Στη μάχη ενάντια στην παναίρεση του οικουμενισμού.

Γράφει ο π. Φώτιος Βεζύνιας.

Εις τους αίνους της Κυριακής της Τυρινής ψάλλουμε το  Ιδιόμελο:

 

Τὸ στάδιον τῶν ἀρετῶν ἠνέωκται, οἱ βουλόμενοι ἀθλῆσαι εἰσέλθετε, ἀναζωσάμενοι τὸν καλὸν τῆς Νηστείας ἀγῶνα, οἱ γὰρ νομίμως ἀθλοῦντες, δικαίως στεφανοῦνται, καὶ ἀναλαβόντες τὴν πανοπλίαν τοῦ Σταυροῦ, τῷ ἐχθρῷ ἀντιμαχησώμεθα, ὡς τεῖχος ἄῤῥηκτον κατέχοντες τὴν Πίστιν, καὶ ὡς θώρακα τὴν προσευχήν, καὶ περικεφαλαίαν τὴν ἐλεημοσύνην, ἀντὶ μαχαίρας τὴν νηστείαν, ἥτις ἐκτέμνει ἀπὸ καρδίας πᾶσαν κακίαν. Ὁ ποιῶν ταῦτα, τὸν ἀληθινὸν κομίζεται στέφανον, παρὰ τοῦ Παμβασιλέως Χριστοῦ, ἐν τῇ ἡμέρᾳ τῆς Κρίσεως.

     Είναι πολλοί οι πνευματικοί και οι γεροντάδες, οι οποίοι συμβουλεύουν τα πνευματικά τους παιδιά να μην ανησυχούν για την κατάσταση στην Εκκλησία μετά την σύνοδο της Κρήτης. Είναι πολλοί αυτοί που νανουρίζουν τον πιστό λαό ώστε να κοιμάται τον «βαθύ ύπνο» απέναντι στα «πεπραγμένα» και κακώς «θεσμοθετημένα» της συνόδου του Κολυμπαρίου. Είναι πολλοί οι πνευματικοί πατέρες που δεν δέχονται ούτε λέξη πάνω στο φλέγον θέμα του θεσμοθετημένου πλέον οικουμενισμού, αλλά συνιστούν μόνο προσευχή με την δικαιολογία, ότι αυτά είναι μόνο για τους Ιεράρχες ! ! ! 

   Μάλιστα «ιδιόμορφη γερόντισσα», απ’ αυτές που ούτε καλόγριες είναι, ούτε σε μοναστήρι κανονικό μένουν… συμβούλευσε πριν λίγες μέρες, πνευματική μου θυγατέρα με τα εξής λόγια: «Αχ αδελφούλα μου Ιωάννα, μη… μην ασχολείσαι με αυτά… θα χάσεις την ψυχούλα σου… Εσύ μόνο προσευχή!!».

  Ας έλθουμε λοιπόν στο παραπάνω τροπάριο. Εισερχόμενοι στο στάδιο των αρετών αυτοί που θέλουν να είναι «νόμιμοι αθλητές» ποια όπλα προτρέπει ο υμνωδός να χρησιμοποιήσουν;

  Ναι… αναζωσάμενοι τον καλόν της νηστείας αγώνα….

  Ναι… αναλαβόντες την πανοπλίαν του Σταυρού…

Πως όμως θα αντιπαρατεθούν  στις επιβουλές του εχθρού;

  Βέβαια.. φορώντας ως θώρακα την προσευχή..

  Βέβαια.. φορώντας ως περικεφαλαία την ελεημοσύνη..

  Βέβαια..έχοντας στο χέρι ως «μάχαιραν».. την νηστεία..

  Αλλά καλά μου παιδιά στον πόλεμο αυτόν τον πνευματικό.. μετράει πρώτα-πρώτα το κάστρο, πάνω στο οποίο θα πατάμε. Το κάστρο πάνω στο οποίο θα οχυρωθούμε. Και ποιο είναι αυτό το κάστρο;

   Ο υμνωδός προτρέπει… «ὡς τεῖχος ἄῤῥηκτον κατέχοντες τὴν Πίστιν».

   Κάστρο και τείχος άρρηκτο λοιπόν η Πίστη μας. Ποια Πίστη όμως; Οποιαδήποτε πίστη, ή μόνο η αληθινή, έτσι όπως παραδίδεται από τους Άγιους  Πατέρες της Εκκλησίας μας;

   Δυστυχώς η σύνοδος της Κρήτης δεν μπορεί να θεωρηθεί ακόλουθη των Οικουμενικών Συνόδων. Είναι αποδεδειγμένο πλέον ότι ανέτρεψε τα θέσμια και τις παρακαταθήκες των Αγίων Πατέρων.

  Όσοι λοιπόν  εισέλθουμε στο στάδιο των αρετών ας κάνουμε έλεγχο. Το κάστρο πάνω στο οποίο μας τοποθετούν οι «σύγχρονοι» νεο-πατέρες της Εκκλησίας, είναι το «άρρηκτο τείχος της Ορθοδοξίας»;

  Είναι το «άρρηκτο τείχος της Ορθοδοξίας», όταν το τείχος αυτό δομείται από όλες τις μετα-πατερικές αθλιότητες; Και εκείνοι βέβαια έχουν δικαίωμα μέσα στο σκοτάδι του οικουμενιστικού τους παροξυσμού να λένε ότι θέλουν. Εμείς όμως δεν πρέπει να ελέγξουμε πάνω σε τι είδους τείχος θα πατάμε για να αντιμετωπίσουμε τις επιθέσεις του εχθρού;

  Καλά μου παιδιά την Κυριακή που έρχεται, την Κυριακή της Ορθοδοξίας, θα φωνάξουμε μαζί με τους Άγιους Πατέρες της εβδόμης οικουμενικής συνόδου: «Αύτη η πίστις των Αποστόλων, Αύτη η πίστις των Πατέρων, Αύτη η πίστις των Ορθοδόξων, Αύτη η πίστις την Οικουμένην εστήριξε». Ας ρωτήσουμε αυτούς που μετείχαν και αυτούς που υπέγραψαν τα κείμενα της Κρήτης.   

   Είναι σύμφωνοι με την Ορθόδοξη Πίστη όταν ονόμασαν τους βλάσφημους  και αιρετικούς παπικούς, Εκκλησία;

   Είναι σύμφωνοι με την Ορθόδοξη Πίστη όταν ονόμασαν Εκκλησία αυτούς που δεν προσκυνούν την «Άχραντον εικόνα του Κυρίου»;

   Και στο κάτω-κάτω της γραφής είναι σύμφωνοι με την Ορθόδοξη Πίστη, όταν δέχονται εν ώρα Θείας Λειτουργίας τους «αιρετικούς παπικούς και προτεστάντες» να παρίστανται θρασύτατα ενώπιον των Αγίων Μυστηρίων;.

  Η απάντηση είναι ένα γιγαντιαίο όχι. Αυτοί λοιπόν οι μετα-πατέρες και μεταπατερικοί… οι ακολουθούντες ως τυφλοί την πομπή του φρικτού οικουμενισμού… ας κοιτάξουν να μετανοήσουν…

  Και βέβαια είναι σαφές ότι δεν μπορούν να γίνονται κριτές των Ορθοδόξως φρονούντων έναντι της παναιρέσεως του οικουμενισμού, αγωνιστών πατέρων.

       Καλό αγώνα.

π. Φώτιος Βεζύνιας

Σχόλιο: Ὅλα αὐτὰ πολὺ σωστά. Ὅμως, πόσο κρατᾶτε ὡς "«ὡς τεῖχος ἄῤῥηκτον κατέχοντες τὴν Πίστιν»" ὅταν στέλνετε τὰ πνευματικά σας παιδιὰ σ' αὐτοὺς τοὺς "μετα-πατέρες και μεταπατερικούς… που ακολουθούν ως τυφλοί την πομπή του φρικτού οικουμενισμού", ποὺ ἀποδέχτηκαν τὴν Κολυμπάριο Σύνοδο (ὅπως ὁ Ἄνθιμος Θεσσαλονίκης), ἡ ὁποία "ανέτρεψε τα θέσμια και τις παρακαταθήκες των Αγίων Πατέρων";  

ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΟ: Δύο "Δεσποτάδες" σε Οικουμενι(στι)κό Συνέδριο στη Θεσσαλονίκη

katanixis.gr: Μας έχουν συνηθίσει οι “αγαπώντες και αγαπώμενοι” παθιασμένοι εραστές των διαλόγων της αγάπης, που δεν ονειρεύονται μεταστροφή των αιρετικών στην Ορθοδοξία, αλλά μεταστροφή με την Ορθοδοξία (!!!) σε “επιστημονικές” οικουμενικές ημερίδες.

Τόσο είναι το σκότος της πλάνης όμως που εμποτίζει την σκέψη τους, που προτιμότερο θα ήταν να τις βάπτιζαν Οικουμενιστικές νυχτε-ρίδες ή “Μαύρη_είν’_η_νύχτα_στα_βουνα_ημερίδες”.

Η διοργάνωση από το CEMES, που είναι εκδοτικός βραχίονας του Ιδρύματος μητροπολίτη Π. Παπαγεωργίου, (στο Δ.Σ. του οποίου μετέχει ο ηγούμενος της Αγ. Θεοδώρας  Θεσσαλονίκης π.Βαρνάβας Γιάγκου και επίτιμος πρόεδρος είναι ο Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης !!!) αποτελεί Οικουμενιστική εγγύηση!  Η αιγίδα του οικουμενικού Πατριάρχη, διαλύει πάσαν αμφιβολία!
Μια προσεκτική ματιά στο πρόγραμμα, είναι αποκαλύπτική:

6η Συνεδρία

“Οι Εκκλησίες και το Όραμά τους για την Ευρώπη πέρα από την Κρίση.”

Προεδρείο: Σεβ. Μητροπολίτης Νεαπόλεως και Σταυρουπόλεως κ.κ. Βαρνάβας - Auke van der Helm (Stichting Gave)

1. Σεβ. Μητροπολίτης Νέας Ιωνίας και Φιλαδελφείας κ.κ. Γαβριήλ

   …

Αγαπητοί φίλοι, γίνεται πλέον φανερό πως μετά την ψευδοσύνοδο του Κολυμπαρίου, έχουν αλλάξει οι Αρχιερείς της Εκκλησίας της Ελλάδος! Αποδεχόμενοι τις αποφάσεις της καθίστανται αχυράνθρωποι του Οικουμενισμού, που με κάθε ευκαιρία θα συμμετέχουν σε ανάλογες εκδηλώσεις, αύριο μαθαύριο σε συμπροσευχές απροκάλυπτα, και σε κάθε λογής αντιπατερικές και αντορθόδοξες λατρευτικές φιέστες έως και το κοινό ποτήριο.Θα το επιτρέψουμε;

Σήμερα συνεδριάζουν με τους ακαδημαϊκούς τροφούς της Οικουμενιστικής παναίρεσης (Βασιλειάδης, Κωνσταντίνου, Τσομπανίδης & ΣΙΑ).

Αύριο δια του θεσμικού οργάνου τους, θα καθαιρούν τους ομολογητές κληρικούς π.Νικόλαο Μανώλη και π. Θεόδωρο Ζήση. Για ακόμη μία φορά ξεσκεπάζεται πως το κατηγορητήριο είναι πρόφαση. Η μία και μόνη κατηγορία που τους οδηγεί στην καθαίρεση είναι πως είναι Ορθόδοξοι και ως Ορθόδοξοι καταγγέλλουν πατερικώς την παναίρεση του Οικουμενισμού και τους Οικουμενιστές κληρικούς και Αρχιερείς.
Καλή Σαρακοστή

Διεθνές Διεπιστημονικό Οικουμενικό Συνέδριο στη Θεσσαλονίκη

«Η Οικονομική και Προσφυγική Κρίση:

Οι Πολιτικές, Θρησκευτικές και Πνευματικές Διαστάσεις»

Υπό την αιγίδα της Α.Θ.Π. του Οικουμενικού Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου

Πηγή

ΟΙ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

Μέγα Ἀπόδειπνο

«Κύριε τῶν δυνάμεων, μεθ᾿ ἡμῶν γενοῦ· ἄλλον γὰρ ἐκτός σου βοηθὸν ἐν θλί­ψεσιν οὐκ ἔχομεν. Κύριε τῶν δυνάμεων, ἐλέησον ἡμᾶς» (τροπάρ. Μεγ. Ἀποδ.)

Toῦ Φλωρίνης π. Αὐγουστίνου Καντιώτου

Εἶνε, ἀγαπητοί μου, τὸ γλυκύτατο τροπάριο ποὺ ἀκούγεται τὴν περί­οδο τῆς ἁγίας καὶ Μεγάλης Τεσσα­ρακοστῆς στὸ Μέγα Ἀπόδειπνο. Ἀξίζει νὰ δοῦμε τί νοήματα περιέχει."

Βίντεο: «Κύριε τῶν δυνάμεων...»

* * *

«Κύριε τῶν δυνάμεων…». Ἡ προσευχὴ αὐ­τὴ ἀ­πευθύνεται πρὸς τὸν Θεό, ποὺ εἶνε Κύρι­­ος – κυριαρχεῖ ἐπάνω στὶς δυνάμεις.
Ἀλλὰ ποιές εἶνε οἱ δυνάμεις αὐτές;
* Δυνάμεις στὴν ἁγία Γραφὴ λέγονται οἱ ἄγ­γελοι καὶ ἀρχάγγελοι. «Πᾶσαι αἱ οὐ­ράνιαι δυνάμεις τῶν ἁγίων ἀγγέλων καὶ ἀρ­χαγ­γέλων, πρε­σβεύ­σα­τε ὑπὲρ ἡμῶν τῶν ἁμαρτω­λῶν» ἀκούσαμε ἀ­πόψε (Μέγ. Ἀπόδ.). Καὶ «Νῦν αἱ δυ­νάμεις τῶν οὐρα­νῶν σὺν ἡμῖν ἀοράτως λατρεύουσιν…» ἀ­κοῦ­με στὴν προηγιασμένη. Οἱ ἄγγελοι εἶνε ἄ­υλα ὄν­τα, ἀ­σώματα, δὲν ἔχουν σῶμα ὅπως ἐ­μεῖς. Γι᾽ αὐ­τὸ εἶνε εὐκίνητοι, ἀγ­γελιαφόροι ποὺ μεταφέρουν αὐτοστι­γμεὶ τὶς βου­λὲς τοῦ Θεοῦ. Ὅ­πως λένε οἱ πατέρες, οἱ ἄγγελοι σχηματίζουν ἐννέα τά­γμα­τα, ἕνα δὲ ἀπὸ αὐτὰ ὀνομά­ζεται «δυνάμεις» (Ἐφ. 1,21. Α΄ Πέτρ. 3,22)· καὶ ὅλα μαζὶ πά­λι ὀ­νομάζονται οὐράνιες δυνάμεις (βλ. Β΄ Θεσ. 1,7. Β΄ Πέτρ. 2,11). Σὺ λοιπόν, Κύριε, ποὺ ἐξουσιάζεις τοὺς ἀγγέλους – εἶ­σαι ὁ βασιλιᾶς τῶν ἀγγέλων, «μεθ᾽ ἡμῶν γε­­νοῦ», ἔλα μαζί μας νὰ μᾶς βοηθήσῃς.

ΚΟΥΜΠΟΥΡΕΣ και οι 83 δεσποτάδες

τοῦ Γαβριήλ Λαμψίδη

Περαία 14 Φεβρουαρίου 2018

ΚΟΥΜΠΟΥΡΕΣ

και οι 83 δεσποτάδες!

ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ

ότι η πράξη της αποτείχισης

δεν είναι παράπτωμα,

αλλά ομολογία πίστης,

καρπός ευσέβειας και αγωνία

για τη ψυχή, κυρίως και πρωτίστως,

εκείνου, τον οποίο,

με την πράξη της αποτείχισης

ενημερώνουν ότι εκτροχιάστηκε

από την Οδό της Αλήθειας

και ακολουθεί τον στρωμένο

με άνθη δρόμο της απώλειας.

Ενημερωνόμαστε, σκεφτόμαστε, προβληματιζόμαστε και, ως πιστοί και όχι αδιάφοροι, κάνουμε αυτό που αυθαίρετα – δικτατορικά και, κατά βάση, αντιχριστιανικά, μας στέρησαν οι δεσποτάδες: Παίρνουμε θέση, διότι το δικαιούμαστε και διότι, επίσης, είμαστε υποχρεωμένοι να ενδιαφερόμαστε για τη διαχείριση των πραγμάτων της Εκκλησίας, κληρικοί και λαϊκοί μαζί, από κοινού, ως το βασίλειον ιεράτευμα, σύμφωνα με το δημοκρατικό πνεύμα και τους θεσμούς που επικρατούσαν ανέκαθεν στην Μία Αγία Καθολική και Αποστολική Εκκλησία. Δεν γίναμε ακόμα …Βατικανό και δεν έχουμε, τουλάχιστον επίσημα, πάπα, σκέτα ή αλάθητο!

Τί συμπέρασμα βγάζουμε; Ακριβέστερα, σε ποιο συμπέρασμα οδηγούμαστε υποχρεωτικά, μετά την παραπομπή και του πατρός Θεοδώρου Ζήση στο Συνοδικό Δικαστήριο; Ότι όλοι οι δεσποτάδες είναι αθεολόγητοι και αθεόφοβοι! Φοβερό! Και, φυσικά, δεν επιχαίρουμε, το αντίθετο ακριβώς, απογοητευόμαστε κι ας αισθανόμαστε ότι πρόκειται να δικάσουν κι εμάς οι αυστηροί στον απόλυτο βαθμό απέναντι σ’ αυτούς που τους κρίνουν, ακόμη και με αγαθή πρόθεση, δεσποτάδες, αλλά όχι και απέναντι στους εαυτούς τους…

Υποχρεωνόμαστε να συμπεράνουμε ότι κανείς από τους 83 δεσποτάδες δεν γνωρίζει ή δεν έτυχε να πληροφορηθεί, ότι η πράξη της αποτείχισης δεν είναι παράπτωμα, ούτε ανυπακοή, αλλά ομολογία πίστης, καρπός ευσέβειας και αγωνία για τη ψυχή, κυρίως και πρωτίστως, εκείνου, τον οποίο, με την πράξη της αποτείχισης ενημερώνουν ότι εκτροχιάστηκε από την Οδό της Αλήθειας και ακολουθεί τον στρωμένο με άνθη δρόμο της απώλειας. Όλοι οι λαϊκοί δεν είναι όσο θα έπρεπε γνώστες των θεολογικών γραμμάτων και δογμάτων, με ευθύνη κυρίως των δεσποτάδων. Και το λέμε αυτό διότι αν ήταν όσο καλά θα έπρεπε να είναι κατηχημένοι, πρώτα απ’ όλα θα είχαμε καλύτερους δεσποτάδες, καλύτερους παπάδες και διάκους και όλους τους αρχιμανδρίτες σε μοναστήρια, όπου είναι η θέση τους και όχι σε πόστα που κολάζουν, θα γράφαμε, καθ’ υπερβολήν, και αγίους!

Όμως, όλοι οι δεσποτάδες είναι …πτυχιούχοι θεολόγοι! Και …κουμπούρες να ήταν, τα βασικά θα τα έχουν μάθει. Πώς συμβαίνει, λοιπόν, να μην ξέρουν …τίποτα περί αποτειχίσεως; Τόσο πια τους τυφλώνει η δεσποτική αλληλεγγύη και δεν έχουν συγκρατήσει στον σκληρό δίσκο του εγκεφάλου τους ούτε τους Ιερούς Κανόνες, ούτε πώς τους ζήτησε να είναι αντιπρόσωποί Του ο Χριστός, ούτε ότι τον επίσκοπο τον εκλέγουν οι κληρικοί και λαϊκοί (το βασίλειον ιεράτευμα) και εκείνοι τον χειροτονούν, ούτε ότι η αποτείχιση είναι ένας εξαιρετικά αποτελεσματικός τρόπος υπεράσπισης της πίστης μας; Και δεν τα γνωρίζει αυτά ούτε ο Πειραιώς, ούτε ο Ναυπάκτου, ούτε ο Σπάρτης, ούτε ο Δρυϊνουπόλεως, ούτε ο Νέας Ιωνίας, ούτε ο Βεροίας, ούτε ο Καλαμαριάς; Δηλαδή, επειδή οι δεσποτάδες είναι ανώτερου βαθμού δημόσιοι υπάλληλοι και η «Εκκλησία» κρατική, οι δεσποτάδες κάνουν ότι και οι αξιοθρήνητοι βολευτές και ψηφίζουν «Ναι σε όλα», με οδηγό – τσοπάνη τον προκαθήμενο; Δηλαδή, βάζουν ψηλότερα από τη σωτηρία της ψυχής τους, τη δεσποτική αλληλεγγύη;

Οι δύο κληρικοί, οι πατέρες Θεόδωρος Ζήσης και Νικόλαος Μανώλης είναι οι αξιότεροι της Μητρόπολης Θεσσαλονίκης και οι πιο αγαπητοί μεταξύ των πιστών – ευσεβών. Δεν είναι καθόλου εύκολο να αγνοήσετε αυτό το στοιχείο, γιατί τότε είναι σαν να βγάζετε τις μάσκες και σαν να μας λέτε καθαρά – κατάμουτρα ότι μόνον εσείς είστε η «Εκκλησία» και όλοι εμείς είμαστε, όπως είπε και ο νεαρός άπειρος και άθεος Τσίπρας, «ετερόκλητος όχλος»!

Όμως, με ογδόντα τρεις δεσποτάδες αυτού του επιπέδου, αθεολόγητους και αθεόφοβους, δεν γίνεται ούτε …εκκλησάκι! Εκκλησία Καθολική Αποστολική χωρίς το Βασίλειον Ιεράτευμα δεν μπορεί να υπάρξει. Αυτό σημαίνει ότι έχετε μπλέξει άσχημα και συμβαίνει αυτό σε μιαν εποχή που οι πιστοί δεν είναι πια πρόβατα και εξαιτίας σας ένας μεγάλος αριθμός Χριστιανών της ταυτότητας, όπως τους θέλετε και σας βολεύει, πλημμελώς κατηχημένων, ακούει φωνές και χάνονται ψυχές και τι λόγο θα δώσετε…

Είπα και ελάλησα…

Πηγή

Γιατί ονομάζεται Σαρακοστή, αφού διαρκεί περισσότερο από 40 ημέρες

   Μεγάλη Σαρακοστή, ονομάζεται η νηστεία που προηγείται του Πάσχα.

    Την λέμε Μεγάλη για να την ξεχωρίζουμε από την νηστεία που προηγείται των Χριστουγέννων, η οποία χαρακτηρίζεται «Μικρή» επειδή είναι ελαφρότερη.

     Ονομάζεται Σαρακοστή επειδή γίνεται εις ανάμνηση της σαρανταήμερης νηστείας του Χριστού στην έρημο και καθιερώθηκε τον 4ο αιώνα. Η αρχική της διάρκεια ήταν έξι εβδομάδες, ενώ αργότερα προστέθηκε και μία έβδομη και τελικά διαρκεί 48 ημέρες.

    Έτσι στην εποχή μας η Μεγάλη Σαρακοστή ξεκινά την Καθαρά Δευτέρα και τελειώνει το Μεγάλο Σάββατο.

Πηγή

Κυριακή της Τυρινής -Περί του βλάσφημου έργου πού παίζεται μέχρι το Πάσχα

ΟΛΑ τα κόσκινα τα δέχτηκες, πάτερ, και μας συγκίνησες, μα το κόσκινο του Οικουμενισμού δεν το δέχτηκες, και μας στενοχωρείς!

 

Τα κόσκινα και…

οι κοσκινάδες

Αρχιμ. Γρηγόριος

Καθηγούμενος Ι.Μ. Δοχειαρίου Αγίου Όρους

   Τὰ παλιά-παλιὰ τὰ χρόνια σὲ ὅλους τοὺς φούρνους ποὺ ζύμωναν ψωμί, ὑπῆρχαν οἱ κοσκινάδες, ἄνθρωποι ἐπιδέξιοι στὸ κοσκίνισμα. Στὸ συνεργεῖο τοῦ φούρνου δὲν παίρνανε βέβαια καὶ τὸ πρῶτο μίσθωμα, ἀλλὰ χωρὶς αὐτοὺς δὲν μποροῦσε νὰ γίνη καθάριο ψωμί.

     Ἐξασκημένοι σ᾽ αὐτὴν τὴν ἐργασία, κοσκίνιζαν ἀπὸ νύχτα σὲ νύχτα τὸ σιτάλευρο ποὺ ἐρχόταν ἀπ᾽ εὐθείας ἀπὸ τοὺς μύλους ἀνάμεικτο μὲ πίτουρα καὶ διάφορα σύμποδα.

    Ἔφηβος βρέθηκα στὴν Ρόδο κι ἕνα πρωὶ οἱ φίλοι μου μοῦ εἴπανε: «Θὰ πᾶμε στὴν Κοσκινοῦ». Ἦταν μιὰ ὄμορφη κωμόπολη καὶ μάλιστα εἶχε καὶ ἐκκλησία τὴν Παναγία τὴν Κοσκινοῦ.

Μόλις ἄκουσα ὅτι θὰ βρεθοῦμε σὲ μιὰ τέτοια περιοχή, μέσα μου ἔπλασα τὸ ὄνειρο ὅτι σ᾽ αὐτὴν ὑπάρχουνε καλοὶ κοσκινάδες καὶ καλὰ κόσκινα. Ὅταν ἔφθασα ὅμως ἐκεῖ, ὅσο κι ἂν ἔψαξα, τίποτα δὲν βρῆκα ἀπὸ αὐτά.

Οἱ καλοὶ φοῦρνοι εἶχαν τρία κόσκινα· τὸ χοντρὸ γιὰ τὸ πρῶτο χέρι καὶ τὰ ψιλὰ γιὰ τὸ δεύτερο καὶ τρίτο χέρι. Γι᾽ αὐτὸ ἔλεγε ὁ λαός: «Μωρέ, μὲ πέρασαν κι ἀπ᾽ τὰ τρία κόσκινα».

    Ποτὲ στὴν ζωή μου δὲν λησμόνησα τὰ τρία κόσκινα. Πιστεύω πὼς

Να, ποια είναι η κατάντια του λέοντα αντι-Οικουμενιστή Πειραιώς:

ΚΑΤΑΓΓΕΛΛΕΙ ΤΟΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟ, ΑΛΛΑ ΚΟΙΝΩΝΕΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΕΣ ΚΑΙ

ΤΟΥΣ ΜΝΗΜΟΝΕΥΕΙ, ΠΑΡΑ ΤΙΣ ΤΟΣΕΣ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΕΣ ΤΩΝ ΠΙΣΤΩΝ!!!

Εγκύκλιος του Μητροπολίτη Πειραιώς

για την Κυριακή της Ορθοδοξίας

Πειραιώς Σεραφείμ:  Η παναίρεση του Οικουμενισμού και ο Παπισμός

.........................................................................................................

Η παναίρεση του διαχριστιανικού και διαθρησκειακού συγκρητιστικού Οικουμενισμού διαρρηγνύει την οργανική σχέση δόγματος και ήθους. Ο Οικουμενισμός έχει ουμανιστικό, ανθρωποκεντρικό χαρακτήρα και όχι θεολογικό, πνευματικό, θεανθρωποκεντρικό. Παραμερίζει την Πίστη, το δόγμα και την Παράδοση της Εκκλησίας και αποβλέπει περισσότερο σε πρακτικούς σκοπούς. Βλέπει την Εκκλησία κυρίως ως ανθρώπινο ίδρυμα, το οποίο ενωμένο θα δυνηθεί να αντιμετωπίσει καλύτερα τους εχθρούς του. Γι’αυτό δεν λαμβάνονται σοβαρώς υπ’ όψιν οι βασικές διαφορές περί την πίστη και το πνεύμα ανάμεσα στην Ορθοδοξία, τις αιρέσεις και τις θρησκείες, ούτε η ιστορία και η συνείδηση της Εκκλησίας.

Ιδιαιτέρως ο πρακτικός ή λαικός Οικουμενισμός, ο οποίος επιτάσσει την διαχριστιανική και διαθρησκειακή συνεργασία σε πρακτικά θέματα και τομείς και ποικίλα σύγχρονα προβλήματα (κοινωνικά, ηθικά, περιβαλλοντικά, οικολογικά κ.α.), η οποία συνοδεύεται δυστυχώς με αντικανονικές συμπροσευχές και υπογραφή κοινών κειμένων, έχει σοβαρότατες συνέπειες στο δόγμα και το ήθος.
Η Ορθόδοξη Εκκλησία, ασφαλώς, έδειχνε και δείχνει πάντα μεγάλη ευαισθησία σ’ όλα τα ανθρώπινα προβλήματα. Ωστόσο, η από κοινού με τους αιρετικούς αντιμετώπισή τους παρουσιάζει μειονεκτήματα. Η φωνή της Ορθοδοξίας, όταν συμφύρεται με τις άλλες αιρετικές και θρησκευτικές φωνές, χάνει τη διαύγειά της και αδυνατεί να κοινοποιήσει στον σημερινό άνθρωπο τον δικό της μοναδικό τρόπο ζωής, που είναι θεανθρωποκεντρικός, σε αντίθεση με τον ανθρωποκεντρικό τρόπο ζωής των αιρετικών. Η Εκκλησία υποκύπτει στον πειρασμό της εκκοσμικεύσεως, χρησιμοποιώντας στο κοινωνικό της έργο κοσμικές πρακτικές των άλλων αιρέσεων και θρησκειών, σε βάρος του σωτηριολογικού της μηνύματος. Εκείνο, όμως, που έχει ανάγκη ο σημερινός άνθρωπος, δεν είναι η βελτίωση της ζωής του μέσω ενός εκκοσμικευμένου Χριστιανισμού, έστω κι αν αυτός μπορέσει να εξαλείψει όλες τις κοινωνικές πληγές, αλλά η απελευθέρωσή του από την αμαρτία και η θέωσή του μέσα στο αληθινό Σώμα του Χριστού, την Ορθόδοξη Εκκλησία.

Ο πρακτικός ή λαικός Οικουμενισμός προωθείται και με τις ανταλλαγές επισήμων επισκέψεων μεταξύ υψηλοβάθμων, κυρίως, εκπροσώπων των αιρέσεων, των θρησκειών και της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Αυτές περιλαμβάνουν εγκωμιαστικές προσφωνήσεις, ασπασμούς, ανταλλαγές δώρων, κοινά γεύματα, συμπροσευχές, κοινές ανακοινώσεις και άλλες χειρονομίες φιλοφροσύνης. Ο πιστός λαός μας, όμως, όταν παρακολουθεί τις επισκέψεις από τα οπτικοακουστικά μέσα επικοινωνίας, δοκιμάζει δυσάρεστη έκπληξη· σκανδαλίζεται, πικραίνεται, απορεί, αλλά και προβληματίζεται, καθώς μάλιστα άλλοτε ακούει τους ποιμένες του να μιλούν με ορθόδοξη και αγιοπατερική γλώσσα, και άλλοτε τους βλέπει ανάμεσα στους αιρετικούς και αλλοθρήσκους να συμπεριφέρονται διπλωματικά. Ένας τέτοιος, όμως, συμβιβασμός στον χώρο της αληθείας της Εκκλησίας, ακόμα και για την ιερώτερη σκοπιμότητα, είναι επιεικώς απαράδεκτος.

Τέκνα μου αγαπητά και περιπόθητα,
Ένα γνώρισμα των αγίων Πατέρων, είτε εν Συνόδω είτε εκτός Συνόδου, ήταν πάντοτε η ακρίβεια στην διατύπωση των όρων της πίστεως και του ήθους. Κι αυτό, γιατί γνώριζαν την σημασία και την αξία της ακριβείας. Οι άγιοι Πατέρες έμεναν πάντοτε στην ακρίβεια, ακριβολογούσαν. Η ακρίβεια στο δόγμα δίνει ακρίβεια και στο ήθος, την πνευματική ζωή. Η ακρίβεια στην πίστη και η ακρίβεια και στο ήθος, δεν είναι μία σχολαστικότητα, κάτι το στείρο και άγονο, αλλά μία σπουδαιότατη ανάγκη. Η απουσία αυτής της ακριβείας είναι έργο του διαβόλου, που εδράζεται επί της ανθρωπίνης ραθυμίας, ακηδίας, τεμπελιάς, με αποτελέσμα την μεγάλη ποικιλία απόψεων περί πίστεως, αλλά και περί ήθους.
Ούτε η Ορθοδοξία μόνη μας σώζει, ούτε η ορθοπραξία. Χρειάζεται συντονισμός και των δύο˙ ορθά δόγματα, ορθή πίστη των αγίων και θεοφόρων Πατέρων και αληθής βίος, αληθές βίωμα. Μόνο η ακρίβεια στην πίστη και στο ήθος σώζει. Με αυτά τα δύο φτερά ας πετάξουμε προς τον ουρανό.

Έτη πολλά και εύδρομος η αρξαμένη Αγία και Μεγάλη Τεσσαρακοστή!

Μετά πατρικών ευχών
† ο Πειραιώς ΣΕΡΑΦΕΙΜ

Πηγή

ΑΘΕΤΗΣΗ ΟΡΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΥΠΟ ΤΩΝ Γ.Ο.Χ.

Ὁ Ὅρος τῆς Πρώτης Οἰκουμενικῆς Συνόδου περὶ τῆς ἑορτῆς τοῦ Πάσχα καὶ ἡ σημερινὴ ἀθέτησις ἀπὸ τοὺς Γ.Ο.Χ. διὰ τοῦ Ἰουλιανοῦ Ἡμερολογίου

Τοῦ Ἱερομονάχου Εὐθυμίου Τρικαμηνᾶ

    Ὅπως εἶναι γνωστὸ καὶ πολυσυζητημένο ἡ Πρώτη Οἰκουμενικὴ Σύνοδος, προκειμένου νὰ ἑορτάζεται τὸ Πάσχα ἀπὸ κοινοῦ ἀπὸ ὅλους τοὺς Ὀρθοδόξους, στὸν ὅρο περὶ τοῦ ἑορτασμοῦ ἐθέσπισε τέσσερις (4) προϋποθέσεις μὲ βάσι τὶς ὁποῖες θὰ ὑπολογίζετο κάθε χρόνο  ἡ ἡμέρα τοῦ ἑορτασμοῦ τῆς μεγαλύτερης ἑορτῆς τῶν Ὀρθοδόξων. Αὐτὲς ἀναφέρονται ἀναλυτικὰ ἀπὸ τὸν ἅγιο Νικόδημο τὸν Ἁγιορείτη στὴν ὑποσημείωσι τοῦ 7^ου Ἀποστολικοῦ Κανόνος καὶ εἶναι οἱ ἑξῆς:

1) Νὰ ἑορτάζεται τὸ Πάσχα μετὰ τὴν ἐαρινὴ ἰσημερία, ἡ ὁποία τὴν ἐποχὴ ἐκείνη συνέπιπτε μὲ τὴν 21η Μαρτίου μὲ τὸ Ἰουλιανὸ Ἡμερολόγιο.

2) Νὰ ἑορτάζεται τὸ Πάσχα  μετὰ τὴν πρώτη πανσέληνο  ἀπὸ τὴν ἐαρινὴ ἰσημερία.

3) Νὰ ἑορτάζεται τὸ Πάσχα μετὰ τὸ νομικὸ Πάσχα τῶν Ἑβραίων.

4) Νὰ ἑορτάζεται τὸ Πάσχα πάντοτε ἐν ἡμέρᾳ Κυριακῇ.

Σήμερα, λοιπόν, μετὰ ἀπὸ χίλια ἑπτακόσια (1700) περίπου χρόνια ἀπὸ τὴν Α΄ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο, οἱ ἀκολουθοῦντες τὸ Ἰουλιανό (Παλαιό) Ἡμερολόγιο, διατείνονται μεταξὺ τῶν ἄλλων ὅτι τηροῦν ἀπαρεγκλίτως τὸν ὅρο αὐτὸ τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου περὶ τῆς ἑορτῆς τοῦ Πάσχα.

Αὐτὸ ὅμως, ὅπως φαίνεται ἐκ τῶν πραγμάτων, εἶναι λάθος καὶ ψευδές. Ἡ ἀπόδειξις εἶναι τὸ Πάσχα, τὸ ὁποῖο περιμένουμε καὶ προετοιμαζόμαστε νὰ ἑορτάσουμε, δηλαδὴ τὸ Πάσχα τοῦ 2018, καθὼς καὶ κάποια προγηγούμενα τῆς περιόδου τῶν δέκα τελευταίων ἐτῶν.

Τὸ Πάσχα, λοιπόν, τοῦ 2018 ἑορτάζεται μὲ τὸ Π.Η. (Ἰουλιανό) στὶς 26 Μαρτίου, ἐνῶ μὲ τὸ Ν.Η. στὶς 8 Ἀπριλίου. Ἔπρεπε, λοιπόν, σύμφωνα μὲ τὸν ὅρο τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, νὰ ὑπάρχη Πανσέληνος μεταξὺ τῆς ἰσημερίας καὶ τῆς ἑορτῆς τοῦ Πάσχα· δηλαδή, μεταξὺ 21^ης Μαρτίου καὶ 26^ης Μαρτίου μὲ τὸ Π.Η., ἢ 21^ης Μαρτίου καὶ 8^ης Ἀπριλίου μὲ τὸ Ν.Η.  Ἡ πανσέληνος αὐτῆς τῆς περιόδου, σύμφωνα μὲ ὅλα τὰ  ἡμερολόγια, τὰ ὁποῖα ἐκδίδονται, καὶ προφανῶς παίρνουν τὰ στοιχεῖα ἀπὸ τὶς ἁρμόδιες ὑπηρεσίες τῶν ἀστεροσκοπίων, εἶναι στὶς 18 Μαρτίου μὲ τὸ Π.Η., ἢ στὶς 31 Μαρτίου μὲ τὸ Ν.Η. Στὴν ἡμερομηνία αὐτὴ συμφωνοῦν καὶ τὰ ἁγιορείτικα ἡμερολόγια τῶν μονῶν καὶ τῶν ζηλωτῶν Πατέρων. Ἐξ αὐτοῦ γίνεται φανερὸ ὅτι στὸ μὲν Π.Η. δὲν ὑπάρχει πανσέληνος μεταξὺ ἰσημερίας καὶ Πάσχα γιὰ τὸ ἔτος αὐτό, στὸ δὲ Ν.Η. ὑπάρχει. Ἄρα λοιπόν, ὁ ὅρος τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου στὴν προκειμένη περίπτωσι τηρεῖται μὲ τὸ Ν.Η. κι ὄχι μὲ τὸ Π.Η.

Τὸ ἴδιο ἀκριβῶς συνέβη καὶ κατὰ τὰ ἔτη 2007 καὶ 2010. Καὶ τότε δηλαδή, μὲ τὸ Π.Η. δὲν ὑπῆρχε πανσέληνος μεταξὺ ἰσημερίας καὶ ἑορτῆς, ἐνῶ μὲ τὸ Ν.Η. ὑπῆρχε. Ἀξιοσημείωτο ἐν προκειμένῳ εἶναι ὅτι τὸ 2010 ἡ ἑορτὴ τοῦ Πάσχα ἑορτάστηκε τὴν ἐνωρίτερη δυνατὴ ἡμερομηνία, ἡ ὁποία εἶναι, γιὰ μὲν τὸ Π.Η. 22 Μαρτίου, γιὰ δὲ τὸ Ν.Η. 4 Ἀπριλίου. Αὐτὴ ἡ ἡμερομηνία ἑορτῆς τοῦ Πάσχα γιὰ νὰ συμπέση πρέπει ἡ πανσέληνος καὶ ἡ ἰσημερία νὰ ταυτιστοῦν, δηλαδὴ ἡ πανσέληνος νὰ εἶναι στὶς 21 Μαρτίου, ὁπότε γίνεται καὶ τὸ Πάσχα τῶν Ἑβραίων, καὶ τὴν ἑπομένη ἡμέρα νὰ εἶναι Κυριακή, διὰ νὰ γίνη τὸ Ὀρθόδοξο Πάσχα. Ἡ πανσέληνος, λοιπόν, τὸ 2010 ἦτο 17 Μαρτίου μὲ τὸ Π.Η. ἢ 30 Μαρτίου μὲ τὸ Ν.Η. Καὶ στὴν περίπτωσι αὐτή, ὅπως ἀποδεικνύεται δὲν ὑπῆρχε πανσέληνος μεταξὺ ἰσημερίας καὶ ἑορτῆς τοῦ Πάσχα μὲ τὸ Π.Η., ἐνῶ μὲ τὸ Ν.Η. ὑπῆρχε.

Θὰ θέλαμε ἐν προκειμένῳ νὰ μᾶς ἐξηγήσουν οἱ Γ.Ο.Χ., γιατὶ συμβαίνει αὐτό· ἐνῶ δηλαδὴ κόπτονται ὅτι τηροῦν τὶς Παραδόσεις καὶ τὰ παραδιδόμενα ὑπὸ τῶν Συνόδων καὶ τῶν Πατέρων, ἐδῶ ἀθετοῦν τὸν ὅρο τῆς Πρώτης Οἰκουμενικῆς Συνόδου περὶ τῆς ἑορτῆς τοῦ Πάσχα.

Στὸ σημεῖο αὐτὸ πρέπει νὰ ἀναφερθῆ  ὅτι οἱ Γ.Ο.Χ. μᾶς ἐγκαλοῦν ὅτι ἐμεῖς ἀθετοῦμε κάποιες ἀπόφασεις Πανορθοδόξων Συνόδων, ὅπως τὶς Συνόδους τοῦ 16^ου  αἰῶνος, τὴν στιγμὴ ποὺ αὐτοὶ ἀθετοῦν τὴν ἀπόφασι τῆς Πρώτης Οἰκουμενικῆς Συνόδου!

Καὶ ἄν, ἀκολουθώντας τὸ Π.Η., γινώμεθα παραβάτες αὐτῶν, γιὰ ποιό λόγο νὰ τὸ ἀκολουθήσωμε; Γιὰ συναισθηματικοὺς ἁπλῶς λόγους, ἢ ὅπως ἰσχυρίζονται οἱ Γ.Ο.Χ., γιατὶ τὸ ἄλλαξαν οἱ Μασῶνοι κ.λπ.;

Γιατί, ἐπὶ πλέον, ψεύδονται παραπλανῶντες τὸν λαόν, ἰσχυριζόμενοι ὅτι τηροῦν τὶς Παραδόσεις, ἐνῶ στὴν πράξι τὶς ἀθετοῦν ἀσυστόλως καὶ κατὰ τὸ δοκοῦν. Ἡ μεγαλύτερη ἀθέτησι τῆς Παραδόσεως ἐκ μέρους τῶν Γ.Ο.Χ. νομίζομε ὅτι εἶναι ἡ δογματοποίησις τῆς ἑορτολογικῆς-λειτουργικῆς ἑνότητος εἰς βάρος τῆς ἐκκλησιαστικῆς. Ἐνῶ δηλαδή, οἱ Πατέρες καὶ οἱ Σύνοδοι ἐθέσπισαν τὴν ἐκκλησιαστικὴ ἑνότητα-κοινωνία ὡς σημεῖο ἀναφορᾶς καὶ ἐνσωματώσεως εἰς τὸ σῶμα τοῦ Χριστοῦ, τὴν Ἐκκλησία, οἱ Γ.Ο.Χ. ἐθέσπισαν τὴν ἑορτολογική-λειτουργικὴ ἑνότητα, χάριν τῆς ὁποίας ἀπεκόπησαν ἀπὸ τὴν ἐκκλησιαστική. Τὸ παράδοξο δὲ εἶναι ὅτι ἀπεκόπησαν ἐκκλησιαστικὰ καὶ ἀπὸ τοὺς ἔχοντας τὴν ἴδια ἑορτολογικὴ-λειτουργικὴ τάξι, δηλαδὴ τοὺς ἀκολουθοῦντας τὸ Π.Η.  Ἔτσι, ἀποδεικνύουν ἐμπράκτως ὅτι τὸ Π.Η. εἶναι μέγιστο καὶ ὕψιστο δόγμα.

Συνοψίζοντας, θὰ θέλαμε νὰ μᾶς ἐξηγήσουν οἱ Γ.Ο.Χ., γιατί συμβαίνει στὴν περίπτωσι τοῦ Πάσχα τοῦ 2018, καὶ τῶν λίγο παλαιότερων ποὺ ἀναφέραμε, νὰ τηρῆται ὁ ὅρος τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου μὲ τὸ Ν.Η., ἐνῶ μὲ τὸ Π.Η. ἀθετεῖται. Ἀπευθυνόμαστε δὲ συγκεκριμένα στὰ ἱστολόγια «Ἐν τούτῳ Νίκα» καὶ «Κρυφὸ Σχολειό», στὸν καθηγητὴ τοῦ Πανεπιστημίου κ. Δ. Χατζηνικολάου καί στὸν κ. Δ. Πολυμενόπουλο, γιὰ νὰ μὴ φανῆ ἀόριστη ἡ ἐρώτησις ὡς πρὸς τὸ σὲ ποιούς ἀπευθύνεται.

Ἐλπίζομε ὅτι οἱ ἀπαντήσεις τῶν ἀδελφῶν θὰ εἶναι συγκεκριμένες καὶ ὄχι ἐκτὸς θέματος, πρᾶγμα τὸ ὁποῖο συνέβη σὲ παλαιότερο διάλογο.

Ἂν δὲ ὑπάρχουν ἐρωτήσεις σχετικές μέ αὐτή τήν ὑπόθεσι, ἀπὸ τοὺς ἀκολουθοῦντες τό Π.Η., δύνανται νὰ μᾶς τὶς καταθέσουν καὶ νὰ ἀπαντήσουμε, ἀφοῦ ὅμως πρῶτα ἀπαντήσουν ἐπὶ τῆς συγκεκριμένης ἐρωτήσεως.

Ἱερομόναχος

Εὐθύμιος Τρικαμηνᾶς

ΟΙ ΛΟΓΟΙ ΠΟΥ ΟΙ ΠΑΤΕΡΕΣ ΟΡΙΣΑΝ ΜΑ ΜΗΝ ΕΟΡΤΑΖΟΥΜΕ ΤΟ ΠΑΣΧΑ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΙΟΥΔΑΙΟΥΣ

    Οἱ λόγοι δὲ δι’ οὓς ἀπαγορεύεται νὰ ἑορτάζωμεν τὸ Πάσχα μετὰ τοῦ Νομικοῦ Φάσκα εἶναι oἱ ἑξῆς τρεῖς·
   1) διότι τὸ Πάσχα τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, ἤτοι τὸ Νομικὸν Φάσκα, εἶναι τύπος καὶ προεξεικόνισις τοῦ Πάσχα τῆς Κ. Διαθήκης, ἤτοι τοῦ Χριστιανικοῦ Πάσχα, καὶ ὡς τοιοῦτον ἐπιβάλλεται ἀναμφισβητήτως πάντοτε νὰ προηγῆται, οὐδέποτε δὲ νὰ συμπίπτη καὶ ἐπιτελῆται τὸ ἡμέτερον μετ’ ἐκείνου·

   2) εἶναι γνωστὸν ὅτι τὸ Νομικὸν Φάσκα ἤτοι τὸ Πάσχα τῶν Ἰουδαίων δύναται κατὰ Νόμον νὰ ἑορτάζηται ὁποιανδήποτε ἡμέραν τῆς ἑβδομάδος καὶ ἂν συμπίπτη μετὰ τῆς πανσελήνου, ἐν ᾧ ἡμεις ὀφείλομεν νὰ ἑορταζωμεν τὸ Πάσχα μόνον ἐν Κυριακῇ διὰ τὸν ἀνωτέρω εἰρημένον λόγον δι΄ ὅ, ὅταν ποτὲ τὸ Νομικὸν Φάσκα συμπίπτῃ ἐν Κυριακῇ, ἡμεῖς δὲν ἑορτάζομεν κατ' αὐτήν, ἀλλὰ τὴν ἑπομένην Κυριακὴν, ἵνα μὴ συνεορτάσωμεν μετὰ τοῦ Ἰουδαϊκοῦ Πάσχα καὶ

   3) τὴν τοιαύτην μετὰ τὸ Νομικὸν Φάσκα ἑορτὴν τοῦ ἡμετέρου Πάσχα ἐπιβάλλει καὶ αὐτὴ ἡ τάξις τῶν γεγονότων, ὅπως τότε ἔλαβον χώραν, καθόσον εἶναι γνωστὸν ὅτι πρῶτον οἱ Ἰουδαῖοι ἑώρτασαν τὸ Πάσχα αὐτῶν καὶ ἀκολούθως ἐγένετο ἡ τοῦ Κυρίου ἐκ νεκρῶν Ἀνάστασις, τῆς ὁποίας τύπον καὶ ἀνάμνησιν ἀποτελεῖ τὸ Πάσχα, ὅπερ κατ’ ἔτος ἡμεῖς ἑορτάζομεν.

    Τόσην δὲ σημασίαν ἀπέδιδεν ἡ Ἐκκλησία εἰς τὸν ὅρον τοῦτον, ὅτι τοὐτέστι δὲν πρέπει νὰ συνεορτάζωμεν τὸ Πάσχα μετὰ τοῦ Ἰουδαϊκοῦ ἢ Νομικοῦ Φάσκα, ὥστε καὶ ἡ ἐν Ἀντιοχείᾳ Τοπικὴ Σύνοδος (341) ἀναπτύσσουσα πλατύτερον τὸν Ζ' ἀποστολικὸν κανόνα ἀποφαίνεται· «Πάντας τοὺς τολμῶντας παραλύειν τὸν ὅρον τῆς ἁγίας καὶ μεγάλης Συνόδου, τῆς ἐν Νικαίᾳ συγκροτηθείσης ἐπὶ παρουσία τῆς Εὐσέβείας τοῦ θεοφιλεστάτου βασιλέως Κωνσταντίνου, περὶ τῆς ἁγίας ἑορτῆς τοῦ σωτηριώδους Πάσχα, ἀκοινώνητους καὶ ἀποβλήτους εἶναι τῆς Ἐκκλησίας, εἰ ἐπιμένουσι φιλονεικότερον ἐνιστάμενοι πρὸς τὰ καλῶς δεδογμένα· καὶ ταῦτα εἰρήσθω περὶ τῶν λαϊκῶν. Εἰ δέ τις τῶν προεστώτων τῆς Ἐκκλησίας Ἐπίσκοπος ἢ Πρεσβύτερος ἢ Διάκονος μετὰ τὸν ὅρον τοῦτον τολμήσειεν ἐπὶ διαστροφῇ τῶν λαῶν καὶ ταραχῇ τῶν Ἐκκλησιῶν ἰδιάζειν καὶ μετὰ τῶν Ἰουδαίων ἐπιτελεῖν τὸ Πάσχα, τοῦτον ἡ Ἁγία Σύνοδος ἐντεῦθεν ἤδη ἀλλότριον ἔκρινε τῆς Ἐκκλησίας, ὡς οὐ μόνον ἑαυτῷ ἁμαρτίας ἀλλὰ καὶ πολλῆς διαφθορᾶς καὶ διαστροφῆς γινόμενον αἴτιον» (καν. Α'.).

   Ἐπειδὴ δὲ οἱ κανόνες τῆς προκειμένης Τοπικῆς Συνόδου ἐπικυροῦνται ἀορίστως μὲν παρὰ τῆς Δ' Οἰκουμ. Συνόδου (καν. α'.), ὡρισμένως δὲ ὑπό της ϛ΄ (καν. β΄.) καὶ τῆς Ζ΄ Οἰκ. Συνόδου (καν. α΄.) καὶ διὰ τῆς ἐπικυρώσεως ταύτης προσκτῶνται καὶ ἔχουσι δύναμιν οἰκουμενικήν, εὐνόητον ὁπόσον πρέπει νὰ ἐφιστῶμεν τὴν προσοχὴν ἡμῶν εἰς τὴν ἀκριβῆ καὶ ἀπαράβατον τήρησιν τοῦ ὅρου τούτου.

     Δι’ αὐτὸν ἀκριβῶς τὸν λόγον καὶ ἐπιβάλλεται ὅπως ἐπισταμένως ἐξετάσωμεν καὶ ἐπακριβῶς γνωρίσωμεν, ποία εἶναι ἡ ἀληθὴς καὶ ἀκριβὴς ἔννοια τῶν διατάξεων τῶν ἁγίων καὶ ἱ. Συνόδων, δι’ ὧν ἀπαγορεύουσι νὰ ἐπιτελῶμεν τὸ Πάσχα μετὰ τῶν Ἰουδαίων· ἀπαγορεύουσι τουτέστιν αἱ ἱ. Σύνοδοι τὸv συνεορτασμὸν τοῦ Χριστιανικοῦ Πάσχα μετὰ τοῦ Πάσχα τῶν συγχρόνων Ἰουδαίων ὀφειλόμενον εἰς τυχαίαν καὶ ἀνεύθυνον οὕτως εἰπεῖν σύμπτωσιν προερχομένην ἐκ πλάνης περὶ τὸν ὑπολογισμὸν ἢ ἐκ τῆς παρεκκλίσεως τῶν Ἰουδαίων ἀπὸ  τῶν σχετικῶν διατάξεων τῆς μωσαϊκῆς νομοθεσίας, ἢ ἀπαγορεύουσι τὸν συνεορτασμὸν τοῦ χριστιανικοῦ Πάσχα μετὰ τοῦ Πάσχα τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης καὶ τοῦ Μωσαϊκοῦ Νόμου, ἢ τοῦ ἄλλως λεγομένου Νομικοῦ Φάσκα, ὀφειλόμενον εἰς πεπλανημένην γνώμην τῶν χριστιανῶν ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι ἐφρόνουν ὅτι πρέπει νὰ ἑορταζωσι τὸ Πάσχα τῆς Κ. Διαθήκης, ἤτοι τὸ χριστιανικὸν Πάσχα, τῇ πρώτῃ πανσελήνῳ τοῦ ἔαρος, 14^η τοῦ μηνὸς Νισᾶν, τοὐτέστι τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ, καθ' ἣν ἐτελεῖτο καὶ ὤφειλε νὰ τελῆται κατὰ τὸν μωσαϊκὸν νόμον τὸ τυπικὸν Πάσχα τῆς Π. Διαθήκης ἤτοι τὸ Νομικὸν Φάσχα;

   Θετικώτερον προσέτι καθορίζουσα ἡ Α' Οἰκουμ. Σύνοδος τὴν πανσέληνον, μεθ' ἣν δέον νὰ ἐπιτελῆται τὸ Πάσχα, διατάσσει, ὅπως ἡ πανσέληνος αὕτη ἀκολουθῇ ἢ συμπίπτῃ μετὰ τῆς ἐαρινῆς ἰσημερίας· ἤτοι διὰ τοῦ ὅρου τούτου ἀπαγορεύεται ὁ ἑορτασμὸς τοῦ Πάσχα πρὸ τῆς ἐαρινῆς ἰσημερίας, ἐπιβάλλεται δὲ νὰ ἑορτάζηται τοῦτο πάντοτε μετὰ τὴν ἐαρινὴν ἰσημερίαν.

    Ὁ δὲ λόγος δι’ ὃν ἐπιβάλλεται νὰ ἐπιτελῆται ἡ ἑορτὴ τοῦ Πάσχα μετὰ τὴν ἐαρινὴν ἰσημερίαν καὶ ὄχι πρὸ αὐτῆς, ἀναφέρεται ἐν ταῖς Ἀποστολικαῖς Διαταγαῖς· «ὑμεῖς δὲ φυλάσσεσθε ἀκριβῶς τὴν ἰσημέριον τροπὴν τῆς ἐαρινῆς ὥρας... ἐπιτηροῦντες .... ὅπως μή.... πλάνης γενομένης ἀγνοίᾳ, δὶς τοῦ ἐνιαυτοῦ ἐπιτελέσωμεν τὸ Πάσχα»· καὶ ἀλλαχοῦ· «δεῖ ὑμᾶς, ἀδελφοί, τὰς ἡμέρας τοῦ Πάσχα ἀκριβῶς ποιεῖσθαι μετὰ πάσης ἐπιμελείας μετὰ τροπὴν ἰσημερινήν, ὅπως μὴ δὶς τοῦ ἐνιαυτοῦ ἑνὸς παθήματος μνείαν ποιῆσθε, ἀλλ’ ἅπαξ τοῦ ἔτους τοῦ ἅπαξ ἀποθανόντος» (Ἀποστ. Διαταγ. βιβλ. ε΄ κεφ. 17)· ἐπίσης ὁ Μ. Κωνσταντῖνος ἐν τῇ ἐπιστολῇ αὐτοῦ πρὸς τοὺς ἀπολειφθέντας τῆς Α' Οἰκουμ. Συνόδου Ἐπισκόπους γράφει· «...ἐκεῖθεν οὖν τοίνυν κἂν τούτῳ τῷ μέρει τὴν ἀλήθειαν οὐχ ὁρῶσιν ὡς δὴ κατὰ τὸ πλεῖστον αὐτοὺς πλανωμένους τῆς προσηκούσης ἐπανορθώσεως τῷ αὐτῷ ἔτει δεύτερον τὸ Πάσχα ἐπιτελεῖν· τίνος χάριν τούτοις ἑπόμεθα, οὓς δεινὴν πλάνην νοσεῖν ὡμολόγηται; δεύτερον γὰρ τῷ ἑνὶ ἐνιαυτῷ οὐκ ἄν ποτε ποιεῖν ἀνεξόμεθα» (Εὐσεβ. βίος Κωνσταντ. III 18. 10. Σωκρ. Ἱστ. 1,9. Θεοδωρ. Ἱστ. Α'. 10)· ὁ δὲ ἱ. Ἐπιφάνιος σαφέστερον ἀναφέρει τὰ ἑξῆς· «κέχρηται γὰρ (ἡ Ἐκκλησία) οὐ μόνον τῇ τεσσαρεσκαιδεκάτῃ τῆς σελήνης, ἀλλὰ καὶ τῷ δρόμῳ τοῦ ἡλίου, ἵνα μὴ ἑνὶ ἐνιαυτῷ δύο Πάσχα ποιοῦντες ἐν τῷ ἑτέρῳ μηδὲ ἓν Πάσχα τελέσωμεν· δι’ ὃ παρατηρούμεθα μὲν τὴν τεσσαρεσκαιδεκάτην, ὑπερβαίνομεν δὲ τὴν ἰσημερίαν, φέρομεν δ' ἐπὶ τὴν ἅγιαν Κυριακὴν τὸ τέλος τῆς συμπληρώσεως» (Ἐπιφ. κατὰ τεσσαρεσκαιδ.).

   Πρὸς πληρεστέραν τῶν λεγομένων κατανόησιν ἀναγκαῖον θεωροῦμεν νὰ σημειώσωμεν καὶ τὰ ἑξῆς· Εἶναι γνωστὸν ὅτι τὸ σεληνιακὸν ἔτος εἶναι μικρότερόν τοῦ ἡλιακοῦ κατὰ 11 περίπου ἡμέρας· ἕνεκα τούτου ὅταν ἡ πανσέληνος τύχῃ π.χ. τῇ 12 Ἀπριλίου, τὸ ἑπόμενον ἔτος θὰ γίνῃ τῇ 1^ῃ· ἐὰν δὲ ἡ πανσέληνος τύχῃ τῇ ἰδίᾳ ἡμέρᾳ τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἐαρινῆς ἰσημερίας (21 Μαρτίου π. ἡμ.) τὸ ἑπόμενον ἔτος θὰ γίνῃ ὡσαύτως ἡ πανσέληνος 11 περίπου ἡμέρας πρὸ τῆς ἰσημερίας ταύτης, ἑπομένως δὶς θὰ γίνῃ Πάσχα ἐντὸς τοῦ ἴδιου ἔτους, λαμβανομένου ὑπ’ ὄψιν ὅτι ἔτος (τροπικόν, ἀκριβὲς ἡλιακόν) λέγοντες ἐννοοῦμεν τὸ χρονικὸν διάστημα, ὅπερ περιλαμβάνεται μεταξὺ τῶν δύο ἐαρινῶν διαβάσεων τοῦ κέντρου τοῦ ἡλίου ἀπὸ τοῦ σημείου τῆς ἐαρινῆς ἰσημερίας. Διὰ τὸν λόγον δὲ τοῦτον, ἵνα μὴ ἐπιτελῶμεν τὸ Πάσχα δὶς ἐντὸς τοῦ ἰδίου ἔτους ἐπιβάλλεται νὰ ἑορτάζωμεν τοῦτο μετὰ τὴν ἐαρινὴν ἰσημερίαν καὶ ὄχι πρὸ αὐτῆς.

Μητροπολίτη Μαρωνείας Ἄνθιμου

ΚΥΡΙΕ ΤΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ ΜΕΘ' ΗΜΩΝ ΓΕΝΟΥ...

Περί πολυλογίας και σιωπής – Άγίου Ιωάννου της Κλίμακος

 –Κλίμαξ –Λόγος Ενδέκατος

Περί πολυλογίας και σιωπής

Άγίου Ιωάννου της Κλίμακος

Λόγος Ενδέκατος

-Έχομε αναφέρει με συντομία στα προηγούμενα ότι είναι πολύ επικίνδυνο, και γι΄ αυτούς ακόμη πού θεωρούνται πνευματικοί, να κρίνουν τους άλλους, πράγμα πού υπεισέρχεται ανεπαίσθητα. Και είναι το να κρίνη κανείς τους άλλους σαν να κρίνη τον εαυτόν του και να τιμωρήται από την γλώσσα του. Τώρα λοιπόν η σειρά των λόγων απαιτεί να ομιλήσωμε για την αιτία και την θύρα από όπου εισέρχεται και εξέρχεται το πάθος της πολυλογίας.

-Η πολυλογία είναι η καθέδρα της κενοδοξίας. Καθισμένη επάνω της η κενοδοξία προβάλλει και διαφημίζει τον εαυτόν της. Η πολυλογία είναι σημάδι αγνωσίας, θύρα της καταλαλιάς, οδηγός στα ευτράπελα, πρόξενος της ψευδολογίας, σκορπισμός της κατανύξεως. Είναι αυτή που δημιουργεί και πού προκαλεί την ακηδία. Είναι πρόδρομος του ύπνου, διασκορπισμός της «συννοίας», αφανισμός της φυλακής του νοός, απόψυξις της πνευματικής θερμότητος, αμαύρωσις της προσευχής.

-Η σιωπή που ασκείται με επίγνωσι και διάκρισι είναι μητέρα της προσευχής, επιστροφή από την αιχμαλωσία, διαφύλαξις του θείου πυρός, επιστάτης των λογισμών, σκοπός που παρατηρεί τους εχθρούς, δέσμευσις του πένθους, φίλη των δακρύων, καλλιεργητής της μνήμης του θανάτου, ζωγράφος της αιωνίου κολάσεως, επίμονος εξεταστής της Κρίσεως, πρόξενος πνευματικής ανησυχίας και λύπης, εχθρός της παρρησίας, σύζυγος της ησυχίας, αντίπαλος της αγάπης να κάνη τον διδάσκαλο, αύξησις της πνευματικής γνώσεως, δημιουργός θείων θεωρημάτων, μυστική πνευματική πρόοδος, κρυφή πνευματική ανάβασις.

-Όποιος εγνώρισε τα παραπτώματά του, εχαλιναγώγησε την γλώσσα του, ενώ ο πολύλογος δεν εγνώρισε ακόμη καθώς πρέπει τον εαυτόν του. Ο φίλος της σιωπής προσεγγίζει τον Θεόν και συνομιλώντας μυστικά μαζί Του φωτίζεται από Αυτόν. Η σιωπή του Ιησού εδημιούργησε στον Πιλάτο σεβασμό. Και η ηρεμία και η σιωπή ενός (ταπεινού) ανδρός καταργεί την κενόδοξη καυχησιολογία ενός άλλου.

-Ο Πέτρος, επειδή ωμίλησε, έκλαυσε πικρά. Ελησμόνησε εκείνον πού είπε: «Είπα, φυλάξω τάς οδούς μου, του μη αμαρτάνειν με έν γλώσση μου» (Ψαλμ. λη΄ 1). Και τον άλλον πού είπε: «Κρείσσον πεσείν από ύψους είς γήν ή από γλώσσης» (πρβλ. Σ. Σειράχ κ΄ 18).

-Αλλά δεν επιθυμώ να γράψω περισσότερα γι΄ αυτά τα θέματα, παρ΄ όλον ότι με προτρέπουν σε αυτό οι πονηρίες των παθών, (με προτρέπουν δηλαδή να χρησιμοποιήσω την πολυλογία, ενώ ομιλώ για την σιωπή). Τούτο μόνο θα προσθέσω: Άκουσα κάποτε έναν μοναχό, πού ήθελε να εξετάση μαζί μου το θέμα της ησυχίας, να λέγη ότι η πολυλογία οπωσδήποτε γεννάται από τις εξής αιτίες: Ή από κακή συναναστροφή και κακή συνήθεια -αφού η γλώσσα, έλεγε, είναι μέλος του σώματος, όπως διαπαιδαγωγηθή, έτσι κατ΄ ανάγκην και θα συνηθίση- ή πάλι από κενοδοξία, πράγμα που συμβαίνει περισσότερο σε όσους έχουν πνευματικό πόλεμο, ή, μερικές φορές, από την γαστριμαργία. Γι΄αυτό πολλοί πολλές φορές δαμάζοντας την κοιλία δεσμεύουν με βία και την γλώσσα και την καθιστούν ανίσχυρη για πολυλογία.

-Αυτός που φροντίζει για την ώρα του θανάτου του, ωλιγόστευσε τα λόγια του. Και αυτός πού απέκτησε πένθος στην ψυχή του, απέφυγε σαν φωτιά την πολυλογία.

-Αυτός που αγάπησε την ησυχία, ασφάλισε το στόμα του. Και αυτός που ευχαριστείται να εξέρχεται από το κελλί του, εξέρχεται διότι τον διώχνει απ΄ εκεί το πάθος αυτό, (δηλαδή η πολυλογία).

-Εκείνος πού εδοκίμασε την οσμή του υψίστου και θείου πυρός, αποφεύγει την συνάντησι των ανθρώπων, όπως η μέλισσα τον καπνό. Την μέλισσα την διώχνει ο καπνός, και αυτόν τον ενοχλεί η συνάντησις των ανθρώπων.

-Πολύ ολίγοι μπορούν να κρατήσουν το νερό χωρίς κάποιο φράγμα και κάποιο βοηθητικό μέσο. Ολιγώτεροι όμως είναι εκείνοι πού μπορούν να δαμάσουν ένα απύλωτο στόμα.

Βαθμίς ενδεκάτη! Όποιος ενίκησε, περιέκοψε διά μιας πλήθος από κακά.

Εκδόσεις Ι. Μονής Παρακλήτου Ωρωπού

http://saintsofmyheart.wordpress.com

SAINTS OF MY HEART

Άγιος Εφραίμ ο Σύρος: Ομολογία της ορθής πίστης

  «Καύχημα καί ἔπαινος καί σωτηρία τῶν Χριστιανῶν εἶναι ἡ ὁμολογία τῆς ὀρθῆς πίστης, καί τό νά μή συμφωνεῖ κανεῖς καί νά μή γίνεται φίλος μʹ αὐτούς πού φρονοῦν τά ἀντίθετα, ἀλλά νά τηρεῖ τήν ἐντολή καί τήν παρακαταθήκη ᾄσπιλη, ἄψογη καί ἀνόθευτη ἀπό κάθε αἵρεση, ὥς τήν παρουσία τοῦ Κυρίου μας Ἰησου Χριστοῦ».

                          Άγιος Εφραίμ ο Σύρος

     Λόγος περί Περί φιλοπτωχείας, Τόμος Ε΄, σελ. 140.

ΠΗΓΗ

    Τώρα τὸν ἅγιο Ἐφραὶμ θὰ ἀκοῦμε, ἢ τὸν π. Νικόλαο, ποὺ διδάσκει ὅτι μποροῦν καὶ οἱ ἀποτειχισμένοι πιστοί, νὰ κοινωνοῦν ἀπ' αὐτοὺς ποὺ φρονοῦν τὰ ἀντίθετα"!

Ο δηλητηριασμός των θεολόγων και των πιστών συνεχίζεται!

Θεσσαλονίκη:

 Συζητώντας για τη θρησκευτική συνύπαρξη σε Ελλάδα και Ευρώπη

Η πλάνη των οικουμενιστών

και η λήθη των πιστών 

katanixis.gr: Σήμερα αντί σχολίου θα επισημάνουμε τα αποκαλυπτικά οικουμενιστικά ντοκουμέντα ενός και μόνου, φαινομενικά αθώου συνεδρίου. Θα παρακολουθούμε τα κίνητρα του νεοπαγούς Ελληνικού Ινστιτούτου Πολιτιστικής Διπλωματίας. Μέχρι πότε ο πιστός λαός του Θεού  θα “απαντά” στην πλάνη με τη… λήθη!  

Θεσσαλονίκη:  Συζητώντας για τη θρησκευτική συνύπαρξη σε Ελλάδα και Ευρώπη

Η θρησκευτική συνύπαρξη στην Ελλάδα και την Ευρώπη απασχόλησε την ημερίδα που διοργάνωσε χθες το Ελληνικό Ινστιτούτο Πολιτιστικής Διπλωματίας στο δημαρχείο Θεσσαλονίκης.

Κληρικοί, Αγιορείτες μοναχοί, ακαδημαϊκοί, εκπαιδευτικοί και ερευνητές παρουσίασαν ενδιαφέρουσες εισηγήσεις γύρω από το κεντρικό θέμα της ημερίδας που είχε ως τίτλο “Η θρησκευτική συνύπαρξη: Διαθρησκειακός- Διαπολιτισμικός Διάλογος”.

Η ημερίδα ξεκίνησε με χαιρετισμούς από τα διευθυντικά στελέχη του Ελληνικού Ινστιτούτου Πολιτιστικής Διπλωματίας.

Η πρώτη εισήγηση ήταν από τον λαϊκό πρεσβύτερο της Ελληνικής Ευαγγελικής Εκκλησίας Θεσσαλονίκης Δημήτριο Σοφό με θέμα “Η θέση της Ευαγγελικής Εκκλησίας στην πλειοψηφικά Ορθόδοξη Ελλάδα”. Ο κ. Σοφός ξεκίνησε την ομιλία του με μια σύντομη ιστορική αναφορά στην αναγκαιότητα που οδήγησε στη Λουθηρανική επανάσταση και συνέχισε με ιστορική αναδρομή στην πορεία της Ευαγγελικής Εκκλησίας στην Ελλάδα από την ίδρυσή της μέχρι σήμερα.

Έκανε λόγο για τα στερεότυπα που αποδίδονταν στους Ευαγγελικούς και τις δυσκολίες που αντιμετώπιζαν λόγω της διαφορετικής τους θρησκευτικής πεποίθησης. “Για δεκαετίες κυριαρχούσε η άποψη ότι όποιος δεν ήταν Ορθόδοξος, δεν ήταν Έλληνας, ήταν αιρετικός. Τα πράγματα άρχισαν να αλλάζουν τα τελευταία 30- 40 χρόνια. Πλέον αναπτύσσεται διάλογος σε ακαδημαϊκό επίπεδο αλλά και μεταξύ κληρικών Ορθοδόξων και Ευαγγελικών”, είπε συγκεκριμένα.

Λόγος παραινετικός εις την είσοδον της Αγίας Τεσσαρακοστής

Αγ. Ιωάννης Χρυσόστομος

ΛΟΓΟΣ ΤΡΙΑΚΟΣΤΟΣ ΤΕΤΑΡΤΟΣ

Ευλόγησον Πάτερ,

    Χαίρω και ευφραίνομαι, βλέποντας σήμερον στολισμένην την Εκκλησίαν τού Θεού με το πλήθος των παιδιών της, και όλους σας, όπου με πολλήν χαράν εσυντρέξατε. Διότι όταν αποβλέπω εις τα χαρού­μενά σας πρόσωπα, έχω σημείον μεγαλώτατον της ψυχικής σας ηδονής, καθώς έ­λεγε και κάποιος σοφός˙ «Καρδίας ευφραινομένης θάλλει πρόσωπον». Δια τούτο λοιπόν και εγώ εσηκώθηκα σήμερον με περισσοτέραν προθυμίαν, δια να σας μεταδώσω εις τον αυτόν καιρόν αυτήν την πνευματικήν χαράν, και να σας γένω μη­νυτής τού ερχομού της αγίας Τεσσαρακο­στής, του ιατρικού λέγω των ψυχών μας. Διότι ο κοινός απάντων ημών Δεσπότης, θέλων ως φιλόστοργος Πατήρ να ξεπλύνωμεν τας αμαρτίας, όπου εκάμαμεν εις όλον τον καιρόν, επενόησεν εις ημάς την θεραπείαν, και δια μέσου της αγίας Τεσ­σαρακοστής. Ας μη γίνεται λοιπόν τις κατηφής˙ ας μη γίνεται τις σκυθρωπός, αλλ’ ας χορεύη, και ας χαίρεται και ας δοξάζη τον κηδεμόνα, και επιμελητήν των ψυχών μας, όπου μας άνοιξεν αυτήν την εξαίρετον στράταν, και ας δεχθή με πολλήν χαράν τον ερχομόν της. Ας εντραπώσιν οι Έλληνες, ας κα­ταισχύνονται οι Εβραίοι βλέποντες την αγάπην μας, όπου αποδεχόμεθα και ασπαζόμεθα τον ερχομόν της με ιλαράν προθυμίαν, και ας μανθάνωσι δια μέσου της δοκιμής των πραγμάτων, πόση διαφορά είναι αναμέσον ημών και αυτών. Και ας ονομάζωσιν εκεί­νοι εορτάς και πανηγύρεις την μέθην και όλας τας άλλας ακολασίας, και ασχημοσύνας, όπου από εδώ είναι πρέπον να σύρουν εις τού λόγου τους. Αλλά η Εκκλησία τού Θεού ας ονομάζη εορτήν τα εναντία εκείνων, την Νηστείαν, δηλαδή, την καταφρόνησιν της κοιλίας, και κάθε άλλην αρετήν, όπου ακολουθεί εις αυτήν διότι αυτή είναι αληθινή εορτή. Εκεί όπου είναι σωτηρία ψυχών εκεί όπου είναι ειρήνη και ομόνοια˙ εκεί όπου είναι απο­διωγμένη κάθε κοσμική φαντασία· εκεί όπου είναι μακρά η κραυγή και η σύγχυσις και τα τρεξίματα των μαγείρων, και τα σφαξίματα των άλογων ζώων και αντί δι’ αυτά πολιτεύεται κάθε ησυχία, και γα­λήνη, και αγάπη, και χαρά, και ειρήνη, και πραότης λόγου και άλλα αμέτρητα α­γαθά.
Ελάτε λοιπόν σας παρακαλώ να διαλεχθώμεν ολίγα τινά δι’ αυτήν προς την αγάπην σας, παρακαλώντας σας πρώτον τούτο να δεχθήτε με πολλήν ησυχίαν τους λόγους μου, δια να καρποφορηθήτε κανέ­να άξιον, και να αναχωρήσετε ύστερον εις τα οσπήτια σας. Διότι δεν είμεθα εδώ συν­αθροισμένοι απλώς και ματαίως, δια να ομιλήση ο ένας, και ο άλλος να κροτήση απλώς τα λεγόμενα, και ούτω να αναχωρήσωμεν απ’ εδώ, αλλά δια να λαλήσωμεν ημείς κανένα ωφέλιμον, και απ’ εκείνα όπου συγκροτούσι την σωτηρίαν μας, και εσείς, αφ’ ου κερδήσετε από τα λεγόμενα, και λάβετε πολλήν ωφέλειαν, ούτω να ευγήτε απ’ εδώ˙ επειδή η Εκκλησία είναι ιατρείον πνευματικόν και πρέπει εκείνοι όπου έρχονται εδώ να λαμβάνουσι τα αρ­μόδια ιατρικά, και να τα βάνουσιν επάνω εις τα τραύματά τους, και ούτω να στρέφωνται εις τους οίκους των.
Και ότι μοναχή η ακρόασις δεν ωφελεί τίποτε, αν δεν την βάλη τις