ΑΠΟ ΤΗ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΗ ΖΩΗ ΕΝΟΣ ΑΓΙΟΥ

 Ὅταν ὁ Μ. Βασίλειος δέχεται στὸ ἱερὸ βῆμα τὰ «δῶρα» ἑνὸς αἱρετικοῦ!

     Θάρρος, ὁμολογία, πίστη, θαυματουργία, ἀνεξικακία, ἐπιείκια καὶ πολλὰ ἄλλα μπορεῖ νὰ παρακολουθήσει κανείς, διαβάζοντας τὸ παρακάτω ἀπόσπασμα ἀπὸ τὴν ἀφηγηματικὴ ἱστόρηση τῆς ζωῆς τοῦ Μ. Βασιλείου. Κι εἶναι μόνο μιὰ «στιγμὴ» τῆς πολυκύμαντης ζωῆς του.

     Ἂς καθρεπτίσουμε κι ἂς ἐλέγξουμε ἐμεῖς οἱ σύγχρονοι ὀρθόδοξοι τὴ ζωή μας, τὶς σχέσεις μας, τὶς ἀντιπάθειές μας, τὴν σχολαστικὴ ἐξέταση τῶν πράξεων τῶν ἄλλων, τὰ πάθη μας κι ἂς ἀκολουθήσουμε τὴν ἀληθινὴ χριστιανικὴ ζωὴ ποὺ μᾶς ὑποδεικνύει ὁ Ἅγιος.

     Στοὺς περισσότερους χριστιανοὺς εἶναι γνωστὸς ὁ διάλογος τοῦ ἐπάρχου Μοδέστου μὲ τὸ Μ. Βασίλειο, ποὺ τέλειωσε μὲ τὴ θριαμβευτική νίκη τοῦ Μ. Βασιλείου. Ὁ Μόδεστος ταπεινομένος πῆγε στὸν αὐτοκράτορα Οὐάλη ποὺ ἐκεῖνες τὶς μέρες ἔφθασε στὴν Καισάρεια. (Ἡ συνέχεια ἀπὸ τὸ βιβλίο "Ἡ ζωὴ ἑνὸς μεγάλου", τοῦ ἀείμνηστου Στυλ. Παπαδόπουλου, σελ. 319-327).

Ο Άγιος που προτίμησε τη σωτηρία των λίγων από την ευημερία των πολλών

 Ο Άγιoς Ζωτικός καταγόταν από ευγενή οικογένεια της  Ορθόδοξης Ρώμης. Επειδή διακρινόταν για την οξύνοιά του, ο Μ. Κωνσταντίνος τού ζήτησε να τον ακολουθήσει στη Νέα Ρώμη, την Κωνσταντινούπολη, πράγμα που συνέβη (330).

 Την εποχή εκείνη εμφανίστηκαν πολλοί λεπροί στη νέα πρωτεύουσα και επειδή σύμφωνα με τις αντιλήψεις της εποχής, η λέπρα θεωρούνταν μεταδοτική ασθένεια, ο αυτοκράτορας διέταξε να πνίγονται στη θάλασσα όσοι διαπιστωνόταν πως είχαν νοσήσει. Ο αυλικός όμως Ζωτικός με τίποτε δεν μπορούσε να ανεχθεί αυτό το μέτρο. Γι’ αυτό και έθεσε σε εφαρμογή ένα ευφυές σχέδιο για τη σωτηρία αυτών των δυστυχισμένων ανθρώπων.

Αλλαγή Προγράμματος Ακολουθιών

    Ἡ Ἀγρυπνία (Θ. Λειτουργία- Ἁγιασμός) ποὺ θὰ ἐτελεῖτο τὴν Παρασκευὴ τὸ βράδυ στὶς Σταγιάτες Βόλου, θὰ πραγματοποιηθεῖ στὴ Λάρισα τὸ Σάββατο τὸ πρωΐ (5 Ἰανουαρίου 2019), στὸν Ἱ. Ναὸ Ἁγίου Γερασίμου τοῦ Ἰορδανίτου γιὰ τὴν ἐξυπηρέτηση τῶν Λαρισαίων πιστῶν.

Απάντηση στα φληναφήματα του κ. Σαραντίδη

Ἀδαμάντιος Τσακίρογλου

          Κανονικὰ σὲ χρονιάρες μέρες δὲν θὰ ἔπρεπε νὰ δημοσιεύονται κείμενα μὲ τέτοιους τίτλους. Ὅμως τὰ θέματα Πίστεως δὲν γνωρίζουν χρόνο ἢ συγκυρίες.

          Πόσο μάλιστα ὅταν ἑορτάζουμε ἀναστήματα τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως ὁ Μ. Βασίλειος, ὁ ὁποῖος, δὲν σταμάτησε ποτὲ νὰ ὑπερασπίζει τὰ δόγματα καὶ τὶς ἀλήθειες τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως καὶ ἐφ’ ὅσον βέβαια κάποιοι προκαλοῦν βάναυσα τὴν κοινὴ λογικὴ μὲ τὶς ἀντιπατερικὲς καὶ ἀθεολόγητες θέσεις τους.

Ἀφορμὴ αὐτοῦ τοῦ κειμένου ἀποτελεῖ τὸ ἀκαταλαβίστικο (βλ. καὶ τὰ ἀντίστοιχα σχόλια στὸ ἱστολόγιο Κατάνυξις, ὅπου καὶ ὁ χαρακτηρισμός) προσφάτως ἀναρτηθὲν κείμενο τοῦ κ. Σαραντίδη. Ἂν φυσικὰ τὸ κείμενο περιεῖχε μόνο τὶς ὕβρεις τοῦ ἐν λόγῳ κυρίου, τὴν κολακεία τῶν ἡμετέρων καὶ τὴν δοκησισοφία τοῦ γράφοντος δὲν θὰ ὑπῆρχε λόγος ἀπάντησης. Τὸ κείμενο ὅμως ποὺ γιὰ μία ἀκόμα φορὰ στερεῖται παντελῶς πατερικῶν ἀποδείξεων τῶν ὅσων τραγικῶν ὑποστηρίζει ὁ κ. Σαραντίδης, περιέχει καὶ κακοδοξίες ποὺ προωθοῦν τὴν σύγχυση τοῦ συγχυσμένου ἀρθρογράφου στὸ ἀπὸ τοὺς Οἰκουμενιστὲς ἤδη συγχυσμένο ποίμνιο. Καὶ γίνομαι πιὸ σαφής:

Η ΘΑΥΜΑΣΤΗ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΕΝ ΑΓΙΟΙΣ ΜΕΓΑΛΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ

Ομιλία π. Αθανασίου Μυτιληναίου

     Σήμερα η Εκκλησία μας, αγαπητοί μου, άγει τρεις γιορτές. Την οκταήμερο περιτομή του Χριστού, τη μνήμη του αγίου Βασιλείου και την πρωτοχρονιά. Αφού η έννοια του χρόνου απασχολεί τον Χριστιανό και είναι πολύτιμη για τη σωτηρία του. Θα μείνουμε όμως να δούμε τη θαυμαστή προσωπικότητα του ἐν ἁγίοις Μεγάλου Βασιλείου.
     Ο Μέγας Βασίλειος γεννήθηκε στη Νεοκαισάρεια το 330. Ανήκε σε μια αγιασμένη οικογένεια, και κοσμικά εξέχουσα. Ο πατέρας του, ονόματι και αυτός Βασίλειος- ήταν συνήθεια, πολλές φορές, ο πατέρας να δίνει το δικό του όνομα στο παιδί του-, ήταν διδάσκαλος εγκυκλίων μαθημάτων, αλλά και της ρητορικής. Η γιαγιά του, από τον πατέρα του, ονόματι Μακρίνα, ήταν ενάρετη γυναίκα, και χρημάτισε μαθήτρια του μεγάλου ιεραποστόλου, Γρηγορίου του Θαυματουργού. Είναι αξιοσημείωτο ότι όταν

Χριστιανική θεώρηση του χρόνου

Ευλογημένος ο νέος ενιαυτός της Χρηστότητος του Κυρίου: Χριστιανική θεώρηση του χρόνου

Ηρακλής Ρεράκης Καθηγητής Παιδαγωγικής – Χριστιανικής Παιδαγωγικής της Θεολογικής Σχολής του ΑΠΘ

  

Εορτάζουμε την αλλαγή του χρόνου, ο οποίος βέβαια, ως άψυχη και αναίσθητη κατάσταση, ούτε εορτάζει, ούτε αισθάνεται ότι αλλάζει και γίνεται καινούριος. Αυτός που αισθάνεται και εορτάζει την αλλαγή αυτή είναι μόνον ο άνθρωπος, για τον οποίο ο χρόνος δημιουργήθηκε, υπάρχει και γίνεται αισθητός. Ουσιαστικά, ο νέος χρόνος δεν είναι παρά μια αφορμή ή αφετηρία, που δίνεται στον άνθρωπο για τη νέα χρονική πορεία που έρχεται, προκειμένου να ξεκινήσει μια νέα ζωή που θα έχει μέσα της το καινούριο.

   Με άλλα λόγια ο ιστορικός,  φθαρτός και προσωρινός για την ανθρώπινη ύπαρξη χρόνος αποτελεί ένα νέο άθλημα για να δοκιμάσει ο άνθρωπος να περάσει, συν Θεώ, στο

Καθιερώθηκε πλέον! Δοξολογία με αθέους και αιρετικούς! ---Ο λαός του Θεού είναι αποκλεισμένος, γιατί μπορεί και να αντιδράσει!

 Αυτή είναι η προφητευμένη

οικουμενιστική "εκκλησία"!

  

Δοξολογία για την έναρξη της νέας χρονιάς στην Μητρόπολη Αθηνών

Γραφείο ρεπορτάζ: Romfea.gr

---

    

  Παρουσία του Προέδρου της Δημοκρατίας κ. Προκόπη Παυλόπουλου και του Πρωθυπουργού κ. Αλέξη Τσίπρα τελέστηκε σήμερα, Τρίτη 1 Ιανουαρίου η καθιερωμένη Δοξολογία για την έναρξη του νέου έτους στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό Αθηνών.

     Την Δοξολογία τέλεσε ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμος παρουσία εκπροσώπων Πατριαρχείων και ξένων Εκκλησιών, Υπουργών, Βουλευτών, Πολιτευτών, αρχηγών των ενόπλων δυνάμεων, της Ελληνικής Αστυνομίας και της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας, κληρικών και λαϊκών.

   Μετά το πέρας της Δοξολογίας ο Αρχιεπίσκοπος ευχήθηκε τα χρόνια πολλά και να έχουμε μία δημιουργική, ειρηνική και πολύκαρπη χρονιά. 

Πηγή

Πρωτοχρονιά

    Ἡ πιὸ φοβερὴ καὶ ἡ πιὸ ἀνεξιχνίαστη δύναμη στὸν κόσμο εἶναι ὁ Χρόνος, ὁ Καιρός. Καλὰ-καλὰ τί εἶναι αὐτὴ ἡ δύναμη δὲν τὸ ξέρει κανένας, κι ὅσοι θελήσανε νὰ τὴν προσδιορίσουνε, μάταια πασκίσανε. Τὸ μυστήριο τοῦ Χρόνου ἀπόμεινε ἀκατανόητο, κι ἂς μᾶς φαίνεται τόσο φυσικὸς αὐτὸς ὁ Χρόνος. Τὸν ἴδιο τὸν Χρόνο δὲ μποροῦμε νὰ τὸν καταλάβουμε τί εἶναι, ἀλλὰ τὸν νοιώθουμε μοναχὰ ἀπὸ τὴν ἐνέργεια ποὺ κάνει, ἀπὸ τὰ σημάδια ποὺ ἀφήνει πάνω στὴν πλάση. Ἡ μυστηριώδης πνοὴ του ὅλα τ’ ἀλλάζει. Δὲν ἀπομένει τίποτα σταθερό, ἀκόμα κι ὅσα φαίνονται σταθερὰ κι αἰώνια. Μία ἀδιάκοπη κίνηση στριφογυρίζει

Η ευχή που βγαίνει από την καρδιά, είναι θεϊκή ευχή!

Πηγή

ΕΙΠΕ ΓΕΡΩΝ

ΕΙΠΕ ΓΕΡΩΝ.
 Αν απορρίπτουμε τους ανθρώπους ένα προς ένα για οποιαδήποτε αμαρτία, σύντομα θα έχουμε κανέναν να ζήσουμε. Η ζωή μεταξύ των ανθρώπων σημαίνει συγχώρεση.

Πηγή 

Εις την Περιτομήν του Κυρίου και το Νέο Έτος

† Αρχ. Γεώργιος Καψάνης, Προηγούμενος Ι. Μ. Γρηγορίου Αγίου Όρους

Ομιλία του γέροντα στην τράπεζα της Μονής το 1990

Οι ιεροί ύμνοι που ψάλαμε απόψε μας απεκάλυψαν και το βαθύ θεολογικό νόημα της σημερινής εορτής, της Περιτομής του Κυρίου. Έλεγαν: «Συγκαταβαίνουν ο Σωτήρ τω γένει των ανθρώπων κατεδέξατο σπαργάνων περιβολήν, ουκ εβδελύξατο σαρκός την περιτομήν», δεν επαισχύνθη ούτε και αυτή την ίδια την περιτομή της σαρκός. Είναι ένα ανεξιχνίαστο μυστήριο αυτό, αυτή η μεγάλη συγκατάβασις, η άκρα ταπείνωσις του Θεανθρώπου Κυρίου μας, ο οποίος κατεδέχθη όλη την ανθρώπινη ζωή να αρχίση, αλλά και αυτούς τους τύπους του Μωσαϊκού Νόμου να εκπληρώση και αυτή την περιτομή να υποστή. Γι’ αυτό ο ιερός υμνωδός εξίσταται βλέπων τον Κύριο, όχι μόνο να περιτυλίγεται με τα σπάργανα του βρέφους, αλλά και αυτή την περιτομή, το κόψιμο δηλαδή της αγίας Του σαρκός, να υπομένη. Και όλα αυτά για την σωτηρία μας.

Όχι, δεν θα τα «ψάλλουμε» εμείς στον π. Ανδρέα Κονάνο

katanixis.gr: Είναι αναπόφευκτο στην ποίμνη του Χριστού να προσέρχονται λογικά πρόβατα και ποιμένες κάθε λογής. Η σημερινή μας ανάρτηση αφορά σε μια ειδική περίπτωση κληρικού, ο οποίος θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως influencer στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Αφορμή αυτή τη φορά στάθηκε ένα “post” στον προσωπικό του λογαριασμό στο facebook με τίτλο:

ΧΩΡΟΥΝ ΚΑΙ ΟΙ ΑΜΑΡΤΩΛΟΙ ΣΤΗ ΦΑΤΝΗ ΣΟΥ, ΧΡΙΣΤΕ ΜΟΥ ;

Στην ανάρτηση αυτή, η ποιμαντική μέριμνα για το Ιερό Μυστήριο της Εξομολόγησης και της Μετανοίας μετατρέπεται από τον εν λόγω κληρικό, σε ένα ιδιότυπο λαϊκό δικαστήριο, στην αρένα των μέσων κοινωνικής δικτύωσης.

ΟΙ ΕΟΡΤΕΣ ΤΗΣ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑΣ ΚΑΙ Ο ΕΥΤΕΛΙΣΜΟΣ ΑΞΙΩΝ ΠΡΟΣΩΠΩΝ

 Αρχιμ. Αυγουστίνος Μύρου, Δρ. Θ

 Οι εορτές της Πρωτοχρονιάς

και ο ευτελισμός άξιων προσώπων

και αξιόλογων γεγονότων

Ἄν καὶ οἱ περισσότεροι ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους γνωρίζουν τὴν 1^η Ἰανουαρίου κυρίως ὡς ἑορτὴ τῆς Πρωτοχρονιᾶς καὶ δευτερευόντως ὡς ἐορτὴ τοῦ Ἁγίου Βασιλείου, ἡ πρώτη καὶ σημαντικότερη ἑορτὴ αὐτῆς τῆς ἡμέρας εἶναι ἡ ἄγνωστη γιὰ τοὺς πολλοὺς ἑορτὴ τῆς περιτομῆς τοῦ Χριστοῦ, ποὺ ἑορτάζεται μαζί μέ τήν μνήμη τοῦ Μεγάλου Βασιλείου.

Εἶναι γνωστό ἀπό τήν εὐαγγελική ἱστορία, ὅτι ὅταν συμπληρώθηκαν ὀκτώ ἡμέρες ἀπό τή Γέννηση τοῦ Χριστοῦ, τότε ἔγινε ἡ περιτομή στὸ Θεῖο Βρέφος καὶ τοῦ δόθηκε τὸ ὄνομα Ἰησούς, αὐτό ποὺ πρῶτος τὸ εἶπε ὁ ἄγγελος Γαβριήλ στὴν Μαριάμ, πρὶν ἀκόμη νά συλλάβη μέ τήν δύναμη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

Ἡ περιτομή, πού γινόταν σέ κάθε ἀρσενικό παιδί τῶν Ἑβραίων, καί ἦταν ὀδυνηρή πράξη, ἀποτελοῦσε ἐφαρμογή τῆς ἐντολῆς τοῦ Θεοῦ πρός τόν Ἀβραάμ. Τήν ἴδια ἐντολή ἐπανέλαβε ὁ Θεός ἀργότερα καί στόν Μωϋσῆ.

Ἡ περιτομή ἦταν μία πράξη μέ βαθύτατο θεολογικό νόημα.

Ὁ Θεός διέταξε νά γίνεται ἡ περιτομή σάν ἕνα σημάδι τῆς Διαθήκης, πού ἔκανε Ἐκεῖνος μὲ τόν λαό του. Γιά ὅποιον εἶχε τό ἰσόβιο αὐτό σημάδι στό σώμα του, ἦταν ἀπόδειξη ὅτι ἀνῆκε στόν λαό τοῦ Θεοῦ. Ἦταν ἀκόμη μία ὑπόμνηση στούς Ἰσραηλίτες ὅτι ἔπρεπε νά διατηροῦν τήν Θεοσέβεια, πού παρέλαβαν ἀπό τούς Πατέρες τους.

Ὅμως ό Χριστός, ἄν καί δέχθηκε νά ὑποστῆ τήν ταπείνωση καί τήν μεγάλη ταλαιπωρία τῆς περιτομῆς στόν ἑαυτό του, τήν κατήργησε στή Νέα Διαθήκη. Κι αὐτό διότι ἡ περιτομή ἦταν ὁ τύπος μιᾶς ἄλλης πραγματικότητας, πού ἔφερε στον κόσμο ὁ Χριστός, δηλαδή τοῦ ἁγίου Βαπτίσματος, μέ τό ὁποῖο καθαιροῦνταν ἡ ἁμαρτία καί τά πάθη.

Ύμνος για την περιτομή του Θεού και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού και για τον Μέγα Βασίλειο

(Αγ. Νικόλαος Βελιμίροβιτς)

Συ, που έδωσες το Νόμο στον κόσμο και στον άνθρωπο,
Συ, ο Νομοθέτης, έθεσες Εαυτόν υπό το Νόμο·
άλλοι συμμορφώθηκαν λόγω επιβολής, Συ εκουσίως, γ’ αυτό την όγδοη ημέρα περιετμήθης τη σαρκί.
Εκπληρώνοντας το Νόμο, Συ
τον αντικατέστησες μ’ ένα νέο Νόμο:
η περιτομή της σάρκας αντικαταστάθηκε με μια πνευματική περιτομή,
ώστε να κόψουμε από μέσα μας τα ακάθαρτα πάθη και ν’ ατενίσουμε προς Εσένα με πνεύμα αγνό·
με το πνεύμα εκκόπτουμε και χαλιναγωγούμε το θέλημα της σάρκας
και διά του πνεύματος εκπληρώνουμε το θέλημά Σου,
Σωτήρα του κόσμου.
Οι άγιοι διδάχθηκαν την πνευματική αυτή  περιτομή και άφησαν σ’ εμάς το φλογερό παράδειγμά τους·
Ο θεσπέσιος Βασίλειος, σαν ακτίνα φωτός, μια τέτοια περιτομή διδάσκει εις γενεάς γενεών.
Δόξα στον Βασίλειο, που μεγάλως Σε υπηρέτησε.
Ήταν μέγας κατά το ότι ταπείνωσε και απαρνήθηκε εαυτόν ενώπιον Σου:
Γι’ αυτό έγινε μέγας και παραμένει «ο Μέγας».

Πηγή 

Ο Μέγας Βασίλειος κι ο παραμορφωμένος Χριστιανισμός

Φώτης Κόντογλου 

(ἀπὸ τὸ Ἀσάλευτο Θεμέλιο, Ἀκρίτας 1996)

       Θέλω νὰ μιλήσω γιὰ τὸν ἅγιο Βασίλειο, ἀλλὰ νὰ μὴν πῶ τὰ συνηθισμένα ποὺ λένε ὅσοι γράφουνε γι᾿ αὐτὸν τὸν ἀληθινὰ Μέγαν ἅγιο. Προπάντων κάποιοι θεολόγοι φραγκοδιαβασμένοι, ποὺ δὲν τοὺς ἐνδιαφέρει σχεδὸν καθόλου ἡ ἁγιότητά του κ᾿ ἡ κατὰ Θεὸν σοφία του, ἀλλὰ ἡ «θύραθεν» σοφία του, ἡ γνώση ποὺ εἶχε στὰ ἑλληνικὰ γράμματα, στὴ ρητορικὴ καὶ στάλλα ἐφήμερα καὶ ἐξωτερικὰ στολίδια αὐτῆς τῆς βαθειᾶς ψυχῆς, λησμονώντας τί γράφει ὁ ἀπόστολος Παῦλος γιὰ τὴν κοσμικὴ σοφία, ποὺ τὴ λέγει «μωρίαν παρὰ τῷ Θεῷ».

Γιὰ τοὺς τέτοιους, ἡ φιλοσοφία εἶναι σεβαστή, μάλιστα περισσότερο ἀπὸ τὴ θρησκεία κι᾿ ἂς θέλουνε νὰ τὸ κρύψουνε, ἡ ἐπιστήμη πιὸ πειστικὴ ἀπὸ τὴν πίστη, ἡ ἀρχαιότης πιὸ σπουδαῖο οἰκόσημο ἀπὸ τὸν Χριστιανισμό. Γι᾿ αὐτό, ὅλα τὰ μετρᾶνε μ᾿ αὐτὰ τὰ μέτρα. Ἡ ἀξία τῶν ἁγίων Πατέρων δὲν ἔγκειται στὴν ἁγιότητά τους, ἀλλὰ στὸ κατὰ πόσον εἶναι δεινοὶ ρήτορες, δεινοὶ συζητηταί, δυνατοὶ στὸ μυαλό, μ᾿ ἕνα σύντομον λόγο,

Ο Άγιος Ιωάννης της Κρονστάνδης θεράπευε με την Θεία Κοινωνία! Θαυμαστά περιστατικά..

Ο Άγιος Ιωάννης της Κρονστάνδης

 θεράπευε με την Θεία Κοινωνία! 

(Η Θεία Κοινωνία θεραπεύει! Θαυμαστά περιστατικά...)

Πολλές από τις θαυματουργικές θεραπείες του αγίου Ιωάννου της Κρονστάνδης (1829­-1908), του σύγχρονου κοσμαγάπητου αγίου του ρωσικού βορρά, έγιναν με τη θεία μετάληψη.

Η ιαματική του δύναμη εκδηλωνόταν κυρίως την ώρα της μεταδόσεως των αχράντων Μυστηρίων. 

Με τη βαθειά πίστη που ενέπνεε, οι ασθενείς κοινωνούσαν πραγματικά «εις ίασιν ψυχής τε και σώματος». Ο ιερέας Βασίλειος Σούστιν διηγείται πως, όταν ήταν πολύ νέος ακόμα, ο πατέρας του αρρώστησε βαριά από φυματίωση του λάρυγγα...

Ο καθηγητής Σιμανόφσκυ δήλωσε πως ο ασθενής έχει ζωή μόνο για δέκα μέρες.

Ο π. Ιωάννης βρισκόταν τότε στην Κρονστάνδη. Του έστειλαν τηλεγράφημα. Σε πέντε μέρες έφτασε. - Γιατί δεν με πληροφορήσατε πως αρρώστησε τόσο βαριά; Θα έφερνα μαζί μου τη θεία Κοινωνία. Και, γυρίζοντας στον άρρωστο, ρώτησε: «Πιστεύεις πως με τη δύναμη του Χριστού μπορώ να σε βοηθήσω;».

Ο Πατριάρχης Μόσχας καλεί τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο να μη συμμετέχει στην «πολιτική περιπέτεια» της νομιμοποίησης των «σχισματικών» στην Ουκρανία.

Επιστολή στον Πατριάρχη Βαρθολομαίο απέστειλε ο Πατριάρχης Μόσχας, Κύριλλος, στην οποία τον καλεί να μη συμμετέχει στην «πολιτική περιπέτεια» της νομιμοποίησης των «σχισματικών» στην Ουκρανία.

         Ο Πατριάρχης Μόσχας και πασών των Ρωσιών, Κύριλλος, έστειλε επιστολή στον Πατριάρχη Βαρθολομαίο στην οποία τον καλεί να αποφύγει να συμμετάσχει σε μια «πολιτική περιπέτεια γύρω από τη νομιμοποίηση» της σχισματικής εκκλησίας στην Ουκρανία και προειδοποιεί ότι η εκχώρηση αυτοκεφαλίας στη μη κανονική θρησκευτική δομή θα έθετε τέλος στην πρωτοκαθεδρία του Οικουμενικού Πατριαρχείου στον Ορθόδοξο κόσμο.

«Μίλησα μαζί σας ιδιωτικά και με λίγους μάρτυρες για τα σχέδια της Εκκλησίας της Κωνσταντινούπολης να νομιμοποιήσει το σχίσμα στην Ουκρανία. Τώρα, όταν αυτά τα σχέδια έχουν ουσιαστικά τεθεί σε εφαρμογή, ενδεχομένως για τελευταία φορά, σας απευθύνομαι ενώπιον του ολόκληρης της Ορθόδοξης Εκκλησίας… (Παρακαλώ) κάντε πίσω τώρα από την κοινωνία με τους σχισματικούς και αρνηθείτε να συμμετάσχετε στην πολιτική περιπέτεια γύρω από τη νομιμοποίησή τους», ανέφερε ο Πατριάρχης Κύριλλος στην επιστολή, που δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας τη Δευτέρα.

«Εάν ενεργείτε σε συμφωνία με τις προθέσεις που τίθενται στην επιστολή σας, θα χάσετε για πάντα την ευκαιρία να υπηρετήσετε την ενότητα των Ιερών Εκκλησιών του Θεού και θα πάψετε να είστε ο πρώτος στον Ορθόδοξο κόσμο που συγκεντρώνει εκατοντάδες εκατομμυρίων πιστών, και τα δεινά που προκλήθηκαν

Τί δώρο θα κάνεις εσύ στο Χριστό;

Ο Άγιος Ιερώνυμος βρίσκεται στη Βηθλεέμ.

Τέσσερις αιώνες περίπου μετά τη γέννηση του Χριστού, μια νύχτα των Χριστουγέννων, ο Άγιος Ιερώνυμος έρχεται προσκυνητής στη Βηθλεέμ. Λαχταράει να προσκυνήσει το μέρος όπου γεννήθηκε ο Χριστός. Έρχεται στο σπήλαιο της γεννήσεως ταπεινά και προσεύχεται.

Ο ίδιος μιλάει αργότερα για τη θεϊκή εμπειρία που είχε. Άκουσε σε όραμα τη γλυκιά φωνή του Θείου Βρέφους να απευθύνεται σ΄ αυτόν και αναρρίγησε …

- Ιερώνυμε τι θα μου προσφέρεις σήμερα, την ημέρα της γεννήσεώς μου ;

- Ω θείο Βρέφος, το γνωρίζεις, για Σένα τα έχω εγκαταλείψει όλα . . . και την αυλή των Αρχιερέων, και τα μεγαλεία της Ρώμης, και τις ηδονές και τα πλούτη. . . Και αυτή την ώρα ο νους μου, όλη μου η καρδιά, οι σκέψεις μου και η ζωή μου ακόμη, τα πάντα ανήκουν σε Σένα ! Τι άλλο θα μπορούσα να σου δώσω; Δεν έχω τίποτε άλλο… σήμερα την ημέρα της γιορτής σου…

Ακούει τότε τη φωνή του Θείου Βρέφους να του λέει:

- Έχεις Ιερώνυμε, έχεις κάτι που το λησμονείς και θέλω σήμερα να το καταθέσεις στα πόδια μου.

- Τι είναι αυτό ουράνιε Βασιλιά, αγάπη της αγάπης μου και ψυχή της ζωής μου, έχω πράγματι άλλο τίποτε για να σου δώσω; Θα ήμουν τόσο ταλαίπωρος ώστε να φυλάξω κάτι για μένα ! Πες μου γλυκύτατε Ιησού, τι ημπορώ να σου δώσω ακόμη;

… Και μετά από μια στιγμή σιγής άκουσε τη φωνή του παιδίου Ιησού, να του απαντά!

- Ιερώνυμε, δώσε μου… τις αμαρτίες σου!

- Τις αμαρτίες μου Αγιώτατε Θεέ ; !

Τι να τις κάνεις τις αμαρτίες μου;

- Ιερώνυμε δώσε μου όλες τις αμαρτίες σου, για να τις συγχωρήσω όλες.

Και ο Άγιος Γέρων αναλύθηκε σε δάκρυα συγκίνησης , ευτυχίας και αγάπης και προσκύνησε το θείο Βρέφος.

Πηγή 

Οσία Μελάνη η Ρωμαία, η ελεήμων και φιλάνθρωπος

 († 31 Δεκεμβρίου)

    Η Οσία Μελάνη έζησε κατά την εποχή του αυτοκράτορα Ονωρίου, ο οποίος βασίλευσε στο Δυτικό Ρω­μαϊκό Κράτος από το 395 μέχρι το 423 μετά Χριστόν· καταγόταν δε η Οσία από πολύ ένδο­ξο και λαμπρό γένος. 
Η Οσία Μελάνη αγάπησε τον Κύριο ολόψυχα και είχε μεγάλη επιθυμία να αφιερωθεί ολοκληρωτικά σ’ Αυτόν. Πλην όμως οι γονείς της την πάντρεψαν, παρά τη θέλησή της, και έγινε μητέρα δυο παιδιών. Αργότερα οι γονείς της και τα τέκνα της πέθαναν. Έτσι λοιπόν η Οσία, αφού συμφώνησε με τον σύζυγό της να ζήσουν εφεξής χωριστά και εν σωφροσύνη, έφυγε από την πόλη, τη Ρώμη, και ζούσε σε ένα προάστιο. Εκεί φιλοξενούσε τους παρεπιδημούντες ξένους, που δεν είχαν τη δυνατότητα να πληρώσουν για τη διαμονή τους. Επίσης η Οσία επισκεπτόταν και βοηθούσε παντοιοτρόπως τους φυλακισμένους και τους εξόριστους.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΙΑ ΠΤΩΣΗ ΣΤΗΝ ΑΛΛΗ! Εκτός από τον αρχι-αιρετικό Βαρθολομαίο, μνημονεύει και τον σχισματικό Κιέβου Επιφάνιο, τον οποίον η Εκκλησία της Ελλάδος δεν μνημονεύει!!!

 Μητροπολίτης Φλωρίνης: «…, Επιφανίου Κιέβου».

Αναγνωρίζετε Σχισματικούς, Σεβασμιότατε;

ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΛΑΪΚΩΝ ΜΕΛΩΝ ΤΗΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΦΛΩΡΙΝΗΣ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΣΕΒ. ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΦΛΩΡΙΝΗΣ ΘΕΟΚΛΗΤΟ

ΜΝΗΜΟΝΕΥΣΗ ΠΡΟΚΑΘΗΜΕΝΟΥ ΟΥΚΡΑΝΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΦΛΩΡΙΝΗΣ ΠΡΕΣΠΩΝ ΚΑΙ ΕΟΡΔΑΙΑΣ

ΠΤΟΛΕΜΑΪΔΑ   30/12/2018

Σεβασμιότατε κ. Θεόκλητε, Χριστός ετέχθη.

Γίναμε όλοι μάρτυρες (μέσω διαδικτύου) της μνημονεύσεως του Επιφάνιου, ως «Αρχιεπισκόπου Κιέβου και πάσης Ουκρανίας» στην Αρχιερατική Θεία Λειτουργία που τελέστηκε στον Ιερό Ναό Αγίου Στεφάνου Πτολεμαΐδας, ανήμερα της εορτής του. Ευλόγως, έρχονται κάποια ερωτήματα στο μυαλό μας:

1ο) Σύμφωνα με την εκκλησιαστική τάξη της Ορθοδόξου Εκκλησίας, τους προκαθημένους των Εκκλησιών τους μνημονεύουν οι προκαθήμενοι της κάθε αυτοκέφαλης Εκκλησίας.  Έτσι, από την Εκκλησία της Ελλάδος τους μνημονεύει ο αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος, ο οποίος, όμως, ΔΕΝ μνημόνευσε τον Επιφάνιο, στην προχθεσινή Χριστουγεννιάτικη Θεία Λειτουργία. Εσείς γιατί τον μνημονεύσατε;

2ο) Επισήμως δεν έχει δοθεί ακόμη Τόμος Αυτοκεφαλίας στην Ουκρανία. Προς τι, λοιπόν, η μνημόνευση; 

Ομιλία εις τον Άγιο Προφητάνακτα Δαβίδ

Ομιλία π. Ευθ. Τρικαμηνά - Σταγιάτες

Στα χρόνια του Αντίχριστου οι Χριστιανοί θα χωριστούν σε δύο κατηγορίες

   ["Π.Π.": Ἢ πιό συγκεκριμένα.  Σ' αὐτοὺς ποὺ θὰ ἀποτειχιστοῦν καὶ σ' αὐτοὺς ποὺ θὰ κοινωνοῦν μὲ τοὺς Οἰκουμενιστές, σὰν νὰ μὴ συμβαίνει τίποτα!!!]

Βεβαίως! Αφού είδε και απόειδε ότι με άμεσους διωγμούς τόσους αιώνες κατάφερε μια τρύπα στο νερό, τώρα προσπαθεί με πονηριά και υπουλότητα να βάλει τους χριστιανούς στο σακί του μέσα από την αλλοίωση της πίστης μας.

Ο Αντίχριστος δεν θα κλείσει τις Εκκλησιές, ούτε και θα τις κάψει κατά πως έκανε παλιά, αλλά θα τις γεμίσει κιόλας από χριστιανούς που θα βαπτίζονται θα εξομολογούνται, θα κοινωνούν, θα κάνουν ευλαβή έργα, μα στην ουσία δεν θα ξέρουν σε ποιον Θεόν πιστεύουν.

Εάν εστιάσουμε στη ετυμολογία της λεξης –Αντίχριστος– «αντι» δεν σημαίνει μόνο «αυτός που εναντιώνεται» αλλά και «αυτός που βρίσκεται στη θέση άλλου», δηλαδή ο άνομος που θα έρθει θα παραπλανήσει τον κόσμο προσποιούμενος τον Χριστό και προσπαθώντας να τον μιμηθεί σε όλα.

Γι’ αυτό βλέπουμε σήμερα κάποιοι να προσπαθούν να εκλογικεύσουν την Αγία μας πίστη, να αγωνίζονται να κάνουν την Ορθοδοξία «επιστημονική» και «ευρωπαϊκή» και όχι την λιβανισμένη και «βλάχικη» που είχαμε έως τώρα. Ακόμη και Του Χριστού θέλουνε να του δώσουμε πτυχίο να μην είναι «αγράμματος» και «ξυπόλητος» αλλά και τους Πατέρες της Εκκλησίας μας τους θέλουνε επιστήμονας και προφέσσορες και όχι φανατικούς λιπόσαρκους ασκητάδες σαν τους αγράμματους ντερβίσηδες…

Στα χρόνια λοιπόν του Αντιχρίστου, ο οποίος θα είναι πραγματικό πρόσωπο και όχι απλά μία κατάσταση, όπως αναφέρει άλλωστε και η Αγ. Γραφή (Β΄Θεσσ. Β΄-3,4) αλλά και πολλοί παλαιοί και σύγχρονοι Άγιοι Πατέρες.

Τότε λοιπόν οι Χριστιανοί θα χωριστούν σε δύο κατηγορίες, σε εκείνους που θα πιστεύουν με την καρδιά και σε εκείνους που θα πιστεύουν με το μυαλό. Γι’ αυτό και όσοι Χριστιανοί ακολουθήσουν τον Αντίχριστο δεν θα νοιώθουν καμία αμφιβολία και αβεβαιότητα αλλά θα νομίζουν ότι κάμουνε και το χρέος τους κιόλας κινούμενοι στα γνωστά ήσυχα νερά τους.

Αναφέρει για το θέμα αυτό ο Άγιος Γαβριήλ ο νέος από την Γεωργία:

«Για τους πιστούς χριστιανούς η μεγαλύτερη θλίψη θα είναι ότι αυτοί θα φεύγουν στο δάσος, αλλά οι κοντινοί τους άνθρωποι θα δέχονται το χάραγμα του Αντιχρίστου. Στους εσχάτους καιρούς οι οπαδοί του Αντιχρίστου θα πηγαίνουν στην Εκκλησία, θα βαπτίζονται, θα κηρύττουν για τις ευαγγελικές

Η ιστορικότητα του Ιησού μέσα από το βιβλικό και εξωβιβλικό περιβάλλον

 

Η ιστορικότητα του Ιησού μέσα από το

βιβλικό και εξωβιβλικό περιβάλλον

Ιωάννη Βελιτσιάνου

Δρ. Θεολογίας Α.Π.Θ.

    Εκκινώντας από σύγχρονα δημοσιεύματα, που αφορούν στην αμφισβήτηση της “ιστορικότητας του Ιησού”, θα αναφερθούμε στο

θέμα αυτό, με κάθε δυνατή συντομία, αντλώντας στοιχεία από βιβλικές και εξωβιβλικές πηγές, μέσα από τις οποίες αποδεικνύεται με ξεκάθαρο τρόπο η ιστορική και θεολογική πλευρά του προσώπου και του έργου του Ιησού.

  Οι όποιες αμφιβολίες υπήρξαν ή υπάρχουν, περί της ιστορικής υπάρξεως του Ιησού, εμφανίστηκαν μετά τον 17ο αιώνα μ.Χ., όταν στα τέλη του 18ου αιώνα μερικοί Ευρωπαίοι διαφωτιστές και διανοούμενοι άρχισαν να εφαρμόζουν τη φιλολογική και ιστορική κριτική στα βιβλία της Καινής Διαθήκης.

   Οι πιο σημαντικές έρευνες, ξεκίνησαν κατά τις αρχές του 20ού αιώνα από τους δυτικούς καινοδιαθηκολόγους, ενώ αργότερα και

Κυριακή Μετὰ τὰ Χριστούγεννα

 Μητροπολίτης Σουρόζ Αντώνιος Bloom (†)

Εἰς το ὄνομα τοῦ Πατρός καὶ τοῦ Υιοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

Με τὴν φαντασία μας, ἄς πᾶμε πίσω 2.000 χρόνια. Τὶ θαυμάσιο μᾶς συμβαίνει: σὲ μιὰ ἑβδομάδα κι ὁ κόσμος εἶναι διαφορετικός. Ὁ κόσμος ἦταν γιὰ χιλιάδες χρόνια σὰν ἕνα χαμένο πρόβατο, καὶ τὸ χαμένο πρόβατο τώρα βρέθηκε καὶ τὸ πῆρε στοὺς ὤμους Του, ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ, σὰν τον υἱό τοῦ ἀνθρώπου. Τὸ ἀγεφύρωτο κενό, ποὺ ἡ ἁμαρτία δημιούργησε ἀνάμεσα στὸν ἄνθρωπο καὶ τὸν Θεό, ἄρχισε ἐπιτέλους νὰ γεφυρώνεται· ὁ Θεός μπῆκε στὴν ἱστορία, ὁ ἴδιος ὁ Θεός ἔγινε ἄνθρωπος. Ὁ Θεός ἔλαβε σάρκα καί ὅλα ἔγιναν ὁρατά, αὐτό που ἀντιλαμβανόμαστε μεσ’ τὴν τυφλότητα μας σὰν κάποιο ἀδιάφορης σημασίας γεγονός μπορεί μέσα ἀπό Κεῖνον νὰ τὸ δούμε σαν δόξα. Κάτι ἀπόλυτα νέο συνέβη· ὁ κόσμος δὲν εἶναι πιά ὁ ἴδιος.
Ὡστόσο, ὑπάρχει καὶ μιά ἄλλη διάσταση στὴν Ἐνανθρώπιση. Ὁ Θεός ἔγινε ἄνθρωπος, ἀλλά ὁ Θεός σὰν Χριστός εἶπε ἀλήθειες καταλυτικές, ποὺ σταδιακά σὰν μαγιά ἔπεσαν στήν ζύμη καὶ ἄλλαξαν τὸν κόσμο· ὁ Θεός μᾶς ἀποκάλυψε το μεγαλεῖο τοῦ ἀνθρώπου. Τὸ ὅτι ὁ Χριστός ἔγινε ἄνθρωπος ἦταν ἀπόδειξη, εἶναι καὶ θὰ εἶναι ἀπόδειξη, ὅτι ὁ ἄνθρωπος εἶναι τόσο πλατύς, τόσο βαθύς, τόσο μυστηριωδῶς βαθύς, ποὺ θὰ μποροῦσε ὄχι μόνο νὰ γίνει ναός τῆς θείας παρουσίας, ἀλλά νὰ ἑνωθεῖ με τὸν Θεό (Ἐκεῖνον), νὰ γίνει μέτοχος τῆς θείας φύσης Του, ὅπως τὸ ἔθεσε ὁ

Δημήτριος Τσελεγγίδης: Εμείς μένουμε στην Εκκλησία...

Δημήτριος Τσελεγγίδης: Εμείς μένουμε στην Εκκλησία, σχίσματα δημιουργούν αυτοί που εισηγούνται και ψηφίζουν πράγματα αντίθετα με τις αποφάσεις των Οικουμενικών Συνόδων

    Το «παραμένω στην Εκκλησία» θα έπρεπε να ήταν η αυτονόητη θέση για όσους αρνούνται τα αλλότρια ψευτο-δόγματα των αιρετικών, την ψευδοσύνοδο της Κρήτης, την παναίρεση του οικουμενισμού. Πρόλαβαν όμως οι επίσκοποι που κατέχουν θεσμική εξουσία να οικειοποιηθούν την φράση αυτή και να θέσουν το ακόλουθο δίλημμα στους ακατήχητους πιστούς: εάν εσείς δεν μας μνημονεύετε, είστε εκτός Εκκλησίας! Δεν πα να έχουμε εμείς υπογράψει αιρετικά κείμενα, δεν πα να αφήνουμε την παναίρεση του οικουμενισμού να αλωνίζει και να θερίζει ψυχές, εσείς θα μας μνημονεύετε για να παραμείνετε μέσα στην Εκκλησία. Και έρχονται δυστυχώς μετά άνθρωποι σαν τον π. Γεώργιο Μεταλληνό και σιγοντάρουν αυτήν την θέση.

Αφορμή της παρούσας δημοσίευσης ήταν δύο άρθρα που έπεσαν στην αντίληψή μου στο ιστολόγιο Κατήχησις. Στο ένα ο π. Γεώργιος Μεταλληνός εκθειάζει τον επισκοποκεντρισμό του αιρετικού Ζηζιούλα. Στο άλλο, μας παρουσιάζει την δική του

Διάκρισις

Ἁγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

 Ἕνα περιστατικό ἀπό τὴ ζωὴ τοῦ Χριστοῦ ὡς Θείου Βρέφους: ὅταν ἡ ἁγία οἰκογένεια διέφυγε ἀπὸ τὸ ξίφος τοῦ Ἡρώδη καὶ πορευόταν στὴν Αἴγυπτο, ἐμφανίστηκαν καθ’ὁδόν κάποιοι ληστὲς, μὲ πρόθεση νὰ κατακλέψουν τοὺς ὁδοιπόρους. Ὁ δίκαιος Ἰωσὴφ ὁδηγοῦσε τὸ γαϊδουράκι, πάνω στὸ ὁποῖο ἦταν φορτωμένα τὰ λίγα ὑπάρχοντά τους καὶ ὅπου ἐπέβαινε ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος, κρατώντας στὸ στῆθος της τὸν Υἱό της. Οἱ ληστὲς ἅρπαξαν τὸ γαϊδουράκι μὲ σκοπὸ νὰ τὸ ὁδηγήσουν μακριὰ, καὶ ἕνας ἀπ’αὐτοὺς πλησίασε τὴ Μητέρα τοῦ Θεοῦ γιὰ νὰ δεῖ τὶ κρατοῦσε κατάστηθα. Μόλις ἀντίκρυσε τὸν Χριστό-νήπιο, ἐξεπλάγη ἀπὸ τὴν ἀσυνήθιστη ὀμορφιά Του καὶ τότε, μέσα στὴν ἔκπληξή του, ἀναφώνησε: «Καὶ ὁ Θεὸς ἄν ἔπαιρνε σάρκα ἀνθρώπινη, δὲν θὰ μποροῦσε νὰ εἶναι πιὸ ὄμορφος  ἀπ’ αὐτὸ τὸ Παιδί!». Κατόπιν ὁ ληστὴς πρόσταξε τοὺς συνεργοὺς του νὰ μὴν ἁρπάξουν τίποτα ἀπ’ αὐτοὺς τοὺς ὁδοιπόρους.

    Ἔμπλεως εὐγνωμοσύνης πρὸς τὸν γενναιόδωρο αὐτὸ ληστή, ἡ Παναγία Θεοτόκος τοῦ εἶπε: «Γνώριζε ὅτι τὸ Παιδὶ αὐτὸ θὰ σὲ ἀνταμείψει μὲ ἀνταμοιβὴ μεγάλη, ἐπειδὴ ἐσὺ σήμερα Τὸν προστάτευσες».

    Τριάντα τρία χρόνια ἀργότερα ὁ ἴδιος ἄνθρωπος κρεμόταν στὸν Σταυρὸ, γιὰ τὰ παραπτώματά του, ἐσταυρωμένος ἐκ δεξιῶν τοῦ Σταυροῦ τοῦ Χριστοῦ. Τὸ ὄνομά του ἦταν Δυσμᾶς καὶ τὸ ὄνομα τοῦ ἄλλου, ἐξ ἀριστερῶν, ληστῆ ἦταν Γεστᾶς. Βλέποντας ὁ Δυσμᾶς τὸν Δεσπότη, τὸν ἀθῶο καὶ ἀναμάρτητο Ἰησοῦ Χριστὸ, ἐσταυρωμένο, μετανόησε γιὰ κάθε κακὸ ποὺ εἶχε κάνει στὴ ζωὴ του. Ὅταν ὁ Γεστᾶς βλασφήμησε ἐναντίον τοῦ Κυρίου, ὁ Δυσμᾶς Τὸν ὑπερασπίστηκε λέγοντας: οὗτος δὲ οὐδὲν ἄτοπον ἔπραξε (Λουκ. 23, 41).

    Ὁ Δυσμᾶς ἑπομένως ἦταν ὁ σοφὸς ληστὴς στὸν ὁποῖον εἶπε ὁ Χριστός μας: ἀμὴν λέγω σοι, σήμερον μετ’ ἐμοῦ ἔσῃ ἐν τῷ παραδείσῳ (Λουκ. 23, 43). Ὁ Κύριος χάρισε τὸν Παράδεισο  σ’ αὐτὸν ποὺ Τοῦ χάρισε τὴ ζωὴ ὅταν ἦταν Παιδί! 

(Ἀπό τὸν Πρόλογο τῆς Ἀχρίδος, τόμ. Δεκεμβρίου, σ. 248)

Ἐπιμέλεια: Νῖκος Κυριακίδης

Η αναφορά του Αγίου Παϊσίου για τα νήπια που εσφάγισαν

Το αγγελικό τάγμα των Αγίων Νηπίων – τότε και σήμερα…

29 Δεκεμβρίου: Άγια Νήπια (περίπου 14.000) που εσφάγισαν με διαταγή του Ηρώδη

Για τα άγια Νήπια, που θυσιάστηκαν χάριν του Θείου Βρέφους,ένα μικρό δοξολογικό αφιέρωμα-με την ευχή να πρεσβεύουν σε Εκείνο για όλα τα αθώα παιδιά, που ζουν στον σκληρό, σημερινό κόσμο…ας μην ξεχνάμε και τα αδέλφια μας στην Συρία.Πόσες μανούλες κλαίνε και σήμερα εκεί, πόσα παιδάκια θυσιάζονται στο βωμό του κέρδους και της κακίας…
Την μνήμην των παιδιών, που σκότωσε ο Ηρώδης τιμά 29 Δεκεμβρίου η Εκκλησία.Το ιστορικό του εγκλήματος το διηγείται ο Ευαγγελιστής: “ανείλε πάντας τους παίδας τους εν Βηθλεέμ και εν πάσι τοις ορίοις αυτής από διετούς και κατωτέρω…”.
Το απαίσιο έγκλημα μένει στην Ιστορία σαν ορόσημο της θέσεως του παιδιού στη ζωή πριν και μετά τον Χριστό.Η αγάπη προς το

Λόγος εις τα νήπια που εφονεύθησαν εις την Βηθλεέμ από τον Ηρώδη

Αγ. Γρηγορίου Νύσσης

Βλέποντας λοιπόν το σπήλαιο στο οποίον εγεννήθη ο Δεσπότης, φέρε στον νου σου τον σκοτεινόν και υπόγειον βίο των ανθρώπων, στον οποίον έρχεται αυτός που φανερώνεται στους «εν σκότει και σκιά θανάτου καθημένους». Και περιτυλίσσεται σφιχτά με σπάργανα αυτός που έχει φορέσει τα δεσμά των ιδικών μας αμαρτιών. Η δε φάτνη είναι ο σταύλος των αλόγων ζώων. Σ’ αυτήν γεννάται ο Λόγος, ώστε να «γνωρίση ο βους τον κτησάμενον (τον ιδιοκτήτην του) και όνος την φάτνην του κυρίου αυτού». Βους είναι αυτός που ευρίσκεται στον ζυγόν του Νόμου, και όνος το αχθοφόρον ζώο που είναι φορτωμένο με την αμαρτία της ειδωλολατρίας.

Αλλά η κατάλληλος για τα άλογα τροφή και ζωή είναι το χόρτο. «Ο εξανατέλλων χόρτον τοις κτήνεσι», λέγει ο Προφήτης. Ενώ το λογικόν ζώον τρέφεται με άρτον. Γι’ αυτό λοιπόν «ο εξ ουρανού καταβάς άρτος της ζωής», τοποθετείται στην φάτνη, που είναι η εστία των αλόγων ζώων, ώστε και τα άλογα να γευθούν την λογικήν τροφή, και να γίνουν έλλογα. Μεσιτεύει λοιπόν στην φάτνη μεταξύ του βοός και του όνου ο Κύριος και των δύο, «ίνα το μεσότοιχον του φραγμού λύσας, τους δύο κτίση εν εαυτώ εις έναν καινόν άνθρωπον», ελευθερώνοντας τον ένα από τον βαρύ ζυγό του Νόμου και απαλλάσσοντας τον άλλον από το φορτίον της ειδωλολατρίας. Αλλά ας υψώσωμε το βλέμμα στα ουράνια θαύματα. Κοίτα, δεν μας ευαγγελίζονται μόνο Προφήτες και άγγελοι αυτήν την χαράν, αλλά