«Οὐαὶ τοῖς μιαίνουσι τὴν ἁγίαν πίστιν ἐν
αἱρέσεσιν, ἢ τοῖς αἱρετικοῖς συγκαταβαίνουσιν» (Ὅσιος Ἐφραὶμ ὁ Σύρος).
Πάλι, οἱ ἴδιοι καὶ οἱ ἴδιοι κύκλοι τῶν σιγονταρο-Οἰκουμενιστῶν,
ἀντιμάχονται τὴν «συμφωνία τῶν Πατέρων» (κι ὄχι
μόνο τὸν ΙΕ΄ Κανόνα) ὡς πρὸς τὸ θέμα τῆς στάσεώς
μας ἀπέναντι στοὺς Οἰκουμενιστὲς καὶ τοὺς ἀνεχομένους
καὶ κοινωνοῦντας μὲ αὐτούς, χωρὶς ἐπιχειρήματα,
προσφέροντας ἰδέες καί …λογική! Ἐκεῖνο λοιπόν ποὺ κατέχουν εἶναι ἡ ὀρθολογικὴ
γνώμη τους, πρὸς δικαίωση ἑαυτῶν καὶ τῶν πνευματικῶν τους Πατέρων, ποὺ τοὺς
κρατοῦν σὲ κοινωννία μὲ τὴν αἵρεση.
Ἄλλη μιὰ φορά, λοιπόν, θὰ τοὺς παραθέσουμε (συγκεντρωτικὰ τώρα) τὴ διαχρονικὴ
θέση τῆς Ἐκκλησίας κι ὁ «Θεὸς κι ἡ ψυχή τους»! Πάντως κάνουν ἕνα καλό·
γίνονται ἀφορμὴ νὰ ἐκτεθεῖ ἄλλη μιὰ φορὰ ἡ Ὀρθόδοξη ἐκκλησιαστικὴ Παράδοση γιὰ
τὸ θέμα.
Β' Κανὼν τῆς ἐν Ἀντιοχείᾳ Συνόδου:
«Μὴ ἐξεῖναι
δὲ κοινωνεῖν τοῖς
ἀκοινωνήτοις, μηδὲ κατ᾽ οἴκους συνελθόντας συνεύχεσθαι τοῖς μὴ τῇ ἐκκλησίᾳ
συνευχομένοις, μηδὲ ἐν ἑτέρᾳ ἐκκλησίᾳ ὑποδέχεσθαι τοὺς ἐν ἑτέρᾳ ἐκκλησίᾳ μὴ
συναγομένους. Εἰ δὲ φανείῃ τις τῶν ἐπισκόπων, ἢ πρεσβυτέρων, ἢ διακόνων, ἤ τις
τοῦ κανόνος τοῖς ἀκοινωνήτοις κοινωνῶν, καὶ τοῦτον ἀκοινώνητον εἶναι, ὡς ἂν
συγχέοντα τὸν κανόνα τῆς ἐκκλησίας».
Ὁ ἅγιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης γράφει δι’ ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι ἁπλῶς κοινωνοῦν μέ τούς αἱρετικούς: «Ἐχθροὺς
γὰρ τοῦ
Θεοῦ,
ὁ
Χρυσόστομος, οὐ
μόνον τοὺς αἱρετικούς,
ἀλλὰ
καὶ τοὺς τοῖς
τοιούτοις κοινωνοῦντας μεγάλῃ καὶ πολλῇ τῇ φωνῇ ἀπεφήνατο»
(P.G.
99, 1049 Α).
Οἱ Ἁγιορεῖτες
Πατέρες (1272 μ.Χ.) ποὺ βασανίστηκαν γιὰ τὴν Πίστη καὶ ἁγίασαν, ἔγραφαν πρὸς τὸν
Παλαιολόγο: «Ἂν ἡ κοινωνία αὐτῶν ᾖ
πρόδηλος, καὶ ἐν ἑνὶ τοῦ ὀρθοῦ ἔκπτωσις καὶ ἀνατροπή; ὁ γὰρ αἱρετικὸν
δεχόμενος, τοῖς αὐτοῦ ὑπόκειται ἐγκλήμασι· καὶ ὁ ἀκοινωνήτοις κοινωνῶν, ἀκοινώνητός ἐστιν,
ὡς συγχέων τὸν κανόνα τῆς Ἐκκλησίας» (Ἐπιστολὴ ἁγιορειτῶν
πρὸς τὸν Βασιλέα Μιχαὴλ τὸν Παλαιολόγον, Δοκίμιον Ἱστορικὸν Μοναχοῦ Καλλίστου
Βλαστοῦ, ἐκδ.1896, σελ. 97-107).
Καὶ ἀλλοῦ:
«Καὶ πῶς ταῦτα ἀνέξεται ὀρθοδόξου ψυχὴ καὶ οὐκ ἀποστήσεται τῆς κοινωνίας τῶν
μνημονευσάντων αὐτίκα..., ὅτι μολυσμόν ἔχει ἡ κοινωνία, ἐκ μόνου τοῦ ἀναφέρειν
αὐτόν, κἂν ὀρθόδοξος
εἴη ὁ ἀναφέρων» (V. LAURENT -
J. DARROUZES, DOSSIER GREC. DE L’ UNION DE LYON (1273-1277, Παρίσι 1976,
σ. 399).
Ὁ Ἅγιος Μᾶρκος ὁ Εὐγενικός γράφει: «Φεύγετε
καὶ ὑμεῖς ἀδελφοί, τὴν πρὸς τοὺς ἀκοινωνήτους
κοινωνίαν καὶ τὸ μνημόσυνον τῶν ἀμνημονεύτων». Ἴδε ἐγώ Μᾶρκος ὁ ἁμαρτωλός λέγω ὑμῖν, ὅτι ...ὁ λατινοφρονῶν
μετά τῶν Λατίνων κριθήσεται καί ὡς παραβάτης τῆς πίστεως λογισθήσεται»
(P.G. 160, 1097D, 1100Α).
«Κοινωνίαν ἡγοῦμαι κατὰ τὸ ἔργον,
ὅταν ἀλλήλοις
ἐπὶ τῷ αὐτῷ σκοπῷ συλλαμβάνωνται
πρὸς τὴν ἐνέργειαν· κατὰ δὲ