«Νυν χαίρω εν τοις παθήμασί μου» (Απόστολος Παύλος)

Περί του γογγυσμού κατά του Θεού

Πηγή: kantonopou

Αγίου Λουκά Αρχιεπισκόπου Κριμαίας

ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΓΟΓΓΥΣΜΟΥ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

Την προηγούμενη Κυριακή προσπάθησα να αποκαλύψω το μεγαλείο και το βάθος του λόγου του αποστόλου Παύλου που τον εαυτό του ονομάζει σπονδή στη Θυσία. Σας έλεγα για τις αμέτρητες συμφορές και τα βάσανα που υπόφερε σ΄ όλη τη ζωή του για τον Κύριο Ιησού Χριστό, ο οποίος προσφέρθηκε Θυσία για τις αμαρτίες όλου του κόσμου. Συμπληρώνοντας αυτά που σας έλεγα τότε, για τα παθήματα του μεγάλου αυτού αποστόλου, θα

"Αι ύβρεις και ψευδολογίαι του Αυστραλίας κ. Στυλιανού" κατά τον "Ορθόδοξο Τύπο"!

  

Στὴ χθεσινὴ ἀνάρτηση ἀσχοληθήκαμε μὲ τὴν προσπάθεια κάποιων νὰ δικαιολογήσουν ὄψιμα τὶς βλάσφημες καὶ αἱρετικὲς ἐκφράσεις τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Αὐστραλίας Στυλιανοῦ. Σήμερα παρουσιάζουμε (πάλι ἀπὸ τὸν "Ὀρθόδοξο Τύπο" τῆς ἐποχῆς ἐκείνης (φ. 836, 28/4/1989) τὶς ὕβρεις ποὺ ἐξαπέλυσε ὁ κ. Στυλιανὸς ἐναντίον ὅσων τὸν ἤλεγξαν, χωρὶς νὰ ἀνασκευάσει τίποτα· ἀρκέστηκε μόνο (ρίχνοντας "στάχτη στὰ μάτια") νὰ διαβεβαιώσει ὅτι πιστεύει ὀρθὰ περὶ τοῦ Κυρίου, (θεωρώντας "ὀρθὴ" τὴν κακοδοξία του) χωρὶς νὰ διευκρινίσει τὰ λεπτὰ ἐκεῖνα σημεῖα ποὺ στοιχειοθετοῦσαν τὴν αἵρεση  σύμφωνα μὲ τοὺς κατηγόρους του! Δὲν θυμήθηκε ὅτι ὅλοι οἱ αἱρετικοὶ θεωροῦσαν ὡς σωστὲς τὶς κακοδοξίες τους, ἀλλιῶς δὲν θὰ τὶς ὑποστήριζαν;

"Πατερικὴ Παράδοση"

 

Πρὸς ἐνημέρωσιν τῶν ἀναγνωστῶν μας θὰ παραθέσωμεν ἐν συνεχείᾳ ἓν ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ περιοδικὸν τοῦ Στυλιανοῦ, ὅπου στὸ κύριον ἄρθρο του φέρει τὸν τίτλον «Οἱ δολιοφθορεῖς τῆς πίστεως» ὑβρίζει τὸν «Ὀρθόδοξον Τύπον». Ἔτσι, θὰ ἀποκτήσουν οἱ ἀναγνῶστες μας μίαν γεῦσιν τῆς γλώσσης τοῦ Στυλιανοῦ Χαρκιανάκι, ὁ ὁποῖος ἀποκαλεῖ τὸν «Ὀρθόδοξον Τύπον» «Ὀρθόδοξον ρύπον»(!) (κατὰ τὸν προσφιλῆ τῶν «νεορθοδόξων» χαρακτηρισμόν μας), τὰς διαμαρτυρίας μας «κοάσματα βατράχων», τοὺς συντάκτας μας «καθορόαιμα γεννήματα ἐχιδνῶν» «πνευματικὰ καὶ ψυχικὰ ἀναπήρους», ὅτι «ἡ ψυχή τους πλαντάζει στὸ σκοτάδι καὶ τὸ μῖσος» καὶ «γαυριάζοντας διαβόλους»! [σ. "Π.Π.": Αὐτοὶ τοὺς ὁποίου στολίζει ἐδῶ ὁ Αὐστραλίας μὲ αὐτὰ τὰ κοσμητικὰ ἐπίθετα εἶναι ἀναστήματα σὰν τοὺς ἀειμνήστους Αὐγουστῖνο Καντιώτη (μητρ. Φλωρίνης), Ἀνδρέα Θεοδώρου (καθηγητὴ Ἱστ. Δογμάτων),  Θεόκλητο Διονυσιάτη (μοναχό) κ.λπ.].

Ἰδού, λοιπὸν ἓν μικρὸν δεῖγμα τῶν ἀρχιεπισκοπικῶν ὕβρεων καὶ ψευδολογιῶν τοῦ ἀμετανοήτου αἱρετικοῦ Στυλιανοῦ:

«Ὑπάρχει ὅμως κι ἕνας ἄλλος πόλεμος ποὺ εἶναι ἀκόμη πιὸ δόλιος καὶ πιὸ σιχαμερός, γιατὶ προέρχεται «μέσα ἀπὸ τὰ τείχη», ἀπὸ δῆθεν πιστούς, καὶ ἀπὸ δῆθεν ἐναρέτους. Ποιὸς παρακολουθεῖ, ἰδιαιτέρως τὸν τελευταῖον καιρό, τὰ λίβελλογραφήματα τοῦ λεγομένου «Ὀρθόδοξου Τύπου» –μιᾶς φυλλάδας ποὺ κατάντησε τόσο ἐμετική, ὡστε δικαίως οἱ σοβαροὶ ἄνθρωποι νὰ τὴν ὀνομάζουν «Ὀρθόδοξος ρύπος»– καὶ δὲν αἰσθάνεται θλίψη καὶ οἶκτο γιὰ τοὺς ταλαίπωρους αὐτοὺς «ὑπερορθόδοξους»; Εἶναι τόση ἡ κυριολεκτικὰ λθσσώδης μανία ποὺ τοὺς ἔχει καταλαβει, ἐπειδὴ δὲν ἀπαντῶ στὰ ἀπὸ ἐτῶν «κοάσματά» των (εἶναι θλιβερὸ ὅταν ἄνθρωποι ὁμιλοῦν τὴν γλῶσσαν τῶν βατράχων!) ὥστε πλέον ἔχουν ἐκτραχυνθεῖ μέχρι τοῦ σημείου νὰ κάνουν ἐνέργειες ὄχι ἁπλῶς ἄστοχες καὶ βέβηλες, ἀλλὰ καὶ κολάσιμες ποινικῶς. Τὸ ἐὰν δὲν τοὺς σέρνω στὰ δικαστήρια, ὅπως θὰ τοὺς ἄξιζε, εἶναι γιατὶ δὲν ἔχω μήτε τὸν καιρό, ἀλλὰ μήτε καὶ τὰ χρήματα. Ἄλλωστε, ἔτσι ποὺ ἔχουν καταντήσει καὶ τὴν ἔρημη δικαιοσύνη σήμερα στὴν Ἑλάδα –πολιτικὴ καὶ ἐκκλησιαστική– ποιὸς θὰ σοῦ δώσει τὸ δίκιο σου!

Κοπτόμενοι δῆθεν οἱ ἀργόσχολοι αὐτοὶ γιὰ τὴν ἀκεραιότητα τῆς πίστεως, προβαίνουν κατ’ ἐξακολούθηση στὶς πιὸ βδελυρὲς καὶ ὕπουλες πράξεις, προκειμένου νὰ μὲ παρουσιάσουν ὡς αἱρετικό, προδότη καὶ ἐπιλήσμονα τῶν ἐπισκοπικῶν μου ὅρκων. Καὶ κάνουν ἑρμηνεῖες τῶ λεγομένων ἢ γρφομένων μου, ὄχι ἀπλῶς «τραβηγμένες ἀπὸ τὰ μαλλιά», ἀλλὰ μὲ ταχυδακτυλουργικὲς προσθαφαιρέσεις διαστρέφουν καὶ τὸ γράμμα καὶ τὸ πνεῦμα τῶν ἑκάστοτε λόγων μου, γιὰ νὰ μὲ βγάλουν «μὲ τὸ ζόρι» αἱρετικό! Ὅποιος ἄκουσε τὶς δηλώσεις μου στὴ δημόσια ἀπὸ τηλεοράσεως συζήτηση τοῦ ABC γιὰ τὸ φίλμ τοῦ Μ. Σκορτσέζε «Ὁ τελευταῖος πειρασμός», ἢ γιὰ τὸ ὁμώνυμο βιβλίο τοῦ Ν. Καζαντζάκη, δὲν μπορεῖ νὰ μὴν ἀγανάκτησε –ἂν εἶχε ἔστω καὶ λίγο μυαλὸ καὶ φιλότιμο– γιὰ τὴν ἠθελημένη διαστροφὴ καὶ παραποίηση τῶν δηλώσεών μου. Ἂν ἦταν μόνο ἡ στενοκεφαλιὰ καὶ μωρία των ποὺ δὲν τοὺς ἄφησε νὰ δοῦν ἐκεῖνι ποὺ μὲ πολὺ πόνο καὶ μὲ πλῆρες τὸ αἴσθημα τῆς εὐθύνης μου ὡς συγχρόνου Ὀρθοδόξου Ἀρχιερέως ἔλεγα, θὰ τοὺς συγχωροῦσα καὶ θὰ τοὺς λυπόμουνα. Ἐπειδὴ ὅμως, ἐκτὸς ἀπὸ τὴν μωρία καὶ τὴ στενοκεφαλιὰ διαθέτουν καὶ πρωτοφανῆ πονηρία, μοχθηρία, μῖσος καὶ θράσος, δὲν τοὺς λυποῦμαι ἀπλῶς, ἀλλὰ τοὺς οἰκτίρω καὶ τοὺς βδελύσσομαι. Καὶ ἀναγκάζομαι σήμερα νὰ γράψω τὸ παρὸν ἄρθρο, ὄχι γιὰ νὰ τιμήσω μὲ ἀπάντηση ἀνθρώπους ποὺ μὲ τὴν ἐν γένει συμπεριφορά τους δεἰχνουν πὼς εἶναι καθαρόαιμα «γεννήματα ἐχιδνῶν», ἀλλὰ γιὰ νὰ ξαναδηλώσω διὰ μυριοστὴν φορὰν γραπτῶς καὶ προφορικῶς πρὸς τοὺς τυχὸν σκανδαλιζομένους πιστοὺς ποὺ διαβάζουν τὰ ἐν λόγῳ ρυπαρογραφήματα, ὅτι μήτε, πρὸς Θεοῦ, τὴν ἀναμαρτησία τοῦ Κυρίου ἀρνήθηκα ποτέ, μήτε ὑπὲρ τοῦ φὶλμ «ὁ τελευταῖος πειρασμὸς» ἢ ὑπὲρ τοῦ Καζαντζάκη ἐπροπαγάνδισα, ὅπως χωρὶς φόβον Θεοῦ μὲ διασύρουν τὰ ἀβυσσαλέα αὐτὰ στόματα τῶν ἐν χορῷ γαυριαζόντων διαβόλων. Φτάνει νὰ διαβάσει κανεὶς μὲ πόση ἄνεση «πετσοκόβουν» κάθε τι ποὺ δὲν τοὺς συμφέρει ἀπὸ τὰ διάφορα κείμενά μου, καθὼς καὶ ἀπὸ τὴν τελευταία Χριστουγεννιάτικη Ἐγκύκλιό μου, (ἐδῶ) γιὰ νὰ διαπιστώσει πόσο σέβονται τὰ ἀντικειμενικὰ δεδομένα οἱ ἐπίδοξοι αὐτοὶ φωτιστὲς ποὺ ἡ ψυχή τους πλαντάζει ἀπὸ σκοτάδι καὶ μῖσος. Ἐπειδὴ οἱ ἴδιοι εἶναι ἄνθρωποι πνευματικὰ καὶ ψυχικὰ ἀνάπηροι, θὰ ἤθελαν καὶ τὴν ἀνθρώπινη φύση τοῦ Χριστοῦ λειψή, παγερὴ καὶ ἀδιάφορη μέσα στὸν κόσμο καὶ τὴν ἱστορία ποὺ ἔζησε, ὡς τέλειος Θεός, ἀλλὰ καὶ τέλειος ἄνθρωπος ὁ Κύριος».

Ἐν συνεχείᾳ ὁ Στυλιανὸς χωρὶς ν’ ἀνακαλεῖ καμμίαν ἀπὸ τὰς αἱρέσεις ποὺ διατύπωσεν εἰς τὴν Χριστουγεννιάτικη Ἐγκύκλιόν του, προσπαθεῖ ἐντελῶς ἀνεπιτυχῶς νὰ δικαιολογήση τὰ ἀδικαιολόγητα. Ἐφ’ ὅλων αὐτῶν τῶν φαντασιοκοπημάτων τοῦ Στυλιανοῦ Χαρκιανάκι ἡ ἐφημερίς μας τοῦ ἀπαντᾶ τὰ κατωτέρω.

[σ. "Π.Π.": Δὲν παραθέτουμε ὅλη τὴν ἀπάντηση τῆς ἐφημερίδος, παρὰ μόνο τὰ ἀναφερόμενα στὴν κατηγορία τῆς αἱρετικῆς διδασκαλίας τοῦ κ. Στυλιανοῦ].

-Α-

 -Β-

-Γ-

-Δ-

-Δ-

Κοράνι: οι 150 (πιο) "θανάσιμες" σελίδες από το βιβλίο που πρόσφερε ο κ. Βαρθολομαίος ως ΔΩΡΟ!

Κοράνι: οι 150 (πιο) "θανάσιμες" σελίδες!

Κι όποιος αντέξει ας τις διαβάσει. Μετά απ' αυτό μην πεις ότι δεν ήξερες...

(Μέρος Β' -αποσπάσματα)

του Γιώργου Ανεστόπουλου

Οι εκατόν πενήντα από τις περίπου τετρακόσιες σελίδες του Κορανίου είναι γεμάτες με Φλογερές προτροπές προς τους Πιστούς να συμβάλλουν με κάθε μέσο -«ακόμη και χύνοντας το αίμα των Απίστων»- στην Δημιουργία ενός Παγκόσμιου Χαλιφάτου του Ισλαμ. Γεγονός που φαίνεται ευδιάκριτα κυρίως στις προ του 1980 μεταφράσεις του Κορανίου που ήταν πιο «πιστές» στο «σκληρό γράμμα και νοηματική» του Αραβικού πρωτοτύπου. (Από εκείνο το «χρονικό σημείο» κι έπειτα το Πνεύμα των Μεταφράσεων «μαλακώνει» - τυχαίο άραγε; Ή μήπως «ταυτίζεται επικοινωνιακά» με την Παλινόρθωση του «Διεθνούς Ισλαμικού Πανεθνικισμού»; Πχ Βλ. Ισλαμικό Αμερικανικό Κίνημα και «Παλαιστινιακή Αναζωπύρωση», Νασερισμός και Λιβύη, Λιβανικός Εμφύλιος και Ιράν κλπ κλπ) και βεβαίως με την έναρξη της επιχείρησης "Μαζικού εισοδισμού του Ισλάμ" στο Βορρά (μέσω όλο και διογκούμενης Λαθρομετανάστευσης). Κατάσταση που απαιτούσε να μπορεί να εμφανίζεται το Κοράνι/Ισλάμ ως Βιβλίο/Θρησκεία της Αγάπης. Έπρεπε πάση θυσία λοιπόν να "εξωραϊστεί" στις μεταφράσεις του.

Ιδού λοιπόν, μια «σκληρή απόδοση» του Κορανίου, χωρίς «φτιασιδώματα». Μία έκδοση πριν την έναρξη της παραπάνω "επιχείρησης".

"Σκαλίστηκε"  ξανά και ξανά γραμμή γραμμή όλο το Κοράνι - από μια έκδοση της δεκαετίας του '70, "εξαφανισμένη" πλέον από την Ελληνική αγορά - για να εντοπιστούν και να απομονωθούν τα πιο "θανάσιμα", τα πιο "αιματηρά" του σημεία.

150 σελίδες αίματος και προτροπής των «Πιστών» να πνίξουν στο αίμα ΟΛΟΥΣ τους «Άπιστους» (μη Ισλαμιστές)....

Καλό κουράγιο σε όποιον αντέξει να τις διαβάσει...

*************

(Ἐδῶ παρουσιάζουμε μόνο ἕνα μικρὸ μέρος ἀπὸ ὅσα ἐπέλεξε ὁ Γ. Ἀνεστόπουλος, ἐνδεικτικὸ πάντως τοῦ "θανάσιμου" πράγματι χαρακτῆρα τοῦ Κορανίου, τὸ ὁποῖο ὡς "Ἱερὸ" καὶ "Ἅγιο" πρόσφερε ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος ὡς δῶρο!!!).

«Κοράνι»

ΕΚΔΟΣΕΙΣ «ΔΑΡΕΜΑ» Μετάφρ. Μίνας Ζωγράφου - Μεραναίου

Επιλογές Αποσπασμάτων Κορανίου:
Γιώργος Ανεστόπουλος

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 2^ο

 Η ΑΓΕΛΑΔΑ

22. «...Φοβηθείτε λοιπόν (άπιστοι) τη φωτιά που θα έχει για τροφή τους ανθρώπους και τις πέτρες, τη φωτιά την προετοιμασμένη για τους άπιστους.»

98. «Ω! πιστοί! ….. ακούτε. Οι άπιστοι (δηλ. όλοι οι μη ισλαμιστές) είναι προορισμένοι για ένα φοβερό βασανιστήριο».

110. «Ο Θεός έχει έναν Υιό, λένε οι Χριστιανοί. Μακριά απ’ τον Αλλάχ αυτή η βλασφημία…..».

115. «Εκείνοι που τους δώσαμε το Κοράνιο και που διαβάζουν την αληθινή διδαχή του (δηλ. οι Ισλαμιστές), έχουν την πίστη. Εκείνοι που δεν θα το πιστέψουν (δηλ. οι άπιστοι) θα ανήκουν στους καταραμένους».

149. «Μη λέτε πως εκείνοι που σκοτώθηκαν κάτω απ’ τις σημαίες της πίστης είναι νεκροί. Αντίθετα, ζουν. Αλλά δεν το καταλαβαίνετε».

154. «Εκείνοι που αποκρύβουν τα θαύματα και τη διδαχή μας (βλ. Ισλαμισμό), ύστερα απ’ ότι τους γνωρίσαμε στην Πεντάτευχο (βλ. Εβραίοι) νάναι καταραμένοι απ’ τον Αλλάχ, τους Αγγέλους κι όλα τα δημιουργημένα πλάσματα».

(Είναι το πρώτο χρονικό σημείο που κηρύσσεται επίσημα από το Ισλάμ ο πόλεμος ενάντια στους Εβραίους).

155. «Θα συγχωρήσω εκείνους που, αποκηρύσσοντας την πλάνη, μου φανερώσουν την αλήθεια (βλ. ασπαστούν τον Ισλαμισμό)…».

156. «Αλλά οι άδικοι (άπιστοι) εκείνοι που θα πεθάνουν μέσα στην απιστία τους (βλ. δεν θα ασπαστούν το Ισλάμ) θα χτυπηθούν απ’ την κατάρα του Αλλάχ, των Αγγέλων και των ανθρώπων».

157. «Κι η κατάρα αυτή θα τους βασανίζει αιώνια (τους άπιστους). Τα βασανιστήριά τους δεν θα λιγοστέψουν ποτέ και ποτέ δεν θα γυρίσει κατά τη μεριά τους τα βλέμματά του ο Αλλάχ».

160. «... Τι θέαμα θα προσφέρουν οι ασεβείς (οι άπιστοι) όταν θ’ αντικρίσουν το βασανιστήριο που τους περιμένει (επειδή δεν ασπάστηκαν το Ισλάμ)! Κάθε δύναμη ανήκει στον Αλλάχ και είναι φοβερός στην εκδίκησή του».

165. «Όταν πιέζουμε τους άπιστους ν’ ασπαστούν τη διδαχή (του Ισλάμ) και ότι αποκάλυψε ο Αλλάχ, απαντούν: ακολουθούμε τη λατρεία των πατέρων μας. Πρέπει να την ακολουθούν αν οι πατέρες τους περπάτησαν μέσα στη νύχτα της άγνοιας και της πλάνης»;

       (Πρώτον, παραδέχονται ότι δεν σέβονται την θρησκευτική λατρευτική επιλογή του άλλου, παρά θεωρούν ότι τελεί εν αγνοία και πλάνη. Και δεύτερον, αποδέχεται ότι πολιτική τους ήταν και είναι η (παντοιοτρόπως) πίεση των απίστων (βλ. αλλόθρησκων) να ασπαστούν τον Ισλαμισμό. Δηλαδή, αλαζονεία και φιλοσοφικός – θρησκευτικός ρατσισμός).

 166. «Οι άπιστοι μοιάζουν μ’ εκείνον που ακούει τον ήχο της φωνής δίχως να καταλαβαίνει τίποτα. Κουφοί, βουβοί και τυφλοί, δεν έχουν καθόλου μυαλό! (επειδή δεν ασπάζονται τον Ισλαμισμό)».

170. «Αγόρασαν την πλάνη (τον μη-Ισλαμισμό) για αλήθεια και τα μαρτύρια (ως ποινή επειδή δεν ασπάστηκαν τον Ισλαμισμό) αντί για τη συγγνώμη. Ποια θα είναι η αγωνία τους, ανάμεσα στις φλόγες !».

186. «Καταπολεμείστε τους εχθρούς σας στον πόλεμο που γίνεται για τη θρησκεία…».

187. «Σκοτώστε τους εχθρούς σας παντού όπου τους βρίσκετε. Διώξτε τους από το φως απ’ όπου σας έδιωξαν. Ο κίνδυνος ν’ αλλάξετε θρησκεία είναι χειρότερος απ’ το φόνο. Μην τους πολεμάτε καθόλου κοντά στο τέμενος Χαράμ, εκτός αν σας προκαλέσουν. Αν σας επιτεθούν, κολυμπήστε μέσα στο αίμα τους. Αυτή είναι η ανταμοιβή που χρωστάτε στους άπιστους».

189. «Καταπολεμείστε τους εχθρούς σας ώσπου να μην έχετε πια να φοβάστε τον πειρασμό και ώσπου να αποκατασταθεί

Αποτείχιση Αγιορειτών επί Πατριάρχου Δημητρίου και κακόδοξες θέσεις Αρχιεπ. Αυστραλίας Στυλιανού

Πρὶν μερικὲς μέρες, μὲ ἀφορμὴ τὴν ἀνακήρυξη σὲ ἐπίτιμο διδάκτορα (Πανεστήμιο Κρήτης) τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Αὐστραλίας κ. Στυλιανοῦ, παρουσιάσαμε τὶς βλάσφημες αἱρετικὲς θέσεις του γιὰ τὸν Ἰησοῦ Χριστό.

Ἐπειδὴ ἕνα οἰκουμενιστικὸ ἱστολόγιο δημοσίευσε ἕνα μεταγενέστερο κείμενο τοῦ Αὐστραλίας, μὲ τὸ ὁποῖο ματαίως προσπαθοῦσε νὰ δικαιολογήσει τὰ ἀδικαιολόγητα, προσπαθήσαμε νὰ βροῦμε κείμενα τῶν θεολόγων τῆς ἐποχῆς ἐκείνης, τὰ ὁποῖα ἀναιροῦσαν τὶς κακόδοξες θέσεις τοῦ Αὐστραλίας, τὰ ὁποῖα φυσικὰ δὲν ἀνέτρεψε ὁ κ. Στυλιανός, οὔτε ποτὲ ζήτησε συγγνώμη γιὰ ὅσα εἶπε κατὰ τοῦ Κυρίου! Καὶ βρήκαμε. Θὰ τὰ δημοσιεύσουμε προσεχῶς.

Κατὰ τὴν ἴδια ἔρευνά μας, ὅμως, συναντήσαμε καὶ ἕνα δημοσίευμα τῆς ἰδίας περιόδου, ποὺ παρουσιάζει ἄλλη κακόδοξη θέση τοῦ Αὐστραλίας, ὅπως ἐπίσης (στὸ ἴδιο δημοσίευμα) μιὰ ἄγνωστη στοὺς πολλοὺς Ἀποτείχιση μοναχῶν τοῦ Ἁγίου Ὄρους καὶ Διακοπὴ τοῦ μνημοσύνου τοῦ Πατριάρχου Δημητρίου, γιὰ ἐνέργειες παρόμοιες μὲ αὐτὲς τοῦ Πατριάρχη Βαρθολομαίου. (Τότε ὑπῆρχααν ἀκόμη εὐαισθησίες στοὺς Ἁγιορεῖτες· σήμερα, ἄπνοια καὶ σιωπή!).

Συγκεκριμένα: Στὸ φ. 772 τῆς 15/1/1988 ἡ ἐφημ. «Ὀρθόδοξος Τύπος» δημοσίευσε Ἐπιστολὴ τῆς Ἱ. Κοινότητος τοῦ Ἁγίου Ὄρους μὲ τὴν ὁποίαν οἱ Ἁγιορεῖτες διεμαρτύροντο ἐντόνως γιὰ τὸ «συλλείτουργον» Πάπα καὶ Πατριάρχη Δημητρίου στὴν Ρώμη. Πληροφοροῦσε δὲ ὅτι «ἁγιορείτικαι συνοδεῖαι ἔπαυσαν τὸ Μνημόσυνο τοῦ Πατριάρχου Δημητρίου».

Στὴ συνέχεια οἱ Ἁγιορεῖτες πληροφοροῦσαν τὸν πατριάρχη ὅτι «ἀνησυχοῦσαν βαθύτατα» γιὰ ὅσα ἀθεολόγητα εἶπε τότε στὸν ναὸ τοῦ Ἁγίου Νικολάου στὸ Μπάρι τῆς Ἰταλίας ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Αὐστραλίας Στυλιανὸς Χαρκιανάκης, συμπρόεδρος τῆς Μικτῆς Ἐπιτροπῆς τοῦ Θεολογικοῦ Διαλόγου μεταξὺ Ὀρθοδόξων καὶ Ρωμαιοκαθολικῶν (14 Ἰουνίου 1987). Τὰ λόγια τοῦ Στυλιανοῦ εἶναι τὰ ἐξῆς:

 «Τίς δύναται νὰ ἀρνηθῆ, ὅτι εἰς τὰς Ρ/Καθολικὰς ἀκολουθίας εἶναι παρὼν ὁ ἴδιος Κύριος Ἰησοῦς; καὶ τίς δύναται νὰ ἀρνηθῆ ὅτι τὸ πανσθενουργὸν Πνεῦμα εἶναι τὸ τελειοῦν ὅλας τὰ ἱερουργίας καὶ τὰ μυστήρια ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ ἀμφοτέρων τῶν ἐδῶ ἐκπροσωπουμένων Ἐκκλησιῶν;».

Ἐπίσης οἱ Ἁγιορεῖται ἐξέφραζον τὴν θλίψη τους καὶ δι’ ἕναν ἄλλο λόγο. Ὅτι δηλαδή, τὴν ἴδια θέση πρέσβευε καὶ ὁ πατριάρχης Δημήτριος: «Ὁμοίως θλῖψις καὶ ἀναταραχὴ ἔχει προκληθῇ ἐν Ἁγίῳ Ὄρει καὶ ...ἡ ὑπογραφεῖσα κοινὴ διακήρυξις “αἱ δύο Ἐκκλησίαι ἔχουν καὶ ἱερουργοῦν τὰ ἴδια ἱερὰ μυστήρια”».

Καὶ ἀφοῦ ἐπαναλαμβάνουν τὴν θέση ὅτι «οἱ Ρωμαιοκαθολικοὶ εἶναι Σχισματικοὶ καὶ Αἱρετικοί, ἄνευ ἐγκύρων μυστηρίων καὶ Θείας χάριτος», τοῦ ἐπεσήμαιναν ὅτι τέτοιες ἐνέργειες καὶ δηλώσεις ἐπαυξάνουν τὴν Οἰκουμενιστικὴν σύγχυσιν τῶν καιρῶν, σκανδαλίζουν τοὺς Ὀρθοδόξους καὶ ἐξυπηρετοῦν τὰ προσηλυτιστικὰ σχέδια τοῦ Παπισμοῦ. Πληροφοροῦν δὲ τὸν Πατριάρχη ὅτι ἐξαιτίας αὐτῶν τῶν ἐνεργειῶν του:

«Μάλιστα ἐν Ἁγίῳ ὄρει οὐκ ὀλίγαι συνοδεῖαι ἀσκητῶν καὶ σκητιωτῶν ἔπαυσαν τὸ μνημόσυνον τῆς Ὑμετέρας Παναγιότητος ἐν τῇ Θείᾳ Εὐχαριστίᾳ διὰ πρώτην φορὰν ἀπὸ τῆς ἀναρρήσεως Ὑμῶν ἐν τῷ Πατριαρχικῷ Θρόνῳ».

Ἀλλὰ οἱ ἐν λόγῳ Ἁγιορεῖτες, δὲν εἶχαν ἀποτειχισθεῖ μόνον ἀπὸ τὸν Πατριάρχη, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ ὅσους τὸν Μνημόνευαν, ἄρα καὶ ἀπὸ τοὺς ὑπόλοιπους Ἁγιορεῖτες, ἀκολουθοῦντες τὴν διαχρονικὴ πράξη τῆς Εκκλησίας. Ἔτσι, (συνεχίζει στὴν Ἐπιστολὴ της ἡ Ἱερὰ Κοινότης), οἱ ἐν λόγῳ Ἁγιορεῖτες ἀποτειχίσθηκαν «μὴ δεχόμενοι πλέον κοινωνίαν ἐν τοῖς μυστηρίοις, μεθ’ ἡμῶν τῶν μνημονευόντων τὸ σεπτὸν Ὑμῶν ὄνομα ἐν τῇ Θείᾳ εὐχαριστίᾳ»!

Ἀναρτοῦμε ἀποσπάσματα ἀπὸ τὴν ἐν λόγῳ δημοσίευση καὶ

Η ΝΕΑ «ΕΚΚΛΗΣΙΑ» ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ!

Η ΝΕΑ «ΕΚΚΛΗΣΙΑ» ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ! Μὲ ἀγκαλιές, χειροκροτήματα γιὰ τὸν αἱρετικό, ὑποκλίσεις στοὺς αἱρετικοὺς καὶ ἱερατικοὺς ἀσπασμούς! Ἐν ποίῳ -ἄραγε- "πνεύματι";

Ἀλήθεια, συμφοιτητά, Εὐάγγελε Κατερέλο (νῦν Κύριλλε, Ἐπίσκοπε Ἀβήδου), ποτὲ δὲν περιμέναμε ὅτι θὰ γινόσουν ...ἀνεπίσκοπος Ἐπίσκοπος, διακοσμητικὸ στοιχεῖο σὲ χειροτονίες τῶν Παπικῶν!

Ἀντιγράφουμε ἀπὸ τὴν Ρομφέα:

«Με ιδιαίτερη λαμπρότητα τελέστηκε το απόγευμα του Σαββάτου η χειροτονία του νέου Καθολικού Αρχιεπισκόπου Πανοσιολ. π. Σεβαστιανού Ροσσολάτου στον Καθεδρικό Ιερό Ναό Αγίου Διονυσίου του Αεροπαγίτου.

Την επισκοπική χειροτονία τέλεσαν ο απελθών Καθολικός Αρχιεπίσκοπος Αθηνών σεβ. π. Νικόλαος Φώσκολος, ο τέως Επίσκοπος Σύρου σεβ. π. Φραγκίσκος Παπαμανώλης και ο Αρχιεπίσκοπος Τήνου σεβ. π. Νικόλαος Πρίντεζης.

Στην τελετή συμμετείχαν οι Επίσκοποι σεβ. π. Ιωάννης Σπιτέρης, Κερκύρας, ο Σύρου, σεβ. π. Πέτρος Στεφάνου κ.ἄ.

Τίμησαν με την παρουσία τους, ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Ναζιανζού Θεοδώρητος, ο Επίσκοπος Αβήδου Κύριλλος (Κατερέλλος), ο Μητροπολίτης Ορθοδόξων Αρμενίων Χορέν Ντογραματζιάν, ο Επίσκοπος Αρμενίων Ορθοδόξων Χορέν Αρακελιάν, ο Αρχιμανδρίτης Ιγνάτιος Σωτηριάδης, ο Αγγλικανός Rev. Bradshow Malcolm και εκπρόσωποι των Ευαγγελιστών».

 Δὲν ξεχωρίζουμε πλέον, στὰ "ὀρθόδοξα" ἱστολόγια, ποιοί εἶναι οἱ Ὀρθόδοξοι καὶ ποιοί οἱ αἱρετικοὶ Ἐπίσκοποι! Δὲν παρουσιάζονται οἱ αἱρετικοὶ ἁπλῶς ὡς Ἐπίσκοποι, ἀλλὰ καὶ ὡς Σεβασμιώτατοι!
       Ὁ ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς ἔλεγε:

"Τρεῖς εἶναι οἱ μεγάλες πτώσεις εἰς τὴν ἱστορία τῆς ἀνθρωπότητος, 1) τοῦ Ἀδάμ, 2) τοῦ Ἰούδα καὶ 3) τοῦ Πάπα!

     Ἤδη ὁ Πάπας διέγραψε ἐκείνη τοῦ Ἰούδα! Καὶ οἱ Οἰκουμενιστὲς διαγράφουν αὐτὴ τοῦ Πάπα;

Γιὰ νὰ μὴν σᾶς ρωτήσουμε κ. Κύριλλε Ἀβήδου καὶ π. Ἰγνάτιε Σωτηριάδη, γιὰ τὸ ἂν ὁ ἅγιος Κύριλλος καὶ ὁ ἅγιος Ἰγνάτιος θὰ παρίστατο σὲ μιὰ τέτοια τελετή (καὶ μᾶς πεῖτε πὼς τότε ἦσαν ἄλλοι οἱ καιροί), σᾶς ρωτᾶμε:

Ὁ σύγχρονός μας Ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς (ποὺ μάλιστα ἀνεκήρυξαν ὡς Ἅγιο οἱ ἴδιοι οἱ Οἰκουμενιστές) θὰ παρευρισκόταν σὲ αὐτὴν φιέστα, ἀναγνωρίζοντας καὶ κυρίως προπαγανδίζοντας τὴν ἐγκυρότητα τῶν παπικῶν μυστηρίων καὶ ἐγκρίνοντας (τουλάχιστον ἐπικοινωνιακά, ὡς θὰ ἰσχυριστεῖτε) ὡς μία παράλληλη Ἐκκλησία τὴν «ἐκκλησίαν τῶν πονηρευομένων»;

Παπισμός και Επισκοποκεντρισμός

Ἔστω κι ἂν δὲν τὸ παραδέχονται, οἱ ἀντι-Οἰκουμενιστὲς καὶ γενικὰ πολλοὶ εὐσεβεῖς ποιμένες, ὁ ἐπισκοποκεντρισμὸς (ἔχοντας πολλὰ στοιχεῖα ἀπὸ τὸν Παπισμό) ἔχει εἰσχωρήσει γιὰ τὰ καλὰ στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία.

Ἐκτὸς τῶν ἄλλων ὁ ἐπισκοποκεντρισμὸς συντελεῖ στὸ νὰ μένουν ἐγκλωβισμένοι στὴν κοινωνία μὲ τοὺς Οἰκουμενιστές (οἱ περισσότεροι ἀνησυχοῦντες ποιμένες), φοβούμενοι νὰ προχωρήσουν στὴν ἁγία ἀν-υπακοὴ πρὸς Ἐπισκόπους ποὺ συμπλέουν ἤ, ἀδρανοῦντες, ἀνέχονται τὴν ἐξάπλωση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Γι’ αὐτὸ καὶ δὲν ἀποφασίζουν, ὅπως ὁ Μπάλλεστερ νὰ «ἀρχίσουν νὰ “ἐκτροχιάζονται ἀπὸ τὸν ἐκτροχιασμὸ” τῆς Ἐκκλησίας τους»!

Πηγή: www.theodromia.gr/1897188A.el.aspx

 Ο Πάπας εἶναι τὸ πᾶν καὶ ἡ Ἐκκλησία δὲν εἶναι τίποτε.  

...Εἶχα ἤδη ἀρχίσει νὰ «ἐκτροχιάζομαι ἀπὸ τὸν ἐκτροχιασμὸ» τῆς Ἐκκλησίας μου. Παρ' ὅλα αὐτὰ ἐξακολουθοῦσα νὰ ἀγαπῶ τὴν Ἐκκλησία μου ποὺ μὲ εἶχε κάνει χριστιανὸ καὶ ποὺ φοροῦσα τὸ σχῆμα της. Μοῦ χρειαζόταν ἀκόμη πολλὴ ἐμβάθυνσις καὶ σκέψις γιὰ νὰ φθάσω σιγά-σιγά, μὲ κόπο καὶ ὀδύνη, στὸ συμπέρασμα ὅτι ἡ Ἐκκλησία ποὺ ἀγαποῦσα δὲν ὑφίστατο μέσα στὸ παπικὸ σύστημα.
     Πράγματι, ἀπέναντι τῆς μονοκρατορικῆς ἐξουσιας τοῦ Πάπα, ἡ αὐθεντία τῆς Ἐκκλησίας καὶ τοῦ ἐπισκοπικοῦ σώματος δὲν ὑφίσταται οὐσιαστικὰ ἐκεῖ. Διότι σύμφωνα μὲ τὴ ρωμαϊκὴ θεολογία «ἡ αὐθεντία τῆς Ἐκκλησίας ὑπάρχει τότε μόνο, ὅταν χαρακτηρίζεται καὶ ἐναρμονίζεται μὲ τὴ θέλησι τοῦ Πάπα. Σὲ ἀντίθετη περίπτωσι, ἐκμηδενίζεται».

 Ἡ σημασία καὶ ὁ ρόλος τῶν ἐπισκόπων μέσα στὴ ρωμαϊκὴ Ἐκκλησία δὲν εἶναι παρὰ ἁπλὴ ἐκπροσώπησις τῆς παπικῆς ἐξουσίας, στὴν ὁποία καὶ οἱ ἴδιοι οἱ ἐπίσκοποι ὑποτάσσονται ὅπως οἱ ἁπλοὶ πιστοί.

Καὶ οἱ Οἰκουμενικὲς Σύνοδοι ἐπίσης δὲν ἔχουν ἄλλη ἀξία παρὰ ἐκείνη ποὺ τοὺς παραχωρεῖ ὁ ἐπίσκοπος τῆς Ρώμης, διότι «δὲν εἶναι οὔτε μποροῦν νὰ εἶναι ἄλλο πρᾶγμα παρὰ συνέδρια τοῦ Χριστιανισμοῦ, ποὺ συγκαλοῦνται ὑπὸ τὴν αὐθεντία καὶ τὴν ἐξουσία καὶ τὴν προεδρία τοῦ Πάπα».

Ἡ φοβερὴ ἀπάντησις ἑνὸς Ἰησουΐτη.  

     Εἶχα καθ' ὅλο ἐκεῖνο τὸ διάστημα σχεδὸν παρατήσει τὶς μελέτες μου, ἐπωφελούμενος ὅλες τὶς ὧρες ποὺ ὁ κανονισμὸς τοῦ Τάγματος ἐπέτρεπε νὰ ἀποτραβηχθῶ στὸ κελλί μου, ὅπου δὲν σκεπτόμουν τίποτε ἄλλο παρὰ τὸ μεγάλο μου πρόβλημα... Ἔτσι ἄρχισα νὰ συζητῶ τὸ θέμα μὲ γνωστές μου ἐκκλησιαστικὲς προσωπικότητες, ἀνάλογα μὲ τὴν ἐμπιστοσύνη ποὺ εἶχα στὴν εἰλικρίνεια καὶ τὴν καρδιά τους...  Βρῆκα τοὺς περισσότερους ἀπ' αὐτοὺς τοὺς κληρικοὺς πιὸ φανατικοὺς ἀπ' ὅτι περίμενα. Παρ' ὅλο ὅτι ἀνεγνώριζαν κατὰ βάθος τὴν παράλογη βάσι τῆς διδασκαλίας περὶ Πάπα, κολλοῦσαν ἀπεγνωσμένα στὴν ἰδέα ὅτι «ἡ ὀφειλομένη στὸν Πάπα ὑποταγὴ ἀπαιτεῖ μιὰ τυφλὴ συγκατάθεσι τῆς ἀντιλήψεώς μας», καθὼς καὶ σ' ἐκεῖνο τὸ ἄλλο ἀπόφθεγμα τοῦ ἱδρυτοῦ τῶν Ἰησουϊτῶν κατὰ τὸ ὁποῖο «γιὰ νὰ ἔχουμε τὴν ἀλήθεια, γιὰ νὰ μὴν πέσουμε στὴν πλάνη, ὀφείλουμε πάντα νὰ στηριζόμαστε στὸ βασικὸ καὶ ἀμετάθετο ἀξίωμα ὅτι αὐτὸ ποὺ βλέπουμε ὡς ἄσπρο εἶναι στὴν πραγματικότητα μαῦρο, ἂν μᾶς λέγει ὅτι εἶναι μαῦρο ἡ ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας». Μ' αὐτὴ τὴ φανατικὴ προκατάληψι ἕνας ἱερεὺς τοῦ Τάγματος τοῦ Ἰησοῦ μοῦ ἐμπιστεύθηκε τὴν ἑξῆς σκέψι του:

-Αὐτὰ ποὺ μοῦ λέτε, ἀναγνωρίζω ὅτι εἶναι λογικώτατα καὶ ξάστερα καὶ ἀληθινά. Ἀλλὰ ἐμεῖς οἱ Ἰησουΐτες, ἐκτὸς ἀπὸ τὶς τρεῖς συνηθισμένες ὑποσχέσεις, δίνουμε καὶ μιὰ τέταρτη, κατὰ τὴν ἡμέρα τῆς κουρᾶς μας. Ἡ τέταρτη αὐτὴ ὑπόσχεσις εἶναι πιὸ οὐσιώδης ἀπὸ τὴν ὑπόσχεσι τῆς ἁγνότητος, τῆς ὑπακοῆς καὶ τῆς ἀκτημοσύνης. Εἶναι ἡ ὑπόσχεσις ὅτι θὰ ὑποτασσόμαστε ἀπόλυτα στὸν Πάπα. Ἔτσι, προτιμῶ νὰ πάω στὴν κόλασι μαζὶ μὲ τὸν Πάπα, παρὰ στὸν Παράδεισο μ' ὅλες σας τὶς ἀλήθειες.