Σάββατο 11 Φεβρουαρίου 2017

Σύγχυση στην Εκκλησία και εμφύλιες διαμάχες! --Επαινώ τους πιστούς που αγωνίζονται κατά ασεβών ιερωμένων!

Ἅγιος Γρηγόριος
ὁ Θεολόγος



81. ...Και ἂν θέλεις, ὅπως στὴν μάχη ποὺ διεξάγεται νύχτα, δὲν μποροῦμε σήμερα νὰ ξεχωρίσουμε τοὺς φίλους ἀπὸ τοὺς ἐχθρούς..., καί (ὤ, τί φοβερὸν πρᾶγμα) χτυποῦμε ἕνας τὸν ἄλλον καὶ ἀλληλοσκοτωνόμαστε.  
82. Καὶ δὲν διαφέρει πλέον ἡ συμπεριφορὰ τοῦ λαοῦ ἀπὸ ἐκείνη τῶν ἱερέων, ἀλλὰ νομίζω ὅτι τώρα πραγματοποιεῖται ὁλοφάνερα ἐκεῖνο τὸ μεγάλο κακό, ποὺ εἶχε προβλεφθεῖ παλαιότερα πὼς θὰ συμβεῖ· ὅτι δηλαδή, «ὁ ἱερεὺς θὰ ἐξομειωθεῖ -ὡς πρὸς τὴν κακίαν- μὲ τοὺς λαϊκούς». Καὶ δὲν συμπεριφέρονται οἱ πολλοὶ μ' αὐτὸν τὸν τρόπο, οἱ δὲ ἐπιφανεῖς καὶ διακρινόμενοι ἀπὸ τὸν λαὸν μὲ διαφορετικὸ τρόπο· ἀλλ’ ὅλοι ἐναντιώνονται κατὰ τῶν ἱερέων, καλυπτόμενοι -γιὰ νὰ πείθουν- πίσω ἀπὸ τὸ προσωπεῖο τῆς εὐσεβείας. Καὶ ὅσους μὲν ἐναντιώνονται κατὰ τῶν ἱερέων διὰ τὴν πίστιν καὶ τὰ ἀνώτερα καὶ σημαντικότερα θέματα, οὔτε ἐγὼ τοὺς κατακρίνω, ἀλλά, ἐὰν θὰ πρέπει νὰ πῶ ὅλη τὴν ἀλήθεια, τοὺς ἐπαινῶ καὶ χαίρομαι κι ἐγὼ μαζί τους. Καὶ θὰ εὐχόμουνα νὰ εἶμαι ἕνας ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ ἀγωνίζονται γιὰ τὴν ἀλήθεια καὶ λοιδωροῦνται, καὶ θεωροῦνται γιὰ τὸν λόγο αὐτὸ ὡς ἐχθροί. Μᾶλλον δὲ καὶ καυχῶμαι ὅτι εἶμαι τέτοιος. Διότι εἶναι προτιμότερος ὁ πόλεμος γιὰ τὴν ἀρετήν, ἀπὸ τὴν εἰρήνη ποὺ συμβιβάζεται μὲ τὴν κακία καί, ὡς ἐκ τοῦτου, χωρίζει ἀπὸ τὸν Θεόν.  Γι’ αὐτὸ καὶ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα ὁπλίζει τὸν ἤρεμον ἀγωνιστήν, διὰ νὰ μπορεῖ νὰ ἀγωνίζεται μὲ ἐπιτυχίαν κατὰ τῶν κακῶν.
83. Τώρα δὲ ὑπάρχουν μερικοί, οἱ ὁποῖοι ἀγωνίζονται καὶ πολεμοῦν γιὰ πράγματα τιποτένια ποὺ δὲν προσφέρουν καμία ὠφέλεια, μὲ πολλὴν ἀμάθειαν καὶ θράσος, προσεταιρίζονται ὀπαδοὺς τῆς ἀσεβείας τους ὅσους ἠμποροῦν. Ἔπειτα τὸ ἀνώτερον ἀπὸ ὅλα εἶναι ἡ πίστις, ἀλλὰ αὐτὸ τὸ σεβαστὸ ὄνομα διασύρεται ἀπὸ τὶς προσωπικές τους ἔριδες. Ἐξ αἰτίας αὐτῶν δέ, ὅπως εἶναι φυσικόν, μισούμεθα ἀπὸ τοὺς εἰδωλολάτρες καί, τὸ ἀκόμα χειρότερο, δὲν μποροῦμε νὰ ποῦμε ὅτι αὐτὸ τὸ πράγμα συμβαίνει ἀδίκως. Συκοφαντούμεθα δὲ καὶ ἀπὸ τοὺς πιὸ ἁπλοϊκοὺς ἀπὸ τοὺς ἰδικούς μας. Δὲν εἶναι δὲ παράδοξον τὸ νὰ συμβαίνη αὐτὸ ἀπὸ τοὺς περισσοτέρους, οἱ ὁποῖοι μόλις καὶ μετὰ βίας  θὰ μποροῦσαν νὰ δεχθοῦν κάτι καλόν.
84. Μηχανεύονται δὲ πολλοὶ πίσω ἀπὸ τὴν πλάτην μας οἱ ἁμαρτωλοί. Καὶ ἐκεῖνα ποὺ ἐπινοεῖ καὶ ἐπιρρίπτει ὁ ἕνας ἀπὸ μᾶς ἐναντίον τοῦ ἄλλου, τὰ χρησιμοποιοῦν αὐτοὶ ἐναντίον ὅλων μας. Καὶ ἔχομεν γίνει νέον καὶ παράδοξον θέμα καὶ θέατρο, ὄχι εἰς τοὺς ἀγγέλους καὶ τοὺς ἀνθρώπους, ὅπως ἔλεγε ὁ πιὸ γενναῖος ἀπὸ τοὺς ἀθλητὲς ἀπόστολος Παῦλος, ὁ ὁποῖος ἀγωνιζόταν πρὸς τὰς ἀρχὰς καὶ τὰς ἐξουσίας τοῦ σκότους, ἀλλὰ εἰς ὅλους σχεδὸν τοὺς πονηροὺς καὶ σὲ κάθε καιρὸ καὶ τόπο, στὶς ἀγορές, στὰ καπηλεία, σὲ ὧρες χαρᾶς καὶ σὲ ὧρες πένθους. Ἔχομεν δὲ φθάσει σὲ τέτοιο σημεῖο, πρᾶγμα τὸ ὁποῖον ἐνῶ λέγω, εἶμαι ἕτοιμος  νὰ κλάψω, ὥστε νὰ μᾶς διακωμωδοῦν, βάζοντάς μας μαζὶ μὲ τὰ πιὸ διεφθαρμένα πρόσωπα. Καὶ τίποτα ἀπὸ αὐτὰ ποὺ ἀκοῦν καὶ βλέπουν οἱ ἄνθρωποι δὲν εἶναι τόσον εὐχάριστον σ’ αὐτούς, ὅσον ἕνας χριστιανός, ὁ ὁποῖος διακωμωδεῖται.
85. Ὅλα αὐτὰ τὰ δυσάρεστα δημιουργεῖ τὸ μίσος καὶ ἡ μεταξύ μας ἔχθρα. Αὐτὰ παθαίνουν ἐκεῖνοι ποὺ ἀγωνίζονται διὰ τὸ ἀγαθὸν καὶ τὴν εἰρήνη μὲ λάθος τρόπο καὶ ἀγαποῦν τὸν Θεὸν μὲ ἄλλον τρόπο ἀπὸ ἐκεῖνον ποὺ συμφέρει. Καὶ δὲν ἐπιτρέπεται μὲν νὰ παλεύει κανεὶς ἔξω ἀπὸ τὰ κεκανονισμένα ὅρια, οὔτε νὰ ἀγωνίζεται παρὰ τὸν νόμο. Διότι θὰ ἀποδοκιμασθεῖ, καὶ θὰ ντροπιασθεῖ, καὶ θὰ χάσει τὴν νίκη ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος ξεφεύγει ἀπὸ τὰ ὅρια καὶ ἀγωνίζεται κατ’  ἄλλον τρόπον, χωρὶς νὰ ἐφαρμόζει τοὺς ὅρους τοῦ ἀγῶνος, ἔστω κι ἂν εἶναι γενναῖος καὶ πολὺ τεχνίτης. Ἐὰν δὲ ἀγωνισθεῖ κάποιος διὰ τὸν Χριστόν, ἀλλὰ κατὰ τρόπον ἀντίθετον μὲ τὶς ἐντολὲς τοῦ Χριστοῦ, μήπως προσφέρει τίποτε στὴν εἰρήνη μὲ τὸ νὰ ἀγωνίζεται γι’ αὐτὴ κατὰ τρόπον μὴ ἐπιτρεπόμενον; 

ΚΕΙΜΕΝΟΝ:
81. Εἰ βούλει δέ, ὡς ἐν νυκτομαχίᾳ, ἐχθρῶν ἢ φίλων ὄψεις οὐ διαγινώσκοντες..., φεῦ τοῦ πάθους! ἀλλήλλοις περιπίπτομεν, καὶ ὑπ' ἀλλήλων ἀναλισκόμεθα.
82. Καὶ οὐχ ὁ λαὸς μὲν οὕτως, ὁ δὲ ἱερεὺς ἑτέρως· ἀλλά μοι νῦν ἐκεῖνο πληροῦσθαι δοκεῖ καθαρῶς, τὸ, Γέγονεν ὁ ἱερεὺς καθὼς ὁ λαὸς, ἐν κατάρᾳ πάλαι λεγόμενον. Καὶ οὐχ οἱ πολλοὶ μὲν οὕτως, οἱ δὲ ἁδροὶ τοῦ λαοῦ καὶ προέχοντες ἐναντίως· ἀλλ᾿ οὗτοί γε καὶ φανερῶς πολεμοῦσι τοῖς ἱερεῦσιν, ἐφόδιον ἔχοντες εἰς πειθὼ τὴν εὐσέβειαν· καὶ ὅσοι μὲν περὶ πίστεως τοῦτο πασχόντων, καὶ τῶν ἀνωτάτω ζητημάτων καὶ πρώτων οὐδ᾿ ἐγὼ μέμφομαι, ἀλλ᾿ εἰ δεῖ τἀληθὲς εἰπεῖν, καὶ προσεπαινῶ, καὶ συνήδομαι. Καὶ τούτων εἷς εἴην τῶν ὑπὲρ ἀληθείας ἀγωνιζομένων καὶ τῶν ἀπεχθανομένων· μᾶλλον δὲ καὶ εἶναι καυχήσομαι. Κρείττων γὰρ ἐπαινετὸς πόλεμος εἰρήνης χωριζούσης Θεοῦ· καὶ διὰ τοῦτο τὸν πραῢν μαχητὴν ὁπλίζει τὸ Πνεῦμα, ὡς καλῶς πολεμεῖν δυνάμενον.
83. Νῦν δέ εἰσί τινες οἱ καὶ περὶ μικρῶν πολεμοῦντες, καὶ εἰς οὐδὲν ὅφελος, καὶ κοινωνοὺς, ὅσους ἂν δύνωνται, τοῦ κακοῦ προσλαμβάνοντες, λίαν ἀμαθῶς καὶ θρασέως. Εἶτα ἐπὶ πᾶσιν ἡ πίστις, καὶ τοῦτο τὸ σεμνὸν ὄνομα ταῖς ἰδίαις αὐτῶν φιλονεικίαις παρασυρόμενον. Ἐκ δὲ τούτων, ὡς τὸ εἰκὸς, μισούμεθα μὲν ἐν τοῖς ἔθνεσι, καὶ ὃ τούτου χαλεπώτερον, οὐδὲ εἰπεῖν ἔχομεν, ὡς οὐ δικαίως· διαβεβλήμεθα δὲ καὶ τῶν ἡμετέρων τοῖς ἐπιεικεστέροις· οὐδὲν γὰρ θαυμαστὸν εἰ τοῖς πλείοσιν, οἳ μόλις ἄν τι καὶ τῶν καλῶν ἀποδέχοιντο.
84. Τεκταίνουσι δὲ ἐπὶ τῶν νώτων ἡμῶν οἱ ἁμαρτωλοί· καὶ ἃ κατ᾿ ἀλλήλων ἐπινοοῦμεν, κατὰ πάντων ἔχουσι· καὶ γενόναμεν θέατρον καινὸν, οὐκ ἀγγέλοις καὶ ἀνθρώποις, οἷον ὁ γενναιότατος τῶν ἀθλητῶν Παῦλος, πρὸς τὰς ἀρχὰς καὶ τὰς ἐξουσίας ἀγωνιζόμενος, ἀλλὰ πᾶσι μικροῦ τοῖς πονηροῖς, καὶ ἐπὶ παντὸς καιροῦ καὶ τόπου, ἐν ἀγοραῖς, ἐν πότοις, ἐν εὐφροσύναις, ἐν πένθεσιν. Ἤδη δὲ προήλθομεν καὶ μέχρι τῆς σκηνῆς, ὃ μικροῦ καὶ δακρύω λέγων, καὶ μετὰ τῶν ἀσελγεστάτων γελώμεθα· καὶ οὐδὲν οὕτω τερπνὸν τῶν ἀκουσμάτων καὶ θεαμάτων, ὡς Χριστιανὸς κωμῳδούμενος.
85. Ταῦτα ἡμῖν ὁ πρὸς ἀλλήλους πόλεμος· ταῦτα οἱ λίαν ὑπὲρ τοῦ ἀγαθοῦ καὶ πράου μαχόμενοι· ταῦτα οἱ πλέον ἀγαπῶντες τὸν Θεὸν ἢ ὅσον συμφέρει· καὶ παλαίειν μὲν οὐκ ἔξεστιν ἔξω τῶν νενομισμένων, οὐδ᾿ ἄλλο τι ἀγωνίζεσθαι· ἢ καταβοήσεται καὶ ἀτιμασθήσεται, καὶ ἀπολεῖ τὴν νίκην ὁ ἐκπαλαίων, ἢ ἄλλο τι μὴ καλῶς ἀγωνιζόμενος, μηδὲ κατὰ τοὺς κειμένους ὅρους τῆς ἀγωνίας, κἂν ὅτι γενναῖος ᾖ καὶ τεχνικώτατος· ὑπὲρ Χριστοῦ δὲ ἀγωνιεῖταί τις οὐ κατὰ Χριστὸν, ἔπειτα χαριεῖται τῇ εἰρήνῃ, πολεμῶν ὑπὲρ αὐτῆς ὡς οὐκ ἕξεστι;
Γρηγορίου Θεολόγου, "Ἀπολογητικὸς περὶ τῆς φυγῆς εἰς τὸν Πόντον ἢ περὶ Ἱερωσύνης"

ΟΙ «ΕΜΦΥΛΕΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΕΣ» ΤΟΥ ΓΑΒΡΟΓΛΟΥ, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ ΕΚΤΟΣ ΗΘΙΚΗΣ, ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΕΚΤΟΣ ΝΟΜΟΥ.


Επειδή όπως έχουμε καταλάβει οι Έλληνες, εφαρμόζεται στην Ελλάδα εκ μέρους κάποιων εγκάθετων νεοταξιτών όπως ο Υπουργός Παιδείας κ. Γαβρόγλου, το δόγμα: «αποφασίζω και διατάζω» χωρίς να τους ενδιαφέρουν ούτε νόμοι ούτε τίποτα, πρέπει το παρόν να κοινοποιηθεί προς πάσα κατεύθυνση εντός και εκτός Ελλάδος, για να μάθουν και οι εκτός Ελλάδος Έλληνες, τι τραβάμε εμείς στην πατρίδα, μ’ όλους αυτούς τους ανθέλληνες που μας Κυβερνούν, με «αποφασίζω και διατάζω».

ΤΙ ΛΕΕΙ Ο ΝΟΜΟΣ ΚΑΙ ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΣΚΟΠΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ.
   Κανείς δεν αντιλέγει πως υπάρχουν πολλά θέματα της κοινωνικής ζωής και της Δημοκρατίας, τα οποία δεν διδάσκονται στα παιδιά επαρκώς. Και κανείς δεν αντιλέγει επίσης, πως υπάρχουν δεκάδες

Ο Ναυπάκτου επιμένει "θεοπτικά" στο θέμα με την Ι. Μονή! Θέλει να βγεί νικητής!

 ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΗΣ Ι. ΜΟΝΗΣ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΕΩΣ ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΟΣ ΝΑΥΠΑΚΤΟΥ

ΣΤΗΝ «ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ», ΤΗΣ 15 Ιαν. 2017 του Μητροπολίτη Ναυπάκτου!



Την Κυριακή 15-1-2017, διεκόπη η Θεία Λειτουργία στους Ναούς της Ναυπάκτου για να αναγνώσει ο Ιερέας προς τον Λαόν μιαν κατηγορητική «ανακοίνωση», κείμενο της Ι. Συνόδου, εις βάρος της Ι. Μονής Μεταμορφώσεως του Σωτήρος Ναυπάκτου. (Βλ. λινκ: εδώ).
Το γεγονός έλαβε ήδη δημοσιότητα. Η μοναστική Αδελφότητα, ουδέποτε έλαβε κάποιο παρόμοιο έγγραφο, όπως πάντα συμβαίνει με την υπηρεσιακή εκκλησιαστική αλληλογραφία.  Άρα από το γεγονός αυτό και μόνο, ελέγχεται ως αναξιόπιστο το περιεχόμενο του «Συνοδικού» αυτού εγγράφου (εγκύκλιος αριθμ. 2982/2017).

Αγανακτισμένος ο παρών πιστός Λαός, αντέδρασε, και πολλοί έφυγαν από τους ναούς, από την Θ. Λειτουργία, εις ένδειξιν διαμαρτυρίας, φωνάζοντας μεταξύ άλλων: «Πάλι τα ίδια. Δεν βαρέθηκε ο δεσπότης να λέει και να ξαναλέει τα ίδια και τα ίδια».

"Η Διακοπή Μνημοσύνου ...ποτάμι στο Άγιον Όρος! Κι εμείς ακόμα το σκεπτόμαστε"; (π. Θεόδ. Ζήση)

Πρωτοπρ. Θεόδωρος Ζήσης:

Το κείμενο της Ι. Κοινότητος του Αγίου Όρους για την Ψευδοσύνοδο


Ο Οικουμενισμός και η εκκοσμίκευση χτυπάει κόκκινο! Τα "κοσμικά" ΟΝΟΜΑΣΤΗΡΙΑ των Δεσποτάδων, τώρα και στο Άγιον όρος!

onomastiria-efraim-1

ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ | ΑΙΜΙΛΙΟΣ ΠΟΛΥΓΕΝΗΣ


Τα Ονομαστήρια του Καθηγούμενου της Ι.Μ.Μ. Βατοπαιδίου Γέροντος Εφραίμ


Με αγιορειτική λαμπρότητα και μεγαλοπρέπεια τελέστηκε σήμερα, Παρασκευή 10 Φεβρουαρίου Πανηγυρική Θεία Λειτουργία επί τη εορτή του Αγίου Εφραίμ του Σύρου στο Καθολικό του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου στην Ιερά Μεγίστη Μονή Βατοπαιδίου.
Την ημέρα αυτή άγει τα ονομαστήριά του ο Καθηγούμενος της Ι.Μ.Μ. Βατοπαίδίου Γέροντας Εφραίμ, ο οποίος προεξήρχε της Θείας Λειτουργίας.
Επίσης παρέστησαν συμπροσευχόμενοι οι Σεβ. Μητροπολίτες, Δωδώνης κ. Χρυσόστομος, Κισάμου κ. Αμφιλόχιος, Νέας Κρήνης και Καλαμαριάς κ. Ιουστίνος και ο Μητροπολίτης Αικατερίνμπουργκ κ. Κύριλλος από το Πατριαρχείο Μόσχας.
Πλήθος προσκυνητών από την Ελλάδα, την Κύπρο, την Ρωσία, την Ουκρανία , την Γεωργία και άλλα μέρη της γης προσήλθαν για να τιμήσουν τον σημερινό εορτασμό και να ευχηθούν από κοντά στον Άγιο Καθηγούμενο.
Μετά το πέρας της Θείας Λειτουργίας ακολούθησε Αγιορειτικό κέρασμα στο Συνοδικό της Μονής όπου εκ μέρους των Ιεραρχών μίλησε ο Σεβ. Μητροπολίτης Νέας Κρήνης και Καλαμαριάς κ. Ιουστίνος.
''Ο Γέροντας Εφραίμ είναι ο άνθρωπος της υπομονής, της ταπείνωσης, της συγχωρητικότητας, και της φιλανθρωπίας'', τόνισε μεταξύ άλλων ο Σεβασμιώτατος.
Αξίζει να σημειωθεί ότι στην Μονή Βατοπαιδίου μετέβησαν για να ευχηθούν στον Γέροντα Εφραίμ οι αθηγούμενοι των Ιερών Μονών Ξενοφώντος κ. Αλέξιος, Παντοκράτωρος κ. Γαβριήλ, Σταυρονικήτα κ. Τύχων και Γρηγορίου κ. Χριστοφόρος καθώς και αντιπροσωπείες άλλων Ιερών Μονών.
Φωτογράφιση: AsceticExperience.com




ΦΩΤΟ

Παρασκευή 10 Φεβρουαρίου 2017

Η ..."πρόοδος" της αιρέσεως, προκαλεί στους αντι-Οικουμενιστές ...έκπληξη!!! Οι αφελείς, περιμένουν χωρίς την μίμηση της στάσεως των Αγίων να σταματήσουν οι αιρετικοί την πορεία τους!

Οικουμενικός Πατριάρχης  – To μήνυμά του στο Επιμορφωτικό Ιερατικό Σεμινάριο της ΟΑΚ


16586531_10209430922113456_1336111633_o.jpg
Σχόλιο Ιστολογίου Κατάνυξις: Άλλο ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα, Πατριαρχικής επιμονής και αδιαλλαξίας. Διοργανώνονται συνέδρια, σεμινάρια, ομιλίες, μαζώξεις, "γεύματα αγάπης", με επιστημονικό περιτύλιγμα, στην υπηρεσία της Οικουμενιστικής προπαγάνδας... αλλά η αλήθεια αργεί.
Όταν ο σκανδαλισμός από τις αποφάσεις της "συνόδου" του Κολυμπαρίου Κρήτης, έχουν τύχει σφοδρής κριτικής και ουσιαστικής απορρίψεως, από Αυτοκέφαλες Εκκλησίες, από επιφανείς καθηγητές Θεολογίας, από Αρχιερείς

Νέες ...θεωρίες περί αντιμετωπίσεως του Οικουμενισμού στον "Ορθόδοξο Τύπο"!



Η γάγγραινα εις τους αντιοικουμενιστάς

Ορθόδοξος Τύπος Εφημερίδα

  Ο “Ορθόδοξος Τύπος” εδημοσιοποίησε το απομαγνητοφωνημένον περιεχόμενον της ομιλίας του κ. Φειδά. Ο τίτλος, του κειμένου του κ. Αναγνώστου, εστίασε την προσοχήν του εις την καταγγελίαν του κ. Φειδά εναντίον της Ρωσίας, διότι ο κ. Φειδάς στηρίζει τον Πατριάρχην Κωνσταντινουπόλεως με κάθε τίμημα. Η κατάστασις είναι απελπιστική. Ο,τι και να πη κανείς είναι ολίγον.
   Πρέπει να το πάρωμεν απόφασιν ότι όσοι αρνούνται να εννοήσουν ότι ο οικουμενισμός (μέρος του οποίου ήτο και το Κολυμβάρι) είναι κυρίως πολιτικός, αποτελούν πραγματικήν γάγγραιναν εις το σώμα των αγώνων της Εκκλησίας. Βασανίζεται, όποιος αγωνιστής δεν το κατανοεί, από εμμονάς και ιδεοληψίας, αποπροσανατολίζει τους αγώνας της Εκκλησίας και υποσκάπτει καίρια τον αντιοικουμενιστικόν αγώνα και έτσι αυτοπυροβολεί­ται και ακυρώνει ο,τι καλόν θα ηδύνατο να προσφέρη εις την Εκκλησίαν, διότι βλέπει το δένδρον και δεν δύναται (η δεν θέλει σκοπίμως) να ιδή το υπόλοιπον δάσος. Διότι το δένδρον (δηλ. αι συμπροσευχαί και το Κολυμβάρι), δεν θα υπήρχεν,  εάν  οι πολιτικοί που χρηματοδοτούν και στηρίζουν τα οικουμενιστικά κέντρα έλεγαν «φθάνει πια»!
   Βεβαίως καταδικάζομεν απεριφράστως όλας τας συμπροσευχάς, αλλά δεν θα σταματήσουν, εάν δεν αποκοπούν από την κάλυψιν των πολιτικών. Το να προπαγανδίζουν κάποιοι εις τους πιστούς ότι το πρόβλημα είναι μόνον η συμπροσευχή (και να προβαίνουν εις ένα ακατάσχετον αγώνα ποίος θα προβάλη πρώτος το οικουμενιστικόν ατόπημα, το οποίον έγινε εις μίαν νήσον του Ειρηνικού Ωκεανού!) χωρίς παραλλήλως να αφυπνίζουν  τους  αγωνιστάς  δια  την  πρα­γματικήν αιτίαν όλων αυτών, σημαίνει ότι κάποιοι επιθυμούν να τους κρατούν απησχολημένους εις το σκότος, δια να μη καταπολεμήσουν τα πραγματικά αίτια.

Γεώργιος Τραμπούλης
Πηγή

   Σχόλιο:  Νά, λοιπόν, ποὺ ὁ "Ὀρθόδοξος Τύπος" ἔχει... φρέσκες ἰδέες καὶ νέες ...θεωρίες περὶ ἀντιμετωπίσεως τῆς Παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ! Οἱ Ἅγιοι Πατέρες (τὶς πράξεις τῶν ὁποίων ὀφείλουμε νὰ ἀκολουθοῦμε) δὲν ἀντελήφθησαν ὅτι γιὰ νὰ νικηθεῖ μιὰ αἵρεση, πρέπει νὰ καταφύγουμε (κατὰ τὸν κ. Γεώργιο Τραμπούλη) πρωτίστως στούς ...πολιτικούς, ὡς τὸ δάσος, καὶ ὄχι νὰ ἀσχολούμαστε μὲ τὶς προδοτικὲς ἐνέργειες τῶν ψευδοποιμένων καὶ τὶς ἀποφάσεις τους στὴν Κρήτη, γιατὶ αὐτὲς ἀποτελοῦν τὸ δέντρο!!!
   Καὶ ὅτι, βέβαια, πρέπει οἱ χριστιανοὶ πολίτες νὰ ἐπηρεάζουν καὶ νὰ πιέζουν τοὺς πολιτικοὺς γιὰ τὰ θέματα τῆς Ἐκκλησίας, εἶναι φυσικὸ καὶ εὔλογο. Τὸ νὰ ὑποβαθμίζεται ὅμως ὁ πρωταγωνιστικὸς ρόλος κλήρου καὶ λαοῦ, καὶ νὰ ἀθωώνεται ἔμμεσα ὁ προδοτικὸς ρόλος τῶν Ποιμένων στὴν ἐπικράτηση του Οἰκουμενισμοῦ, εἶναι ἐξοργιστικό!

«Θυμηθείτε πως οι Άγιοι αναθεμάτιζαν τους αιρετικούς» πριν συγκληθεί Σύνοδος! --«Οι αληθινοί μοναχοί ας δείξουν με έργα στους λαϊκούς ότι δεν δέχονται την αιρετική "συν-κοινωνία"»!





Εγερτήριο σάλπισμα
Αγίου Θεοδώρου του Στουδίτου.



π. Φώτιος Βεζύνιας: Συνάντησα πολλούς που ακόμα αναρωτιούνται, και λένε τι να κάνουμε εμπρός στην παναίρεση του οικουμενισμού, και μάλιστα έτσι όπως θεσμοθετείται μέσα από τα κείμενα της Κρήτης.
  Δεν νομίζετε ότι ήρθε ο καιρός να ακούσουμε τον Άγιο Θεόδωρο τον Στουδίτη; Ιδία δε το κείμενο που ακολουθεί θεωρούμε ότι μπορεί να αποτελέσει πυξίδα ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ για τα μοναστήρια, όσα έχουν ενδοιασμούς... αν έχουν... για το τι δει πράττειν.
 
Αδελφοί μία είναι η ΟΔΟΣ και η ΣΤΑΣΗ....

  
   Η Εκκλησία του Θεού δεν έχει μείνει χωρίς ποιμένα, μολονότι την έχουν κατατοξεύσει.  Και «πύλαι άδου» δεν έχουν καταφέρει να την καθυποτάξουν. Ούτε ανέχεται να κάμνει κάτι και να λέγει αντίθετα προς τους καθιερωμένους («κειμένους») όρους και νόμους.
  Όμως πολλοί ποιμένες ποικιλοτρόπως έγιναν άφρονες. Διότι και συνόδους εσυγκρότησαν μεγάλες και πολυπληθείς, και θεώρησαν τους εαυτούς τους ότι είναι Εκκλησία Θεού, και φρόντισαν να φαίνονται ότι υπερασπίζονται τους «κανόνες». Στην πράξη όμως εστρέφονταν εναντίον των κανόνων. Λοιπόν, Σύνοδοι δεν είναι όταν μαζεύονται απλώς ιεράρχες και ιερείς, έστω και αν είναι πολλοί. Διότι είναι καλύτερο, λέγει ο λόγος του Θεού, να είναι ένας που κάνει το θέλημα του Κυρίου, παρά μυριάδες που το παραβαίνουν.
    Η Σύνοδος λοιπόν πρέπει να γίνεται εν ονόματι Κυρίου με ειρήνη και με τήρηση των «κανόνων» και οι καταδικαστικές και οι αθωωτικές αποφάσεις να μην λαμβάνονται όπως τύχει, αλλά όπως ορίζει η αλήθεια και οι κανόνες και οι γνωρίζοντες την ακρίβεια. Διότι ο τέλειος λόγος του Θεού δεν μπορεί από τη φύση του να δένεται και να ορίζεται όπως θέλει ο καθένας. Και στους και στους ιεράρχες σε καμία περίπτωση δεν έχει δοθεί εξουσία να παραβαίνουν τους «κανόνες», παρά μόνο να συμβαδίζουν με τα όσα έχουν γίνει αποδεκτά και έχουν αναγνωριστεί, και να ακολουθούν τους πριν από αυτούς  Πατέρες.
   Δεν επιτρέπεται λοιπόν ούτε η δική μας τοπική Εκκλησία ούτε καμία άλλη, να κάμνει κάτι παραβαίνοντας παραβαίνοντας τους κείμενους νόμους και «κανόνες». Διότι, αν γινόταν αυτό το Ευαγγέλιο θα ήταν κενό και οι κανόνες άχρηστοι. Οπότε κάθε επίσκοπος κατά την διάρκεια της αρχιεροσύνης του, επειδή θα του ήταν επιτρεπτό να ενεργεί με τους ομόφρονές του όπως θα ήθελε, θα ήταν ένας νέος Ευαγγελιστής ένας άλλος Απόστολος και άλλος Νομοθέτης!!. Ευτυχώς δεν συμβαίνει αυτό, διότι έχουμε παραγγελία από τον ίδιο τον Απόστολο Παύλο, αν κάποιος διδάσκει η μας προστάζει να κάνουμε κάτι αντίθετο προς αυτό που παραλάβαμε, που να είναι δηλαδή αντίθετο προς τους «κανόνες» των κατά καιρούς οικουμενικών και τοπικών Συνόδων, αυτός να μην είναι αποδεκτός στην Εκκλησία και να μη λογαριάζεται μεταξύ των αγίων χριστιανών.
   Σ΄ αυτούς τους χρόνους που ζούμε, που ο Χριστός διώκεται, όποιος έχει κάποιο εκκλησιαστικό αξίωμα και ξεχωρίζει για τη χριστιανική του γνώση, οφείλει να διακρίνεται εις το να λαλεί και να διδάσκει το λόγο της ορθοδοξίας. Όμως και εκτός αυτού. Εάν κάποιος είναι απλός μαθητής, έχει χρέος να λέει με θάρρος και παρρησία την αλήθεια, με ελεύθερη τη γλώσσα του….
  Αλλά πώς φτάσαμε να προτιμούμε την ησυχία των μοναστηριών μας περισσότερο από το Θεό; και την καλοπέρασή μας από την υπέρ του αγαθού κακοπάθεια; Πού είναι η δύναμη και η δόξα του μοναχικού μας τάγματος;
    Θυμηθείτε πως οι μακάριοι άγιοι Σάββας και Θεοδόσιος, την ώρα που ο βασιλιάς Αναστάσιος πήγε με το μέρος της δυσμενούς αιρέσεως, ξεσηκώθηκαν και πρωτοστάτησαν με ζήλο προμαχώνας για την ορθόδοξη πίστη. Και αυτό το έκαναν αναθεματίζοντας μέσα στην Εκκλησία, με τους ομόφρονές τους Ορθόδοξους, τους αιρετικούς, και αποστέλλοντας στο βασιλιά τη διαμαρτυρία τους, βεβαιώνοντας τον ότι θα προτιμούσαν τον θάνατο παρά να μεταβάλλουν κάτι από τα παραδεδομένα και καθιερωμένα δόγματα…
   Εάν λοιπόν το μοναχικό τάγμα δεν θεωρήσει ότι όλα είναι σκύβαλα δηλαδή τα τιποτένια, και εννοώ τις όποιες ανέσεις των μοναστηριών και τα συναφή, πως τότε ο λαϊκός, όταν κληθεί να ομολογήσει την πίστη του, (πώς) θα μπορέσει να παραθεωρήσει γυναίκα, παιδιά και τα σχετικά;  Γι΄ αυτό σας θυμίζω: να μην σιωπήσουμε μπροστά στην πρόκληση των αιρετικών, για να μη γίνει σιωπή μας η κραυγή της αμαρτίας των Σοδόμων. Ας θυσιάσουμε τα κάτω, για να κερδίσουμε τα άνω. Ας μη γίνουμε σκάνδαλο για την Εκκλησία του Θεού….
    Εάν λοιπόν είναι κάποιοι αληθινοί μοναχοί, ας το δείξουν στην παρούσα περίσταση με τα έργα τους. Και έργο του Μοναχού είναι να μην ανέχεται ούτε η παραμικρή καινοτομία να εισχωρήσει στη γνησιότητα του ευαγγελίου και αυτό, για να μη δώσουμε το παράδειγμα στους λαϊκούς ότι προτιμούμε την αίρεση και την αιρετική «συν-κοινωνία», και έτσι έχουμε να δώσουμε λόγο για την απώλειά τους!
  «Η εντολή του Κυρίου είναι να μη σιωπάμε τον καιρό που η πίστη μας βρίσκεται σε κίνδυνο. Ώστε, όταν για την πίστη ο λόγος, δεν μπορείς να πεις ποιος είμαι εγώ; ένας απλός ιερέας, άρχοντας, στρατιώτης, γεωργός, φτωχός. Δεν μου πέφτει λόγος και φροντίδα για αυτό το ζήτημα. Αλίμονο, οι λίθοι θα κράξουν και εσύ θα μείνεις σιωπηλός και χωρίς φροντίδα;».
  «Αυτή είναι η ευαγγελική πίστη ημών των αμαρτωλών. Αυτή είναι η αποστολική ομολογία ημών των ευτελών. Ακόμα και ο Πέτρος και ο Παύλος αν μας πουν αντίθετα πράγματα, ακόμα και αν έλθει άγγελος από τους ουρανούς και μας διδάξει άλλο ευαγγέλιο, να μην τον δεχτείτε, γιατί δεν ακολουθεί την υγιή διδασκαλία της πίστεως».
  «Και όλα τα καλά του κόσμου να προσφέρει ένας άνθρωπος που αποδέχεται την αίρεση φίλος του Θεού δεν γίνεται. Είναι εχθρός Του. Και αν κάποιος καθίσει να φάει και να πιει με αιρετικούς, έχει ευθύνη».
   «Δεν είναι ‘οικονομία’  να κάνουμε να αθετούμε αυτά που μας παραδόθηκαν, ούτε να κάνουμε οποιαδήποτε, μικρή παραχώρηση ανάλογα με τις περιστάσεις και τη λογική μας κρίση».
  «Όποιοι είναι, στους καιρούς μας, αληθινοί μοναχοί, να το δείξουν εμπράκτως.  Και έργο του Μονάχου είναι να μην ανέχεται ούτε την παραμικρή καινοτομία και αλλοίωση στο ευαγγέλιο.  Ένας που ευδοκιμεί στο έργο του Θεού είναι προτιμότερος από χιλιάδες άλλους που καμαρώνουν για την αυθάδεια τους. Αλλά συ, αν θέλεις προτίμησε να είσαι με το πλήθος των πνιγμένων παρά να σωθείς μαζί με τον Νώε. Όσο για μένα, επίτρεψέ με να τρέξω και να σωθώ με τους ολίγους μέσα στην κιβωτό δηλαδή στην ασφάλεια της Εκκλησίας».
ΑΓΙΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΣΤΟΥΔΙΤΗΣ


ΤΟ ΕΙΔΑΜΕ ΣΤΟ: "ΤΙΠΟΤΕ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΙΣΑΞΙΟ ΤΗΣ ΟΡΘΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ" εκδ. "ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ"

Με την ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗ φεύγουμε από την ΑΙΡΕΣΗ και ΟΧΙ από την ΕΚΚΛΗΣΙΑ.

Ὁμότιμος Καθηγητὴς Α.Π.Θ.

ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗ
ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΙΡΕΣΗ
ΟΧΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ
1. παγορευμένη κα πιτρεπόμενη ποτείχιση
    Τὸν τελευταῖο καιρὸ γίνεται συχνὰ λόγος γιὰ «ἀποτείχιση» καὶ «ἀποτειχισμένους» πιστούς, μὲ συχνὴ ἐπίσης καὶ μᾶλλον σκόπιμη παρανόηση τοῦ ἐννοιολογικοῦ περιεχομένου αὐτῶν τῶν λέξεων. Τὸ οὐσιαστικὸ ἀποτείχισις παράγεται ἀπὸ τὸ ρῆμα ἀποτειχίζω, τὸ ὁποῖο σύμφωνα μὲ τὰ Λεξικὰ σημαίνει: ὀχυρώνω, ἀποκλείω διὰ τείχους, ἐγείρω μεσότοιχον. Ἑπομένως καὶ ἡ λέξη «ἀποτείχισις» σημαίνει: ἀποκλεισμὸς διὰ τείχους, ὀχύρωσις. Τὸ δὲ τεῖχος ποὺ ὑψώνει κανεὶς γιὰ νὰ ἀμυνθεῖ καλεῖται ἀποτείχισμα.
Εἶναι σαφὲς ὅτι ἡ χρήση τῆς λέξεως ἀποτείχιση προϋποθέτει ὅτι ὑπάρχει κάποιος κίνδυνος, κάποιος ἐχθρός, γιὰ τὴν προφύλαξη ἀπὸ τὸν ὁποῖο ὑψώνει κανεὶς ἕνα τεῖχος. Στὴν ἐκκλησιαστικὴ γλώσσα ἡ ἔννοια αὐτὴ τῆς ἀποτειχίσεως φραστικὰ εἰσάγεται ἀπὸ τὸν 15ο κανόνα τῆς Πρωτοδευτέρας Συνόδου ἐπὶ Μ. Φωτίου (861), ὅπου εἶναι σαφέστατο καὶ ἡλίου φαεινότερο ποιός εἶναι ὁ κίνδυνος ποὺ ἐπιβάλλει τὴν ἀποτείχιση. Αὐτὸς εἶναι ἡ αἵρεση καὶ οἱ αἱρετικοὶ ἐπίσκοποι.
Συγκεκριμένα μὲ τοὺς δύο προηγουμένους κανόνες ἡ Σύνοδος, γιὰ νὰ ἀποτρέψει τὴν δημιουργία σχισμάτων, τιμωρεῖ μὲ τὴν αὐστηρὴ ποινὴ τῆς καθαιρέσεως, διὰ τοῦ 13ου τὸν πρεσβύτερο ἢ διάκονο, ὁ ὁποῖος διακόπτει τὴν κοινωνία μὲ τὸν ἐπίσκοπό του καὶ δὲν ἀναφέρει τὸ ὄνομά του στὶς διάφορες εὐχὲς τῶν θείων λειτουργιῶν, πρὶν νὰ καταδικασθεῖ ὁ ἐπίσκοπος ἀπὸ κάποια σύνοδο, «πρὸ συνοδικῆς διαγνώσεως», ἐπικαλούμενος κάποια δῆθεν ἀτοπήματα, «ἐγκλήματα», τοῦ ἐπισκόπου, δηλαδὴ ὄχι θέματα πίστεως ἀλλὰ διοικητικές, οἰκονομικὲς κ.ἄ. ἀτασθαλίες.Τὰ ἴδια ἐπαναλαμβάνει καὶ ὁ 14ος, δηλαδὴ ἐπιβάλλει τὴν ποινὴ τῆς καθαιρέσεως στὸν ἐπίσκοπο τώρα, ποὺ γιὰ τοὺς ἴδιους λόγους διακόπτει τὴν κοινωνία μὲ τὸν μητροπολίτη του.
Ὁ 15ος κανόνας ἔχει μία ἰδιαιτερότητα: Στὸ πρῶτο του μέρος λέγει τὰ ἴδια καὶ γιὰ τὸν μητροπολίτη, ὁ ὁποῖος διακόπτει τὸ μνημόσυνο τοῦ πατριάρχου, στὴν δικαιοδοσία τοῦ ὁποίου ἀνήκει. Στὸ δεύτερο μισὸ ὅμως τοῦ κανόνος, ὅπου εἰσάγεται καὶ ἡ ἔννοια τῆς ἀποτειχίσεως, ὁ κανὼν προβαίνει σὲ μία ἐξαίρεση, μὲ βάση τὴν ὁποία ἠμποροῦν οἱ κληρικοὶ ὁποιασδήποτε βαθμίδος καὶ ἀξιώματος νὰ διακόψουν τὴν κοινωνία μὲ τὸν ἱερατικῶς προϊστάμενό τους καὶ νὰ μὴ τὸν μνημονεύουν· αὐτὸ συμβαίνει, ὅταν ὁ ἐπίσκοπος, ὁ μητροπολίτης ἢ ὁ πατριάρχης κηρύσσουν καὶ διδάσκουν «γυμνῇ τῇ κεφαλῇ», δηλαδὴ φανερά, ἀπροκάλυπτα, κάποια αἵρεση, ποὺ τὴν ἔχουν καταδικάσει Σύνοδοι καὶ Ἅγιοι Πατέρες, «παρὰ τῶν Ἁγίων Συνόδων ἢ Πατέρων κατεγνωσμένην». Ἡ διακοπὴ μάλιστα αὐτὴ τῆς κοινωνίας καὶ τῆς ἀναφορᾶς τοῦ ὀνόματος τοῦ ἐπισκόπου, μητροπολίτου, πατριάρχου γίνεται καὶ πρὶν ἀσχοληθεῖ μὲ τὸ θέμα κάποια σύνοδος, δηλαδὴ και «πρὸ συνοδικῆς διαγνώσεως».
Τὸ σημαντικὸ εἶναι ὅτι αὐτοὶ ποὺ ἀποτειχίζουν τοὺς ἑαυτούς των ἀπὸ τέτοιους δῆθεν ἐπισκόπους, ποὺ κηρύσσουν αἵρεση, ὄχι μόνο δὲν ὑπόκεινται στὶς ποινὲς ποὺ ἐπιβάλλουν οἱ προηγούμενοι κανόνες, δηλαδὴ στὴν ποινὴ τῆς καθαιρέσεως, ἀλλὰ πρέπει ἐπὶ πλέον νὰ τιμῶνται μὲ τὴν πρέπουσα τιμὴ ἀπὸ τοὺς Ὀρθοδόξους, διότι ἀποτειχίσθηκαν, δηλαδὴ χωρίσθηκαν μὲ τὸ τεῖχος τῆς ἀληθείας, ὄχι ἀπὸ ἐπισκόπους, ἀλλὰ ἀπὸ ψευδεπισκόπους καὶ διότι ὄχι μόνο δὲν προκαλοῦν σχίσμα καὶ διαιρέσεις, ἀλλὰ σπεύδουν,

Προμηνύματα σκληρών διωγμών: «Απαύγασμα ύβρεων οικουμενιστών εκπροσώπων...


…ἤγουν οἰκουμενιστικῆς "ἀγάπης"

τὸ ἀνάγνωσμα».

                        


Ἀδαμάντιου Τσακίρογλου


  Ὀργιάζουν οἱ αἱρετικοὶ οἰκουμενιστὲς καὶ ἡ ὀργή τους, ὅπως καὶ ἡ αἵρεση ποὺ πρεσβεύουν, προμηνύει τοὺς διωγμοὺς ποὺ θὰ ἀκολουθήσουν, ἰσοπεδώνοντας τὰ πάντα. Ὅποιος τολμήσει νὰ ἀμφισβητήσει τὴν «παντοδυναμία καὶ αὐθεντία» τους γίνεται στόχαστρο τῶν δηλητηριωδῶν βελῶν καὶ τῶν σχεδιασμένων συνεπειῶν τους.
      Αὐτὸ πάντως ποὺ κάνει τρομερὴ αἴσθηση –ἀλλὰ καὶ ἀποτελεῖ ἀπόδειξη τῆς αἱρετικῆς κακοδοξίας τους– εἶναι ἡ μεγάλη ἀντίφαση μεταξὺ τῆς ἐπίθεσης «ἀγάπης καὶ σεβασμοῦ τῆς ἑτερότητας, τὸ δικαίωμα τοῦ ἐλεύθερα πιστεύειν καὶ πρεσβεύειν» πρὸς τὰ ἔξω (τοὺς κακόδοξους) καὶ τοῦ μίσους καὶ τῆς ἄρνησης πρὸς τὰ μέσα (τοὺς Ὀρθόδοξους).
Ἂς ἀφήσουμε τοὺς ἑπόμενους –λίγους ἀλλὰ ἐνδεικτικοὺς γιὰ τὸ εἶδος τους– χαρακτηρισμοὺς ἐκ μέρους τῶν οἰκουμενιστῶν νὰ μιλήσουν ἀπὸ μόνοι τους.
Ὅλες οἱ ἑπόμενες οἰκουμενιστικὲς ἐκφράσεις-στολίδια (μὲ τὶς πηγές τους) ἐκφράστηκαν γιὰ αὐτοὺς ποὺ ἀντιστέκονται στὴν Παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ:

Καλοθελητές, νεροκουβαλητές Ορθόδοξοι, άρες κουκουνάρες;
http://panagiotisandriopoulos.blogspot.de/2014/12/blog.html

«κουτοί καὶ ψυχοπαθεῖς», ὅσοι ἀγωνίζονται ἐναντίον τοῦ Παπισμοῦ καὶ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ
https://paterikiparadosi.blogspot.de/search/label/%CE%BC%CE%B7%CF%84%CF%81.%20%CE%91%CF%81%CE%B3%CE%BF%CE%BB%CE%AF%CE%B4%CE%BF%CF%82%20%CE%9D%CE%B5%CE%BA%CF%84%CE%AC%CF%81%CE%B9%CE%BF%CF%82

«μεγαλοαπατεώνες του πνεύματος», «αγωνιστές της οκάς», τα κείμενα που δημοσιεύουν αναδύουν μια βοθρίλα
http://fanarion.blogspot.de/

«..Μπορεί η Σύνοδος να υιοθετήσει τέτοιου είδους ναζιστικές πρακτικές με αποχρώσεις χριστιανικής ηθικής της “αρίας φυλής” ή τέτοιου είδους αποκλεισμούς…»;
kaiomenivatos.blogspot.gr/2016/05/blog-post_51.html

Κοιτάξτε τοὺς ἀνθρώπους ποὺ σᾶς περιβάλλουν μὲ τὸ ἄγριο βλέμμα καὶ τὸν τζιχαντικοῦ τύπου φανατισμό, Μήπως πρέπει νὰ μετακομίσετε στὸ ISIS; www.pentapostagma.gr/.../ο-αργολίδος-νεκτάριος-για-το-ποίμνιό

«αγύρτης» και «θεομπαίκτης»

«Μᾶς ἔπρηξαν.., λαοπλάνοι.., αγύρτες...»

αρρώστια που εμφιλοχωρεί σαν βδέλλα φαρισαϊσμού μέσα στην σκέψη τους και την καρδιά τους... Δεν πρόκειται περί αγνού αγώνος αλλά περί ιδεοληψίας και φανατισμού, θρησκευτικού "τζιχαντισμού" σε πιάνει αηδία Ο παπισμός που τους έγινε φοβική εμμονή και αρρωστημένη ψυχική μανία απομυζούν την δυσωδία της δικής τους βρώμικης φαντασίωσης.


Οι ανεκκλησίαστοι! Εκείνοι που έχουν αναγάγει εαυτούς εις εκκλησία! Ελέγχουν τον Πατριάρχη για αντικανονικές ενέργειες οι συναγελαζόμενοι με εκείνους που έχουν αποκοπεί από την Εκκλησία, εκείνοι που έχουν ως πρότυπά τους αφορισμένους και καθηρημένους!

http://panagiotisandriopoulos.blogspot.de/2014/12/blog-post.html

οι έντονες και ακραίες αντιδράσεις μιας φωνασκούσας θεολογικής και εκκλησιαστικής μειοψηφίας, η οποία μετά το πέρας της Συνόδου δε θα έχει λόγο ύπαρξης, τουλάχιστον εντός των ορίων της Μίας Αγίας Καθολικής και Αποστολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας.

εκδηλώσεις ενός απαράδεκτου καιροσκοπισμού... προηγείται μέσα τους μια διαστροφή... γίνονται ανήθικοι, συνθηκολογούν με την κακοήθεια... μετατρέπονται μέσα στη κοινωνία μας σε αρρωστημένα κύτταρα... αρνητικά στοιχεία που προσπαθούν συνέχεια να ναρκοθετούν την ειρηνική πορεία των τίμιων ανθρώπων... Αδίστακτοι συκοφάντες... άνθρωποι χωρίς ανθρωπιά που ζούν για να κάνουν το κακό. Η γλώσσα τους κρύβει θανατηφόρο δηλητήριο που όταν εκτοξευθεί δολοφονεί υπολήψεις, τραυματίζει ψυχές, γκρεμίζει έργα ποτισμένα με ιδρώτα και αίμα.
     Ἀπὸ τὸν καρπὸ ἀναγνωρίζουμε τὸ καλὸ δέντρο.
Ἀδαμάντιος Τσακίρογλου

Αιρετικοί είναι μόνον όσοι καταδικάστηκαν από Ορθόδοξη Σύνοδο; ΟΧΙ:

 Οι Άγιοι Ομολογητές της εκκλησίας μας απέκοπταν κάθε σχέση με τους αιρετικούς επισκόπους, ΠΡΙΝ αυτοί καταδικαστούν από Ορθόδοξη Σύνοδο.
 Μοναχός Μακάριος Κουτλουμουσιανός



  Μια από τις πλανεμένες, αντιπατερικές και ανορθόδοξες διδασκαλίες και θεωρίες της παναιρέσεως του Οικουμενισμού που ασπάστηκε η Σύνοδος της Κρήτης είναι ότι, Ανάθεμα- Αιρετικός δεν είναι αυτός που έχει αιρετικό φρόνημα και κηρύττει δημοσίως και φανερώς αιρετικές αντιπατερικές διδασκαλίες,αλλά είναι αυτός που καταδικάστηκε από Ορθόδοξη Σύνοδο γι αυτές.



  Αντιθέτως η Χριστιανική διαχρονική διδασκαλία των Θεοδίδακτων Αγίων της Εκκλησίας είναι ότι, Ανάθεμα -Αιρετικός είναι αυτός που έχει αιρετικό φρόνημα και κηρύττει φανερώς και δημοσίως αιρετικές, ανορθόδοξες και αντιπατερικές διδασκαλίες εμμένοντας αμετανόητος εις αυτές.

   
Η Ιστορία της Εκκλησίας μας έχει διδάξει ότι, όλοι οι αντιαιρετικοί αγώνες των Αγίων Ομολογητών της Εκκλησίας, οι οποίοι απέκοπταν κάθε εκκλησιαστική επικοινωνία με τους Ανάθεμα-Αιρετικούς, κατ' όνομα Επισκόπους, έγιναν πριν καταδικαστούν από Ορθόδοξη Σύνοδο οι Ανάθεμα-Αιρετικοί κατ’ όνομα Επίσκοποι.
   Έγιναν τότε που οι καταληψίες Ανάθεμα-Αιρετικοί κατ’ όνομα Επίσκοποι, κρατούσαν παρανόμως με την βοήθεια της εκάστοτε εξουσίας τους Επισκοπικούς Ορθόδοξους Θρόνους,κάνοντας επίσημη γραμμή της Εκκλησίας την Αίρεση τους.
     Ήταν και είναι παράνομοι και καταληψίες, διότι όπως κηρύττουν