Οι αντι-Οικουμενιστές κάναν άλλη μια φορά το χαρτοπολεμικό καθήκον τους, και οι Οικουμενιστές συνεχίζουν το δικό τους ...παρομοίως!

 Αντιπροσωπεία από το Φανάρι σήμερα στη θρονική εορτή της Ρώμης (φώτο)

Στην θρονική εορτή της Εκκλησίας της Ρώμης (Αγίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου) σήμερα, Παρασκευή 29 Ιουνίου 2018, η Αντιπροσωπεία του Οικουμενικού Πατριαρχείου, με επικεφαλής τον Αρχιεπίσκοπο Τελμησσού κ. Ιώβ, συμπρόεδρο του Θεολογικού Διαλόγου

Συνειδητοποιείτε τι κηρύττετε και τι πράττετε, πατέρες της Θεσσαλονίκης;

     Σύμφωνα μὲ ὅσα μᾶς λέει σὲ ὁμιλία του ὁ π. Νικόλαος Μανώλης, ὁ Θεολόγος Ἅγιος τῆς Ἐκκλησίας μας Γρηγόριος ὁ Ναζιανζηνός, καὶ μαζί του καὶ ὁ λαὸς τῆς ἐπαρχίας του, ἔκοψε τὸ μνημόσυνο τοῦ γέροντα Ἐπισκόπου πατέρα του,  ὄχι γιατὶ ἀποδέχθηκε συνειδητὰ κάποια Παναίρεση, ἢ σιώπησε συνειδητὰ γιατὶ εἴμαστε μέλη τοῦ Παγκοσμίου Συμβουλίου τῶν Αἱρέσεων (Π.Σ.Ε.), γιατὶ ἔχουμε ὑπογράψει καὶ ἀποδεχθεῖ -ὡς ὀρθόδοξη Ἐκκλησία- δεκάδες κακόδοξα κείμενα, οὔτε γιατὶ ἀποδέχτηκε χωρὶς ἀντιδράσεις τὴν Κολυμπάριο Σύνοδο.

    Τότε γιατί διέκοψε τὸ μνημόσυνο τοῦ ἐπισκόπου πατέρα του; Μᾶς τὸ ἐξηγεῖ ὁ π. Νικόλαος (καὶ ὁ παρὼν πατρολόγος καθηγητὴς π. Θ. Ζήσης ἀποδέχτηκε τὰ λεγόμενά του), γιατὶ ἀπὸ ἁπλότητα, χωρὶς νὰ τὸ συνειδητοποιήσει, ὑπέγραψε ἕνα Ἀρειανικὸ Σύμβολο Πίστεως!!!

    Νά, λοιπόν, ποιό παράδειγμα μᾶς δίνουν οἱ Ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας, πατέρες τῆς Θεσσαλονίκης: τὴν ἀποτείχιση, ἀκόμα καὶ ὅταν κάποιος ἀπὸ ἁπλότητα-ἄγνοια ὑπογράψει κάτι κακόδοξο (ἀργότερα, ὅταν τοῦ ἐξήγησαν πῆρε πίσω τὴν ὑπογραφή του). Κι ἐσεῖς σήμερα, στὴν ἐσχατολογικὴ τεράστια Παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, διδάσκετε ὅτι δὲν ἔχουν πρόβλημα, ὅσοι πιστοί παραμένουν συνδεδεμένοι μὲ τοὺς ἱερεῖς καὶ ἐπισκόπους ποὺ ἀποδέχτηκαν στὴν πράξη τὴν Κολυμπάριο Σύνοδο, ποὺ ἐπίσης ἀνήκουν ὀργανικὰ στὸ Π.Σ.Ε. καὶ παρὰ τὶς διαμαρτυρίες σας δὲν ἀπομακρύνονται ἀπ' αὐτό, κ.λπ. Καὶ οἱ ὑποστηριχτές -πρὸς μεγάλη σας ἱκανοποίηση καὶ χαρά- μᾶς ὑβρίζουν, γιατὶ ἀποκαλύπτουμε τὴν ἐπίμονη καὶ ἀνεξήγητη προσπάθειά σας νὰ ἐπικρατήσει αὐτὴ ἡ μεταπατερικὴ γραμμὴ ποὺ διδάσκετε!

π. Νικόλαος Μανώλης:  «Ἂν πρέπει νὰ πῶ τὴν ἀλήθεια, λέγει ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος, ἔμαθα νὰ ἀποφεύγω τὶς συντροφιὲς τῶν Ἐπισκόπων». Ὁ ἅγιος Γρηγόριος τὸ λέει αὐτό, ὁ ὁποῖος –γράφω ἕνα ἄρθρο τώρα κι ἐκεῖ συμπεριλαμβάνω ἕνα ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βίο τοῦ ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου–, ὁ ὁποῖος ἔκοψε τὸ μνημόσυνο τοῦ πατέρα του, ὅταν ἦταν ἱερομόναχος. Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος, ἐπειδὴ ὁ πατέρας του ἀπὸ ἁπλότητα ὑπέγραψε ἕνα Ἀρειανικὸ κείμενο, καὶ ὁ ἅγιος Γρηγόριος καὶ ὁ λαὸς τῆς ἐπαρχίας του τοῦ κόψανε τὸ μνημόσυνο! Καὶ φαίνεται ἐπηρεασμένος καὶ ἀπὸ αὐτὸ ὁ ἅγιος Γρηγόριος λέγει…

π. Θεόδωρος Ζήσης: … Ἐγὼ ἔχω πεῖ, πὼς ἂν συγκεντρώσει κανένας ὅσα ἐναντίον τῶν ἐπισκόπων λέγει ὁ ἅγιος Γρηγόριος, θὰ κάνει δυὸ τόμους.

 π. Νικόλαος Μανώλης: Ἀκριβῶς.

π. Θεόδωρος Ζήσης: Αὐτὸ εἶναι ἕνα ἐλάχιστο.

 π. Νικόλαος Μανώλης: Τίποτα δὲν εἶναι.

π. Θεόδωρος Ζήσης: Ἔχουμε καὶ τὸ γνωστὸ τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου: «Οὐδὲν δέδοικα εἰ μὴ ἐπισκόπους, πλὴν ὀλίγων».

Απόστολος Πέτρος: Ο Αρνητής που αγάπησε

Η άρνηση του Χριστού από τον απόστολο Πέτρο και η επιστροφή του σ’ Αυτόν με συγκλονίζουν ιδιαίτερα, επειδή κι εγώ, Κύριε, σε αρνιέμαι καθημερινά.
Σε αρνιέμαι όταν σε βλαστημάω ή όταν ακούω να σε βλαστημάνε και δε μιλάω.
Σε αρνιέμαι όταν εξευτελίζω ή πληγώνω τη γυναίκα μου και τα παιδιά μου. Όταν ταπεινώνω τους υπαλλήλους μου. Όταν κάνω κακό (έστω και με τη σκέψη) στο συνάνθρωπό μου (δηλ. στην εικόνα σου), που τόσο αγαπάς.
Σε αρνιέμαι όταν απατάω τη γυναίκα μου. Όταν βλέπω έναν άνθρωπο (εικόνα σου) σαν αντικείμενο για εκμετάλλευση ή για εξαπάτηση ή κοροϊδία, όταν βλέπω μια γυναίκα σαν ένα κομμάτι κρέας που λαχταράω να το χρησιμοποιήσω για την ηδονή μου…
Σε αρνιέμαι όταν γυρίζω την πλάτη μου στην Εκκλησία σου (που θεμέλιωσες πάνω στο αίμα Σου), όταν κοροϊδεύω ή απλά δεν εφαρμόζω όλα όσα μου προσφέρει για να σε πλησιάσω: δεν εξομολογούμαι, δε νηστεύω, δεν πάω εκκλησία, παρά μόνο από υποχρέωση, δε μεταλαβαίνω, δεν προσεύχομαι, δεν κάνω το σταυρό μου…

Πήγε ο Απόστολος Πέτρος στη Ρώμη;

Του Στεργίου Σάκκου

Οι τελευταίες επικοινωνιακές προσεγγίσεις του Βατικανού τόσο προς το Ορθόδοξο Οικουμενικό Πατριαρχείο μας, όπου μετέβη ο πάπας κατά τη θρονική εορτή του αγίου Ανδρέα (30. 11. 2006), όσο και προς την ελλαδική Εκκλησία, της οποίας ο αρχιεπίσκοπος επισκέφθηκε τον πάπα (13 έως 16. 12. 2006), έφεραν και πάλι στο προσκήνιο τη θεμελιακή αξίωση των παπικών, που τους οδήγησε στην απόσχιση από την Ορθόδοξη Εκκλησία, το παπικό δόγμα περί πρωτείου του πάπα. Τούτο στηρίζουν οι παπικοί στην απόφαση της Α΄ Βατικανείου Συνόδου (1870), κατά την οποία ο πάπας είναι τοποτηρητής του Χριστού και μοναδικός εκπρόσωπος του πάνω στη γη, ο αρχηγός και η ορατή κεφαλή της Εκκλησίας· στο πρόσωπο του συνοψίζεται όλη η Εκκλησία!

AIΡΕΣΕΙΣ ΚΑΙ ΑΙΡΕΤΙΚΟΙ ΚΡΙΝΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΠΡΟ ΣΥΝΟΔΙΚΗΣ ΑΠΟΦΑΝΣΕΩΣ

του αείμηστου Νικ. Σωτηροπούλου 

Mερικοί, όχι μόνον Oικουμενισταί, αλλά και μη Oικουμενισταί, όχι μόνον ασεβείς, αλλά και ευσεβείς, νομίζουν, ότι δεν πρέπει να χαρακτηρίζωνται ως αιρέσεις γνώμες και ως αιρετικοί πρόσωπα, που δεν έχουν προηγουμένως κριθή και καταδικασθή από Σύνοδο της Εκκλησίας.

Αλλ' αυτή η άποψι δεν είνε ορθή.

Ο απόστολος Παύλος συνιστά: «Aιρετικόν άνθρωπον μετά μίαν και δευτέραν νουθεσίαν παραιτού, ειδώς ότι εξέστραπται ο τοιούτος και αμαρτάνει ων αυτοκατάκριτος» (Tίτ. 3: 10-11).

Η πρώτη Oικουμενική Σύνοδος, η οποία καταδίκασε αίρεσι, τον Αρειανισμό, και αιρετικό, τον Άρειο, έγινε τόν 4ον μ.X. αιώνα (το 325).

Mέχρι δε τότε εμφανίσθηκαν διάφοροι αιρετικοί.

Και πώς οι πιστοί, προ της πρώτης Oικουμενικής Συνόδου θα μπορούσαν να εφαρμόσουν τη σύστασι του αποστόλου Παύλου περί της τηρητέας στάσεως απέναντι του A ή του B αιρετικού, αν προ Συνόδου δεν θα έπρεπε να θεωρούν κανένα αιρετικό;

Πώς επίσης οι πιστοί προ Συνοδικής αποφάνσεως θα μπορούσαν να τηρήσουν τη σύστασι του αποστόλου Ιωάννου,

«Eι τις έρχεται προς υμάς και ταύτην την διδαχήν ου φέρει, μη λαμβάνετε αυτόν εις οικίαν και χαίρειν αυτώ μη λέγετε»; (B΄ Ιωάν. 10).

Όταν κανείς «γυμνή τη κεφαλή», σαφώς δηλαδή, λέγει κάτι αντίθετο προς την Πίστι, δυνάμεθα και προ Συνοδικής αποφάνσεως να χαρακτηρίσωμε αυτό αίρεσι, και αυτόν αιρετικό (Bλέπε IE΄ Kανόνα Πρωτοδευτέρας Συνόδου). [σ.σ.: Εἶναι σαφὲς ὅτι ἐδῶ ὁ Σωτηρόπουλος μὲ τὸ δυνάμεθα, διαφοροποιεῖται ἀπὸ τὸν Εὐαγγελιστή, ἀκολουθώντας τὴν δυνητικὴ ἀποτείχιση, ἐνῶ ὁ Εὐαγγελιστὴς εἶναι σαφής:"μή λεγηται", πόσῳ μᾶλλον, νὰ μὴ κοινωνεῖτε ἀπὸ τὰ χέρια του]. 

Η Γραφή λέγει: «Πάντες οι θεοί των εθνών δαιμόνια» (Ψαλμ. 95:5). Και για τη λατρεία των εθνικών λέγει:

«Έθυσαν τους υιούς και τας θυγατέρας αυτών τοις δαιμονίοις» (Ψαλμ. 105:37), «Α θύει τα έθνη, δαιμονίοις θύει και ου Θεώ» (A΄ Kορ. 10:20).

Ο αρχιοικουμενιστής δε Πατριάρχης αντιθέτως προς τη Γραφή λέγει, ότι σε όλες τις Θρησκείες ο αυτός Θεός υπάρχει και όλοι οι λαοί τον αυτό Θεό λατρεύουν με διαφορετικό τρόπο.

Ερωτούμε: Δεν είνε τούτο ολοφάνερη αίρεσι, η οποία θα έπρεπε να εξεγείρη σε διαμαρτυρία όλους τους πιστούς;

Ο απόστολος Παύλος γράφει:

«Aι γυναίκες υμών εν ταις εκκλησίαις σιγάτωσαν· ου γαρ επιτέτραπται αυταίς λαλείν, αλλ' υποτάσσεσθαι, καθώς και ο νόμος λέγει» (A΄ Kορ. 14:34. Bλέπε και στίχ. 35).

Επίσης γράφει: «Γυναικί διδάσκειν ουκ επιτρέπω, ουδέ αυθεντείν ανδρός» (A΄ Tιμ. 2:12).

Συμφώνως προς τους θεοπνεύστους αυτούς λόγους δεν επιτρέπεται στις γυναίκες να ομιλούν και να διδάσκουν στις εκκλησιαστικές συνάξεις, την ώρα της λατρείας.

Επίσης δεν επιτρέπεται στη γυναίκα να εξουσιάζη τον άνδρα.

Εν τούτοις ο θεολόγος κ. Παντελής Kαλαϊτζίδης, ο διευθυντής και ο ιθύνων νους της Ακαδημίας των Θεολογικών Σπουδών του Mητροπολίτου Δημητριάδος, έχει το θράσος να αντιτίθεται στον απόστολο Παύλο και να λέγη, ότι πρέπει και οι γυναίκες να ομιλούν στις εκκλησιαστικές λατρευτικές συνάξεις, προχωρεί δε και λέγει ακόμη, ότι πρέπει οι γυναίκες να χειροτονούνται, να γίνωνται και επίσκοποι, και ως επίσκοποι, εννοείται, να εξουσιάζουν όχι μόνο τους άνδρες τους, αλλά και τους ιερείς.

Και ερωτούμε:

Δεν είνε τούτο ολοφάνερη αίρεσι; Και πώς ο Δημητριάδος διώρισε και κρατεί στη διεύθυνσι της Ακαδημίας του θεολόγο με αιρετικές αντιλήψεις;…

Εάν λοιπόν κάποιος λέγη κάτι σαφώς διαφορετικό και αντίθετο από την Πίστι, οι πιστοί έχουν το δικαίωμα να θεωρούν το λόγο του αίρεσι και αυτόν αιρετικό προ Συνοδικής αποφάνσεως.

Εάν π.χ. εγώ τρελλαθώ και κηρύξω, ότι η Θεία Kοινωνία δεν είνε μυστήριο της Εκκλησίας, δεν είνε σώμα και αίμα Xριστού, αλλά ψωμί και κρασί με συμβολική έννοια, χρειάζεται Συνοδική απόφανσι για να θεωρηθώ αιρετικός και να υποστώ κριτική και έλεγχο;

Άλλωστε οι Oικουμενικές και άλλες Σύνοδοι συγκλήθηκαν για να καταδικάσουν διδασκαλίες, οι οποίες θεωρήθηκαν αιρέσεις, και πρόσωπα, τα οποία θεωρήθηκαν αιρετικά προ της συγκλήσεώς των.

Η Αποστολική Διακονία της Εκκλησίας της Ελλάδος έχει εκδώσει φυλλάδιο, στο οποίο, χωρίς απόφανσι Oικουμενικής Συνόδου, κατονομάζει 500 περίπου κινήσεις ως αιρέσεις, οι οποίες δρουν στην Ελλάδα.

Kακώς έπραξε η Αποστολική Διακονία;

Άριστα έπραξε.

Άριστα πράττουν και όσοι χαρακτηρίζουν τη Mεταπατερική Θεολογία ως αίρεσι και τον Oικουμενισμό ως παναίρεσι και πανθρησκεία, και τους οπαδούς αυτών ως αιρετικούς, και διαμαρτύρονται με όλη τη δύναμι της ψυχής των.

Ανοχή ή ευγένεια σε θέματα Πίστεως δεν επιτρέπεται.

Ετοιμάζουν κτύπημα και στην θρησκεία

Πρόεδρος Ακαδημίας Αθηνών: «Βάλλεται η ελληνική γλώσσα»

–Ετοιμάζουν κτύπημα και στην θρησκεία

Κώδωνα κινδύνου κρούει εκτός όλων των άλλων και η Ακαδημία Αθηνών για την ελληνική γλώσσα σύμφωνα με την εφημερίδα Εστία. H ελληνική γλώσσα μαζί με την θρησκεία (κυοφορούμενο σχέδιο διαχωρισμού κράτους-εκκλησίας) αποτελούν τα τελευταία προπύργια του ελληνισμού, που βάλλεται πανταχόθεν.
Σε πρόσφατη ημερίδα στο ίδρυμα «Μαριάνα Βαρδινογιάννη», ο πρόεδρος της Ακαδημίας Αθηνών κ. Αντώνιος Κουνάδης δήλωσε μεταξύ άλλων:

«Η βαθιά πολύπλευρη και πολυδιάστατη κρίση που διέρχεται η χώρα μας, κρίση οικονομική, πολιτική, κοινωνική, είναι κρίση θεσμών και αξιών, οφειλόμενη όχι μόνο στην ολέθρια κακοδιαχείριση της χώρας μας τις τελευταίες δεκαετίες, αλλά προεχόντως στο σοβαρό έλλειμμα ανθρωπιστικής παιδείας που οδήγησε στο σημερινό απίστευτο χαμηλό επίπεδο ηθικής παρακμής με όσα πρωτόγνωρα βιώνουμε καθημερινά:
κακοποίηση της γλώσσας διαστρέβλωση της ιστορίας μας, κατάργηση των εθνικών παραδόσεων, ανίερες επιθέσεις σε πιστούς μέσα σε ναούς και βολές κατά του ελληνορθόδοξου πολιτισμού μας.

Η αφομοίωση των πιστών προχωρεί με γεωμετρική πρόοδο κι αυτοί ακόμα ...ενημερώνουν, ἕως τὴν τελικὴ ἐπικράτηση τῆς Παναιρέσεως!

Αὐτὰ διδάχθηκε ἀπὸ τὸν καθηγητή του

Παν. Χρήστου, ὁ π. Θεόδωρος Ζήσης!

Τὸ ἄρθρο αὐτὸ ἔχει δημοσιευθεῖ στὸ «apostoliki-diakonia.gr».

Ἐκτὸς τῶν ἄλλων σημαντικῶν στοιχείων ποὺ περιέχει, παρουσιάζει καὶ κάποιες ἀπὸ τὶς ἀποτειχίσεις τοῦ Μ. Βασιλείου, τὶς ὁποῖες, φυσικά, πραγματοποίησε πρὸ συνοδικῆς καταδίκης τῶν αἱρετικῶν –διαχρονικὴ πρακτικὴ τῆς Ἐκκλησίας, τὴν ὁποία συνοψίζει καὶ ὁ ΙΕ΄ κανόνας, διότι ὁ σοφὸς Ἱεράρχης γνώριζε ὅτι ἡ συγκοινωνία μὲ τοὺς αἱρετικούς, ὁδηγεῖ μὲ μαθητικὴ ἀκρίβεια στὴν τελικὴ ἐπικράτηση τῆς αἱρέσεως!

Τὰ ὑπενθυμίζουμε στοὺς ἀντι-Οἰκουμενιστές (καὶ ὅσους αὐτοὶ ἐπηρεάζουν), οἱ ὁποῖοι ἐν τῇ ἀφελείᾳ τους περιμένουν, οἱ ἴδιοι οἱ Οἰκουμενιστὲς νὰ συγκαλέσουν Σύνοδο καὶ νὰ ...ἀνακηρύξουν τοὺς ἑαυτούς τους οἱ ἴδιοι ὡς αἱρετικούς(!) καὶ μετὰ νὰ ...ἀνακηρύξουν ἀναγκαία, ὑποχρεωτικὴ κι ὄχι ἁπλῶς δυνητικὴ τὴν ἀποτείχιση!  Τ ό τ ε  νὰ διακόψουν τὴν μετ’ αὐτῶν ἐπι-κοινωνία!!! Ἕως τότε δέν ...μολύνονται οἱ πιστοὶ ἀπὸ τὴν κοινωνία μὲ Οἰκουμενιστές!

 Καὶ δὲν καταλαβαίνουν ὅτι οἱ χλιαρὲς καὶ χαρτοπολεμικὲς ἀντιδράσεις τους δὲν ἔφεραν κανένα ἀποτέλεσμα, ἀντίθετα ἔδωσαν χρόνο στοὺς Οἰκουμενιστὲς νὰ προχωρήσουν καὶ στὴν Κολυμπάρια Σύνοδο καί, ἐπὶ πλέον, νὰ τὴν ἐπιβάλουν στὸ σῶμα τῆς Ἐκκλησίας! Ὅταν οἱ πάντες θὰ ἔχουν ἐξοικειωθεῖ στὴν ἐπικοινωνία μὲ τοὺς οἰκουμενιστές, ὅταν τὰ πάντα θὰ ἔχουν διαβρωθεῖ καὶ θὰ ἔχουν ἁλωθεῖ, ποιός θὰ ἔχει τὴ δύναμη νὰ ἀντιδράσει, ὅταν, τώρα, ποὺ ὑπάρχει κάποια διάθεση ἀντίδρασης, καταστέλλεται μὲ τὴν δικαιολογία ὅτι ...ἐνημερώνουμε τὸν κόσμο καὶ τὸν προετοιμάζουμε; Δὲν βλέπετε ὅτι ὁλόκληρη ΓΑΤΖΕΑ διαλύθηκε, ἀφομοιώθηκε διὰ τῶν πολυχρόνιων χαρτοπολεμικῶν καὶ οἰκονομίστικων πρακτικῶν ἀπὸ τοὺς Οἰκουμενιστές; Ποῦ εἶναι ὁ π. Μεταλληνός, ὁ κ. Τσελεγγίδης, ὁ π. Σαράντος, ὁ π. Ἀθανάσιος Μετεώρων καὶ τόσοι ἄλλοι; Δὲν βλέπετε ὅτι ἀντὶ γιὰ ἐνημέρωση γίνεται ἀφομοίωση; 

Ἀποσπάσματα ἀπὸ τὸ ἄρθρο:

* «Δια τον αρχιεπίσκοπον της Καισαρείας η κοινωνία δεν είναι απλή λέξις, αλλά κατάστασις υπάρξεως του εκκλησιαστικού οργανισμού ως σώματος του Χριστού και έδρας του Αγίου Πνεύματος, είναι κατηγορία της Εκκλησίας».

* «Εφ' όσον ο Χριστός ως κεφαλή είναι εἷς, μία είναι και η Εκκλησία ως σώμα αυτού. Το δε σώμα δεν είναι δυνατόν να ευρίσκεται εις κατάστασιν διασπάσεως...

Η Εκκλησία αποτελεί επίσης την κοινότητα του Αγίου Πνεύματος, καθ' όσον είναι το κατ' εξοχήν πεδίον ενεργείας αυτού».

* «Η αίρεσις διαταράσσει την ενότητα και την ειρήνην της Εκκλησίας. Φυσικά δεν την διασπά, αλλ' αποσπά μέλη, τα οποία τότε χάνουν τον θεανθρώπινον χαρακτήρα των...

...επί μέρους τμήματα της Εκκλησίας ήσαν αι αυτοτελείς επισκοπαί, η δε ενότης αυτής κατά τας εγκοσμίους σχέσεις της εξεφράζετο δια της επικοινωνίας των επισκόπων μεταξύ των· τούτο είναι ό,τι συνήθως καλούμεν κοινωνίαν των Εκκλησιών.

* Ὁ Μ. Βασίλειος «διέκρινε μεταξύ κοινωνίας αγάπης και κοινωνίας πίστεως..., η ορθή πίστις είναι το θεμέλιον της κοινωνίας και η κοινωνία με τους ορθοδόξους σημαίνει τοποθέτησιν εις την μερίδα των δικαίων κατά την ημέραν της κρίσεως».

* «Η κοινωνία με τους αιρετικοὺς είναι ανεπίτρεπτος. Η ομολογία των Πατέρων τούτων, διατυπωθείσα δι' ενεργείας του Αγίου Πνεύματος επ' αυτούς, αποτελεί γνησίαν έκφρασιν της χριστιανικής διδασκαλίας και η αποδοχή της εν συνόλω, χωρίς παράλειψιν ούτε λέξεως, είναι θεμελιώδες καθήκον παντός χριστιανού, πολύ δε περισσότερον του επισκόπου. Είναι δε ως ελέχθη, ανεπίτρεπτος η κοινωνία με τους αθετούντας εν όλω ή εν μέρει την ομολογίαν αυτήν, διότι η αθέτησις θέτει αυτομάτως εκτός Εκκλησίας».

* «Δια τούτο ο Βασίλειος, όταν παρενεβάλλετο παρεκτροπή εις την πίστιν, δεν εδίσταζε να διάσπαση παλαιάς φιλίας. Συνεδέετο από της νεανικής του ηλικίας, και μάλιστα οικογενειακώς, με τον Ευστάθιον Σεβαστείας, τον οποίον επηρέαζε σοβαρώς εις τα φρονήματα επί τίνα χρόνον, ενώ ο ίδιος επηρεάζετο από αυτόν εις τα θέματα του μοναχικού βίου. Αι υποδείξεις πολλών ομοφρόνων του περί υπόπτων φρονημάτων αυτού δεν ήρκεσαν δια να τον οδηγήσουν εις μεταβολήν αισθημάτων. Όταν όμως επείσθη ότι πράγματι ο Ευστάθιος ηκολούθει αιρετικήν γραμμήν, δεν εδίστασε να διακόψη πάσαν επαφήν μαζί του».

«Η αλήθεια είναι υπεράνω πάσης φιλίας. “Δεν αγνοείς πόσον μεγάλην έκτίμησιν είχομεν προς αυτούς (δηλαδή τον Ευστάθιον και τους οπαδούς του) όσον χρόνον ήσαν με το μέρος της υγιούς μερίδος. Τώρα όμως θα μας συγχωρεθή να μη ακολουθούμεν αυτούς, αλλά και να αποφεύγωμεν τους έχοντας το ίδιον με αυτούς φρόνημα, εφ ' όσον δεν υπάρχει τίποτε το οποίον να θεωρούμεν προτιμότερον από την αλήθειαν και την σωτηρία μας”».

* «Η κοινωνία είναι αγαθόν το οποίον προσφέρεται και λαμβάνεται κατά την συμφωνίαν της ορθοδόξου πίστεως. Όθεν άπομάκρυνσις ενός επισκόπου από την ορθοδοξίαν συνεπάγεται διακοπήν της κοινωνίας από τους άλλους και αντιστρόφως δε επάνοδος ενός επισκόπου από την αίρεσιν εις την ορθοδοξίαν συνεπάγεται απόδοσιν της κοινωνίας».

* «Μία από τας οδυνηροτέρας πρώιμους εμπειρίας του Βασιλείου ήτο η περιπλοκή των σχέσεων του με τον επίσκοπον Καισαρείας, Διάνιον, ο οποίος τον εβάπτισε και τον εχειροτόνησεν εις διάκονον. Γράφων προς τον Βοσπόριον, ομολογεί ότι είχε διακόψει την κοινωνίαν με τον Διάνιον, το έτος 361, και είχε φύγει εις την ερημίαν του Πόντου. Έπραξε δε τούτο δια τον λόγον ότι εκείνος είχεν υπογράψει ομολογίαν πίστεως την οποίαν έφεραν οι περί τον Γεώργιον Λαοδικείας και η οποία ήτο πράγματι σύμβολον της συνόδου Κωνσταντινουπόλεως (360)».

Ὁλόκληρο τὸ κείμενο τοῦ καθηγητῆ Χρήστου:

"Η αναγνώριση και κατανόη­ση των δικών μας πταισμάτων, είναι μεγάλη αφορμή προς εξιλέωση"!

 Στην εορτή των κορυφαίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου

Ομιλία Αγίου Γρηγορίου Παλαμᾶ

Περίληψη 28ης Ομιλίας, στην περικοπή Ματθ. 16,13-19. 

 

Οι δύο απόστολοι είναι λαμπροί φωστήρες, λαμπρύνοντας την Εκκλησία με τη συνάντησή τους κατά την εορτή της 29ης Ιουνίου, η οποία δεν προκαλεί έκλειψη, αλλά έκλαμψη. Υπενθυμίζοντας τις πράξεις τους τίποτε δεν προσθέτομε στα αγαθά τους, αλλ’ αυξάνομε αντίθετα τα δικά μας αγαθά. Κεντρικό σημείο της ομιλίας είναι η περιγραφή της αντιθετικής κινήσεως του πειρασμού και της μετάνοιας. Ο πειραστής έπεισε τον Πέτρο να επιδιώκει περισσότερο ζήλο από τον αναγκαίο, αλλ’ ενώ αυτός έφθασε στο σημείο όπου αρχίζει η πτώση, νίκησε τον πειραστή με την αυτοκατάγνωση, την αυτοκριτική του. Κατέστη υπόδειγμα ειλικρινούς μετάνοιας για την πτώση του στην άρνηση του Χριστού και πατέρας του γένους των θεοσεβών. Ο Παύλος πάλι με τη μετάνοιά του για την καταδίωξη της χριστιανικής πίστεως και την μετέπειτα δραστηριότητά του κατέστη υπόδειγμα καρτερίας. Οι δύο απόστολοι είναι ισάξιοι σε λαμπρότητα, γι’ αυτό και η Εκκλησία «μίαν και την αυτήν αμφοτέροις νέμει τιμήν».

ΕΚΦΩΝΗΘΗΚΕ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΕΟΡΤΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΚΑΙ ΚΟΡΥΦΑΙΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ ΠΕΤΡΟΥ ΚΑΙ ΠΑΥΛΟΥ

1. Η μνήμη καθενός από τους αγίους ερχόμενη κατά την εόρτιο ημέρα αυτής, είναι κοινή αφορμή ευφροσύνης και στα πλήθη και στις πό­λεις και στους πολίτες και στους πολιτάρχες και γίνεται πρόξενος μεγάλης ωφέλειας σε όλους τους εορτάζοντες. Γιατί λέγει ο σοφός Σολομών «η μνήμη του δικαίου συνο­δεύεται από εγκώμια, και όταν εγκωμιάζεται ο δίκαιος ευφραίνονται οι λαοί» (Παροιμ. 10, 7). Γιατί, όπως κατά τη νύχτα, όταν

Φαναριώτικη αντιπροσωπεία στο Βατικανό, αλλά… κρυάδα από τον Πάπα παρά την «αδελφολογία»

Του Μάνώλη Κείου

Αγαπολογίας και οικουμενιστικών προκλήσεων συνέχεια…Στο Βατικανό βρέθηκε σήμερα φαναριώτικη αντιπροσωπεία με αφορμή τη θρονική εορτή της Ρώμης (Αγίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου).Το Οικουμενικό Πατριαρχείο απέστειλε, όπως κάθε χρόνο, επίσημη αντιπροσωπεία στην Ρώμη, την οποία φέτος αποτελούν,  ο Αρχιεπίσκοπος Τελμησσού κ. Ιώβ, συμπρόεδρος του Θεολογικού Διαλόγου με τους Ρωμαιοκαθολικούς, ο Επίσκοπος Ναζιανζού κ. Θεοδώρητος και ο διάκονος της Πατριαρχικής Αυλής Αλέξανδρος Κούτσης.

Στη μνήμη των Αποστόλων Πέτρου και Παύλου

Α. ΠΡΟΛΟΓΟΣ

1. Ἡ θέση τῆς γιορτῆς στὸ ἐκκλησιαστικὸ ἔτος

2. Ἀναφορὰ στὴν ἑορτὴ καὶ ἀναγγελία τοῦ θέματος

1. Ἀγαπητοὶ ἀδελφοί, γιορτάζουμε σήμερα τοὺς Ἀποστόλους Πέτρο καὶ Παῦλο. Γιατί σὰν σήμερα μαρτύρησαν γιὰ τὴν πίστη τοῦ Χριστοῦ. Ἡ γιορτή τους, ἂν καὶ ἀκίνητη, ὁλοκληρώνει τὶς ἑορτὲς τοῦ Πάσχα. Ἀρχίσαμε νὰ προετοιμαζόμαστε γι' αὐτὴν νηστεύοντας ἀπὸ τὴν ἑπομένη τῆς Κυριακῆς τῶν ἁγίων Πάντων.

           2. Τί σημαίνει ὅτι οἱ ἅγιοι Ἀπόστολοι Πέτρος καὶ Παῦλος μαρτύρησαν γιὰ τὴν πίστη τοῦ Χριστοῦ; Γιὰ νὰ ἀπαντήσουμε σ’ αὐτὸ τὸ ἐρώτημα, χρειάζεται πρῶτα νὰ μάθουμε ποιὰ εἶναι ἡ μαρτυρία τους. Ἀκούσαμε στὸ Εὐαγγέλιο τὸ ἐπεισόδιο ἐκεῖνο ὅπου ὁ Χριστὸς ρωτάει τοὺς μαθητὲς του τί νομίζουν οἱ ἄνθρωποι ὅτι εἶναι ὁ ἴδιος καὶ ποιὰ γνώμη ἔχουν ἐκεῖνοι γι' αὐτόν. Κι ἐκεῖ ὁ Ἀπόστολος Πέτρος ὁμολογεῖ καὶ λέει ὅτι «Ἐσὺ εἶσαι ὁ Υἱὸς τοῦ ζωντανοῦ Θεοῦ». Αὐτὴ ἦταν ἡ μαρτυρία τοῦ Ἀποστόλου Πέτρου. Ὁ εὐαγγελιστὴς συνεχίζει γράφοντας ὅτι ὁ Χριστὸς τὸν ἐπαίνεσε καὶ τοῦ εἶπε ὅτι πάνω σ' αὐτὸ ποὺ εἶπες ἐγὼ θὰ οἰκοδομήσω τὴν Ἐκκλησία. Οἱ Ἀπόστολοι Πέτρος καὶ Παῦλος καὶ οἱ ἄλλοι αὐτὸ μαρτύρησαν καθ' ὅλη τὴ ζωή τους καὶ γι' αὐτὸ τὸ λόγο πέθαναν μαρτυρικά. Αὐτὴ ἦταν ἡ μαρτυρία τους.

Η διαφορά της ανθρώπινης καί της Θείας δικαιοσύνης

 

 Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου

«Η θεία δικαιοσύνη είναι ενάντια στο ανθρώπινο δίκαιο. Το ανθρώπινο δίκαιο είναι ισότης του μέτρου, διότι δίνει στον καθένα το δίκαιο και δεν παρεκκλίνει σε ένα ή άλλο μέρος, ούτε προσωπολητττεί, όταν πρόκειται να αποδώσει το δίκαιο. Η θεία δικαιοσύνη, όμως, παρεκκλίνει και χαρίζεται μετά συμπαθείας σε όλους και τον μεν άξιο τιμωρίας δεν τον παιδεύει, τον δε άξιον επαίνου τον γεμίζει με κάθε αγαθό.

Οι προβοκάτορες του ολέθρου προετοιμάζουν το έδαφος – Ξεκίνησε η εμφύτευση μικροτσίπ από τους Σουηδούς – Ερχονται « θύελλες» – Βίντεο

   Το ξαναγράψαμε και στο πρόσφατο παρελθόν αλλά δυστυχώς πρέπει να επανέλθουμε καθώς η κατάσταση στην Σουηδία με τις μαζικές εμφυτεύσεις μικροτσίπ έχει καταστεί ανεξέλεγκτη! Χιλιάδες άτομα στη Σουηδία έχουν εισαγάγει μικροτσίπ στο δέρμα τους, τα οποία μπορούν να λειτουργήσουν ως επαφές πιστωτικών καρτών, κάρτες-κλειδιά ακόμη και κάρτες σιδηροδρόμων.

Ημερίδα π. Θ. Ζήση: «Μια “ενδιάμεση” βαθμίδα εκκλησιολογίας μεταξύ Ορθοδοξίας και οικουμενισμού»

«Κύριε! Που αι αρχαίαι ημέραι;…»

(Επίσκοπος Αυγ. Καντιώτης – «Ακολούθει μοι»)

Τοῦ Ν. ΣΑΚΑΛΑΚΗ

Από τη συνοπτική αυτή προσευχητική, εναγώνια φωνή, καθίσταται φανερή η ταπείνωση και η εξ αυτής υπακοή του π. Αυγουστίνου στην Εκκλησία.

Εκφράζει πόνο, χαρακτηριστικό της αγάπης, όπως υπογραμμίζεται και στο Άσμα, διότι όποιος αγαπά Χριστοκεντρικά είναι έτοιμος και για τον θάνατο: «Κραταιά ως θάνατος (η) αγάπη» (Άσμα η΄,6).

Αναμφίβολα, στη ζωή του ο π. Αυγουστίνος πόνεσε, σταυρώθηκε και θανατώθηκε (ως προαίρεση) για την Εκκλησία.

Πρόκειται για ερώτημα με θεμέλια, πέρα από την σύγχυση και την ρευστότητα του κόσμου. Ευαγγελικά–Πατερικά, στάθηκε ασάλευτος στα παραγγέλματα του Χριστού. Να υπογραμμίσουμε, ότι η πνευματική νομιμότητα στην Εκκλησία θεμελιώνεται όταν Κλήρος και Λαός ενεργούν «Δι’ ερωτήσεως Πατέρων» και όχι αφ’ εαυτών. Συχνά οι πιστοί και οι πνευματικοί, παραποιούν τον πνευματικό αυτό νόμο και δεν ερωτούν την Συνοδική χορεία των Πατέρων–ποιμένων της Εκκλησίας, ως καθαρής και αγίας, λόγω της παρουσίας του Αγίου Πνεύματος στις Οικουμενικές Συνόδους και στη ζωή τους.

Έτσι πρέπει να ξεκινάς πνευματικά τη μέρα σου

    Πίεζε τον εαυτό σου να ξυπνάς νωρίς το πρωί με σταθερό ωράριο. Μόλις ξυπνήσεις, στρέψε το νου σου στο Θεό: κάνε το Σημείο του Σταυρού και ευχαρίστησέ Τον για τη νύχτα που πέρασε και όλους τους οικτιρμούς Του προς εσένα.
   Ζήτησέ Του να καθοδηγεί όλες σου τις σκέψεις, τα συναισθήματα και τις επιθυμίες, ώστε οτιδήποτε λες ή κάνεις να είναι ευάρεστο σε Αυτόν. Καθώς ντύνεσαι, να θυμάσαι ότι είναι παρών ο Κύριος και ο Φύλακας Άγγελός σου. Ζήτησε από τον Κύριο Ιησού Χριστό να σου φορέσει το χιτώνα της σωτηρίας.
  Αφού πλυθείς, ξεκίνα την πρωινή προσευχή. Να προσεύχεσαι γονατιστός, με συγκέντρωση, σεβασμό και πραότητα, όπως αρμόζει μπροστά στα μάτια του Παντοδυνάμου. Ζήτησέ Του να σου δώσει πίστη, ελπίδα και ευσπλαχνία, καθώς και την ήρεμη δύναμη για να αποδεχθείς όλα όσα μπορεί να σου φέρει η νέα ημέρα – τις δυσκολίες και τα προβλήματα.
   Ζήτησέ Του να ευλογεί τους κόπους σου. Ζήτησε βοήθεια, για να ολοκληρώσεις κάποιο συγκεκριμένο έργο που εκτελείς, για να καταφέρεις να μείνεις αλώβητος από κάποια συγκεκριμένη αμαρτία.
   Αν γνωρίζεις ανάγνωση, διάβασε κάτι από την Αγία Γραφή, ειδικά από την Καινή Διαθήκη και τους Ψαλμούς. Διάβασε με προσήλωση για να λάβεις τον πνευματικό φωτισμό, που θα φέρει την καρδιά σου στη μετάνοια. Αφού διαβάσεις λίγο, να σταματάς και να συλλογίζεσαι αυτά που διάβασες, και έπειτα να συνεχίζεις παρακάτω και να αφουγκράζεσαι όσα ο Κύριος λέει στην καρδιά σου.
   Προσπάθησε να αφιερώσεις τουλάχιστον δεκαπέντε λεπτά συλλογιζόμενος τις διδασκαλίες της Πίστης μας και την ψυχική ωφέλεια από αυτά που διάβασες.
    Πάντοτε να ευχαριστείς τον Κύριο που δε σε άφησε να χαθείς μέσα στις αμαρτίες σου, αλλά φροντίζει για σένα και με κάθε πιθανό τρόπο σε οδηγεί στη Βασιλεία των Ουρανών.
    Με αυτά που σου είπα, να ξεκινάς κάθε πρωί σαν μόλις εκείνη τη στιγμή να αποφάσισες να γίνεις Χριστιανός και να ζήσεις σύμφωνα με τις εντολές του Θεού.

Του Αρχιεπισκόπου Κοστρομά Πλάτωνα

agiameteora

Πηγή

Είναι φοβερό! Σημεία των καιρών! Αυτός ο καλός Δεσπότης διαμαρτύρεται ανελλιπώς για την αλλοίωση των εθνικών συνόρων και Δικαίων, και σιωπά για την αλλοίωση-κατεδάφιση της Εκκλησίας του Χριστού!

 Μητροπολίτης Κονίτσης κ. Ανδρέας

 H Ελλάδα τυχόν καινούργια εθνική ταπείνωση δεν θα ανεχθεί

Ἐν Δελβινακίῳ τῇ 25ῃ Ἰουνίου 2018

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς καί Κονίτσης ΑΝΔΡΕΑΣ ἔκανε τίς ἀκόλουθες δηλώσεις:        

        «Μετά τήν «λύση» τοῦ σκοπιανοῦ ζητήματος, ὅπου ἡ Ἑλλάδα ἔδωσε δυστυχῶς στούς Σκοπιανούς τήν ἐθνικότητα καί τήν γλῶσσα, ἀκούγεται μετ’ ἐπιτάσεως, ὅτι ἡ Κυβέρνηση θά προχωρήση στήν «λύση» καί τοῦ «ἀλβανικοῦ». Ἔχει γραφῆ δέ καί στόν Τύπο, ὅτι πρόκειται νά γίνῃ ἡ ἄρση τοῦ «ἐμπολέμου» μέ τήν

Λίγες είναι οι γυναίκες που η αξία τους διαρκεί περισσότερο από την ομορφιά τους.

 

Λα Ροσφουκώ 

trelogiannis

Γέροντα, πως να αγαπάμε έναν κακό άνθρωπο;

– Κατανοώ την ερώτηση σας. Να μισείτε την κακία και την αμαρτία, όμως τον άνθρωπο πρέπει να τον λυπάστε και να τον αγαπάτε.Μόνον ο Θεός ξέρει. Μπορεί αυτός που εμείς μισούμε σήμερα, αύριο, με προσευχή, με δάκρυα, με νηστεία, με μετάνοια, να καθαριστεί και ο Κύριος να τον συμπεριλάβει στους Αγγέλους. Υπήρξαν πολλοί τέτοιοι άνθρωποι στην ιστορία.Όταν έβριζαν ή κατηγορούσαν τον άγιο, τον ρωτούσαν με ειλικρινή απορία:– Στ’ αλήθεια, Γέροντα, ακόμη τους αγαπάς;

– Τώρα πιο πολύ τους αγαπώ και τους λυπάμαι, απαντούσε μελαγχολικά.

 Όταν δεν έβλεπε στον άνθρωπο αγάπη, η καρδιά του πονούσε και παραπονιόταν:

ΙΕΡΑΡΧΕΣ ΠΙΣΤΟΙ ΣΤΗΝ ΥΠΗΡΕΣΙΑ…«ΠΟΙΟΥ» ;;;

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης

Με έκπληξη μάθαμε  ότι  η Αρχιεπισκοπή ζήτησε να γίνει ανάκριση για… τους κληρικούς που μετείχαν στο συλλαλητήριο για την Μακεδονία στην Φλώρινα.
Κυριακή πρωί πριν πάμε στην εκκλησία έτυχε να παρακολουθήσουμε τηλεοπτική εκπομπή ιεράρχη μητρόπολης της κεντρικής Ελλάδας, που υποτίθεται πως προωθεί τις παραδοσιακές μας αξίες.
Πρώτη διαπίστωση:
 Όλοι αυτοί οι μουσουλμάνοι που κατά εκατοντάδες εισέρχονται καθημερινά βάσει συγκεκριμένου σχεδίου στην χώρα μας, ταυτίζονται με τους Έλληνες μετανάστες που πήγαιναν μετά από εξονυχιστικούς ελέγχους στην Γερμανία την δεκαετία του πενήντα και του εξήντα για να δουλέψουν στις γερμανικές φάμπρικες. Μάλιστα αναφέρθηκε πως δεν θα πρέπει όλοι αυτοί να αισθάνονται κανένα… «κόμπλεξ κατωτερότητας» από τους γηγενείς και ότι θα πρέπει να τους τονίζουμε πως και αυτά που πιστεύουν, έχουν μεγάλη αξία και ότι θα πρέπει και εμείς να τα… γνωρίσουμε από αυτούς.
Δεύτερη δυσάρεστη έκπληξη:

Η ΑΣΚΗΤΙΚΗ ΕΡΗΜΩΣΗ ΤΟΥ ΑΣΥΝΕΙΔΗΤΟΥ και η «καρδιακή προσευχή»

Του αειμνήστου ΙΩΑΝΝΟΥ ΚΟΡΝΑΡΑΚΗ

   Η πιο βασική κατάκτηση της ψυχολογίας υπήρξε ασφαλώς η «ανακάλυψη» του  ασυνειδήτου.

   Η επισήμανση της άγνωστης αυτής περιοχής της ανθρωπίνης προσωπικότητος άνοιξε οπωσδήποτε τη θύρα διά της οποίας ημπορεί κανείς να ρίξη το βλέμμα του στο σκοτεινό βάθος της ψυχής. Ή τουλάχιστον, ύστερα από την ανακάλυψη αυτή, είναι σε θέση κανείς να αντιληφθή τη σημασία του ασυνείδητου αυτού βάθους για την όλη ψυχική και πνευματική πορεία του ατόμου.

    Εξ άλλου είναι γεγονός που δεν ημπορεί κανείς να αμφισβητήση, ότι οι ερευνητικές προσπάθειες της ψυχολογίας μέσα στο σκοτεινό και σχεδόν ανερεύνητο ασυνείδητο βάθος της ανθρωπίνης προσωπικότητος έχουν μέχρι τώρα μια κάποια αξιόλογη επιτυχία. Η μεθοδολογία της προσπελάσεως στον χώρο του ασυνειδήτου μας έχει αποκαλύψει μέχρι σήμερα ωρισμένα μυστικά μονοπάτια που στο σύνολό τους διαγράφουν μια κάποια νομοτέλεια ωρισμένων μορφών ανθρωπίνης συμπεριφοράς. Η ψυχολογία του βάθους με τις επί μέρους σχολές της μας έχει μέχρι τώρα δώσει αξιόλογα στοιχεία του ψυχολογικού «μηχανισμού» της συμπεριφοράς αυτής και έχει ρίξει φως σε ωρισμένες περιοχές της προβληματικής της ψυχολογικής γενικά αντιδράσεως του ατόμου. Η αναγνώριση αυτής της υπηρεσίας της ψυχολογίας είναι μια ηθική υποχρέωση κάθε τιμίου ερευνητού.

*

«Γεννηθήτω το θέλημα Σου»

   Αν ετοιμάζεσαι να κάνεις κάτι, πρέπει να λες:  «Γεννηθήτω το θέλημα Σου».

     Η θεία πρόνοια κυβερνά τα πάντα. Άλλοτε επιτρέπει κι άλλοτε ευλογεί σύμφωνα με το θέλημα Του ο Θεός.

     Όταν για κάποιο ζήτημα δεν ξέρεις τι να κάνεις, τι να αποφασίσεις, τότε πρέπει να ανοιχτείς στη θεία πρόνοια και να πάψει αυτό να σε απασχολεί. «Ας γίνει το θέλημα Σου, Κύριε!». 

     Τα παλαιά χρόνια, όταν δεν μπορούσαν να αποφασίσουν, έτσι έκαναν.

Άγιος Γαβριήλ,  ο δια Χριστόν σαλός

Πηγή

O αόρατος εσωτερικός πόλεμος του Χριστιανού

O αόρατος εσωτερικός πόλεμος του χριστιανού με τα πάθη δεν είναι καθόλου κατώτερος ή ευκολότερος από τον αιματηρό αγώνα των μαρτύρων της πίστεως. «Δώσε αίμα, για να λάβεις Πνεύμα», λένε, όπως είδαμε, οι πατέρες, πού γνώρισαν εμπειρικά αυτόν τον πόλεμο. Μόνο οι επιμελείς τηρητές των ευαγγελικών εντολών, μόνο οι αληθινοί μαθητές του Χριστού πολεμούν με συνέπεια και αυταπάρνηση τα πάθη τους.

«Η ακριβής τήρηση των εντολών διδάσκει στους ανθρώπους πόσο αδύναμοι είναι», λέει ο όσιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος. Στη γνώση και τη συναίσθηση της αδυναμίας μας θεμελιώνεται όλο το οικοδόμημα της σωτηρίας μας.

Την αποδεδειγμένα αποτυχημένη «Οικονομία» των Παπών της εποχής της «πορνοκρατίας» μας προτρέπουν να ακολουθήσουμε οι πατέρες της Θεσσαλονίκης;

Ἡ «Οἰκονομία» ποὺ ἔφερε... τὸ Φιλιόκβε

Ἀκούσαμε στὴν ἡμερίδα τῆς Θεσσαλονίκης νὰ παρουσιάζεται ἀπὸ τὸν π. Σεραφεὶμ Ζήση ὡς ἐπιχείρημα ὑπὲρ τῆς νεόκοπης Οἰκονομίας ποὺ ὑποστηρίζουν οἱ πατέρες τῆς Θεσσαλονίκης, ἐκεῖνο τὸ εἶδος τῆς «Οἰκονομίας» ποὺ ἐφάρμοσε ὁ Πάπας Ἰωάννης Η΄!  Συγκεκριμένα εἶπε (ἀπὸ τὸ 2:50:13):

«Ὁ Πάπας Ρώμης Ἰωάννης Η΄ ἐνεφορεῖτο ἀπὸ ὀρθόδοξα φρονήματα, ὅπως καὶ ὅλο τὸ πατριαρχεῖο τῆς Ρώμης, παρὰ τὴν πίεση τῶν Φράγκων, οἱ ὁποῖοι ἦταν οἱ οὐσιαστικοὶ προωθηταὶ τῆς αἱρέσεως. Ἡ φοβερὴ καὶ ἀνεπανάληπτη ἴσως Οἰκονομία, ποὺ  ἐφαρμόστηκε ἐδῶ, συνίσταται στὸ ὅτι ἀφ’ ἑνὸς ἡ Η΄ Οἰκουμενικὴ σύνοδος δὲν καταδίκασε ὀνομαστικῶς, γιὰ πρώτη φορὰ σὲ  Οἰκουμενικὴ Σύνοδο, κανέναν ἀπὸ τοὺς ὑποστηρικτὲς τῆς αἱρέσεως αὐτῆς στὴν Δύση, ἀφ’ ἑτέρου στὸ ὅτι ὁ ὀρθόδοξος Πάπας Ρώμης Ἰωάννης Η΄, ἐνῶ βρισκόταν σὲ μυστηριακὴ κοινωνία μὲ τὸ  ἐπίσης Ὀρθόδοξο πατριαρχεῖο Κων/λεως καὶ τὸν πατριάρχη Μ. Φώτιο, ὅμως κατ’ Οἰκονομίαν παρέμεινε σὲ κοινωνία μὲ τοὺς Φράγκους Ἐπισκόπους ἐκείνους, οἱ  ὁποῖοι διατηροῦσαν τὸ Φιλιόκβε, ἀκόμη καὶ μετὰ τὴν Η’ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο, φοβούμενος μήπως ἀντίθετη στάση, ὁδηγήσει σὲ βίαιη ἐπιβολὴ τῆς αἱρέσεως στὴν Δύση ἀπὸ τοὺς Φράγκους (σσ. πρᾶγμα ποὺ τελικὰ ἔγινε), ἀλλὰ ἐπίσης ἔχοντας τὴν πρόθεση καὶ βάσιμες ἐλπίδες νὰ ἀλλάξει τὸ αἱρετικὸ φρόνημα τῶν Φράγκων χωρὶς ἐκκλησιαστικὲς ποινὲς καὶ ἀκοινωνησία (σσ. πρᾶγμα ποὺ τελικὰ δὲν ἔγινε).

Στὴν ὁμιλία του ὅμως αὐτὴ ὁ π. Σεραφεὶμ Ζήσης δὲν παρουσίασε τὰ ἀναγκαῖα ἐκεῖνα ἱστορικὰ στοιχεῖα, ποὺ νὰ ἀποδεικνύουν τὴν ἀλήθεια τῶν ἰσχυρισμῶν του· οὔτε δηλαδὴ τὸ πῶς ἐφαρμόσθηκε, οὔτε πότε τελείωσε αὐτὴ ἡ «Οἰκονομία». Ἀποκρύπτει δὲ σκανδαλωδῶς τὸ γεγονός, ὅτι ἡ Οἰκονομία αὐτὴ δὲν εἶχε κανένα ἀπολύτως ἀποτέλεσμα. Ἀφέθηκε μάλιστα νὰ ἐννοηθεῖ, ὅτι οἱ Πάπες τοῦ 9^ου ἕως τὶς ἀρχὲς τοῦ 11^ου αἰῶνα, ὁπότε ἐμφανίστηκε ὁ πρῶτος Φράγκος Πάπας, συνέχισαν τὴν Οἰκονομία ὑπὲρ τῆς Ὀρθοδοξίας, μία θέση ποὺ ἀκολουθεῖ τὴν σκέψη τοῦ ἀειμνήστου π. Ἰ. Ρωμανίδη.

Αὐτὸ τὸ ἐπιχείρημα, ὅμως, εἶναι ἱστορικὰ ἄκρως προβληματικό, διότι γεννάει τὸ ἑξῆς λογικὸ ἀντεπιχείρημα: Μιὰ πρακτική/ἱστορικὸ μοντέλο τοῦ παρελθόντος, μποροῦμε νὰ τὸ παρουσιάσουμε ὡς παράδειγμα πρὸς μίμηση καὶ νὰ τὸ ἀκολουθήσουμε –πάντα ὑπὸ προϋποθέσεις–, ἂν ἔχει θετικὴ ἔκβαση. Διαφορετικά, γιατί νὰ ἀναφερθοῦμε σ’ αὐτό; Ἄν λοιπόν, αὐτὴ ἡ προτεινόμενη «Οἰκονομία» ἦταν καλή/θετικὴ καὶ ὑπὲρ τῆς Ὀρθοδοξίας, θὰ ἔπρεπε νὰ εἶχε καὶ θετικὰ ἀποτελέσματα. Ὅμως γνωρίζουμε ἀπὸ τὴν ἱστορία, ὅτι αὐτὴ ἡ «Οἰκονομία» δὲν εἶχε θετικά, ἀλλὰ ἀρνητικὰ γιὰ τὴν Πίστη ἀποτελέσματα. Διότι, πῶς μποροῦμε νὰ ἰσχυριστοῦμε ὅτι εἶχε θετικὰ ἀποτελέσματα, ἀφοῦ ἐξ αἰτίας τῆς ἐφαρμογῆς της ἐπικράτησε τὸ Φιλιόκβε καὶ δὲν ἐξαφανίστηκε ὡς αἵρεση;

Πολλοὶ θὰ ποῦν (ὅπως καὶ ὁ π. Ἰωάννης), ὅτι αὐτὸ ἦταν ἀποτέλεσμα τῆς ἐγκατάστασης στὸν παπικὸ θρόνο Φράγκων Παπῶν. Αὐτὸ ὅμως δὲν ἀρκεῖ ὡς ἐπιχείρημα, διότι 200 χρόνια «Οἰκονομίας» καὶ κυριαρχίας ὀρθοδόξων Παπῶν θὰ ἔπρεπε νὰ εἶχαν νικήσει τὴν αἵρεση καὶ ὄχι νὰ τὴν ἀφήσουν νὰ ἑδραιωθεῖ, ὥστε νὰ τὴν νομιμοποιήσουν οἱ μετέπειτα Φράγκοι Πάπες.

Ἀλλὰ καὶ τὸ ἐπιχείρημα ποὺ χρησιμοποιεῖ ὁ π. Σεραφείμ, χρησιμοποιώντας ὡς πηγὴ τὸν π. Ἰ. Ρωμανίδη, ὅτι δηλ. λόγῳ τῆς ἀδύναμης θέσης τοῦ Ἰωάννη Η΄ καὶ τῶν διαδόχων του νὰ ἐπιβάλει τὴν θέλησή του, ἔπρεπε νὰ γίνει αὐτὴ ἡ «Οἰκονομία», δὲν μπορεῖ νὰ σταθεῖ, γιατὶ τὸ Φιλιόκβε ἐπικράτησε ὅταν ὁ Παπισμὸς μέσῳ μεθοδεύσεων, πλαστῶν ἐγγράφων (βλ. Κωνσταντίνεια καὶ Ἰσιδώρεια δωρεά) καὶ ἱστορικῶν ἐξελίξεων βρισκόταν σὲ ἰσχυρὴ θέση. Ὁπότε ἐξ ἀρχῆς φαίνεται ἡ τύχη τοῦ «πετυχημένου» μοντέλου αὐτοῦ τῆς Οἰκονομίας ποὺ μᾶς παρουσιάζουν νὰ μιμηθοῦμε οἱ Πατέρες τῆς Θεσσαλονίκης. Ἂς δοῦμε ὅμως τὰ πράγματα στὶς πραγματικὲς ἱστορικὲς διαστάσεις τους.

Κατ’ ἀρχὰς φαίνεται ἀπολύτως ἀναγκαῖο νὰ διερευνήσουμε, ποιοί ἦταν αὐτοὶ οἱ ὀρθόδοξοι Πάπες, κατὰ πόσο ἦταν ὀρθόδοξο τὸ φρόνημά τους, ποιές ἐνέργειες ἔκαναν γιὰ τὴν ἐφαρμογὴ τῆς οἰκονομίας καὶ κατὰ τῆς ἐξάπλωσης τοῦ αἱρετικοῦ δόγματος τοῦ Φιλιόκβε, ὥστε νὰ καταλάβουμε τὶς πραγματικὲς αἰτίες τῆς ἐπικράτησης τῆς αἱρέσεως. Γιὰ τὸ ἐγχείρημα αὐτὸ θὰ παρουσιάσω ὡς χαρακτηριστικὸ παράδειγμα μία μικρὴ ἐπιλεγμένη σειρὰ Παπῶν, ἀρχίζοντας ἀπὸ τὸν Ἰωάννη Η΄, ποὺ ἀναφέρθηκε στὴν ἡμερίδα καὶ χρησιμοποιώντας ἀποκλειστικὰ δυτικὲς ἱστορικές, θεολογικὲς πηγές, φιλικὲς πρὸς τὸν Παπισμό, ὥστε νὰ  ἐπιτευχθεῖ ἡ μέγιστη ἀντικειμενικότητα τῶν ἐπιχειρημάτων.

 Ὡς πρώτη ἐπισήμανση πρέπει νὰ τονισθεῖ, ἡ τραγικὴ ἀλήθεια, ὅτι αὐτὴ ἡ χρονικὴ περίοδο τῶν 160 χρόνων «Οἰκονομίας», ποὺ ὁ π. Σεραφεὶμ τὴν ἐξύμνησε, παρουσιάζοντάς την ὡς παράδειγμα οἰκονομίας πρὸς μίμησιν, ἀπὸ τοὺς ἴδιους τοὺς δυτικοὺς ἱστορικούς, χαρακτηρίζεται ὡς ἡ «μαύρη περίοδο τοῦ Παπισμοῦ» (Saeculum obscurum) ἢ «ἡ ἐποχὴ τῆς πορνοκρατίας». Σὲ 150 χρόνια διοίκησαν 45(!) Πάπες καὶ ἀντιπάπες τὴν Ρώμη, 15(!) δολοφονήθηκαν, 15(!) καθαιρέθηκαν, 14 πέθαναν ἢ δολοφονήθηκαν στὴν φυλακή, 7 εἶχαν ἐξοριστεῖ ἀπὸ τὴν Ρώμη καὶ δημιουργήθηκαν 6 σχίσματα ἀποκλειστικὰ γιὰ πολιτικοὺς καὶ διοικητικοὺς λόγους.