Ἡ σπανιότητα ἀποστολικῶν ποιμένων

Πῶς θὰ εὕρομεν πνευματικὸν ὁδηγόν

ΥΠΑΚΟΗ ΣΕ ΠΟΙΜΕΝΕΣ,

ΑΛΛ’ ΟΧΙ ΣΕ ΨΕΥΔΟ-ΠΟΙΜΕΝΕΣ

(Ἁγ. Συμεὼν τοῦ Νέου Θεολόγου, Ἅπαντα, Ἐκδ. Β. Ρηγόπουλου)

Στὴν σύγχυση τῆς ἐποχῆς μας γύρω ἀπὸ τὸ θέμα τῆς ὑπακοῆς στοὺς ποιμένες, παραθέτουμε ἀποσπάσματα ἀπὸ ἕνα καθοριστικὸ λόγο (τὸν 13^ο) τοῦ ἁγίου Συμεὼν τοῦ Νέου Θεολόγου, ποὺ δίνει πολυσήμαντες ἀπαντήσεις.

Θεωρεῖ τοὺς ποιμένες ἀπεσταλμένους τοῦ Θεοῦ, στοὺς ὁποίους ὀφείλουμε ὑπακοή, καθόσον ὅμως αὐτοὶ ἔχουν ἀποστολικὸ ἦθος, ἐφαρμόζουν τὶς Ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ, τοὺς Ἱεροὺς Κανόνες, καὶ γνωρίζουν τὴν διδασκαλία τῆς Ἁγ. Γραφῆς καὶ τὰ Δόγματα τῆς Ἐκκλησίας. Διαφορετικά, δὲν πρόκειται περὶ ποιμένων, ἀλλὰ περὶ ψευδοποιμένων καί, σ’ αὐτὴν τὴν περίπτωση, δὲν πρέπει νὰ ξεγελαστοῦμε νὰ τοὺς ἀκολουθήσουμε.

ΔΕΚΑΤΟΣ ΠΡΩΤΟΣ ΛΟΓΟΣ ΣΥΜΕΩΝ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ

α) Ὁ ὁποῖος ἐγράφη εἰς ἕνα του μαθητὴν κοσμικόν, καὶ διαλαμβάνει μὲ ποῖον τρόπον δύναται τινάς νὰ γνωρίση ἅγιον ἄνδρα.

β) Καὶ πῶς, ἢ τί νὰ κάμνῃ, διὰ νὰ τὸν εὕρῃ.

γ) Καὶ ἀφ' οὗ τὸν ἐπιτύχῃ, πῶς πρέπει νὰ τὸν ἔχῃ.

 Ὦ ἀγαπητέ μοι ἐν Κυρίῳ· ἐγὼ σὲ ἐδέχθηκα μέσα εἰς τοὺς κόλπους μου, ὅταν ἦλθες εἰς ἐμέ, καὶ μὲ ζέσιν πολλὴν σὲ ἔκαμα μαθητὴν διὰ τῆς διδασκαλίας, καὶ μὲ κόπους πολλοὺς σὲ ἀνεμόρφωσα μὲ τὴν μορφὴν τοῦ Χριστοῦ διὰ τῆς μετανοίας, καὶ σὲ ἀνεγέννησα τέκνον πνευματικὸν διὰ πολλῆς ὑπομονῆς, καὶ πόνων σφοδρῶν, καὶ καθημερινῶν δακρύων, ἀγκαλὰ καὶ σὺ δὲν ἐγνώρισες κανένα ἀπὸ τοῦτα ὁποῦ ἐδοκίμασα ἐγὼ διὰ σέ (σελ. 69).

Μαύρες σελίδες στην ιστορία της, γράφει η Ι.Μ. Ξενοφώντος

                     (Όταν δίνεις δικαιώματα και σε κρατούν στο χέρι για κάτι ...υποκύπτεις στο θέλημά τους!)

Οι σχισματικοί της Ουκρανίας πανηγυρίζουν για άλλη μία νίκη επί του Αγίου Όρους. Το δημοσίευμα είναι στα Ουκρανικά από ιστοσελίδα των Ουκρανών σχισματικών γι’ αυτό θα περιοριστώ σε λίγα. Αναφέρει ότι την 9η Αυγούστου, ημέρα εορτής του Αγίου Παντελεήμονος (παλαιό ημερολόγιο), μία ομάδα προσκυνητών της «επισκοπής» Ρίβνε και Όστρο μαζί με «κληρικούς» συμμετείχαν στην Θεία Λειτουργία της Ι.Μ. Ξενοφώντος όπου χοροστάτησε ο Ηγούμενος της Μονής Αλέξιος. Μαζί με την αδελφότητα του Μοναστηριού συμμετείχε και «κληρικός» της «επισκοπής» Λβιβ.

Το κακό και η σύγχυση που προκαλούν ο π. Θεόδωρος Ζήσης και η ομάδα του όσο επιμένουν στα περί οικονομίας και υπάρξεως ακόμα ευσεβών επισκόπων

Τοῦ  Ἀδαμάντιου  Τσακίρογλου

Τὸ σχίσμα τῆς Οὐκρανίας –ἀντιθέτως μὲ τὴν γνώμη τοῦ π. Θεοδώρου Ζήση–  ὄχι μόνο δὲν σταμάτησε τὴν αἵρεση καὶ τὴν πλάνη, ἀλλὰ ἀντιθέτως τὴν μεγιστοποίησε. Τώρα μάλιστα, στὴν μεγιστοποίηση αὐτή, τὴν κυρία εὐθύνη δὲν φέρουν οἱ οἰκουμενιστές, ἀλλὰ οἱ ἀντιοικουμενιστές, καὶ δὴ αὐτοὶ ποὺ μιλοῦν γιὰ οἰκονομία καὶ γιὰ τὴν ὕπαρξη ἀκόμα εὐσεβῶν ἐπισκόπων, ἀλλὰ καὶ γιὰ ὀρθοδοξία τοῦ ρωσικοῦ πατριαρχείου, παρουσιάζοντάς το ὡς νέο πόλο ἀντίστασης ἐνάντια στὸν αἱρετικὸ Βαρθολομαῖο!

Τὸ πόσο κακό ἔχουν κάνει αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι μὲ τὶς λάθος ἐκτιμήσεις τους καὶ τὶς παλινωδίες τους, προσπαθώντας μὲ νύχια καὶ μὲ δόντια νὰ ἀποτρέψουν τὸ ποίμνιο ἀπὸ μία ξεκάθαρη ἀποτείχιση καὶ σκληρὴ στάση ἀπέναντι στοὺς οἰκουμενιστές, φαίνεται στὴν περίπτωση τοῦ μητροπολίτη Ναυπάκτου Ἱεροθέου.

          Παρὰ τὰ ὅσα ἀποδεικτικὰ εἶχαν γραφτεῖ γιὰ αὐτὸν τὸν λόγιο μέν, ἀλλὰ φιλόδοξο καί, παράλληλα, δειλὸ καὶ δίγλωσσο ἐπίσκοπο αὐτοὶ ἐπέμεναν νὰ τὰ ἀγνοοῦν πεισματικά (κατηγορώντας μας μάλιστα ὅτι τάχα καταδικάζουμε ὁλόκληρη τὴν ἐκκλησία), καὶ τὸν παρουσίαζαν ὡς εὐσεβῆ καὶ ὀρθοτομοῦντα ἐπίσκοπο. Ἔγραφαν καθιστάμενοι ἀπὸ τότε γραφικοὶ καὶ «αὐλοκόλακες(;):

«Συμφωνοῦμε καθ’ ὅλα μὲ τὶς διαπιστώσεις ἀμφοτέρων τῶν καλῶν μας ἀρχιερέων (σσ. Ναυπάκτου καὶ Πειραιῶς), τῶν ὀρθοτομούντων τὸν λόγον τῆς ἀληθείας»! (π. Θεόδωρος Ζήσης, ἐδῶ).

Τώρα ποὺ ὁ Ναυπάκτου ἔχει ἄλλη γνώμη γιὰ τὸ οὐκρανικό, οἱ πρώην ὑμνωδοί του τὸν κατηγοροῦν ὡς ἀναληθῆ καὶ ξεχνώντας τὰ ὅσα ὑμνητικὰ ἔγραφαν πρὶν γιὰ αὐτόν, ξεχνώντας τὶς κατηγορίες τους ἐναντίον ὅσων διαφωνοῦσαν καί, κυρίως, χωρίς –γιὰ πολλοστὴ φορά– νὰ ζητήσουν ἔστω καὶ μία συγγνώμη γιὰ τὴν λάθος ἐκτίμησή τους καὶ νὰ ἀλλάξουν πρύμνη στὴν κακὴ Ρότα ποὺ ἔχουν πάρει.

Ο ΙΕΡΟΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΓΙΑ ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΟΥ ΧΟΡΤΑΣΜΟΥ ΤΩΝ ΠΕΝΤΑΚΙΣΧΙΛΙΩΝ

ΚΥΡΙΑΚΗ Η΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

(Ματθ. 14,14-22)

                       

               «Ἀκούσας δὲ ὁ Ἰησοῦς ἀνεχώρησεν ἐκεῖθεν ἐν πλοίῳ εἰς ἔρημον τόπον κατ᾿ ἰδίαν· καὶ ἀκούσαντες οἱ ὄχλοι ἠκολούθησαν αὐτῷ πεζῇ ἀπὸ τῶν πόλεων (:όταν λοιπόν τα άκουσε αυτά ο Ιησούς, αναχώρησε από εκεί με πλοίο σε κάποιον ερημικό τόπο, για να μείνει μόνος Του με τους μαθητές Του. Και όταν άκουσαν τα πλήθη του λαού ότι αποχώρησε σε ερημικό τόπο, Τον ακολούθησαν πεζοί από τις πόλεις)» (Ματθ. 14,13).

     Πρόσεξε το ότι ο Κύριος σε κάθε περίπτωση αναχωρεί, και όταν παραδόθηκε ο Ιωάννης και όταν αποκεφαλίστηκε και όταν πληροφορήθηκαν οι Ιουδαίοι ότι οι μαθητές Του γίνονται όλο και περισσότεροι· διότι θέλει τα περισσότερα να τα τακτοποιεί κατά τρόπο πιο ανθρώπινο και να κινείται ως επί το πλείστον μέσα στα ανθρώπινα πλαίσια, επειδή δεν ήταν ακόμη καιρός να αποκαλύψει με σαφήνεια τη θεότητά Του. Για τον λόγο αυτόν και στους μαθητές Του έλεγε να μην πουν σε κανένα ότι Αυτός είναι ο Χριστός· διότι ήθελε αυτό να γίνει περισσότερο γνωστό μετά την Ανάστασή Του. Για τον λόγο αυτόν δεν ήταν αρχικά πολύ αυστηρός προς τους Ιουδαίους εκείνους που έδειξαν δυσπιστία, αλλά ήταν περισσότερο επιεικής.

«Η ΥΠΕΡΑΓΙΑ ΘΕΟΤΟΚΟΣ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟΝ 44ο ΨΑΛΜΟ»

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου (13-8-1988)

     Η εορτή μνήμης της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, αγαπητοί μου, μας δίδει την αφορμή να δούμε εγκατάσπαρτη μέσα στην Αγία Γραφή την παναγία μορφή της και το ουρανόμηκες μεγαλείο της.

      Ο 44^ος Ψαλμός θα λέγαμε ότι είναι το θαυμάσιο εκείνο ποίημα, που αναφέρεται στον Μεσσία και την Κυρία Θεοτόκο. Στο πρώτο ήμισυ του ποιήματος εξυμνείται ο Υιός του Θεού, με όλα τα θεανθρώπινα γνωρίσματά Του και στο δεύτερο ήμισυ του ίδιου ποιήματος εξυμνείται η Εκκλησία, που η επιτομή της Εκκλησίας είναι η Παναγία Θεοτόκος. Με όλα εκείνα τα θαυμάσια γνωρίσματά της, σαν άμεσος κτίσις του Θεού.

     Ο ιερός συντάκτης, αγαπητοί μου, αυτού του θαυμασίου ψαλμού, σημειώνει στον συντομότατο πρόλογό του, που αποτελείται μόνο από έναν στίχο: «Ἐξηρεύξατο ἡ καρδία μου λόγον ἀγαθόν, λέγω ἐγὼ τὰ ἔργα μου τῷ βασιλεῖ, ἡ γλῶσσά μου κάλαμος γραμματέως ὀξυγράφου». Δηλαδή «ξεχείλισε η καρδιά μου και αναπήδησε από αυτήν ποίημα υψηλό. Και τούτο μου το ποίημα το αφιερώνω στον βασιλέα Χριστό. Η γλώσσα μου καλάμι γραμματέως γρήγορο, θα καταγράψει τα συναισθήματά μου».

«Παρακαλώ ...ίνα το αυτό λέγητε πάντες, και μη η εν υμίν σχίσματα»!,

 ΚΥΡΙΑΚΗ Η΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ [:Α΄Κορ. 1,10-17]

           

ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΠΕΡΙΚΟΠΗΣ

ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΕΡΟ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ

    «Παρακαλῶ δὲ ὑμᾶς, ἀδελφοί, διὰ τοῦ ὀνόματος τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἵνα τὸ αὐτὸ λέγητε πάντες, καὶ μὴ ᾖ ἐν ὑμῖν σχίσματα, ἦτε δὲ κατηρτισμένοι ἐν τῷ αὐτῷ νοΐ καὶ ἐν τῇ αὐτῇ γνώμῃ (:σας παρακαλώ λοιπόν, αδελφοί, στο όνομα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, να ομολογείτε όλοι την ίδια πίστη και να μην υπάρχουν μεταξύ σας διαιρέσεις, αλλά να είστε αρμονικά ενωμένοι με τα ίδια φρονήματα όλοι σας και με τις ίδιες γνώμες και αποφάσεις)».

     Αυτό ακριβώς που έλεγα πάντοτε, ότι δηλαδή οι επιπλήξεις πρέπει να γίνονται βαθμιαία και με ήρεμο τρόπο, τούτο κάνει εδώ και ο Παύλος· επειδή δηλαδή πρόκειται να εισέλθει σε θέμα, το οποίο είναι πλήρες πολλών κινδύνων και ικανό να καταστρέψει εκ θεμελίων την Εκκλησία, γράφει με περισσότερη πραότητα. Λέγει δηλαδή ότι τους παρακαλεί, και μάλιστα τους παρακαλεί δια του Χριστού, σαν ούτε αυτός μόνος του ο Παύλος να αρκούσε να τους απευθύνει αυτήν την παράκληση και να τους πείσει.

     Και τι σημαίνει «Παρακαλῶ διὰ τοῦ ὀνόματος τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ»; Παίρνω ως σύμμαχο τον Χριστό και ως βοηθό το αδικημένο και υβρισμένο όνομά Του κατά τρόπο πολύ ελεγκτικό, ώστε να μην αρνηθούν αναίσχυντα να Τον ακούσουν· διότι η αμαρτία κάνει τους ανθρώπους θρασείς. Για τον λόγο αυτόν, αν μεν επιπλήξεις τον άνθρωπο κατευθείαν και έντονα, συνήθως τον καθιστάς σκληρό και αναίσχυντο· αν όμως τον κάνεις να ντραπεί, συνήθως κάμπτεις τον αυχένα του, ματαιώνεις την αθυροστομία του και τον κάνεις να σκύψει την κεφαλή από ντροπή. Τούτο ακριβώς εφαρμόζει και ο Παύλος και κατά πρώτον τους παρακαλεί δια του ονόματος του Χριστού.

Ανοικτή επιστολή

Προς Αρχιεπίσκοπο Αμερικής (Η.Π.Α.)

                         κ.κ. Ελπιδοφόρο

Τοῦ ΝΙΚΟΥ ΣΑΚΑΛΑΚΗ

   Μακαριώτατε

    Παίρνω αφορμή από τη δημόσια Ερμηνευτική διαστρέβλωση του εδαφίου (Τίτ. 3, 10-11) σε κήρυγμά σας (14/7/19 -Αγ. Δημήτριος, Αστόρια-Ν. Υόρκη).

   Με προσοχή άκουσα (βίντεο) και ορισμένες κορυφώσεις προσωπικών σας θέσεων, ως κατάφαση στην παναίρεση του οικουμενισμού.

   Παρουσιάζετε στο κήρυγμά σας, χωρίς συμβολικό νόημα, ότι οι αιρετικοί Μονοφυσίτες είναι αδελφοί (εκκλησιαστικά), ότι είναι εκκλησία.

   Καταφεύγετε, επίσης, στην άστοχη–αιρετική επίκληση εκκλησιαστικότητας στους όντως αιρετικούς παπικούς, προτεστάντες κ.λ.π., ότι δεν είναι αιρετικοί, ενώ την θεμελιακή απόρριψη του αιρετικού (Τίτ. 3, 10 – 11) την περιορίζετε στον «καβγατζή»!

   Να υπενθυμίσω, Μακαριώτατε, τον λόγο του Κυρίου, που

«Γιατί δεν καταλαβαίνουμε τη βοήθεια από Θεό;»

Διδαχές του ἁγίου Παΐσιου

Ο Γέροντας Παΐσιος έχει μιλήσει πολλές φορές, σοφά, για τη σχέση που πρέπει να έχει ο άνθρωπος με τον Θεό, αλλά και για τη βοήθεια που μας χαρίζει.

Παλιά, θυμάμαι, πήγαιναν οι γονείς στα χωράφια και πολλές φορές μας άφηναν στην γειτόνισσα να μας προσέχη μαζί με τα παιδιά τα δικά της. Αλλά τότε ήταν ισορροπημένα τα παιδιά.

Μια ματιά έριχνε η γειτόνισσα και έκανε τις δουλειές της και εμείς παίζαμε ήσυχα. Έτσι και ο Χριστός, η Παναγία, οι Άγιοι παλιά με μια ματιά παρακολουθούσαν τον κόσμο. Σήμερα και ο Χριστός και η Παναγία και οι Άγιοι τον έναν πιάνουν από ΄δω, τον άλλον από ΄κει, γιατί οι άνθρωποι δεν είναι ισορροπημένοι.

Τώρα είναι μια κατάσταση…; Θεός φυλάξοι! Σαν μια μητέρα να έχη δυό-τρία προβληματικά παιδιά, το ένα λίγο χαζούλικο, το άλλο λίγο αλλοίθωρο, το άλλο λίγο ανάποδο, να έχη και κανά-δυό της γειτόνισσας να τα προσέχη, και το ένα να ανεβαίνη ψηλά και να κινδυνεύη να πέση κάτω, το άλλο να παίρνη το μαχαίρι να κόψη τον λαιμό του, το άλλο να παή να κάνη κακό στο άλλο, και αυτή συνέχεια να βρίσκεται σε εγρήγορση, να τα παρακολουθή, και εκείνα να μην καταλαβαίνουν την αγωνία της.

Οι εκκλησιολογικές μετα-πτώσεις του Πατριαρχείου Μόσχας (Του Ναυπάκτου Ιεροθέου)

Οἱ ἐκκλησιολογικές μετα-πτώσεις τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας

Μητροπολίτου Ναυπάκτου Ἱεροθέου

 (Μὲ μικρὸ σχολιασμό)

Ὁ οἰκουμενισμός συνδέεται μέ τόν σχετικισμό ἤ σχετικοκρατία, ὅτι, δηλαδή, ὅλα εἶναι σχετικά καί ἔτσι δημιουργεῖται σύγχυση στά θεολογικά καί ἐκκλησιολογικά θέματα. Ἄλλο, βέβαια, εἶναι ἡ οἰκουμενικότητα καί ἄλλο εἶναι ὁ οἰκουμενισμός, ὁ ὁποῖος διακρίνεται γιά σύγχυση μεταξύ ἀληθείας καί πλάνης, μεταξύ ἀληθείας καί αἱρέσεως.

Παρατηρῶ, ὅμως, ὅτι οἱ ἀντιοικουμενιστές στήν Ἑλλάδα κρίνουν καί ἐπικρίνουν ἔντονα τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο, ἰδίως τόν Οἰκουμενικό Πατριάρχη κ. Βαρθολομαῖο, ἐνῶ ἀμνηστεύουν παράλληλα τίς ἄλλες Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες, κυρίως τήν Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας. Νομίζω ὅτι αὐτό δέν εἶναι δίκαιο, οὔτε ἀντικειμενικό.

Γι’ αὐτό στήν συνέχεια θά θίξω τήν κατά καιρούς στάση τῆς Ἐκκλησίας τῆς Μόσχας, κυρίως ἔναντι τῶν Ρωμαιοκαθολικῶν. Οὐσιαστικά, θά παρουσιάσω τίς μετα-πτώσεις της σέ ἐκκλησιολογικά θέματα, πού γίνεται ἀνάλογα μέ τίς ἑκάστοτε ἔξωθεν ἐπιδράσεις.

Πρέπει ἀπό τήν ἀρχή νά διευκρινίσω ὅτι ὅσα θά γραφοῦν στήν συνέχεια δέν ἀφοροῦν τόν ὀρθόδοξο ρωσικό λαό καί τούς ἁγίους πού ἔζησαν καί ζοῦν στήν Ρωσία, ἀλλά τήν κατά καιρούς ἡγεσία πού ἐπηρεάσθηκε ἀπό ἄλλους παράγοντες.

Σάββα Ἠλιάδη: "Αγία απάντηση στον δεσπότη της Αμερικής"

    ➥  Γιατί ὄχι  -κ. Ἠλιάδη-  καὶ σὲ ὅσους κοινωνοῦν ἀκόμα μὲ τὴν Παναίρεση;

 Ὅσιος Ἀγάθων: «Αἱρετικός, χωρισμός ἐστιν ἀπὸ τοῦ Θεοῦ, καὶ οὐ θέλω χωρισθῆναι ἀπὸ τοῦ Θεοῦ»

Τοῦ Σάββα Ἠλιάδη, δάσκαλος - Κιλκίς

  Ἀνάμεσα στοὺς ὀνομαστοὺς ἀσκητὲς τῆς Αἰγύπτου ποὺ ἔζησαν τὸν 4ο αἰώνα, ξεχωριστὴ θέση κατέχει ὁ ὅσιος Ἀγάθων (8 Ἰαν.).Τὸν συναντοῦμε στὴν ἔρημο, στὴν κοινότητα τῆς Σκήτεως, νὰ ζεῖ μὲ αὐστηρὴ συνέπεια τὸν ἀγγελικὸ βίο. Θαυμαστοὶ ὑπῆρξαν οἱ ἀσκητικοί του ἀγῶνες. Ζηλευτὴ ἡ καρποφορία τῶν ἀρετῶν του καὶ κυρίως τῆς ὑπομονῆς, τῆς ταπεινοφροσύνης καὶ τῆς ἀγάπης. Ἐπειδὴ μάλιστα ἀπὸ τὴ μικρή του ἡλικία παρουσίασε ἔκτακτα πνευματικὰ χαρίσματα σοφοῦ καὶ ἐνάρετου Γέροντα, οἱ πατέρες τῆς ἐρήμου τὸν προσφωνοῦσαν ἀπὸ τότε «ἀββᾶ», δηλαδὴ «πάτερ»! Καὶ ἔλεγαν μεταξύ τους: «Μᾶς ἀναγκάζει νὰ τὸν ὀνομάζουμε ἔτσι ὁ τρόπος τῆς ζωῆς του».

Ο Καλαβρύτων Αμβρόσιος επιμένει οικουμενιστικά!

     Παρὰ τὶς ἀποκαλύψεις γιὰ τὸ γεγονὸς ὅτι ὁ μητροπολίτης Σηλυβρίας Αἰμιλιανὸς μέχρι τὸ τέλος τῆς ζωῆς του ἦταν  ΚΑΙ μοναχὸς τῆς Παπικῆς Μονῆς Bose (ἐδῶ, ἐδῶ, ἐδῶ κι ἐδῶ), ἐκτὸς ἀπὸ παλαίμαχος Οἰκουμενιστής, ἀπτόητος ὁ κ. Ἀμβρόσιος καὶ οἱ ἱερεῖς του συνεχίζουν νὰ τελοῦν μνημόσυνο στὴν οἰκουμενιστικὴ μνήμη του! Καὶ τοὺς εὔχεται νὰ "αποτελούν φωτεινά παραδείγματα"! Ἀσφαλῶς ἀκολουθοῦντες καὶ τὸ παράδειγμα τοῦ ἀκτήμονα ἑκατομμυριούχου  Αἰμιλιανοῦ, ποὺ μὲ τὰ ἑκατομμύριά του ὠφέλησε τὴν Μητρόπολη!

Καλαβρύτων σε Ιερείς: ''Να αποτελείτε φωτεινά παραδείγματα''

  Παρουσία του Σεβ. Μητροπολίτου μας κ. Αμβροσίου και κατόπιν προσκλήσεώς του πραγματοποιήθηκε χθες στο Καλλιμανοπούλειο Εκκλησιαστικό Διακονικό Κέντρο Καλαβρύτων η καθιερωμένη ετήσια σύναξη των κληρικών της Ιεράς Μητροπόλεως Καλαβρύτων. 

      Νωρίτερα στο Ιερό Παρεκκλήσιο του Αγίου Αθανασίου που βρίσκεται στο πρώην Ορφανοτροφείο τελέσθηκε Θεία Λειτουργία και μνημόσυνο υπέρ αναπαύσεως των ψυχών του μακαριστού Μητροπολίτου Σηλυβρίας κυρού Αιμιλιανού, των μακαριστών

«Το "τσούρμο" των ορθοδόξων δεν ένοιωσε αηδία»!!!

Ὀρθόδοξος συμμετοχὴ εἰς ἑορτὴν χαλκευμένων γεγονότων!

       ΤΗΡΗΘΗΚΕ καὶ ἐφέτος τὸ «ἔθιμο», ἡ ἀποστολὴ ὀρθοδόξου ἀντιπροσωπίας τοῦ Φαναρίου, στὴν παπικῆς ἐμπνεύσεως «θρονικὴ ἑορτὴ» στὸ Βατικανό. Ἡ «θρονικὴ ἑορτὴ» εἶναι ἀμάρτυρη στὴν δισχιλιόχρονη ἱστορικὴ παράδοση τῆς Ἐκκλησίας μας.

       Εἶναι κατασκεύασμα σκοπιμότητας τοῦ Παπισμοῦ, προκειμένου νὰ τονίσει τὸ δαιμονικὸ παπικὸ δόγμα τοῦ «πέτρειου πρωτείου». Νὰ «χωνέψουμε» τὴν πλέον ἐξωφρενικὴ πλαστογραφία τῆς ἱστορίας, ὅτι δῆθεν ὁ ἀπόστολος Πέτρος, ὁ δῆθεν «πρῶτος» τῶν ἀποστόλων, εἶναι ὁ ἱδρυτὴς τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρώμης καὶ ὁ πρῶτος ἐπίσκοπός της καὶ ὡς ἐκ τούτου οἱ διάδοχοί του «πάπες» ἕλκουν ἀπὸ αὐτὸν τὰ «πρωτεῖα» σὲ ὅλη τὴν Ἐκκλησία!

Καμιά αναφορά πλέον στην αίρεση, ωσάν να έσβησε! Το ενδιαφέρον προκαλεί ΜΟΝΟ το σχίσμα! --Ικανοποιημένοι να ενωθούν λοιπόν πάλι οι Εκκλησίες στον Οικουμενισμό τους!!!

Η  ΟΥΚΡΑΝΙΚΗ  ΠΡΟΣΒΟΛΗ,  ΑΙΤΙΑ ΣΧΙΣΜΑΤΟΣ!

Ὁ 28^ος Κανών τῆς Δ΄Οἰκουμενικῆς Συνόδου, συνετέθη γιά νά περιορίση  τόν ἐπεκτατισμό τῆς τότε Πρωτοκαθέδρου καί στό μέλλον τοῦ κάθε Πρωτοκαθέδρου!

Η  ΟΥΚΡΑΝΙΚΗ  ΠΡΟΣΒΟΛΗ,  ΑΙΤΙΑ ΣΧΙΣΜΑΤΟΣ!

Πρόκειται γιά μιά οἰκουμενικῶν διαστάσεων προσβολή ἑνός Προκαθημένου τοῦ πλέον πολυαρίθμου Πατριαρχείου τῆς Ὀρθοδοξίας,  δηλαδή τοῦ Πατριάρχου Μόσχας καί Πασῶν τῶν Ρωσιῶν,  ἡ ὁποία ἔγινε ὄχι γιά λόγους Πίστεως, οὔτε γιά κάποιον ἄλλον ἀναγκαῖο λόγο, ἀλλά μόνο «περί τῆς ὑπεροχῆς καί τῆς ἡγεμονίας», ὡς ἐπίδειξη δυνάμεως καί ἰσχύος!  Ὡς ἀναμέτρηση Ἀμερικῆς καί Ρωσίας!

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου Βασιλείου Ε. Βολουδάκη

    Τό ἄρθρο μου αὐτό γράφεται μέ πρόθεση νά συμβάλη στήν ἀντιμετώπιση τοῦ νέου μεγάλου προβλήματος, πού ἔχει δημιουργήσει τό Πατριαρχεῖο Κωνσταντινουπόλεως μέ τήν αὐθαίρετη  χορήγηση «Αὐτοκεφάλου» στήν Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας, πρᾶγμα τό ὁποῖο ὁδήγησε τό Πατριαρχεῖο τῆς Μόσχας νά διακόψη τήν Μυστηριακή Κοινωνία μέ τήν Ἐκκλησία τῆς Κωνσταντινουπόλεως!

Στραπάτσο για το Φανάρι!

 Ο Ουκρανός πρόεδρος δεν υπέγραψε την κοινή δήλωση με Βαρθολομαίο

-"Παγωμάρα" στο Οικουμενικό Πατριαρχείο

Άλλαξαν τα δεδομένα μεταξύ του Κιέβου και του Φαναρίου και αυτό διεφάνη από τις ξεκάθαρες αποστάσεις Ζελένσκι από Βαρθολομαίο χθες κατά την συνάντησή τους στο Φανάρι. 

     «Οι αρχές δεν πρέπει να παρεμβαίνουν στις υποθέσεις της Εκκλησίας» έστειλε μήνυμα ο Ουκρανός πρόεδρος στον Οικουμενικό Πατριάρχη αλλά το στραπάτσο για τους υπερφίαλους Φαναριώτες ήρθε όταν ο επικεφαλής του ουκρανικού κράτους αρνήθηκε να συνυπογράψει κοινή δήλωση με τον Οικουμενικό Πατριάρχη. 

Δήλωση Αποτειχίσεως, Ομολογία Πίστεως, Κατάθεση Ερωτήματος, Αίτηση Απαντήσεως

ΕΙΣ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΥΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ. ΑΜΗΝ

Ηράκλειο, 8 Ιουλίου 2019 

Από: Ευάγγελος Ν. Παπαδάκης, Αγίας Άννας 5, Οικισμός Αγίου Δημητρίου, Γαζίου

 

Προς: Αρχιεπίσκοπο Κρήτης κ.κ. Ειρηναίο

          Κοιν: Πρωτοπρεσβύτερο Εμμ. Ξυλούρη ιερού Ναού Αγ. Μαρίνας Τσαλικάκι Γαζίου

Θέμα: Δήλωση Αποτειχίσεως, Ομολογία Πίστεως, Κατάθεση Ερωτήματος, Αίτηση Απαντήσεως.

«Ουκ αρνησόμεθα σε φίλη Ορθοδοξία, ου ψευδόμεθα σε πατροπαράδοτον σέβας. Εν σοι εγεννέθημεν, εν σοι ζώμεν, εν σοι κοιμησόμεθα. Ει δε και καλέσει καιρός και μυριάκις υπέρ σου τεθνηξόμεθα» (Ιωσήφ Βρυέννιος)

ΔΗΛΩΣΗ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΕΩΣ

   Αρχιεπίσκοπε Κρήτης κ.κ. Ειρηναίε, με αυτήν μου την επιστολή σας δηλώνω ότι λαμβάνω την απόφαση να εφαρμόσω τον 31^ο Ιερό Αποστολικό Κανόνα[1] και το 15^ο Ιερό Κανόνα της Α&Β Οικουμενικής Συνόδου[2], αλλά πρωτίστως να υπακούσω στις αμέτρητες εντολές του Ευαγγελίου για την ορθοπραξία, όταν εμφανίζονται ψευδοποιμένες και καταχραστές του λόγου του Κυρίου μας, διακόπτοντας την εκκλησιαστική κοινωνία μαζί σας αλλά και με όσους κοινωνούν με εσάς, κατά τα προστάγματα των Αγίων Πατέρων, προς δόξαν του Κυρίου και Θεού ημών Ιησού Χριστού.

   Διακόπτω την εκκλησιαστική κοινωνία μαζί σας, όσο κι αν αυτό με θλίβει αφάνταστα, όχι μόνο γιατί δεν έχετε πράξει τίποτα απολύτως εναντίον της φοβερής Παναιρέσεως που λυμαίνεται την εκκλησία μας, αλλά και γιατί συγκαταλέγεστε πια μέσω της απραξίας σας, της συνεργασίας σας, της κοινωνίας σας με τους οικουμενιστές καθώς και της εγκαταλείψεως του ποιμνίου στα φοβερά δόντια αυτών των προβατόσχημων λύκων, στους «εργαζομένους την ανομίαν».

   Διακόπτω την εκκλησιαστική κοινωνία μέχρι αποκαταστάσεως της Ορθής κατά τους Αγίους Πατέρες Πίστης και την Συνοδική καταδίκη της ήδη καταγνωσμένης αίρεσης του οικουμενισμού, των κακοδόξων, των αιρετικών, και των αιρετιζόντων [3]. Καταδικάζω την αίρεση και ομολογώ την Αλήθεια του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, όπως αυτή μας παρέδωσαν οι Άγιοι Πατέρες της Εκκλησίας, Απόστολοι, Μάρτυρες και Ομολογητές, κάνοντας Υπακοή στους λόγους τους και τους λόγους των Αγίων ενδόξων και πανευφήμων Αποστόλων που επιτάσσουν την διακοπή της εκκλησιαστικής κοινωνίας με τους αιρετικούς, τους αιρετίζοντες και τους σιωπούντες[4].

  «παραγγέλλομεν δὲ ὑμῖν, ἀδελφοί, ἐν ὀνόματι τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, στέλλεσθαι ὑμᾶς ἀπὸ παντὸς ἀδελφοῦ ἀτάκτως περιπατοῦντος καὶ μὴ κατὰ τὴν παράδοσιν ἣν παρέλαβον παρ᾿ ἡμῶν» Β Θεσ 3,6 και «Θαυμάζω ὅτι οὕτω ταχέως μετατίθεσθε ἀπὸ τοῦ καλέσαντος ὑμᾶς ἐν χάριτι Χριστοῦ εἰς ἕτερον εὐαγγέλιον,  7 ὃ οὐκ ἔστιν ἄλλο, εἰ μὴ τινές εἰσιν οἱ ταράσσοντες ὑμᾶς καὶ θέλοντες μεταστρέψαι τὸ εὐαγγέλιον τοῦ Χριστοῦ. 8 ἀλλὰ καὶ ἐὰν ἡμεῖς ἢ ἄγγελος ἐξ οὐρανοῦ εὐαγγελίζηται ὑμῖν παρ᾿ ὃ εὐηγγελισάμεθα ὑμῖν, ἀνάθεμα ἔστω. 9 ὡς προειρήκαμεν, καὶ ἄρτι πάλιν λέγω· εἴ τις ὑμᾶς εὐαγγελίζεται παρ ὃ παρελάβετε, ἀνάθεμα ἔστω» (Γαλάτας 1).

ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΠΙΣΤΕΩΣ

   Αρνούμαι να αποδεχτώ την ψευδοσύνοδο του Κολυμπαρίου ως αγία και μεγάλη, την οποία καταγγέλλω ως ληστρική, κατά τα παπικά πρότυπα αφού ψήφισαν μόνο οι προκαθήμενοι των Εκκλησιών και όχι όλοι οι Επίσκοποι, στερούμενη Αγίου Πνεύματος και πάσης θεοπνευστίας και δεν αποδέχομαι ως εκκλησίες, με ψευδομυστήρια και με ψευδοϊεροσύνη, τις αιρέσεις των καταδικασμένων παπικών, προτεσταντών, μονοφυσιτών και κάθε αιρετικής ομολογίας.

  Αρνούμαι την κάθε είδους εκκλησιαστική κοινωνία με πλανεμένους και καταδικασμένους παπικούς και τους αιρετικούς κάθε ομολογίας άνευ της μετάνοιας αυτών. Ενάντια στις εντολές του Κυρίου και των Αγίων Πατέρων δεν τους ομολογείτε την Ορθόδοξο Πίστη ως μόνη Οδό Σωτηρίας καταδικάζοντάς τους στο σκότος της πλάνης τους. Αντίθετα τους δέχεστε ως εκκλησίες.

    Αρνούμαι ως μέλος της Ορθοδόξου Εκκλησίας, να συμμετέχω δια της ανοχής ή της σιωπής, σε κάθε διαχριστιανικό και διαθρησκειακό διάλογο που σκοπό έχει την ψευδομολογία των «κοινών στοιχείων» με τους ετεροδόξους και όχι την Ομολογία της Αληθείας και της μόνης αποκλειστικής Οδού Σωτηρίας που είναι η Ορθόδοξος Πίστη όπως αυτή μας την παρέδωσαν οι Άγιοι Πατέρες. Μόνο οι δια της Μίας και αληθινής Πίστεως, παιδιά αληθινά του Αβραάμ κληθήσονται.

   Αρνούμαι να αποδεχθώ το διαχριστιανικό συλλείτουργο όπου πήρατε μέρος ως Μητροπολίτης Κυδωνίας και Αποκορώνου μαζί με τον Πατριάρχη κ.κ. Βαρθολομαίο στην Ουψάλα της Σουηδίας τον Αύγουστο του 1993.

https://www.youtube.com/watch?v=a1ws59u5AnA&t=1528s  (από το 21:45-25:47).

Ο χαρακτήρας του μη κατ' επίγνωση ζηλωτού

Μᾶς ἐστάλη ἀπὸ τὴν Ἀναστασία

     Ο μη κατ' επίγνωσιν ζηλωτής κέκτηται μεν ζήλον αλλ' ου κατ' επίγνωσιν, πλανάται εν ταις σκέψεσι και ενεργείας αυτού και εργαζόμενος δήθεν υπέρ της δόξης του Θεού παραβαίνει τον νόμον της προς τον πλησίον αγάπης. 

      Ο μη κατ' επίγνωσιν ζηλωτής εν τη ζέσει του ζήλου αυτού πράττει τα ενάντια, προς τάς διατάξεις του Θειου νόμου και προς το Θείον θέλημα. 

      Ο μη κατ' επίγνωσιν ζηλωτής διαπράττει το κακόν, όπως επέλθη το υπ' αυτού νοούμενον αγαθόν. 

      Ο ζήλος του μη κατ' επίγνωσιν ζηλωτού είναι πυρ διαφθείρον, πυρ καταναλίσκον· η καταστροφή προπορεύεται αυτού και η ερήμωσις έπεται αυτώ. 

      Ο μη κατ' επίγνωσιν ζηλωτής εύχεται τω Θεώ να ρίψη πυρ εξ ουρανού και να κατακαύση πάντας τους μη δεχόμενους τας αρχάς και πεποιθήσεις αυτού. 

      Τον μη κατ' επίγνωσιν ζηλωτήν χαρακτηρίζει μίσος προς τους ετεροθρήσκους ή ετεροδόξους, ο φθόνος και ο επίμονος θυμός, η εμπαθής αντίσταση προς το αληθές πνεύμα του θείου νόμου, η παράλογος επίμονη εν τη υπερασπίσει των ιδίων φρονημάτων, ο παράφορος ζήλος προς κατίσχυσιν εν πασίν, η φιλοδοξία, η φιλονικία, η έρις, και το φιλοτάραχον. 

   Ο μη κατ' επίγνωσιν ζηλωτής είναι, άνθρωπος ολέθριος. 

Αγ. Νεκταρίου, "Το Γνώθι σαυτόν"

Πηγή

Ο μητροπ. Μόρφου, έχει κάνει μια έστω δήλωση-Ομολογία κατά της δαιμονικής Παναιρέσεως και των ηγετών της;

Μόρφου Νεόφυτος:

Ἡ Ὀρθόδοξη ὁμολογία διώχνει τοὺς δαίμονες…

   Στὴν παροῦσα ὁμιλία τοῦ Μητροπολίτου Μόρφου Νεοφύτου [στὴν ὁποία ἐδόθη ὁ τίτλος «Ἡ Ὀρθόδοξη ὁμολογία διώχνει τοὺς δαίμονες…» (ἐδῶ)] λέγει ὅτι ἀπὸ τοὺς Ἐπισκόπους ἰδιαιτέρως θὰ ζητηθεῖ νὰ ὀρθοτομοῦν τὸν λόγο τῆς ἀληθείας, νὰ δείχνουν τὴν ἀλήθεια τοῦ Εὐαγγελίου στὸ λαό. Λέγει ὅτι θὰ βοηθήσει ἡ ἄσκηση, ἡ μετάνοια, ἡ κάθαρση ἀπὸ τὰ πάθη καὶ ἡ προσευχὴ γιὰ σωθεῖ ὁ πλανήτης ἀπὸ τὴν Ἀλάσκα μέχρι τὴν Σιβηρία. 

     Σωστὰ καὶ βασικὰ ΟΛΑ αὐτὰ γιὰ τὴ σωτηρία μας· ποιος λέγει ὄχι; Σωστὰ καὶ πολλὰ ἄλλα ἀπ’ ὅσα τελευταῖα εἶπε καὶ ἔγιναν ἀφορμὴ νὰ ὑποστῆ λοιδωρίες καὶ χλευασμούς.

     Πότε ὅμως θὰ ἀποφασίσει νὰ ὁμιλήσει καὶ γιὰ τὴν Πίστη;  Πότε θὰ ὁμολογήσει, θὰ «ὀρθοτομήσει δηλ. τὸν λόγο τῆς ἀληθείας»; Πότε θὰ καταδικάσει τὸν Οἰκουμενισμό; Πότε θὰ καταδείξει τοὺς Οἰκουμενιστές;  Ἢ μήπως δὲν σχετίζονται αὐτὰ μὲ τὴν ὁμολογία; Εἶναι Ἐπίσκοπος καὶ γνωρίζει τὰ τῆς Πίστεως· γιατί ἀρνεῖται τὴν ΟΜΟΛΟΓΙΑ; Δὲν γνωρίζει ὅτι οἱ Ἅγιοι Πατέρες ἀπὸ συμφώνου διδάσκουν μὲ λόγια καὶ ἔργα ὅτι, ὅταν κινδυνεύει ἡ ΠΙΣΤΗ, τότε τὸ πρῶτο ποὺ κάνει ὁ Ἐπί+σκοπος εἶναι νὰ προφυλάξει τὸ Ποίμνιο ἀπὸ τοὺς «βαρεῖς καὶ λοιμώδεις λύκους» τῆς αἱρέσεως; (πόσο μᾶλλον τῆς Παναιρέσεως!). Πότε θὰ παύσει νὰ εἶναι μέλος τοῦ Παναιρετικοῦ Συμβουλίου των αἱρέσεων (Π.Σ.Ε.); Πότε θὰ καταδικάσει τὴν αἱρετικὴ Κολυμπάρια Σύνοδο; Πότε δηλαδὴ θὰ ἀσχοληθεῖ καὶ θὰ διώξει τοὺς δαίμονες…τοῦ Οἰκουμενισμοῦ»;].

Στὴν πρόσφατη ὁμιλία του λέει μεταξὺ ἄλλων καὶ τὰ ἑξῆς:

    «Ἀφοῦ δὲν μπορέσατε νὰ κάμετε ἄσκησιν καὶ ἐπαρκῆ κάθαρσιν τοῦ ἑαυτοῦ σας κι ἀφήσατε τὸν πλανήτη νὰ καεῖ, ἀπὸ τὴν Ἀλάσκα μέχρι τὴν Σιβηρία καὶ τὶς θάλασσες νὰ εἶναι γεμᾶτες ρύπανσι, τὸ ἓν τρίτο τῶν θαλασσῶν (λένε αὐτοὶ ποὺ τὰ μετροῦν, ἂν τὰ μετροῦν σωστά) ἔχουν ἐξαφανιστεῖ οἱ ὀργανισμοὶ οἱ θαλάσσιοι. Ξέρετε ἀπὸ ποῦ τὸ ξέρουμεν ἐμεῖς, οἱ ἐκκλησιαστικοί; Ἀπὸ τὴν Ἀποκάλυψι…

    Αὐτὸ ποὺ ψάχνει ὁ Θεὸς στὸν καθένα μας εἶναι: Ἐσὺ Νεόφυτε, ὁ λαλίστατος Ἐπίσκοπος τῆς Μόρφου, πόσον ἐκαθάρισες τὴν καρδιά σου; Πόσον ἐμετάνοιωσες; Δὲν θὰ μετρήσει τὶς ἁμαρτίες μας, θὰ μετρήσει τὴν μετάνοιά μας, τὴν εὐσπλαχνία μας, τὴν συμπόνοια μας. Αὐτὸ θὰ μετρήσει.

    Ἰδιαιτέρως ἀπὸ μᾶς τοὺς Ἐπισκόπους θὰ ζητήσει καὶ κάτι παραπάνω. Πόσο ὀρθοτομήσαμε τὸν λόγο τῆς ἀλήθειας. Πόσον ἐδιδάξαμε δηλαδή, τὴν ἀλήθεια τοῦ Εὐαγγελίου εἰς τοὺς πιστούς. Τουλάχιστον σ’ αὐτὸ νὰ μὴν ὑστερήσωμεν, ἂν ἐτεμπελιάσαμε στὰ ὑπόλοιπα. Κι ἔτσι βοηθοῦμε μὲ αὐτὴ τὴν λειτουργία…, ἀπ’ ἐδῶ μὲ τὴν Λειτουργία μας καὶ τὶς προσευχές μας, καὶ τὴ συχωρετικότητά μας, βοηθοῦμε τὴν Ἀλάσκα, βοηθοῦμε τὴ Σιβηρία, βοηθοῦμε τὰ πεινασμένα παιδιὰ τῆς Ἀφρικῆς… Ἔτσι λοιπόν, νὰ γίνωμε κι ἐμεῖς ἄνθρωποι τῆς μετανοίας καὶ ἄνθρωποι τῆς βασιλείας τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ».

Νέος τίτλος (Παπικός) διὰ τὸν Πατριάρχην Κων/λεως

 

    Ὁ Αὐστραλίας κ. Μακάριος συνηντήθη μὲ τὸν Πρωθυπουργὸν τῆς χώρας κ. S. Morrison. Εἰς τὸ ἐπίσημον ἀνακοινωθὲν τῆς Ἱ. Ἀ. Αὐστραλίας γράφεται ὅτι ὁ κ. Μακάριος «δὲν παρέλειψε νὰ μεταφέρει καὶ τὶς εὐχὲς τοῦ Πατριάρχου τῆς Ὁμογένειας κ. Βαρθολομαίου»! Ἂν εἶναι τῆς «Ὁμογένειας», τότε δὲν εἶναι «Οἰκουμενικός», ἀλλὰ ἐθνοφυλετικός. Ὁμολογοῦν δηλαδὴ ὅτι καὶ ὅταν λέγουν «ὁ Πατριάρχης τοῦ Γένους» ἐννοοῦν τῶν Ἑλλήνων.

Πανωλεθρία Βαρθολομαίου στο Ουκρανικό, απότυχε η πολιτική του

Ο διαιρετικός, εξαγοράσιμος πατριάρχης, εξευτελίζει την Ορθοδοξία με την εγωμανία και τις πρακτικές του

Απέλπιδες προσπάθειες καταβάλλει ο κ. Βαρθολομαίος να αντιστρέψει το τελείως αρνητικό για τον ίδιο κλίμα που δημιουργήθηκε σε όλη την Ορθοδοξία, σλαβόφωνη και ελληνόφωνη, μετά το Σχίσμα λόγω του Ουκρανικού. Οι περισσότερες εστιάζονται προς την Ελλάδα. Αρχικά πήγε αντιπροσωπεία της «αυτοκέφαλης» ουκρανικής Εκκλησίας στο Αγιο Ορος όπου έγινε πολύ χλιαρά δεκτή. Η χλιαρότητα όμως μετατράπηκε σε εχθρότητα όταν οι Ουκρανοί, επιδεικνύοντας την ίδια αλαζονεία του, που δείχνει και ο κ. Βαρθολομαίος, ύψωσαν την ουκρανική σημαία και άρχισαν να τραγουδούν τον εθνικό τους

Άγιος Παΐσιος: «Έτσι πρέπει να αντιδρούμε όταν βρίζουν τα θεία»

Πώς αντιδράμε όταν ακούμε ανθρώπους να βρίζουν τα θεία;
Είναι δύσκολη και λεπτή κατάσταση. Μένουμε αμέτοχοι;
Αν ναι, πώς θα βρούμε κάποτε το θάρρος να υπερασπιστούμε την οικογένειά μας, το δίκαιο, έναν άνθρωπο που κατηγορείται και βρίζεται άδικα;
Ας δούμε τι λέει ο Γέροντας Παΐσιος γι’ αυτό. 

– Γέροντα, όταν μιλούν κατά της Εκκλησίας η κατά του Μοναχισμού κ.λπ., τι πρέπει να κάνη κανείς;

– Κατ’ αρχάς, αν κάποιος μιλάει άσχημα λ.χ. για σένα ως άτομο, δεν πειράζει. Να σκεφθείς: «Τον Χριστό, που ήταν Χριστός, Τον έβριζαν, και δεν μιλούσε· εμένα που είμαι αμαρτωλός τι μου

Με τί αντιμήνσιο λειτουργούν όσοι διέκοψαν τη μνημόνευση του Μητροπολίτη τους;

 Του Β. Κερμενιώτη

"Π.Π.": Η κακοδιδασκαλία του π. Θ. Ζήση

συνεχίζεται από τα παιδιά" του!

     Ἕνα θαυμάσιο, διαφωτιστικὸ ἄρθρο, ποὺ ὅμως στὸ τέλος ὁ μαθητὴς κ. Β.Κ., δὲν ξεφεύγει ἀπὸ τὴν κακὴ κληρονομιὰ τῆς διδασκαλίας τοῦ π. Θεοδώρου Ζήση, ποὺ ὑποβαθμίζει τὴν ΠΑΝΑΙΡΕΣΗ καὶ ὑπερτονίζει τὴν σημασία τοῦ σχίσματος, θεωρεῖ ὅτι τὸ "κοινωνῶν ἀκοινωνήτω" ΔΕΝ ἐφαρμόζεται στὴν περίπτωση τῆς ΠΑΝαἱρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἀλλὰ ἐφαρμόζεται στὴν περίπτωση σχίσματος, καὶ θεωρεῖ ὅτι οἱ Οἰκουμενιστές τῆς Ρωσίας καὶ τῆς Ουκρανίας θὰ καταδικάσουν Ὀρθόδοξα τοὺς Οἰκουμενιστές τοῦ Φαναρίου καὶ τῆς Ἑλλάδος!

 Γράφει ὁ Β.Κ.: «Εάν συμβεί (πράγμα που απευχόμαστε) τον Οκτώβριο  η Εκκλησία της Ελλάδος να αναγνωρίσει -πρώτη αυτή!- τη σχισματική ψευδοεκκλησία, τότε κινδυνεύει σοβαρά να εκπέσει της Εκκλησίας! Θα έχουμε δραματικές εξελίξεις»!!!

    Δηλαδή, δὲν ἐξέπεσε τῆς Ἐκκλησίας ἀναγνωρίζοντας τὴν Κολυμπάρια Σύνοδο, ἀλλὰ θὰ ἐκπέσει ἀναγνωρίζοντας τὸ σχίσμα;

Με τί αντιμήνσιο λειτουργούν όσοι διέκοψαν τη μνημόνευση του Μητροπολίτη τους;

 Του Βασιλείου Π. Κερμενιώτη

 Το ιερό αντιμήνσιο είναι το καθαγιασμένο εκείνο ύφασμα που τοποθετείται επάνω στην Αγία Τράπεζα. Είναι εικονογραφημένο και αναπαριστά τον Επιτάφιο Θρήνο, δηλαδή τη σκηνή λίγο πριν τον ενταφιασμό του Χριστού. Φέρει επάνω του την υπογραφή και τη σφραγίδα του επισκόπου της κάθε μητρόπολης και χρησιμοποιείται σε κάθε Θεία Λειτουργία. Εύλογα, λοιπόν, κάποιοι ιερείς αναρωτιούνται: «Πώς είναι δυνατόν να υπάρχουν σήμερα κληρικοί πού διέκοψαν τη μνημόνευση του Μητροπολίτη τους; Με ποιο αντιμήνσιο λειτουργούν;»

            Σε έκτακτες ανάγκες, το ιερό αντιμήνσιο μπορεί να χρησιμοποιηθεί αντικαθιστώντας την Αγία Τράπεζα, «είτε όταν υπάρχει παντελής έλλειψη του σταθερού θυσιαστηρίου ―για παράδειγμα σε υπαίθρια Θεία Λειτουργία―, είτε όταν εκείνο δεν έχει ακόμα καθαγιασθεί».¹  Σύμφωνα με τον Καθηγητή Πανεπιστημίου Ευάγγελο Θεοδώρου, η εμφάνιση των αντιμηνσίων ανάγεται στην περίοδο της Εικονομαχίας.² Οι Ορθόδοξοι, για να αποφύγουν να συλλειτουργήσουν με τους αιρετικούς Εικονομάχους, που ενίοτε καταλάμβαναν τους Ναούς, τελούσαν τη Θεία Ευχαριστία κατ’ ιδίαν, στα σπίτια τους, χρησιμοποιώντας αντιμήνσια αντί της Αγίας Τραπέζης.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ ΠΡΩΤΟ: Τους πρώτους επτά αιώνες, λοιπόν, η Εκκλησία μπορούσε να τελεί Θείες Λειτουργίες και χωρίς αντιμήνσια, σφραγίδες και υπογραφές των επιχωρίων επισκόπων!