Τα «Μυστήρια» των Παλαιοημερολογιτών

Του Ιωάννου Ρίζου

   Όχι μόνο η ερευνητική αλλά κυρίως η χριστιανική ηθική, μας προτρέπει να εξετάσουμε το παραπάνω ζήτημα με έναν δίκαιο διαχωρισμό.

    Aπό το 1948 που η Εκκλησία της Ελλάδος έπεσε στην βαρύτατη προδοσία της Πίστεως, συνιδρύοντας και συμμετέχοντας στο Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών -κάτι που προϋπόθετε την εκ μέρους της αποδοχή της θεωρίας των κλάδων- της στέρησε εν πολλοίς  το αξίωμα της να εμφανίζεται ως προστάτης και φορέας ορθόδοξων θέσεων. Έτσι δεν θα ήταν αβάσιμο να εξετάσουμε το παραπάνω ζήτημα απορρίπτοντας τις καταδικαστικές κατά των παλαιοημερολογιτών αποφάσεις της Ελλαδικής Εκκλησίας από το 1948 και μετά ως αμφίβολου κύρους.

    Τα δεδομένα που έχουμε λοιπόν για την περίοδο 1924 έως το 1948 είναι εν συντομία τα παρακάτω:

1.  Το πρώτο έτος της ημερολογιακής μεταβολής, ιδρύονται θρησκευτικοί σύλλογοι οι οποίοι οργανώνουν το παλαιοημερολογίτικο «κίνημα». Πίσω τους κρύβονται αγιορείτες Μοναχοί κυρίως ο Ματθαίος Καρπαθάκης και ο Αρσένιος Κοττέα (Ρουμάνος),αλλά και πολλοί ιερείς και λαϊκοί απανταχού στην Ελλάδα. Οι παλαιοημερολογίτες μέσω αυτών των συλλόγων, προτρέπουν τον λαό σε απείθεια κατά της Εκκλησίας, διακοπή εκκλησιαστικής κοινωνίας,[1] άρνηση της Θείας Κοινωνίας[2] και του βαπτίσματος των Νεοημερολογιτών[3] κηρύττοντας την απόσχιση από Αυτήν γιατι «εναυάγησε».[4] Έτσι διέκοψαν σιωπηρά, άτυπα αλλά άμεσα ήδη από το 1924 τις σχέσεις τους με την Εκκλησία της Ελλάδος.

2. Στις 28-10-1924, η Σύνοδος της ελλαδικής Εκκλησίας επαναλαβάνει «την εμμονήν Αυτής εις τας ληφθείσας ανεκκλήτους αποφάσεις». Η κατάσταση αυτή διατηρείται μέχρι το 1935.

3. Το 1935 οι παλαιοημερολογίτες ισχυρίσθηκαν ότι έχουν νέα «Εκκλησίαν» αφού τότε απέκτησαν δικούς τους Αρχιερείς.[5] Συγκεκριμένα, την Κυριακή 13/26 Mαΐου 1935) οι τρείς Μητροπολίτες που τους καθοδηγούν πλέον,δηλώνουν επίσημα –επ΄εκκλησίας[6]- ότι αποκόπτουν οριστικά κάθε σχέση και εκκλησιαστική κοινωνία με την Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος ως «εμμενούσης εις την ημερολογιακήν καινοτομίαν».[7] Οι τρείς Επίσκοποι ταυτόχρονα εξέδοσαν διάγγελμα «προς τον ευσεβή ορθόδοξον Ελληνικόν λαόν» που εκθέτουν τους λόγους, «δι' ους απεσχίσθησαν της Εκκλησίας …καλούντες τους νεοημερολογίτας όπως αποκηρύξωσι το Γρηγοριανόν Ημερολόγιον ως αντορθόδοξον [ότι] διακόπτουσι πάσαν σχέσιν και εκκλησιαστικήν επικοινωνίαν μετά της Εκκλησίας», την οποία εκήρυτταν σχισματική.[8]

Εισαγωγικά περί Μασωνίας, π. Σεραφείμ μοναχός (Α΄και Β΄)

κ α ὶ

ΤΑ ΠΕΙΘΗΝΙΑ ΟΡΓΑΝΑ ΤΩΝ ΜΥΣΤΙΚΩΝ ΣΤΟΩΝ ΚΑΙ ΟΙ ΝΟΜΟΙ ΤΗΣ ΑΝΗΘΙΚΟΤΗΤΑΣ

του ΔΙΟΝΥΣΗ ΜΑΚΡΗ

π. Σεραφείμ μοναχός, Εισαγωγικά περί Μασωνίας

Α΄ Μέρος [ΒΙΝΤΕΟ 2017]

π. Σεραφείμ μοναχός, Εισαγωγικά περί Μασωνίας

Β΄ Μέρος [ΒΙΝΤΕΟ 2017]

ΤΑ ΠΕΙΘΗΝΙΑ ΟΡΓΑΝΑ ΤΩΝ ΜΥΣΤΙΚΩΝ ΣΤΟΩΝ ΚΑΙ ΟΙ ΝΟΜΟΙ ΤΗΣ ΑΝΗΘΙΚΟΤΗΤΑΣ

Η ραδιοφωνική εκπομπή του ΔΙΟΝΥΣΗ ΜΑΚΡΗ "ΓΙΑ ΠΟΙΟΝ ΧΤΥΠΑΕΙ Η ΚΑΜΠΑΝΑ" στο κανάλι της Πειραϊκής Εκκλησίας 5/11/2017

O "KAIΡΟΣ", Ο ΘΕΡΜΟΣ ΚΑΙ Ο ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ!

κ α ί

Οἱ Ἅγιοι Πατέρες γιά τήν ὁμοφυλοφιλία

καί τήν ἐν Χριστῷ θεραπεία της

Πρωτοπρεσβύτερου Ἰωάννη Φωτόπουλου

katanixis.gr: Όποτε ανάλογες νεωτερίστικες και ακραιφνώς οικουμενιστικές εκδηλώσεις, βλέπουν το φως της δημοσιότητας, σκανδαλοποιοί Ορθόδοξοι Χριστιανοί, πληγώνουν σοβαρά τους αδελφούς τους.

Οι "προοδευτικοί" και "ανοιχτόμυαλοι" δοκιμάζουν τους παραδοσιακούς. Οι πρωταγωνιστές λίγο πολύ γνωστοί: Οι καριερίστες θεολόγοι του Καιρού, και ο π. Βασίλειος Θερμός.

Οι μεν παραδίδουν μαθήματα ερειστικής διαλεκτικής, προκαλώντας ανερυθρίαστα την ευσέβεια του πιστού λαού. Χαρακτηρίζονται από μία "παπική παρρησία" δαιμονική, που δυστυχώς αποτελεί και τη διαχρονική σφραγίδα του τύφου των πλανεμένων αιρετικών.

Ο δε πατήρ Βασίλειος, αποτελεί από μόνος του μια τραγική προσωπικότητα.

Άραγε το βράδυ που προσεύχεται στο καντηλάκι του, μπροστά στην εικόνα της Παναγιάς, σκέφτεται πως τα χαρίσματα και τα πτυχία του, τα χρησιμοποιεί προς δόξαν Θεού;

Με τόση σπουδή και τόση ευαισθησία "περί έρωτος και άλλων δαιμονίων", πόσο να στερείται ποιμαντικής διακρίσεως για τους σκανδαλιζόμενους αδελφούς του;

Η στάση του σαν κληρικός, είναι ποιμαντικά ορθή;

Η πρακτική του σαν ιατρός, είναι δεοντολογικά ηθική;

Ανθρωπίνως δεν αναρωτιέται "ποιος είμαι εγώ που θα ακυρώσω τους Πατέρες και την Αγία Γραφή";

Δεν εννοεί πως ειλικρινή και άγια να είναι τα κίνητρά του, χρησιμοποιείται από τους ινστρούχτορες του Οικουμενισμού, για την νομιμοποίηση της ομοφυλοφιλίας και του Νεονικολαϊτισμού, στην Ορθοδοξία;

Αν πάλι όλα τούτα τα πράτει εν επιγνώσει, ο Θεός να μας φυλάει...

Βιβλιοπαρουσίαση στην Πάτρα: Έλξη και πάθος/ Μια διεπιστημονική προσέγγιση της ομοφυλοφιλίας

Oι Εκδόσεις ΕΝ ΠΛΩ και το Βιβλιοπωλείο ΠΡΩΤΟΠΟΡΙΑ της Πάτρας...

(Ἡ συνέχεια ἐδῶ) 

Οἱ Ἅγιοι Πατέρες γιά τήν ὁμοφυλοφιλία καί τήν ἐν Χριστῷ θεραπεία της.

Πρωτοπρεσβύτερος Ἰωάννης Φωτόπουλος

Ἔχοντας ὑπομείνει τή δυσωδία τῶν φρικτῶν συγγραφέων πού παρατίθενται στό βιβλίο «Ἕλξη καί πάθος» εἶναι, φρονῶ, ἀναγκαῖο νά παραθέσουμε τή διδασκαλία τῶν ἁγίων Πατέρων σχετικά μέ τή μανία τῆς ὁμοφυλοφιλίας. Βέβαια λίγα πράγματα ἀναφέρουν σχετικῶς οἱ Πατέρες ἀκολουθώντας τόν Ἀπόστολο πού γράφει «τά γάρ κρυφῇ ὑπ΄αὐτῶν γινόμενα αἰσχρόν ἐστί καί λέγειν».   Ὡς βάση θά χρησιμοποιήσουμε τήν προαναφερθεῖσα ἑρμηνεία τοῦ ἁγ. Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου στήν πρός Ρωμαίους ἐπιστολή.  Πάνω στόν καμβᾶ αὐτόν θά συμπληρώσουμε καί ψηφίδες ἀπό τή διδασκαλία καί ἄλλων Πατέρων.

Ι.  Ὁ Θεός ἔθεσε ὅρια ἀπαράβατα  στήν ἐρωτική ἐπιθυμία.

Ὁ ἅγιος Ἰωάννης θεωρεῖ τήν ὁμοφυλοφιλία, «τήν κατά τῶν ἀρρένων μανία», ὡς τό πλέον «ἄτιμο» πάθος, πού ἀποτελεῖ «ὕβριν» κατά τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως  Αὐτό ὀφείλεται στό γεγονός ὅτι εἶναι «παρά φύσιν».  Κάνει γι΄ αὐτό μία διάκριση.  Ἄν καί εἶναι πεσμένη ἡ ἀνθρώπινη φύση, στή φθορά στήν ἁμαρτία καί στό θάνατο ὑπάρχουν καί παραμένουν «ὅρια» στήν ἐρωτική ἐπιθυμία καί τίς σχέσεις ἀνδρός καί γυναικός. 

Ὑπάρχει ἕνας νόμος φυσικός στόν ὁποῖο ὑπόκεινται ὅλοι οἱ

Συνέχεια των απαντήσεων της Ι.Μ.Μηλοχωρίου στην Μητρόπολη Φλωρίνης

ΤΕΤΑΡΤΟ ΖΗΤΗΜΑ ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΘΕΤΕΙ Η ΑΠΟ 16-8-2017 ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΗΣ ΦΛΩΡΙΝΗΣ:

«ΤΟ τραγικώτερο επακολούθησε με την ομιλία του π. Ιγνατίου στο τέλος του εσπερινού (της Πανήγυρης της Αγίας Παρασκευής στις 25-7-2017) αναλύοντας το εμπρηστικό ΚΑΛΕΣΜΑ. Ονόμασε απερίφραστα «οικουμενιστή =αιρετικό» τον Μητροπολίτη κ. Θεόκλητο και την Μητρόπολη Φλωρίνης!».

         

     Δεν αποτελεί τραγωδία η ομιλία του π. Ιγνατίου στο τέλος του Εσπερινού της Πανήγυρης της Αγίας Παρασκευής στις 25-7-2017 στο Καθολικό της Ιεράς Μονής της Αγίας Παρασκευής Μηλοχωρίου, όπου ανέλυσε το κείμενο του από 25-7-2017 Καλέσματος της Ιεράς Μονής προς τον Ορθόδοξο Λαό να υπερασπιστεί τον Ορθόδοξο χαρακτήρα της εναντίον της καταλήψεώς της από τον Μητροπολίτη Φλωρίνης. Σημειωτέον ότι ο ίδιος Μητροπολίτης, ενώ είχε –δια της ηλεκτρονικής εφημερίδας ΤΑ ΝΕΑ ΤΗΣ ΠΤΟΛΕΜΑΪΔΑΣ και του Ιερατικού Συνεδρίου της Αρχιερατικής Επιτροπείας Εορδαίας– διαμηνύσει ότι δεν θα επισκεπτόταν αυτοπροσώπως ή δι’ αντιπροσώπων την

Οσα συζητήθηκαν στην Πανορθόδοξη Συνδιασκέψη για θέματα Αιρέσεων και Παραθρησκείας (ΦΩΤΟ)

Συνδιασκέπτονται γιὰ αἱρέσεις ἀσήμαντες

καὶ ἀφήνουν ἀνεξέλεγκτους

Παπικοὺς καὶ Οἰκουμενιστές!

Ἀκολουθεῖ ὁ κατάλογος τῶν θεμάτων τῶν Συνδιασκέψεων

   Την Τετάρτη 1 Νοεμβρίου ολοκληρώθηκαν οι τριήμερες εργασίες της ΚΘ΄ Πανορθόδοξης Συνδιάσκεψης Εντεταλμένων Ορθοδόξων Εκκλησιών και Ιερών Μητροπόλεων για θέματα Αιρέσεων και Παραθρησκείας με θέμα: «Ψευδοπροφήτες – Ψευδομεσσίες και Έσχατα» που συνδιοργάνωσαν η Συνοδική Επιτροπή επί των Αιρέσεων της Εκκλησίας της Ελλάδος και η Ιερά Μητρόπολη Κίτρους, Κατερίνης και Πλαταμώνος.

    Οπως αναφέρει η ανακοίνωση της Μητρόπολης Πιερίας: «Οι εργασίες της Συνδιάσκεψης τελούσαν υπό την αιγίδα του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ.κ. Ιερώνυμου Β΄.

   Συνολικά συμμετείχαν έντεκα (11) Εκπρόσωποι Ορθοδόξων

ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ κατά της Διακοπής Μνημοσύνου από τον «Ορθόδοξο Τύπο»! (Β΄)

   Μετὰ τὴν παρουσίαση καὶ τὸν σχολιασμὸ τοῦ ἄρθρου τοῦ π. Γεωργίου Μεταλληνοῦ, ποὺ πραγματοποιήσαμε τὴν 1^η  Νοεμβρίου (ἐδῶ), σήμερα θὰ ἀσχοληθοῦμε μὲ τὸ ἄλλο ἄρθρο, στὸ ἴδιο τεῦχος τοῦ «Ὀρθόδοξου Τύπου», τοῦ μοναχοῦ Ἰωσήφ Διονυσιάτου. Θὰ τὸ ἐξετάσουμε, ὄχι ὡς ἀπολογούμενοι γιὰ τοὺς δύο πρωτοπρεσβυτέρους τῆς Θεσσαλονίκης (στοὺς ὁποίους ὁ μοναχὸς ἀναφέρεται), ἀλλὰ ὡς πρὸς τὰ θέματα τὰ σχετικὰ μὲ τὴν διακοπὴ μνημοσύνου, γιατὶ καὶ αὐτὸ τὸ ἄρθρο συντάσσεται μὲ τίς …περίεργες πρακτικές, ποὺ ἐξ-υπηρετεῖ ὁ «Ὀρθόδοξος Τύπος»!

    Ἤδη καταγγείλαμε (ἐδῶ) τὴν ἄρνησή του νὰ δημοσιεύσει τὸ ἄρθρο τοῦ κ. Ἰωάννη Ρίζου, ὡς ἀπάντηση ἄρθρου ποὺ ἔθιγε τὸν ἴδιο καὶ τὴν ἀλήθεια! Βέβαια παρόμοια ἔχουν συμβεῖ μὲ θέματα ποὺ ἀφοροῦν τὸν π. Θεόδωρο Ζήση, π. Ν. Μανώλη, ἀλλὰ καί, παλαιότερα, ἄλλες δημοσιεύσεις, ποὺ ἀποστείλαμε, ἀλλὰ ἀρνήθηκε νὰ δημοσιεύσει ὁ "Ο.Τ." παρότι μᾶς συκοφαντοῦσαν. Ἀντίθετα, οἱ διευθύνοντες τὸν «Ο.Τ.» δὲν ἀρνοῦνται νὰ δημοσιεύουν ἄρθρα ποὺ ἐξασκοῦν ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ κατὰ τῆς Διακοπῆς Μνημοσύνου!

     Καὶ ἐρχόμαστε στὸ ἄρθρο τοῦ μοναχοῦ Ἰωσήφ. Τὸ παραθέτουμε καὶ τὸ σχολιάζουμε.

Ορθόδοξοι και Ευαγγελιστές σε κοινό οικουμενιστικό συνέδριο

ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΡΩΣΙΑΣ ΚΑΙ Η ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΗ «ΕΚΚΛΗΣΙΑ» ΣΤΗ ΓΕΡΜΑΝΙΑ ΔΙΕΝΕΡΓΟΥΝ ΤΟ ΚΟΙΝΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΜΕ ΘΕΜΑ «ΜΑΡΤΥΡΕΣ, ΜΑΡΤΥΡΙΟ, ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑ»

Έναρξη εργασιών του κοινού συνεδρίου της Ορθοδόξου Εκκλησίας της Ρωσίας και της Ευαγγελικής «Εκκλησίας» της Γερμανίας με θέμα «Μάρτυρες, μαρτύριο, χριστιανική μαρτυρία» κηρύχθηκε στις 2 Νοεμβρίου 2017 στη Μεγάλη Αίθουσα του Τμήματος Εξωτερικών Εκκλησιαστικών Σχέσεων του  Πατριαρχείου Μόσχας.

Από την Ορθόδοξη Εκκλησία της Ρωσίας στη συνάντηση μετέχουν:

Λατίνος Επίσκοπος ευλογεί πιστό!

Πηγή

Το ''Αλάθητο'' (5/11/2017)

       

"πλαγιος του πέμπτου"

   1) Τον τελευταίο καιρό συγκεκριμένοι Ιεράρχες έχουν ξεπεράσει και το Ζακ-Υβ Κουστώ στα ταξίδια… Με πρόσχημα να ευχηθούν σε έτερο Άγιο αδελφό η να εορτάσουν τους Αγίους, καταγράφουν μίλια που θα ζήλευε και ο Βασιλάκης της Aegean! Πάντως εκτός από επανωκαλύμμαυχο έχουν μαζί τους και τον διακοφωτογράφο, ένας νέος βαθμός Ιερωσύνης, που εξυπηρετεί την φωτογραφική εικόνα του Αρχιερέως. Έχουμε φτάσει διάκονοι να ξεχνάνε τα δικεροτρίκερα για να βγάλουν ανφάς τον Μητροπολίτη τους, μη τυχόν και κοπούν στην οντισιόν… Τι κάνει η ριμάδα επόμενη ημέρα!

            ...................................... 
Πηγή

Ο Παπικός ιερομόναχος που έγινε ορθόδοξος!

 Μια εκ βαθέων εξομολόγηση του π.Gabriel Bunge, του παπικού ιερομονάχου που έγινε ορθόδοξος

   Συνέντευξη στο περιοδικό Neskoutsny Sad και στην δημοσιογράφο Anna Paitcheva παραχώρησε ο ιερομόναχος Gabriel Bunge.Ο π.Γαβριήλ γεννήθηκε το 1940 στην Κολωνία.Το 1963 έγινε βενεδικτίνος μοναχός και το 1973 ιερέας.Είναι διδάκτωρ στη φιλοσοφία και στη θεολογία.Επίσης είναι πατρολόγος εξειδικευμένος στον αββά Ευάγριο τον Ποντικό.Από το 1980 ζει σαν ερημίτης στην Ελβετία,στην Σκήτη του Τιμίου Σταυρού.Το 2010 έγινε ορθόδοξος.

N.S-Γίνατε ορθόδοξος σε μια προχωρημένη ηλικία.Πολλές φορές τέτοιες αποφάσεις τις παίρνουμε σε προχωρημένη ηλικία.Η μεταστροφή σας στην Ορθοδοξία έλαβε μέρος στη Μόσχα τον Αύγουστο του 2010 και θορύβησε πολύ τους καθολικούς.Είπατε ότι η απόφασή σας ωρίμασε κατά τη διάρκεια της ζωής σας.Είσαστε θεολόγος,γνωστός πατρολόγος,ερημίτης.Διηγηθείτε μας πως εξελίχθηκαν τα πράγματα

-π.Γαβριήλ:Από μικρός ακόμη έζησα το δράμα της διαίρεσης των χριστιανών:Ο πατέρας μου ήταν προτεστάντης και η μητέρα μου καθολική.Βαπτίστηκα καθολικός.Στα 21 μου χρόνια αποφάσισα να γίνω μοναχός αλλά ο πατέρας μου αντέδρασε.Σπούδασα φιλοσοφία και έπειτα για 2 μήνες πήγα στην Ελλάδα με κάποιους φίλους.Ήταν η στιγμή όπου ανακάλυψα την ορθόδοξη εκκλησία.Στην Αθήνα αρχίσαμε διάφορες συζητήσεις με έλληνες

Ψευδείς δηλώσεις των Γ.Ο.Χ. ως προς την Εγκυρότητα των Μυστηρίων του Ν. Ημερολογίου

Ἔλεγχος διά ψευδεῖς δηλώσεις τῶν ἱστολογίων «Κρυφό Σχολειό» καί  «Ἐν Τούτῳ Νίκα» ὡς πρός τό θέμα τῆς ἐγκυρότητος τῶν Μυστηρίων τοῦ Ν. Η.

Τοῦ Ἱερομονάχου Εὐθυμίου Τρικαμηνᾶ

Προσφάτως ἔλαβα ἀντίγραφα κάποιων δημοσιεύσεων τῶν ἱστολογίων «Κρυφό Σχολειό» καί «Ἐν Τούτῳ Νίκα», ἡ ὁποία ἐπεγράφετο «Περί Ἀκύρων Μυστηρίων (Β)».  Εἰς αὐτό τό δημοσίευμα ἀναφέρουν τά ἐν λόγῳ ἱστολόγια ὅτι τάσσονται ὑπέρ τῆς ἐγκυρότητος τῶν Μυστηρίων τοῦ Ν. Η. καί ἐζητοῦσαν καί ἀπό τά ἱστολόγια τοῦ Ν. Η. νά πάρουν ἀνάλογο δημόσια θέσι ὡς πρός τήν ἐγκυρότητα δηλαδή τῶν Μυστηρίων τῶν Γ.Ο.Χ.

Τὸ σχετικὸ κείμενο ἐδῶ:

Διά νά ἀποδείξουν μάλιστα τά ἐν λόγῳ ἱστολόγια ὅτι καί ἡ Σύνοδος αὐτή τῶν Γ.Ο.Χ. ἔχει τίς ἴδιες ἀπόψεις (πρόκειται περί τῆς Συνόδου τοῦ Καλλινίκου καί τῶν πρώην Ἐνισταμένων) ἀναφέρονται ὅτι ἡ θέσι των αὐτή «ἐκφράζεται στό Ἐπίσημο Ἐκκλησιολογικό Κείμενο τῆς Συνόδου μας, ("Η ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ"», τεῦχος Μαρτίου–Ἀπριλίου 2014, ΕΤΟΣ 64^ο, αρ. φυλ. 979), στό ὁποῖο δηλώνεται ξεκάθαρα πώς αὐτή «δέν διαβεβαιοῖ περί τοῦ κύρους αὐτῶν», δηλαδή τῶν Μυστηρίων τῶν ἐπισήμων Ἐκκλησιῶν «ἐν ὄψει μάλιστα τῆς συγκλήσεως μιᾶς μεγάλης Συνόδου». Ἀναφέρουν ἐπίσης ὡς ἀποδεικτικό στοιχεῖο καί παλαιές δηλώσεις τοῦ πρώην Φλωρίνης Χρυσοστόμου, οἱ ὁποῖες δέν μᾶς ἐνδιαφέρουν, διότι ἑστιάζομε τήν προσοχή μας εἰς τό τί πιστεύουν ἐπί τοῦ θέματος τούτου σήμερα οἱ Γ.Ο.Χ.

Ἐπειδή ἡ μόνιμη μέθοδος τῶν Γ.Ο.Χ εἶναι ἡ διγλωσσία καί τό «ἥξεις - ἀφίξεις» καί ἐξ αἰτίας τοῦ ὅτι αὐτά τά ὁποῖα ἰσχυρίζονται, τά ἐν λόγῳ ἱστολόγια, ὡς πρός τήν ἐγκυρότητα τῶν Μυστηρίων τοῦ Ν. Η.  εἶναι ψευδῆ, αἰσθάνθηκα τήν ὑποχρέωσι νά δημοσιεύσω τίς σκέψεις καί ἀπόψεις αὐτές μέ τήν ἐλπίδα νά συμβάλλουν εἰς τήν φανέρωσι τῆς ἀληθείας.

Κατ’ ἀρχάς τά λογίδρια αὐτά, τά ὁποῖα ἀπέσπασαν ἀπό τήν ἐγκύκλιο αὐτή τῆς Συνόδου τῶν Γ.Ο.Χ., εἶναι παραπλανητικά καί δέν φανερώνουν τό τί πιστεύει σήμερα αὐτή ἡ Σύνοδος τῶν Γ.Ο.Χ. (ἡ ὁποία σημειωτέον εἶναι ἡ μεγαλύτερη) περί τῶν Μυστηρίων τοῦ Ν.Η.  Ἄλλωστε  τό ὅτι δέν διαβεβαιοῖ ἡ Σύνοδος αὐτή περί τῆς ἐγκυρότητος τῶν Μυστηρίων τοῦ Ν.Η., οὐδόλως σημαίνει ὅτι αὐτά τά θεωρεῖ ἔγκυρα.  Τό ἴδιο νομίζω θά συνέβαινε ἄν κάποιοι ἀπό τό Ν.Η. ἔλεγαν τό ἀντίθετο, ὅτι δηλαδή δέν διαβεβαιοῦν περί τοῦ κύρους τῶν Μυστηρίων τῶν Γ.Ο.Χ.

Αὐτό τό ὁποῖο διαβεβαίωσε ἡ Σύνοδος αὐτή τῶν Γ.Ο.Χ. εἰς αὐτήν τήν ἐπίσημο ἐγκύκλιο εἶναι τό ἀντίθετο ἀκριβῶς, ὅτι δηλαδή θεωρεῖ ἄκυρα τά Μυστήρια τοῦ Ν. Η. Καί αὐτό βεβαίως τό ἀπέκρυψαν τεχνηέντως τά δύο αὐτά ἱστολόγια, προσπαθώντας νά ἀποσπάσουν ἐγγράφως καί δημοσίως δηλώσεις ἀπό ἱστολόγια τοῦ Ν.Η. περί τῆς ἐγκυρότητος τῶν Μυστηρίων τῶν Γ.Ο.Χ.

Ἡ ἐγκύκλιος, λοιπόν, αὐτή τῆς Συνόδου τῶν Γ.Ο.Χ. στήν 6^η παράγραφο ἀναφέρει μεταξύ ἄλλων τά ἑξῆς διαφωτιστικά ἐπί τοῦ θέματος τούτου:

«3) Ἡ ἐφαρμογή τῆς Οἰκονομίας κατά τήν εἰσδοχήν τῶν αἱρετικῶν καί σχισματικῶν εἰς Ἐκκλησιαστικήν Κοινωνίαν, οὐδόλως σημαίνει ὅτι ἡ Ἐκκλησία ἀναγνωρίζει τήν ἐγκυρότητα καί τό ὑπαρκτόν τῶν μυστηρίων αὐτῶν, τῶν τελεσθέντων ἐκτός τῶν Κανονικῶν καί Χαρισματικῶν ὁρίων αὐτῆς». Ἐδῶ δηλώνεται σαφῶς ὅτι οἱ Γ.Ο.Χ. δέν ἀναγνωρίζουν τά Μυστήρια τῶν αἱρετικῶν καί σχισματικῶν, στούς ὁποίους συγκαταλέγουν καί τούς Οἰκουμενιστάς τοῦ Ν.Η.

«4) Ἡ Ἁγία Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία οὐδέποτε ἀνεγνώρισεν, οὔτε κατ’ Ἀκρίβειαν, οὔτε κατ’ Οἰκονομίαν, τά ἐκτός Αὐτῆς τελούμενα μυστήρια ἀπολύτως καί ἐξ ἀποστάσεως, ἐφ’ ὅσον δηλαδή οἱ τελοῦντες ἤ οἱ μετέχοντες τῶν μυστηρίων τούτων παραμένουν ἐν τοῖς κόλποις τῆς ἰδίας αὐτῶν αἱρετικῆς ἤ σχισματικῆς Κοινότητος». Καί ἐδῶ ἐπίσης ἐπαναλαμβάνεται ἡ διακήρυξις τῆς ἀκυρότητος τῶν Μυστηρίων τῶν Οἰκουμενιστῶν τοῦ Ν. Η.

«5) Διά τῆς ἐφαρμογῆς τῆς Οἰκονομίας ἀποκλειστικῶς καί μόνον κατά τήν εἰσδοχήν ἐν μετανοίᾳ τῶν ἐκτός Αὐτῆς, μεμονωμένων προσώπων ἤ Κοινοτήτων, ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία ἀποδέχεται μέν μόνον τόν τύπον τοῦ ἐξ αἱρετικῶν ἤ σχισματικῶν μυστηρίου, ἐάν βεβαίως οὗτος ἔχῃ τηρηθῆ ἀνόθευτος, εἰδικῶς μάλιστα ἐν σχέσει πρός τό βάπτισμα, ζωοποιεῖ δέ τοῦτον τόν τύπον διά τῆς ἐνυπαρχούσης εἰς Αὐτήν Χάριτος τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, μέσῳ τῶν φορέων τῆς ἐν Ἀληθείᾳ Χριστοῦ πληρότητος Αὐτῆς, ἤτοι  τῶν Ὀρθοδόξων Ἐπισκόπων». Ἐδῶ δηλώνεται ὅτι ἡ Σύνοδος αὐτή τῶν Γ.Ο.Χ. ἀποδέχεται μόνον τόν ἐξωτερικό τύπο τοῦ βαπτίσματος, τόν ὁποῖο ὡς νεκρό καί ἄμοιρο τῆς Θείας Χάριτος τόν ζωοποιεῖ διά τῆς χάριτος τήν ὁποία αὐτή κατέχει καί μέσῳ τῶν φορέων της, δηλαδή τῶν Ἐπισκόπων τῆς Συνόδου ταύτης.

«10) Κατά γενικόν κανόνα οἱ Μοναχοί καί Λαϊκοί ἐκ τούτων  (σ. σ. ἐννοοῦνται οἱ ἐκ τοῦ Ν. Η.) οἱ ἔχοντες  βεβαίως βαπτισθῆ κατά τόν ὀρθόδοξον τύπον, γίνονται δεκτοί εἰς Κοινωνίαν διά Χρίσματος, μέσω μιᾶς εἰδικῆς Τάξεως, συνδεδεμένης πάντοτε πρός τό Μυστήριον τῆς ἱερᾶς Ἐξομολογήσεως, οἱ δέ Κληρικοί ὑποβάλλουν γραπτήν αἴτησιν καί ἐφ’ ὅσον αὕτη ἐγκριθῇ, γίνονται δεκτοί εἰς Κοινωνίαν κατά τόν αὐτόν τρόπον, ὡς καί διά μιᾶς εἰδικῆς Τάξεως Χειροθεσίας, συντεταγμένης πρός τοῦτο, εἰδικῶς διά τοιαύτας περιπτώσεις».

Ἐδῶ δηλώνει, ἡ Σύνοδος αὐτή τῶν Γ.Ο.Χ., ὅτι ἀποδέχεται κατ’ οἰκονομίαν τόν νεκρόν τύπον τοῦ βαπτίσματος τῶν ἐκ τοῦ Ν.Η. προσερχομένων καί τόν ζωοποιεῖ μέ τό Χρῖσμα, τό ὁποῖο αὐτοί παρέχουν· καί γιά τούς κληρικούς ἰσχύει τό ὅτι  χρίονται καί αὐτοί ὡς ἄμοιροι τῆς Θ. Χάριτος καί χειροθετοῦνται μέ κάποιες τελεστικές εὐχές, προκειμένου νά τούς χορηγηθῆ καί ἡ χάρις τῆς ἱερωσύνης.

Ἡ ἀντιμετώπισις αὐτή ἐκ μέρους τῶν Γ.Ο.Χ εἶναι ἡ ἴδια περίπου μέ αὐτή τῶν προσερχομένων στήν Ὀρθοδοξία Λατίνων, γιά τούς ὁποίους ὁ ἅγ. Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης γράφει στήν ὑποσημείωσι τοῦ ΜΣΤ΄(46) Ἀποστολικοῦ Κανόνος: «Προβάλλουσι γάρ ὅτι μέ μῦρον ἐσυνείθισεν ἡ Ἐκκλησία μας να δέχηται τούς ἀπό Λατίνων ἐπιστρέφοντας, καί εὑρίσκεται και κἄποια διατύπωσις, ὁποῦ διαλαμβάνει τί λογῆς νά τούς δεχώμεθα. Καί πρός ταῦτα ἁπλᾶ καί δίκαια ἀποκρινόμεθα ταῦτα. Ὅτι φθάνει, ὁποῦ ὁμολογεῖς, πῶς μέ μῦρον τούς ἐδέχετο. Λοιπόν εἶναι αἱρετικοί. Διατί γάρ μέ μῦρον, ἄν δέν ἦσαν αἱρετικοί;» (σελ. 56).

Τελικῶς καί τά λόγια αὐτά τά ὁποῖα τεχνηέντως  ἀπέκοψαν καί ἀπομόνωσαν ἀπό τήν ὅλη συνάφεια τοῦ κειμένου τά δύο προαναφερόμενα ἱστολόγια, ἄν παρουσιασθοῦν μέ τό ὅλο κείμενο, καί αὐτά δηλώνουν τήν μή ἀναγνώρισι τῶν Μυστηρίων τοῦ Ν. Η. ἐκ μέρους τῶν Γ.Ο.Χ.

«6) Εἰδικώτερον περί τῶν Μυστηρίων τῶν τελουμένων εἰς τάς λεγομένας ἐπισήμους ὀρθοδόξους Ἐκκλησίας, ἡ Γνησία Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία δέν διαβεβαιοῖ περί τοῦ κύρους αὐτῶν, οὔτε καί περί τῆς σωτηριολογικῆς ἀποτελεσματικότητος τούτων, ἰδίως εἰς ὅσους κοινωνοῦν “ἐν γνώσει” μετά τοῦ συγκρητιστικοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ὡς καί τοῦ Σεργιανισμοῦ, ἔστω καί ἄν Αὕτη δέν ἐπαναλαμβάνῃ ὁπωσδήποτε τόν τύπον αὐτῶν εἰς τούς ἐν μετανοίᾳ εἰσερχομένους εἰς κοινωνίαν μετ’ Αὐτῆς, ἐν ὄψει μάλιστα τῆς συγκλήσεως μιᾶς Μεγάλης Συνόδου, τῆς Γνησίας Ὀρθοδοξίας εἰς ἐπισφράγισιν τῶν ἤδη γενομένων  εἰς τοπικόν ἐπίπεδον».

Ἄν, ἐκ τοῦ ἀντιθέτου, ἰσχυρισθοῦν τά δύο αὐτά ἱστολόγια τῶν Γ.Ο.Χ. ὅτι ἐδῶ, δηλώνει ἡ Σύνοδος, ὅτι ἀποδέχεται ὡς ἔγκυρα τά Μυστήρια τοῦ Ν. Η., τότε ὄντως ἡ Σύνοδος αὐτή θά ἔχη ὑπερβῆ σέ διγλωσσία καί ἀοριστία τήν Πυθία τοῦ Μαντείου τῶν Δελφῶν. Ἐμεῖς πάντως ἑρμηνεύομε τό ὅτι ἡ Σύνοδος αὐτή «δέν διαβεβαιοῖ περί τοῦ κύρους αὐτῶν, οὔτε καί περί τῆς σωτηριολογικῆς ἀποτελεσματικότητος αὐτῶν», ὅτι δέν ἀποδέχεται ὡς ἔγκυρα τά Μυστήρια  τοῦ Ν. Η. καί ὅτι αὐτά δέν σώζουν τούς ἀνήκοντες σ’ αὐτό.

Τελικῶς νομίζω ὅτι πρέπει νά εἴμεθα πολύ ἐπιφυλακτικοί καί νά ἐλέγχωμε τήν ἐγκυρότητα τῶν λόγων τῶν Γ.Ο.Χ. διά νά μήν παραπλανηθοῦμε. Ἕνα τέτοιο τερατῶδες ψεῦδος εἶναι καί αὐτό τό ὁποῖο ἀναφέρεται στήν ἀρχή αὐτοῦ τοῦ κειμένου ὡς εἰσαγωγή:

«Η Εκκλησία της Ελλάδος από το 1924 έχει χωριστεί στα δύο. Περίπου το ένα τέταρτο του λαού της Ελλάδος, και μάλλον παραπάνω από τους μισούς μοναχούς και μοναχές, ανήκουν στις δικαιοδοσίες του «Παλαιού Ημερολογίου». Σύμφωνα λοιπόν μέ τούς ὑπολογισμούς τῶν Γ.Ο.Χ. καί εἰδικά τῶν δύο αὐτῶν ἱστολογίων, ἡ Λάρισα γιά παράδειγμα, ἡ ὁποία ἔχει περίπου ἑκατόν ἑξῆντα χιλιάδες (160.000) κατοίκους, πρέπει νά ἔχη περίπου σαράντα χιλιάδες (40.000) Γ.Ο.Χ. ἤ σύμφωνα μέ τήν πραγματική ἐκτίμησι, ὁ ἀριθμός αὐτῶν ἀνέρχεται περίπου στούς χίλιους (1.000) Γ.Ο.Χ., θά πρέπει μέ τήν ἀναλογία τοῦ ἑνός τετάρτου νά ἔχη τέσσερεις χιλιάδες (4.000) κατοίκους. Ἡ μόνη ἀλήθεια εἰς αὐτό τό σημεῖο τοῦ κειμένου εἶναι οἱ πολλές δικαιοδοσίες τοῦ Π. Η. (οἱ Ἐκκλησίες ἐδῶ ὀνομάστηκαν δικαιοδοσίες), στίς ὁποῖες ἀνήκουν οἱ Γ.Ο.Χ., ἀλλά μᾶλλον αὐτό περνάει ἀπαρατήρητο, ἐφ’ ὅσον ἀναφέρεται μέ σκοπό νά φανοῦν πολλοί οἱ Γ.Ο.Χ.

Νομίζω ἐν κατακλεῖδι, ὅτι οἱ μόνοι οἱ ὁποῖοι θεωροῦν καί ὄντως ἐννοοῦν ἔγκυρα κατ’ Οἰκονομίαν τά Μυστήρια τῶν Οἰκουμενιστῶν τοῦ Ν.Η., εἶναι οἱ Ἀποτειχισμένοι οἱ ὁποῖοι ἀποδέχονται τούς ἐπιστρέφοντας ἐκ τῶν Οἰκουμενιστῶν χωρίς νά κάνουν κάποια πρᾶξι ὡς πρός τά Μυστήρια, τά ὁποῖα ἔλαβαν ἀπό αὐτούς.

Τό «κατ’ Οἰκονομίαν» αὐτό ἔχει τήν εἰδική ἔννοια, ὅτι δηλαδή ὅσοι μεταλαμβάνουν ἀπό τούς Οἰκουμενιστές ἱερεῖς ἐν γνώσει τοῦ ὅτι αὐτοί εἶναι αἱρετικοί κατακρίνονται, ἐνῶ ὅσοι κοινωνοῦν ἐν ἀγνοίᾳ τῆς αἱρέσεως, τά νήπια  κλπ. παίρνουν εὐλογία κατά τό μέτρο τῆς προαιρέσεώς των. 

Ἱερομονάχου Εὐθυμίου Τρικαμηνᾶ

Ο Αμερικανός πρέσβης συγχαίρει ΣΥΡΙΖΑ (και βέβαια τους Ιεράρχες) για την προώθηση της Πανθρησκείας!

Ο Αμερικανός πρέσβης συγχαίρει ΣΥΡΙΖΑ για την προώθηση του θρησκευτικού πλουραλισμού

–Πανθρησκεία και νέα τάξη

    Ο Αμερικανός πρέσβης των ΗΠΑ στην Ελλάδα, Τζέφρι Πάιατ, σύμφωνα με τον ελληνικό τύπο, συνεχάρη θερμά τον ΥΠΕΞ κ.Νίκο Κοτζιά, για την αποτελεσματική «προώθηση της  αρχής της ανεκτικότητας, τον πολιτιστικό και θρησκευτικό πλουραλισμό και την ειρηνική συνύπαρξη».

     Πρόκειται σαφώς για το κύριο σχέδιο της νέας τάξης πραγμάτων που ξεκίνησε να εφαρμόζεται «συστηματικά» ειδικά στην «ανυπότακτη» Ελλάδα από το 2008-2009  με την βίαια επιβολή των μνημονίων και συνεχίστηκε από όλους μέχρι σήμερα.

   Η ορθόδοξη χώρα μας πρέπει να «δεχθεί» πάση θυσία τον μουσουλμανισμό  αλλά και άλλες θρησκείες και δόγματα και να τα εντάξει στην ελληνική κοινωνία,  μαζί με κάθε λογής άλλη μορφή

Η ΠΙΣΤΗ ΕΙΝΑΙ ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ, ΚΑΙ Η ΠΑΝΘΡΗΣΚΕΙΑ ΤΟΥ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΥ

   ΣΧΟΛΙΟ ΔΙΚΟ ΜΑΣ (salpismazois): Η θέση των Αγίων απέναντι στα οικουμενιστικά απαράδεκτα δρώμενα των ημερών μας, που δυστυχώς θεσμοθετήθηκαν ως κανόνας και δράση της Ορθοδοξίας από την σύνοδο της Κρήτης.

  Λυπόμαστε αν κάποιοι δεν μπορούν να το αντιληφθούν έτσι. Καλή φώτιση.    π. Φώτιος Βεζύνιας.

 

 Από μία επιστολή του Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς στον συνταξιούχο Π.Ν. για ένα περίεργο όραμα πού είδε μέσα στήν Εκκλησία…

 

    Ὅλα τὰ ψευδῆ θρησκεύματα τῆς γῆς, καὶ ἡ Ὀρθοδοξία ἀνάμεσά τους! Τί δουλειά ἔχει;

    «Μοῦ γράφετε ὅτι εἴχατε ἕνα ἀσυνήθιστο ὅραμα στὴν Ἐκκλησία κατὰ τὴ διάρκεια τῆς προσευχῆς. Εἴδατε πὼς ὁ Χριστὸς βγῆκε ἀπ᾽ τὸ ἱερὸ καὶ στάθηκε. Ὕστερα βγῆκε κάποιος σὰν Ἑβραῖος ραβίνος, καὶ στάθηκε ἐξ ἀριστερῶν τοῦ Χριστοῦ. Τελικὰ βγῆκε κάποιος μὲ τὴ μαντήλα στὸ κεφάλι, καὶ στάθηκε ἐκ δεξιῶν τοῦ Χριστοῦ.
     Τότε καὶ οἱ δύο τους, ἀπὸ τὶς δύο πλευρές, ἔδωσαν τὰ χέρια στὸν Χριστὸ καὶ ἔκαναν χειραψία μαζί Του. Τέτοιο ὅραμα εἴχατε.
    Ἐνῶ σὰν ἑρμηνεία τοῦ δῆθεν ἑρμηνευτῆ ἀνακοινώσατε τὸ ἑξῆς, ὅτι: Ὁ Θεὸς θέλει νὰ συμφιλιωθοῦν ὅλες οἱ θρησκεῖες καὶ νὰ δημιουργηθεῖ μία πίστη στὸν κόσμο!
    Ὁ καθένας ποὺ εἶναι μυημένος στὰ μυστήρια τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ μπορεῖ νὰ σᾶς πεῖ ὅτι καὶ τὸ ὅραμα εἶναι ψευδὲς καὶ ἡ

Οι Επίσκοποι αντιδρούν, οι ψευδεπίσκοποι συμβιβάζονται!

Ὁ  Ὅσιος  Γρηγόριος

    

          Ὁ Ὅσιος Γρηγόριος ἔζησε τὸν 9ο αἰῶνα μ.Χ. τὴν ἐποχὴ τοῦ αὐτοκράτορα Λεόντου τοῦ Ε΄. Ὁ Γρηγόριος ἀγάπησε τοὺς λόγους τοῦ Κυρίου ἀπὸ νεαρὴ ἡλικία καὶ τήρησε στὸν ἑαυτό του ὅλες τὶς ἀρετὲς τοῦ Θεοῦ.

    Γι’ αὐτὸ τὸ λόγο μετὰ τὸ θάνατο τοῦ Πατριάρχη Ἀλεξανδρείας χειροτονήθηκε, ἀπὸ τοὺς συγκεντρωθέντες ἐκεῖ ἐπισκόπους, Πατριάρχης. Ἡ ἐκλογή του καὶ χειροτονία του ἦταν ἀποδεκτὴ ὄχι μόνο ἀπὸ τοὺς ἱεράρχες ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τὸ Χριστιανικὸ Λαό.

Ὁ Ὅσιος Γρηγόριος ἀποδείχθηκε ἄξιος δάσκαλος τῆς Ὀρθοδοξίας. Ὑπῆρξε ταπεινὸς καὶ ἤρεμος καὶ ἔφερε σὲ πέρας ἄξια ἕνα μεγάλο φιλανθρωπικὸ καὶ ἀνθρωπιστικὸ ἔργο.

Ὅταν ὁ αὐτοκράτορας, Λέοντας ὁ Ε΄, ἀναζωπύρωσε τὴν εἰκονομαχία ὁ Γρηγόριος ἀντέδρασε. Ἔτσι ὁ ἄρχοντας διέταξε νὰ πᾶνε τὸν Ὅσιο δέσμιο στὴν Κωνσταντινούπολη. Ὁ Γρηγόριος μεταφέρθηκε μπροστὰ στὸν αὐτοκράτορα καὶ ἐκεῖ χωρὶς νὰ δειλιάσει τὸν κατηγόρησε ὡς αἱρετικό, ἄθεο καὶ ἀσεβή. Ὁ Λέοντας ἐξοργισμένος ἀπὸ τὶς κατηγορίες τοῦ Ὁσίου διέταξε νὰ τὸν μαστιγώσουν καὶ στὴν συνέχεια νὰ τὸν κλείσουν στὴν φυλακή. Παρόλα αὐτὰ ὁ Γρηγόριος ἐξακολουθοῦσε νὰ ὑμνεῖ τὸν Κύριο. Μαθαίνοντάς το ὁ αὐτοκράτορας πρόσταξε νὰ τὸν ἐξορίσουν.

Ἔτσι ὁ Ὅσιος Γρηγόριος ὁδηγήθηκε στὴν ἐξορία του, ὅπου καὶ μετὰ ἀπὸ τρία χρόνια παρέδωσε τὴν ψυχή του στὸν Κύριο.

 Πηγή

«Μηδέ κατά θυμόν ενεργείν, αλλ’ έχειν την αγάπην»

(Μ. Βασίλειος – Επιστολή (207)προς Θεόδοτον Νικοπόλεως)

   Ν. ΣΑΚΑΛΑΚΗΣ

      Αναμφίβολα, ο αγώνας εναντίον της παναιρέσεως του Οικουμενισμού δεν είναι μια «ψιλή» γνωστική, εξωτερική–επιφανειακή έκφραση της ορθόδοξης δογματικής γνωσιολογίας, που να φανερώνει μόνο την αψευδή και ακέραια περί Θεού γνώση.

Στη βάση του ο αγώνας αυτός είναι μια νηπτική πορεία. Είναι άρνηση και ξεπέρασμα των παθών και υπέρβαση των κοσμικών στοιχείων – αγαθών.

Θεολογικά υπογραμμίζει την αλήθεια αυτή ο Μ. Βασίλειος στην επιστολή του. Γράφει: «Γίνωσκε γαρ, ποθεινότατε ημίν και τιμιώτατε, ότι ούπω οίδα τοσούτον πένθος άλλοτε τη ψυχή μου παραδεξάμενος όσο νυν, ότε ήκουσα των εκκλησιαστικών θεσμών την σύγχισιν. Αλλά μόνον εύχου, ίνα δώη ημίν ο Κύριος μηδέν κατά θυμόν ενεργείν, αλλ’ έχειν την αγάπην, ήτις "ουκ ασχημονεί, ου φυσιούται" (Επιστολή 130), δηλ. «Διότι πρέπει να γνωρίζεις, ποθεινότατε εις ημάς και τιμιώτατε, ότι δεν ενθυμούμαι να εδέχθην ποτέ άλλοτε τόσον μέγα πένθος εις την ψυχήν μου, όσον τώρα που ήκουσα την σύγχισιν των εκκλησιαστικών θεσμών. Αλλά μόνον να εύχεσαι να δώση εις ημάς ο Κύριος να μην ενεργήσωμεν τίποτε εις κατάστασιν θυμού, αλλά να έχωμεν αγάπη η οποία «δεν ασχημονεί, δεν επαίρεται». Ο Μ. Βασίλειος και όλοι οι άγιοι, στον αγώνα κατά των αιρέσεων, είχαν έλλειψη εμπαθούς θυμού, αυταρέσκειας, έπαρσης και ιδιοτέλειας, επειδή είχαν βαθιά συναίσθηση αμαρτωλότητας, ως ευρισκόμενοι κοντά στην πηγή του φωτός, στον Χριστό.

Ο ιστορικός του μέλλοντος πρέπει να καταγράψει την εκδίπλωση του αντιοικουμενισμού αγώνα ως πνευματικό κεφάλαιο της αληθινής Εκκλησίας, ως έκφραση πίστης, ως έκφραση εσώτατου πνευματικού βίου και όχι ως εμπαθή, θυμώδη, φανατική και αρνητική πολεμική, όπως θέλει ο οικουμενισμός.

Ως δίψα πνευματικής ζωής, πρέπει να βιώνεται ένας αντιαιρετικός αγώνας. Δίψα, που εκφράζει ο Ψαλμός: «Εδίψησεν η ψυχή μου προς τον Θεόν, τον ισχυρόν, τον ζώντα. Πότε ήξω και οφθήσομαι του προσώπου του Θεού;» (Ψαλμ. 41,2).

Η παραβολή του πλουσίου και του φτωχού Λαζάρου

Κυριακή Ε΄ Λουκά:

Η παραβολή του πλουσίου

και του φτωχού Λαζάρου

(Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς)

(Λουκ. ιστ΄ 19-31)

   Οι άνθρωποι αγωνίζονται για τα υπάρχοντά τους εδώ στη γη. Οι εξαντλητικοί και ανώφελοι διαπληκτισμοί τους δεν έχουν τέλος. Αχ, άνθρωποι! Πού ανήκετε; Είστε κοπάδι που μάχεστε για ένα βοσκοτόπι. Ο ιδιοκτήτης τόσο του κοπαδιού όσο και του λιβαδιού στέκεται και κοιτάζει με έκπληξη το κοπάδι του να διαπληκτίζεται για τη βοσκή του, όταν τόσο το κοπάδι όσο και η βοσκή ανήκουν σ’ εκείνον. Οι άνθρωποι θυμούνται πολλά πράγματα. Ένα μόνο πράγμα δε θυμούνται ποτέ, όσο συχνά και να τ’ ακούνε: πως έρχονται γυμνοί σ’ αυτόν τον κόσμο, χωρίς να κουβαλάνε τίποτα μαζί τους, και γυμνοί ξαναφεύγουν. Οι άνθρωποι μοιράζουν τη γη αυτή, αν και ποτέ σχεδόν δεν καταφέρνουν να το κάνουν σωστά. Προστατεύουν τα όρια της γης τους με τη ζωή τους. Και παρ’ όλα αυτά, τα σύνορα μετακινούνται. Το πιο φτηνό πράγμα συνήθως καταλήγει πολύ ακριβότερο. Οι άνθρωποι δε διαφωνούν σ’ αυτό, αλλά δίνουν στο τρομερό κόστος τα επίθετα

Γονείς στη Πρέβεζα και στην Φιλιππιάδα επιστρέφουν τα βιβλία των θρησκευτικών!!!

Γονείς στη Φιλιππιάδα επιστρέφουν τα βιβλία των θρησκευτικών στο Υπουργείο

«Σαν ελάχιστο μέτρο έκφρασης της αντίθεσης μας στα παραπάνω ,θα αποστείλουμε άμεσα τρία (3) βιβλία Φακέλους θρησκευτικών (Α-Β-Γ- Γυμνασίου ) πίσω στο Υπουργείο Παιδείας ως μη σύμφωνα με την Ορθόδοξο Πίστη και θα προβούμε και σε άλλες μορφές διαμαρτυρίας.

Κλείνοντας ως Έλληνες γονείς, που προσπαθούμε για το καλύτερη δυνατή μόρφωση των παιδιών μας κάτω από δύσκολες συνθήκες, θα

"Δόξα Σοι ο Θεός"!

   Λέγοντας δόξα Σοι ο Θεός δείχνουμε και την ευχαριστία μας επειδή ευδόκησε να γεννηθούμε και να γνωρίσουμε τον κόσμο, ν' απολαύσουμε τη δημιουργία Του. Όλ' αυτά δεν είναι αυτονόητα, δεν υπάρχουμε επειδή εμείς το θελήσαμε ή τ' αποφασίσαμε, στο έλεός Του το οφείλουμε. Λέγοντας το δόξα Σοι ο Θεός, ταπεινωνόμαστε κιόλας, επειδή στη μεγαλοσύνη Του αναγνωρίζουμε ότι οφείλουμε τα πάντα στη ζωή μας, όλα όσα μας έδωσε αλλά κι εκείνα από τα οποία μας προφύλαξε.

~ Άγιος Ιγνάτιος Μπριαντσιανίνωφ

Πηγή

Η μάχη ενάντια στον Οικουμενισμό, η υψίστη των μαχών.

Ὅσοι θέλουν νὰ ἐλευθερωθοῦν ἀπὸ τὴν πικρὴ δουλεία στὸν ἐχθρὸ διάβολο ὀφείλουν νὰ ἀντιταχθοῦν στὰ θελήματά του καὶ νὰ ἀρχίσουν φανερὰ πόλεμο ἐναντίον του (Ἅγιος Ἐφραὶμ ὁ Σύρος)

                                                              Τοῦ  Ἀδαμάντιου  Τσακίρογλου

Ὁμοφυλοφιλία, ὁμοφυλοφιλική «οἰκογένεια», τρανσεξουαλικότητα, σεξουαλική ἐπανάσταση, κτηνοβασία, παιδοφιλία, μητρικός δανεισμός, εὐθανασία, γονιδιακὴ ἐπανάσταση, ἐκμετάλλευση, φτώχεια, πείνα, μαγεία, παγανισμός, διεθνισμός, ἀνεκτικότητα (τί ὑποτιμητικὸς γιὰ τὸν ἄνθρωπο ὅρος, ἀνέχομαι κάποιον) Παγκοσμιοποίηση, μηδενισμός, ἀναγνώριση τῶν αἱρέσεων ὡς «Ἐκκλησία», Οἰκουμενισμός· στὸν κόσμο ποὺ ζοῦμε διαδραματίζεται μία μάχη. Ὅποιος δὲν βλέπει τὴν μεταφυσική, τὴν πνευματικὴ φύση αὐτῆς τῆς μάχης, ἐθελοτυφλεῖ. Ὁ πόλεμος ποὺ εἶχε κηρύξει ὁ διάβολος ἐνάντια στον Θεό καὶ στὴν Ἐκκλησία Του ἔφθασε στὸ ἀποκορύφωμά του. Ἡ μάχη ποὺ γίνεται τώρα μέρος εἶναι ἡ μάχη τῶν ἐσχάτων χρόνων, ἡ ὑψίστη τῶν μαχῶν.

Ἀπὸ τὴν ἀρχὴ πολεμάει ὁ σατανᾶς, ὡς ἄρχοντας καὶ ἐξουσιαστὴς τοῦ κόσμου (Ματθ. δ’ 9), τὴν ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ. Γιατὶ εἶδε, ὅτι μὲ τὴν σταύρωση, τὴν ἀνάσταση τοῦ Κυρίου καὶ τὴν Πεντηκοστή, τὰ γενέθλια τῆς Ἐκκλησίας καταλύεται, συντρίβεται ἡ βασιλεία του. Ὁ Χριστὸς ἦλθε νὰ «λύσει τὰ ἔργα τοῦ διαβόλου» καὶ νὰ ἐλευθερώσει τὸν ἄνθρωπο. Νὰ συντρίψει τὸ κράτος και τὴν δυναστεία του καὶ νὰ χαρίσει τὴν ἐλευθερία τῆς δικῆς του βασιλείας, μίας βασιλείας ἀγάπης, δικαιοσύνης, εἰρήνης καὶ ἐλευθερίας. Στὴν ἀρχὴ πολέμησε τὸν ἴδιο τὸν Χριστό: Τοῦ ἐπιτέθηκε μὲ πειρασμοὺς στὴν ἔρημο, μετὰ χρησιμοποίησε τοὺς Γραμματεῖς καὶ Φαρισαίους ὡς πνευματικὴ καὶ τοὺς Ρωμαίους, ὡς πολιτικὴ ἐξουσία γιὰ νὰ

Ανοικτός πόλεμος στις ΗΠΑ κατά του γέροντα Εφραίμ της Αριζόνας

Γράφει ὁ Διονύσης Μακρῆς

Θεολόγος-Δημοσιογράφος

Εἶναι ἡλίου φαεινότερον ὅτι τὸ Φανάρι τὸ τελευταῖο διάστημα ἔχει στοχοποιήσει μὲ τὴν ἀλλοπρόσαλλη οἰκουμενιστικὴ καὶ πιθανὸν προσοδοφόρα γιὰ τὰ ταμεῖα του, διπλωματία ποὺ ἀκολουθεῖ, τὸν Ἀρχιεπίσκοπο Ἀμερικῆς Δημήτριο ἀλλὰ καὶ τὴν πλειάδα τῶν μοναστηριῶν ποὺ ἔχει ἱδρύσει ὁ γέροντας Ἐφραὶμ τῆς Ἀριζόνας!

Μὲ τὸ φθηνὸ πρόσχημα τοῦ ἐλλιποῦς καταλόγου πρὸς ἀρχιερατεία εἶναι γνωστὸ ὅτι ματαίωσε προσφάτως τὴν ἐκλογὴ νέου Μητροπολίτη Σικάγου, προκαλώντας ἀναστάτωση στὰ τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς. Τὸ τραγικὸ εἶναι πὼς μόλις τρεῖς μῆνες πρὶν τὴν ἐκλογὴ εἶχε τὸ ἴδιο τὸ Φανάρι ἐγκρίνει τὸν κατάλογο πρὸς ἀρχιερατείαν!!! Ἔκτοτε πιθανὸν καθ’ ὑπόδειξη ἀπὸ τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο ἔχει ξεκινήσει ἕνας