Συλλείτουργο χωρίς Οικουμενιστὲς Επισκόπους γίνεται; Δεν γίνεται!

Λαμπρό Πολυαρχιερατικό συλλείτουργο στο Πειραιά (ΦΩΤΟ)

Πηγή: Romfea.gr

ΠΕΙΡΑΙΑΣ | ΑΙΜΙΛΙΟΣ ΠΟΛΥΓΕΝΗΣ

Λάμπρο πολυαρχιερατικό συλλείτουργο τελέστηκε σήμερα, Πέμπτη 4 Δεκεμβρίου στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό της Αγίας Τριάδος Πειραιώς.

Σήμερα ημέρα μνήμης του Αγίου Σεραφείμ Επισκόπου Φανάριου και Νεοχωρίου, άγει τα ονομαστηριά του ο Σεβ. Μητροπολίτης Πειραιώς και Φαλήρου κ. Σεραφείμ.

Στην πανηγυρική Θεία Λειτουργία προεξήρχε ο Σεβ. Μητροπολίτης Νικαίας κ. Αλέξιος.

Επίσης συλλειτούργησαν οι Αρχιερείς Σύρου κ. Δωρόθεος, Βρεσθένης Θεόκλητος, Νέας Ιωνίας Γαβριήλ, Κορωνείας Παντελεήμων, Νεοχωρίου Παύλος, Χριστιανουπόλεως Προκόπιος, Σαλώνων Αντώνιος και ο εορτάζων Πειραιώς Σεραφείμ.

Μια Ημερίδα κατασυκοφάντησης του Αγ. Θεοδώρου του Στουδίτου και διαστρέβλωσης της διδασκαλίας της Εκκλησίας!

Παρουσιάζουμε ἀπομαγνητοφωνημένη τὴν Εἰσήγηση τοῦ Μητροπολίτη Πειραιῶς στὴν Ἡμερίδα ποὺ διοργάνωσε γιὰ τὸν ΙΕ΄ Κανόνα περὶ Διακοπῆς Μνημοσύνου.

Πρόκειται γιὰ μιὰ Ἡμερίδα καὶ μιὰ Εἰσήγηση ντροπῆς, διότι ἦταν μιὰ Ἡμερίδα σκόπιμης διαστρέβλωσης τῆς διδασκαλίας τοῦ ἱεροῦ Πατρός. Εἶναι τόσο ἐξόφλαμη ἡ παραποίηση τῶν λόγων τοῦ ἁγίου Θεοδώρου τοῦ Στουδίτου, ποὺ δὲν χρειάζεται νὰ εἶναι κανεὶς ἐπιστήμων μελετητὴς καὶ θεολόγος γιὰ νὰ ἀντιληφθεῖ τὴν παραποίηση. Ἀρκεῖ ἕνας παραλληλισμὸς τῶν ὅσων εἶπε ὁ Πειραιῶς καὶ τῶν κειμένων τοῦ ἁγίου Θεοδώρου Στουδίτου. (Ἡ διαστρέβλωση, βέβαια, ὁδηγεῖ σὲ ὀργή, ὅποιον ἀκούσει τὸν δεύτερο Εἰσηγητή, τὸν ἀνεκδιήγητο π. Βασίλειο Παπαδάκη, ὁ ὁποῖος τόλμησε νὰ πεῖ χωρὶς νὰ τὸν ἀντικρούσει ὁ Πειραιῶς, ὅτι δὲν ὑπάρχει αἵρεση τοῦ ...Οἰκουμενισμοῦ!!! Καὶ τότε -εὐφυέστατε π. Βασίλειε- ποιά αἵρεση ἀναθεμάτισε δυὸ συνεχεῖς χρονιὲς ὁ Μητροπολίτης ποὺ διοργάνωσε τὴν Ἡμερίδα, ὁ κ. Σεραφείμ;).

Γιὰ νὰ ἐπανέλθουμε στὸν κ. Σεραφείμ, ὁ Μητροπολίτης Πειραιῶς δὲν κατάλαβε, παρότι λέει πὼς μελέτησε τὸν ἅγιο Θεόδωρο, ὅτι ὁ Ἅγιος διαχωρίζει τὴν Ἐκκλησία, ἀπὸ τοὺς Ἐπισκόπους ἐκείνους ποὺ ἐνεργοῦν βλαπτικὰ γιὰ τὴν Ἐκκλησία.

Δὲν κατάλαβε ὅτι ὁ Ἅγιος δὲν ἔχει Ἐπισκοκεντρικὴ σκέψη καὶ θέση, ἀλλὰ Χριστοκεντρική.

Δὲν κατάλαβε ὅτι ἡ Διακοπὴ τῆς κοινωνίας μὲ τὸν Ἐπίσκοπο ποὺ αἱρετίζει ἢ ἀντιβαίνει καὶ παραβαίνει τὶς Εὐαγγελικὲς Ἐντολές, δὲν σημαίνει Διακοπὴ τῆς κοινωνίας μὲ τὴν Ἐκκλησία. Ἀντίθετα· σημαίνει προσπάθεια νὰ παραμείνει σὲ κοινωνία μὲ τὴν Ἐκκλησία τῶν Ἁγίων καὶ ὄχι μὲ ἐκείνους, ποὺ ἀφιστάμενοι τῆς Ἐκκλησιαστικῆς ἀληθείας, ἀποκόπτονται ἀπὸ τὴν Ἀλήθεια τοῦ Χριστοῦ καὶ τῆς Ἐκκλησίας. Ἔτσι, ὁ κ. Σεραφείμ τὴν μιὰ λέει πὼς ὁ Ἅγιος Θεόδωρος διέκοψε τὸ Μνημόσυνο τοῦ Πατριάρχη καὶ μετὰ ἀπὸ λίγο πὼς ποτὲ δὲν διέκοψε τὴν κοινωνία μαζί του!

Ἐνῶ λοιπόν, τὸ ἐρώτημα ποὺ ἡ Ἡμερίδα ἐξετάζει, εἶναι ἐὰν διέκοψε τὸ μνημόσυνο τοῦ Ἐπισκόπου του, τελικὰ δίδει ἀπάντηση σὲ ἄλλο ἐρώτημα, ἐὰν διέκοψε τὴν κοινωνία μὲ τὴν Ἐκκλησία!!!

Ἀπίθανα πράγματα!

Διαπραγματεύεται τὸ θέμα καὶ δείχνει νὰ ἀγνοεῖ τὰ δεδομένα τοῦ θέματος!!!

Στὴν Εἰσήγησή του εἶναι ὁλοφάνερη αὐτὴ ἡ σύγχυση. Καὶ φοβούμαστε ὅτι δὲν εἶναι σύγχυση, ἀλλὰ συνειδητὴ ἐπιλογή, ποὺ στόχευε νὰ δικαιολογήσει τὴν ἀδυναμία τῶν ἀντι-Οἰκουμενιστῶν νὰ ἀκολουθήσουν τὴν διαχρονικὴ Πατερικὴ διδασκαλία.

Παραθέτουμε α) Λίγα μικρὰ ἀποσπάσματα τῆς Εἰσηγήσεως τοῦ μητροπολίτη Πειραιῶς ποὺ ἀποδεικνύουν περίτρανα ὅσα εἰσαγωγικὰ γράφουμε, β) Ὅλη τὴν Εἰσήγηση τοῦ μητροπολίτη Πειραιῶς, γ) Ἐλάχιστα σχόλια ἐπὶ τῆς Εἰσηγήσεως, μιᾶς καὶ θὰ ἀκολουθήσει ἐντὸς τῶν προσεχῶν ἡμερῶν ἡ ἀπάντηση τοῦ π. Εὐθύμιου Τρικαμηνᾶ,  ὁ ὁποῖος ἐπὶ μία εἰκοσαετία μελετὰ τὸν ἅγιο Θεόδωρο.

 Εἶπε στὴν Εἰσήγηση ὁ κ. Σεραφείμ:

Ἡ διακοπὴ τῆς κοινωνίας, ὡς συγκεκριμένη μορφὴ διαμαρτυρίας, πρέπει σ’ αὐτὴν τὴν φάση νὰ θεωρηθεῖ ὡς ἔλεγχος καὶ ἀποδοκιμασία τῆς πράξεως. Ἔτσι, ἡ διακοπὴ τῆς κοινωνίας ὡς μορφὴ ἀντίδρασης, πρέπει νὰ ἑρμηνευθεῖ, ὡς μυστηριακὴ ἀποχὴ ποὺ δὲν θέτει, ὅμως, τὸν ἱ. Πατέρα ἐκτὸς Ἐκκλησίας. Ὁ ἴδιος σπεύδει νὰ ἐπεξηγήσει ἀκριβέστερα τὴν στάση του, ὑπογραμμίζοντας ὅτι εἴμαστε σὲ κοινωνία μὲ τὴν Ἐκκλησία καὶ μακάρι νὰ μὴ βρεθοῦμε ποτὲ στὴν ἀνάγκη νὰ ἀποσχιστοῦμε ἀπὸ αὐτήν, λέει στὴν ὑπ’ ἀριθμ. 4 ἐπιστολή του. Ἡ συγκεκριμένη θέση του εἶναι μιὰ εὐθεία ἀπάντηση στὴν διαφαινόμενη κατηγορία ὅτι εἶναι ἀκοινώνητος μὲ τὸν Πατριάρχη. Ἔχοντας ὡς κύριο μέλημά του νὰ ἀποφύγει τὸ στῖγμα τοῦ σχισματικοῦ, ἐπαναλαμβάνει ὅτι βρίσκεται σὲ πλήρη κοινωνία μὲ τὴν Ἐκκλησία. Χρησιμοποιεῖ τὸ ἐπιχείρημα τῆς λειτουργικῆς μνημόνευσης· δηλαδή, μνημονεύει κάποιον μὲ τὸν ὁποῖον δὲν ἦταν διατεθειμένος νὰ συμμετάσχει σὲ κάποιο λειτουργικὸ ἑορτασμό. Ἐξαιτίας τῆς ἀντίδρασής του, ὁδηγήθηκε, βέβαια, στὴν ἐξορία γιὰ ἕνα ἑξάμηνο, τὸ 797, στὴν Θεσσαλονίκη.

.............................................................................................

Ἡ στάση αὐτὴ τοῦ ὁσίου καὶ θεοφόρου πατρὸς ἡμῶν Θεοδώρου σημαίνει ὅτι, παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι δὲν βρισκόταν σὲ κοινωνία μὲ τὸν Πατριάρχη, ὅμως δὲν τὸν εἶχε ἀποκηρύξει, ἀντιθέτως ἦταν ἀπολύτως νομιμόφρων σὲ αὐτόν, δεδομένου ὅτι δὲν διέκοψε τὴν μνημόνευσή του, ἀλλὰ προσευχόταν γι’ αὐτὸν στὴ Θεία Λειτουργία. Ὅπως γράφει στὴν ἄλλη ἐπιστολή του στοὺς εὐσεβεῖς δεσπότας, ἐννοώντας προφανῶς τὸν Αὐτοκράτορα καὶ τὸν Πατριάρχη, ὀφείλεται ἡ τιμὴ καὶ ἡ προσκύνησις, ἡ φιλία καὶ ἡ ἔντευξις. Εἶναι ἡ ὑπ’ ἀριθμ. 21 ἐπιστολή του.

Εἶναι βέβαιον ὅτι ὁ ὅσιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης γνώριζε πολὺ καλά, ὅτι ἡ διατήρησις τῆς λειτουργικῆς πράξης μνημόνευσης τοῦ οἰκείου ἐπισκόπου, ἀποτελοῦσε ἀναντικατάστατον στοιχεῖο ἑνότητος καὶ κανονικότητος τῆς Ἐκκλησίας, κατὰ συνέπειαν θὰ ἔπρεπε ὁπωσδήποτε νὰ ἀποφευχθεῖ ἡ διακοπὴ τοῦ μνημοσύνου, ἀφοῦ μία τέτοια ἐνέργεια θὰ δημουργοῦσε ἐπὶ πλέον δύσκολες καταστάσεις, οἱ ὁποῖες ἀναπόδραστα θὰ κατέληγαν σὲ σχίσμα.

.......................................................................................

Μὲ ἄλλα λόγια, παρὰ τὶς ὀξύτατες διαφωνίες, ποὺ συχνὰ ἐξέφραζε, καὶ παρὰ τὴν ἀκριβῆ θέση τὴν ὁποία εἶχε, κατὰ τὴν ἐκτίμησή μας, δὲν διέκοψε ποτὲ τὴν μυστηριακὴ κοινωνία μὲ τὴν Ἐκκλησία.

...................................................................

 Ἡ διακοπὴ τῆς κοινωνίας ὡς συγκεκριμένη μορφὴ διαμαρτυρίας σὲ καμία περίπτωση δὲν σημαίνει ὅτι ὁ ἴδιος ἔθετε ἑαυτὸν ἔξω ἢ πάνω ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία, ἐπιδιώκοντας νὰ δημιουργήσει κάποια αὐτοκέφαλη ἢ ἀνεξάρτητη παρεκκλησία. Στὰ σχετικὰ κείμενα δὲν ὑπάρχει καμία ἐπαρκὴς μαρτυρία γιὰ νὰ θεμελιωθεῖ ἕνας τέτοιος ἰσχυρισμός. Ἡ πρόσκαιρη ἀκοινωνησία ἢ διαφορετικὰ ἡ διακοπὴ τῆς κοινωνίας τοῦ ἱεροῦ πατρὸς δὲν συνεπάγεται κατ’ ἀνάγκην καὶ μυστηριακὴ ἀποχή, ἀλλὰ διακοπὴ καὶ ἔλλειψη κοινωνίας σὲ αὐστηρὰ προσωπικὸ ἐπίπεδο. Μὲ ἄλλα λόγια δὲν κοινωνοῦσε, ἦταν ἀκοινώνητος, ὑπῆρξε μιὰ ψυχρότητα στὶς σχέσεις τους, κάτι ποὺ δὲν εἶναι ἄγνωστο καὶ πρωτόγνωρο, δυστυχῶς, καὶ στὴν δική μας καθημερινὴ ἐμπειρία.

............................................................................

Μὲ ἄλλα λόγια, παρὰ τὶς ὀξύτατες διαφωνίες, ποὺ συχνὰ ἐξέφραζε, καὶ παρὰ τὴν ἀκριβῆ θέση τὴν ὁποία εἶχε, κατὰ τὴν ἐκτίμησή μας, δὲν διέκοψε ποτὲ τὴν μυστηρακὴ κοινωνία μὲ τὴν Ἐκκλησία. Ἀπὸ τὴν διεξοδικὴ

Αυτοί είναι! Αυτό μπορούν! Κι όμως σ' αυτούς μας προτρέπουν να κάνουμε υπακοή σε θέματα Πίστεως!

Άλλο η γιορτή ενός Αγίου και άλλο η

γιορτή των ''Αγίων'' αδελφών

  Πηγή: "Romfea"

Γράφει ο Αιμίλιος Πολυγένης

Στις γιορτές των αρχιερέων οι αδελφοί τους εμφανίζονται κατά δεκάδες.

Μερικές φορές και είκοσι στον αριθμό είναι οι Μητροπολίτες που τιμούν με την παρουσία τους τον εορτάζοντα.

Κάνουν ταξίδια, οδικώς και ακτοπλοϊκώς, κάνουν εκατοντάδες χιλιόμετρα και συλλειτουργούν με τον αδερφό τους στην ονομαστική του εορτή.

Στον εορτασμό της μνήμης του Αγίου Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτου στο Ησυχαστήριο του Αγίου στο Μήλεσι οι Μητροπολίτες που παρευρέθηκαν για να τον τιμήσουν ήταν ... ο εξής ένας, Μητροπολίτης Θερμοπυλών Ιωάννης!

Ο Αρχιεπίσκοπος, που είναι και ο Επίσκοπος στον οποίο ανήκει πνευματικά το Ησυχαστήριο, βρίσκεται στο εξωτερικό και είναι δικαιολογημένα απών.

Γι' αυτό και έστειλε τον Μητροπολίτη Θερμοπυλών ως εκπρόσωπό του.  Οι υπόλοιποι Άγιοι αδελφοί όμως; Ουδείς.

Πρώτη χρονιά που εορτάζεται η μνήμη του Αγίου Πορφυρίου μετά την αγιοκατάταξή του από το Οικουμενικό Πατριαρχείο και ουδείς, εγγύτερα ή μη, δεν σκέφτηκε να λειτουργήσει στο Ησυχαστήριο.

Σίγουρα, δεκάδες αρχιερείς, όταν ήταν νέοι κληρικοί θα επισκέφθηκαν το καλύβι του Αγίου Πορφυρίου για να ακούσουν τους λόγους του και να ευλογηθούν από τη χάρη του.

Χρόνια μετά όμως οι προτεραιότητες φαίνεται πως άλλαξαν για πολλούς.

«Ακόμα κάποιοι πιστεύουν ότι θα "επιστρέψει";» Ν. Χειλαδάκη

Ἀκολουθεῖ σχόλιο γιὰ τὴν ἀναίσχυντη διαστρέβλωση τῶν πραγμάτων ἀπὸ τὸν Τελεβάντο.

  Ὁ κ. Τελεβάντος, ὡς ἄλλη Ἡρωδιάς, καὶ «πάλι μαίνεται», ἀκούοντας ὅτι ὑπάρχει περίπτωση κάποιος νὰ ἐφαρμόσει ἕνα Ἱερὸ Κανόνα, ὁ ὁποῖος γι' αὐτὸν ἀποτελεῖ κόκκινο πανί! Αὐτὸς ὁ Ἱερὸς Κανόνας τὸν δαιμονίζει! Οὐδόλως τὸν ἐνδιαφέρει τὸ γεγονὸς πώς, ἐναντιούμενος σὲ ἕνα Ἱερὸ Κανόνα, γίνεται θεομάχος, βλασφημῶν κατὰ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ποὺ ἐνέπνευσε αὐτὸν τὸν Κανόνα! Αὐτὴ τὴν φορὰ τὸν τάραξε ποὺ κάποιος ἀξιόλογος συγγραφέας, ὁ κ. Χειλαδάκης, στὸ παρακάτω ἄρθρο του ποὺ ἀναδημοσιεύουμε, τόλμησε νὰ ἀναφέρει κάτι γιὰ τὴν Ἀποτείχιση!

Παραθέτουμε τὸ ἄρθρο τοῦ κ. Χειλαδάκη καὶ στὸ τέλος τὰ περὶ Τελεβάντου.

Ακόμα κάποιοι πιστεύουν ότι θα "επιστρέψει";

  Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης

Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος
Πηγή: "Τρελογιάννης"

Αυτές τις μέρες ένεκα του ιστορικού γεγονότος της επίσκεψης του Πάπα στον Πατριάρχη και τα όσα διημείφθησαν εκεί, έχουν γραφεί πάρα πολλά, κυρίως επικριτικά σχόλια για τα όσα έγιναν και τα οποία χαρακτηρίστηκαν ως πλήρη κατάργηση όλων των Κανόνων, όλων των αρχών της Ορθόδοξης πίστεως, όλων των αρχών των Οικουμενικών Συνόδων, όλων των μέχρι σήμερα ιερών και οσίων που κράτησαν σε εκατομμύρια πιστούς την πίστη όρθια και τους εμψύχωσαν σε καιρούς διωγμών και αλλόθρησκης κατοχής.

Το κοινό χαρακτηριστικό όλων αυτών των γραπτών, των σχολίων και των άρθρων, ήταν οι παρακλήσεις, οι νουθετήσεις, οι αγωνιώδεις προειδοποιήσεις προς την κεφαλή της Ορθοδοξίας να κατανοήσει τον λανθασμένο δρόμο που έχει επιλέξει, να σταματήσει τον οικουμενιστικό κατήφορο, να επιστρέψει στις θεμελιώδης δογματικές αρχές της Ορθοδοξίας, να αρχίσει ξανά να ορθοτομεί τον Θείο Λόγο.
Θα έλεγε κανείς πως όλοι αυτοί, οι επί σωστών κριτήριων κινούμενοι, μάλλον δεν μπορούν να αντικρύσουν κατάματα την πραγματικότητα, ή αρέσκονται να κρύβονται πίσω από κάποιο ράσο, πίσω από κάποιο πρόσχημα, όπως η αποτείχιση, ή ο φόβος σχίσματος, ή υποστηρίζουν ότι όλα γίνονται χάριν… Θείας Οικονομίας και όχι… λογικώς πραττόμενα.

Κάποιοι, ακόμα χειρότερα, διακατέχονται από φόβο των συνεπειών να τοποθετηθούν ανοιχτά, φοβούνται να παραδεχτούν ανοιχτά ότι όλα αυτά συνεπάγονται τον αφορισμό αυτών που καταπατούν τους Ιερούς Κανόνες και συμπροσεύχονται με αιρετικούς και με αλλόδοξους. Φοβούνται μήπως και χάσουν την δουλειά τους, φοβούνται μήπως τους εκδιώξει ο αρχιερέας, φοβούνται μήπως και σταματήσουν να εισρέουν τα διάφορα παχυλά αμαρτωλά κονδύλια, φοβούνται μήπως και δεχτούν την αυστηρή επίπληξη αυτού, που ενώ τάχτηκε να ποιμαίνει την Ορθοδοξία, προχωρεί στην σταδιακή αλλά σταθερή «κατάργηση» της.

Τα «δάκρυα» περίσσεψαν αλλά πολύ περισσότερο η υποκρισία.

Μήπως όλοι αυτοί νομίζουν πως υπάρχει ακόμα κάποια πιθανότητα το «καράβι να γυρίσει πίσω»;

Μήπως ακόμα πιστεύουν πως την ύστατη ώρα ο Προκαθήμενος θα συνετιστεί και θα σταματήσει αυτό το οδυνηρό κατρακύλισμα;
Μήπως ακόμα θεωρούν πως όλα αυτά είναι απλώς μια εκδήλωση «αγαπητιστικής» συμπεριφοράς και ενωτικής πρόθεσης στο όνομα της χριστιανικής αγάπης;

Μήπως, ακόμα χειρότερα, θεωρούν πως θα εξακολουθεί η Θεία Χάρη να ευλογεί όσους απαρνήθηκαν την Ορθοδοξία και έγιναν το ένα με τον μέγα αιρεσιάρχη του Βατικανού;

Ψευδαισθήσεις και αυταπάτες οδυνηρές, αλλά και ολέθριες, αλλά και τεχνάσματα του «έξω από εδώ» που χαριεντίζεται και ευφραίνεται με όλο αυτό το «αγαπητιστικό» πανηγύρι της Νέας Τάξης. Προσχήματα, όπως, να μην προσχωρήσουμε σε σχίσμα, να μην αποτειχιστούμε, να μην διασπάσουμε την Μια, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία, έχουν διαμορφώσει ένα ποίμνιο που άγεται και φέρεται στον γκρεμό της θρησκευτικής αποστασίας.

Κάνεις δεν θέλει τα σχίσματα. Κάνεις δεν επιθυμεί την διάσπαση. Κάνεις δεν επιθυμεί την αποτείχιση και πολύ περισσότερο ξεχωριστά μυστήρια και ξεχωριστές χειροτονίες.

Όμως και κανείς συνεπής με την συνείδηση του και συνεπής με την πίστη του, δεν μπορεί άλλο να ανέχεται αυτή την αιρετική κατηφόρα που θα συνεχιστεί (να μην τρέφετε αυταπάτες), με ακόμα μεγαλύτερο οίστρο.

Ανοιχτές συζητήσεις που έγιναν για την αποτείχιση, αντι-οικουμενιστικές πρωτοβουλίες, μεγαλόσχημα άρθρα κατά της παπικής αίρεσης, τελικά το μόνο που πετυχαίνουν είναι να ρίχνουν «στάχτη στα μάτια» και να υπεκφεύγουν από την μια και αληθινή και οδυνηρή πραγματικότητα, ως, «προφάσεις εν αμαρτίες».

Και ποια είναι αυτή η πραγματικότητα;

Μόνο τυφλοί και κωφάλαλοι δεν μπορούν να την δουν και πολλοί περισσότερο οι υποκριτές όλων των βαθμίδων που έχουν στεφτεί «σημαιοφόροι» της Ορθοδοξίας.

Ο Πατριάρχης της Κωνσταντινούπολης που θέλει να ηγείται όλου του Ορθόδοξου κόσμου, έχει παραβεί κατάφορα όλους τους Κανόνες της Ορθοδοξίας.

Το τι πρέπει να γίνει, περιγράφεται με τον πλέον προσιτό τρόπο ως εξής από τον Σεβασμιότατο Γορτυνίας:

«Για τους ακοινώνητους και αιρετικούς οι Ιεροί Κανόνες, ενδεικτικώς ορίζουν τα εξής: Όποιος συμπροσεύχεται με ακοινώνητο, ακόμα και μέσα σε ένα σπίτι, ας αφορίζεται (10ος Αποστολικός).

Επίσκοπος ή Πρεσβύτερος, ή Διάκονος, εάν συμπροσευχήθηκε μόνο με αιρετικούς, ας αφορίζεται. Αν όμως επέτρεψε αυτούς να κάνουν κάτι (να ιερουργήσουν), ως κληρικοί, ας καθαιρείται, (45ος Αποστολικός).

Να μην επιτρέπεται στους αιρετικούς να εισέρχονται στον οίκο του Θεού εφ’ όσον επιμένουν στην αίρεση (6ος Κανών της εν Λαοδικεία Συνόδου). Εκείνους που επιστρέφουν από τις αιρέσεις, είτε ήσαν κατηχούμενοι, είτε πιστοί κατ’ αυτούς, να μην τους προσδέχεστε πριν αναθεματίσουν κάθε αίρεση και κατ’ εξοχήν αυτήν (την αίρεση), στην οποία ήσαν αιχμάλωτοι (7ος κανών της εν Λαοδικεία Συνόδου).

Και ότι δεν πρέπει με αιρετικούς ή σχισματικούς να συμπροσευχόμαστε (33ος Κανών της εν Λαοδικεία Συνόδου).

Όσο για τις συμπροσευχές με τους αλλόθρησκους οι Ιεροί Κανόνες διατάσσουν τα εξής:

Όποιος Επίσκοπος, ή Πρεσβύτερος, ή Διάκονος, ή γενικά από τον κατάλογο των Κληρικών, νηστεύει με τους Ιουδαίους, ή εορτάζει μαζί τους, ή δέχεται από αυτούς τα της εορτής των (δηλαδή άζυμα), ή κάτι παρόμοιο, ας καθαιρείται.
Αν δε είναι λαϊκός, ας αφορίζεται (7ος και 70ος Αποστολικός, 37ος και 38ος Κανών της εν Λαοδικεία Συνόδου).

Δεν πρέπει με τους εθνικούς (ειδωλολάτρες), να συνεορτάζουμε και να κοινωνούμε με την αθεότητα τους (39ος Κανών της εν Λαοδικεία Συνόδου).

Και αν κάποιος Χριστιανός μεταφέρει λάδι σε ιερό εθνών (μη χριστιανικό ναό), ή σε συναγωγή Ιουδαίων, στις γιορτές τους, ή ανάβει λυχνάρια, ας αφορίζεται (71ος Αποστολικός)».

Τι πιο ξεκάθαρο από όλα τα παραπάνω;
Ας σταματήσει επιτέλους η υποκρισία όλων μας, μηδενός εξαιρουμένου (και του υποφαινόμενου), αλλά κυρίως των αγαπητών Ποιμένων μας!

«Μηδείς υμάς απατάτω κενοίς λόγοις, δια ταύτα γαρ έρχεται η οργή του Θεού επί τους υιούς της απείθειας. Μη ουν γίνεστε συμμέτοχοι αυτών» (Εφεσ. 5,6).

 ΝΙΚΟΣ ΧΕΙΛΑΔΑΚΗΣ

ΣΧΟΛΙΟ:

Ἔχουμε πολλὲς φορὲς καὶ μὲ ἑκατοντάδες Πατερικὰ κείμενα ἀπαντήσει καὶ ἀποδείξει στὸν κ. Τελεβάντο τὸ λανθασμένο τῶν κακόδοξων θέσεών του, ἀλλὰ αὐτὸς ἀνταπαντᾶ μὲ ἀνόητες δοκησισοφίες. Χθὲς τὶς ἐπανέλαβε (ἐδῶ) προσαυξημένες, μὲ ἀφορμὴ τὸ παραπάνω ἄρθρο τοῦ κ. Χειλαδάκη

Δὲν θὰ προσθέσουμε λοιπὸν κάτι δικό μας στὶς ἀντι-ευαγγελικὲς θέσεις του, ἀλλὰ θὰ ἀρκεστοῦμε νὰ παραθέσουμε λίγες γραμμὲς ἀπὸ κείμενο τοῦ π. Ἐπιφανίου Θεοδωρόπουλου (ποὺ ὁ Τελεβάντος τὸν θεωρεῖ πνευματικὸ του πατέρα καὶ καυχιέται πὼς στὸ θέμα τῆς Ἀποτειχίσεως ἀκολουθεῖ τὶς θέσεις του!!!).

Μὲ τὶς παρακάτω γραμμὲς ὁ π. Ἐπιφάνιος ραπίζει τὸν οἰηματία Τελεβάντο καὶ ἀποδεικνύει πὼς εἶναι ἕνας ἐπίμονος καὶ μεγάλος διαστρεβλωτὴς τῆς διδασκαλίας τοῦ π. Ἐπιφάνιου, καὶ ὅτι στὸ θέμα αὐτὸ ψεύδεται ἀσύστολα. Ὁ κ. Τελεβάντος ἰσχυρίζεται ὅτι ἡ Ἀποτείχιση εἶναι σχίσμα, ὁ π. Ἐπιφάνιος λέγει (πρὸς ἐντροπὴ τοῦ Τελεβάντου) ὅτι ἡ Ἀποτείχιση εἶναι ἐφαρμογὴ Ἱ. Κανόνος καὶ ὅποιος ἐπιλέξει νὰ τὴν ἐφαρμόσει πράττει καλά!

Ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ π. Ἐπιφάνιου Θεοδωρόπουλου «Τὰ Δύο Ἄκρα»:

«Αἱρετικοὶ (Ἐπίσκοποι) εἶναι ...καὶ ἐκεῖνοι οἵτινες οὔτε καταδικάσθησαν ἀκόμη ὑπὸ τῆς Ἐκκλησίας οὔτε ἐξῆλθον αὐτοβούλως ἐξ αὐτῆς, ἀλλὰ διατελοῦσιν ἀκόμη ἐντὸς τῆς Ἐκκλησίας. Μία τοιαύτη εἶνε ἡ περίπτωσις τοῦ Πατριάρχου. Ὁ Πατριάρχης Ἀθηναγόρας ἔχει κηρύξει αἱρετικὰ φρονήματα (σ.σ.: πόσο μᾶλλον ὁ πατρ. Βαρθολομαῖος!)... Ἂν ἡ συνείδησίς τινος δὲν ἀνέχηται νὰ μνημονεύῃ τοῦ ὀνόματος αὐτοῦ, ἔχει τὸ δικαίωμα, προβαίνων ἔτι περαιτέρω, νὰ παύσῃ τὸ μνημόσυνον του, συμφώνως τῶ ΙΕ΄ Κανόνι τῆς Πρωτοδευτέρας Συνόδου. Τοῦτο ὅμως εἶνε τὸ ἔσχατον βῆμα, εἰς ὃ δύναται νὰ προχωρήσῃ, ἂν θέλῃ νὰ μὴ εὑρεθῆ εἰς σχίσματα καὶ εἰς ἀνταρσίας" (σελ. 89).

 Ἡ ἀποτείχιση εἶναι, «κανονικὸν δικαίωμα... Οἱ ἱεροὶ Κανόνες παρέχουσι δικαίωμα παύσεως μνημοσύνου τοῦ αἱρετικὰς διδασκαλίας κηρύσσοντος Ἐπισκόπου ἢ Πατριάρχου... Ἄν τις, χρησιμοποιῶν τὸ δικαίωμα αὐτοῦ, παύσῃ τὸ μνημόσυνον, καλῶς ποιεῖ!» (ὅπ. παρ. σελ. 90).

Στὴ σελ. 75 τοῦ ἰδίου βιβλίου, βαπτίζει μὲν ὁ π. Ἐπιφάνιος τὸν ΙΕ΄ Κανόνα ὡς δυνητικόν (ἡ γνωστή του θέση ποὺ ἀμφισβητεῖται), ἀλλ’ ὅμως δέχεται, σὲ ἀντίθεση μὲ τὸν κ. Τελεβάντο ποὺ συκοφαντεῖ ὡς σχισματικούς (ὅσους ἀποτειχίζονται σύμφωνα μὲ τὴν διδασκαλία καὶ τοῦ π. Ἐπιφανίου), ὅτι ὁ διακόπτων τὸ Μνημόσυνο τοῦ Ἐπισκόπου «"πρὸ συνοδικῆς διαγνώσεως", οὐδαμῶς παρανομεῖ, διὸ καὶ δὲν ὑπόκειται εἰς ἐπιτίμησιν, ἀλλὰ μᾶλλον ἄξιος ἐπαίνου εἶνε». Καὶ στὴν ἑπομένη σελίδα 76, γράφει: «Ὁ παύων τὸ μνημόσυνον τοῦ οἰκείου Ἐπισκόπου Κληρικός, ἀρκεῖται εἰς τοῦτο, ἀποφεύγει νὰ μνημονεύει ἑτέρου καὶ ἀναμένει ἐν ἠρεμίᾳ συνειδήσεως τὴν κρίσιν τῆς Συνόδου» (Ἡ ἀραίωση τῶν γραμμάτων τοῦ π. Ἐπιφανίου).

Ἀλλὰ ὁ Τελεβάντος διαπράττει κι ἄλλο ἀτόπημα. Δίδει δικό του νόημα στὰ λόγια τοῦ κ. Χειλαδάκη, ὡς δεινὸς διαστρεβλωτὴς τῶν λόγων, ὅσων, στὸ ἀρρωστημένο μυαλό του, καταγράψει ὡς ἐχθρούς! Καὶ στὴν συνέχεια τὸν ψέγει γι’ αὐτὰ ποὺ νομίζει πὼς λέγει.

Γράφει ὁ Τελεβάντος:

Ὁ κ. Χειλαδάκης «αποφαίνεσαι ότι δεν μπορεί ο Οικουμενικός Πατριάρχης και οι άλλοι οικουμενιστές να μετανοήσουν!!! Δηλαδή αρπάζεις την Κρίση από τα χέρια του Θεού»!

Γράφει, ὅμως, κάτι τέτοιο ὁ κ. Χειλαδάκης; Δὲν φαίνεται στὸ ἄρθρο του τέτοια σκέψη. Ἡ φράση τοῦ Χειλαδάκη, στὴν ὁποία ἴσως στήριξε ὁ Τελεβάντος τὴν κατηγορία του εἶναι αὐτή: «Μήπως ακόμα πιστεύουν πως την ύστατη ώρα ο Προκαθήμενος θα συνετιστεί και θα σταματήσει αυτό το οδυνηρό κατρακύλισμα;». Ἀλλὰ αὐτὴ ἡ φράση, δὲν λέγει τίποτα περισσότερο καὶ τίποτα λιγότερο ἀπ’ ὅ,τι οἱ ἅγιοι Πατέρες γιὰ τοὺς αἱρετικούς, ὅπως φαίνεται ἀπὸ λίγες θέσεις του ποὺ πρόχειρα συλλέξαμε.

Ἡ διδασκαλία τῆς Γραφῆς, λοιπόν, καὶ τῶν Πατέρων στὸ θέμα εἶναι ὅτι ὁ ἀσεβὴς καὶ ὁ αἱρετικὸς δὲν μπορεῖ νὰ γνωρίσει καὶ νὰ κατανοήσει τὴν ἀλήθεια, ἀφοῦ ὁ ἐγωϊσμὸς τὸν ἐμποδίζει, καὶ προχωρεῖ «ἀπὸ γκρεμὸ σ’ ἄλλο γκρεμό». Γι’ αὐτὸ οἱ πιστοὶ δὲν πρέπει νὰ ἐλπίζουν στὴν ἀλλαγή τους. (Νὰ προσεύχονται γι' αὐτόν, ναί· γιατὶ τὸ θέμα τῆς μετανοίας του εἶναι στὰ χέρια τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ ἐμεῖς πρέπει νὰ τοῦ φερόμαστε ὡς ἐχθρὸ τοῦ Θεοῦ, ἐφόσον ἐπιμένει ἐπὶ δεκαετίες ἀμετανόητος στὴν αἵρεση καὶ τὴν προωθεῖ ἀδίστακτα).

Γράφει ὀ ἅγιος Κύριλλος: «Τοιαῦτα μὲν οὖν ὁ παράφρων ἑαυτῷ συνείρει κακὰ καὶ πάσαις ὁμοῦ ταῖς θείαις γραφαῖς ἀντιφωνῶν οὐκ αἰσχύνεται, τὸ γεγραμμένον ἐφ' ἑαυτῷ δεικνύων ἀληθές. Ὅταν ἔλθῃ "ἀσεβὴς εἰς βάθος κακῶν καταφρονεῖ." λίαν γὰρ ὄντως ἐβάθυνεν εἰς κάκωσιν ἐξ ἀνοίας ὁ θεομάχος, τὸ μὲν ἐξ ἀληθείας ὀρθοῦσθαι παραιτούμενος, τῇ δὲ σαθρότητι τῶν οἰκείων ὀκλάζων λογισμῶν» (Κυρίλλου Αλεξανδρείας, Εἰς τὸ κατὰ Ἰωάννην).

Ἄλλος πατήρ, ὁ Ἀστέριος Ἀμασείας: «Ἐπειδὰν ἅπαξ ψυχὴ τῆς ἀληθείας καταθρασύνηται καὶ τὸ καινοτομεῖν ἐκπλήκτως ἀντὶ τοῦ ζῆν ἐν τάξει προέληται, οὐδὲν αὐτὴν ἐπιστρέφειν ἱκανὸν εἰς τὴν εὐθεῖαν καί… ὁδόν· ἐνδακοῦσα δὲ τὸν χαλινὸν ὥσπερ τις πῶλος δυσήνιος φέρεται πρὸς τὸ βάραθρον νικῶσα τὸν ἀναβάτην νοῦν τῇ πρὸς τὴν κακίαν ὁρμῇ, ὥσπερ δὴ καὶ τοὺς Εὐνομιανοὺς τούτους ἔστιν ἰδεῖν».

Ἅπαξ καὶ εἰσαχθεῖ στὰ τῆς πίστεως κάποια καινοτομία, γεννᾶ συνεχῶς νέες αἱρεσεις  καὶ δὲ σταματᾶ πουθενά, διδάσκει καὶ ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος. Ἡ αἵρεση εἶναι μεταδοτικὴ ἀσθένεια καὶ οἱ συνειδητὰ αἱρετικοὶ ἀδιόρθωτοι: «Ὅταν γάρ τι καινὸν ἐπεισενεχθῇ, ἀεὶ καινοτομίας τίκτει· καὶ ἄπειρος ἡ πλάνη τοῦ ἐξελθόντος τὸν λιμένα τὸν εὔδιον, καὶ οὐδαμοῦ στήσεται. Ἐπὶ πλεῖον γὰρ προκόψουσιν ἀσεβείας, φησί, καὶ ὁ λόγος αὐτῶν, ὡς γάγγραινα, νομὴν ἕξει. Ἀκάθεκτον κακόν, οὐκέτι ἰατρείᾳ κατασχεθῆναι δυνάμενον, ἀλλὰ τὸ πᾶν λυμαίνεται.

Ἐπισημαίνει ὁ ἅγιος Νικόδημος: «Καλῶς εἶπεν ἀνωτέρω ὁ θεῖος Ἀπόστολος, ὅτι οἱ λόγοι τῶν αἱρετικῶν προκόπτουσιν εἰς περισσοτέραν ἀσέβειαν· διότι φαίνεται μέν, ὅτι ἡ αἵρεσις τοῦ Ὑμεναίου καὶ τοῦ Φιλητοῦ, ἀνέτρεπε μόνην τὴν ἀνάστασιν τῶν νεκρῶν· πολλὰ ὅμως καὶ ἄλλα πονηρὰ δόγματα ἐγενῶντο ἀπὸ τὴν αἵρεσιν ταύτην».

Γράφει γιὰ τοὺς αἱρετικοὺς ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, ἑρμηνεύοντας τὸ 2Τιμ. 3, 9: «ὅτι ἀρχόμενοι καινοτομεῖν καὶ πλανᾷν οὐ στήσονται τῆς πλάνης, ἀλλ' ἀεὶ ἐξευρήσουσιν ἀπάτας καινὰς καὶ δόγματα διεφθαρμένα· καὶ γὰρ ἡ πλάνη οὐδαμοῦ ἵσταται».

Ὁ ἅγιος Νικόδημος ἐπίσης λέγει: «τῶν αἱρετικῶν ἡ κακοδοξία, πάντοτε πηγαίνει εἰς τὸ χειρότερον  καὶ γίνεται μεγαλυτέρα πληγή…». Καὶ σὲ ἄλλο σημεῖο συμπληρώνει: «...οἱ αἱρετικοὶ καὶ ψευδοδιδάσκαλοι, ἀφοῦ ἄρχισαν μίαν φορὰν νὰ ἐξερνοῦν τὰ πονηρὰ καὶ πεπλανημένα των δόγματα, δὲν θέλουν σταθοῦν μέχρι τούτου, ἀλλὰ πάντοτε θέλουν ἐφευρίσκουν νεώτερα καὶ πονηρότερα δόγματα».

Ἂς φοβηθεῖ ὁ κ. Τελεβάντος, ὅσο εἶναι νωρίς, μήπως ἐξαιτίας τῆς θεομαχίας του στὸ συγκεκριμένο σημεῖο, ἀκυρώσει ὅποιον ἀγώνα κάνει ἐναντίον τῆς Παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καὶ ἡ μία πλάνη του γεννήσει κι ἄλλες.

_________________________________

Υ.Γ.: Τὸν κ. Χειλαδάκη δὲν τὸν γνωρίζουμε προσωπικά, οὔτε ἔχουμε ποτὲ μιλήσει μαζί του, οὔτε γνωρίζει πὼς γράφουμε αὐτὸ τὸ σχόλιο.

Γιατί πανηγυρίζουν οι πατριαρχικοί; Χαράλαμπος Άνδραλης

Δὲν γνωρίζουμε ἂν ἦταν στὶς προθέσεις τοῦ κ. Ἄνδραλη, ἀλλὰ μὲ τὸ ἄρθρο του αὐτὸ καταρρίπτει τὰ ἄλλοθι τῶν ἀντι-Οἰκουμενιστῶν (γιατὶ οἱ Οἰκουμενιστὲς καὶ φιλο-οικουμενιστὲς ποιμένες, τὸ μόνο ἄλλοθι ποὺ ἔχουν πλέον, εἶναι ἐκεῖνο τοῦ ...κοινωνοῦντος μετὰ αἱρετικῶν).

Ἰδίως μὲ τὸ παρακάτω ἀπόσπασμα του, ἀποδεικνύει ὅτι τὴν ἴδια λογική, κακόπιστη καὶ δόλια, περιέχει καὶ ἡ διακήρυξη τοῦ μητροπολίτη κ. Σεραφείμ, ὡς ἀντικείμενη στοὺς Ἁγίους Πατέρες (ποὺ ἐπανέλαβε στὴν προχθεσινὴ Ἡμερίδα στὸν Πειραιά), ὅτι μόνο ὅταν προχωρήσουν στὸ κοινὸ ποτήριο, θὰ ἀπομακρυνθοῦμε παρευθὺς ἀπὀ αὐτούς! Γράφει ὁ κ. Ἄνδραλης:

«Αυτή τη φορά, μάλιστα, κάποιοι πατριαρχικοί της διασποράς έσπευσαν να υπερασπιστούν το ημι-συλλείτουργο (ασπασμός της αγάπης, μνημόνευση του πάπα, απαγγελία του «Πάτερ Ημών» από τον ποντίφικα, κήρυγμα από άμβωνος του κ. Φραγκίκου, ψαλλόμενα τροπάρια προς τιμήν του κ.α.) του Πατριάρχη με τον Πάπα που έγινε στον πατριαρχικό Ναό, υποστηρίζοντας ότι αφού δεν έφθασαν σε κοινό ποτήριο και δεν ενώθηκαν επίσημα, όλα βαίνουν καλώς και ορθοδόξως».

Γιατί πανηγυρίζουν οι πατριαρχικοί;

Χαράλαμπος Άνδραλης

Πηγή: «Ἀκτίνες»

«Ο σύγχρονος “διάλογος της αγάπης”, ο οποίος τελείται υπό την μορφήν γυμνού συναισθηματισμού, είναι εις την πραγματικότητα ολιγόπιστος άρνησις του σωτηριώδους αγιασμού του Πνεύματος και της πίστεως της Αληθείας (Β’ Θεσ. 2,13) δηλαδή της μοναδικής σωτηριώδους “αγάπης της αληθείας” (αυτόθι 2,10). Η ουσία της αγάπης είναι η αλήθεια· η αγάπη ζη και υπάρχει αληθεύουσα».

 Όσιος Ιουστίνος Πόποβιτς

Με μεγάλη μας λύπη, παρακολουθήσαμε τα όσα διαδραματίστηκαν στο Φανάρι κατά τη θρονική εορτή του αποστόλου Ανδρέα. Σαφώς και όλα αυτά δεν μας προκάλεσαν έκπληξη, καθώς τα ίδια είχαν συμβεί κατά την επίσκεψη του προηγούμενου πάπα Ρώμης Βενεδίκτου στην Κωνσταντινούπολη, το έτος 2006. Και όπως συμβαίνει πάντοτε, αν δεν υπάρξουν μεγάλες αντιδράσεις την πρώτη φορά, η δεύτερη φορά, η εδραίωση της ανομίας, περνάει όχι απλά ανώδυνα, αλλά πανηγυρικά.

Βεβαίως, υπήρξαν και τότε αντιδράσεις ελαχίστων, οι οποίοι στεφανώθηκαν από τους αγαπολόγους με χαρακτηρισμούς «αγάπης» όπως «φονταμενταλιστές», «ταλιμπάν», «αρρωστημένα μυαλά» κ.λπ. και κατ’ αυτόν τον τρόπο οι φιλενωτικοί καθησύχασαν τις συνειδήσεις τους, χωρίς όμως να δώσουν πειστικές και θεολογικά τεκμηριωμένες απαντήσεις στους αντιδρώντες.

Αυτή τη φορά, μάλιστα, κάποιοι πατριαρχικοί της διασποράς έσπευσαν να υπερασπιστούν το ημι-συλλείτουργο (ασπασμός της αγάπης, μνημόνευση του πάπα, απαγγελία του «Πάτερ Ημών» από τον ποντίφικα, κήρυγμα από άμβωνος του κ. Φραγκίκου, ψαλλόμενα τροπάρια προς τιμήν του κ.α.) του Πατριάρχη με τον Πάπα που έγινε στον πατριαρχικό Ναό, υποστηρίζοντας ότι αφού δεν έφθασαν σε κοινό ποτήριο και δεν ενώθηκαν επίσημα, όλα βαίνουν καλώς και ορθοδόξως.

Βέβαια, οι ως άνω υποστηρικτές, ενώ χάρηκαν που δεν επήλθε η ένωση με τους παπικούς, δεν προβληματίστηκαν περί του πώς θα εξηγήσουν στο ποίμνιό τους ότι ο παπισμός είναι λεγεώνα αιρέσεων

Αλλότριος φωνή βοώσα επ΄ ειδώλω θεώ εν τόπω αγίω; του Γεράσιμου Θηκαρά

 Αλλότριος φωνή

βοώσα επ΄ ειδώλω θεώ εν τόπω αγίω;

Ο ομολογών ως ιδίαν αυτού θρησκευτικήν πίστιν, ό,τι οι άγιοι και θεοφόροι Πατέρες ορίζουν ως ειδωλολατρία, φέρει ακεραίαν την ευθύνην της ειδωλολατρίας ενώπιον του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, και της ομοδόξου του Χριστού και ομοπίστου εις ουρανόν και επί της γης Εκκλησίας Αυτού.

Εξ οίκου Οικουμενικού Θρόνου, παρά τω ιερώ σκηνώματι της αγίας Ευφημίας, υψούται αλλοτρίως του αγίου ευαγγελίου, φωνή η λέγουσα, την αγίαν Τριάδαν είναι υπό τάξιν ιεραρχικής διαβαθμίσεως ούτως,  «Ἡ θεολογική βάσις τοῦ Πρωτείου δύναται νά ἐξηγηθῇ ἀπό Τριαδολογικῆς σκοπιᾶς. Τό ἀρχέτυπόν του εἶναι ἡ ἱεραρχική σειρά καί τάξις τῆς Ἁγίας Τριάδος, ὅπου ὁ Πατήρ ὡς πρῶτος ἐκφράζει τήν ἑνότητα τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ».^[1]

Και τούτον το φρικώδες, το ομόφρονον  της θεοστυγούς λατινίδος φωνής,  από της συνόδου της Φλωρεντίας, της ομολογούσης την ιδίαν αυτής ειδωλολατρείαν συμφώνως των Πατέρων της Εκκλησίας ούτως, «Ωσπερ γαρ ο υιός τάξει μεν δεύτερος του πατρός, προτέτακται γαρ ο πατήρ εν τη συναριθμίσει, του κυρίου λέγοντος, Βαπτίζοντες αυτούς εις το όνομα  του πατρός και του υιού και του αγίου πνεύματος, έτι δε και αξιώματι, εκ του πατρός γαρ ο υιός, και ουκ εξ υιού ο πατήρ, φύσει δε ίσος». ^[2]

          

Ο μέγας Βασιλείος, ο πειθόμενος εις Χριστόν, θεολογεί την ομολογίαν επι της ιεραρχίας εν της αγία Τριάδι εις ειδωλολατρείαν, καθώς ο Κύριος ουκ εξηγήσατο ημιν, υπό τάξιν ιεραρχίας την αγίαν Τριάδα, ούτως, «Πατέρα καὶ Υἱὸν καὶ ἅγιον Πνεῦμα παραδιδοὺς ὁ Κύριος, οὐ μετὰ τοῦ ἀριθμοῦ συνεξέδωκεν.  Οὐ γὰρ εἶπεν ὅτι εἰς πρῶτον καὶ δεύτερον καὶ τρίτον· οὐδὲ εἰς ἓν καὶ δύο καὶ τρία· ἀλλὰ δι´ ὀνομάτων ἁγίων τὴν γνῶσιν τῆς πρὸς σωτηρίαν ἀγούσης πίστεως ἐχαρίσατο"^[3], του  συνοδά αυτού ορίζωντος  ,εις ειδωλολατρείαν το λέγειν την  αγίαν Τριάδαν, τετμημένην πολυθέως εις τάξιν ιεραρχίας, ούτως,

«Οἱ δὲ τὴν ὑπαρίθμησιν ἐν τῷ πρῶτον καὶ δεύτερον καὶ τρίτον λέγειν τιθέμενοι  γνωριζέσθωσαν τὸ πολύθεον τῆς Ἑλληνικῆς πλάνης τῇ ἀχράντῳ θεολογίᾳ τῶν Χριστιανῶν ἐπεισάγοντες. Εἰς οὐδὲν γὰρ ἕτερον φέρει τῆς ὑπαριθμήσεως τὸ κακούργημα, ἢ ὥστε πρῶτον καὶ δεύτερον Θεὸν καὶ τρίτον ὁμολογεῖν.»[4]

Ωσαύτως ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός, ο θεολογών την ενότητα της αγίας Τριάδος επί της θείας αυτής ουσίας εν τη κοινή δόξη των Πατέρων, ορίζει εις ειδωλολατρείαν πάσα αλλοτρίαν εκδοχή, τω λόγω αυτού  «Οὕτως διὰ μὲν τῆς κατὰ φύσιν ἑνότητος ἡ πολύθεος τῶν Ἑλλήνων ἐξαφανίζεται πλάνη»^[5], εις κατάκρισιν  της κακοδοξιας της λεγούσης περί της  ενώσεως της αγίας Τριάδος επί τη υποστάσει-προσώπω του τίνος Θεού Πατρός, κατα το λεχθέν από Φαναρίου, «Πράγματι, ὅπως στό ἐπίπεδο τῆς Ἁγίας Τριάδος ἡ ἀρχή τῆς ἑνότητας δέν εἶναι ἡ θεία οὐσία, ἀλλά τό πρόσωπο τοῦ Πατρός»^[6].

Όθεν, εν Φαναρίω διττήν έχωσι την ενοχήν εις ειδωλολατρείαν, συμφώνως της Ορθοδόξου θεολογίας, ευελπίστως κατά το συγνωστόν του ακηδώς θεολογείν εν πενία θεολογίας.

Ταύτα εκ φιλαδέλφου προσκλήσεως εις μετάνοιαν, προ της εφαρμογής του προρηθέντος εν τη παραδόσει της Εκκλησίας περί του αναλούντος το πονηρόν “συν ιερευσιν ασεβεστατοις”^[7]  ως “και τους κακούς ιερεις εκ του ιερού διώξαι”^[8].

Φοβερός έσται ο καιρός της πραγματώσεως της προρήσεως. Καιρός διώξεων ευσεβών.

Γεράσιμος Θηκαράς

________________________________________

[1] Λόγος  εις την Κυριακήν προ της Χριστού Γεννήσεως, υπό Μ. Αρχιδιακόνου Μαξίμου  28-12-2012,  http://fanarion.blogspot.gr/2012/12/blog-post_6593.html

[2] Η αγια και οικουμενικη εν Φλωρεντια συνοδος. Μοναχου Βενεδικτου, εν Ρωμη 1864, σελις 276.

[3] ΕΠΕ,(10). Βασιλείου Καισαρείας του Μεγάλου, Απαντα τα έργα, Δογματικά,  σελίς 398.

[4] ΕΠΕ,(10). Βασιλείου Καισαρείας του Μεγάλου, Απαντα τα έργα, Δογματικά,  σελις 406.

[5] PG 94, 805C.

[6] Πανοσ. Αρχιμ. κ.κ Ελπιδοφόρου Λαμπριανίδη, Ἐπίσκεψις 698:25 [31-03-2009].

[7] PG 107,1149.

[8] PG 107 , 1141.

http://aktines.blogspot.gr/2014/12/blog-post_21.html