Κυριακή μετά την Ύψωση του Σταυρού

Μητροπολίτης Σουρόζ Αντώνιος Bloom  (†)

Στὸ ὄνομα τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος

Τὴν ἡμέρα ποὺ θυμόμαστε τὸν Σταυρὸ τοῦ Κυρίου, πρέπει νὰ δίνουμε ἰδιαίτερη προσοχὴ σ’ ὅ,τι εἶναι ἡ Θεϊκὴ ἀγάπη. Τόσο πολὺ ἀγάπησε ὁ Θεὸς τὸν κόσμο ποὺ θυσίασε τὸν Μονογενῆ του Υἱό, ὥστε κανεὶς ἄνθρωπος δὲν θὰ πρέπει νὰ λησμονηθεῖ καὶ ν’ ἀγνοηθεῖ.
Ἂν εἶναι ἀλήθεια αὐτό, πῶς θὰ πρέπει νὰ ἀντιμετωπίζουμε ὁ ἕνας τὸν ἄλλον; Ἂν ὁ κάθε ἕνας ἀπὸ ἐμᾶς σημαίνει τόσα πολλὰ γιὰ τὸν Θεό, ἐὰν Ἐκεῖνος ἀγαπάει τὸν ἄνθρωπο σὲ τέτοιο βαθμό, ὥστε νὰ θυσιάσει τὴν ζωή Του, ὁ θάνατός Του εἶναι εὐπρόσδεκτος- πῶς θὰ πρέπει λοιπὸν νὰ φερόμαστε στὸν πλησίον μας;

ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΕΘΝΟΜΑΡΤΥΡΟΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ ΣΜΥΡΝΗΣ

ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ ΠΕΡΙ ΤΗΣ «ΑΓΙΟΤΗΤΟΣ»  ΤΟΥ ΕΘΝΟΜΑΡΤΥΡΟΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ ΣΜΥΡΝΗΣ

     Μέσα στη δισχιλιετή ιστορία της Εκκλησίας οι άγιοι αποτελούν από ανθρωπίνης πλευράς το πιο λαμπρό και ένδοξο μέρος της και την  καθαρότερη θυσία της Εκκλησίας προς το Θεό. Είναι οι διαχρονικοί οδοδείκτες για τούς  Χριστιανούς και η ακριβής στάθμη, η οποία δεν επιδέχεται το λιγότερο ή το περισσότερο.  Είναι επί πλέον οι προστάτες μας και οι μεσίτες για τα δικά μας λάθη στον θρόνο του Θεού,  είναι οι θεωμένοι άνθρωποι, οι επίγειοι άγγελοι, οι ουρανοβάμονες, οι τα πάντα θυσιάσαντες για τον Θεό και ως εκ τούτου τα αληθινά πρότυπά μας.

         Στην εποχή μας όμως, η οποία χαρακτηρίζεται ως η εποχή της αμφισβητήσεως των πάντων, στο πρόσωπο του Εθνομάρτυρα Χρυσοστόμου Καλαφάτη Μητροπολίτου Σμύρνης αμφισβητήθηκε και προσεβλήθη το ιερώτερο μερος της Εκκλησίας μας, δηλαδή το αγιολόγιό της.  Και όχι μόνο αυτό, το οποίο είναι φοβερό και αδιανόητο ως προς τις συνέπειές του, αλλά επί πλέον έγινε συστηματική προσπάθεια από τους Επισκόπους να εξαπατηθεί ο λαός και να αποδεχθεί  ένα Μασόνο και αιρεσιάρχη ως άγιο και τον έβαλαν να τον προσκυνήσει, διότι συνήθισε ο λαός μας όπου βλέπει φωτοστέφανο και εικόνα να βάζει μετάνοια και να σταυροκοπιέται. Και τοιουτοτρόπως κατά το αγιογραφικό «εστάθη το βδέλυγμα της ερημώσεως εν τόπῳ αγίῳ», απεδείχθη ότι η Εκκλησία

Θέλουν να εξαφανίσουν την Ελλάδα καταστρέφοντας Παιδεία και Ορθοδοξία

Άγιος Παΐσιος

Τι έλεγε ο Άγιος Παΐσιος για την απόπειρα καταστροφής της Παιδείας που βιώνουμε σήμερα

Εδώ και δεκαετίες έλεγε ο Γέροντας αυτά που συμβαίνουν σήμερα από τον εθνοπροδοτικό και ανελλήνιστο συρφετό των «προοδευτικών», που έχουν βαλθεί να ξεθεμελιώσουν τα πάντα.

– Γέροντα, συχνά λέτε ότι πάνε τα πάντα να διαλύσουν. Εννοείτε και την παιδεία;…
– Ναι, δεν βλέπετε τι γίνεται; Σχολεία είναι αυτά; Γλώσσα είναι αυτή που διδάσκουν σήμερα στα παιδιά; Ποιά είναι η ιστορία μας; Αλλά και στην Θεολογία τι γίνεται; Έχει ένας άθεος πτυχίο της Θεολογίας και τον αφήνουν να διδάσκει θρησκευτικά. Δεν εξετάζουν όμως· θρησκευτικά διδάσκει ή αθεΐα; «Δεν μπορούμε, λένε, να τον βγάλουμε».
Αν ένας φιλόλογος πάει να διδάξει μαθηματικά, θα τον αφήσουν;
Άλλος είναι θεολόγος και δεν αφήνει τους ανθρώπους να κοινωνούν, για να μην κολλήσουν έιτζ! Είναι από αυτούς που τους έστειλε στην Θεολογική Σχολή το κομπιούτερ!
Αυτή δεν είναι η γνώση του Θεού. Παλιά λέγανε: «Έμαθε τα

Μνήμη της ΣΤ΄ Οικουμενικής Συνόδου (Χθες, 14 Σεπτεμβρίου)

Ἄραγε, τί γινόταν τότε μὲ τὰ μυστήρια τῶν Μονοθελητῶν,  καθὼς ὅλοι σχεδὸν οἱ Πατριάρχες ἦσαν αἱρετικοί;

Η ΣΤ΄ Οικουμενική Σύνοδος έγινε στην Κωνσταντινούπολη το έτος 680 μ.Χ. επί της βασιλείας του Kωνσταντίνου Δ΄ και καταδίκασε τον Μονοθελητισμό. Ο αριθμός των Πατέρων που έλαβαν μέρος στην Σύνοδο ανέρχεται στους 150.

Το Συναξάρι αναφέρει χαρακτηριστικά ότι η ΣΤ΄ Οικουμενική Σύνοδος «Ἠθροίσθη δὲ ἐν τῷ Τρούλλῳ τοῦ Παλατίου, τῷ λεγομένῳ, Ὠάτῳ, ἀναθέματι καθυποβαλοῦσα Σέργιον, καὶ Πύρρον, καὶ Πέτρον, καὶ Παῦλον, Ἐπισκόπους γενομένους Κωνσταντινουπόλεως· Μακρόβιόν τε τὸν Ἀντιοχείας, καὶ Κῦρον τὸν Αλεξανδρείας, καὶ Ὁνώριον τὸν Ῥώμης, Στέφανόν τε καὶ Πολυχρόνιον, καὶ τοὺς σὺν αὐτοῖς».
Η ΣΤ΄ Οικουμενική Σύνοδος, υπήρξε η κατάληξη πεντηκονταετών θεολογικών και εκκλησιαστικών ερίδων (7ος αιώνας μ.Χ.) περί το θέμα αν ο Θεάνθρωπος Χριστός, τέλειος Θεός και τέλειος

"Τα παιδία παίζει" με την πίστη, για Πρωτεία και εξουσία!

Και τώρα που η μισή Ορθοδοξία εντάχθηκε στην «αγία ανυπακοή» θα μεταστραφεί το Φανάρι ή θα χτυπήσει την γροθιά στο μαχαίρι;

Του Άγγελου Ρούσσου

Εδώ και περίπου δύο χρόνια μετά την Σύνοδο του Κολυμπαρίου έχουμε γίνει μάρτυρες σε πολλά επεισόδια με πρωταγωνίστρια την επονομαζόμενη “αγία ανυπακοή”. Ιερείς και μοναχοί έχουν διακόψει την μνημόνευση του Πατριάρχου Βαρθολομαίου και του επιχώριου Μητροπολίτη σε πολλές περιοχές βάζοντας φωτιά στα οικουμενιστικά σχέδια του Φαναρίου.

Το Φανάρι και τα εξαπτέρυγά του έχουν εξαπολύσει μια λυσσαλέα επίθεση κατά της “αγίας ανυπακοής” με χαρακτηρισμούς όπως “αιρετικοί & Σχισματικοί με σατανική μανία” για όσους διακόπτουν το μνημόσυνο του Επισκόπου.
Και ο ίδιος ο κ. Βαρθολομαίος επιτέθηκε με σφοδρότητα ενάντια στους αντιδρώντες στην Σύνοδο του Κολυμπαρίου σε μήνυμά του σε σχετικό συνέδριο στην Θεσσαλονίκη 
Ήταν τότε που επιτέθηκε στους αντιδρώντες λέγοντας πως η Σύνοδος αποτελεί μια πολύ σαφή απάντηση στους “αυτοχειροτόνητους” υπερασπιστές της Ορθοδοξίας, οι οποίοι συκοφαντούν τη συναινετική προσπάθεια και διαιρούν τον λαό του Θεού.

Σύμφωνα με τα εξαπτέρυγα του Φαναρίου υπάρχουν σχεδόν 35 Ιεροί Κανόνες που απαγορεύουν τη διακοπή κοινωνίας με τον Επίσκοπο ή αναφέρονται σε θέματα σχέσεως κληρικού με τον Πρώτο του.
Άλλοτε λοιπόν με μένος άλλοτε με ειρωνεία το Φανάρι επιχειρεί να απομονώσει σαν γραφικούς όσους διέκοψαν την μνημόνευση του Πατριάρχη Βαρθολομαίου.
Μόνο που πλέον δεν είναι μόνο ένας “τρελόπαπας” εδώ και ένας ζηλωτής μοναχός εκεί… Με την απόφαση του Πατριαρχείου Μόσχας σχεδόν η μισή Ορθοδοξία εντάσσεται στην “αγία ανυπακοή”.
Και έπεται συνέχεια καθώς φάνηκε από τις χθεσινές δηλώσεις Ιλαρίωνα

Το σενάριο της διακοπής κοινωνίας δεν έχει απομακρυνθεί. Η Ρωσική Εκκλησία ζητάει Πανορθόδοξη Σύνοδο για το ουκρανικό ζήτημα και στο Άγιο Όρος που υπάγεται πνευματικά στον Οικουμενικό Πατριάρχη μια ολόκληρη μονή -και όχι απλά κάποιοι μεμονωμένοι μοναχοί -δεν θα τον μνημονεύει (εκτός από την παλαιά αδελφότητα Εσφιγμενιτών).
Και πλέον θέλοντας και μη θέση πρέπει να λάβουν και οι υπόλοιπες Εκκλησίες. Γιατί “και με τον χωροφύλακα και με τον αστυφύλακα” δεν νοείται.
Η Ορθοδοξία καρκινοβατεί και υπεύθυνος είναι ο Οικουμενικός Πατριάρχης. Θα πρυτανεύσει η λογική ή θα χτυπήσει την γροθιά στο μαχαίρι; Γιατί «πρώτος” σημαίνει «πρώτος” και στα δύσκολα όχι μόνο στις παράτες….Ειδικά όταν τα…δύσκολα τα έχει προκαλέσει ο ίδιος! 
Ας προσευχηθούμε να τους δώσεις φώτιση ο Κύριος μας….

Πηγή

Δήλωση για την παράνομη εισπήδηση του Πατρ. Κων/πόλεως στην Εκκλησία της Ρωσίας

Ολόκληρη η Δήλωση της Ιεράς Συνόδου της Ορθοδόξου Εκκλησίας της Ρωσίας για την παράνομη εισπήδηση του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως στο κανονικό έδαφος της Ορθοδόξου Εκκλησίας της Ρωσίας

Η δήλωση υιοθετήθηκε από την έκτακτη συνεδρία της Ιεράς Συνόδου της Ορθοδόξου Εκκλησίας της Ρωσίας στις 14 Σεπτεμβρίου 2018 (Πρακτικά № 69).
Με βαθιά λύπη και θλίψη η Ιερά Σύνοδος της Ορθοδόξου Εκκλησίας της Ρωσίας πληροφορήθηκε το ανακοινωθέν της Ιεράς Συνόδου της Ορθοδόξου Εκκλησίας Κωνσταντινουπόλεως για τον εξονομασμό των «εξάρχων» αυτής στο Κίεβο. Αυτή η απόφαση ελήφθη χωρίς τη συνεννόηση με τον Προκαθήμενο της Ορθοδόξου Εκκλησίας της Ρωσίας και τον Μακαριώτατο Μητροπολίτη Κιέβου και πάσης Ουκρανίας Ονούφριο, τον μόνο κανονικό αρχηγό της Ορθοδόξου Εκκλησίας στην Ουκρανία. Αποτελεί ωμή παράβαση του εκκλησιαστικού δικαίου, εισπήδηση μιας Τοπικής Εκκλησίας

Οι Οικουμενιστές απροκάλυπτοι υπηρέτες της Πανθρησκείας! --Παρά ταύτα ο λαός συνεχίζει να παίρνει την ..."ευλογία" τους!

Ο αρχιεπίσκοπος εμφανίστηκε χωρίς σταυρό σε αγιασμό σχολείου για να μην ενοχληθούν οι πρόσφυγες

Ο αρχιεπίσκοπος εμφανίστηκε χωρίς σταυρό σε αγιασμό σχολείου για να μην ενοχληθούν οι πρόσφυγες

ΠΗΓΗ

     Ερωτήματα προκαλεί η εμφάνιση  –για ακόμη μια φορά– του Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος Ιερώνυμου σε αγιασμό σε σχολείο χωρίς να φέρει το Σταυρό ούτε ως… φωτογραφία. Ο Αρχιεπίσκοπος βρέθηκε τέλεσε τον αγιασμό στην Λεόντειο Σχολή στα Άνω Πατήσια και στα 15ο και 60ο Γυμνάσια και 15ο ΓΕΛ χωρίς όμως να φέρει το παραμικρό ίχνος του θρησκευτικού

Ραγδαίες εξελίξεις… Ο Μόσχας Κύριλλος, δε θα μνημονεύει πλέον τον Οικουμενικό Πατριάρχη

Ιερός πόλεμος Φαναρίου - Μόσχας

Τελικά η επικείμενη Αυτοκεφαλία, που θα δώσει το Φανάρι στην Ουκρανική Εκκλησία, οδηγεί σε ιερό πόλεμο το Οικουμενικό Πατριαρχείο με το Πατριαρχείο Μόσχας.

Όπως έγινε γνωστό σε έκτακτη συνεδρίαση της Συνόδου του Πατριαρχείο Μόσχας, ο Πατριάρχης κ. Κύριλλος, διακόπτει την μνημόνευση του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου, παρόλο αυτά η κοινωνία μεταξύ των δύο Εκκλησιών δεν διακόπτεται. Ο πατριάρχης πασών των Ρωσιών Κύριλλος παραλλήλισε την σημερινή αντιπαράθεση με την κόντρα της δεκαετίας του 1920

Πόσες Εκκλησίες υπάρχουν για τον μοναχό Σάββα Λαυριώτη;

   Μετὰ τὸν π. Παΐσιο, ποὺ ἐπραγματοποίησε τὴν μελετημένη προσπάθειά του νὰ στρέψει τοὺς πιστοὺς ποὺ ἀποτειχίζοντο στὸ Παλαιὸ Ἡμερολόγιο, ἔρχεται τώρα τὸ παραπάνω βίντεο, στὸ ὁποῖο ὁ Λαυριώτης μοναχὸς Σάββας,  ἐπιβεβαιώνει τὴν διαπίστωση ποὺ εἴχαμε κάνει (καὶ γιὰ τὴν ὁποία ἐχθροὶ καὶ φίλοι, ἢ σκοπίμως, ἢ ἀγνοοῦντες τὰ γεγονότα, μᾶς λοιδοροῦσαν): ὅτι δηλαδὴ ἡ τριὰς τῶν Ἁγιορειτῶν Πατέρων (Σάββας, Ἐπιφάνιος καὶ Χαρίτων) καὶ –ἀποδεδειγμένα πιά– ὁ π. Παΐσιος Παπαδόπουλος ποὺ “μετακόμισε” στὸ Παλαιό, ἐμπλέκουν τὸ Παλαιό Ἡμερολόγιο στὰ τῆς Ἀποτειχίσεως.

     Βέβαια πρέπει καὶ πάλι νὰ τονισθεῖ, ὅτι (ὅπως ὁ π. Εὐθύμιος καὶ τὸ ἱστολόγιό μας πολλὲς φορὲς ἔχει ἐξηγήσει) δὲν μᾶς ἐνοχλοῦν οἱ 13 ἡμέρες, ἀλλὰ ἡ δογματοποίησή τους. Οἱ ἀκολουθοῦντες τὸ Παλαιὸ ὅμως, καὶ οἱ σύμμαχοί τους, δὲν συμφωνοῦν. Κι αὐτὸ φαίνεται ἀπὸ τὸ ὅτι δὲν δέχονται τὴν πρόταση τοῦ π. Εὐθυμίου, ὁ ὁποῖος ἔχει πολλάκις γράψει ὅτι, μὲ τοὺς Παλαιοημερολογίτες ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι καὶ ἐφ’ ὅσον κατὰ τὰ ἄλλα εἶναι Ὀρθόδοξοι [ὁ μοναχὸς Σάββας εἶναι ἀπόλυτος καὶ διαβεβαιώνει στὸ παρὸν βίντεο (ἐδῶ) ὅτι «οἱ Παλαιοημερολογίτες εἶναι κατὰ πάντα ὀρθόδοξοι») μποροῦμε νὰ ἔχουμε κοινωνία, ἐφ’ ὅσον ἀποτειχιστήκαμε ἀπὸ τὴν αἵρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἀρκεῖ νὰ ἀποτειχιστοῦν κι αὐτοὶ ἀπὸ τὸ σχίσμα· τουτέστιν νὰ ἀπομακρυνθοῦν ἀπὸ τὶς παρατάξεις καὶ τὴν δογματοποίηση τοῦ Ἡμερολογίου, ἡ ὁποία φαίνεται ἀπὸ τὸ ὅτι δὲν μᾶς δέχονται σὲ κοινωνία, ἂν δὲν προσχωρήσουμε στὸ Παλαιό.

   Στὸ βίντεο λοιπόν, ὁ μοναχὸς Σάββας, ἐπιβεβαιώνει μὲν τὴν διαπίστωσή μας, μὲ τὸ νὰ την… διαστρεβλώνει καὶ τελικὰ νὰ τὴν …ἀρνεῖται!!! Μὲ μία τραγική παρουσία στὴν ἐκπομπὴ ποὺ τὸν φιλοξενεῖ, αὐτοαναιρεῖται πολλάκις καὶ παρουσιάζει μιὰ εἰκόνα ἀνθρώπου ποὺ μουντζουρώνει τὴν ἀλήθεια, δὲν ἐκφράζει τὴν ἀλήθεια, ἀλλὰ τὴν ἀρνεῖται.

    1. Λέγει (18:00 ἑξῆς). «Δὲν εἴμαστε ἡμερολάτρες καὶ δὲν θεωροῦμε ὅτι οἱ 13 μέρες σώζουν ἢ κολλάζουν… Ἡ ἀλλαγὴ τοῦ Ημερολογίου ἦταν τὸ πρῶτο βῆμα τοῦ Οἰκουμενισμοῦ· ἔγινε τὸ 1924 ἀπὸ τὸν Μασῶνο Πατριάρχη Μελέτιο Μεταξάκη, ὁ ὁποῖος νὰ σᾶς πληροφορήσω ὅτι πῆρε τελείως παράνομα τὴν ἐξουσία σὰν Πατριάρχης. Ἦταν ὁ Μάξιμος τότε Πατριάρχης κι ὅμως παραιτήθηκε ἀπὸ πιέσεις τῆς Μασωνίας γιὰ νὰ ἀναλάβει ὁ Μελέτιος Μεταξάκης καὶ νὰ φέρει αὐτὴν τὴν καινοτομία, νὰ δημιουργήσει αὐτὸ τὸ σχίσμα. Τὸ 1924 λοιπόν, δημιουργεῖται αὐτὴ ἡ ἀνωμαλία, δηλ. ἀπὸ μόνο του τὸ Πατριαρχεῖο, χωρὶς τὴν συμφωνία τῶν ἄλλων Πατριαρχείων ἢ τῶν ἄλλων Ἐκκλησιῶν, ἀλλάζει τὸ Ἡμερολόγιο. Ἂν αὐτὸ εἶχε γίνει μὲ συμφωνία ὅλων τῶν ἄλλων Ἐκκλησιῶν, χωρὶς νὰ ἀλλάξουνε τὸ Πασχάλιο, τότε δὲν θὰ ἔτρεχε θέμα. Ἀλλὰ τὰ ἄλλα Πατριαρχεῖα καὶ οἱ ἄλλες αὐτοκέφαλες Ἐκκλησίες δὲν δέχτηκαν αὐτὴ τὴν ἀλλαγή».

     Ὅλα ὅσα παρουσιάζει, εἶναι ἐπιχειρήματα τῶν Παλαιοημερολογιτῶν, τὰ ὁποῖα ἐπικαλεῖται ὁ π. Σάββας. Μᾶς λέγει ὅτι ὁ Μεταξάκης ἦταν Μασῶνος. Δυστυχῶς, αὐτὸ ἐπιβεβαιώθηκε. Ἀλλὰ γιὰ τὸ θέμα μας, δὲν εἶναι ἐδῶ τὸ πρόβλημα. Καὶ ἡ Σύνοδος τῆς Ἀντιοχείας τοῦ 341, ἔγινε μὲ Ἀρειανὸ πρόεδρο καὶ Ἀρειανοὺς στὴν πλειοψηφία ἐπισκόπους, ὅμως ἡ Ἐκκλησία δέχτηκε τοὺς Κανόνες ποὺ ἐξέδωσε. Τὸ ὅτι ἦταν Μασῶνος ὁ Μεταξάκης, ἄλλα προβλήματα δημιουργεῖ, ποὺ πρέπει νὰ ἐξετάσουμε, σοβαρότερα (ἐκκλησιολογικά-θεολογικά), ἀλλὰ δὲν στέκει ὡς ἐπιχείρημα ἐναντίον τῆς εἰσαγωγῆς τοῦ νέου Ἡμερολογίου.  Ἂν δὲν τὸ εἰσήγαγε Μασῶνος, θὰ τὸ ἐδέχοντο; 

    Ἀλλὰ ὅποιος κι ἂν τὸ εἰσήγαγε, τὸ θέμα εἶναι τί ἔκανε ἡ Ἐκκλησία. Ἂν τὸ ἐδέχοντο ἐξ ἀρχῆς οἱ ἄλλες Ἐκκλησίες, ποιό θὰ ἦταν τὸ πρόβλημα, ἂν τὸ εἰσήγαγε ἕνας, ποὺ στὴν πορεία ἔγινε γνωστό-ἀποδείχτηκε ὅτι ἦταν Μασῶνος; Καὶ ὁ Ἰούλιος Καῖσαρ ἦταν εἰδωλολάτρης, ἀλλὰ ἐφ’ ὅσον δέχτηκε ἡ Ἐκκλησία τὸ Ἡμερολόγιό του, καὶ μάλιστα –ὅπως ζητᾶ ὁ μοναχὸς Σάββας– χωρὶς νὰ ἀλλάξει τὸ Πασχάλιο, πάει καὶ τελείωσε.

     Τὸ ἐρώτημα εἶναι: Ἡ Ἐκκλησία, τοὐτέστιν τὰ ἄλλα Πατριαρχεῖα καὶ οἱ ἄλλες τοπικὲς Ἐκκλησίες, ποὺ σημειωτέον ΠΑΡΕΜΕΙΝΑΝ στὸ Παλαιὸ Ἡμερολόγιο, δέχτηκαν τὴν ἀλλαγὴ τοῦ Ἡμερολογίου, γιὰ νὰ μὴ γίνει σχίσμα; Ἡ ἀπάντηση εἶναι ὅτι Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ κατ’ Οἰκονομία δέχτηκε τὴν ἀλλαγή. Ποιοί δὲν ἀποδέχτηκαν τὴν ἀλλαγή; Μόνο οἱ λεγόμενοι «Παλαιοημερολογίτες»! Ἄρα ὁ μοναχὸς Σάββας ἐδῶ παραπληροφορεῖ, γιατὶ ἀκολουθεῖ τὸν π. Χαρίτωνα (καὶ τὸν μοναχὸ Ἐπιφάνιο), τὸ βιβλίο τοῦ ὁποίου καταδείξαμε ὅτι ὑποστηρίζει τὸν Παλαιοημερολογιτισμό.

    Δὲν ἀποδίδουν, λοιπόν, τὴν ἀλήθεια τὰ λόγια τοῦ π. Σάββα, ὅτι ὅλα τὰ Πατριαρχεῖα δὲν τὴν δέχτηκαν. Ἀσφαλῶς καὶ δὲν τὴν υἱοθέτησαν, ἀλλὰ δὲν τὴν θεώρησαν οὔτε σχίσμα, οὔτε προσβολὴ τῆς λειτουργικῆς ἑνότητος, οὔτε αἵρεση. [Καὶ προσοχὴ στὴν προπαγάνδα τῶν Π.Η. Τὴν δεκαετία τοῦ 1920, ποὺ οἱ ἄλλες τοπικὲς Ἐκκλησίες  συνέχισαν τὴν κοινωνία μὲ τὴν ἐν Ἑλλάδι Ἐκκλησία παρὰ τὴν εἰσαγωγὴ τοῦ Νέου Ἡμερολογίου, ΤΟΤΕ, δὲν ἦσαν οἰκουμενιστικὰ τὰ Πατριαρχεῖα, ἀντίθετα εἶχαν ἐπιφυλάξεις, ὅπως καὶ οἱ Π.Η. Ἡ διαφορά τους ἦταν ὅτι δὲν ἔκαμαν σχίσμα].

    Ποιοί δὲν τὴν δέχτηκαν καὶ τὴν ἀντιμετώπισαν τὴν ἀλλαγὴ ὡς καινοτομία-αἵρεση, παρὰ τὴν ἀντίθετη γνώμη τῶν ὄντως Παλαιοημερολογιτῶν τῶν ἄλλων Ὀρθόδοξων Πατριαρχείων; Μόνο μιὰ μεγάλη ὁμάδα στὴν Ἑλλάδα κυρίως, οἱ σημερινοὶ "Παλαιοημερολογίτες". Καὶ αὐτοί, ἀντὶ νὰ ἐπιδιώξουν τὴν κοινωνία μὲ τὶς ἄλλες Ἐκκλησίες ποὺ παρέμειναν στὸ Παλαιό, δὲν προσέφυγαν, δὲν προσκολλήθηκαν, δὲν εἶχαν κοινωνία μὲ αὐτές, ἀλλὰ δημιούργησαν ΣΧΙΣΜΑ, δική τους παρασυναγωγή. Καὶ δὲν εἶχαν καμία κοινωνία ΟΥΤΕ μὲ τὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος ποὺ ἔκανε τὴν ΚΑΚΗ πραξικοπηματικὴ αὐτὴ ἀλλαγή, ΟΥΤΕ μὲ ὅλες τὶς ἄλλες Ἐκκλησίες ποὺ τὴν ἀποδέχτηκαν τὴν ἀλλαγὴ κατ’ οἰκονομίαν.

     Μάλιστα ἀναμενόταν νὰ γίνει μία Σύνοδος (ποὺ τὴν ζητοῦσε κι ὁ Φλωρίνης Χρυσόστομος Καβουρίδης) γιὰ νὰ λυθεῖ τὸ θέμα. Βέβαια ἡ Σύνοδος δὲν ἔγινε τότε, καὶ διότι δὲν τὸ ἐπιθυμοῦσαν οἱ Μασῶνοι, ἀλλὰ καὶ διότι οἱ ἴδιοι οἱ Παλαιοημερολογίτες τὰ ἔκαναν «μούσκεμα», διαιρεθέντες ἀλληλοκαθαιρούμενοι. Καὶ ὅταν ἔγινε ἡ ληστρικὴ Σύνοδος (στὴν Κρήτη τὸ 2016) καὶ τότε βέβαια, κακῶς ἀσφαλῶς, δὲν ἔθιξαν τὸ θέμα· ἀλλὰ τότε πιὰ ἦταν ἀργά, ἀφοῦ πλέον οἱ Ἐκκλησίες ΟΛΕΣ, εἴτε μὲ τὸ Νέο, εἴτε μὲ τὸ Παλαιό –βλέπετε ἡ παραμονή τους στὸ Παλαιό δὲν τοὺς ἔσωσε ἀπὸ τὸ νὰ προσχωρήσουν στὸν Οἰκουμενισμό!– εἶχαν δεχθεῖ τὴν Παναίρεση.

    Ἀλλὰ καὶ τὸ ἄλλο θέμα ποὺ θίγει ὁ μοναχὸς Σάββας, ὅτι δηλαδὴ ὁ Μεταξάκης δὲν ἐκλέχτηκε νόμιμα, δὲν ἔχει σχέση μὲ τὸ θέμα. Ὑπάρχουν στὴν «χρυσῆ» ἐποχὴ τοῦ Βυζαντίου πολλὲς περιπτώσεις ποὺ Πατριάρχες (ἀκόμα καὶ Ἅγιοι) ἐκλέχτηκαν μὲ χειρότερες παρανομίες, καὶ χειροτονήθηκαν καὶ ἀπὸ αἱρετικούς κ.λπ., ἀλλὰ ἡ Ἐκκλησία θεράπευσε τὸ θέμα, μερικοὺς ἀπ’ αὐτοὺς μάλιστα, ποὺ ἦσαν ἁγίας βιοτῆς, τοὺς ἔχει Ἁγίους. Ἀλλὰ οἱ Παλαιοημερολογίτες χρησιμοποιοῦν κάθε μέσο γιὰ νὰ δικαιολογήσουν τὸ σχίσμα τους, καὶ ὁ μοναχὸς Σάββας τοὺς ὑποστηρίζει, χρησιμοποιώντας τὰ ἐπιχειρήματά τους.

    Τὸ θέμα ποὺ πρέπει νὰ ἑστιάσει ὡς βασικὸ ἐπιχείρημα ὁ μοναχὸς Σάββας, ἀλλὰ δὲν τὸ κάνει, εἶναι ὅτι τὸ Πασχάλιο δὲν ἄλλαξε καὶ παρέμεινε ὡς ἔχει, ἄρα οἱ ἀποφάσεις τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων δὲν καταργήθηκαν. Αὐτὸ ὅμως τὸ ἀποφεύγει τεχνηέντως, διότι ἀλλιῶς θὰ ἔπρεπε νὰ λογοδοτήσει στοὺς Γ.Ο.Χ. πρᾶγμα ποὺ ἀποφεύγει «ὡς ὁ διάβολος τὸ λιβάνι».

     Κι ὅταν ἐρωτᾶται κατὰ τὴν διάρκεια τῆς ἐκπομπῆς, ἂν καὶ «τὸ Παλαιὸ καὶ τὸ νέο πράττει κανονικὰ ὅλα τὰ μυστήρια», ἀπαντᾶ ὅτι ὑπάρχει μὲν κάποιο θέμα μὲ παρατάξεις τοῦ Παλαιοῦ ποὺ δὲν ξέρουμε ἀπὸ “ποῦ κρατᾶ ἡ σκούφια τους”, «ἀπὸ ποῦ ἔχουν πάρει τὶς χειροτονίες τους…, ἀλλὰ καὶ οἱ Ματθαιϊκοὶ καὶ οἱ Φλωριναῖοι ἔχουνε μυστήρια… Σ’ αὐτὰ ὅλα ὅμως, ἐδῶ εἶναι τὸ βασικό, θὰ πρέπει νὰ γίνει μία Ὀρθόδοξη Σύνοδος· καὶ τὸ ξαναλέμε, ἐμεῖς δὲν εἴμαστε εἰδικοὶ νὰ δικάσουμε κάποιους».  Ἀφοῦ δὲν εἶστε εἰδικός, πῶς λέτε ὅτι οἱ Ματθαιϊκοὶ καὶ Φλωρινικοὶ ἔχουν μυστήρια;

     Ὥστε, τὸ συμπέρασμα ἐκ τῶν λεγομένων τοῦ μοναχοῦ Σάββα –ποὺ ἰσχυρίζεται ὅτι δὲν εἶναι εἰδικὸς γιὰ νὰ πεῖ, ποιός δὲν ἔχει μυστήρια–, εἶναι ὅτι …εἶναι εἰδικὸς γιὰ να … ἀναγνωρίζει μυστήρια!!!  Μᾶς λέει, λοιπόν, ὅτι ὑπάρχουν δύο-τρεῖς Ἐκκλησίες, καὶ ΟΛΕΣ ἔχουν μυστήρια:

➤ καὶ οἱ Ὀρθόδοξοι τοῦ Νέου, στοὺς ὁποίους ἀνήκει,

➤ καὶ οἱ Ματθαιϊκοὶ ποὺ δὲν παραδέχονται ὅτι οἱ τοῦ Νέου ἔχουν μυστήρια,

➤ καὶ οἱ Φλωριναῖοι πού, πότε λένε μὲ ἐπίσημες συνοδικὲς Ἐγκυκλίους ὅτι ἔχουν οἱ τοῦ Νέου μυστήρια, πότε λένε ὅτι δὲν ἔχουν μυστήρια, καὶ πάλι …Συνοδικά(!!!), καὶ χαρακτηρίζουν τοὺς Νεοημερολογίτες (ἀκόμα καὶ τοὺς ἀποτειχισμένους ἀπὸ τὸν Οἰκουμενισμό) σχισματοαιρετικούς (μὲ δημοσιευμένες τελευταῖα τὶς Ἐγκυκλίους τῶν Συνόδων αὐτῶν στὸ «Κρυφὸ Σχολειό»)!

    Μάλιστα ὁ «εἰδικὸς» σὲ θέματα μυστηρίων π. Σάββας –μὲ αὐτήν του τὴν ἐπιχειρηματολογία– ἄθελά του ἀφαιρεῖ καὶ τὸν χαρακτηρισμὸ ποὺ φέρουν οἱ διάφορες παρατάξεις τῶν Παλαιοημερολογιτῶν ὡς Γνησίων (Γ.Ο.Χ.), μιᾶς καὶ ἀποδίδοντας σὲ ὅλους μυστήρια (Νέο καὶ Παλαιό) παρουσιάζει αὐτόματα καὶ ὅλους ὡς ΓΝΗΣΙΟΥΣ  Ὀρθόδοξους. Καὶ πάλι· ἐνῶ καλεῖ τοὺς Γ.Ο.Χ. νὰ ἀφήσουν τὶς παρατάξεις, ἀπὸ τὴν ἄλλη τοὺς ἀναγνωρίζει ὡς Ἐκκλησία μὲ μυστήρια. Κι ἄρα, ἀφοῦ ἔχουν καὶ ὁ Γ.Ο.Χ. μυστήρια, ἀφοῦ εἶναι κανονικὴ Ἐκκλησία, γιατὶ οἱ ὀπαδοί τους νὰ τὴν ἀφήσουν  καὶ νὰ φύγουν;

    Ὡραῖα ἐκκλησιολογία, ἡ ὁποία δὲν διαφέρει σὲ τίποτα ἀπὸ τὴν λογικὴ καὶ τὶς πράξεις τῶν Οἰκουμενιστῶν, ποὺ ἀποδίδουν σὲ ὅλους ἐκκλησιολογία καὶ μυστήρια καὶ ἀναμένουν κοινὴ σύνοδο γιὰ νὰ λυθεῖ τὸ θέμα, ἄνευ μετανοίας τῶν αἱρετικῶν! Ὅλα στὴν κρυφή (ποὺ τώρα ἔγινε φανερή) ἀτζέντα τῆς ἑνώσεως –ἢ μᾶλλον θὰ πρέπει νὰ ποῦμε ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ καὶ κατὰ κυριολεξία– τῆς προσχωρήσεως τῶν ἀποτειχισμένων καὶ ἀφομοιώσεώς τους ἀπὸ τὸ σχίσμα τοῦ Παλαιοῦ, μιᾶς καὶ οἱ ἡγέτες τοῦ Π.Η. δὲν αἰσθάνονται τὴν ἀνάγκη ἴχνους μετανοίας γιὰ ὅποια λάθη ἔχουν κάνει, καὶ τὸ μόνο ποὺ κάνουν, εἶναι νὰ ἐπιδιώκουν λυσσωδῶς καὶ μὲ κάθε τρόπο νὰ δικαιωθοῦν!

      Μόνο ἡ μετάνοια ΟΛΟΥΣ μᾶς σώζει καὶ μπορεῖ νὰ φέρει τὴν ἑνότητα.

     Ἀλλὰ θὰ προσέξετε καὶ μιὰ ἄλλη πονηριὰ τοῦ μοναχοῦ. Ἀφοῦ πρῶτα λέει, γιὰ νὰ πράξει ἐκεῖνο ποὺ οἱ σύμμαχοί του περιμένουν, ὅτι «οἱ Ματθαιϊκοὶ καὶ οἱ Φλωριναῖοι ἔχουνε μυστήρια», μετά λέγει καὶ τὸ σωστό: «θὰ πρέπει νὰ γίνει μία Ὀρθόδοξη Σύνοδος· καὶ τὸ ξαναλέμε, ἐμεῖς δὲν εἴμαστε εἰδικοὶ νὰ δικάσουμε κάποιους»!

    Κι ἐμεῖς, ἐπειδὴ δὲν εἴμαστε Οἰκουμενικὴ Σύνοδος, ἀκολουθώντας τοὺς Κανόνες τῆς Ἐκκλησίας δὲν μποροῦμε νὰ ἔχουμε ἄλλη γνώμη, στὸ ἂν ἔχουν ἢ ὄχι μυστήρια οἱ σχισματικοί. Ὑπάρχει ΜΙΑ Ἐκκλησία, αὐτὴ τῶν Πατριαρχείων καὶ τῶν τοπικῶν Ἀρχιεπισκοπῶν, οἱ ἡγέτες τῆς ὁποίας καὶ πλῆθος πιστῶν της, κακοποιεῖται καὶ λυμαίνεται ἀπὸ τὴν Παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ.

   Ἀλλὰ ἡ Μία Ἐκκλησία, ὅπως πάντα, διασώζεται ἀπὸ τοὺς ἀντιστεκόμενους καὶ τοὺς μὴ κοινωνοῦντες μὲ τὴν αἵρεση, ὅποιοι εἶναι αὐτοί, καὶ ὅπου κι ἂν εὑρίσκονται, γνωστοὶ ἢ ἄγνωστοι. Ὅπως ἀκριβῶς συνέβαινε στὴν ἐποχὴ τοῦ Ἀρειανισμοῦ, τοῦ Μονοθελητισμοῦ, τῆς Εἰκονομαχίας κ.λπ. Τὸ σχίσμα τῶν Γνησίων ἢ μὴ Γνησίων Παλαιοημερολογιτῶν, μὲ τὴν ὁποία βλέπουμε νὰ ἔχουν νιτερέσια οἱ ἐν λόγῳ Ἁγιορεῖτες πατέρες, δὲν εἶναι ἡ Ἐκκλησία. Μακάρι νὰ ὑπάρξει μετάνοια καὶ ταπείνωση, ὥστε νὰ ἑνωθοῦν ὅσοι τοῦ Παλαιοῦ ἢ τοῦ Νέου ἀπομακρυνθοῦν ἀπὸ τὴν Παναίρεση ἢ τὶς παρατάξεις ποὺ δογματοποιοῦν τὸ Ἡμερολόγιο.

      Συνεργάτες μας σὲ ἑπόμενο ἄρθρο θὰ σχολιάσουν πολλὰ ἄλλα ἀπὸ αὐτὸ τὸ βίντεο. Αὐτὲς εἶναι οἱ πρῶτες ἐπισημάνσεις γιὰ νὰ καταλάβουν οἱ πιστοὶ ὅτι, ὅταν λέγαμε «ποῦ μᾶς πᾶνε κάποιοι;», οὔτε ψευδόμασταν, οὔτε συκοφαντούσαμε, οὔτε ὑπὸ τὴν ἐπήρεια δαιμονίων εἴμασταν.

      Ὅποιος θέλει νὰ καταλάβει ἂς καταλάβει.

______________________

Πάντως καὶ ἄσχετα μὲ τὰ λεγόμενα τοῦ π. Σάββα στὸ παραπάνω βίντεο οἱ Ἁγιορεῖτες τῆς ὁμάδας τοῦ μ. Σάββα, πρέπει νὰ ἀπαντήσουν, διότι εἶναι δίγλωσσοι καὶ ὑπόλογοι γιὰ τὴν σημερινὴ κατάσταση:

Α) Ὡς πρὸς τὴν ἀναγνώριση τῶν Ἁγίων Παϊσίου, Πορφυρίου, Φιλοθέου, Ἀμφιλοχίου.

Β) Ὡς πρὸς τὸ βιβλίο τοῦ π. Χαρίτωνος (ποὺ προλογίζει ὁ π. Σάββας, ἐδῶ) καὶ τὴν καταδίκη τοῦ Ν. Ἡμερολογίου ὡς καινοτομίας ἀπὸ αὐτό (πῶς ταιριάζουν τώρα οἱ δηλώσεις τοῦ Σάββα στὸ βίντεο μὲ αὐτὸ τὸ βιβλίο τὸ ὁποῖο προλογίζει ἐπαινετικά, εἶναι ἄλλου παπὰ εὐαγγέλιο).

Γ) Ὡς πρὸς τὴν ἁγιοποίηση τοῦ Χρυσόστομου Καβουρίδη.

Δ) Ὡς πρὸς τὴν ἀποδεδειγμένη κοινωνία τους μὲ Ζηλωτὲς ποὺ δὲν κοινωνοῦν μὲ ἀποτειχισμένους τοῦ Νέου (παρόλο ποὺ κατ’ αὐτὸν ὅλοι ἔχουν μυστήρια).

Ε) Ὡς πρὸς τὴν τέλεση λειτουργιῶν μὲ ΓΟΧ ἱερεῖς.

ΣΤ) Ὡς πρὸς τὶς πιέσεις ποὺ ἀσκοῦν σὲ ἀποτειχισμένους νὰ προσχωρήσουν στὸ Παλαιό (βλ. καὶ τὰ ἀνάλογα λόγια τοῦ πνευματικοῦ τοῦ μ. Σάββα π. Εὐστρατίου).

Ζ) Ὡς πρὸς τὶς ἀμφίσημες δηλώσεις τοῦ π. Παϊσίου καὶ π. Σάββα-Χαρίτωνος-Ἐπιφάνιου (ἐδῶ), ὅπως: «Ποιὰ εἶναι ἡ ἐκκλησιολογικὴ ὑπόστασις τῶν Γ.Ο.Χ.; Κάποιοι νεοημερολογίτες φανατικοὶ “Γ.Ο.Χ.” (πλέον ὑπάρχουν καὶ τέτοιοι!), θεωροῦν ἄκυρα τὰ μυστήρια τῶν παλαιοημερολογιτῶν Γ.Ο.Χ (ἔνιοι δὲ ἐξ αὐτῶν θεωροῦν καὶ τὰ τῶν νεοημερολογιτῶν), ἀφοῦ ἀπεκόπησαν ἀπὸ τὴν “Ἐκκλησία”. Τὸ ἐάν ἡ “Ἐκκλησία” (ταυτίζοντας -ζηζιουλικά- τὸ ὅλον τῆς Ἐκκλησίας μὲ τὴν ἱεραρχία της), εἶναι καινοτόμος δὲν τοὺς ἐνδιαφέρει (ὅπως καὶ τοὺς οἰκουμενιστὲς π.χ. μὲ τὸν “ἁγιώτατο πάπα” κ.λπ.). Δὲν μποροῦν ὅμως οἱ καινοτόμοι νὰ κρίνουν τοὺς ἀκαινοτομήτους!» καὶ «Ὡς ἐκ τούτου, βρισκόμαστε στὴν δυσάρεστη θέση, νὰ διαχωρίσουμε τὴν θέσιν μας περὶ προσαρτήσεως τοῦ ἀγῶνος τῆς ἀποτειχίσεως στὶς παρατάξεις τῶν Γ.Ο.Χ., ἐπαναλαμβάνοντας πὼς τὸ φλέγον θέμα τῆς ἀλλαγῆς τοῦ ἡμερολογίου, τῆς δημιουργίας τῶν παλαιοημερολογιτικῶν παρατάξεων, καθὼς καὶ τὴν ἐπίλυση ὅλων αὐτῶν, θὰ ἐπιληφθεῖ μία Ὀρθόδοξη Σύνοδος, καὶ ὄχι ἐμεῖς».

Η) Ὡς πρὸς τὶς σχέσεις τους καὶ τὰ σχέδια τους μὲ τον π. Παΐσιο Παπαδόπουλο.

Ἂς μὴν κατηγοροῦν ἐμᾶς γιὰ συκοφαντία, διότι ἄλλοι ἀλλὰ καὶ αὐτοὶ οἱ ἴδιοι ξεμπροστιάζονται ἀπὸ μόνοι τους καὶ ὄχι ἐμεῖς.

Σημάτης Παναγιώτης

Είναι δυνατόν να περιμένουν κάτι καλό οι εκκλησιαστικοί Ηγέτες, υπηρετώντας το εφεύρημα του διαβόλου, την οικουμενιστική Παναίρεση;

Τρίβουν τα χέρια τους στο Βατικανό

με την σφαγή στην Ορθοδοξία 

– Από τη Ρώμη προήλθε το “διαίρει και βασίλευε”…

-Τι λέει η προφητεία του Ησαϊα

Του Μανώλη Κείου

Ποια είναι η πραγματική αντιπαράθεση που κρύβεται πίσω από το ουκρανικό εκκλησιαστικό ζήτημα; Μια πρώτη απάντηση θα μπορούσε να ήταν ο νέος “ψυχρός πόλεμος” ΗΠΑ-Ρωσίας.

Είναι όμως μόνο αυτό;

Η Ευρώπη χωρίζεται ανάμεσα στον ρ/καθολικισμό και την Ορθοδοξία. Ναι, αλλά ποιά Ορθοδοξία; Την Ρωσική ή την Φαναριώτικη; Όσο δυσάρεστο κι αν είναι να διακρίνονται οι «Ορθοδοξίες” η δεύτερη έχει εναγκαλιστεί τα τελευταία χρόνια τις πρακτικές του Βατικανού και με συμπροσευχές, συλλείτουργα και άλλες οικουμενιστικές μεθόδους δείχνει ένα αν μη τι άλλο αποκρουστικό προφιλ.

Και οι Ρώσοι βέβαια, κυρίως μετά την συνάντηση Φραγκίσκου-Κύριλλου στην Αβάνα προ διετίας, έχουν ανοίξει συνεχή δίαυλο επικοινωνίας με την Αγία Έδρα.

Η σύγκρουση στην Ουκρανία μπορεί σύντομα να προκαλέσει την αποσύνθεση της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας. Σε μια

Ουκρανία που το παπικό στοιχείο είναι έντονο με την παρουσία των Ουνιτών.

Η Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία αποτελείται από ξεχωριστές αυτοκέφαλες εκκλησίες. Η απειλή για σχίσμα είναι κάτι παραπάνω από ορατή. Με αγωνία αναμένουμε σήμερα τι θα αποφασίσει η Σύνοδος του Ρωσικού Πατριαρχείου.

Αν η Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία αποφασίσει να αντισταθεί εμπράκτως και να κάνει πράξη την απειλή για διακοπή κοινωνίας με την Κωνσταντινούπολη, οι άλλες ορθόδοξες εκκλησίες θα πρέπει να επιλέξουν μεταξύ της διατήρησης καλών σχέσεων με τον Βαρθολομαίο και την Ουκρανία ή με τη Ρωσία.

Όμως, η πλευρά που στην πραγματικότητα θα ωφεληθεί

Η θεολογία του Σταυρού (Μέρος 1ον)

Ομιλία του Γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου

     Θα παρακαλέσω πολύ στο σημερινό μας θέμα, αν και πάντα ξέρω ότι σας κουράζω λίγο, βαθαίνοντας στον Κύριον, του προσώπου του Ιησού Χριστού, θα παρακαλέσω σήμερα λίγο υπομονή, γιατί πιθανώς να σας κουράσω.

    Αλλά, κάποτε τα πράγματα έρχονται έτσι που… πρέπει να κουραστούμε. Μην περιμένομε, δηλαδή, πάντοτε ο λόγος του Θεού να είναι εύκολος, εύληπτος και ευχάριστος. Κάποτε πρέπει να καταβάλωμε προσπάθεια να τον καταλάβωμε. Δεν σας κρύβω, αγαπητοί μου, ότι για να καταλάβω κάποτε κάτι, κι αυτό είναι πολύ συχνά, διαβάζω και ξαναδιαβάζω, εύχομαι και προσεύχομαι και ξαναδιαβάζω και επανέρχομαι και επανέρχομαι και επανέρχομαι για πολύ καιρό για να καταλάβω κάτι. Λοιπόν, όπως βλέπετε, ο λόγος του θεού θέλει να βιάζεται και βιαζόμενος να κατακτάται. Γι’ αυτό δεν θα διαμαρτυρηθείτε αν σήμερα ο λόγος του Θεού θα είναι λίγο βαθύτερος και λίγο δυσκολότερος.

     Ο σταυρικός θάνατος του Χριστού είναι ένα μυστήριον. Έχει όχι μόνον ένα ηθικό, αλλά και ένα μυστηριακό και λειτουργικό νόημα. Είναι το Πάσχα της Καινής Διαθήκης, που η μυστηριακή σημασία αποκαλύπτεται εις αυτόν τον Μυστικόν Δείπνον, για τον οποίον σε παρελθόντα θέματα, περυσινά είχαμε ομιλήσει. Φαίνεται ίσως παράξενο ότι η Ευχαριστία, δηλαδή το μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας, που έλαβε χώρα για πρώτη φορά εις τον Μυστικόν Δείπνον, προηγείται του Γολγοθά. Διότι εκεί, στο υπερώον, ο Ιησούς είπε εις τους μαθητάς του «λάβετε, φάγετε, τοῦ ἐστί το  σῶμα μου. Πίετε (ἐε τοῦ ποτηρίου) πάντες τοῦτο ἐστί τό αἷμα μου».  

Η θεολογία του Σταυρού (Μέρος 2ον)

  Ομιλία του Γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου 

     Και τώρα, αγαπητοί μου, ερχόμεθα εις την συνέχεια του περασμένου θέματός μας, σ’ ένα ακόμα βαθύτερο νόημα του μυστηρίου του Σταυρού. 

   Αν λάβετε δε υπόψιν ότι το βάθος της θεολογίας του Σταυρού είναι ανεξάντλητον, ουδέποτε θα εξαντληθεί εις τους αιώνας, όσο και αν οι αιώνες βαθαίνουν μέσα εις το μυστήριο αυτό. Φυσικά εδώ δεν γίνεται καμία άλλη απόπειρα, παρά μία προσπάθεια ενός γενικού σκαριφήματος, μιας στοιχειώδους αντιλήψεως του μυστηρίου της θεολογίας του Σταυρού. Και σήμερα θα είναι ειδικά ως προς τον Σταυρόν το τελευταίο μα θέμα, διότι πρώτα ο Θεός, από την ερχόμενη Κυριακή θα εισέλθομε σε ένα άλλο κεφάλαιον, εις την ταφήν του Κυρίου και την εις Άδου κάθοδον του Κυρίου.

     Ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς γράφει τα εξής: «ὁ τοῦ Χριστοῦ σταυρός προανεκηρύτετο καί προανετυπούτο μυστικῶς εἰς γενεών ἀρχαίων καί οὐδείς ποτέ κατηλλάγη τῷ Θεῷ χωρίς τῆς τοῦ σταυροῦ δυνάμεως. Καί ὥσπερ μήπω ὄντος τοῦ ἀνθρώπου τῆς ἀμαρτίας τοῦ υἱοῦ τῆς ἀνομίας, τοῦ Ἀντιχρίστου, λέγω, ὁ ἠγαπημένος τῷ Χριστῶ φησί Θεολόγος· καί νῦν ἀγαπητοί ὁ Ἀντίχριστος ἐστίν, οὕτω καί ὁ σταυρός ἵνα τοῖς προγενεστέροις καί πρό τοῦ τελεστῆναι. Ὁ γάρ μέγας Παῦλος σαφέστερον ἡμᾶς διδάσκων, ὅτι μήπω παραγενόμενος ἐν ἡμῖν ἐστίν ὁ Ἀντίχριστος φησίν ὅτι τό μυστήριον αὐτοῦ ἐνεργεῖται ἐν ἡμῖν. Οὕτω δή καί ὁ τοῦ Χριστοῦ σταυρός μήπω γεγονός ἐν τοῖς προπάτορσιν ἦν· το γάρ μυστήριον αὐτοῦ ἐνηργεῖτο ἐν αὐτοῖς».

     Είναι πραγματικά εξαιρετικώς σπουδαία αυτά τα οποία μας λέγει ο μεγάλος αυτός ομολογητής του 14^ου αιώνος. Ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς.

Εις τήν Ύψωσιν του τιμίου Σταυρού

π. ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟΥ

 

Πηγή

Πως γίνεται μέσα στην καρδιά μας η Ύψωση του Τιμίου Σταυρού.

Οσίου Θεοφάνους του Εγκλείστου 

«Τον 7ο αιώνα υψώθηκε πανηγυρικά ο τίμιος Σταυρός στα Ιεροσόλυμα, για να τον δει και να τον προσκυνήσει όλος ο λαός.* 

Εκείνου του γεγονότος ανάμνηση είναι η τελετή της υψώσεως του Σταυρού, που γίνεται κάθε χρόνο, στις 14 Σεπτεμβρίου, στους ενοριακούς και μοναστηριακούς ναούς. Αυτή η Ύψωση, όμως, είναι εξωτερική. Υπάρχει, θα λέγαμε, και μια πνευματική Ύψωση του Σταυρού που συντελείται μέσα στην καρδιά του ανθρώπου. 

Πότε; 
Όταν κάποιος σταθερά αποφασίζει να αυτοσταυρωθεί, νεκρώνοντας τα πάθη
του. Όποιος δεν το κάνει, δεν είναι αληθινός Χριστιανός. Το λέει ξεκάθαρα ο απόστολος: «Οι του Χριστού την σάρκα εσταύρωσαν συν τοις παθήμασι και ταις επιθυμίαις» (Γαλάτας 5, 24). Όσοι, δηλαδή, είναι του Χριστού, έχουν σταυρώσει τον αμαρτωλό εαυτό τους μαζί με τα πάθη και τις επιθυμίες του. 

Οι Χριστιανοί, λοιπόν, υψώνουν μέσα τους αυτόν τον Σταυρό και τον κρατούν υψωμένο σε όλη τους τη ζωή. Έτσι είναι, άραγε; Ο καθένας ας ρωτήσει τη συνείδησή του. Και μακάρι να μην πάρει την απάντηση· «Εσύ κάνεις τα σαρκικά σου θελήματα και υπακούεις στις επιθυμίες σου. Ο σταυρός σου δεν είναι υψωμένος, αλλά ριγμένος στο λάκκο των παθών, όπου σαπίζει από την καταφρόνια και την αμέλειά σου». 

Μετά την αποκαθήλωση του νεκρού σώματος του Χριστού, ο τίμιος Σταυρός έμεινε στο Γολγοθά. Οι Ιουδαίοι τον πήραν και τον έριξαν σε ένα σκουπιδόλακκο. 

Η ελπίδα των αγωνιζομένων στον ζωοποιό σταυρού του Κυρίου

   Τοῦ Ἀδαμάντιου Τσακίρογλου

  Μερικὲς σκέψεις μὲ ἀφορμὴ τὶς τελευταῖες ἐξελίξεις, πρὸς ἀλληλοστήριξη στερέωση τῆς ἐλπίδος μας στὸν Κύριο καὶ στὸν ζωοποιὸ σταυρό Του.

Τὸν τελευταῖο καιρὸ ἔχουν ἀναδυθεῖ θέματα ποὺ σκανδαλίζουν ὅλους μας, διότι διαπιστώνουμε μὲ ὀδυνηρὸ τρόπο, ὅτι ἡ ὁμολογία δὲν σώζει, ὅταν δὲν ἀκολουθεῖ ἐν ταπεινώσει τὴν διδασκαλία τῶν Ἁγίων μας, ἀλλὰ οἱ πιστοί (ποιμένες ἢ λαϊκοί) αὐτοσχεδιάζουν. Ὅλα αὐτὰ προέρχονται βέβαια ἀπὸ τὰ πάθη καὶ τὶς φιλοδοξίες μας, καθόσον ἀφ’ ἐνὸς μὲν οἱ ἀποτειχισμένοι δὲν καθίστανται αὐτόματα καὶ ἀποστειρωμένοι ἀπὸ πάθη καὶ ἐπιθυμίες, ἀφ’ ἑτέρου ὁ διάβολος μᾶς πολεμᾶ περισσότερο. Ἔτσι αὐτὲς οἱ καταστάσεις ἀναδύουν καὶ προκαλοῦν σοβαρὰ προβλήματα στὴν ἑνότητα τοῦ ἀγῶνος ἐνάντια στὴν αἵρεση.

Φυσικὸ καὶ ἀνθρώπινο εἶναι μία τέτοια διαπίστωση νὰ προκαλεῖ σὲ κάθε Ὀρθόδοξο σκεπτικισμό, ἀγωνία, ἀπογοήτευση καὶ λύπη. Σκεπτικισμὸ γιὰ τὸ ἂν εἴμαστε ἀκόμα στὸν σωστὸ δρόμο, ἀγωνία γιὰ τὸ ποὺ θὰ καταλήξουν αὐτὲς οἱ λυπηρὲς ἐξελίξεις, ἀπογοήτευση, γιατὶ πολλοί –ρασοφόροι κυρίως, ἀπὸ τοὺς ὁποίους περιμέναμε πολλά– δὲν στέκονται στὸ ὕψος τῶν περιστάσεων καὶ λύπη, γιατὶ ὁ ἀληθινὸς πιστὸς λυπᾶται γιὰ τὶς δυσάρεστες ἐξελίξεις ποὺ ἐπισυμβαίνουν στὸ σπίτι του (τὴν Ἐκκλησία) καὶ ἐπίσης γιὰ τὴν πτώση τῶν ἀδελφῶν του, γιατὶ δὲν ξέρει πιά, ποιόν νὰ πιστέψει καὶ πῶς ὁ ἴδιος θὰ ἀντέξει. Δὲν μπορεῖ νὰ χαίρεται ὁ ἀληθινὸς Χριστιανός, ὅταν συμβαίνουν αὐτὰ τὰ πράγματα. Θλίβεται καὶ ἀγωνιᾶ.

Ἐπειδὴ ὅλοι μας ἔχουμε παρατηρήσεις ἢ ἔχουμε γευθεῖ σὲ μικρὸ ἢ μεγαλύτερο βαθμὸ παρόμοια συναισθήματα, ποὺ ἂν παραμείνουν μπορεῖ νὰ ὁδηγήσουν στὴν ἀποκαρδίωση καὶ στὴν ἐγκατάλειψη τοῦ ἀγῶνα, πρέπει νὰ θυμηθοῦμε –μὲ τὴν εὐκαιρία τῆς Σταυροπροσκυνήσεως– ὅτι ὁ Κύριος μᾶς ἔχει προειδοποιήσει, ὥστε, ὅταν προκύψουν τέτοιες στιγμὲς νὰ εἴμαστε ἕτοιμοι νὰ τὶς ἀντιμετωπίσουμε, κατὰ τὸ «ἡτοιμάσθην καὶ οὐκ ἐταράχθην». Νὰ θυμηθοῦμε δηλαδὴ ἀπὸ τὴν μιὰ μεριὰ τὸν λόγον Του: «ἐν τῷ κόσμῳ θλῖψιν ἔξετε» (Ἰω. 16,33), ἀλλὰ νὰ μὴ μείνουμε ἐκεῖ. Ἀντιθέτως νὰ προχωρήσουμε ἐνθυμούμενοι ἀπὸ τὴν ἄλλη καὶ τὴν συνέχεια τῆς ρήσεως: «ἀλλὰ θαρσεῖτε, ἐγὼ νενίκηκα τὸν κόσμο»...

Γνωρίζουμε ὅτι ἡ θλίψη καὶ ὁ πόνος ἐπιτρέπονται ἀπὸ τὸν Θεὸ γιὰ νὰ μᾶς ἀναδείξει νικητές, ὅπως ὁ ἀθλητὴς ἀναδεικνύεται ἀπὸ σκληρὴ προπόνηση καὶ ἀγῶνες. Γράφει ὁ ἅγ. Θεοφάνης ὁ Ἔγκλειστος («Ἡ ἀντιμετώπιση τῶν ἀσθενειῶν»): «Ὅλες οἱ δύσκολες καταστάσεις ἔχουν ἕνα βάρος, αὐτὸ ποὺ πρέπει νὰ σηκώσουμε, αὐτὸ ποὺ πρέπει νὰ ὑπομείνουμε. Χωρὶς βάρος, δὲν μποροῦμε νὰ μιλᾶμε γιὰ ὑπομονή. Πάντως, ἡ ἐπιθυμία ἀπαλλαγῆς ἀπὸ τὸ βάρος δὲν εἶναι ἐφάμαρτη. Εἶναι φυσικὴ ἀνάγκη τῆς ψυχῆς. Ἁμαρτία διαπράττουμε, ὅταν, ἀπὸ τὴ φυσικὴ αὐτὴ ἀνάγκη, ὁδηγούμαστε στὴν ἀδημονία καὶ τὸν γογγυσμό. Ἂν νιώσεις μέσα σου κάτι τέτοιο, ἀπομάκρυνέ το ἀμέσως, εὐχαριστώντας τὸν Θεό...».

Ἂς ὑπομείνουμε, λοιπόν, ὅσο δύσκολο καὶ νὰ εἶναι, ὅσο μεγάλη κι ἂν εἶναι τὸ πρόβλημα, εὐχαριστώντας τὸν Θεό. Γνωρίζουμε ὅλοι καὶ τὸ ὁμολογοῦμε, ὅτι ἡ ἀποτείχιση δὲν εἶναι εὔκολη ὑπόθεση, ἀλλὰ μπορεῖ νὰ καταστεῖ κι ἕνα μικρὸ μαρτύριο. Καὶ τὰ πράγματα δείχνουν ὅτι πλησιάζει ὅλο καὶ περισσότερο ἡ ὥρα νὰ τὸ βιώσουμε. Γνωρίζουμε ὅλοι καὶ τὸ ὁμολογοῦμε, ὅτι μὲ τὴν ἀποτείχιση, θέλουμε νὰ μιμηθοῦμε τοὺς Ἁγίους. Ἦρθε ἡ ὥρα, λοιπόν, νὰ τὸ ἀποδείξουμε καὶ μάλιστα μὲ κατὰ πολὺν ἐλαφρότερα μαρτύρια ἀπὸ αὐτούς. Γνωρίζουμε ὅλοι καὶ τὸ ὁμολογοῦμε, ὅτι ὁ Οἰκουμενισμὸς εἶναι Παναίρεση, ἡ τελευταῖα αἵρεση πρὶν τὰ ἔσχατα ἢ κατὰ τὰ ἔσχατα καὶ τὰ προβλήματα θὰ εἶναι μεγάλα. Ἦρθε ἡ ὥρα, λοιπόν, νὰ τὰ δοῦμε κατάματα, νὰ τὰ ἀντιμετωπίσουμε, μὲ τὴν βοήθεια, πάντα, τοῦ Θεοῦ.

Ὅλοι οἱ Ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας μας εἶχαν παράλληλα μὲ τὴν θλίψη γιὰ τὶς ἀδυναμίες τους καὶ τὶς ἁμαρτίες τῶν ἀνθρώπων μία ἀπέραντη χαρά, γιατί βίωναν τὸν λόγο τοῦ Χριστοῦ «ἐν τῷ κόσμῳ θλῖψιν ἔξετε, ἀλλὰ θαρσεῖτε, ἐγὼ νενίκηκα τὸν κόσμο». Ἔνιωθαν τὴν χαρά, γιατὶ ἦταν ἀκλόνητα πεπεισμένοι ὅτι, ὅ,τι καὶ νὰ συμβεῖ, ὁ Χριστὸς θὰ νικήσει. Λυπόντουσαν γιὰ τὴν τυφλότητα φίλων καὶ γνωστῶν, γιὰ τὴν προδοσία ἢ ἀδυναμία συναγωνιστῶν, γιὰ τὴν πτώση τῶν ἐχθρῶν τῆς Ἐκκλησίας καὶ προσευχόντουσαν γιὰ τὴ μετάνοια καὶ συγχώρεσή τους Παράλληλα ὅμως χαίρονταν γιατὶ γνώριζαν, ὅτι «Καὶ πύλαι ἅδου οὐ κατισχύσουσιν αὐτῆς» (σσ. τῆς Ἐκκλησίας) (Ματθ. 16,18). Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος ἔλεγε: «Πόσοι τύραννοι θέλησαν νὰ νικήσουν τὴν Ἐκκλησία; Πόσα τηγάνια; πόσα καμίνια, δόντια θηρίων, ξίφη ἀκονισμένα; Ὅμως δὲν τὴν νίκησαν. Ποῦ εἶναι ἐκεῖνοι, ποὺ τὴν πολέμησαν; Ἔχουν σιγήσει καὶ παραδόθηκαν στὴν λήθη. Καὶ ποῦ εἶναι ἡ Ἐκκλησία; Λάμπει περισσότερο ἀπὸ τὸν ἥλιο. Τὰ δικά τους σβήστηκαν, τὰ δικά Της εἶναι ἀθάνατα» (ὁμιλία πρὸ τῆς ἐξορίας, μεταφρ.). Τί περίτρανος ὕμνος χαρᾶς καὶ νίκης, τί ὁμολογία πίστεως ! Καὶ μάλιστα λίγο πρὶν νὰ ὁδηγηθεῖ στὴν ἐξορία, προδομένος ἀπὸ τοὺς «ἀδελφούς» του Χριστιανούς, ἐπίσκοπους καὶ ρασοφόρους.

Οἱ Ὀρθόδοξοι δὲν κοίταξαν ἀριθμοὺς ἢ συνθῆκες, ἀψήφισαν αὐτοκράτορες, ληστρικὲς συνόδους, στρατούς, κακουχίες, ἔλλειψη ποιμένων, μοναξιά, προδοσία, βασανιστήρια, θάνατο! Μὲ τὸν Χριστὸ στὸ πλευρό μας δὲν φοβόμαστε τίποτα καὶ κανέναν, ἀρκεῖ νὰ μείνουμε πιστοὶ καὶ ἀσάλευτοι σὲ Αὐτόν. Αὐτὸν ἀκολουθοῦμε καὶ ὄχι ἀνθρώπους. Ἂν τὸ πιστεύουμε δὲν θὰ εἴμαστε ποτὲ μόνοι, ποτὲ δὲν θὰ νιώθουμε ἐγκαταλελειμένοι, γιατὶ εἴμαστε παιδιά Του, γιατὶ δὲν μᾶς ἐγκατέλειψε ἀκόμη παρὰ τὶς ἁμαρτίες μας. Ἐξάλλου δὲν βιώνουμε τίποτα παραπάνω, ἀπὸ αὐτὸ ποὺ βίωσαν, ὅλοι οἱ Χριστιανοὶ ἀνὰ τοὺς αἰῶνες (μάλιστα σὲ σύγκριση μἒ αὐτοὺς φαινόμαστε πολὺ μικροί), ὅταν ἀντιστάθηκαν στὶς διάφορες αἱρέσεις .

Ὁ μόνος φόβος ποὺ πρέπει νὰ ἔχουμε εἶναι νὰ μὴν ἀπομακρυνθοῦμε ἀπὸ τὸν ἀγῶνα γιὰ τὴν σωτηρία μας, νὰ μὴν διαρραγεῖ, νὰ μὴν ἀλλοιωθεῖ ἡ σχέση μας πρὸς τὸν Θεό καὶ τὴν ἀγάπη Του. Αὐτὴ ἡ σχέση πρὸς τὸν Θεὸ ὁδήγησε τὸν Παῦλο νὰ γράψει: «τίς ἡμᾶς χωρίσει ἀπὸ τῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ; θλῖψις ἢ στενοχωρία ἢ διωγμὸς ἢ λιμὸς ἢ γυμνότης ἢ κίνδυνος ἢ μάχαιρα; καθὼς γέγραπται ὅτι ἕνεκά σου θανατούμεθα ὅλην τὴν ἡμέραν· ἐλογίσθημεν ὡς πρόβατα σφαγῆς. ἀλλ᾿ ἐν τούτοις πᾶσιν ὑπερνικῶμεν διὰ τοῦ ἀγαπήσαντος ἡμᾶς. πέπεισμαι γὰρ ὅτι οὔτε θάνατος οὔτε ζωὴ οὔτε ἄγγελοι οὔτε ἀρχαὶ οὔτε δυνάμεις οὔτε ἐνεστῶτα οὔτε μέλλοντα οὔτε ὕψωμα οὔτε βάθος οὔτε τις κτίσις ἑτέρα δυνήσεται ἡμᾶς χωρίσαι ἀπὸ τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ τῆς ἐν Χριστῷ ᾿Ιησοῦ τῷ Κυρίῳ ἡμῶν» (πρὸς Ρωμαίους 8, 35-39).

Αὐτὸς ὁ φόβος, αὐτὴ ἡ ἀγάπη πρὸς τὸν Θεὸ καὶ τὴν Ἐκκλησία Του, στήριξε τὴν Ἐκκλησία καὶ τὸ ποίμνιό Της στὶς πιὸ δύσκολες στιγμές, πολέμησε τὶς αἱρέσεις, κατατρόπωσε ἐθνικούς, Ἄρειους, Νεστόριους, Σέργιους, Αὐτοκράτορες, Πάπες, Σουλτάνους, Κομμουνιστές, ἄθεους, διπρόσωπους καὶ προβατόσχημους λύκους παντὸς τύπου.

Αὐτὸς ὁ φόβος, αὐτὴ ἡ ἀγάπη πρὸς τὸν Θεὸ καὶ τὴν Ἐκκλησία Του, στήριξε τοὺς Ἁγίους ἀκόμα ὅταν ἦταν λίγοι ἢ μόνοι ἐναντίον πολλῶν, γνωρίζοντας ὅμως, ὅτι ἔχουν τὸν Ἕνα.

Αὐτὸς ὁ φόβος, αὐτὴ ἡ ἀγάπη πρὸς τὸν Θεὸ καὶ τὴν Ἐκκλησία Του, τοὺς ἔκανε νὰ ἀδιαφορήσουν γιὰ τὸ τί λέει ὁ κόσμος, οἱ κάθε λογῆς ἐντεταλμένοι «θεολόγοι», ἐπαγγελματίες παπάδες, ὑποτιθέμενοι γέροντες, αὐταπάγγελτοι ἐπίσκοποι, λῦκοι βαρεῖς, Πατριᾶρχες, ψευδοσύνοδοι. Αὐτὸν τὸν φόβο, αὐτὴ τὴν ἀγάπη πρὸς τὸν Θεὸ καὶ τὴν Ἐκκλησία Του καλούμαστε νὰ μιμηθοῦμε κι ἐμεῖς —παρόλο ποὺ ἀπέχουμε παρασάγγας ἀπὸ τοὺς Ἁγίους— ἀρνούμενοι νὰ συμπορευτοῦμε μὲ αὐτοὺς ποὺ ἔχουν συμφέροντα, βλέψεις, φιλοδοξίες. Καλούμαστε ἰδίως αὐτὴν τὴν στιγμὴ ποὺ μοναχοί, ἱερεῖς καὶ λαϊκοὶ διώκονται, ἡ Ἐκκλησία αὐθαιρέτως ἐπαναπροσδιορίζεται, ἡ διδασκαλία διαστρεβλώνεται, οἱ παρακαταθῆκες καταπατοῦνται, οἱ Ἅγιοι ὑβρίζονται, τὰ μαργαριτάρια πετοῦνται τοῖς κυσί, ὁ Θεός ἐμπαίζεται.

Μὲ τὴν εὐκαιρία τῆς ἑορτῆς τοῦ Σταυροῦ, τοῦ συμβόλου τῆς Θυσίας, τοῦ Πάθους ἀλλὰ καὶ τῆς Νίκης, ἂς ἀναλάβουμε καὶ ἐμεῖς τὸν σταυρό μας, ποὺ εἶναι ἀφάνταστα ἐλαφρότερος ἀπὸ αὐτὸν τοῦ Κυρίου καὶ ἂς Τὸν ἀκολουθήσουμε. Καὶ ὅταν νιώσουμε ἀδύναμοι Αὐτὸς θὰ μᾶς στηρίξει, γιὰ νὰ μᾶς ὑπενθυμίσει, ὅτι χωρὶς Αὐτὸν δὲν κάνουμε τίποτα.

Ἡ ἁγ. Συγκλητικὴ μᾶς συμβουλεύει νὰ στηρίζουμε ὁ ἕνας τὸν ἄλλο καὶ παρὰ τὶς ἀδυναμίες μας νὰ ὑπενθυμίζουμε ἀλλήλοις, ὅτι ἡ Ραὰβ ἦταν πόρνη, ἀλλὰ σώθηκε χάρη στὴν πίστη της (Ἰησ. Ναυῆ 2:1, Ἑβρ. 11:31). Ὁ Παῦλος ἦταν διώκτης, ἔγινε ὅμως σκεῦος ἐκλογῆς (Πράξ. 9:1) καὶ Ἀπόστολος τῶν ἐθνῶν. Ὁ ληστὴς ἐγκληματοῦσε, ἀλλὰ μ' ἕναν του μόνο λόγο μπῆκε πρῶτος στὸν Παράδεισο (Λουκ. 23:39-43).

Ἂς μὴν φοβόμαστε, μέσα μας ἂς εἶναι πάντα ὁ λόγος τοῦ Κυρίου μας «θαρσεῖτε, ἐγὼ νενίκηκα τὸν κόσμο».

Ἀδαμάντιος Τσακίρογλου

Ο μολυσμός από τους αιρετικούς Οικουμενιστές και η απομάκρυνση από την αίρεση

 

Πῶς ἀντιλαμβάνεται ἡ Ὀρθόδοξη Παράδοση τὸν ἠθικὸ μολυσμὸ τοῦ σώματος, ἀλλὰ καὶ τοῦ πνεύματος ἐκ τῆς αἱρέσεως, ὅπως καὶ τὴν ἀπομάκρυνση ἀπὸ τοὺς διδάσκοντας κακοδοξίες.

   Προϋπόθεση γιὰ νὰ μᾶς δεχθεῖ ὁ Κύριος καὶ νὰ μὴν ἀπολεσθοῦμε, εἶναι ἡ διακοπὴ τῆς κοινωνίας μὲ τοὺς αἱρετικούς.

    «Ἀδελφοί, ὑμεῖς ἐστε ναὸς Θεοῦ ζῶντος, καθὼς εἶπεν ὁ Θεὸς ὅτι ἐνοικήσω ἐν αὐτοῖς καὶ ἐμπεριπατήσω, καὶ ἔσομαι αὐτῶν Θεός, καὶ αὐτοὶ ἔσονταί μοι λαός. Διὸ ἐξέλθετε ἐκ μέσου αὐτῶν καὶ ἀφορίσθητε, λέγει Κύριος, καὶ ἀκαθάρτου μὴ ἅπτεσθε, κἀγὼ εἰσδέξομαι ὑμᾶς, καὶ ἔσομαι ὑμῖν εἰς πατέρα, καὶ ὑμεῖς ἔσεσθέ μοι εἰς υἱοὺς καὶ θυγατέρας, λέγει Κύριος παντοκράτωρ. Ταύτας οὖν ἔχοντες τὰς ἐπαγγελίας, ἀγαπητοί, καθαρίσωμεν ἑαυτοὺς ἀπὸ παντὸς μολυσμοῦ σαρκὸς καὶ πνεύματος, ἐπιτελοῦντες ἁγιωσύνην ἐν φόβῳ Θεοῦ» (Β΄ Κορινθίους  6,18-7,1).

 Ὁ Μ. Φώτιος:

«Ὁ γάρ σπουδαῖος βίος καί ὀρθόδοξος, μαργαριτῶν καί Ἁγίων δίκην ἀποστίλβων, οὐκ ὀφείλει ταῖς αἱρετικαῖς καί δυσώδεσι καί ρυπώσαις πολιτείαις συνδιαιτᾶσθαι καί συναναφύρεσθαι [σ.σ.: Τοῦτο κάνουν σήμερα στὸ σύνολό τους οἱ Ἔλληνες Ἐπίσκοποι καὶ Ποιμένες καὶ ἀκολουθεῖ τὸ Ποίμνιο!]. “Ἐξέλθετε γάρ, φησίν, ἐκ μέσου αὐτῶν καί ἀφορίσθητε”, λέγει Κύριος, “κἀγώ εἰσδέξομαι ὑμᾶς”. Καί, “τίς κοινωνία φωτί πρός σκότος”; καί, “ἐξάρατε τόν πονηρόν ἐκ μέσου ὑμῶν”· καί, “τῷ τοιούτῳ μηδέ συνεσθίειν”, καί ἄλλο πλῆθος ἄπειρον. Ἀλλά ταῦτα μέν σήν πεφιλοτιμήσθω χάριν» (P.G. 101, 944C. –Ε.Π.Ε. 3, 238, 16).

Είμαστε πλέον "μία εκκλησία"! Όλοι το βλέπουν, αλλά αποδέχονται και κοινωνούν με τους Οικουμενιστές!

Αγιασμούς σε σχολεία της Σύρου από τον Μητροπολίτη Δωρόθεο (ΦΩΤΟ)

Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης κ. Δωρόθεος Β΄ παρέστη κατ’ αρχάς στον Αγιασμό που τέλεσε ο Σεβ. Επίσκοπος ΡΚαθολικών Σύρου κ. Πέτρος στο Ιδιωτικό Σχολείο των Αδελφών Δελλασάλ, ευχήθηκε στους Εκπαιδευτικούς και τους μαθητές για το νέο Σχολικό Έτος και για την ταχεία αποπεράτωση και λειτουργία του ανεγειρόμενου Γυμνασίου.

Οπως αναφέρει ανακοίνωση της Μητρόπολης, στη συνέχεια, τέλεσε τον Αγιασμό στο 4ο Δημοτικό Σχολείο Ερμουπόλεως, στο οποίο, κατόπιν σχετικού αιτήματος της Διευθύντριάς του, προσέφερε

Το Σημείο του Τιμίου Σταυρού, η Σημασία και η Δύναμίς του

(Αγίου Κοσμά Αιτωλού)

   Ακούσατε αδελφοί μου, πως πρέπει να γίνεται ο Σταυρός και τι σημαίνει.

     Πρώτον· όπως η Αγία Τριάς δοξάζεται εις τον ουρανόν από τους Αγγέλους, ούτω και συ να σμίγης τα τρία σου δάκτυλα της δεξιάς

χειρός· και μη δυνάμενος να αναβής εις τον ουρανόν να προσκυνήσης, βάνεις την χείραν σου εις την κεφαλήν σου (διότι η κεφαλή σημαίνει τον ουρανόν) και λέγεις:

     Καθώς οι Άγγελοι δοξάζουσι την Αγία Τριάδα εις τον ουρανόν, έτσι και εγώ ως δούλος δοξάζω και προσκυνώ την Αγίαν Τριάδα· και καθώς τα δάκτυλα είνε τρία, είνε ξεχωριστά, είνε και μαζί, έτσι και η Αγία Τριάς είνε τρία πρόσωπα, αλλ’ εἷς Θεός.

   Κατεβάζων το χέρι σου εις την κοιλίαν σου να λέγης: Σε προσκυνώ και Σε λατρεύω, Κύριέ μου, ότι κατεδέχθης και εσαρκώθης εις την κοιλίαν της Θεοτόκου δια τας αμαρτίας μας. Το βάζεις λοιπόν εις τον δεξιόν σου ώμον και λέγεις: Σε παρακαλώ, Θεέ μου, να με συγχωρήσης και να με βάλης εις τα δεξιά σου με τούς δικαίους. Βάνοντας το πάλιν εις τον αριστερόν ώμον λέγεις: Σε παρακαλώ, Κύριέ μου, μη με βάλης εις τα αριστερά με τους αμαρτωλούς. Έπειτα κύπτοντας κάτω εις την γην: Σε δοξάζω, Θεέ μου, Σε προσκυνώ και Σε λατρεύω, ότι καθώς εβάλθηκες εις τον τάφον, έτσι θα βαλθώ και εγώ. Και όταν σηκώνεσαι ορθός, φανερώνει την ανάστασιν και λέγεις: Σε δοξάζω και Σε προσκυνώ, Κύριέ μου, ότι ανέστης εκ νεκρών δια να μας χαρίσης ζωήν αιώνιον. Αυτό σημαίνει ο Σταυρός!

Τώρα σας συμβουλεύω να κάμετε από ένα κομβολόγι μικροί και μεγάλοι και να το κρατήτε με το αριστερό χέρι, και με το δεξιό να κάμνετε τον σταυρόν σας και να λέγετε:

Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ και Λόγε του Θεού του ζώντος, διά της Θεοτόκου και πάντων των Αγίων ελέησόν με τον αμαρτωλόν και ανάξιον δούλον σου. Ο πανάγαθος Θεός μάς εχάρισε τον Τίμιον Σταυρόν με τον οποίον να ευλογώμεν, και τα Άχραντα Μυστήρια. Με τον Σταυρόν να ανοίγωμεν τον παράδεισον, με τον Σταυρόν να διώκωμεν τούς δαίμονας· αλλά πρέπει να έχωμεν το χέρι μας καθαρόν από αμαρτίας, και τότε κατακαίεται ο διάβολος και φεύγει.

Όθεν, αδελφοί μου, ή τρώγετε ή πίνετε ή δουλεύετε, να μη σας λείπη αυτός ο λόγος και ο Σταυρός· και καλόν και άγιον είνε να προσεύχεσθε πάντοτε την αυγήν, το βράδυ και τα μεσάνυκτα.

Η δύναμις του Σταυρού

Να είπωμεν και ένα παράδειγμα, να ιδήτε την δύναμιν του Σταυρού.

Εις την Αίγυπτον ήτον ένας βασιλεύς ασεβής· είχε και ένα Εβραίο βεζύρην, όστις έπειτα έγινε Τούρκος. Εις την Αλεξάνδρειαν ήτον ένας Πατριάρχης, το όνομα Ιωακείμ, άγιος άνθρωπος και σοφός. Ακούων ο βασιλεύς ότι ήτο άγιος άνθρωπος ο Πατριάρχης, τον ηγάπα πολύ. Λέγει ο Εβραίος του βασιλέως: Κάτι πολλήν αγάπην έχεις εις τον Πατριάρχην. Του λέγει ο βασιλεύς: Ο Πατριάρχης είνε καλός άνθρωπος. Του λέγει ο Εβραίος: Κράξε, βασιλεύ, τον Πατριάρχην να έλθη να διαλεχθώμεν μαζί, και να ιδής όπού θα μείνη αναπολόγητος. Έκραξεν ο βασιλεύς του Πατριάρχη να έλθη. Λέγει του ο Εβραίος: Εγώ θέλω, Πατριάρχη, να διαλεχθώμεν μερικά περί πίστεως. -Με τον ορισμόν σου. Έτοιμος είμαι δια την πίστιν μου να χύσω και το αίμά μου. Και κάμνων αρχήν ο Πατριάρχης να φιλονική με τον Εβραίον, με έναν τρόπον επειδέξιον πάντοτε τον ενίκα τον Εβραίον. Λέγει του ο Εβραίος του  Πατριάρχη:

Διατί να φιλονεικώμεν; Ακούω οπού λέγει ο Χριστός εις το Ευαγγέλιον ότι, όστις έχει πίστιν ως κόκκον σινάπεως, μεταφέρει ένα βουνό από ένα μέρος εις άλλο. -Μαλιστα, του λέγει ο Πατριάρχης. Λέγει του ο Εβραίος: Λοιπόν, αν είσαι άξιος, πρόσταξε και συ να γίνη, και τότε να πιστεύσω. Τότε εζήτησεν ο Πατριάρχης τρεις ημέρας διορίαν, και λέγει του βασιλέως: Έτοιμος είμαι δια το πρόσταγμα οπού είπομεν. Ήτο εκεί ένα βουνό τρεις ώρας μακράν. Λέγει ο Εβραίος του Πατριάρχη να σηκώση εκείνο το βουνό. Τότε πιάνει ο Πατριάρχης και θυμιάζει εκείνο το βουνό, και κάμνει τον σταυρόν του τρεις φοράς λέγων και το όνομα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Είτα λέγει: Σε προστάζω, εσέ, βουνό, να σηκωθής να έλθης εις την Αίγυπτον. Και ω του θαύματος! Ευθύς ασηκώθη το βουνό και έγινεν εις τρία, εις τύπον της Αγίας Τριάδος, και εκίνησε και ήρχετο. Φωνάζει ο βασιλεύς: Πατριάρχη, βοήθησέ μας, διότι εχαθήκαμεν. Και κάμνων δέησιν πάλιν ο Πατριάρχης, εστάθη το βουνό εις εξ μίλια μακράν από την πόλιν.

Αλλ’ ο Εβραίος δεν επίστευσε και λέγει του βασιλέως: Ο Χριστός, λέγει και άλλο· ότι όποιος έχει πίστιν, αν πίη θανάσιμον φαρμάκι, δεν αποθνήσει. Λοιπόν, ειπέ του Πατριάρχη να του κάμω ένα φαρμάκι να το πίη, και αν δεν αποθάνη, να πιστεύσωμεν και ημείς. Να ηξεύρης και τούτο, βασιλεύ, ότι οι χριστιανοί έχουν τον σταυρόν· κάμνοντές τον τα διαλύουν όλα· και το πικρό το κάμνουν γλυκό. Κάμνει λοιπόν ο Εβραίος το φαρμάκι ίνα άμα το εγγίξη εις το στόμα του ο Πατριάρχης αποθάνη. Το πηγαίνει εις τον βασιλεα και του λέγει; Πρόσταξε τον Πατριάρχην να το πίη και να μη κάμη τον σταυρόν του. Κράζει ο βασιλεύς τον Πατριάρχην και τον προστάζει να πίη το φαρμάκι ως ήθελεβν ο Εβραίος. Καλά, λέγει ο Πατριάρχης· μου έδωσες, βασιλεύ, τούτο το ποτήρι, μα δεν μου είπες πόθεν να το πίω, και κάμνων το δεξιόν του χέρι ως να ευλογή εις τύπον, ερωτά πόθεν να το πίη, εδώθεν ή εκείθεν, και το σταυρώνει. Αμή εκείνος δεν το εκατάλαβε. Λέγει του ο Εβραίος: Πίετο όθεν θέλεις. Και πίνοντάς το ο Πατριάρχης έμεινεν υγιής. Λέγει τότε του βασιλέως: Εγώ έπια όλο το φαρμάκι, ο δε Εβραίος να ξεπλύνη το ποτήρι με ολίγο νερό και να το πίη. Και αν δεν πάθη τίποτε, να πιστεύσωμεν και ημείς εις την πίστιν του. Δεν ήθελεν ο Εβραίος να το πίη, τον εβίασεν όμως ο βασιλεύς και το έπιε, και ω του θαύματος! έσκασεν ευθύς και απέθανεν.

Εκαταλάβατε, αδελφοί μου; Όστις έχει πίστιν εις τον Χριστόν μας και είνε καθαρός δεν παθαίνει κανέν κακόν.

Με καθαράς χείρας το Σημείον του Σταυρού

Θέλετε ν’ ακούσετε και άλλο δια τον Σταυρόν, πως δεν ενεργεί, όταν είνε μολυσμένο τα χέρι από αμαρτίας;

Ήτον ένας άνθρωπος οναμαζόμενος Ιουλιανός αναγνώστης, όστις εσπούδασε γράμματα με τον Μέγαν Βασίλειον, ο οποίος ηθέλησε να γίνη βασιλεύς. Πηγαίνει λοιπόν και ευρίσκει ένα μάγον Εβραίον και του λέγει: Είσαι καλός να με κάμης βασιλέα και να σε κάμω βεζύρη; Του λέγει ο μάγος: Αρνήσου τον Χριστόν, και εγώ σε κάμω. Λέγει του ο Ιουλιανός: Τον αρνούμαι. Τότε κάμνει ένα γράμμα ο μάγος και του λέγει: Πάρε τούτο το χαρτί και πήγαινε εις ένα μνήμα ελληνικό και ρίψε το υψηλά και θα έλθουν δαίμονες· και ό,τι σου κάμνουν μη φοβηθής και να μη κάμης τον σταυρόν σου, διότι θα φύγουν. Επήγεν ο Ιουλιανός εις το μνήμα και ρίχνοντας το χαρτί ήλθαν οι δαίμονες. Αυτός φοβηθείς και κάμνοντας τον σταυρόν του έφυγον οι δαίμονες. Πηγαίνει ευθύς εις τον μάγον και του λέγει τα γενόμενα. Τότε του λέγει ο μάγος: Πήγαινε να σφάξης ένα παιδί και να μου φέρης την καρδιά του. Επήγε και έσφαξε το παιδί και του έφερε την καρδία. Τότε κράζει πάλιν τούς δαίμονας ο μάγος. Αυτός πάλιν από τον φόβον του έκαμε τον σταυρόν· αλλ’ οι δαίμονες δεν εφοβήθησαν, διότι ήτο μολυσμένος από τον φόνον. Έτσι έκαμε το θέλημά του και εβασίλευσε δύο χρόνους και επήγεν εις την κόλασιν να καίεται πάντοτε. Πρέπει και ημείς να είμεθα καθαροί από αμαρτίας, και τότε φεύγει ο διάβολος.

Η Δύναμις της Νοεράς Προσευχής

Τώρα σας λέγω να κάμητε τούτο· να πάρετε όλοι από ένα κομπολόγιον, και το κομπολόγιόν σας να έχη τριαντατρία σπυριά, και να προσεύχεσθε και να λέγητε το: "Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ και Λόγε του Θεού του ζώντος, διά της Θεοτόκου και πάντων σου των Αγίων ελέησόν με τον αμαρτωλόν και ανάξιον δούλον σου".

Μέσα εις το "Κύριε Ιησού Χριστέ", αδελφοί μου, τι θεωρεί;

Θεωρεί η Αγία Τριάς, ο Θεός μας, η ένσαρκος οικονομία του Χριστού μας.

Και πάντες οι Άγιοι με τον Σταυρόν και με το "Κύριε Ιησού Χριστέ"επήγαν εις τον παράδεισον.

Και όποιος λέγει αυτόν τον λόγον και κάμνει και τον σταυρόν του, καν άνδρας, καν γυναίκα ευλογεί τον ουρανόν, την γην, την θάλασσαν. Με τον Σταυρόν και με το "Κύριε Ιησού Χριστέ" ιατρεύονται κάθε αρρωστείες.

Με τον Σταυρόν και με το "Κύριε Ιησού Χριστέ" οι Απόστολοι αναστούσαν νεκρούς και ιάτρευαν πάσαν ασθένειαν.

Με τον Σταυρόν και με το "Κύριε Ιησού Χριστέ" αποστομώνει ο άνθρωπος κάθε αιρετικόν.

Με τον Σταυρόν και με το "Κύριε Ιησού Χριστέ" αγιάζει ο άνθρωπος και πηγαίνει εις τον παράδεισον, να χαίρεται και να ευφραίνεται ωσάν οι Άγγελοι.

Το Σημείον του Σταυρού και η Σημασία Του

Βλέπετε, αδελφοί μου, ο Τίμιος και άγιος Σταυρός πόσον βοηθά τον άνθρωπον.

Και όποιος τον κάμνει τον Σταυρόν, ποτέ δεν έχει ζημίαν, αλλά τον φυλάγει από κάθε λογής φαρμακερόν πράγμα και από κάθε δαιμονικήν πείραξιν.

Και ο άνθρωπος τον έχει σημαδεμένον απάνω του.

Να ανταμώση τα τρία δάκτυλα της δεξιάς χειρός του και να τα βάλη πρώτον εις το μέτωπον, είτα εις τον ομφαλόν, έπειτα εις το δεξιόν βυζίον, ύστερα εις το ζερβί βυζίον, ύστερα και να σκύπτη έως χαμηλά και πάλιν να σηκώνεται.

Και ο Σταυρός, αδελφοί μου, πως είναι, μάθετε:

Όταν βάνωμεν το χέρι μας εις το κεφάλι, φανερώνει ο Θεός, οπού ήτον εις τον ουρανόν· και όταν το βάλωμεν εις τον ομφαλόν, φανερώνει πως εκατέβη εις την γην και εσαρκώθη· και όταν το βάνωμεν εις το δεξιόν μέρος. άνωθεν του βυζίου, φανερώνει πως είναι δίκαιος και αθάνατος και πως θέλει βάλει τούς δικαίους εις τα δεξιά του μέρη· και όταν το βάλωμεν εις το ζερβόν μέρος, φανερώνει πώς θέλει κρίνει όλα τα έθνη και θέλουν στέκονται εις το ζερβόν του μέρος και να τούς βάλη εις την κόλασιν.

Παντού ο Τίμιος Σταυρός

Ο Τίμιος Σταυρός, αδελφοί μου, είνε φύλαξ όλης της γης.

Ο Τίμιος Σταυρός αγιάζει όλα τα πέρατα, όλα τα θεία και άγια των εκκλησιών.

Ο Σταυρός αγιάζει την θείαν Λειτουργίαν και κάθε Ακολουθίαν.

Ο Σταυρός αγιάζει τούς Αγίους.

Ο Σταυρός αγιάζει και στερεώνει την Βάπτισιν.

Ο Σταυρός ευλογεί τα ανδρόγυνα.

Ο Σταυρός κυνηγά τους δαίμονας και φεύγουσιν ωσάν από την αστραπήν.

Ο Σταυρός είναι όπλον φωτεινόν και όποιος τον κάμνει, τον φωτίζει και τον αγιάζει εκείνον τον άνθρωπον, και είναι ωσάν δίστομον σπαθίον, και δεν ζυγώνουν σιμά οι δαίμονες να παρακινούν τούς ανθρώπους διά να κάμωσιν αμαρτήματα.

Και όπου κινήση να πηγαίνη ο άνθρωπος πρώτον να κάμη τον σταυρόν και να λέγη το "Κύριε Ιησού Χριστέ".

Ή εις το παζάρι κινάς ή εις το χωράφι ή εις το αμπέλι ή όταν φάγης ψωμί ή όταν πίνης κρασί ή νερόν ή οπωρικόν ή όταν κοιμηθής, να προσκυνήσης τον Θεόν, να σταυρώνης και το σώμα σου, και ύστερα να πλαγιάσης.

Να κοιμηθής, και θέλεις σηκωθή το πρωϊ γερός και χαρούμενος.

 Όθεν, αδελφοί μου, εκαταλάβατε και το ηξεύρετε όλοι σας.

 (Από την Γ΄και Η΄ Διδαχή Αγ. Κοσμά Βιβλ. «Ο ΠΑΤΡΟΚΟΣΜΑΣ» σ. 94-99, 200-203 αντίστοιχα)

Πηγή