H γνήσια Ομολογία των Αγίων Μακκαβαίων και η ψευδεπίγραφη Ομολογία των συγχρόνων Ποιμένων!!

Οἱ «Ὁμολογίες Πίστεως» ποὺ γίνονται σήμερα, εἶναι κατηχητικὸς ἐνημερωτικὸς λόγος. Δὲν ἔχουν σχέση μὲ τὴν Ὁμολογία Πίστεως τῶν Ἁγίων ποὺ στηριζόταν στὴν θυσία καὶ τὸ μαρτύριο.

Στὴν ὁμολογία, ὁμολογοῦμε ἐκεῖνο ἀκριβῶς ποὺ μᾶς ζητοῦν νὰ ἀρνηθοῦμε! Δὲν θὰ μᾶς ζητήσουν σήμερα νὰ ἀρνηθοῦμε τὸ δόγμα τῆς Ἁγίας Τριάδος. Μᾶς ζητοῦν νὰ ἀποδεχτοῦμε τὴν συνύπαρξη μὲ τοὺς ἑτερόδοξους. Θὰ μᾶς ζητήσουν νὰ δεχθοῦμε πρὸς διευκόλυνσή μας τὸ σφράγισμα τοῦ Ἀντιχρίστου γιὰ νὰ παίρνουμε φάρμακα και χρήματα.

     Αὐτοὶ θὰ εἶναι καὶ οἱ Ὁμολογητὲς τῶν ἐσχάτων καιρῶν πού, λένε οἱ Πατέρες,  θἆναι ἰσάξιοι τῶν πρώτων καιρῶν, γιατὶ πέρα ἀπ' ὅλα τ' ἄλλα, θἆναι ἰσάξιοι, ὄχι γιατὶ  θὰ κάνουν μεγαλύτερη ὁμολογία ἀπὸ τοὺς Μακκαβαίους παῖδες, ἀλλὰ γιατὶ θὰ ὑπάρχει πολλὴ πλάνη κι ἀπ’ τὴν ἴδια τὴν Ἐκκλησία.

Από ΟΜΙΛΙΑ του π. Ευθυμίου Τρικαμηνά

για τους Μακκαβαίους Παίδας.

Ὁ Ἀντίοχος ὁ Ἐπιφανὴς πίεσε τοὺς ἑπτὰ παῖδες, τὴν μητέρα τους καὶ τὸν διδάσκαλο τους νὰ φᾶνε ἀπὸ αὐτὰ ποὺ ἀπαγορευόταν ἀπὸ τὸν Μωσαϊκὸ Νόμο, τὰ ἀκάθαρτα ζῶα. Αὐτοὶ εἶπαν ὄχι. Πίεσε κι ἄλλους ἀνθρώπους· οἱ ἄλλοι ὑποχώρησαν· οἱ ἑπτὰ παῖδες εἶπαν ὄχι, δὲν θὰ φᾶμε ἀπ’ αὐτὰ ποὺ ἀπαγορεύει ὁ Νόμος. Καὶ τοὺς ἐθανάτωσε. Θανατώθηκαν, λοιπόν, γιὰ νὰ μὴν καταργήσουν μία παράδοση τοῦ Μωσαϊκοῦ Νόμου· γι’ αὐτὸ θανατώθηκαν οἱ ἑπτὰ παῖδες. Πέθαναν γιὰ τὴν πίστη αὐτὴ στὴν Παράδοση.

Αὐτό, τί μᾶς δίνει νὰ καταλάβουμε; ὅτι ἡ ὁμολογία ποὺ γίνεται ἀνὰ πᾶσα στιγμή, γίνεται ἐκεῖ ποὺ μᾶς ζητεῖται ἡ ὁμολογία. Αὐτὸ ποὺ μᾶς ζητοῦνε νὰ ἀρνηθοῦμε. Ἐκεῖ γίνεται ἡ ὁμολογία.

Δὲν θὰ μᾶς ζητήσουνε, δηλαδή, σήμερα νὰ ἀρνηθοῦμε τὴν Ἁγία Τριάδα, τὸ δόγμα αὐτὸ καὶ ὁ,τιδήποτε ἄλλο, ἢ τὴν θεότητα τοῦ Χριστοῦ, ἢ τὸ ἀειπάρθενο τῆς Παναγίας μας. Δὲν θὰ μᾶς ζητήσουνε αὐτὰ τὰ πράγματα. Ἡ ὁμολογία μας δὲν στηρίζεται σ’ αὐτό καὶ καμία ὁμολογία δὲν ὑπάρχει χωρὶς θυσία, χωρὶς αἷμα, χωρὶς μαρτύριο.

Σχιζοφρένεια Μητροπόλεως Πειραιώς!

Ἱερά Μητρόπολις Πειραιῶς

ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΔΕΧΟΜΑΣΤΕ ΤΗΝ «ΑΡΣΗ ΤΩΝ ΑΝΑΘΕΜΑΤΩΝ» ΤΟΥ 1965;

Λένε οἱ τῆς Μητροπόλεως Πειραιῶς:  Εἴμαστε κατὰ τῆς «ἄρσεως τῶν ἀναθεμάτων», ἀλλὰ κοινωνοῦμε μὲ αὐτούς ποὺ πραγματοποίησαν αὐτὴν τὴν ἄρση!

Εἴμαστε κατὰ τοῦ Π.Σ.Ε., ἀλλὰ παραμένουμε μέλη τοῦ Π.Σ.Ε. καὶ κοινωνοῦμε μὲ ὅλους αὐτοὺς ποὺ ἰσοπεδώνουν τὴν Ὀρθοδοξία μὲ κακόδοξες ἀποφάσεις στὰ Συνέδρια τοῦ Π.Σ.Ε.!

Εἴμαστε κατὰ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἀλλὰ κοινωνοῦμε μὲ ὅλους, ὅσους τὸν διαδίδουν καὶ προωθοῦν. Ἔχουμε μάλιστα ἰδιαίτερη φιλία μὲ τοὺς πρωτοκλασάτους Οἰκουμενιστὲς Μητροπολίτες: Μεσσηνίας Χρυσόστομο, Δημητριάδος Ἰγνάτιο, Σύρου Δωρόθεο καί, πολὺ ἰδιαίτερα μὲ τὸν ἡγέτη τῆς παναιρέσεως Πατρ. Βαρθολομαῖο, στὸν ὁποῖο προσφέραμε καὶ πορτραῖτο!

Καὶ γιὰ νὰ τὸ ποῦμε μὲ ἄλλα λόγια ὥστε νὰ τὸ καταλάβετε:  Ἀκολουθοῦμε τὴ γραμμὴ Ζήση:

Ἀρνούμαστε σύμπασα τὴν διδασκαλία τῶν Συνόδων (ὡς πρὸς τὴν αἵρεση), ποὺ διδάσκει «ὁ κοινωνῶν ἀκοινωνήτω ἀκοινώνητος»! 

Κι αὐτὸ τὸ ὀνομάζουν κάποιοι: "γρηγορούσα

και ασυμβίβαστη εκκλησιαστική συνείδηση"!

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Εν Πειραιεί τη 31η Ιουλίου 2019

ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΔΕΧΟΜΑΣΤΕ ΤΗΝ «ΑΡΣΗ ΤΩΝ ΑΝΑΘΕΜΑΤΩΝ» ΤΟΥ 1965;

        Είμαστε δυστυχώς υποχρεωμένοι να επανερχόμαστε ξανά και ξανά στα ίδια. Ο λόγος για τα καταιγιστικά άρθρα των θιασωτών της λεγομένης «Οικουμενικής Κινήσεως», μέσω των οποίων επαναλαμβάνουν τα παράδοξα επιχειρήματά τους, ότι δήθεν «ωρίμασαν οι καιροί για την ενότητα του κατακερματισμένου κόσμου», «ωρίμασαν οι συνθήκες για την ένωση των εκκλησιών». Ότι παρήλθε ο καιρός του «διχασμού και του μίσους» και ήρθε «η εποχή της αγάπης και της καταλλαγής». Ήρθε ο καιρός να κατανοήσουμε πως οι προπάτορές μας, οι οποίοι ευθύνονται για την διάσπαση, «έπεσαν θύματα του αρχεκάκου» και πως «τώρα βρίσκονται στα χέρια του Δικαιοκρίτη για να απολογηθούν για τις πράξεις τους» (σ.σ. και μαζί τους οι άγιοι Πατέρες) και πως εμείς δεν θα τους μιμηθούμε στη «μισαλλοδοξία» τους, αλλά θα «αγαπηθούμε» με τους «αδελφούς μας ετερόδοξους», διότι τους παρεξηγήσαμε και «φουσκώσαμε» τις «νόμιμες διαφορές» με αυτούς, όπως αποκάλεσε πρόσφατα ο «πάπας» Φραγκίσκος, τις δεκάδες αιρετικές κακοδοξίες της θρησκευτικής του κοινότητας!

Ποτέ άλλοτε δεν χρειάστηκαν Μακκαβαίοι όσο σήμερα

      Τὸ φρικτὸ θέαμα ποὺ εἶδε ὁ Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης γι’ τοὺς δειλούς, ποὺ δὲν ὁμολογοῦν! (Γι’ αὐτοὺς δηλ. ποὺ ἀνέχονται τοὺς αἱρετικούς, ὅπως εἶναι σήμερα οἱ Οἰκουμενιστές).

Τοῦ Ἀδαμάντιου Τσακίρογλου

«Εὔχομαι ὁ Θεὸς νὰ ἀναστήσει Μακκαβαίους»

(Ἅγιος. Παΐσιος)

    Ζοῦμε μία ἐποχὴ γενικῆς κατάπτωσης καὶ παρακμῆς. Μία ἐποχὴ ποὺ τὸ ἐγὼ ἀντικατάστησε τὸ ἐμεῖς, τὸ ἔχω τὸ εἶμαι, ἡ μανία τὴν σωφροσύνη, ἡ ἀνευθυνότητα τὴν εὐθύνη, ἡ σχετικότητα τὴν ἀκρίβεια. Μία ἐποχὴ ποὺ τὸ ἔθνος καὶ ἡ πατρίδα βάλλονται ἀπὸ παντοῦ καὶ κυρίως ἀπὸ τὸν ἴδιο τους τὸν ἑαυτό. Μία ἐποχὴ ποὺ ἔχει ὡς κύριο χαρακτηριστικό της τὴν λειψανδρεία. Δὲν λείπουν οἱ ἄνδρες ἀλλὰ ἡ ἀνδρεία. Δὲν λείπουν τὰ ὑψηλὰ καὶ τ’ ἀγαθά, ἀλλὰ οἱ φύλακες καὶ οἱ ἐπισκοπῶντες. Δὲν λείπουν οἱ διαμαρτυρόμενοι, ἀλλὰ οἱ ἀγωνιστές. Δὲν λείπουν οἱ γνῶμες, ἀλλὰ ἡ συνέπεια καὶ ἀκρίβεια τῶν γνωμῶν.

Ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης γιά τό 2ο «γάμο» των Κληρικών…!

Δεῖτε τὴν Ἐγκύκλιο του Πατριάρχη Βαρθολομαίου ποὺ ἐναντιώνεται στοὺς Ἁγίους: "Διαστροφή και παράβαση των ι. Κανόνων με Διαταγή Συνόδου"!  (Ἐδῶ)

Ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης γιά τό 2ο «γάμο» των Κληρικών…!

Ὁ μὲν κς΄. (26ος) Κανὼν τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων διορίζει, ὅτι μόνον οἱ Ἀναγνῶσται καὶ Ψάλται ἔχουν ἄδειαν νὰ ὑπανδρευτοῦν ὕστερα ἀπὸ τὴν χειροτονίαν.*

Ὅλοι δὲ οἱ ἄλλοι, δηλαδὴ Πρεσβύτεροι, Διάκονοι καὶ Ὑποδιάκονοι, δὲν ἔχουν ἄδειαν νὰ ὑπανδρευθοῦν ὕστερα ἀπὸ τὴν χειροτονίαν. Ὁ δὲ ς΄. (6ος) τῆς Οἰκουμενικῆς ς΄. (6ης) τοῦτον τὸν ἴδιον Κανόνα τῶν Ἀποστόλων ἐπικυρῶν, λέγει πρὸς τούτοις, ὅτι ἀνίσως τινὰς Πρεσβύτερος ἢ Διάκονος ἢ Ὑποδιάκονος τολμήσῃ νὰ ὑπανδρευθῇ μετὰ τὴν χειροτονίαν νὰ καθῄρεται.**

Θεσπίζει δὲ τόσον ἡ β΄. (2η) Διάταξις τοῦ α΄. (1ου) Τίτλ. τῶν Νεαρῶν, ὅσον καὶ ἡ  ΄. (90ή) Νεαρὰ τοῦ Λέοντος, ὅτι ὅποιος Ἀρχιερεὺς δώσει ἄδειαν εἰς Ὑποδιάκονον, ἢ Διάκονον (πόσο μάλλον σὲ Ἱερέα), νὰ ὑπανδρευθῇ μετὰ τὴν χειροτονίαν, νὰ καθῄρεται, καὶ νὰ ἐκβάλλεται ἀπὸ τὴν Ἐπισκοπὴν (παρὰ Φωτ. Τίτλ. θ΄. Κεφ. κη΄.) [1]...

...(ὑποσημείωσις)

[1] Δὲν ἠμπορῶ ἐδῶ νὰ σιωπήσω τὴν σοφὴν μέθοδον, ὁποῦ ἐμεταχειρήσθη ἕνας φρόνιμος Ἀρχιερεὺς μιᾶς τῶν Ὀρθόδοξων Νήσων τῶν πρὶν ὑποκειμένων εἰς τὴν Βενετίαν, διὰ νὰ ἐμποδίσῃ ἕνα κοσμικὸν Ἱερέα, ὅστις ἀφοῦ ἐχήρευσεν, ἐζήτει νὰ δευτεροϋπανδρευθῇ, μὲ τὸ νὰ ἦτον πλούσιος, καὶ εἶχεν ὑποστατικὰ πολλά. Οὗτος γὰρ ὁ τῇ ἀληθείᾳ γνωστικὸς Ἀρχιερεύς, ἐνοχλούμενος πολλάκις ἀπὸ τὸν ἄνωθεν Ἱερέα, διὰ νὰ τοῦ δώσῃ ἄδειαν νὰ δευτεροϋπανδρευθῇ, καὶ πολλάκις συμβουλεύων αὐτὸν νὰ λείψῃ ἀπὸ τὸ τοιοῦτον κίνημα, καὶ μὴ εἰσακουόμενος, τέλος πάντων τοῦ λέγει καὶ τοῦτο∙

«Ζητεῖς νὰ δευτεροϋπανδρευθῆς; Ἔστω, ἂς γένῃ τὸ θέλημά σου, πλὴν θέλω καὶ ἐγώ, καθὼς σοῦ ἔδωκα παῤῥησίᾳ καὶ ἐνώπιον πάντων τὴν Ἱερωσύνην, ἔτζι πάλιν παῤῥησία, καὶ ἐνώπιον πάντων νὰ σοῦ τὴν πάρω».

Των αγίων Επτὰ Μακκαβαίων -Η πίστι μας είναι αληθινή

 (1 Αὐγούστου) 

   Οι ἅγιοι Μακκαβαίοι, «εἶνε ἕνας ἀστερισμὸς μὲ ἐννέα ἀστέρια· τὸ ἕνα εἶνε ὁ διδάσκαλός τους Ἐλεάζαρος, τὸ δεύτερο ἡ μητέρα τους Σολομονή, καὶ τὰ ἄλλα ἑπτὰ εἶνε τὰ ἔξοχα παιδιὰ τῆς πολυτέκνου αὐτῆς οἰκογενείας.
     Οἱ ἥρωες αὐτοὶ ἔζησαν τὸν 2ο π.Χ. αἰῶνα, σὲ ἐποχὴ ποὺ βασιλεὺς στὴ Συρία καὶ στὴν Ἰουδαία ἦταν ἕνας ἀπὸ τοὺς διαδόχους τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου, ὁ Ἀντίοχος ὁ Ἐπιφανής (175-163 π.Χ.). Αὐτός, φανατικὸς εἰδωλολάτρης, εἶχε μῖσος ἄσπονδο ἐναντίον τῶν Ἰουδαίων, ποὺ τότε ἦταν οἱ μόνοι ποὺ πίστευαν στὸν ἀληθινὸ Θεό. Προσπάθησε μὲ ὅλα τὰ μέσα νὰ ξερριζώσῃ ἀπὸ τὶς καρδιές τους αὐτὴ τὴν πίστι, τὴν πίστι ποὺ εἶχε παραδώσει ὁ Μωυσῆς.
    Ἔσφαξε, ἔσφαξε, σὰν ἄγριο θηρίο, ἀγριώτερο ἀπὸ τίγρι καὶ λιοντάρι. Ἕνα θηρίο θὰ φάῃ τρεῖς - τέσσερις ἀνθρώπους, δὲν τρώει παραπάνω· αὐτὸς ἔσφαξε 80.000 Ἰουδαίους, καὶ τὸ αἷμα ἔτρεξε ποτάμι στοὺς δρόμους τῶν Ἰεροσολύμων.

Η «ζώνη του θανάτου» και της Ζωής!

Ἡ «ζώνη τοῦ θανάτου»

τοῦ Ν.Ι.

.  Ἡ ὀρειβασία θεωρεῖται ἄθλημα καί εἶναι ἀνάβαση στά βουνά, καί μάλιστα σέ ψηλά βουνά, χρησιμοποιώντας διάφορα μέσα γιά τήν ἀναρρίχηση. Ὅταν πρόκειται ὅμως γιά ὀρειβασία στό Ἔβερεστ, πού εἶναι ἡ ὑψηλότερη κορυφή τῶν Ἰμαλαΐων καί τοῦ κόσμου, τότε εἶναι ἄθλημα πολύ συναρπαστικό καί ἐπικίνδυνο.

.     Μέ ἀφορμή πού ἡ Ἀλίκη Ἀναστασοπούλου πρόσφατα (21 Μαΐου 2019) πάτησε τό Ἔβερεστ ἐγράφησαν διάφορα δημοσιεύματα καί ἔγιναν σχετικές ἀναφορές στόν ἔντυπο καί ἠλεκτρονικό τύπο.

Οικουμενισμός: "ελεύθερη πτώση προς τα έγκατα του Άδη"!

 ΑΡΙΣΤΕΙΔΗΣ ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ:

Η αντίστροφη κλίμακα του Ιωάννου του Σιναΐτου (1)

Οι πολέμιοι της Ορθοδοξίας και οι «ορθόδοξοι» υποτακτικοί τους, δεν διακατέχονται από πίστη στον Ένα και μοναδικό Θεό, αλλά υποταγμένοι στην ιδιοτέλειά τους πιστεύουν στον εαυτό τους που έχει καταντήσει ένας μικρός Πάπας.

Η Κλίμαξ του Ιωάννη του Σιναϊτη, ίσως είναι το σημαντικότερο ιερό βιβλίο μετά την Αγία Γραφή.

Παλαιά οι Πατέρες και οι Όσιοι της Εκκλησίας την τηρούσαν μέχρι κεραίας.

Πλέον οι Πατριοί και οι Ανόσιοι, την προσβάλλουν και τη λοιδορούν με τα πεπραγμένα και τα λεγόμενά τους.

Δηλαδή το εκκοσμικευμένο κομμάτι της εκκλησίας, οι κληρικοί και λαϊκοί ακαδημαϊκοί και πολιτευτές, Οικουμενιστές, φιλο-μασόνοι και οι «ησυχαστές», αυτοί που προτρέπουν να κάνουμε «ησυχία» και να μη μιλάμε ενάντια στον Οικουμενισμό και την αίρεση κάνοντας «υπακοή». Αλλά και οι δήθεν αγωνιστές της πίστεως που την ομολογία  την βλέπουν ως όχημα αυτοπροβολής  και πολλές φορές προσχωρούν σε σχισματικούς.

Απόσπασμα από μελέτη περί Ακύρων μυστηρίων - Αποτείχισης - Οικονομίας

    Σκοπὸς τῆς παρούσας μελέτης εἶναι νὰ παρουσιάσει τὸ κλίμα ρευστότητος ποὺ ὑπῆρχε τὴν ἐποχὴ τοῦ Ἀρειανισμοῦ, τὴν βασανιστικὴ γιὰ τοὺς Ὀρθοδόξους συνύπαρξη μὲ τοὺς αἱρετικούς· νὰ παρουσιάση τὴν ἔμπρακτη διδασκαλία τῶν Ἁγίων, δηλ. τὴν προσπάθεια τῶν Πατέρων διὰ τῆς ἀπομακρύνσεως (τῆς μὴ κοινωνίας, τῆς ἀποτειχίσεως) νὰ ἀποφύγουν τὸν μολυσμὸ καὶ τὴν ἀπομάκρυνσή τους ἀπὸ τὸ Θεό  –ποὺ ἐπισυμβαίνει διὰ τῆς κοινωνίας μὲ τοὺς αἱρετικούς, ἀφοῦ οἱ αἱρετικοὶ εἶναι ἐχθροὶ τοῦ Θεοῦ–  καὶ βέβαια νὰ ἀντιμετωπίσουν καὶ δι’ αὐτοῦ τοῦ τρόπου τὴν αἵρεση. Δὲν βλέπουμε νὰ ἀσχολοῦνται ἢ νὰ ἀποφαίνονται οἱ Πατέρες καὶ οἱ πιστοὶ γιὰ ἂν ὁ τάδε ἢ ὁ τάδε φιλοαιρετικός (ποὺ δὲν εἶχε καταδικαστεῖ) ἔχει ἢ δὲν ἔχει μυστήρια. Ὅσοι ἦσαν συνειδητοὶ πιστοί, ἀρκοῦνταν στὴ στάση τῆς μὴ κοινωνίας – ἀποτειχίσεως – διακοπῆς τοῦ μνημοσύνου τῶν αἱρετικῶν... 

Άγιος Λουκάς ο ιατρός: "Συχνά ρωτούν οι άνθρωποι γιατί ο Θεός τους στέλνει θλίψεις και σοβαρές δοκιμασίες!!!"

Συχνά ρωτούν οι άνθρωποι γιατί, για ποιο λόγο, ο Κύριος ο Θεός τούς στέλνει θλίψεις και πολλές φορές και πολύ σοβαρές δοκιμασίες; Είναι πολύ σημαντικό για τον κάθε χριστιανό να καταλάβει ότι οι θλίψεις μας αποστέλλονται κατά το θέλημα του Θεού, το πάντοτε αγαθό και σωτήριο.

Τις περισσότερες φορές μάλιστα στέλνονται όχι σαν τιμωρία για τις αμαρτίες μας, αλλά για να επαναπροσδιορίσουμε τις οδούς μας και τις καρδιές μας ή σαν απάντηση στα αιτήματα που απευθύνουμε στον Θεό.

Οι άνθρωποι πολλές φορές περιμένουν από τον Θεό να πραγματοποιήσει αυτά που ζητούν στις προσευχές τους με έναν τρόπο που οι ίδιοι θεωρούν ότι είναι ο καλύτερος.

Ο Θεός όμως συχνά απαντά στις δεήσεις τους με έναν εντελώς διαφορετικό τρόπο και όχι μ’ αυτόν που θα ήθελαν ή θα φαντάζονταν.
Αν ζητάνε, για παράδειγμα, να τους χαρίσει ο Θεός ταπείνωση, φαντάζονται ότι σιγά σιγά, μέρα με τη μέρα η ταπείνωση υπό την ευεργετική επίδραση του Θεού θα μεγαλώνει στις καρδιές τους.

Ο Κύριος όμως συχνά το κάνει με έναν διαφορετικό τρόπο: τους στέλνει ένα απροσδόκητο σκληρό χτύπημα, το οποίο πληγώνει την υπερηφάνεια και τον εγωισμό τους και τους ταπεινώνει.

Παράβλεψατε την Παναίρεση, κ. Νάνη, κοινωνούντες μαζί της, και τώρα που ο ιός της προσέβαλε τους πάντες, προσπαθείτε "να μαζέψετε τα ασυμμάζευτα"! --Ξεχνώντας και πάλι την Παναίρεση και συνεχίζοντες να κοινωνείτε μαζί της!!!

Η απόλυτη κατάντια! Ελλαδίτες Μητροπολίτες «νομιμοποιούν» τους σχισματικούς της Ουκρανίας!

Του Λυκούργου Νάνη

Αυτός είναι ο σεβασμός τους στην ιεροκανονική τάξη. 

    Συγκοινωνούν με αυτούς που κατέλυσαν κάθε έννοια εκκλησιαστικής τάξεως και ιεροκανονικής ακριβείας. Με καθηρημένους, σχισματικούς και αυτοχειροτόνητους.

Να κινηθή τάχιστα η εκκλησιαστική δικαιοσύνη εναντίον τους.
Να λογοδοτήσουν το συντομότερο δυνατό. Κατά τη χειροτονία τους έδωσαν φρικτό όρκο επί τη βάσει του οποίου θα τηρούν απαρασαλεύτως τους ιερούς αποστολικούς και συνοδικούς κανόνες. Και αυτοί είναι έτοιμοι να υπακούσουν στα αντικανονικά φιρμάνια του Βαρθολομαίου και να προσαρμόσουν τη συμπεριφορά τους στις επιταγές του υπερτλαντικού παράγοντα.
Τεράστια η ευθύνη εν προκειμένω του Ναυπάκτου Ιεροθέου και του Δημητριάδος Ιγνατίου καθώς και κάποιων ιερών μονών του

Να προσηλώνετε τους λογισμούς σας σε εκείνα που είναι αιώνια

Αγίου Ιωάννου Μαξίμοβιτς του Θαυματουργού 

     Τήρησε σθεναρά την πνευματική επιφυλακή, επειδή δεν γνωρίζεις πότε θα σε καλέσει ο Κύριος κοντά Του.      Κατά την επίγειο ζωή σου, να είσαι έτοιμος ανά πάσα στιγμή να Του δώσεις λογαριασμό.      Πρόσεχε να μην σε πιάσει στα δίχτυα του ο εχθρός, ή να σε ξεγελάσει, προκαλώντας σε να πέσεις σε πειρασμό.  Καθημερινά εξέταζε την συνείδησή σου, δοκίμαζε την καθαρότητα των λογισμών σου, τις προθέσεις σου.      Να είστε προσεκτικοί. Να είστε σε επιφυλακή για την ψυχή σας! Να στρέφετε τους λογισμούς σας μακριά από εκείνα που γρήγορα παρέρχονται, και να τους προσηλώνετε σε εκείνα που είναι αιώνια. Έτσι θα βρείτε την χαρά που ποθεί η ψυχή σας, και για την οποία διψά η καρδιά σας.

Πηγή

Η κοινωνία με τους Οικουμενιστές εκφράζει έλλειψη «αγάπης–ταύτισης προς τον Θεόν»

«Ο 15^ος Κανόνας της Α–Β Συνόδου»

(Ως βιωματική πτυχή του Μοναχισμού)

Τοῦ Ν. ΣΑΚΑΛΑΚΗ

Στην ασκητική γραμματεία, όπως για παράδειγμα στο Λειμωνάριο, στο Λαυσαϊκό και στο Γεροντικό, διακρίνουμε στην νηπτική συνείδηση των Μοναχών το φρόνημά τους, ότι αποτελούν οργανικά μέλη της Εκκλησίας, του Σώματος του Χριστού.

Αυτή η συνείδηση–φρόνημα εκφράζει την ουσία του Ορθοδόξου Μοναχισμού, από τον απλούστερο κοινοβιάτη μοναχό εως τα πιο απόμακρα προκεχωρημένα φυλάκια, όπως είναι οι αναχωρητές – ερημίτες.

«Και αυτός δε ο Κύριος, ότε ήρξατο, πολεμείν μετά του διαβόλου, εν ερήμω ξηροτάτη επολέμησεν αυτόν…», υπογραμμίζει ο άγιος Ισαάκ ο Σύρος.

Σε πολλές σελίδες της ερήμου είναι λιγότερο ή περισσότερο εμφανές το πνεύμα του 15^ου Κανόνα της Α–Β Συνόδου, που οριοθετεί και σχηματοποιεί την πορεία των πιστών σε καιρό αιρέσεως.

Διασώζονται αξιομνημόνευτα γεγονότα–περιστατικά (της ερήμου) εφαρμογής του κανόνα, ως πνεύμα και πρακτική, πριν ακόμη αυτός διατυπωθεί (αργότερα) από την Σύνοδο (Α–Β).

Διαστροφή και παράβαση των ι. Κανόνων με Διαταγή Συνόδου! --Κι αν μπορούν "ευσεβείς" και δυνητιστέ, ας την παραβούν!

    (Καὶ σχετικὸ ἄρθρο τοῦ π. Θ. Ζήση γιὰ τὸν

«Β´ ΓΑΜΟ ΤΩΝ ΕΝ ΧΗΡΕΙΑ ΚΛΗΡΙΚΩΝ»)

     Η διαστροφὴ καὶ παράβαση τῶν Ἱερῶν Κανόνων συνεχίζεται μὲ νέο δεδομένο: ὅσοι τοὺς καταπατοῦν θὰ ἐπικαλοῦνται ὅτι ἐφαρμόζουν ἀπόφαση Συνόδου! Ἐκ τῶν πραγμάτων, λοιπόν, εἶναι συνοδοιπόροι πλέον τῆς αἵρεσης οἱ Ποιμένες, ἀδυνατοῦντες νὰ μὴ ἐφαρμόσουν κακόδοξες ἀποφάσεις τῆς «Ἁγίας καὶ Μεγάλης Συνόδου», ἐφ’ ὅσον ἀποδέχτηκαν διὰ τῆς σιωπῆς καὶ ὡς μὴ ἀντιδρῶντες –πόσῳ μᾶλλον οἱ συμφωνοῦντες– τὶς ἀποφάσεις της!!! Καὶ νὰ θέλουν νὰ μὴν τὴν ἐφαρμόσουν, δὲν θὰ μποροῦν πλέον, ἀφοῦ ὁ κάθε ἐνδιαφερόμενος θὰ τοὺς «ἀναγκάζει» νομικά, νὰ ἐφαρμόσουν τὴν ἀπόφαση τῆς Κολυμπαρίου Συνόδου καὶ τῶν Συνοδικῶν ἀποφάσεων ποὺ στηρίζονται σ’ αὐτήν.

     Ἕνα πρῶτο τέτοιο κακόδοξο Συνοδικὸ ἔγγραφο ὑπαινίσεται σήμερα ὁ π. Νικόλαος Μανώλης ποὺ ἐπιτρέπει τοὺς μικτοὺς γάμους (ἐδῶ), ἕνα δεύτερο παρουσιάζουμε κι ἐμεῖς σήμερα τοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως (μὲ ἡμερομηνία 13 Ἀπριλίου 2019), διὰ τοῦ ὁποίου …«προστάζεται» ὁ Μητροπολίτης Σφακίων νὰ ἐφαρμόσει τὶς περὶ τοῦ δευτέρου γάμου τῶν ἱερέων κακόδοξες ἀποφάσεις τῆς Κολυμπαρίου Συνόδου. Κι αὐτός, φυσικά, τὸ ἀπέστειλε πρὸς ἐφαρμογὴ στοὺς ὑπ’ αὐτὸν ἱερεῖς!

     Καὶ οἱ «ἀντι-Οἰκουμενιστές»-οἰκονομιστὲς πατέρες καὶ τὰ συνεργαζόμενα ἱστολόγια, θὰ συνεχίσουν νὰ καταγγέλλουν τοὺς Οἰκουμενιστές, ἀλλὰ καὶ νὰ ὁμιλοῦν περὶ οἰκονομίας καὶ «δυνητισμοῦ», νὰ εἰσπράττουν δὲ ἐκ τῶν διαφημίσεων τὸ ἀντίτιμο τῆς ἐμπορευματοποιήσεως τῆς ἡμι-ἀποτειχίσεώς τους!!! Κι ἂς προχωρεῖ ἡ αἵρεση κατοχυρωμένη Συνοδικὰ καὶ ἐφαρμοζομένη πλέον ἀπὸ «εὐσεβεῖς» καὶ μὴ εὐσεβεῖς κληρικούς!

    Σημειωτέον ὅτι ἡ δικαιολογία τῶν καταπατούντων τοὺς Ἱ. Κανόνες αἱρετικῶν, εἶναι ἡ ἐφαρμογὴ τῆς Οἰκονομίας πρὸς ὄφελος τῶν ἀδύναμων ἱερέων. Τί θὰ ποῦν τώρα οἱ ἀντιοικουμενιστες ὀπαδοὶ τῆς ἀτελείωτης οἰκονομίας; Ὅτι ἡ δικιά τους Οἰκονομία εἶναι καλύτερη, ἀλλὰ οἱ οἰκουμενιστες δὲν ἔχουν δικαίωμα νὰ τὴν ἐφαρμόζουν; Ἢ ὅτι ἔχουν δίκιο καὶ αὐτοὶ νὰ τὴν ἐφαρμόσουν; Ἔτσι ἀποδεικνύεται ἐκ τῶν πραγμάτων ὅτι ἡ στάση τῶν «οἰκονομιστῶν» ὄχι μόνο δὲν ὠφελεῖ ἀλλὰ καὶ καταργεῖ ἀκόμα καὶ αὐτὴν τὴν εὐλογημένη ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία κατὰ περίστασιν Οἰκονομία, ἀφοῦ (ὅπως τὰ ἔκαναν) τώρα τὴν ἐφαρμόζει ὅποιος θέλει καὶ ὅποτε θέλει καὶ καταργεῖ τὰ ἐπιχειρήματα γιὰ τὴν καλὴ ἐφαρμογή της.

     Παραθέτουμε τὰ ἔγγραφα καὶ ἕνα θαυμάσιο ἀποκαλυπτικὸ ἄρθρο τοῦ π. Θεοδώρου Ζήση!

Όταν ένας Επίσκοπος πουλά και την ψυχή του για να φύγει από την μητρόπολή του και να πάρει το εισιτήριο για την επιθυμητή Νύμφη του Θερμαϊκού!

Το ζήσαμε και αυτό!

Ο επίσκοπος Λαγκαδά Ιωάννης αναγνώρισε «ιδιωτικώς» τους σχισματικούς στην Ουκρανία!

Γράφει ο Μέτοικος 
αρθρογραφεί για katanixi.gr

«Κύριε μην του καταλογίσεις αυτή του την αμαρτία…» κακοΙωάννης είναι! Ου γαρ οίδε τι εποίησε.

Ο λόγος για τον επίσκοπο Λαγκαδά Ιωάννη, διδάκτορα θεολογίας! Που συνπροσευχήθηκε στην Ουκρανία σε «Πολυαρχιερατικό Συλλείτουργο, επί τη Ιερά Μνήμη του Αγίου Βλαδιμήρου, από το Κίεβο» (sic) με σχισματικούς, αναθεματισμένους, αφορισμένους και αχειροτόνητους ρασοφόρος.
Κάθε αναφορά σε Ιερούς Κανόνες, που απαγορεύουν σε ορθοδόξους να κοινωνούν με σχισματικούς και ακοινώνητους, όπως ο Β΄ Αντιοχείας ή, υπόμνηση στον λόγο του Αγίου Ιωάννη του Χρυσοστόμου, (ήμαρτον άγιε, δεν είναι όσοι απαντούν στο ίδιο όνομα ίδιοι) πως: «…το την Εκκλησίαν σχίσαι ουκ έλαττόν εστι κακόν» της αιρέσεως, δεν έχουν νόημα στην περίπτωση του επισκόπου Ρεντίνης Ιωάννη.

Ο χαρτοπόλεμος συνεχίζεται! --Παρουσιάζουν πληθώρα Κανόνων για τους ...άλλους, αλλά στην πράξη οι ίδιοι δεν τους εφαρμόζουν ή λένε πως είναι προαιρετικοί!

 Oὐ δεῖ αἱρετικοῖς ἤ σχισματικοῖς συνεύχεσθαι. Ο του κανόνος τοις ακοινωνήτοις κοινωνών, και τούτον ακοινώνητον είναι.

 

Οι Ι. Κανόνες της Εκκλησίας, με οικουμενικό κύρος, που αναφέρονται στην απαγόρευση συμπροσευχής με αιρετικούς και σχισματικούς είναι: 

1.       Κανών Ι΄ των Αγ. Αποστόλων: «Ει τις ακοινωνήτω, καν εν οίκω συνεύξηται, ούτος αφοριζέσθω»

2.       Κανών ΙΑ΄ των Αγ. Αποστόλων: «Ει τις καθηρημένω, κληρικός ων, κληρικώ συνεύξηται, καθαιρείσθω και αυτός».

3.      Κανών ΜΕ΄ των Αγ. Αποστόλων: «Επίσκοπος, ή Πρεσβύτερος, ή Διάκονος αιρετικοίς συνευξάμενος, μόνον, αφοριζέσθω, ει δε επέτρεψεν αυτοίς, ως Κληρικοίς ενεργήσαί τι, καθαιρείσθω».

4.       Κανών ΞE΄ των Αγ. Αποστόλων: «Ει τις Κληρικός, ή Λαϊκός εισέλθοι εις συναγωγήν Ιουδαίων, ή αιρετικών προσεύξασθαι, και καθαιρείσθω, και αφοριζέσθω».

Οι Πρωτειομανείς και αφερέγγυοι απαντούν σε δύσκολες ερωτήσεις;

ΑΠΟΡΙΑ — ΕΡΩΤΗΣΗ

Τοῦ Ἀδαμάντιου Τσακίρογλου

Πρὶν ἀπὸ λίγο καιρὸ ἔλαβε μέρος μία ἡμερίδα στὴν Θεσσαλονίκη ὑπὸ τὴν αἰγίδα τῆς ὁμάδας τοῦ π. Θεοδώρου Ζήση ποὺ τόνισε τὴν τραγικότητα τοῦ σχίσματος τῆς Οὐκρανίας καὶ τὶς ὀλέθριες συνέπειες ποὺ θὰ εἶχε ἡ ἀναγνώριση τοῦ ἐκ μέρους τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος.

Τὴν ἡμερίδα αὐτὴ πρόβαλαν τὰ φιλοζησικα ἱστολόγια, ὑποστηρικτὲς καὶ αὐτὰ τῆς οἰκονομίας, ἀφοῦ τοὺς ἐπιτρέπει νὰ μιλοῦν καὶ νὰ σχολιάζουν, ἀλλὰ παράλληλα νὰ μὴν ἀποτειχίζονται, λέγοντας φανφαρωδῶς, ὅπως καὶ μὲ τὴν παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ὅτι ἡ ἀναγνώριση τῶν σχισματικῶν ἀποτελεῖ κόκκινη γραμμή.

Τώρα ποὺ οἱ σχισματικοὶ ἀναγνωρίζονται ἀπὸ τοὺς ἕλληνες Ἱεράρχες καὶ τὶς ἁγιορείτικες μονές, τί θὰ γίνει μὲ τὴν περιβόητη κόκκινη γραμμή; Θὰ καταλήξει καὶ αὐτὴ σὰν τὴν κόκκινη γραμμὴ τοῦ Κολυμπαριου, ποὺ παραβιάσθηκε ἄνευ ἀντιδράσεων στὸν κάλαθο τῶν δημαγωγικῶν ρήσεων;

Τί θὰ γίνει τὸ «ὁ κοινωνῶν ἀκοινωνητω...»; Θὰ ξανααναιρεθεῖ καὶ ξαναθυσιαστεῖ στὸν βωμὸ τῶν ἰδίων συμφερόντων;

Τί θὰ γίνει μὲ τὴν διδασκαλία τῶν Ἁγίων Πατέρων; Θὰ περιορισθεῖ καὶ αὐτὴ μόνο ὡς θέμα ἐπιστημονικῶν διαλέξεων πρὸς ἀνθρώπινη τέρψη καὶ δόξα, ἄνευ ὅμως μιμήσεως, τουτέστιν ἄνευ τῆς ἀνάλογης πρὸς τοὺς Ἁγίους τιμῆς;

Τί θὰ γίνει μὲ τὴν ὁμολογία; Θὰ παραμείνει μόνο ὡς ἑκάστοτε ἄρθρο ἐντυπωσιασμοῦ καὶ κέρδους ἀγωνιστικῶν δαφνῶν ἄνευ κόστους;

Τί θὰ γίνει μὲ τὴν προσευχή; Θὰ παραμείνει ὡς λόγος ἄνευ ἔργων, ἀφήνοντάς τα ὅλα στὸν Θεό, προφυλάσσοντας καὶ ἀθωώνοντας παράλληλα τὸν ἄνθρωπο;

                   Εἴδωμεν!

Ἀδαμάντιος Τσακίρογλου

"Πατέρα δεν έχω εχθρό... άρα δεν μπορώ να γίνω Άγιος..."!

Είναι γνωστή σε κάποιους, η ιστορία  του πατρός Virgil Georgiou ιερέως Μολδαβικής καταγωγής.

Γράφει στο ημερολόγιό του ότι 15 ετών παραπονέθηκε στον πατέρα του ιερέα γιατί έχει το όνομα Βιργίλιος, χωρίς να υπάρχει προστάτης Άγιός του.
Ο πατέρας του εξήγησε ότι ο Βιργίλιος ήταν σπουδαίος ποιητής 
και εάν ήθελε μπορούσε να γίνει ο ίδιος Άγιος ώστε οι επόμενες γενιές 
να έχουν Άγιο Βιργίλιο.

Εκείνος με χαρά πάει στο δωμάτιο του, έχοντας στόχο ζωής την Αγιότητα. 
Το βράδυ όμως δε μπορεί να κοιμηθεί από την αγωνία να μάθει πώς γίνεται κάποιος Άγιος.
Ξυπνά τον πατέρα του και τον ρωτά. 
Εκείνος μάλλον βιαστικά του απαντά:
"Να αγαπάς τους εχθρούς σου".
Φεύγει πάλι για το κρεβάτι του αλλά μετά από λίγο τον επισκέπτεται 
ο πατέρας του γιατί ακούει αναφιλητά. 
Τι έχεις παιδί μου; 
Πατέρα δεν έχω εχθρό... άρα δεν μπορώ να γίνω Άγιος...
Και ο πατέρας απαντά:
Είσαι ακόμα μικρός... κάποιος εχθρός θα εμφανιστεί στην ζωή σου...

Δὲν περνάει πολὺς καιρὸς καί μπροστά στά μάτια του δολοφονοῦν τον πατέρα του, ἐνῶ αὐτός εἶναι μικρό παιδί!

Πέρασαν τά χρόνια. Τα φέρνει έτσι όντως η ζωή και στα 60 του χρόνια ανακαλύπτει 
ποιός είναι ο δολοφόνος του πατέρα του.
Και τότε το  θυμήθηκε τή σκηνή τῆς δολοφονίας καί πάλευε μέσα του, τήν δύσκολη πάλη νά συχωρέσει!

Να η ευκαιρία.. 
Να τον συγχωρέσει για να βαδίσει τα πρώτα σκαλιά της αγιότητας. 

Εάν όλα τα παραπάνω μοιάζουν ως παραμύθι, δεν είναι.

Μάλλον σαν παραμύθι μοιάζει η δική μας προοπτική να βρούμε τη δύναμη
να συγχωρούμε φίλους και εχθρούς...

(Π. Ιωάννης)

Πηγή

Πώς θα ξεχωρίσουμε την «κατά Θεόν» λύπη από τη λύπη που προκαλεί ο διάβολος

 και η οποία μας οδηγεί στο θάνατο;

Aββάς Κασσιανός

…Η «κατά Θεόν» λύπη κάνει τον άνθρωπο υπάκουο, ευγενή, ταπεινό, πράο, γεμάτο γλυκύτητα και υπομονή.

Γιατί αυτή η λύπη γεννιέται από την αγάπη του ανθρώπου για τον Θεό και εκφράζεται αβίαστα -εξαιτίας του πόθου που τρέφει ο άνθρωπος για την πνευματική του ολοκλήρωση- με την όλη σωματική άσκηση και τη συντριβή του πνεύματος. Ο άνθρωπος που τρέφει αυτή τη λύπη είναι ιλαρός και ευπροσήγορος. Και επειδή ελπίζει στην πνευματική του τελείωση και στην απολαβή των μελλοντικών αγαθών, διατηρεί πάντοτε την ευγένειά του και τη μακροθυμία του, μετέχοντας έτσι σε όλους τους καρπούς του Αγίου Πνεύματος, όπως τους απαριθμεί ο Απόστολος που λέει: