Επισκοπικό δικαστήριο και καθαίρεση για
τους 4 ιερείς;
Άκρως
θορυβημένη και δυσαρεστημένη εμφανίζεται η Ιεραρχία της Κρήτης μετά την
αποκάλυψη του θέματος με τους τέσσερις ιερείς του νησιού, σε Ρέθυμνο
και Χανιά, οι οποίοι και δηλώνουν επισήμως ότι σταματούν να μνημονεύουν
τους Επισκόπους τους.
Η
επίσημη επιστολή που στάλθηκε στις Μητροπόλεις Κυδωνίας και
Ισχυρίζονται
οι οικουμενιστές, κάποτε ρωτώντας με επιτηδευμένη αφέλεια, κάποτε
θαρρετά και ανενδοίαστα, ότι ο οικουμενισμός δεν έχει καταδικασθεί από
Σύνοδο ως αίρεση και επομένως δεν μπορούμε να τον θεωρούμε ως τέτοια.
Πράγματι,
ο οικουμενισμός, ως όρος και ως έννοια, δεν έχει καταδικασθεί,
Η
Εκκλησία της Ελλάδος ζει τη χειρότερη, μετά το παλαιοημερολογητικό
σχίσμα, κρίση της. Η αποτείχιση άξιων Λειτουργών του Υψίστου, μεταξύ των
οποίων και ο πατήρ Θεόδωρος Ζήσης,
δημιουργεί σοβαρότατο προβληματισμό στην συνείδηση του χριστεπώνυμου
πληρώματος. Η διακοπή του μνημοσύνου των επισκόπων (αποτείχιση) που
κηρύσσουν αίρεση, φανερώνει ότι η «ασθένεια
του Οικουμενισμού έχει προσβάλει μεγάλο μέρος της Εκκλησιαστικής
ιεραρχίας… με φορέα και πρωταγωνιστή στη διάδοση της νόσου το
Οικουμενικό Πατριαρχείο».
Ο Πρωτοπρεσβύτερος πατήρ Θεόδωρος Ζήσης, την Κυριακή της Ορθοδοξίας, «καθ’
ήν ημέραν απελάβομεν την του Θεού Εκκλησίαν, συν αποδείξει των της
ευσεβείας δογμάτων, και καταστροφή των της κακίας δυσσεβημάτων» ανακοίνωσε πως: «Μετά
λύπης, αλλά και πολλής πνευματικής χαράς και ευφροσύνης… ακολουθώντας
την Αποστολική και Πατερική Παράδοση διέκοψε στις ιερές ακολουθίες τη
μνημόνευση του ονόματος του Μητροπολίτη Άνθιμου διότι αυτός, όπως και πολλοί συνεπίσκοποί του εγκατέλειψαν τη θεία Παράδοση και πορεύονται εκτός της οδού των αγίων πατέρων».
Γράφει ο Νεκτάριος Δαπέργολας Διδάκτωρ Βυζαντινής Ιστορίας
Η πρόσφατη απόφαση κάποιων κληρικών μας να προβούν στη διακοπή της μνημόνευσης των οικείων επισκόπων τους αποτελεί σημαντική εξέλιξη, που ευχόμαστε να επιφέρει ευρύτερες θετικές εξελίξεις στο μέτωπο ενάντια στην προελαύνουσα εδώ και χρόνια παναίρεση του Οικουμενισμού. Και επειδή πολλοί έσπευσαν να κατηγορήσουν την απόφαση αυτή είτε ως πράξη φανατισμού και πρόκλησης σχίσματος (στη χειρότερη περίπτωση), είτε ως βιαστική κίνηση (στην καλύτερη), ας δούμε χωρίς παρωπίδες και υπεκφυγές για ποιους λόγους κανένας από τους παραπάνω χαρακτηρισμούς δεν ευσταθεί.
Είναι βεβαίως γνωστό ότι ο Οικουμενισμός κλιμακώνει τα τελευταία χρόνια την επίθεσή του απέναντι στους όλο και λιγότερους εναπομείναντες υπερασπιστές της Ορθοδοξίας. Και είναι επίσης φανερό ότι με την πάροδο του χρόνου δεν μιλάμε απλώς για την οργανωμένη απόπειρα ισοπεδωτικής δογματικής «ενοποίησης» του λεγόμενου χριστιανικού κόσμου, μέσω ενός ιδιόμορφου δια-χριστιανικού συγκρητισμού, αλλά για κάτι ενταγμένο σε μία ακόμη ευρύτερη διαδικασία: εκείνη ενός γενικότερου θρησκευτικού συγκρητισμού, που έχει ως άμεσους στόχους του την άμβλυνση της θρησκευτικής συνείδησης των λαών, τη σταδιακή ισοπέδωση (μέσα από τη μιθριδατική εξοικείωση με τις συνεχείς επαφές, τους «διαλόγους» και τις συμπροσευχές) των θρησκευτικών τους ιδιαιτεροτήτων και την ψυχολογική τους προετοιμασία για το σερβίρισμα της νεοεποχίτικης πανθρησκειακής σαλάτας, της οποίας η παρασκευή βρίσκεται ήδη εν πλήρη εξελίξει.
Αυτό το θρησκευτικό - πνευματικό «παιχνίδι» μαίνεται εδώ και δεκαετίες, με βασικό
Το άγιο όρος θα έπρεπε με την προσευχή των πατέρων να στηρίζει τον κόσμο. Το
άγιο όρος θα έπρεπε να φλέγεται από την πίστη ώστε ο Κύριός μας Ιησούς
Χριστός να μας λυπηθεί και να μας δώσει χρόνο για μετάνοια. Θα έπρεπε να φωτίζεται από την καθαρότητα των ψυχών των ασκητών του και να φωτίζει και μας τους σκοτισμένους. Τώρα όμως διώκει τα ίδια του τα παιδιά. Πατέρες διώκουν πατέρες. Πατέρες
που “εκτιμούν και σέβονται τον αγώνα του πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως
να κρατήσει ζωντανό το πατριαρχείο κάτω από δυσμενείς συνθήκες" διώκουν
πατέρες που αμφισβητούν το ορθόδοξο φρόνημα του, κρίνοντας απ' τα λόγια
και τα έργα του.
Μαζί με τον Ι. Χρυσόστομο, όταν βάδιζε προς την εξορία, σημειώνει ο ιερός
Παλλάδιος, «συνεξήλθε και
ο άγγελος της Εκκλησίας, μη φέρων την ερημίαν αυτής, ην αρχαί και
εξουσίαι πονηραί ειργάσαντο, καθάπερ, θεατρονόμιον αποδείξασαι».
Τοῦ Ν. ΣΑΚΑΛΑΚΗ
"Η Θεία Χάρις συστέλλεται ή και φεύγει όταν υπάρχει αίρεση ή αντι-ευαγγελικές συνοδικές αποφάσεις"!
Ηαυθεντική
ορθόδοξη Εκκλησιαστική συνείδηση δεν μπορεί να προέλθει παρά μόνο από μια
βαθειά αγιογραφική και πατερική γνώση, θεωρητική και εμπειρική. Οι μεγάλοι
Πατέρες της Εκκλησίας λόγω του ύψους της συνειδησιακής και ειδικότερα της
πνευματικής τους ποιότητας αντιλήφθηκαν, εν πνεύματι Αγίω, καθολικότερα από την
περιορισμένη μέση θρησκευτική αντίληψη των πιστών το νόημα, το περιεχόμενο και
το σκοπό της αληθινής Εκκλησίας του Χριστού.
Στα διάφορα
γεγονότα του εκκλησιαστικού και κοινωνικού βίου, ατομικού και συλλογικού,
ξεπερνώντας τη χρονική και ιστορική σχετικότητά τους, έβλεπαν σ’ αυτά την
προβολή των πνευματικών νόμων, την φανέρωση του θελήματος του Αγίου Τριαδικού
Θεού.
Ο Ι.
Χρυσόστομος, ειδικά, είχε μια χαρισματική θεολογική αίσθηση της κάθε ιστορικής
στιγμής, μια θεολογική προσέγγιση της κεντρικής ιδέας κάθε γεγονότος. Αυτό το
βλέπουμε στις ομιλίες του και στην ερμηνευτική έκφραση της Αγίας Γραφής που πραγματοποίησε.
«Εν αυτώ γαρ
ζώμεν και κινούμεθα και εσμέν» υπογραμμίζει ο Απ. Παύλος (Πράξ. 17,28),
υπενθυμίζοντας πως κάθε ζώσα ύπαρξη, κάθε ον και κάθε ιστορική πραγματικότητα,
υπόκεινται στον απόλυτο έλεγχο του Θεού, στη ρύθμιση που
Στο Μέγα
Λεξικόν της Ελληνικής γλώσσας του Δ. Δημητράκου (τόμ. 10), «ορθόδοξος» είναι «ο
έχων ορθήν γνώμην, ορθήν δοξασίαν, ο ορθώς πιστεύων, ο διατηρών την ορθή
πίστη, ο τας παραδόσεις της ορθοδόξου Εκκλησίας ευλαβούμενος, ο ακολουθών τα
καθιερωμένα ή την πρωταρχική μορφή της θεωρίας του δόγματος». Επίσης, ο όρος
«προσανατολισμός», από το «προσ-ανατολίζω», σημαίνει προσδιορισμός ή στροφή της
θέσης ή της πορείας κάποιου για να λάβει ορισμένη κατεύθυνση. Η Εκκλησία θέλει
το Μάθημα των Θρησκευτικών (ΜτΘ) να έχει Ορθόδοξο Προσανατολισμό.
Με διάλογο επιχειρεί η Ιερά Επαρχιακή Σύνοδος της Εκκλησίας της
Κρήτης να επιλύσει ένα πρόβλημα που απασχολεί –όπως φαίνεται– τον
κλήρο αλλά και τους ποιμενάρχες καθώς το τελευταίο διάστημα έχει
παρατηρηθεί το φαινόμενο μερίδα κληρικών να μην μνημονεύει τους
επισκόπους της περιοχής στην
«Σκεφτόμαστε τις πιθανές συνέπειες των αγωνιστικών
σχεδίων μας (για αποτείχιση), και αρχίζουμε να 'κουτσουρεύουμε' τους Κανόνες. …Κι
αφού δεν μπορούμε να εφαρμόσουμε τον κανόνα επακριβώς …τον βαπτίσουμε δυνητικό, αντί να είμαστε ειλικρινείς στον εαυτό
μας και απέναντι στους ανθρώπους και να πούμε “λυπάμαι αδελφέ, γνωρίζω ότι δεν εφαρμόζω τον κανόνα όπως πρέπει,
αλλά μέχρι εκεί μπορώ».
Όπως λίγο έως πολύ οι περισσότεροι γνωρίζουμε, ζούμε ήδη ημέρες
αποκαλυπτικές. Δεν χρειάζεται να είναι κανείς ατομικός επιστήμονας για να
συνειδητοποιήσει ότι βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη στις μέρες μας ένα παγκόσμιο
σατανικό σχέδιο, που κύριο σκοπό έχει την 'αχταρμοποίηση' / διάλυση των πάντων
μέσω της κατάλυσης των τριών μεγίστων ιεροτάτων θεσμών (Πίστη, Πατρίδα,
Οικογένεια), σε βαθμό μάλιστα που να αδυνατεί ο