλη. Και διαπιστώσαμε με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο πως η ενότητα δεν είναι δεδομένη, εντέλει.

Τι δεν έγινε στην Κρήτη.

Η διοικούσα Εκκλησία δεν επικοινώνησε ποτέ με το πλήρωμα. Δεν ξέρω τι θα γίνει μετά από 50 χρόνια κι αν αυτή η Σύνοδος θα γίνει αφορμή για να αλλάξουν πράγματα. Δεν γνωρίζω πως θα την διαχειριστούν οι ιστορικοί του μέλλοντος. Αυτό όμως που μπορώ

«Ουδείς δύναται δυσί κυρίοις δουλεύειν»

Κυριακή Γ΄ Ματθαίου:

Ομιλία εις το

«Ουδείς δύναται δυσί κυρίοις δουλεύειν»

(Αγ. Ιωάννης Χρυσόστομος)

Πολλοί από τους πιστούς δεν είναι λιγότερο από τους απίστους προσκολλημένοι στην κακία. Μερικοί μάλιστα πολύ περισσότερο από αυτούς. Γι’ αυτό και σε εκείνους είναι αναγκαίο να ειπούμε: «Έγειρε ο καθεύδων και ανάστα εκ των νεκρών, και επιφαύσει σοι (θα σε φωτίσει δηλαδή) ο Χριστός». Προς αυτούς αρμόζει να ειπούμε και τούτο: «Ο Θεός ουκ έστι νεκρών, αλλά ζώντων». Εφ’ όσον λοιπόν δεν είναι Θεός νεκρών, ας ζήσουμε.

Ωστόσο μερικοί λέγουν ότι είναι υπερβολή αυτό που λέγει ο Απόστολος, ότι ο πλεονέκτης είναι ειδωλολάτρης. Δεν είναι όμως υπερβολικός ο λόγος, αλλά αληθινός. Γιατί και με ποιο τρόπο; Διότι ο πλεονέκτης απομακρύνεται από τον Θεό, όπως ακριβώς ο ειδωλολάτρης. Και για να μη νομίσεις ότι έτσι απλώς το είπε, είναι απόφασις του ιδίου του Χριστού, ο οποίος λέγει: «Ου δύνασθε Θεώ δουλεύειν και μαμμωνά». Όποιοι υπηρετούν τον μαμμωνά, έχουν εκβάλει τους εαυτούς των από τη δουλεία του Θεού. Και αφού αρνήθηκαν την εξουσία του και έγιναν δούλοι στον άψυχο χρυσό, βεβαίως είναι ειδωλολάτρες.

– Αλλά θα ειπείς, δεν έκαμα είδωλο ούτε έστησα βωμό, ούτε εθυσίασα πρόβατο, ούτε προσέφερα οίνον ως σπονδή, αλλά στην εκκλησία ήλθα, και ύψωσα τα χέρια μου στον μονογενή Υιό του Θεού, και μετέχω των μυστηρίων, και λαμβάνω μέρος στην προσευχή και σε όλα τα άλλα, τα οποία αρμόζουν στον χριστιανό. Πώς, λοιπόν, προσκυνώ τα είδωλα;

– Αυτό, μάλιστα, είναι και το πλέον θαυμαστό, ότι ενώ έχεις λάβει

ΟΤΑΝ ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΕΧΟΥΝΕ ΧΙΟΥΜΟΡ

 

Απὸ τὸν πρόλογο τον νέου βιβλίου του π. Διονυσίου Ταμπάκη…
    Ἐπισκεπτόμενος πρόσφατα τὸν ἁγιασμένο Γέροντα Νεκτάριο στὴν Καμάριζα τοῦ Λαυρίου καὶ ἔχοντας συναντήσει καὶ ἄλλες Ἁγιασμένες μορφὲς στὴν ζωή μου (Ἅγιο Παϊσιο, π. Ἐφραὶμ Κατουνακιώτη, π. Χαράλαμπο Διονυσιάτη, π. Ἀμβρόσιο Λάζαρη, π. Εὐμένιο Λαμπάκη, π. Κύριλλο Γεραντώνη καὶ ἄλλους) ἔκανα τὴν ἑξῆς διαπίστωση: «Τελικὰ ὅλοι οἱ Ἅγιοι εἶναι γελαστοὶ καὶ ἔχουν πάνω ἀπ’ὅλα  πολὺ χιοῦμορ». Καὶ  μάλιστα  τέτοιου εἶδους χιοῦμορ ποὺ βγάζει ἀγάπη  καὶ ὠφέλεια συνάμα.

   Πῶς εἶναι λοιπὸν δυνατὸν  ἕνας κατάκοιτος ἄνθρωπος 85 χρονῶν μὲ χίλιες δυὸ ἀρρώστιες πάνω του, εὐρισκόμενος στὰ πρόθυρα τοῦ θανάτου, νὰ κάνει τέτοιο ἔξυπνο καὶ ὠφέλιμο χιοῦμορ καὶ τὸ πρόσωπό του νὰ γίνεται γελαστὸ καὶ λαμπερὸ σὰν τῶν μικρῶν ξέγνιαστων παιδιῶν;

Τὸν ρωτῶ:

- Γέροντα Νεκτάριε, θὰ πᾶμε στὸν Παράδεισο;

Καὶ ἐκεῖνος μοῦ ἀπαντᾶ ἀρνητικὰ καὶ ἀπελπιστικά.

-Οὔ, οὔ…οὔτε ἀπ’ ἔξω δὲν θὰ περάσουμε!

-Μὰ τί λέτε Πάτερ; Φώναξα ἀπογοητευμένος. Δὲν θὰ μποῦμε τελικά;

-Ἔεεμ,  ἅμα κάνουμε ἀπεργία θὰ μᾶς βάλει ὁ Θεὸς μέσα!

    Ἄλλη φορᾶ κάποιος ἐπισκέπτης τοῦ Ἁγίου Ὅρους, ἀδιάφορος γιὰ τὰ πνευματικά, ρώτησε τὸν Ἅγιο Παΐσιο:

- Πάτερ, τί κάνεις ἐδῶ, σὲ τοῦτο τὸ ἐρημικὸ κελί;

ΜΟΛΥΣΜΟΣ και ΣΥΓΧΥΣΗ! --Συνήγορος του Πάπα και του Ρωμαιοκαθολικισμού ο Μπάτσκας Ειρηναίος!

  Τὸ μολυσματικόν–«πονηρὸν» πνεῦμα τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ἔχει ἐνσπείρει τὴν ΣΥΓΧΥΣΙΝ!

 ─Καταγγελία γιὰ τὴν «Ἁγία καὶ Μεγάλη Σύνοδο»: Τὸ σῶμα τῶν Προκαθημένων λειτουργεῖ σὰν Πάπας!

Διατὶ δὲν ὑπέγραψα τὸ κείμενον τῆς ἐν Κρήτῃ Συνόδου περὶ σχέσεων τῆς

Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας “πρὸς τὸν λοιπὸν

χριστιανικὸν κόσμον”

  Περὶ τῆς νεωστὶ θριαμβευτικῶς μέν, οὐχὶ δὲ καὶ κατὰ πάντα πειστικῶς ληξάσης ἐν Κολυμπαριῳ Κρήτης “Ἁγίας καὶ Μεγάλης Συνόδου” τῆς καθ’ ἡμᾶς Ἐκκλησίας, ἤδη μὴ ἀναγνωριζόμενης ὡς τοιαύτης ὑπὸ τῶν ἀπουσιασασῶν Ἐκκλησιῶν, χαρακτηριζόμενης μάλιστα ὑπ’ αὐτῶν ὡς “συνελεύσεως ἐν Κρήτῃ”,  ἀμφισβήτησιν τιθέμενης καὶ ὑπὸ πλείστων συμμετασχόντων ἐν αὐτῇ ὀρθοδόξων ἀρχιερέων, ἐδημοσιεύθησαν κατ’ αὐτὰς καὶ ἐξακολουθοῦν νὰ δημοσιεύονται πάμπολλα σχόλια, καλοπροαίρετα καὶ ἥκιστα καλοπροαίρετα, ἀντικειμενικά, ὅσον ἔνεστι, καὶ ὑποκειμενικά, φιλαλήθη καὶ τῆς ἀλήθειας κατὰ τὸ μᾶλλον ἢ ἧττον διαστρεβλωτικά, αὐθόρμητα καὶ παρηγγελμένα, συμφεροντολογικὰ καὶ ἀνιδιοτελῆ, ἀπολογητικὰ καὶ πολεμικά, θεολογικῶς συνεπῆ καὶ θεολογικῶς ἀσυνάρτητα...

  Ἓν ἐκ τῶν θολῶν σημείων τῆς σχετικῆς ἐνημερωτικῆς καὶ σχολιαστικῆς ὑπερπαραγωγῆς εἶναι τὸ θέμα τῆς ὑπό τινων ἀρχιερέων ὑπογραφῆς ἢ μὴ ὑπογραφῆς τοῦ ἐπίμαχου προσυνοδικοῦ καὶ κατὰ τὴν Σύνοδον βελτιωθέντος πως κειμένου «Αἱ σχέσεις τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας πρὸς τὸν λοιπὸν χριστιανικὸν κόσμον”.

    Ἐπειδὴ ὑπῆρχον ἐν προκειμένῳ ἡ ἀσάφεια καὶ ἡ ἀβεβαιότης περὶ τοῦ τίνες δὲν ὑπέγραψαν καὶ διατί δὲν ὑπέγραψαν, ὡρισμένοι ἀρχιερεῖς προέβησαν εἰς δηλώσεις, διὰ τῶν ὁποίων ἀπαντοῦν εἰς τὸ περὶ ὑπογραφῆς ἐρώτημα καὶ αἰτιολογοῦν -ἢ καὶ δικαιολογοῦν- τὴν ἄρνησίν των νὰ συνυπογράψουν τὸ ἐν λόγῳ κείμενον. Προκειμένου περὶ τοῦ χαράσσοντος τὰς γραμμὰς ταύτας ἐκυκλοφόρησε μὲν ἡ ὀρθὴ εἴδησις, ὅτι εἶναι εἷς ἐκ τῶν μὴ ὑπογραψάντων, ἀλλ’ ἔμεινεν ἀνεξήγητον εἰς πολλοὺς ἀδελφοὺς τὸ πῶς καὶ διατί, δοθέντος μάλιστα, ὅτι αὐτὸς ἐπὶ δεκαετίας, ἀδιαλείπτως καὶ ἐνεργῶς, ἐλάμβανε μέρος εἰς τὴν προετοιμασίαν τῆς Σύνοδου καὶ εἰς τὴν προσπάθειαν ἐπεξεργασίας καὶ διορθώσεως τῶν πρὸς συνοδικὴν συζήτησιν ἐγκριθέντων κειμένων. Προτοῦ ὅμως προχωρήσω εἰς τὴν ὀφειλομένην ἀπάντησιν, ἐπισημαίνω ἐν παρόδῳ, ὅτι δὲν ὑπῆρξα ὁ μόνος μὴ ὑπογράψας ἐκ τῶν εἴκοσι πέντε παρόντων ἐν Συνόδῳ Σέρβων ἀρχιερέων, καθὼς ἄφηναν νὰ ἐννοηθῇ δημοσιεύματα “καλοθελητῶν” τινῶν, ἀλλ’ ὅτι οἱ περισσότεροι ἐξ αὐτῶν δὲν ὑπέγραψαν. Ἐκτὸς τούτου, καὶ πολλοὶ ἄλλοι ἐπίσκοποι δὲν ὑπέγραψαν τὸ κείμενον. Τοῦτο, κατὰ συνέπειαν, εἶναι ἄκυρον, ἐφ’ ὅσον, συνῳδὰ τῇ ἀπὸ τοῦ 1961 ἰσχυούσῃ ἀρχῇ τῆς ὁμοφωνίας, καὶ εἷς ἀρχιερεὺς νὰ μὴ ὑπογράψῃ (ἐνῶ ἀπαιτεῖται ἡ ὑπογραφή του!), τὸ ἔγγραφον εἶναι ἀνυπόστατον.

   Εἷς ἐκ τῶν λόγων, διὰ τοὺς ὁποίους δὲν ὑπέγραψα τὸ κείμενον περὶ σχέσεων τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας “πρὸς τὸν λοιπὸν χριστιανικὸν κόσμον”, οὐχὶ ὅμως ὁ σπουδαιότερος, εἶναι τὸ γεγονός, ὅτι οἱ ἐπίσκοποι, μέλη τῆς Συνόδου, εἶχον τὸ δικαίωμα τοῦ λόγου, ἀλλ’ ἐστεροῦντο τοῦ δικαιώματος τοῦ ψηφίζειν. Εἰς τὴν Σύνοδον, ἀντὶ τῆς ἀνέκαθεν κρατούσης ἀποστολικῆς καὶ πατροπαράδοτου ἀρχῆς, “εἷς ἀνήρ-μία ψήφος”, ἴσχυεν ἡ ἀρχὴ “μία αὐτοκέφαλος Ἐκκλησία-μία ψῆφος”, ὅ ἐστι μεθερμηνευόμενον, ὅτι ψηφίζουν μόνον οἱ Προκαθήμενοι τῶν Ἐκκλησιῶν. Τὰ ἐπακόλουθα τῆς καινοφανοῦς ταύτης ἀρχῆς εἶναι τὰ ἑξῆς:

   1. ἡ Σύνοδος δὲν ἐμφανίζεται ὡς θεσμὸς τοῦ Ἑνὸς καὶ ἑνιαίου Σώματος τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλ’ ὡς κοινοβουλευτικόν, τρόπον τινά, ὄργανον ἀνεξαρτήτων καὶ καθ’ ἑαυτὰς ὡλοκληρωμένων Ἐκκλησιῶν

  2. ὁ σύλλογος τῶν Προκαθημένων ἐνεργεῖ ἐμπράκτως ὡς συλλογικός τις πάπας, εἴτε θελομεν νὰ ἀναγνώρισωμεν τοῦτο τιμίως εἴτε ἐθελοτυφλοῦμεν σχετικῶς, καὶ

  3. ἡ Σύνοδος ὑποβιβάζεται, ἑκουσίως ἢ ἀκουσίως, εἰς σύναξιν Προκαθημένων, ἐχόντων ἁπλῶς διευρυμένας συνοδείας, ὡς προσφυῶς ἐλέχθη.

   Ἑπομένως, ἡ μόνη διαφορὰ μεταξὺ ὀρθόδοξου ἀρχιερέως καὶ ἑτεροδόξου παρατηρητοῦ ἐν Συνόδῳ συνίσταται εἰς τὸ ὅτι ἐκεῖνος δύναται νὰ ἀγορεύσῃ κατὰ βούλησιν, ἐνῶ οὗτος παρακάθηται σιωπηλός: οὔτε ὁ μὲν οὔτε ὁ δὲ ἀποφασίζει ὁ,τιδήποτε. Ἐν τοιαύτῃ περιπτώσει, ὅμως, πρὸς τί ἡ ὑπογραφὴ τῶν μὴ δικαιουμένων νὰ ψηφίσουν ὑπὸ τὰ κείμενα; Διὰ νὰ σχηματισθῇ ἡ ἐντύπωσις, ὅτι τὸ συνοδικὸν σύστημα λειτουργεῖ, ἐνῶ ἀπρακτεῖ καθὸ ἀθετεῖται; Ἢ δι’ ἄλλον τινὰ λόγον; Ἀγνοῶ, βεβαίως, ἀλλὰ δύναμαι τουλάχιστον νὰ μὴ προσυπογράψω ὅ,τι δὲν ἐκφράζει τὰς πεποιθήσεις μου.

   Ὁ κυριώτατος ὅμως λόγος, διὰ τὸν ὁποῖον δὲν ὑπέγραψα, εἶναι τό, κατ’ ἐμὲ τουλάχιστον, ἐκκλησιολογικῶς διφορούμενον καὶ ὕποπτον περιεχόμενον τοῦ κειμένου, εἴς τινα σημεῖα ἐγγίζοντος τὰ ὅρια τῆς ἑτεροδιδασκαλίας. Ὁ προβληματικός του χαρακτὴρ δὲν