Μία διαφωτιστική μελέτη

  

Ὁ Οἰκουμενισμός εἶναι κατὰ τοὺς Ἁγίους Παναίρεση μὲ ἐσχατολογικὸ χαρακτῆρα. Αὐτὸ σημαίνει ὅτι εἶναι ἡ τελευταία αἵρεση ποὺ θὰ πολεμήσει τὴν Ἐκκλησία πρὶν ἀπὸ τὰ γεγονότα τῆς Ἀποκαλύψεως. Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ Οἰκουμενισμὸς δὲν προσδιορίζεται οὔτε ἐπισημαίνεται στὶς δράσεις καὶ σκέψεις κάποιων μόνο ἐκκλησιαστικῶν προσωπικοτήτων ἢ κύκλων, ἀλλὰ ἀποτελεῖ τὴν παγκόσμια θρησκευτικὴ διάσταση τῶν σχεδίων τῆς Μασωνίας, τοῦ Σιωνισμοῦ καὶ γενικὰ τῆς Νέας τάξης Πραγμάτων (Ν.Τ.Π.) μὲ σκοπὸ τὴν παγκόσμια διακυβέρνηση καὶ τελικὰ τὴν ἐγκατάσταση στὴν ἐξουσία τοῦ ἀντιχρίστου.

Ὁ ὅρος (ὡς πολιτικὸς καὶ ὄχι συνωμοσιολογικός) Νέα Τάξη πραγμάτων πρωτοεμφανίστηκε στὴν σύγχρονη πολιτικὴ στὰ Δεκατέσσερα Σημεῖα γιὰ τὴν εἰρήνη ποὺ διετύπωσε ὁ πρεσβυτεριανὸς Ἀμερικανὸς πρόεδρος Woodrow Wilson μετὰ τὶς καταστροφὲς καὶ τὸν τρόμο ἀπὸ τὸν Α΄ Παγκ. Πόλεμο. Ὁ δὲ τρόπος ἐπιβολῆς τοῦ ὅλου ἐπιχειρήματος φανερώνει ἕνα μακραίωνο σχέδιο ποὺ μόνο ὁ ἀνθρωποκτόνος ὄφις θὰ μποροῦσε νὰ ἐμπνεύσει, νὰ ὀργανώσει νὰ ἐπιβάλλει καὶ νὰ διατηρεῖ ζωντανό.

Μετὰ τὸν Διαφωτισμὸ καὶ τὴν ἀποκοπὴ τοῦ ἀνθρώπου ἀπὸ τὸν Θεό, τὴν ἐπικράτηση τῶν δύο μηδενιστικῶν ἰδεολογιῶν καὶ συστημάτων, τοῦ Καπιταλισμοῦ καὶ τοῦ Κομμουνισμοῦ/Σοσιαλισμοῦ, τὴν ἐμφάνιση τοῦ τρίτου τέρατος, τοῦ Ἐθνικοσοσιαλισμοῦ, καὶ τοὺς δύο Παγκόσμιους Πολέμους (γιὰ πολλοὺς ἐρευνητὲς ἦταν ἕνας μὲ ἕνα διάλειμμα στὴν μέση)  ἡ ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου –δηλ. τὸ πρὸς ἐκμετάλλευση ἔδαφος– εἶχε ὀργωθεῖ ἀνάλογα, ἔγινε πρόσφορο γιὰ τὴν ἐπίτευξη τοῦ σκοποῦ αὐτοῦ:

Ὁ σύγχρονος ἄνθρωπος κουρασμένος καὶ ἀπογοητευμένος ἀπὸ τὶς ἐπιλογὲς τῆς Παλαιᾶς Τάξης, ἐπηρεασμένος ἀπὸ τὰ μηδενιστικὰ μηνύματα στὸν χῶρο τῆς τέχνης, τοῦ κινηματογράφου καὶ τῆς λογοτεχνίας, συντριμμένος ἀπὸ τὸν ἀριθμὸ τῶν θυμάτων καὶ τὶς καταστροφὲς τῶν ὅπλων στὸν πόλεμο καὶ διψώντας γιὰ εἰρήνη καὶ ὑλικὴ εὐημερία ἦταν ἕτοιμος πιὰ νὰ δεχθεῖ αὐτὴ τὴν ἐξέλιξη: Τὴν διευκόλυνση τῆς ἑδραίωσης μιᾶς παγκόσμιας πλατφόρμας διακυβέρνησης, κοινωνικότητας καὶ τέλος θρησκευτικότητος, κάτω ἀπὸ τὴν πολιτική, οἰκονομική, πολιτισμικὴ καὶ θρησκευτικὴ κυριαρχία τῆς Νέας Τάξης Πραγμάτων σ’ ὅλη τὴν οἰκουμένη.

Ἡ πολιτικοοικονομικὴ διάσταση καὶ διαδικασία ἐπιτυχίας αὐτοῦ τοῦ στόχου λέγεται παγκοσμιοποίηση· ἡ θρησκευτική, Οἰκουμενισμός.

Ὁ ὅρος παγκοσμιοποίηση ἐμφανίστηκε μέσα σὲ αὐτὰ τὰ πλαίσια (ὅπως θὰ δοῦμε καὶ παρακάτω) τὸ 1944 καὶ ὁ πρῶτος ποὺ τὸν χρησιμοποίησε σὲ οἰκονομικὸ ἐπίπεδο ἦταν ὁ ἑβραϊκῆς καταγωγῆς Theodore Levitt (Globalization of markets, Harvard Business Review, 1983).

Οἱ πτυχὲς τῆς παγκοσμιοποίησης, ὅπως ἀποφασίστηκαν στὶς συσκέψεις ποὺ θὰ ἀναφέρουμε παρακάτω εἶναι:

➤  ἡ βιομηχανικὴ παγκοσμιοποίηση, δηλ. ἡ ἐνίσχυση, επέκταση καὶ παγκόσμια ἐγκαθίδρυση τῶν πολυεθνικῶν ἑταιριῶν (βλ. παράλληλα τὶς σχέσεις Βαρθολομαίου μὲ μεγάλες πολυεθνικὲς ἑταιρίες)

➤ ἡ χρηματοπιστωτικὴ παγκοσμιοποίηση, δηλ. ἡ ἀνάδυση παγκόσμιων χρηματοπιστωτικῶν κέντρων καὶ ἀγορῶν καὶ ἡ εὐκολότερη πρόσβαση σὲ ἐξωτερικὲς χρηματοδοτήσεις γιὰ ἑταιρικοὺς καὶ κυρίως κρατικοὺς δανειζόμενους (βλ. ΔΝΤ) μὲ σκοπὸ τὴν ὑποτέλεια τῶν δανειζομένων (βλ. παράλληλα καὶ τὴν ἐξάρτηση τῶν Ἱ. Μονῶν τοῦ Ἁγίου Ὄρους ἀπὸ τὰ εὐρωπαϊκὰ κονδύλια)

➤ ἡ πολιτικὴ παγκοσμιοποίηση καὶ ἡ επέκταση τῶν πολιτικῶν συμφερόντων ἀπὸ τὰ ἰσχύοντα κέντρα ἐξουσίας σὲ περιοχὲς καὶ χῶρες ποὺ δὲν συνορεύουν μὲ τὰ πολιτικὰ ἰσχυρὰ κράτη (βλ. παράλληλα καὶ τὴν κόντρα γιὰ τὴν αὐτοκεφαλία τῆς Οὐκρανίας ἢ τὶς συζητήσεις γιὰ τὴν σχισματικὴ ἐκκλησία τῶν Σκοπίων)

➤ ἡ παγκοσμιοποίηση τῆς πληροφόρησης, δηλ. ἡ αὔξηση τῆς ἐλεγχόμενης ροῆς πληροφόρησης σὲ παγκόσμια κλίμακα (βλ. παράλληλα καὶ τὴν διθυραμβικὴ διαφήμιση τῶν συμπροσευχῶν στὸ διαδίκτυο καὶ στὰ ΜΜΕ καὶ παράλληλα τὸν ἀποκλεισμὸ τῶν ἀντιφρονούντων)

➤ ἡ πολιτισμικὴ παγκοσμιοποίηση, δηλ. ἡ ἀνάπτυξη διαπολιτισμικῶν ἐπαφῶν καὶ ἡ δημιουργία μίας παγκόσμιας κουλτούρας (βλ. παράλληλα καὶ τὴν σιγὴ τῆς Ἐκκλησίας σὲ παρόμοια θέματα στὴν Ἑλλάδα, τὴν μεταπερικὴ θεολογία καὶ τὶς συναυλίες μὲ δυτικοῦ τύπου μουσικὴ σὲ ὀρθόδοξους ναούς)

➤  ἡ θρησκευτικὴ παγκοσμιοποίηση, ἡ προώθηση τῆς ἑνώσεως τῶν θρησκειῶν πάνω στὴν βάση τῶν ἀρχῶν τῆς Ν.Τ.Π. (βλ. Κολυμπάρι, Ἀσσίζη, Μπόζε κλπ.)

(βλ. Γραμματικός, Ν., Κατσορίδας, (2001). Παγκοσμιοποίηση και σύγχρονη ελληνική διανόηση: Μια πραγματικότητα, ένα ιδεολόγημα ή μια πολιτική; ΘΕΣΕΙΣ. http://www.theseis.com/index.php?option=com_content&task=view&id=755; Manfred Steger. Globalization: A Very Short Introduction. Oxford University Press, 2003; Joseph E. Stiglitz. Making Globalization Work. New York: W.W. Norton, 2006).

Γίνεται, λοιπόν, σαφές, ὅτι «τόσο η παγκοσμιοποίηση όσο και ο οικουμενισμός είναι μια άλλη μορφή του μηδενισμού στον οποίο κατέληξε στην πράξη ο ορθολογισμός των Δυτικών λαών, με την έμφυτη βουλησιαρχία τους, η οποία τους χαρακτηρίζει: “Αν δεν κάνετε εκουσίως αυτό που σας λέμε, κακό για λογαριασμό σας, γιατί θα το κάνετε ακουσίως”. Με αυτά τα λόγια συνόψισε τη λατρεία των Αγγλοσαξώνων για τη δύναμη δίχως ηθικά όρια, ο διάσημος Γάλλος συγγραφέας Ρομαίν Ρολλάν, σε άρθρο του γραμμένο τη δεκαετία του 1920» (http://moschoblog.blogspot.com/2008/08/blog-post_996.html?m=1).

Στὸ πόνημα αὐτὸ θὰ ἀσχοληθοῦμε κατὰ κύριον λόγο μὲ τὴν πολιτικὴ διάσταση κυρίως στὴν περίοδο τοῦ Β΄ Π.Π. καὶ μέχρι τὴν ἵδρυση τοῦ Ο.Η.Ε.

Χωρὶς τὶς πολυδαίδαλες προ- καὶ διεργασίες σὲ πολιτικὸ ἐπίπεδο, τὴν δημιουργία ὑποδομῶν, τὸν πακτωλὸ χρημάτων καὶ τὴν προστασία ποὺ παρεῖχε καὶ παρέχει ἡ παγκόσμια ἄρχουσα τάξη, ἡ ἐπικράτηση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ δὲν θὰ ἦταν δυνατή. Αὐτὸ φάνηκε π.χ. στὴν ἐπιβολὴ τοῦ Ἀθηναγόρα ὡς Πατριάρχη ἀπὸ τὶς Η.Π.Α. καὶ τὴν μεταφορά του στὴν Κων/πολη ἀκόμα καὶ μὲ τὸ προεδρικὸ ἀεροπλάνο καὶ στὴν διοργάνωση καὶ ἐκτέλεση τῆς ψευτοσυνόδου τοῦ Κολυμπαρίου τῆς Κρήτης. Στὸ Κολυμπάρι ἔγινε πολλάκις λόγος γιὰ τὸν δῆθεν νέο  ρόλο τῆς Ὀρθοδοξίας σὲ μία παγκοσμιοποιημένη κοινωνία.

Θρησκευτικὲς ὀργανώσεις προετοιμασίας καὶ διάδοσης τοῦ Οἰκουμενισμοῦ δὲν θὰ ἀναφερθοῦν ἐδῶ λεπτομερῶς. Θὰ τονιστοῦν μόνο παραδειγματικὰ ὀργανώσεις ποὺ ἔπαιξαν σημαντικὸ ρόλο στὴ ἐξάπλωση καὶ ἑδραίωση τῶν οἰκουμενιστικῶν ἰδεῶν τὸν 19^ο αἰῶνα, ὅπως ἡ Παγκόσμια Χριστιανικὴ Φοιτητικὴ Ὁμοσπονδία (WSCF το 1895), διάφορες Βιβλικὲς Ἑταιρίες (δροῦσαν στὴν Ἑλλάδα ἀπὸ τὴν Βαυαροκρατία), ἑνώσεις τῶν ἱεραποστολικῶν ἑταιριῶν καὶ κυρίως ἡ Χριστιανικὴ Ἀδελφότητα Νέων, ΧΑΝ, τῆς ὁποίας τὸ κτίριο δεσπόζει στὸ κέντρο τῶν Ἀθηνῶν (YMCA) καὶ γνωστοὶ ἱερεῖς, ἀκόμα καὶ ἀπὸ τοὺς ἀντιοικουμενιστικοὺς κύκλους, ἔχουν παρευρεθεῖ στὶς ἐκδηλώσεις της.

Ἡ ἐπιρροὴ ποὺ ἄσκησε ἡ ΧΑΝ ἦταν τόσο σημαντική, ὥστε «το Α ́ Άρθρο Βάση του Π.Σ.Ε., που ίσχυσε έως την Γ ́ Γενική Συνέλευσή του στο Νέο Δελχί (1961), και είχε να κάνει με την πίστη «στον Ιησού Χριστό ως Θεό και Σωτήρα», διατυπώθηκε για πρώτη φορά στο συνέδριό της ΧΑΝ στο Παρίσι το 1855» (Στυλιανός Χ. Τσομπανίδης, «Η συμβολή της ορθόδοξης θεολογίας στο παγκόσμιο συμβούλιο εκκλησιών », Θεσσαλονίκη 2003, σ. 62).

Παρακάτω θὰ ἀναφερθοῦν τὰ πιὸ σημαντικὰ ἀπὸ πολιτικῆς ἄποψης γιὰ τὴν ἐπικράτηση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ:

Τὸ 1919 προτείνεται ἀπὸ τὸν λουθηρανὸ ἀρχιεπίσκοπο Οὐψάλας Nathan Söderblom (φίλο τοῦ μεταγενέστερου προέδρου τῶν Ἡνωμένων Ἐθνῶν Dag Hammarskjöld) σὲ ἕνα μνημόνιο (Memorandum der Tagung des Weltbundes für Freundschaftsarbeit der Kirchen in Oud Wassenaar) παράλληλα μὲ τὴν ἵδρυση τῆς «Κοινωνίας τῶν Ἐθνῶν» (Κ.τ.Ε.) ἡ ἵδρυση ἑνὸς μονίμου «Οἰκουμενικοῦ Συμβουλίου τῶν Ἐκκλησιῶν» (W.A. Visser’t Hooft, «The Word Ecumenical, Its History and Use», 1517-1948, ed. Ruth Rouse, Stephen Neill and Harold E. Fey, Geneva: WCC Publications, 1986 .σ. 739). Τὸ πείραμα ὅμως «Κ.τ.Ε.» ἀπέτυχε παταγωδῶς νὰ ἐπιβάλει τὴν εἰρήνη καὶ τὴν φιλία στὸν κόσμο μὲ ἀποτέλεσμα νὰ τὴν ἀκολουθήσει ὁ Β΄ Π.Π. Γι’ αὐτὸ τὸν λόγο ἄρχισαν στὶς Η.Π.Α. συζητήσεις καὶ προγράμματα γιὰ τὴν καθιέρωση μίας Ν.Τ.Π.

Στὶς 14 Αὐγούστου 1941 ὑπογράφθηκε πάνω στὸ πολεμικὸ πλοῖο Prince of Wales ἀπὸ τὸν πρόεδρο τῶν Η.Π.Α. Franklin D. Roosevelt καὶ τὸν βρετανὸ πρωθυπουργὸ Winston Churchill  ἡ Χάρτα τοῦ Ἀτλαντικοῦ στὴν ὁποία συμφωνήθηκε γιὰ πρώτη φορὰ ἡ συνεργασία γιὰ τὴν ἐπίτευξη μίας παγκόσμιας εἰρήνης.

Τὸ Μάρτιο τοῦ 1942 τὸ περιοδικὸ «TIME» (TIME - The Weekly Newsmagazine-MARCH 16, 1942-PAGE 44) κυκλοφορεῖ μὲ ἕνα ἄρθρο γιὰ τὸ «Ὁμοσπονδιακὸ Συμβούλιο τῶν Ἐκκλησιῶν» (Federal Council of Churches ) μέρος τοῦ μετέπειτα Π.Σ.Ε., σὲ συνεδρίαση τοῦ ὁποίου ὑπὸ τὴν προεδρία τοῦ John Foster Dulles (1953-1959 ὑπουργὸς ἐξωτερικῶν τῶν Η.Π.Α.) καὶ μὲ τὴν στήριξη τῆς ἀμερικανικῆς κυβέρνησης καὶ τοῦ πανεπιστημιακοῦ κόσμου προτάθηκαν τὰ «ἕξι βήματα γιὰ τὴν εἰρήνη» (sex pillars of peace) ἀνάμεσα στὰ ὁποῖα ἀναφέρθηκαν τὰ ἑξῆς (σύγκρινέ τα μὲ τὶς προαναφερθεῖσες πτυχὲς τῆς Παγκοσμιοποίησης):

α) μία παγκόσμια διακυβέρνηση ἐκλεγμένων μελῶν ἀπ’ ὅλο τὸν κόσμο.

β) περιορισμὸ τῆς ἐθνικῆς κυριαρχίας.

γ) διεθνὴ ἔλεγχο τῶν ἐθνικῶν πολεμικῶν δυνάμεων.

δ) μία νέα τάξη οἰκονομικῆς ζωῆς (παγκόσμιο ἑνιαῖο νόμισμα, παγκόσμια τράπεζα) μὲ τὴν συνεργασία τῶν δημοκρατικῶν δυνάμεων ἢ μέσῳ μίας δυναμικῆς ἐπανάστασης.

ε) Προσέγγιση τῶν Θρησκειῶν καὶ θρησκευτικὴ ἐλευθερία

(R. H. Immermann: John Foster Dulles and the diplomacy oft the Cold War 1992, s. 21).

 6) Ἵδρυση διεθνοῦς Ὀργανισμοῦ γιὰ τὴν προώθηση τῆς αὐτονομίας καὶ προστασίας τῆς προσωπικότητας τοῦ κάθε ἀνθρώπου.

Τὸ πρόγραμμα αὐτὸ στηριζόταν πάνω στὰ Δεκατέσσερα Σημεῖα τοῦ πρόεδρου Woodrow Wilson (ὁ John Foster Dulles τὰ εἶχε στηρίξει ἀπὸ τὴν ἀρχή) καὶ εἶχε βαθιὲς ἐπιδράσεις στὸ συνέδριο τοῦ Dumbarton Oaks (σὲ ἰδιωτικὴ βίλα στὴν Οὐάσινγκτον 21.08 1944) στὴν ὁποία παραβρέθηκαν ἀντιπρόσωποι τῶν Η.Π.Α., Κίνας, Σοβιετικῆς Ἕνωσης καὶ Μεγάλης Βρετανίας. Οἱ συζητήσεις τελείωσαν στὶς 7 Ὀκτωβρίου 1944 μὲ τὴν ἀπόφαση δημιουργίας τοῦ Ο.Η.Ε. κάτω ἀπὸ τὴν προστασία τῶν Η.Π.Α. καὶ τὴν σύνταξη τῆς Χάρτας τοῦ Ο.Η.Ε., ὅπως τὴν γνωρίζουμε σήμερα. Ἀκόμα ἀποφασίστηκε ἡ σύσταση τοῦ Δ.Ν.Τ. (Dokumentensammlung: Die Konferenz der Repräsentanten der UdSSR, der USA und Großbritanniens in Dumbarton Oaks (21. August – 28. September 1944), Moskau 1988). Παράλληλα πάρθηκε ἡ ἀπόφαση γιὰ τὴν δημιουργία τοῦ Π.Σ.Ε. μετὰ ἀπὸ πρόταση τῶν Η.Π.Α. καὶ παρουσία ἐκκλησιαστικῶν ἡγετῶν καὶ συνδικάτων μὲ βάση τὰ «ἕξι βήματα γιὰ τὴν εἰρήνη».

Ἔτσι ὑλοποιήθηκαν τὰ προσχέδια ποὺ εἶχαν συμφωνηθεῖ στὶς 30 Ὀκτωβρίου 1943 στὴν συμφωνία τῆς Τεχεράνης ἀπὸ τοὺς ἀντιπροσώπους τῶν ἴδιων κρατῶν. Ὅλοι οἱ στόχοι τῶν σχεδίων ποὺ προτάθηκαν στὶς πρῶτες δεκαετίες ἔβρισκαν τὴν ἐπίτευξή τους. Εἶναι φανερὸ ἀκόμα καὶ γιὰ τὸν πιὸ ἀδαῆ πόσο σχεδιασμένα καὶ μὲ ποιὰ πολιτικὴ ὑποστήριξη προχώρησε ὁ Οἰκουμενισμὸς καὶ τελικὰ ἅλωσε τὸ μεγαλύτερο μέρος τῶν μελῶν τῆς Ἐκκλησίας.

Σὲ μία ἡμερίδα τῶν μελῶν τοῦ μελλοντικοῦ Π.Σ.Ε. ἀποφασίστηκε μετὰ τὸν πόλεμο καὶ ἡ ἵδρυση τῆς «Ἐκκλησιαστικῆς Ἐπιτροπῆς Διεθνῶν Ὑποθέσεων» (CCIA) ποὺ θὰ τελοῦσε ὑπὸ τὴν αἰγίδα τοῦ Π.Σ.Ε. καὶ τοῦ Ο.Η.Ε. καὶ ἡ ὁποία θὰ εἶχε ὡς στόχο τὴν ἄριστη συνεργασία τῶν δύο ὀργανισμῶν.

Ἡ CCIA ἦταν μία ἀπὸ τὶς πρῶτες «Μὴ Κερδοσκοπικὲς Ὀργανώσεις» Μ.Κ.Ο. τοῦ Ο.Η.Ε. Ἕνας ἀπὸ τοὺς στόχους τῆς CCIA ἦταν καὶ εἶναι μέχρι σήμερα ἡ «ἡ ἀρωγὴ στὴν κατανόηση, ἀλληλοϋποστήριξη, δικαιοσύνη καὶ στὴν εἰρήνη μεταξὺ τῶν Ἐκκλησιῶν».

Ἐκτὸς αὐτοῦ τέθηκαν παράλληλα ὡς στόχοι ἡ ἀνάπτυξη τοῦ Διεθνοῦς Δικαίου, ὁ σεβασμὸς στὰ ἀνθρώπινα δικαιώματα καὶ στὴν ἐκκλησιαστικὴ ἐλευθερία, ἡ προεργασία στὸν τομέα τῆς ἐκπαίδευσης καὶ τοῦ πολιτισμοῦ κλπ. (γι’ αὐτὰ καὶ γιὰ τὰ ἑπόμενα στοιχεῖα βλ. Robert C. Hilderbrand: Dumbarton Oaks: the origins of the United Nations and the search for postwar security, Chapel Hill 1990 καὶ Georg Schild: Bretton Woods and Dumbarton Oaks: American economic and political postwar planning in the summer of 1944, New York 1995. Dumbarton Oaks conversations: 1944–1994; a look behind the scenes; an exhibition catalogue, Washington, D.C. 1994).

Ἡ CCIA βοήθησε τὸ 1946 καὶ στὴν δημιουργία καὶ περάτωση τοῦ συνεδρίου τῶν MKO (NGOs «Non-Governmental Organizations») καὶ τῶν κοινωνικῶν ὀργανώσεων (CSOs «Civil Society Organizations») ποὺ ἔγιναν μέρος τοῦ Ο.Η.Ε. στὸ «Τμῆμα Δημοσίων Πληροφοριῶν» (DPI «Department of Public Information»). Ὁ ὅρος Μ.Κ.Ο. προτιμήθηκε γιὰ νὰ δηλωθεῖ ὁ διεθνὴς χαρακτῆρας τῶν ὀργανώσεων αὐτῶν καὶ ἡ συμφωνία τους μὲ τὰ ἰδεώδη τοῦ Ο.Η.Ε. (Norbert Götz. “Reframing NGOs: The Identity of an International Relations Non-Starter.” European Journal of International Relations 14 2008 2: σελ. 231–258).

Πολλοὶ ἐρευνητὲς βλέπουν τὸν πρόδρομο τῶν Μ.Κ.Ο. στὶς ὀργανώσεις τῶν Κουακέρων τοῦ 17^ου καὶ 18^ου αἰ.  Τὸν 19^ο  ἀκολούθησαν οἱ προτεσταντικὲς καὶ ἑβραϊκὲς ἢ θεοσοφιστικοῦ τύπου ὀργανώσεις, ὅπως World Evangelical Alliance (1846), Alliance Israélite Universelle (1860), Comission of the Red Cross (1863), The First International (1864), International Law Association (1873) und International Association of Geodesy. Οἱ ὀργανώσεις αὐτές, ὅπως βιώνουμε σήμερα ἐμεῖς οἱ Ἕλληνες στὸ πετσί μας, προώθησαν τὴν ἀποκρατικοποίηση καὶ τὴν ἀπώλεια τῆς ἐθνικῆς κυριαρχίας παγκοσμίως, ἀλλὰ καὶ τὴν ἐξάπλωση τῆς Ν.Τ.Π. (Jost Delbrück: Nichtregierungsorganisationen: Geschichte - Bedeutung - Rechtsstatus. Institut für Rechtspolitik an der Uni Trier, 2003, καὶ  Christiane Frantz, Kerstin Martens: Nichtregierungsorgansiationen (NGOs). Verlag für Sozialwissenschaften, 2006, S. 62 ff.). Γι’ αὐτὸ καὶ χαρακτηριστικὰ μέλη τους τιμήθηκαν μὲ τὸ βραβεῖο Νομπέλ, ὅπως π.χ. τὸ 1901 ὁ ἱδρυτὴς τοῦ «Ἐρυθροῦ Σταυροῦ» Henry Dunant (ὁ ὁποῖος ἀπὸ τὸ 1881 ἀποτραβήχθηκε σὲ ἕνα χωριὸ τῆς Ἑλβετίας ὅπου ἔβλεπε ὁράματα καὶ συνέγραφε προφητεῖες)  ἢ τὸ 1946 ὁ γνωστός μας γιὰ τὴν ἐργασία του στὴν προώθηση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ John Raleigh Mott.

Ἡ CCIA εἶχε τέτοια ἐπιρροὴ στὸν Ο.Η.Ε. ὥστε συμμετεῖχαν σὲ ὅλα τὰ συνέδρια καὶ στὶς συζητήσεις γιὰ τὴν περαιτέρω ἀνάπτυξη καὶ προώθηση τῶν ἰδεωδῶν τῆς Ν.Τ.Π. π.χ. τοῦ φεμινισμοῦ καὶ τῶν δικαιωμάτων τῆς γυναίκας, τῆς ἀντιρατσιστικῆς καμπάνιας, τῶν δικαιωμάτων τῶν μεταναστῶν καὶ τὴν ὑποστήριξη τῶν φυγάδων κλπ.

(http://wcc-coe.org/wcc/what/international/un-hist-g.html)

Ἕνας ἀκόμη σημαντικὸς παράγοντας στὴν προώθηση καὶ καθιέρωση τῆς Ν.Τ.Π. καὶ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ὑπῆρξε ὁ πρόεδρος τῶν Η.Π.Α. Henry Truman. Στὶς 28 Ἰουνίου 1945 δήλωσε σὲ ὁμιλία του τὰ ἑξῆς: «Θὰ εἶναι εὐκολότερο γιὰ τὰ ἔθνη νὰ μεταβοῦν σὲ μία παγκόσμια δημοκρατία ἀπὸ ὅτι ἦταν γιὰ ἐμᾶς νὰ μεταβοῦμε (ἀπὸ ἀγγλικὴ ἀποικία) στὶς Η.Π.Α.». Ὁ Truman χρησιμοποίησε ἄριστα τὸν κομμουνιστικὸ κίνδυνο γιὰ νὰ ἐπιτύχει τοὺς σκοπούς του:

  «Συχνά ὑποτιμημένο ἀπό πολλούς ἱστορικούς εἶναι τό γεγονός ὅτι ἡ “ἀνάσχεση“ ὑπό τόν Τροῦμαν, ὅπως ἐπίσης καί ὑπό τούς Προέδρους Ἀιζενχάουερ καί Κέννεντι, εἶχε μία ἰσχυρή θρησκευτική διάσταση, πού λειτουργοῦσε μέ δύο τρόπους. Πρῶτον, βοηθοῦσε στόν καθορισμό τῶν γραμμῶν τῆς παγκοσμίου πάλης κατά τοῦ κομμουνισμοῦ, διαιρώντας τόν κόσμο μεταξύ ἠθικῶν, θεοφιλῶν ἐθνῶν, πού θά καθοδηγοῦνταν ἀπό τίς ΗΠΑ, καί τῶν δυνάμεων τοῦ ἀθεϊσμοῦ καί τῆς ἀθρησκίας, ἐλεγχομένων ἀπό τήν “ἄθεη  Σοβιετική Ἕνωση”. Δεύτερον, ἡ θρησκεία δέν παρεῖχε μόνον ἕνα πολύτιμο ἐργαλεῖο γιά τήν ἀνάσχεση τῆς ἐπεκτάσεως τοῦ κομμουνισμοῦ, ἀλλά καί ἐνεθάρρυνε τήν ἐσωτερική κατάρρευση τῆς Σοβιετικῆς Ἑνώσεως. Πράγματι, ὁ Τροῦμαν εἶδε τήν θρησκεία ὡς ἰσχυρό ἐργαλεῖο γιά νά ὑπονομεύσει τήν πίστη στό σοβιετικό σύστημα καί νά ἐπιτύχει τήν τελική πτώση του». (Ὁ Μασόνος Πατριάρχης Ἀθηναγόρας Α΄, ἡ πολιτική τῶν Η.Π.Α. καί ἡ σημερινή Οὐκρανία Γεωπολιτική ἀνάλυση (μέρος α΄ κεφ. 2): Ἀθηναγόρας Σπύρου, ὁ «ἄνθρωπος τοῦ Προέδρου» … τοῦ Μοναχοῦ Σεραφείμ (Ζήση).

Τὸ γνωστὸ σὲ ἐμᾶς «Δόγμα Τροῦμαν» («Truman Doctrine, containment policy») ἐπειδὴ ἀπευθυνόταν σὲ μία εὐρεία πολιτιστικὴ καὶ κοινωνικὴ ἀνασφάλεια σχετικὰ μὲ τὴν μοντέρνα ζωὴ σ' ἕνα παγκοσμιοποιημένο κόσμο (Dennis Merrill, "The Truman Doctrine: Containing Communism and Modernity", Presidential Studies Quarterly, March 2006, Vol. 36(1) pp. 27–37) διατηρήθηκε γιὰ πολλὲς δεκαετίες καὶ εἶχε ἔντονες θρησκευτικὲς διαστάσεις, ἀφοῦ εὐνοοῦσε τὴν ἵδρυση ἑνὸς πανθρησκειακοῦ ὀργανισμοῦ ὡς ἑνὸς ἐπιπλέον ἐγγυητὴ τῆς διεθνοῦς ἀσφαλείας (βλ. Heiko Meiertöns: Die Doktrinen U.S.-amerikanischer Sicherheitspolitik. Völkerrechtliche Bewertung und ihr Einfluss auf das Völkerrecht. Nomos, Baden-Baden 2006). Παράλληλα τὸ σχέδιο Μάρσαλ ὑποστήριζε μὲ οἰκονομικὰ μέσα τὸ δόγμα αὐτό. Μὲ ὅπλο τὸ μπλοκάρισμα τῶν πιστώσεων ἡ ἀμερικάνικη ἡγεσία μποροῦσε νὰ πιέσει τὶς κυβερνήσεις σὲ περίπτωση ποὺ ἀρνοῦνταν νὰ ἀνταποκριθοῦν στὶς ἐπιθυμίες της (ἐμεῖς οἱ Ἑλληνες γνωρίσαμε τὶς πιέσεις πολὺ καλὰ καὶ μὲ ὀλέθριο ἀποτέλεσμα).

Στὶς 24 Ὀκτωβρίου 1945 ὁ γερουσιαστὴς Glen Taylor μέλος τῆς ἀριστερῆς πλευρᾶς τοῦ Δημοκρατικοῦ κόμματος ἀνακοίνωσε στὸ Κογκρέσο τὸ ψήφισμα 183, μὲ τὸ ὁποῖο ζητοῦσε ἀπὸ τὴν σύγκλητο τὴν προώθηση μίας παγκόσμιας δημοκρατίας κατὰ τὸ ἀμερικάνικο πρότυπο καὶ μίας παγκόσμιας ἀστυνομικῆς δύναμης (Frank Ross Peterson: Prophet Without Honor. Glen H. Taylor and the Fight for American Liberalism. University Press of Kentucky, Lexington 1974). Ἡ Νέα Τάξη Πραγμάτων προχωροῦσε ἀσταμάτητα. Ὁ Einstein ζητάει συμμετοχὴ σὲ ἕνα παγκόσμιο σύστημα ἀσφαλείας στὸ ὁποῖο δὲν θὰ ἰσχύουν ὅμως οἱ ἰσχύοντες δημοκρατικοὶ κανόνες («Membership in a supranational security system should not, in my opinion, be based on any arbitrary democratic standards» https://www.theatlantic.com/magazine/archive/1947/11/atomic-war-or-peace/305443/

Τὸν Ἀπρίλιο τοῦ 1945 ὁ Joy Elmer Morgan ἐκδότης τῆς ἐφημερίδας «National Education Association» δημοσίευσε ἕνα ἄρθρο μὲ τὸν τίτλο «ὁ δάσκαλος καὶ ἡ παγκόσμια διακυβέρνηση» (The Teacher and World Government) στὸ ὁποῖο μεταξὺ ἄλλων ἔγραψε «γιὰ νὰ ἐγκαταστήσεις μία θεμιτὴ παγκόσμια κυβέρνηση πρέπει νὰ προετοιμάσεις τὶς καρδιὲς καὶ τὰ μυαλὰ τῶν παιδιῶν. Σὲ αὐτὸ παίζει μεγάλο ρόλο ὁ  δάσκαλος καὶ ἡ ἐπαγγελματικότητα του»

(http://www.greatthoughtstreasury.com/author/joy-elmer-morgan).

Διαβάζοντας αὐτὲς τὶς δηλώσεις δὲν πρέπει νὰ ἐκπλησσόμαστε γιὰ τὶς σημερινὲς τραγικὲς ἐξελίξεις στὸν τομέα τῆς παιδείας καὶ τῆς κοινωνίας. Τὸ πῶς ὅμως αὐτὸ ἐφαρμόστηκε καὶ στοὺς ἐκκλησιαστικοὺς κύκλους μπορεῖ νὰ γίνει κατανοητὸ παρουσιάζοντας ἕνα χαρακτηριστικὸ παράδειγμα. Παραθέτω μία ἐπιστολὴ τοῦ μακαρίτη Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν καὶ Πάσης Ἑλλάδος Χριστοδούλου ποὺ παρὰ τὶς προφανεῖς καὶ γνωστὲς οἰκουμενιστικὲς ἐνέργειές του, θεωρεῖται ἀκόμα ἀπὸ πολλοὺς «μαχητὴς τῆς Ὀρθοδοξίας», (Ἄξιο παρατηρήσεως εἶναι, ὅτι ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος ὁμιλεῖ πρὸς τοὺς αἱρετικούς, ὡς ἐὰν ἐπρόκειτο γιὰ ὁμόδοξους ἐπισκόπους ἀδελφοὺς Ἱεραποστόλους!):

 «Προς το Οικουμενικό Ινστιτούτο του Bossey Γενεύης

29/5/2006

Εντιμότατε κύριε Γενικέ Γραμματέα Dr Samuel Kobia, Αιδεσιμολογιώτατε Διευθυντά κ. Ion Sauka, Ελλογιμώτατοι Κύριοι Καθηγητές,

Σεβασμιώτατοι, Θεοφιλέστατοι, Σεβαστοί Πατέρες, Αγαπητοί φίλοι του Συλλόγου «Les amis du Château»

Κυρίες και Κύριοι,

Είναι μεγάλη η χαρά μου που βρίσκομαι σήμερα μαζί σας. Ύστερα από μία τόσο ουσιαστική επίσκεψη στην έδρα του Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών (Π.Σ.Ε.) στην Γενεύη, μπορώ να ομολογήσω ότι έχω ενθουσιασθεί από το μέγεθος της αγάπης σας προς το ταπεινό πρόσωπό μου και από την πηγαία έκφραση των αισθημάτων και της αβραμιαίας φιλοξενίας σας. Αναλογιζόμουν μέσα στην μεγάλη αίθουσα του Π.Σ.Ε. το σε βάθος και πλάτος έργο που επιτελείται στο Συμβούλιο εδώ και τόσα χρόνια και προβληματιζόμουν με την ιδέα της φυσικής συνέχειας από νέα πρόσωπα όλων αυτών των κατορθωμάτων των μεγάλων θεολογικών προσωπικοτήτων της Χριστιανικής μας συγχρόνου παραδόσεως. Είναι βλέπετε ουσιαστικής σημασίας η τροφοδοσία των ιστορικών πηγών με νέες ιδέες, μέσα από νέα πρόσωπα που χρειάζονται όμως, κατάλληλη επιμόρφωση και καλλιέργεια μιας υγιούς οικουμενικής συνειδήσεως.  Με αγωνία λοιπόν, περίμενα την στιγμή που θα ερχόμουν εδώ, στο παραδοσιακό κάστρο του Bossey διότι ήθελα από κοντά να γνωρίσω τον χώρο όπου τόσοι μεγάλοι θεολόγοι διακόνησαν με κύριο γνώμονα τους την αντικειμενική παρουσίαση των διαχριστιανικών σχέσεων και την ορθή τοποθέτηση κάθε διαφορετικής χριστιανικής ομολογίας μέσα σ΄ αυτές».

Ἂν συγκρίνουμε τὸν χαιρετισμὸ τοῦ Χριστοδούλου στὸ Π.Σ.Ε. μὲ τοὺς μετέπειτα παρόμοιους χαιρετισμοὺς τοῦ πατριάρχη Βαρθολομαίου στὸ ἴδιο κέντρο («Αἰδεσιμολογιώτατε Δρ. Όλαφ Τβέιτ, γενικὲ γραμματέα τοῦ Παγκόσμιου Συμβουλίου Ἐκκλησιῶν, Οἱ Σεβασμιώτατοι, Οἱ Ἐξοχότητές Σας, Σεβαστοὶ ἐκπρόσωποι Διεθνῶν Οργανισμῶν, Κυρίες καὶ Κύριοι»), τότε βλέπουμε πόσο μελετημένα καὶ μὲ ποιά συνέπεια προχωροῦσε ἡ αἵρεση μέσω τῶν προαναφερομένων κέντρων ἐδῶ καὶ δεκαετίες.

Αὐτὰ τὰ συμπεράσματα δὲν εἶναι αὐθαίρετα, ἀλλὰ γνωστὰ σὲ ὅλους τοὺς παροικοῦντες τὴν Ἱερουσαλὴμ καὶ γίνονται σαφῆ καὶ ἀπὸ τὶς δύο παρακάτω δηλώσεις:

1) Ἤδη ἀπὸ τὸ 1967 τοῦ τότε ἀρχιμανδρίτου καὶ κατόπιν Μητροπολίτου Τυρολόης Παντελεήμονος Ροδόπουλου, παρατηρητῆ τῆς Β΄ Συνόδου τοῦ Βατικανοῦ. Ἔγραφε:

«Διετυπώθη ὑπό τινων ΡΚαθολικῶν συνέδρων μία παράδοξος θεωρία περὶ ἐπιτεύξεως τῆς ἑνώσεως μεταξὺ τῆς ΡΚαθολικῆς Ἐκκλησίας καὶ τῆς Ὀρθοδόξου». Ἡ Ἕνωση θὰ «ἐπιτευχθῆ σταδιακῶς καὶ οὐχὶ διὰ διαπραγματεύσεων ἐκκλησιαστικο-θεολογικῶν» σὲ τρία στάδια:

«α) Φιλία καὶ ψυχολογικὴ προπαρασκευή,

β) μερικὴ μυστηριακὴ κοινωνία καὶ

γ) πλήρης μυστηριακὴ κοινωνία».

(Μπιλάλη Σπυρ., ἀρχιμ., Ὀρθοδοξία καὶ Παπισμός, τ. Β΄, σ. 413).

2) Τοῦ μητροπολίτου Ἀχαΐας Ἀθανασίου, ἐκπροσώπου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος στὴν Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση, ὁ ὁποῖος μάλιστα στὸ Βατικανό, ἐπειδὴ καθυστεροῦμε νὰ ἐφαρμόσουμε τὰ μυστικῶς συμπεφωνημένα μεταξὺ τῶν ἡγετῶν Φαναρίου καὶ Βατικανοῦ –ποὺ φυσικὰ ὁδηγοῦν στὴν ὑποταγή μας στὸν Πάπα– εἶπε τὸ 2002 τὰ ἑξῆς ἐξωφρενικά, ἀλλὰ διαφωτιστικά:

«Στην Ελλάδα βρισκόμαστε μπροστά σε πολύ λεπτή κατάσταση, γιατί, ενώ ο αρχιεπίσκοπος (σ.σ. Χριστόδουλος) και οι μητροπολίτες επιθυμούν να έχουν μια σημαντική συνεργασία με την Καθολική Εκκλησία, (σ.σ. ουδεμία αναφορά για επιστροφής τους στην Ευαγγελική Αλήθεια και αποκήρυξη την αιρέσεων) αυτοί έχουν και ευθύνες προς τον κόσμο, τους πιστούς, πολλοί από τους οποίους δεν είναι προετοιμασμένοι στην προοπτική του διαλόγου, ενώ άλλοι έχουν μια άποψη πιο φονταμενταλιστική για την Εκκλησία. Αυτό για μας είναι η μεγάλη πρόκληση να προετοιμάσουμε τον κόσμο, να τον διαπαιδαγωγήσουμε, για να μη αντιδράσει επηρεασμένος από τις προκαταλήψεις και πληροφορίες, που δεν ανταποκρίνονται στα γεγονότα... Είναι σημαντικό να κατανοηθεί ότι έχουμε ανάγκη χρόνου, ελπίζω όχι υπερβολικού, για να σχηματίσουμε τη συνείδηση του κόσμου»!!! («Ὀρθόδοξος Τύπος», 1444, 1/2/2002).

Σ’ αὐτὰ τὰ κέντρα, λοιπόν, ἐδῶ καὶ δεκαετίες γίνεται κατὰ τὸν Χριστόδουλο, καὶ κατὰ αὐτὸ ποὺ ζητοῦσε ὁ Morgan, ἡ «τροφοδοσία των ιστορικών πηγών με νέες ιδέες, μέσα από νέα πρόσωπα που χρειάζονται όμως, κατάλληλη επιμόρφωση και καλλιέργεια μιας υγειούς οικουμενικής συνειδήσεως».

Ἀκολούθησε ἡ Συνθήκη τῆς Γιάλτας τὸν Φεβρουάριο τοῦ 1945, στὴν ὁποία οἱ Μεγάλες Δυνάμεις ἐπικύρωσαν τὴν ἵδρυση τοῦ Ο.Η.Ε., ἐνῶ παράλληλα σὲ κομμάτια χαρτιοῦ χώριζαν τὸν κόσμο σὲ σφαῖρες ἐπιρροῆς (γνωστὴ σὲ ἐμᾶς εἶναι ἡ ἀντιμαχία, ἀνταλλάσοντας σημειώματα, μεταξὺ Τσώρτσιλ καὶ Στάλιν γιὰ τὸ ποιός θὰ ἐλέγχει τὰ Βαλκάνια καὶ τὴν Ἑλλάδα). Τὸ 1945 ἔλαβε μέρος στὸ San Francisco τὸ ὁμώνυμο συνέδριο (25 Ἀπριλίου ἕως 26 Ἰουνίου 1945). Σ’ αὐτὸ ἔλαβαν μέρος 50 κράτη, ὅλα μέλη τοῦ συνασπισμοῦ ἐναντίον τῶν δυνάμεων τοῦ Ἄξονα. Τὰ κράτη αὐτὰ συμφώνησαν στὴν ἱδρυτικὴ δήλωση (Χάρτα) τοῦ Ο.Η.Ε., τὰ κύρια σημεῖα αὐτῆς τῆς Χάρτας περιεῖχαν τὶς προτάσεις τοῦ Dumbarton Oaks ποὺ εἴδαμε παραπάνω. Παράλληλα ἱδρύθηκε τὸ Διεθνὲς δικαστήριο τῆς Χάγης ποὺ θὰ συνεργαζόταν στενὰ μὲ τὸν Ο.Η.Ε.

(Ernst Deuerlein: Potsdam 1945. Ende und Anfang, Köln 1970; Klaus Hüfner: Vereinte Nationen. In: Wichard Woyke (Hrsg.): Handwörterbuch Internationale Politik. Leske + Budrich, Opladen 1995, S. 430–438; Helmut Volger: Geschichte der Vereinten Nationen. Oldenbourg, München 2008, S. 4–20; Manuela Scheuermann: Die Vereinten Nationen: Eine Einführung. Springer VS, Wiesbaden 2014, S. 21–28).

Στὶς 10 Σεπτεμβρίου 1948 ἔγινε ἡ πρώτη Συνέλευση τοῦ ΟΗΕ, ἐνῶ εἶχε προηγηθεῖ στὶς 23 Αὐγούστου ἡ πρώτη Συνέλευση τοῦ Π.Σ.Ε. μὲ συμμετοχὴ τῶν Ὀρθοδόξων. Τὰ πράγματα εἶχαν πάρει πιὰ τὸν δρόμο τους.

Ἀδαμάντιος Τσακίρογλου

Πάντα σκύβαλα ηγούμαι, ίνα Χριστόν κερδήσω

 12 Ὀκτωβρίου 

Ας σπεύσουμε να βρούμε τον Χριστό

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ - Ἡμέρας. Παρ. κ΄ ἑβδ. ἐπιστ. (Φιλιπ. γ΄ 8-19).

Φιλιπ. 3,8           Ἀλλὰ μενοῦνγε καὶ ἡγοῦμαι πάντα ζημίαν εἶναι διὰ τὸ ὑπερέχον τῆς γνώσεως Χριστοῦ Ἰησοῦ τοῦ Κυρίου μου, δι᾿ ὃν τὰ πάντα ἐζημιώθην, καὶ ἡγοῦμαι σκύβαλα εἶναι ἵνα Χριστὸν κερδήσω

Φιλιπ. 3,8                 Αλλά βεβαίως και τώρα ακόμη περισσότερον θεωρώ όλα γενικώς όσα είναι ξένα προς τον Χριστόν ζημίαν, εν συγκρίσει προς την υπεροχήν και το μεγαλείον της γνώσεως του Κυρίου μου Ιησού Χριστού, δια τον οποίον τα πάντα θεληματικώς απέρριψα και περιφρόνησα. Και τα θεωρώ όλα σκύβαλα και ανάξια λόγου, δια να κερδήσω τον Χριστόν,

Φιλιπ. 3,9           καὶ εὑρεθῶ ἐν αὐτῷ μὴ ἔχων ἐμὴν δικαιοσύνην τὴν ἐκ νόμου, ἀλλὰ τὴν διὰ πίστεως Χριστοῦ, τὴν ἐκ Θεοῦ δικαιοσύνην ἐπὶ τῇ πίστει,

Φιλιπ. 3,9                 και δια να ευρεθώ κατά την μεγάλην εκείνην ημέραν της κρίσεως ενώπιόν του, όχι με την δικαιοσύνην μου, την οποίαν δίδει ο μωσαϊκός Νομος, αλλά με την δικαίωσιν που αποκτάται δια της πίστεως στον Ιησούν Χριστόν, που πηγάζει από τον Θεόν και θεμελειώνεται επάνω εις την πίστιν.

Φιλιπ. 3,10         τοῦ γνῶναι αὐτὸν καὶ τὴν δύναμιν τῆς ἀναστάσεως αὐτοῦ καὶ τὴν κοινωνίαν τῶν παθημάτων αὐτοῦ, συμμορφούμενος τῷ θανάτῳ αὐτοῦ,

Φιλιπ. 3,10                Επιδιώκω δε αυτήν την αληθινήν και μόνην δικαίωσιν, δια να γνμωρίσω έτσι προσωπικώς και εκ πείρας τον Χριστόν και την σωτήριον δύναμιν, που προέρχεται από την Ανάστασίν του και την συμμετοχήν μου εις τα παθήματά του, διωκόμενος και εγώ, ταλαιπωρούμενος και θλιβόμενος, πρόθυμος να υπομείνω θλίψεις και παθήματα όμοια με όσα Εκείνος έπαθε και αυτόν ακόμη τον θάνατον καθ' ομοίωσιν Εκείνου.

Φιλιπ. 3,11         εἴ πως καταντήσω εἰς τὴν ἐξανάστασιν τῶν νεκρῶν.

Φιλιπ. 3,11                Μηπως ημπορέσω και εγώ να φθάσω εις την ένδοξον εκ νεκρών ανάστασιν.

Φιλιπ. 3,12         οὐχ ὅτι ἤδη ἔλαβον ἢ ἤδη τετελείωμαι, διώκω δὲ εἰ καὶ καταλάβω, ἐφ᾿ ᾧ καὶ κατελήφθην ὑπὸ τοῦ Χριστοῦ Ἰησοῦ.

Φιλιπ. 3,12                Δεν φρονώ βέβαια και δεν λέγω, ότι έχω πλέον λάβει το βραβείον της νίκης η ότι έχω φθάσει εις την ηθικήν μου τελείωσιν. Αλλά επιδιώκω και αγωνίζομαι συνεχώς, μήπως κατορθώσω να πιάσω και κρατήσω στερεά εκείνο δια το οποίον με έχει πιάσει και ελκύσει εις την πίστιν ο Ιησούς Χριστός. Αυτό δε εις τελευταίαν λέξιν θα είναι η εν ουρανοίς σωτηρία μου.

Φιλιπ. 3,13         ἀδελφοί, ἐγὼ ἐμαυτὸν οὔπω λογίζομαι κατειληφέναι·

Φιλιπ. 3,13                Αδελφοί, εγώ δεν νομίζω, ότι έχω επιτύχει τον σκοπόν, δια τον οποίον με εκάλεσε και με έστειλε ο Κυριος.

Φιλιπ. 3,14         ἑν δέ, τὰ μὲν ὀπίσω ἐπιλανθανόμενος τοῖς δὲ ἔμπροσθεν ἐπεκτεινόμενος κατὰ σκοπὸν διώκω ἐπὶ τὸ βραβεῖον τῆς ἄνω κλήσεως τοῦ Θεοῦ ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ.

Φιλιπ. 3,14                Αλλά ένα πράγμα σκέπτομαι πάντοτε και δι' ένα πράγμα φροντίζω· λησμονώ μεν όσα με την δύναμιν του Θεού έγιναν στο παρελθόν, απλώνομαι δε συνεχώς προς εκείνα, που είναι εμπρός μου και πρέπει να εκτελεσθούν. Και επιδιώκω έτσι με σταθερότητα και ζήλον να πραγματοποιήσω τον σκοπόν της κλήσεώς μου, δια να λάβω το βραβείον, που μας έχει ετοιμάσει ο Θεός, ο οποίος και μας εκάλεσε δια του Ιησού Χριστού επάνω στον ουρανόν.

Φιλιπ. 3,15         ὅσοι οὖν τέλειοι, τοῦτο φρονῶμεν· καὶ εἴ τι ἑτέρως φρονεῖτε, καὶ τοῦτο ὁ Θεὸς ὑμῖν ἀποκαλύψει.

Φιλιπ. 3,15                Οσοι, λοιπόν, ποθούμεν να γίνωμεν τέλειοι, αυτό ας φρονούμεν· ότι δεν εγίναμε τέλειοι, αλλά δια να γίνωμεν, πρέπει να αγωνιζώμεθα συνεχώς και μέχρι τέλους. Και εάν κάτι διαφορετικόν από αυτό που σας λέγω φρονήτε και που δεν είναι ορθόν, και αυτό ο Θεός θα το φανερώση.

Φιλιπ. 3,16         πλὴν εἰς ὃ ἐφθάσαμεν, τῷ αὐτῷ στοιχεῖν κανόνι, τὸ αὐτὸ φρονεῖν.

Φιλιπ. 3,16                Αλλ' έως εδώ πλέον που έχομεν φθάσει, εις την πνευματικήν κατάστασίν που ευρισκόμεθα σήμερον, δεν πρέπει να έχωμεν διαφορετικά μεταξύ μας φρονήματα, αλλά να ακολουθώμεν τον ίδιον κανόνα πίστεως και ζωής, να έχωμεν το αυτό αληθινόν φρόνημα.

Φιλιπ. 3,17         Συμμιμηταί μου γίνεσθε, ἀδελφοί, καὶ σκοπεῖτε τοὺς οὕτω περιπατοῦντας, καθὼς ἔχετε τύπον ἡμᾶς.

Η Μόσχα θα χρειαστεί να διακόψει τις ευχαριστιακές σχέσεις με Φανάρι! Διακοπή κοινωνίας!!

Έγινε το πρώτο βήμα για την αυτοκεφαλία της Ουκρανικής Εκκλησίας

-"Παπικό" συγχωροχάρτι Φαναρίου στους σχισματικούς ανοίγει το κουτί της Πανδώρας για την Ορθοδοξία

-Μόσχα: Πέρασαν την κόκκινη γραμμή-Προς διακοπή κοινωνίας

______________________________________________________________________ 

Και: 

Ουκρανική Εκκλησία:

Οι Αμερικανοί εμπόδισαν πριν από 20 χρόνια την υπέρβαση του σχίσματος

-Τι καταγγέλουν πως έκανε ο Βαρθολομαίος

____________________________________________________________________ 

ΝΕΩΤΕΡΗ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ:

Η πρώτη αντίδραση της Μόσχας ήταν οργισμένη! «Σήμερα το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως έλάβε καταστροφικές αποφάσεις πρωτίστως για τον εαυτό του και για την παγκόσμια Ορθοδοξία”, δήλωσε σε τηλεοπτικές παρεμβάσεις ο εκπρόσωπος του Ρωσικού Ορθόδοξου Πατριάρχη Κυρίλλου, π.Αλέξανδρος Βόλκοφ. «Το Πατριαρχείο Κωνσταντινούπολης διέσχισε την κόκκινη γραμμή”..(…)

Σύμφωνα με ανταποκρίσεις, ο Βολκόφ είπε ακόμη πως η Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία θα χρειαστεί να διακόψει τις ευχαριστιακές σχέσεις με την Κωνσταντινούπολη για τη διχοτόμηση με την Ορθόδοξη Εκκλησία της Ουκρανίας,  που σημαίνει διακοπή κοινωνίας!!

Στον αντίποδα ο Ποροσένκο πανηγυρίζει. «Αυτή είναι μια νίκη του

Αδίστακτοι ή κάτι άλλο;

 Το Οικουμενικό Πατριαρχείο επανέφερε τον σχισματικό Πατριάρχη Φιλάρετο

    Σύμφωνα με πληροφορίες, σήμερα Πέμπτη 11 Οκτωβρίου 2018, η Αγία και Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου επανέφερε τον σχισματικό Πατριάρχη Φιλάρετο στην κανονικότητα της Εκκλησίας.

    Επίσης η Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου, φέρεται να επανέφερε και τον σχισματικό Αρχιεπίσκοπο Μακάριο Μαλέτιτς, της λεγόμενης «Ορθόδοξης Αυτοκέφαλης Εκκλησίας της Ουκρανίας».

     Αναμένεται ανακοίνωση από το Οικουμενικό Πατριαρχείο.

ΠΗΓΗ

«ΑΝΟΡΘΩΣΑΤΕ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΝ»

Αρχιμ. Χριστόφορος Καλύβας – 1958

Παράλληλα με την εσωτερική τους (πνευματική) ζωή, προχώρησαν και σε θαρραλέους αγώνες για την Ορθόδοξη πίστη, για την κάθαρση στην Εκκλησία, για την Δογματική ακρίβεια και για τη συνέχεια της διαχρονικής Πατερικής παράδοσης.

Ὁ π. Χριστ. Καλύβας μὲ τὸν 

π. Αὐγουστῖνο Καντιώτη

      Η ζωντανή παρουσία τους έχει αποτυπωθεί και στα βιβλία τους. Σπουδαίο βιβλίο, που καθιστά διαυγή την Εκκλησιαστική όραση των πιστών, είναι και το βιβλίο «ΑΝΟΡΘΩΣΑΤΕ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΝ» του π. Χριστοφόρου Καλύβα, τον τίτλο του οποίου χρησιμοποιούμε (δανεικό) και στη μικρή μας εργασία–άρθρο.

Τα κείμενα του βιβλίου είναι από τα πιο τολμηρά παραδείγματα Ορθόδοξης διεισδυτικής ανάλυσης–ελέγχου στα Εκκλησιαστικά πράγματα–δεδομένα της εποχής του.

Έφερε στην επιφάνεια και στην αντίληψη των απλών πιστών το Εκκλησιαστικό–αγωνιστικό φρόνημα των Πατέρων, το οποίο οι Οικουμενιστές το αφαιρούν σταδιακά, κρυφά.

«Όλα Ήταν Σχεδιασμένα»…

 Νέα Παγκόσμια Τάξη:

«Όλα Ήταν Σχεδιασμένα»…

Τι λέει ο π. επικεφαλής της Τράπεζας του Βατικανού!

Νέα Παγκόσμια Τάξη: «Όλα Ήταν Σχεδιασμένα»… Τι λέει ο π. επικεφαλής της Τράπεζας του Βατικανού (και) για την «άγνωστη» έκθεση Κίσινγκερ!

Η δημογραφική κατάρρευση της Δύσης τις τελευταίες δεκαετίες σχεδιάστηκε για να δημιουργηθούν οι απαραίτητες προϋποθέσεις για να τεθεί σε λειτουργία μια νέα παγκόσμια τάξη και οι συντάκτες αυτής της κατάρρευσης επηρεάζουν τώρα την εκκλησία, δήλωσε ο πρώην πρόεδρος της τράπεζας του Βατικανού.

Μιλώντας στο πρώτο διεθνές συνέδριο της ακαδημίας του Ιωάννη Παύλου ΙΙ για την ανθρώπινη ζωή και την οικογένεια, Ο Ιταλός οικονομολόγος και τραπεζίτης Ettore Gotti Tedeschi δήλωσε ότι οι προσπάθειες για μείωση του παγκόσμιου πληθυσμού από τις παγκόσμιες ελίτ έχουν θέσει σε κίνηση μια σειρά προβλέψιμων και επιδιωκόμενων οικονομικών, πολιτικών και κοινωνικών καταστροφών που αποσκοπούν να «πείσουν» τους ανθρώπους σε όλο τον κόσμο να αποδεχθούν ένα παγκόσμιο «πολιτικό όραμα»που θα εξαλείψει την εθνική κυριαρχία και θα καθιερώσει τον «γνωστικό περιβαλλοντισμό» ως την «παγκόσμια θρησκεία».

Τα θέματα που συνεχώς επαναλαμβάνονται από τους Πάπες είναι η φτώχεια, η

Για να παραμείνει και κοινωνήσει με τους αποτειχισμένους θυσιάζει τη ζωή της και το βρέφος της!

Ἡ στάση των πιστῶν ἀπέναντι στους αἱρετίζοντες ψευδεπισκόπους

   Κάποια ἀκόμα παραδείγματα ἀποτειχίσεως τοῦ πιστοῦ λαοῦ μᾶς παραδίδει ὁ Νικηφόρος Κάλλιστος, ποὺ πρέπει νὰ τὰ μελετήσουμε ὅλοι, γιὰ νὰ δοῦμε, πόσο πίσω εἴμαστε ἀπὸ τοὺς ἀληθινοὺς Χριστιανούς. Ἰδιαιτέρως πρέπει νὰ τὰ δοῦν οἱ ἀντι-Οἰκουμενιστές ἡμι-αποτειχισμένοι καὶ νὰ ξανασκεφτοῦν, πόσο κακὸ κάνουν μὲ τὴν ἐσφαλμένη διδασκαλία τους, διὰ τῆς ὁποίας, ἀντὶ οἱ πιστοὶ νὰ διδάσκονται νὰ ἐφαρμόσουν τὴν ἁγιοπατερικὴ πρακτικὴ τῆς ἀπομάκρυνσης ἀπὸ τοὺς αἱρετικοὺς κι ἀπ’ ὅσους κοινωνοῦν μαζί τους, προτρέπονται –ἀπὸ τοὺς πατέρες τῆς Θεσσαλονίκης καὶ Πτολεμαΐδος– νὰ κοινωνοῦν μαζί τους!

   Ὁ αὐτοκράτορας Οὐάλης ἐκδίωξε ἀπὸ τὴν ἐπισκοπὴ τῶν Ἐδεσσηνῶν τὸν Ὀρθόδοξο Ἐπίσκοπο Βάρσην, ἄνθρωπον, ὁ ὁποῖος «τὰς τῆς ἀρετῆς ἀπήστραπτε λαμπηδόνας» (Νικηφόρος Κάλλιστος, Ἐκκλησιαστικὴ Ἱστορία, P.G. 146, 636D),  καὶ στὴ θέση του τοποθέτησε κάποιον ἀρειανόφρονα ποὺ ἦταν “ὄνομα καὶ πρᾶμα” Λύκος!

     «Ἐπειδὴ γὰρ τὸν εἰρημένον Βάρσην τῆς ποίμνης ἐστέρησεν, Λύκον ἀντικαθίστη» (ὅπ. παρ.).

    Ὅμως τὸ πλῆθος τῶν πιστῶν ἀντέδρασε μὲ σφοδρότητα καὶ δὲν ἤθελε νὰ ἔρθει σὲ κοινωνία μὲ τὸν προβατόσχημο λύκο καὶ ψευδεπίσκοπο Λύκο. Γι’ αὐτὸ ΟΛΟΙ βγῆκαν ἔξω ἀπὸ τὴν πόλη καὶ συγκεντρώθηκαν σὲ ἕναν εὐκτήριο οἶκο ἀφιερωμένο στὸν ἀπόστολο Θωμᾶ.

     Καὶ ὁ βασιλιᾶς Οὐάλης ἔδωσε ἐντολὴ στὸν ἔπαρχο Μόδεστο νὰ ἐκδιώξει μὲ στρατιωτικὴ ἐπιχείρηση τὸ πλῆθος ἀπὸ τὸ μέρος ἐκεῖνο, κάνοντας χρήση ἀκόμα καὶ τῶν σπαθιῶν!

    Ὁ Μόδεστος ἑτοιμάστηκε νὰ πραγματοποιήσει τὴν διαταγή. Ἀλλ’ ὅμως τὴν προηγούμενη ἡμέρα (γιὰ ἀδιευκρίνιστους λόγους)

Νέα αποτείχιση: Διακοπή κοινωνίας με τον Μητροπολίτη Μεσσηνίας κ.Χρυσόστομο .

Συνεχίζονται οι αποτειχίσεις εξ αιτίας της συμπόρευσης των Ποιμένων με την αίρεση.......

   

Οἱ δύο δημοσιεύσεις:

ΦΩΤΙΑ ΚΑΙ ΤΣΕΚΟΥΡΙ ΣΤΟΥΣ ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΕΝΟΥΣ

 Ο Δημήτρης Νατσιός για Θρησκευτικά και Παιδεία

ΦΩΤΙΑ ΚΑΙ ΤΣΕΚΟΥΡΙ ΣΤΟΥΣ ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΕΝΟΥΣ

απομαγνητοφώνηση αποσπασμάτων του Α’ μέρους της συνέντευξης του κ. Δημητρίου Νατσιού στην εκπομπή «ΕΥΖΗΝ» της «DION ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ», μετά από τον «εκ άνωθεν» διωγμό του από το 4Ε.

  …Είμαι δάσκαλος δεν είμαι δημοσιογράφος με την έννοια όπως την ονομάζουμε. Προσπαθούσα αυτά τα τελευταία δέκα χρόνια που διακονούσα ας πούμε αυτήν την εκπομπή με τίτλο «Γράμματα Σπουδάματα» -είναι και συμβολικός ο τίτλος-, να αποκαλύπτω και να στηλιτεύω τα κακώς κείμενα της παιδείας κυρίως, διότι τα βιώνω εδώ και 25 με 30 χρόνια μες στην τάξη. Το έχω δηλώσει επανειλημμένως, είμαι μάχιμος δάσκαλος, δεν είμαι συνδικαλιστής ή κηφήνας τζιτζιφιόγκος. Και επειδή τα τελευταία χρόνια υφιστάμεθα μία απροκάλυπτη πλέον επίθεση κατά της εθνικής μας παιδείας, κατά της γλώσσας -έχουμε κάνει και εκπομπές αποκαλύπτοντας τα αίσχη και τα άπλυτα τα οποία έχουν παρεισφρήσει στα βιβλία- προφανώς κάποιοι ενοχλήθηκαν.

    Αλλά όχι μόνο αυτό. Έχω την εντύπωση ότι ενοχλήθηκαν και άλλοι κύκλοι τους οποίους δεν φανταζόμαστε. Αυτό που με ξένισε, έτσι με πίκρανε θα έλεγα, είναι πως μπορεί ένα κανάλι που αυτοπροσδιορίζεται ως Εκκλησιαστικό κανάλι, και μάλιστα με πολλούς πομπώδεις τίτλους, Ελληνική Εκκλησιαστική εκπομπή, να εκδιώκει κακήν-κακώς έναν άνθρωπο ο οποίος, δεν θέλω να περιαυτολογήσω, το μόνο που έκανα… με καλεσμένους έκανα την εκπομπή μου, οι καλεσμένοι έβγαζαν την εκπομπή οι οποίοι είχαν γνώμη και πήγαιναν κόντρα στο ρεύμα. ….

   Ακούσαμε τον υπουργό Παιδείας τον κ. Γαβρόγλου να απειλεί απροκάλυπτα εκπαιδευτικούς -μέσα σ’ αυτούς είμαι κι εγώ και δεν φοβάμαι να το πω- οι οποίοι παροτρύνουν γονείς και συναδέλφους να μην διδάξουν τα αντισυνταγματικά και βλάσφημα βιβλία.

   Θυμίζω στους τηλεθεατές ότι τον Μάρτιο που μας πέρασε, το Ανώτατο Ακυρωτικό Συμβούλιο της χώρας αμετάκλητα και τελεσίδικα αποφάσισε ότι τα νέα

Ποιό γεγονός τρόμαξε τόν πρωθυπουργό καί ζήτησε ἐσπευσμένως νά συναντήσει μυστικά τόν Ἀρχιεπίσκοπο

Γιατί πῆγε κρυφὰ ὁ Τσίπρας στὸν Ἱερώνυμο! Ποιό γεγονός τρόμαξε τόν πρωθυπουργό καί ζήτησε ἐσπευσμένως νά συναντήσει μυστικά τόν Ἀρχιεπίσκοπο

Γιατί ὁ Προκαθήμενος τῆς Ἐκκλησίας ἀπέκρυψε τήν ἑπόμενη ἡμέρα ἀπό τήν Ἱεραρχία τό ὅτι συναντήθηκε μέ τόν πρωθυπουργό καθώς καί τό περιεχόμενο τῆς συνομιλίας μαζί του;

    Ἡ διαμάχη ποὺ ἔχει ξεσπάσει μεταξὺ Θεολόγων (ΠΕΘ) καὶ ὑπουργείου Παιδείας γιὰ τὸ μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν ἀλλὰ καὶ ἡ δυναμικὴ ἀντίδραση τοῦ Ἱεροῦ Συνδέσμου Κληρικῶν Ἑλλάδος, ποὺ κάλεσαν κλῆρο καὶ λαὸ νὰ ἐπαναστατήσουν ἀπέναντι σ’ αὐτοὺς ποὺ ξεπουλοῦν τά ἱερὰ καὶ ὅσια τῆς φυλῆς μας καί ἡ εἰσήγηση τοῦ Μητροπολίτη Λαγκαδᾶ Ἰωάννη (βλ. σελ 12) θορύβησαν-φόβισαν τὴν κυβέρνηση! Αὐτὴ ὡς λέγεται εἶναι ἡ αἰτία τῆς μυστικῆς συνάντησης ποὺ εἶχαν στὴν Ἀρχιεπισκοπὴ, τήν ἑπόμενη ἡμέρα τῆς ἀνακοίνωσης ὁ

Μεγάλα ερωτήματα!

   Μετά τον άγιο Λαρίσης Θεολόγο έχουμε στις 7-10-2018 Χειροτονία κανονικού Επισκόπου του κ. Ιερωνύμου Νικολόπουλου

3 μοιχεπιβάτες επάτησαν την μητρόπολη Λαρίσης (Σεραφείμ Ορφανός, Δημήτριος Μπεκιάρης –Μαυρογόνατος και Ιγνάτιος Λάππας)

    Ἡ ἀνάρτηση ποὺ ἀκολουθεῖ εἶναι ἀπὸ τὸ ἀγωνιστικὸ ἱστολόγιο agonasax τῶν «Λαρισαίων Ἀγωνιζομένων Χριστιανῶν» καὶ ἔχει τίτλο 

«Μετὰ τὸν ἅγιο Λαρίσης Θεολόγο ἔχουμε Χειροτονία κανονικοῦ Ἐπισκόπου...»

  Τὴν δημοσιεύουμε μὲ ἕνα θεμελιῶδες καὶ καίριο ἐρώτημα. Γράφουν οἱ ἀγαπητοὶ Λαρισαῖοι ὅτι μετὰ ἀπὸ 44 χρόνια ἔχουμε τὴν πρώτη «Χειροτονία κανονικού Επισκόπου».

   Καὶ γιατί εἶναι «κανονικὸς» ἐπίσκοπος ὁ κ. Ἱερώνυμος Νικολόπουλος; Φυσικά, ἐπειδὴ δὲν πῆρε τὴν θέση κανενός ἄλλου, ὅπως ἔγινε μὲ τοὺς προηγουμένους ἐπισκόπους ποὺ ἀπὸ τὸ 1974 κατοικοεδρεύουν στὴν Λάρισα.

   Ἄρα, εἶναι «κανονικὸς» ὁ κ. Ἱερώνυμος Νικολόπουλος, ὡς πρὸς τὸν τρόπο ἐκλογῆς του. (Ἂν καὶ αὐτὸ δὲν εἶναι ἀληθές, γιατὶ ὁ τρόπος ποὺ ἐκλέγονται σήμερα οἱ Μητροπολίτες δὲν εἶναι ὁ «κανονικός», κι αὐτὸ τὸ ἔχουν ἐπισημάνει πολλοὶ καὶ νομίζω καὶ οἱ ἴδιοι οἱ Λαρισαῖοι. Ἂς εἶναι ὅμως).

   Τὸ ἐρώτημα εἶναι: Ὁ κ. Ἱερώνυμος Νικολόπουλος εἶναι κανονικὸς στὰ θέματα τῆς Πίστεως; Ἢ μήπως αὐτὸ δὲν ἔχει καμία ἀξία;

    Ὁ κ. Ἱερώνυμος Νικολόπουλος ἔχει ἐκφράσει σὲ κάποια ὁμιλία του ἀντίρρηση γιὰ τὸν Οἰκουμενισμό; Ἔχει καταγγείλει τὸν

Απέρριψε την έκκληση Κύριλλου η Ελλαδική Εκκλησία;

 Κλειστά στόματα στο Φανάρι για το ουκρανικό

-Τι θα γίνει στην Σύνοδο;

    Αποστάσεις-αν όχι αρνητική στάση- φαίνεται σύμφωνα με το πρακτορείο Reuters να κρατάει η Ελλαδική Εκκλησία αναφορικά με τη ρωσική έκκληση για συνομιλίες για την Ουκρανία.

Σύμφωνα με το πρακτορείο Έλληνας αξιωματούχος της εκκλησίας, που θέλησε να διατηρήσει την ανωνυμία του, χθες Τρίτη δήλωσε στο Reuters πως «Η Ελληνική Εκκλησία εξέτασε την επιστολή και θα απαντήσει σύντομα”.

Σε ερώτηση ποια θα ήταν η απάντηση, η πηγή δήλωσε: «Δεν θα είναι υπέρ της σύγκλησης των Ορθοδόξων Εκκλησιών για να συζητήσουν το ζήτημα. Θα υπογραμμίζει επίσης την ανάγκη για ενότητα μεταξύ των ορθόδοξων εκκλησιών”.
Το θέμα με την έκκληση του Πατριάρχη Κύριλλου για σύγκλιση

ΗΘΟΣ ΚΑΙ ΔΟΓΜΑ

   Όταν κάποτε ρώτησε κάποιος τον άγιο Ιωάννη τον Σιναΐτη (συγγραφέα τῆς “Κλίμακος”) ποια αμαρτία είναι βαρύτερη, ο φόνος ή η άρνηση της πίστης, εκείνος απάντησε η άρνηση της πίστης.

   Τότε εκείνος ξαναρώτησε: Γιατί τότε η Εκκλησία τους αιρετικούς, όταν αποκηρύξουν την αίρεση, τους αποδέχεται αμέσως σε μυστηριακή κοινωνία, ενώ τον πόρνο, όταν εξομολογηθεί και παύσει την αμαρτία, τον αποκόπτει επί

"Ξεπουλιώνται τα πάντα... Λύκοι βαρείς από παντού και αντίσταση από πουθενά"!

 Ανακοινωθέν Ιερού Συνδέσμου Κληρικών Ελλάδος 2ας Οκτωβρίου 2018

Αγαπητοί Πατέρες και αδελφοί. 

Ζούμε σε ημέρες κρίσιμες περισσότερο για την Πατρίδα μας και ύστερα για την Ορθοδοξία. 

Ξεπουλιώνται τα πάντα. 

Μας κυβερνούν άνθρωποι για τους οποίους πολύ δύσκολα θα τους ονόμαζε κανείς ένθερμους πατριώτες, γιατί πατριώτης είναι αυτός που αγωνίζεται για την επικράτηση των ιδανικών της φυλής και του γένους και προασπίζεται σθεναρά την ακεραιότητα της εδαφικής της ακεραιότητας. 

Βρισκόμαστε στο τιμόνι ενός ιστορικού Συλλόγου σε ώρες κρίσιμες για την πατρίδα μας. Και η θέση μας αυτή δεν μας επιτρέπει να μένουμε σιωπηλοί και άπραγοι τούτες τις ώρες. 

Λύκοι βαρείς από παντού και αντίσταση από πουθενά. Από την μια προδοσία από την άλλη ωχαδελφισμός. 

Παραιτηθείτε, κ. Γαβρόγλου! Δεν δικαιούστε να περιφρονείτε τον ορθόδοξο λαό.

ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΕΝΟΣ ΓΟΝΕΑ

ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΥΠΟΥΡΓΟ ΠΑΙΔΕΙΑΣ

Παραιτηθείτε, κ. Γαβρόγλου! Δεν δικαιούστε να περιφρονείτε τον ορθόδοξο λαό.

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ: Πολιτικά κόμματα, Βουλευτές, Μ.Μ.Ε. και τοπικές ειδησεογραφικές ιστοσελίδες όλης της ελληνικής Επικράτειας

Του Βασιλείου Π. Κερμενιώτη

1.  ΤΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΠΕΡΙΦΡΟΝΕΙ ΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ, ΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΤΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΛΑΟ.

Αξιότιμεκ. Υπουργέ.

Δίνοντας ρεσιτάλ αυταρχισμού και αντιδημοκρατικής νοοτροπίας, η ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας προχώρησε αυτές τις μέρες σε τρεις απαράδεκτες ενέργειες. Με απύθμενο θράσος:

α. Εξέδωσε ανακοίνωση¹ στην οποία καταφέρεται κατά της «Πανελλήνιας Ένωσης Θεολόγων» (στο εξής Π.Ε.Θ.) η οποία κάλεσε τους θεολόγους να μην εφαρμόσουν τα «Νέα Προγράμματα»του μαθήματος των θρησκευτικών², επειδή αυτά, επί της ουσίας, έχουν κριθεί αντισυνταγματικά από το Συμβούλιο της Επικρατείας (στο εξής Σ.τ.Ε.)³

Παράλληλα, το Υπουργείο απείλησεμε πειθαρχικές διώξεις τους εκπαιδευτικούς που θα αρνηθούν να διδάξουν τα νέα «θρησκευτικά»⁴.

β. Ο νέος Γενικός Γραμματέας του Υπουργείου κ. Ηλίας Γεωργαντάς με έγγραφο που απέστειλε στους 13 Περιφερειακούς Διευθυντές Εκπαίδευσης, τούς ζήτησε «να διασφαλιστεί η απαρέγκλιτη τήρηση του προβλεπόμενου αναλυτικού προγράμματος καθώς και να διερευνηθούν τυχόν πειθαρχικές ευθύνες για τη μη τήρησή του σε μονάδες Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης».⁵

γ. Τέλος, εσείς ο ίδιος δηλώσατε προκλητικά ότι «Στη δημοκρατία μας υπάρχουν κανόνες και νόμοι. Κανείς δεν είναι υπεράνω των νόμων. Στον ευαίσθητο

Απέρριψε την Πανορθόδοξη για το Ουκρανικό το Φανάρι

Όλες οι νεότερες εξελίξεις για το θέμα που ρίχνει βαριά σκιά στην Ορθοδοξία

Καταιγιστικές είναι οι εξελίξεις για το ουκρανικό εκκλησιαστικό ζήτημα. Ενώ σήμερα ξεκινάει στο Φανάρι η Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου και οι Ουκρανοί πιστεύουν πως θα βγει λευκός καπνός για την αυτοκεφαλία οι διεργασίες συνεχίζονται.

“Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος απέρριψε το αίτημα της Ρωσικής Εκκλησίας για πανορθόδοξη συζήτηση για το θέμα της χορήγησης ενός Τόμου αυτοκεφαλίας στους Ουκρανούς σχίσματικούς”, ανέφερε ο Ευστράτι Ζόρια, από το σχισματικό «Πατριαρχείο Κιέβου», στον προσωπικό του λογαριασμό στο Twitter.

«Το Πατριαρχείο της Μόσχας προσπαθεί να αποτρέψει την παροχή ενός Τόμου προτείνοντας να μετακινήσει το ζήτημα σε μια συζήτηση σε μια συνάντηση των

Για να μαθαίνουν Ποιμένες και λαϊκοί, οι κοινωνούντες με τους αιρετικούς Οικουμενιστές, την Παράδοση της Εκκλησίας

«...Καίπερ ποιμένα μὴ ἔχοντες, ὅμως τὰ ποιμένων ἔδρων»!

  Ὁ Νικηφόρος Κάλλιστος Ξανθόπουλος (13^ος-14^ος αἰ.) διακρίθηκε ὡς ἱστορικός, ἐξηγητὴς τῶν Γραφῶν, ποιητὴς ἐκκλησιαστικῶν ὕμνων κ.λπ.

    Ἀπὸ τὴν «Ἐκκλησιαστικὴ Ἱστορία» του παίρνουμε πολύτιμες πληροφορίες -ἐκτὸς τῶν ἄλλων- καὶ γιὰ τὴν στάση τῶν πιστῶν ἀπέναντι στὶς αἱρέσεις. Παρουσιάσαμε καὶ ἄλλοτε κάποια κείμενα γιὰ τὸ θέμα αὐτό. Σήμερα παρουσιάζουμε τὴν στάση τῶν πιστῶν τῶν Σαμοσάτων, στὸ μεσοδιάστημα μεταξὺ Α΄ καὶ Β΄ Οἰκουμενικῶν Συνόδων, ὅταν μὲ παρεμβάσεις τῶν αἱρετικῶν αὐτοκρατόρων ἢ τῶν εὐνοουμένων ἀπ’ αὐτοὺς Ἀρειανοφρόνων Ἐπισκόπων, ἐδιώκοντο οἱ Ὀρθόδοξοι Ἐπίσκοποι καὶ στὴν θέση τους ἐγκαθίσταντο Ἀρειανόφρονες, οἱ ὁποῖοι δὲν εἶχαν καταδικαστεῖ ἀπὸ Σύνοδο. Στὴν περίπτωση αὐτὴ οἱ πιστοὶ ἐφάρμοζαν τὴν ἁγιοπατερικὴ στάση τῆς Διακοπῆς Κοινωνίας ἢ Ἀποτειχίσεως, πολὺ πρὶν αὐτὸ κατοχυρωθεῖ ἀπὸ τὸν ΙΕ΄ Κανόνα τῆς ΑΒ Συνόδου.

    Ὅπως, λοιπόν (μᾶς διηγεῖται ὁ Νικηφόρος Κάλλιστος) ἡ συμμορία τῆς αἱρέσεως τοῦ Ἀρείου εἶχε ἐκδιώξει ἀπὸ τὶς Ἐκκλησίες τοὺς Ὀρθοδόξους Ποιμένες, τὸ ἴδιο ἔκανε καὶ στὰ Σαμόσατα· ἔδιωξε τὸν Ὀρθόδοξο Ἐπίσκοπο Εὐστάθιο καὶ ἀντ’ αὐτοῦ ἐγκατέστησε τὸν Εὐνόμιο. Καὶ τότε οἱ Ὀρθόδοξοι ὅλοι, ἀπὸ μικροῦ ἕως μεγάλου, σταμάτησαν νὰ ἐκκλησιάζονται! Καὶ ὁ Ἐπίσκοπος ἔμεινε μόνος στὸ Ἐπισκοπεῖο, καὶ κανεὶς δὲν τὸ ἐπισκεπτόταν, οὔτε τοῦ μιλοῦσε!

    «Ὡς γὰρ οἱ τῆς Ἀρείου συμμορίας ὅλας τὰς ἐκκλησίας τῶν ποιμένων γυμνώσαντες, καὶ ἐπὶ Σαμόσατα ἕτερον ἀντ’ Εὐσταθίου, Εὐνόμιον ὄνομα ἀντεισήγαγον· οὐδεὶς τῶν ἁπάντων, οὐ πένης, οὐ πλούσιος, οὐ νέος, οὐ πρεσβύτης, ἁπλῶς οὐδεὶς φάναι εἰς τὴν ἐκκλησίαν εἰσῄει, ὥσπερ ἦν ἔθος· μόνος δ’ ἐκεῖνος τῷ ἐπισκοπείῳ διῆγεν, οὐδενὸς αὐτὸν οὐθ’ ὁρῶντος, οὔτε τὸ παράπαν λόγον μεταδιδόντος. Καίτοι φασὶν αὐτὸν ἄλλως ἐπιεικῆ τε ὄντα καὶ μέτριον· καὶ τοῦτο παρίστησιν».

    Καὶ ἐπειδὴ πῆγε σὲ δημόσιο λουτρὸ καὶ οἱ ὑπηρέτες ἔκλεισαν τὶς πόρτες, ἔμαθε ὅτι ἔξω ὑπῆρχε ἕνα πλῆθος ἀνθρώπων καὶ πρόσταξε τοὺς ὑπηρέτες νὰ ἀνοίξουν τὶς πόρτες, ὥστε ὅποιος θέλει νὰ χρησιμοποιήσει τὸ λουτρό. Καὶ ἐπειδὴ κάποιοι μπῆκαν μέσα τοὺς προέτρεπε νὰ μποῦν κι αὐτοὶ στὰ λουτρά. Ἀφοῦ ὅμως οἱ εἰσελθόντες παρέμεναν ἐν σιγῇ χωρὶς νὰ μπαίνουν στὰ λουτρά, θεώρησε τὴν στάση αὐτὴ ὡς στάση σεβασμοῦ στὸ πρόσωπό του, γρήγορα ἔφυγε ἀπὸ τὸ λουτρό.

    «Ἐπειδὴ γὰρ εἰς δημόσιον ἦκε λουτρόν, τῶν οἰκετῶν ἐγκλεισαμένων τὰς θύρας, πλῆθος πρὸ τῶν θυρῶν ἐστάναι μαθών, τοῖς οἰκέταις αὖθις ἀναπετάσαι τὰς θύρας τοῦ βαλανίου ἐνεκελεύετο, καὶ ἀδεὼς τοῦ λουτροῦ κοινωνεῖν τῷ βουλομένῳ ἐπέτρεπε. Τὸ ἴσον δὲ καὶ ἐν τοῖς θόλοις ἔνδον ἐποίει. Ἐπεὶ δ’ εἰσῄεσάν τινες καὶ κύκλῳ εἰστήκεσαν, συμμετέχειν τῶν θερμῶν ὑδάτων προὐτρέπετο. Ὡς δ’ ἱστάμενοι καὶ ἔτι σιγὴν ἤσκουν, τιμὴν τὴν στᾶσιν ὑπολαβών, θᾶττον καταλιπὼν τὸ θερμόν, ἀπηλλάττετο».

    Αὐτοὶ ὅμως (ὅταν ἔφυγε) ἐπειδὴ θεώρησαν ὅτι ἂν χρησιμοποιοῦσαν τὸ ἴδιο νερὸ γιὰ τὸ λουτρό τους, ἦταν σὰ νὰ συμμετεῖχαν στὸ μολυσμὸ τῆς αἱρέσεως, ἔχυσαν τὸ νερὸ στοὺς ὑπονόμους καὶ πῆραν τὸ λουτρό τους, ἀφοῦ γέμισαν τὰ λουτρὰ μὲ ἄλλο νερό!

   «Οἱ δὲ συμμετασχεῖν τὸ ὕδωρ τοῦ τῆς αἱρέσεως ἄγους νομίσαντες, ἐκεῖνο μὲν τοῖς ὑπονόμοις ἐξέχεον· ἕτερον δὲ κεράσαντες, ἀπελούοντο».

    Ὅταν αὐτὸ τὸ ἔμαθε ὁ Εὐνόμιος, ἀμέσως ἐγκατέλειψε τὴν πόλη καὶ ἐπέστρεψε «σπίτι» του! Διότι θεώρησε ἄσκοπο καὶ ἀνόητο νὰ παραμένει σὲ μιὰ πόλη, ποὺ ὅλοι εἶναι ἐναντίον του!

    «Ὁ δὴ μαθὼν ὁ Εὐνόμιος, εὐθὺς τὴν πόλιν λιπών, οἴκαδε ἴετο· λίαν γὰρ ἀνόητον ᾤετο πόλει δυσμενῶς ἐχούσῃ κοινῶς παραμένειν αἱρεῖσθαι. Καὶ οὕτω μὲν ἐκεῖνος ἐκὼν ἀπεχώρει Σαμοσάτων» (Νικηφόρος Κάλλιστος, P.G. 146, 633BD).

«...Καίπερ ποιμένα μὴ ἔχοντες, ὅμως τὰ ποιμένων ἔδρων»!

    Ὅταν ἀπεχώρησε ὁ Εὐνόμιος ἀπὸ τὰ Σαμόσατα οἱ Ἀρειανοὶ τοποθέτησαν ἄλλον Ἐπίσκοπον, «Λούκιον ὄνομα, λύκον ὄντως καὶ οὐ ποιμένα. Τά γε μὴν πρόβατα, καίπερ ποιμένα μὴ ἔχοντες, ὅμως τὰ ποιμένων ἔδρων, ἄσυλον διατηροῦντες τὸ δόγμα τῆς πίστεως» (ὅπ. παρ., P.G. 146, 633D636ΑΒ).

    Βλέπουμε ἐδῶ ὅτι οἱ πιστοί, διαπιστώνοντας ὅτι ὁ ποιμένας ποὺ τοὺς διόρισαν ἦταν ψευδοποιμένας, λύκος ἀντὶ ποιμήν, δὲν περίμεναν τὴν ἀπόφαση κάποιας Συνόδου, ἀλλὰ ἔπραξαν αὐτοὶ ἐκεῖνα ποὺ ἔπρεπε νὰ πράξει ὁ ποιμένας· κι ἔτσι μὴ κοινωνοῦντες μὲ τὸν ψευδοποιμένα Ἀρειανόφρονα ἐπίσκοπο Λούκιο, διατήρησαν ἀκέραιο τὸ δόγμα τῆς Πίστεως, ὅπως θὰ δοῦμε.

     Καὶ πρὸς αὐτόν -οἱ πιστοὶ τῶν Σαμοσάτων- φέρθηκαν μὲ παρόμοιο τρόπο, ὅπως καὶ πρὸς τὸν Εὐνόμιον, ὅπως φάνηκε ἀπὸ ἕνα συμβάν.

     Κάποια μέρα, δηλαδή, καὶ ἐνῶ τὰ παιδιὰ ἔπαιζαν πετώντας μιὰ σφαῖρα τὰ μὲν πρὸς τὰ δέ, περνοῦσε ἀπὸ ἐκεῖ ὁ Ἐπίσκοπος Λούκιος. Καὶ συνέβη ἡ σφαῖρα νὰ ξεφύγει ἀπὸ τὰ χέρια ἑνὸς παιδιοῦ καὶ νὰ περάσει κάτω ἀπὸ τὰ πόδια τῆς ἡμιόνου στὴν ὁποία καθόταν ὁ ἐπίσκοπος Λούκιος. Καὶ τὰ παιδιὰ «ἀνωλόλυξαν», φώναξαν ἔντρομα, γιατί περνώντας κάτω ἀπὸ τὸ ζῶο τοῦ αἱρετικοῦ, πίστεψαν ὅτι μολύνθηκε! (Καὶ πῶς θὰ παίξουν μετά).

    Αὐτός, μὴ κατανοώντας τὴν συμπεριφορὰ τῶν παιδιῶν, εἶπε σὲ ἕνα ἀκόλουθό του νὰ παραμείνει στὸ χῶρο καὶ νὰ μάθει γιατὶ φέρθηκαν ἔτσι τὰ παιδιά. Καὶ (εἶδε ὁ ἀκόλουθος) ὅτι τὰ παιδιὰ ἄναψαν φωτιὰ καὶ ἔρριξαν τὴν σφαῖρα πάνω της, θέλοντας νὰ τὴν ἀπολυμάνουν-«καθαρίσουν» ἀπὸ τὸ μολυσμὸ (ποὺ πῆρε περνώντας κάτω ἀπὸ τὴν ἡμίονο τοῦ αἱρετικοῦ Ἐπισκόπου).

    Καὶ ἐπιλέγει ὁ Θεοδώρητος (ἀπὸ τὸν ὁποῖον δανείστηκε τὸ περιστατικὸ ὁ Νικηφόρος): Εἶναι βέβαια παιδικὴ ἡ ἀντίδραση, ἀλλὰ δείχνει πόση ἀποστροφὴ εἶχαν οἱ κάτοικοι Σαμοσάτων, πρὸς τοὺς Ἀρειανόφρονες, ποὺ διέστρεφαν τὸ Δόγμα τῆς Πίστεως:

    «Καὶ μειρακιῶδες μὲν ἴσως τοῦτο· ὅμως ἱκανόν ἐστι δεῖξαι ὅσον ἡ πόλις αὕτη ἔντροφον εἶχε τὸ μῖσος πρὸς τοὺς τὸ δόγμα τῆς πίστεως ᾑρημένους παραχαράττειν» (ὅπ. παρ., P.G. 146, 636ΑΒ).

Π.Σ. 

"Αρνούμαστε να εφαρμόσουμε τα νέα προγράμματα σπουδών"!

Ο Πρόεδρος της ΠΕΘ Ηρακλής Ρεράκης και η π. Βουλευτής Σταυρούλα Ξουλίδου μιλούν για τα Θρησκευτικά

 - Εκρηκτικό Δελτίο, 4/10/18 - ART TV

από το 24:30 και μετά

Ο Πρόεδρος της ΠΕΘ Ηρακλής Ρεράκης και η π. Βουλευτής Σταυρούλα Ξουλίδου μιλούν για τα Θρησκευτικά - Εκρηκτικό Δελτίο, 4/10/18 - ART TV από το 24:30 και μετά.

Πηγή