«Ακόμα κάποιοι πιστεύουν ότι θα "επιστρέψει";» Ν. Χειλαδάκη

Ἀκολουθεῖ σχόλιο γιὰ τὴν ἀναίσχυντη διαστρέβλωση τῶν πραγμάτων ἀπὸ τὸν Τελεβάντο.

  Ὁ κ. Τελεβάντος, ὡς ἄλλη Ἡρωδιάς, καὶ «πάλι μαίνεται», ἀκούοντας ὅτι ὑπάρχει περίπτωση κάποιος νὰ ἐφαρμόσει ἕνα Ἱερὸ Κανόνα, ὁ ὁποῖος γι' αὐτὸν ἀποτελεῖ κόκκινο πανί! Αὐτὸς ὁ Ἱερὸς Κανόνας τὸν δαιμονίζει! Οὐδόλως τὸν ἐνδιαφέρει τὸ γεγονὸς πώς, ἐναντιούμενος σὲ ἕνα Ἱερὸ Κανόνα, γίνεται θεομάχος, βλασφημῶν κατὰ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ποὺ ἐνέπνευσε αὐτὸν τὸν Κανόνα! Αὐτὴ τὴν φορὰ τὸν τάραξε ποὺ κάποιος ἀξιόλογος συγγραφέας, ὁ κ. Χειλαδάκης, στὸ παρακάτω ἄρθρο του ποὺ ἀναδημοσιεύουμε, τόλμησε νὰ ἀναφέρει κάτι γιὰ τὴν Ἀποτείχιση!

Παραθέτουμε τὸ ἄρθρο τοῦ κ. Χειλαδάκη καὶ στὸ τέλος τὰ περὶ Τελεβάντου.

Ακόμα κάποιοι πιστεύουν ότι θα "επιστρέψει";

  Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης

Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος
Πηγή: "Τρελογιάννης"

Αυτές τις μέρες ένεκα του ιστορικού γεγονότος της επίσκεψης του Πάπα στον Πατριάρχη και τα όσα διημείφθησαν εκεί, έχουν γραφεί πάρα πολλά, κυρίως επικριτικά σχόλια για τα όσα έγιναν και τα οποία χαρακτηρίστηκαν ως πλήρη κατάργηση όλων των Κανόνων, όλων των αρχών της Ορθόδοξης πίστεως, όλων των αρχών των Οικουμενικών Συνόδων, όλων των μέχρι σήμερα ιερών και οσίων που κράτησαν σε εκατομμύρια πιστούς την πίστη όρθια και τους εμψύχωσαν σε καιρούς διωγμών και αλλόθρησκης κατοχής.

Το κοινό χαρακτηριστικό όλων αυτών των γραπτών, των σχολίων και των άρθρων, ήταν οι παρακλήσεις, οι νουθετήσεις, οι αγωνιώδεις προειδοποιήσεις προς την κεφαλή της Ορθοδοξίας να κατανοήσει τον λανθασμένο δρόμο που έχει επιλέξει, να σταματήσει τον οικουμενιστικό κατήφορο, να επιστρέψει στις θεμελιώδης δογματικές αρχές της Ορθοδοξίας, να αρχίσει ξανά να ορθοτομεί τον Θείο Λόγο.
Θα έλεγε κανείς πως όλοι αυτοί, οι επί σωστών κριτήριων κινούμενοι, μάλλον δεν μπορούν να αντικρύσουν κατάματα την πραγματικότητα, ή αρέσκονται να κρύβονται πίσω από κάποιο ράσο, πίσω από κάποιο πρόσχημα, όπως η αποτείχιση, ή ο φόβος σχίσματος, ή υποστηρίζουν ότι όλα γίνονται χάριν… Θείας Οικονομίας και όχι… λογικώς πραττόμενα.

Κάποιοι, ακόμα χειρότερα, διακατέχονται από φόβο των συνεπειών να τοποθετηθούν ανοιχτά, φοβούνται να παραδεχτούν ανοιχτά ότι όλα αυτά συνεπάγονται τον αφορισμό αυτών που καταπατούν τους Ιερούς Κανόνες και συμπροσεύχονται με αιρετικούς και με αλλόδοξους. Φοβούνται μήπως και χάσουν την δουλειά τους, φοβούνται μήπως τους εκδιώξει ο αρχιερέας, φοβούνται μήπως και σταματήσουν να εισρέουν τα διάφορα παχυλά αμαρτωλά κονδύλια, φοβούνται μήπως και δεχτούν την αυστηρή επίπληξη αυτού, που ενώ τάχτηκε να ποιμαίνει την Ορθοδοξία, προχωρεί στην σταδιακή αλλά σταθερή «κατάργηση» της.

Τα «δάκρυα» περίσσεψαν αλλά πολύ περισσότερο η υποκρισία.

Μήπως όλοι αυτοί νομίζουν πως υπάρχει ακόμα κάποια πιθανότητα το «καράβι να γυρίσει πίσω»;

Μήπως ακόμα πιστεύουν πως την ύστατη ώρα ο Προκαθήμενος θα συνετιστεί και θα σταματήσει αυτό το οδυνηρό κατρακύλισμα;
Μήπως ακόμα θεωρούν πως όλα αυτά είναι απλώς μια εκδήλωση «αγαπητιστικής» συμπεριφοράς και ενωτικής πρόθεσης στο όνομα της χριστιανικής αγάπης;

Μήπως, ακόμα χειρότερα, θεωρούν πως θα εξακολουθεί η Θεία Χάρη να ευλογεί όσους απαρνήθηκαν την Ορθοδοξία και έγιναν το ένα με τον μέγα αιρεσιάρχη του Βατικανού;

Ψευδαισθήσεις και αυταπάτες οδυνηρές, αλλά και ολέθριες, αλλά και τεχνάσματα του «έξω από εδώ» που χαριεντίζεται και ευφραίνεται με όλο αυτό το «αγαπητιστικό» πανηγύρι της Νέας Τάξης. Προσχήματα, όπως, να μην προσχωρήσουμε σε σχίσμα, να μην αποτειχιστούμε, να μην διασπάσουμε την Μια, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία, έχουν διαμορφώσει ένα ποίμνιο που άγεται και φέρεται στον γκρεμό της θρησκευτικής αποστασίας.

Κάνεις δεν θέλει τα σχίσματα. Κάνεις δεν επιθυμεί την διάσπαση. Κάνεις δεν επιθυμεί την αποτείχιση και πολύ περισσότερο ξεχωριστά μυστήρια και ξεχωριστές χειροτονίες.

Όμως και κανείς συνεπής με την συνείδηση του και συνεπής με την πίστη του, δεν μπορεί άλλο να ανέχεται αυτή την αιρετική κατηφόρα που θα συνεχιστεί (να μην τρέφετε αυταπάτες), με ακόμα μεγαλύτερο οίστρο.

Ανοιχτές συζητήσεις που έγιναν για την αποτείχιση, αντι-οικουμενιστικές πρωτοβουλίες, μεγαλόσχημα άρθρα κατά της παπικής αίρεσης, τελικά το μόνο που πετυχαίνουν είναι να ρίχνουν «στάχτη στα μάτια» και να υπεκφεύγουν από την μια και αληθινή και οδυνηρή πραγματικότητα, ως, «προφάσεις εν αμαρτίες».

Και ποια είναι αυτή η πραγματικότητα;

Μόνο τυφλοί και κωφάλαλοι δεν μπορούν να την δουν και πολλοί περισσότερο οι υποκριτές όλων των βαθμίδων που έχουν στεφτεί «σημαιοφόροι» της Ορθοδοξίας.

Ο Πατριάρχης της Κωνσταντινούπολης που θέλει να ηγείται όλου του Ορθόδοξου κόσμου, έχει παραβεί κατάφορα όλους τους Κανόνες της Ορθοδοξίας.

Το τι πρέπει να γίνει, περιγράφεται με τον πλέον προσιτό τρόπο ως εξής από τον Σεβασμιότατο Γορτυνίας:

«Για τους ακοινώνητους και αιρετικούς οι Ιεροί Κανόνες, ενδεικτικώς ορίζουν τα εξής: Όποιος συμπροσεύχεται με ακοινώνητο, ακόμα και μέσα σε ένα σπίτι, ας αφορίζεται (10ος Αποστολικός).

Επίσκοπος ή Πρεσβύτερος, ή Διάκονος, εάν συμπροσευχήθηκε μόνο με αιρετικούς, ας αφορίζεται. Αν όμως επέτρεψε αυτούς να κάνουν κάτι (να ιερουργήσουν), ως κληρικοί, ας καθαιρείται, (45ος Αποστολικός).

Να μην επιτρέπεται στους αιρετικούς να εισέρχονται στον οίκο του Θεού εφ’ όσον επιμένουν στην αίρεση (6ος Κανών της εν Λαοδικεία Συνόδου). Εκείνους που επιστρέφουν από τις αιρέσεις, είτε ήσαν κατηχούμενοι, είτε πιστοί κατ’ αυτούς, να μην τους προσδέχεστε πριν αναθεματίσουν κάθε αίρεση και κατ’ εξοχήν αυτήν (την αίρεση), στην οποία ήσαν αιχμάλωτοι (7ος κανών της εν Λαοδικεία Συνόδου).

Και ότι δεν πρέπει με αιρετικούς ή σχισματικούς να συμπροσευχόμαστε (33ος Κανών της εν Λαοδικεία Συνόδου).

Όσο για τις συμπροσευχές με τους αλλόθρησκους οι Ιεροί Κανόνες διατάσσουν τα εξής:

Όποιος Επίσκοπος, ή Πρεσβύτερος, ή Διάκονος, ή γενικά από τον κατάλογο των Κληρικών, νηστεύει με τους Ιουδαίους, ή εορτάζει μαζί τους, ή δέχεται από αυτούς τα της εορτής των (δηλαδή άζυμα), ή κάτι παρόμοιο, ας καθαιρείται.
Αν δε είναι λαϊκός, ας αφορίζεται (7ος και 70ος Αποστολικός, 37ος και 38ος Κανών της εν Λαοδικεία Συνόδου).

Δεν πρέπει με τους εθνικούς (ειδωλολάτρες), να συνεορτάζουμε και να κοινωνούμε με την αθεότητα τους (39ος Κανών της εν Λαοδικεία Συνόδου).

Και αν κάποιος Χριστιανός μεταφέρει λάδι σε ιερό εθνών (μη χριστιανικό ναό), ή σε συναγωγή Ιουδαίων, στις γιορτές τους, ή ανάβει λυχνάρια, ας αφορίζεται (71ος Αποστολικός)».

Τι πιο ξεκάθαρο από όλα τα παραπάνω;
Ας σταματήσει επιτέλους η υποκρισία όλων μας, μηδενός εξαιρουμένου (και του υποφαινόμενου), αλλά κυρίως των αγαπητών Ποιμένων μας!

«Μηδείς υμάς απατάτω κενοίς λόγοις, δια ταύτα γαρ έρχεται η οργή του Θεού επί τους υιούς της απείθειας. Μη ουν γίνεστε συμμέτοχοι αυτών» (Εφεσ. 5,6).

 ΝΙΚΟΣ ΧΕΙΛΑΔΑΚΗΣ

ΣΧΟΛΙΟ:

Ἔχουμε πολλὲς φορὲς καὶ μὲ ἑκατοντάδες Πατερικὰ κείμενα ἀπαντήσει καὶ ἀποδείξει στὸν κ. Τελεβάντο τὸ λανθασμένο τῶν κακόδοξων θέσεών του, ἀλλὰ αὐτὸς ἀνταπαντᾶ μὲ ἀνόητες δοκησισοφίες. Χθὲς τὶς ἐπανέλαβε (ἐδῶ) προσαυξημένες, μὲ ἀφορμὴ τὸ παραπάνω ἄρθρο τοῦ κ. Χειλαδάκη

Δὲν θὰ προσθέσουμε λοιπὸν κάτι δικό μας στὶς ἀντι-ευαγγελικὲς θέσεις του, ἀλλὰ θὰ ἀρκεστοῦμε νὰ παραθέσουμε λίγες γραμμὲς ἀπὸ κείμενο τοῦ π. Ἐπιφανίου Θεοδωρόπουλου (ποὺ ὁ Τελεβάντος τὸν θεωρεῖ πνευματικὸ του πατέρα καὶ καυχιέται πὼς στὸ θέμα τῆς Ἀποτειχίσεως ἀκολουθεῖ τὶς θέσεις του!!!).

Μὲ τὶς παρακάτω γραμμὲς ὁ π. Ἐπιφάνιος ραπίζει τὸν οἰηματία Τελεβάντο καὶ ἀποδεικνύει πὼς εἶναι ἕνας ἐπίμονος καὶ μεγάλος διαστρεβλωτὴς τῆς διδασκαλίας τοῦ π. Ἐπιφάνιου, καὶ ὅτι στὸ θέμα αὐτὸ ψεύδεται ἀσύστολα. Ὁ κ. Τελεβάντος ἰσχυρίζεται ὅτι ἡ Ἀποτείχιση εἶναι σχίσμα, ὁ π. Ἐπιφάνιος λέγει (πρὸς ἐντροπὴ τοῦ Τελεβάντου) ὅτι ἡ Ἀποτείχιση εἶναι ἐφαρμογὴ Ἱ. Κανόνος καὶ ὅποιος ἐπιλέξει νὰ τὴν ἐφαρμόσει πράττει καλά!

Ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ π. Ἐπιφάνιου Θεοδωρόπουλου «Τὰ Δύο Ἄκρα»:

«Αἱρετικοὶ (Ἐπίσκοποι) εἶναι ...καὶ ἐκεῖνοι οἵτινες οὔτε καταδικάσθησαν ἀκόμη ὑπὸ τῆς Ἐκκλησίας οὔτε ἐξῆλθον αὐτοβούλως ἐξ αὐτῆς, ἀλλὰ διατελοῦσιν ἀκόμη ἐντὸς τῆς Ἐκκλησίας. Μία τοιαύτη εἶνε ἡ περίπτωσις τοῦ Πατριάρχου. Ὁ Πατριάρχης Ἀθηναγόρας ἔχει κηρύξει αἱρετικὰ φρονήματα (σ.σ.: πόσο μᾶλλον ὁ πατρ. Βαρθολομαῖος!)... Ἂν ἡ συνείδησίς τινος δὲν ἀνέχηται νὰ μνημονεύῃ τοῦ ὀνόματος αὐτοῦ, ἔχει τὸ δικαίωμα, προβαίνων ἔτι περαιτέρω, νὰ παύσῃ τὸ μνημόσυνον του, συμφώνως τῶ ΙΕ΄ Κανόνι τῆς Πρωτοδευτέρας Συνόδου. Τοῦτο ὅμως εἶνε τὸ ἔσχατον βῆμα, εἰς ὃ δύναται νὰ προχωρήσῃ, ἂν θέλῃ νὰ μὴ εὑρεθῆ εἰς σχίσματα καὶ εἰς ἀνταρσίας" (σελ. 89).

 Ἡ ἀποτείχιση εἶναι, «κανονικὸν δικαίωμα... Οἱ ἱεροὶ Κανόνες παρέχουσι δικαίωμα παύσεως μνημοσύνου τοῦ αἱρετικὰς διδασκαλίας κηρύσσοντος Ἐπισκόπου ἢ Πατριάρχου... Ἄν τις, χρησιμοποιῶν τὸ δικαίωμα αὐτοῦ, παύσῃ τὸ μνημόσυνον, καλῶς ποιεῖ!» (ὅπ. παρ. σελ. 90).

Στὴ σελ. 75 τοῦ ἰδίου βιβλίου, βαπτίζει μὲν ὁ π. Ἐπιφάνιος τὸν ΙΕ΄ Κανόνα ὡς δυνητικόν (ἡ γνωστή του θέση ποὺ ἀμφισβητεῖται), ἀλλ’ ὅμως δέχεται, σὲ ἀντίθεση μὲ τὸν κ. Τελεβάντο ποὺ συκοφαντεῖ ὡς σχισματικούς (ὅσους ἀποτειχίζονται σύμφωνα μὲ τὴν διδασκαλία καὶ τοῦ π. Ἐπιφανίου), ὅτι ὁ διακόπτων τὸ Μνημόσυνο τοῦ Ἐπισκόπου «"πρὸ συνοδικῆς διαγνώσεως", οὐδαμῶς παρανομεῖ, διὸ καὶ δὲν ὑπόκειται εἰς ἐπιτίμησιν, ἀλλὰ μᾶλλον ἄξιος ἐπαίνου εἶνε». Καὶ στὴν ἑπομένη σελίδα 76, γράφει: «Ὁ παύων τὸ μνημόσυνον τοῦ οἰκείου Ἐπισκόπου Κληρικός, ἀρκεῖται εἰς τοῦτο, ἀποφεύγει νὰ μνημονεύει ἑτέρου καὶ ἀναμένει ἐν ἠρεμίᾳ συνειδήσεως τὴν κρίσιν τῆς Συνόδου» (Ἡ ἀραίωση τῶν γραμμάτων τοῦ π. Ἐπιφανίου).

Ἀλλὰ ὁ Τελεβάντος διαπράττει κι ἄλλο ἀτόπημα. Δίδει δικό του νόημα στὰ λόγια τοῦ κ. Χειλαδάκη, ὡς δεινὸς διαστρεβλωτὴς τῶν λόγων, ὅσων, στὸ ἀρρωστημένο μυαλό του, καταγράψει ὡς ἐχθρούς! Καὶ στὴν συνέχεια τὸν ψέγει γι’ αὐτὰ ποὺ νομίζει πὼς λέγει.

Γράφει ὁ Τελεβάντος:

Ὁ κ. Χειλαδάκης «αποφαίνεσαι ότι δεν μπορεί ο Οικουμενικός Πατριάρχης και οι άλλοι οικουμενιστές να μετανοήσουν!!! Δηλαδή αρπάζεις την Κρίση από τα χέρια του Θεού»!

Γράφει, ὅμως, κάτι τέτοιο ὁ κ. Χειλαδάκης; Δὲν φαίνεται στὸ ἄρθρο του τέτοια σκέψη. Ἡ φράση τοῦ Χειλαδάκη, στὴν ὁποία ἴσως στήριξε ὁ Τελεβάντος τὴν κατηγορία του εἶναι αὐτή: «Μήπως ακόμα πιστεύουν πως την ύστατη ώρα ο Προκαθήμενος θα συνετιστεί και θα σταματήσει αυτό το οδυνηρό κατρακύλισμα;». Ἀλλὰ αὐτὴ ἡ φράση, δὲν λέγει τίποτα περισσότερο καὶ τίποτα λιγότερο ἀπ’ ὅ,τι οἱ ἅγιοι Πατέρες γιὰ τοὺς αἱρετικούς, ὅπως φαίνεται ἀπὸ λίγες θέσεις του ποὺ πρόχειρα συλλέξαμε.

Ἡ διδασκαλία τῆς Γραφῆς, λοιπόν, καὶ τῶν Πατέρων στὸ θέμα εἶναι ὅτι ὁ ἀσεβὴς καὶ ὁ αἱρετικὸς δὲν μπορεῖ νὰ γνωρίσει καὶ νὰ κατανοήσει τὴν ἀλήθεια, ἀφοῦ ὁ ἐγωϊσμὸς τὸν ἐμποδίζει, καὶ προχωρεῖ «ἀπὸ γκρεμὸ σ’ ἄλλο γκρεμό». Γι’ αὐτὸ οἱ πιστοὶ δὲν πρέπει νὰ ἐλπίζουν στὴν ἀλλαγή τους. (Νὰ προσεύχονται γι' αὐτόν, ναί· γιατὶ τὸ θέμα τῆς μετανοίας του εἶναι στὰ χέρια τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ ἐμεῖς πρέπει νὰ τοῦ φερόμαστε ὡς ἐχθρὸ τοῦ Θεοῦ, ἐφόσον ἐπιμένει ἐπὶ δεκαετίες ἀμετανόητος στὴν αἵρεση καὶ τὴν προωθεῖ ἀδίστακτα).

Γράφει ὀ ἅγιος Κύριλλος: «Τοιαῦτα μὲν οὖν ὁ παράφρων ἑαυτῷ συνείρει κακὰ καὶ πάσαις ὁμοῦ ταῖς θείαις γραφαῖς ἀντιφωνῶν οὐκ αἰσχύνεται, τὸ γεγραμμένον ἐφ' ἑαυτῷ δεικνύων ἀληθές. Ὅταν ἔλθῃ "ἀσεβὴς εἰς βάθος κακῶν καταφρονεῖ." λίαν γὰρ ὄντως ἐβάθυνεν εἰς κάκωσιν ἐξ ἀνοίας ὁ θεομάχος, τὸ μὲν ἐξ ἀληθείας ὀρθοῦσθαι παραιτούμενος, τῇ δὲ σαθρότητι τῶν οἰκείων ὀκλάζων λογισμῶν» (Κυρίλλου Αλεξανδρείας, Εἰς τὸ κατὰ Ἰωάννην).

Ἄλλος πατήρ, ὁ Ἀστέριος Ἀμασείας: «Ἐπειδὰν ἅπαξ ψυχὴ τῆς ἀληθείας καταθρασύνηται καὶ τὸ καινοτομεῖν ἐκπλήκτως ἀντὶ τοῦ ζῆν ἐν τάξει προέληται, οὐδὲν αὐτὴν ἐπιστρέφειν ἱκανὸν εἰς τὴν εὐθεῖαν καί… ὁδόν· ἐνδακοῦσα δὲ τὸν χαλινὸν ὥσπερ τις πῶλος δυσήνιος φέρεται πρὸς τὸ βάραθρον νικῶσα τὸν ἀναβάτην νοῦν τῇ πρὸς τὴν κακίαν ὁρμῇ, ὥσπερ δὴ καὶ τοὺς Εὐνομιανοὺς τούτους ἔστιν ἰδεῖν».

Ἅπαξ καὶ εἰσαχθεῖ στὰ τῆς πίστεως κάποια καινοτομία, γεννᾶ συνεχῶς νέες αἱρεσεις  καὶ δὲ σταματᾶ πουθενά, διδάσκει καὶ ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος. Ἡ αἵρεση εἶναι μεταδοτικὴ ἀσθένεια καὶ οἱ συνειδητὰ αἱρετικοὶ ἀδιόρθωτοι: «Ὅταν γάρ τι καινὸν ἐπεισενεχθῇ, ἀεὶ καινοτομίας τίκτει· καὶ ἄπειρος ἡ πλάνη τοῦ ἐξελθόντος τὸν λιμένα τὸν εὔδιον, καὶ οὐδαμοῦ στήσεται. Ἐπὶ πλεῖον γὰρ προκόψουσιν ἀσεβείας, φησί, καὶ ὁ λόγος αὐτῶν, ὡς γάγγραινα, νομὴν ἕξει. Ἀκάθεκτον κακόν, οὐκέτι ἰατρείᾳ κατασχεθῆναι δυνάμενον, ἀλλὰ τὸ πᾶν λυμαίνεται.

Ἐπισημαίνει ὁ ἅγιος Νικόδημος: «Καλῶς εἶπεν ἀνωτέρω ὁ θεῖος Ἀπόστολος, ὅτι οἱ λόγοι τῶν αἱρετικῶν προκόπτουσιν εἰς περισσοτέραν ἀσέβειαν· διότι φαίνεται μέν, ὅτι ἡ αἵρεσις τοῦ Ὑμεναίου καὶ τοῦ Φιλητοῦ, ἀνέτρεπε μόνην τὴν ἀνάστασιν τῶν νεκρῶν· πολλὰ ὅμως καὶ ἄλλα πονηρὰ δόγματα ἐγενῶντο ἀπὸ τὴν αἵρεσιν ταύτην».

Γράφει γιὰ τοὺς αἱρετικοὺς ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, ἑρμηνεύοντας τὸ 2Τιμ. 3, 9: «ὅτι ἀρχόμενοι καινοτομεῖν καὶ πλανᾷν οὐ στήσονται τῆς πλάνης, ἀλλ' ἀεὶ ἐξευρήσουσιν ἀπάτας καινὰς καὶ δόγματα διεφθαρμένα· καὶ γὰρ ἡ πλάνη οὐδαμοῦ ἵσταται».

Ὁ ἅγιος Νικόδημος ἐπίσης λέγει: «τῶν αἱρετικῶν ἡ κακοδοξία, πάντοτε πηγαίνει εἰς τὸ χειρότερον  καὶ γίνεται μεγαλυτέρα πληγή…». Καὶ σὲ ἄλλο σημεῖο συμπληρώνει: «...οἱ αἱρετικοὶ καὶ ψευδοδιδάσκαλοι, ἀφοῦ ἄρχισαν μίαν φορὰν νὰ ἐξερνοῦν τὰ πονηρὰ καὶ πεπλανημένα των δόγματα, δὲν θέλουν σταθοῦν μέχρι τούτου, ἀλλὰ πάντοτε θέλουν ἐφευρίσκουν νεώτερα καὶ πονηρότερα δόγματα».

Ἂς φοβηθεῖ ὁ κ. Τελεβάντος, ὅσο εἶναι νωρίς, μήπως ἐξαιτίας τῆς θεομαχίας του στὸ συγκεκριμένο σημεῖο, ἀκυρώσει ὅποιον ἀγώνα κάνει ἐναντίον τῆς Παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καὶ ἡ μία πλάνη του γεννήσει κι ἄλλες.

_________________________________

Υ.Γ.: Τὸν κ. Χειλαδάκη δὲν τὸν γνωρίζουμε προσωπικά, οὔτε ἔχουμε ποτὲ μιλήσει μαζί του, οὔτε γνωρίζει πὼς γράφουμε αὐτὸ τὸ σχόλιο.

Γιατί πανηγυρίζουν οι πατριαρχικοί; Χαράλαμπος Άνδραλης

Δὲν γνωρίζουμε ἂν ἦταν στὶς προθέσεις τοῦ κ. Ἄνδραλη, ἀλλὰ μὲ τὸ ἄρθρο του αὐτὸ καταρρίπτει τὰ ἄλλοθι τῶν ἀντι-Οἰκουμενιστῶν (γιατὶ οἱ Οἰκουμενιστὲς καὶ φιλο-οικουμενιστὲς ποιμένες, τὸ μόνο ἄλλοθι ποὺ ἔχουν πλέον, εἶναι ἐκεῖνο τοῦ ...κοινωνοῦντος μετὰ αἱρετικῶν).

Ἰδίως μὲ τὸ παρακάτω ἀπόσπασμα του, ἀποδεικνύει ὅτι τὴν ἴδια λογική, κακόπιστη καὶ δόλια, περιέχει καὶ ἡ διακήρυξη τοῦ μητροπολίτη κ. Σεραφείμ, ὡς ἀντικείμενη στοὺς Ἁγίους Πατέρες (ποὺ ἐπανέλαβε στὴν προχθεσινὴ Ἡμερίδα στὸν Πειραιά), ὅτι μόνο ὅταν προχωρήσουν στὸ κοινὸ ποτήριο, θὰ ἀπομακρυνθοῦμε παρευθὺς ἀπὀ αὐτούς! Γράφει ὁ κ. Ἄνδραλης:

«Αυτή τη φορά, μάλιστα, κάποιοι πατριαρχικοί της διασποράς έσπευσαν να υπερασπιστούν το ημι-συλλείτουργο (ασπασμός της αγάπης, μνημόνευση του πάπα, απαγγελία του «Πάτερ Ημών» από τον ποντίφικα, κήρυγμα από άμβωνος του κ. Φραγκίκου, ψαλλόμενα τροπάρια προς τιμήν του κ.α.) του Πατριάρχη με τον Πάπα που έγινε στον πατριαρχικό Ναό, υποστηρίζοντας ότι αφού δεν έφθασαν σε κοινό ποτήριο και δεν ενώθηκαν επίσημα, όλα βαίνουν καλώς και ορθοδόξως».

Γιατί πανηγυρίζουν οι πατριαρχικοί;

Χαράλαμπος Άνδραλης

Πηγή: «Ἀκτίνες»

«Ο σύγχρονος “διάλογος της αγάπης”, ο οποίος τελείται υπό την μορφήν γυμνού συναισθηματισμού, είναι εις την πραγματικότητα ολιγόπιστος άρνησις του σωτηριώδους αγιασμού του Πνεύματος και της πίστεως της Αληθείας (Β’ Θεσ. 2,13) δηλαδή της μοναδικής σωτηριώδους “αγάπης της αληθείας” (αυτόθι 2,10). Η ουσία της αγάπης είναι η αλήθεια· η αγάπη ζη και υπάρχει αληθεύουσα».

 Όσιος Ιουστίνος Πόποβιτς

Με μεγάλη μας λύπη, παρακολουθήσαμε τα όσα διαδραματίστηκαν στο Φανάρι κατά τη θρονική εορτή του αποστόλου Ανδρέα. Σαφώς και όλα αυτά δεν μας προκάλεσαν έκπληξη, καθώς τα ίδια είχαν συμβεί κατά την επίσκεψη του προηγούμενου πάπα Ρώμης Βενεδίκτου στην Κωνσταντινούπολη, το έτος 2006. Και όπως συμβαίνει πάντοτε, αν δεν υπάρξουν μεγάλες αντιδράσεις την πρώτη φορά, η δεύτερη φορά, η εδραίωση της ανομίας, περνάει όχι απλά ανώδυνα, αλλά πανηγυρικά.

Βεβαίως, υπήρξαν και τότε αντιδράσεις ελαχίστων, οι οποίοι στεφανώθηκαν από τους αγαπολόγους με χαρακτηρισμούς «αγάπης» όπως «φονταμενταλιστές», «ταλιμπάν», «αρρωστημένα μυαλά» κ.λπ. και κατ’ αυτόν τον τρόπο οι φιλενωτικοί καθησύχασαν τις συνειδήσεις τους, χωρίς όμως να δώσουν πειστικές και θεολογικά τεκμηριωμένες απαντήσεις στους αντιδρώντες.

Αυτή τη φορά, μάλιστα, κάποιοι πατριαρχικοί της διασποράς έσπευσαν να υπερασπιστούν το ημι-συλλείτουργο (ασπασμός της αγάπης, μνημόνευση του πάπα, απαγγελία του «Πάτερ Ημών» από τον ποντίφικα, κήρυγμα από άμβωνος του κ. Φραγκίκου, ψαλλόμενα τροπάρια προς τιμήν του κ.α.) του Πατριάρχη με τον Πάπα που έγινε στον πατριαρχικό Ναό, υποστηρίζοντας ότι αφού δεν έφθασαν σε κοινό ποτήριο και δεν ενώθηκαν επίσημα, όλα βαίνουν καλώς και ορθοδόξως.

Βέβαια, οι ως άνω υποστηρικτές, ενώ χάρηκαν που δεν επήλθε η ένωση με τους παπικούς, δεν προβληματίστηκαν περί του πώς θα εξηγήσουν στο ποίμνιό τους ότι ο παπισμός είναι λεγεώνα αιρέσεων

Αλλότριος φωνή βοώσα επ΄ ειδώλω θεώ εν τόπω αγίω; του Γεράσιμου Θηκαρά

 Αλλότριος φωνή

βοώσα επ΄ ειδώλω θεώ εν τόπω αγίω;

Ο ομολογών ως ιδίαν αυτού θρησκευτικήν πίστιν, ό,τι οι άγιοι και θεοφόροι Πατέρες ορίζουν ως ειδωλολατρία, φέρει ακεραίαν την ευθύνην της ειδωλολατρίας ενώπιον του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, και της ομοδόξου του Χριστού και ομοπίστου εις ουρανόν και επί της γης Εκκλησίας Αυτού.

Εξ οίκου Οικουμενικού Θρόνου, παρά τω ιερώ σκηνώματι της αγίας Ευφημίας, υψούται αλλοτρίως του αγίου ευαγγελίου, φωνή η λέγουσα, την αγίαν Τριάδαν είναι υπό τάξιν ιεραρχικής διαβαθμίσεως ούτως,  «Ἡ θεολογική βάσις τοῦ Πρωτείου δύναται νά ἐξηγηθῇ ἀπό Τριαδολογικῆς σκοπιᾶς. Τό ἀρχέτυπόν του εἶναι ἡ ἱεραρχική σειρά καί τάξις τῆς Ἁγίας Τριάδος, ὅπου ὁ Πατήρ ὡς πρῶτος ἐκφράζει τήν ἑνότητα τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ».^[1]

Και τούτον το φρικώδες, το ομόφρονον  της θεοστυγούς λατινίδος φωνής,  από της συνόδου της Φλωρεντίας, της ομολογούσης την ιδίαν αυτής ειδωλολατρείαν συμφώνως των Πατέρων της Εκκλησίας ούτως, «Ωσπερ γαρ ο υιός τάξει μεν δεύτερος του πατρός, προτέτακται γαρ ο πατήρ εν τη συναριθμίσει, του κυρίου λέγοντος, Βαπτίζοντες αυτούς εις το όνομα  του πατρός και του υιού και του αγίου πνεύματος, έτι δε και αξιώματι, εκ του πατρός γαρ ο υιός, και ουκ εξ υιού ο πατήρ, φύσει δε ίσος». ^[2]

          

Ο μέγας Βασιλείος, ο πειθόμενος εις Χριστόν, θεολογεί την ομολογίαν επι της ιεραρχίας εν της αγία Τριάδι εις ειδωλολατρείαν, καθώς ο Κύριος ουκ εξηγήσατο ημιν, υπό τάξιν ιεραρχίας την αγίαν Τριάδα, ούτως, «Πατέρα καὶ Υἱὸν καὶ ἅγιον Πνεῦμα παραδιδοὺς ὁ Κύριος, οὐ μετὰ τοῦ ἀριθμοῦ συνεξέδωκεν.  Οὐ γὰρ εἶπεν ὅτι εἰς πρῶτον καὶ δεύτερον καὶ τρίτον· οὐδὲ εἰς ἓν καὶ δύο καὶ τρία· ἀλλὰ δι´ ὀνομάτων ἁγίων τὴν γνῶσιν τῆς πρὸς σωτηρίαν ἀγούσης πίστεως ἐχαρίσατο"^[3], του  συνοδά αυτού ορίζωντος  ,εις ειδωλολατρείαν το λέγειν την  αγίαν Τριάδαν, τετμημένην πολυθέως εις τάξιν ιεραρχίας, ούτως,

«Οἱ δὲ τὴν ὑπαρίθμησιν ἐν τῷ πρῶτον καὶ δεύτερον καὶ τρίτον λέγειν τιθέμενοι  γνωριζέσθωσαν τὸ πολύθεον τῆς Ἑλληνικῆς πλάνης τῇ ἀχράντῳ θεολογίᾳ τῶν Χριστιανῶν ἐπεισάγοντες. Εἰς οὐδὲν γὰρ ἕτερον φέρει τῆς ὑπαριθμήσεως τὸ κακούργημα, ἢ ὥστε πρῶτον καὶ δεύτερον Θεὸν καὶ τρίτον ὁμολογεῖν.»[4]

Ωσαύτως ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός, ο θεολογών την ενότητα της αγίας Τριάδος επί της θείας αυτής ουσίας εν τη κοινή δόξη των Πατέρων, ορίζει εις ειδωλολατρείαν πάσα αλλοτρίαν εκδοχή, τω λόγω αυτού  «Οὕτως διὰ μὲν τῆς κατὰ φύσιν ἑνότητος ἡ πολύθεος τῶν Ἑλλήνων ἐξαφανίζεται πλάνη»^[5], εις κατάκρισιν  της κακοδοξιας της λεγούσης περί της  ενώσεως της αγίας Τριάδος επί τη υποστάσει-προσώπω του τίνος Θεού Πατρός, κατα το λεχθέν από Φαναρίου, «Πράγματι, ὅπως στό ἐπίπεδο τῆς Ἁγίας Τριάδος ἡ ἀρχή τῆς ἑνότητας δέν εἶναι ἡ θεία οὐσία, ἀλλά τό πρόσωπο τοῦ Πατρός»^[6].

Όθεν, εν Φαναρίω διττήν έχωσι την ενοχήν εις ειδωλολατρείαν, συμφώνως της Ορθοδόξου θεολογίας, ευελπίστως κατά το συγνωστόν του ακηδώς θεολογείν εν πενία θεολογίας.

Ταύτα εκ φιλαδέλφου προσκλήσεως εις μετάνοιαν, προ της εφαρμογής του προρηθέντος εν τη παραδόσει της Εκκλησίας περί του αναλούντος το πονηρόν “συν ιερευσιν ασεβεστατοις”^[7]  ως “και τους κακούς ιερεις εκ του ιερού διώξαι”^[8].

Φοβερός έσται ο καιρός της πραγματώσεως της προρήσεως. Καιρός διώξεων ευσεβών.

Γεράσιμος Θηκαράς

________________________________________

[1] Λόγος  εις την Κυριακήν προ της Χριστού Γεννήσεως, υπό Μ. Αρχιδιακόνου Μαξίμου  28-12-2012,  http://fanarion.blogspot.gr/2012/12/blog-post_6593.html

[2] Η αγια και οικουμενικη εν Φλωρεντια συνοδος. Μοναχου Βενεδικτου, εν Ρωμη 1864, σελις 276.

[3] ΕΠΕ,(10). Βασιλείου Καισαρείας του Μεγάλου, Απαντα τα έργα, Δογματικά,  σελίς 398.

[4] ΕΠΕ,(10). Βασιλείου Καισαρείας του Μεγάλου, Απαντα τα έργα, Δογματικά,  σελις 406.

[5] PG 94, 805C.

[6] Πανοσ. Αρχιμ. κ.κ Ελπιδοφόρου Λαμπριανίδη, Ἐπίσκεψις 698:25 [31-03-2009].

[7] PG 107,1149.

[8] PG 107 , 1141.

http://aktines.blogspot.gr/2014/12/blog-post_21.html

«Παναγιώτατε, προχωρήσατε ήδη πολύ...»! του θεολόγου Επιφάνιου Στόκου

Μετά 50 χρόνια, επαναλαμβάνουμε μοιραίοι, τα λόγια του π. Επιφάνιου στον Αθηναγόρα!

Μήπως αυτά, πρέπει να τα ακούσουν εκείνοι που τον Μνημονεύουν; Ο ίδιος τα ξέρει πολύ καλά!

Επιφάνιος Στόκος

 «Παναγιώτατε, προχωρήσατε ήδη πολύ...»! 

Πηγή: "Ακτίνες"

Με αφορμή την επίσκεψη του Πάπα Φραγκίσκου στην Κων/πόλη και την από κοινού παρουσία του Οικουμενικού Πατριάρχου και του Πάπα Φραγκίσκου στον Πατριαρχικό Ναό του Αγίου Γεωργίου για τον εορτασμό της θρονικής εορτής του αγίου Αποστόλου Ανδρέου, ας κάνουμε μερικές απλές επισημάνσεις.

      Η πλειονότητα των κληρικών και πιστών της Εκκλησίας μας δεν κρύβει την θλίψη της και την ανησυχία της για την από μακρού καιρού διολίσθηση του Οικουμενικού Πατριαρχείου σε ό,τι αφορά την συνεχιζόμενη καταπάτηση των Ιερών Κανόνων, και τον άνευ όρων και ορίων ατέρμονα διάλογο εις το Π.Σ.Ε.

Πλήθος Ιερών Κανόνων διδάσκουν την αποκήρυξη της αίρεσης και την μη συμμετοχή των Ορθοδόξων εντός της Λατρείας με τους αιρετικούς με σκοπό την συμπροσευχή. Πως είναι δυνατόν να αγνοεί και να καταστρατηγεί τόσο απρόσκοπτα και «γυμνή τη κεφαλή», τα θεία και ιερά κελεύσματα της πίστεώς μας ο ίδιος ο Παναγιώτατος Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως; Εκείνος θα αναμέναμε να υπερασπίζεται σθεναρώς και να εφαρμόζει πιστά τους Ιερούς Κανόνες. Τι εξυπηρετεί ο διαθρησκειακός και ο διαχριστιανικός διάλογος εφόσον οι αιρετικοί και οι αλλόθρησκοι δεν αποκηρύσσουν τις κακοδοξίες και τις αιρέσεις τους; Που οφείλεται το γεγονός της συνεχούς παρουσίας των Ορθοδόξων εις το Π.Σ.Ε.; Γιατί δεν εφαρμόζεται η εντολή του Αποστόλου Παύλου, «αιρετικόν άνθρωπον μετά μίαν και δευτέραν νουθεσίαν παραιτού»[1];

    Διαβάσαμε, μεταξύ άλλων, στην κοινή δήλωση που υπέγραψαν ο Πάπας Φραγκίσκος και ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος τα εξής:

«…να συνεχίσωμεν την κοινήν ημών πορείαν προς την υπέρβασιν, εν αγάπη και αληθεία, των εμποδίων, τα οποία μας διαιρούν».[2]

     
    Παναγιώτατε, ποιά είναι άραγε, τα εμπόδια που μας διαιρούν και στα οποία αναφέρεστε; Μήπως τα ορθόδοξα δόγματα και οι Ιεροί Κανόνες; Αδυνατούμε να κατανοήσουμε ότι κάτι τέτοιο υπονοείτε. Τα ορθόδοξα δόγματα αποτελούν την ουσία της αποκεκαλυμμένης πίστεώς μας. Δεν τα επινόησαν άνθρωποι αλλά τα αποκάλυψε το Αγ. Πνεύμα στους Θεοφόρους Πατέρες. Οι δε Ιεροί Κανόνες είναι αγιοπνευματικά κείμενα με τα οποία σωζώμεθα.  Οφείλουμε να τους υπακούμε Παναγιώτατε και όχι να τους καταπατούμε, ευκαίρως ακαίρως.

    Παναγιώτατε, στην παραπάνω κοινή δήλωση που κάνατε μαζί με τον Πάπα των Λατίνων, αναφέρατε επίσης, ότι: «Η σκέψις μας στρέφεται προς όλους τους πιστούς των Εκκλησιών μας ανά τον κόσμον…»[3]! 

     Σε ποιές άραγε, Εκκλησίες αναφέρεστε; Αγνοείτε ότι η Εκκλησία είναι Μία; Αυτό δεν ομολογούμε στο Σύμβολο της Πίστεως μας; Εμείς γνωρίζουμε ότι η παπική παρασυναγωγή δεν είναι Εκκλησία, δεν έχει έγκυρα μυστήρια και δεν ενεργεί σε αυτά η Θεία Χάρις. Αυτό μας διδάσκουν οι Θεοφόροι Πατέρες της Εκκλησίας μας, αυτή είναι η διαχρονική παράδοση της πίστεώς μας. Πως εσείς ανενδοίαστα, αναγνωρίζετε την ύπαρξη πολλών «Εκκλησιών»;

    Ούτως εχόντων των πραγμάτων είναι αναγκαία θεωρούμε, η ιερά επαγρύπνηση όλων των ορθοδόξων θεολόγων ανά την οικουμένη, ώστε να σταθούμε στις επάλξεις του αγώνος για την ομολογία της Πίστεώς μας, με ένθεο ζήλο και με επίγνωση της ευθύνης μας. Οι νουθεσίες και η διδασκαλία του μακαριστού γέροντος Επιφανίου Θεοδωροπούλου αποτελούν για εμάς, ιερά παρακαταθήκη. Η εμπνευσμένη του θεολογική γραφίδα μας καθοδηγεί. Ο έλεγχος τον οποίο ήσκησε ο γέροντας στον Πατριάρχη Αθηναγόρα, αρκετές δεκαετίες πριν, είναι και σήμερα επίκαιρος όσο ποτέ:

      «Παναγιώτατε, προχωρήσατε ήδη πολύ. Οι πόδες Υμών ψαύουσι πλέον τα ρείθρα του Ρουβίκωνος. Η υπομονή χιλιάδων ευσεβών ψυχών, Κληρικών και λαϊκών, συνεχώς εξαντλείται. Δια την αγάπην του Κυρίου, οπισθοχωρήσατε! Μη θέλετε να δημιουργήσητε εν τη Εκκλησία σχίσματα και διαιρέσεις. Πειράσθε να ενώσητε τα διεστώτα και το μόνον όπερ θα κατορθώσητε, θα είνε να διασπάσητε τα ηνωμένα και να δημιουργήσητε ρήγματα εις εδάφη έως σήμερον στερεά και συμπαγή. Σύνετε και συνέλθετε!

      Αλλά φευ! Διηνύσατε πολλήν οδόν. Ήδη «προς εσπέραν εστί και κέκλικεν η ήμερα...». Πώς θα ίδητε τας χαινούσας αβύσσους, άφ' ων θα διέλθη μετ' ολίγον η ατραπός ην οδεύετε; Είθε, είθε ο πάλαι ποτέ «στήσας τον ήλιον κατά Γαβαών και την σελήνην κατά φάραγγα Αιλών», να δευτερώση το θαύμα και να παρατείνη άπαξ έτι το μήκος της ημέρας, να ενίσχυση έτι πλέον το φως αυτής και να διάνοιξη τους οφθαλμούς Υμών ίνα ίδητε, κατανοήσητε, επιστρέψητε. Αμήν»[4]

Επιφάνιος Στόκος

Θεολόγος

________________________________________________

[1] Τιτ. 3, 10

[2] Κοινή Δήλωσις της Α. Αγιότητος του Πάπα Φραγκίσκου και του Οικουμενικού Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου (30 Νοεμβρίου 2014). Ηλεκτρονική πηγή: http://thriskeftika.blogspot.gr/2014/11/30112014.html

[3] Ό. π.

[4] Επιφάνιος Ι. Θεοδωρόπουλος Αρχιμανδρίτης, Άρθρα – Μελέται – Επιστολαί, τόμος Α΄,  Επιμέλεια, Ι. Κ. Γ. Θεολόγου, Αθήναις 1981, σ. 166-167

Π.Ε.Θ

Βίντεο με Ομιλία του π. Πέτρου Χιρς στον Καναδά και σημαντικότατο καινούργιο του βιβλίο.

Η Ορθοδοξία στη σύγχρονη εποχή 

 π. Πέτρος Χιρς:

Από 1-25 περί διακρίσεως  
Από 25 και εξής περί Οικουμενισμού

Η ομιλία πραγματοποιήθηκε στο Τορόντο του Καναδά τον Νοέμβριο του 2014

 

Καὶ ἡ ἀνακοίνωση γιὰ ἕνα σπουδαιότατο καινούργιο βιβλίο τοῦ π. Πέτρου

π. Πέτρος Χιρς

Η εκκλησιολογική αναθεώρηση της Β΄ Βατικανής Συνόδου

Ἡ ἐκκλησιολογικὴ ἀναθεώρηση τῆς Β΄ Βατικανῆς Συνόδου, μία Ὀρθόδοξη διερεύνηση τοῦ Βαπτίσματος καὶ τῆς Ἐκκλησίας κατὰ τὸ Διάταγμα περὶ Οἰκουμενισμοῦ

Πρωτοπρεσβυτέρου Πέτρου Χιρς

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΚΑΙ ΘΕΟΛΟΓΙΚΟ ΠΛΑΙΣΙΟ

          Ἡ Β΄ Βατικανὴ Σύνοδος – 21η Οἰκουμενικὴ Σύνοδος, κατὰ τὴν Ρωμαιοκαθολικὴ Ἐκκλησία – ἐξαγγέλθηκε ἀπὸ τὸν πάπα Ἰωάννη ΧΧΙΙΙ στὶς 25 Ἰανουαρίου 1959. Πραγματοποίησε 178 συνεδριάσεις κατὰ τὴ διάρκεια τεσσάρων συναπτῶν ἐτῶν, πάντα τὸ φθινόπωρο. Ἡ πρώτη συνεδρία ἔλαβε χώρα στὶς 11 Ὀκτωβρίου 1962 καὶ ἡ τελευταία στὶς 8 Δεκεμβρίου 1965.

          Ἡ Β΄ Βατικανὴ Σύνοδος συγκλήθηκε καὶ πραγματοποιήθηκε σὲ μία ἐποχὴ κατὰ τὴν ὁποία ὁ κόσμος ἄλλαζε ἄρδην, «μὲ κύρια χαρακτηριστικὰ τὸ τέλος τῆς ἀποικιοκρατίας, τὴν ραγδαία ἐξάπλωση τῆς ἐκβιομηχάνισης καὶ τὶς πρωτοποριακὲς ἐξελίξεις στὸν τομέα τῶν τηλεπικοινωνιῶν»[1]. Ἡ ἐκβιομηχάνιση, στὶς πρώην ἀγροτικὲς οἰκονομίες τῆς Ἰταλίας, τῆς Ἱσπανίας καὶ τοῦ Μεξικοῦ, βοήθησε στὴν ἀνάπτυξη μίας νοοτροπίας «πιὸ δυναμικῆς,

Ωραιότατο κείμενο. Καταδεικνύει αναντίρρητα τὴν προδοσία της Πίστεως. Αλλά μετά ταύτα τι;

Πηγή: "aktines"

π. Αναστάσιος Γκοτσόπουλος

«Εν τοις Πατριαρχείοις» … «Θρονική εορτή με τον Αγιώτατο» ή όταν το υπερφυές μυστήριο χρησιμοποιείται για να υπηρετήσει σκοπιμότητες …

       Για μια ακόμα φορά γίναμε μάρτυρες των όσων διεπράχθησαν στον Πατριαρχικό Ναό του Αγ. Γεωργίου στη Κωνσταντινούπολη κατά την εορτή του Αγ. Ανδρέου (29-30.11.2014).

   Το έργο αυτό το έχουμε ξαναδεί και απ’ ότι φαίνεται θα το βλέπουμε όλο και συχνότερα για να το συνηθίζουμε καλύτερα και έτσι αγάλια-αγάλια να προχωρήσουμε χωρίς αντιδράσεις και αμφισβητήσεις σε αποκατάσταση –όπως μας είπε ο Παναγιώτατος– της «πλήρους κοινωνίας» με την «πρωτόθρονη αδελφή εκκλησία της Ρώμης», την «προκαθημένη της αγάπης» - για να έχουμε και λίγο από Πατέρες.

 Το ότι διαφέρουμε και θα διαφέρουμε σε καίριας σημασίας ζητήματα πίστεως είναι μικρής και επουσιώδους, μάλλον, σημασίας. Το ότι κάποιοι Ορθόδοξοι αδελφοί μας σκανδαλίζονται δεν μας νοιάζει και πολύ. εύκολα τους βάζουμε την ταμπέλα του “φανατικού” και “φονταμενταλιστή” και “επαρχιώτη”, τους ειρωνευόμαστε και ησυχάζουμε.  άλλωστε στο έργο αυτό έχουμε συναντιλήπτορες τα ΜΜΕ και συμπαραστάτες τους κάθε λογής πολιτικούς, που αδιαμφισβήτητα ενδιαφέρονται για τη φροντίδα που καταβάλουν οι Βαρθολομαίος και Φραγκίσκος για την «αποκατάσταση του Ναού του Θεού, δηλ. της Εκκλησίας», όπως μας αποκάλυψε ο «αδελφός, επίσκοπος Ρώμης» Φραγκίσκος!

Δεν είναι στις προθέσεις μου να αναλύσω τα περί «πλήρους κοινωνίας» που ακούσαμε από τον Οικουμενικό Πατριάρχη. Ήδη το θεολογικότατο κείμενο «Νέα εκκλησιολογία του Πατριάρχου Βαρθολομαίου» (http://www.theodromia.gr/A9455A79.el.aspx)  επισημαίνει τις σοβαρότατες εκτροπές στην πίστη. Ποιος όμως αμφιβάλλει ότι η προσφώνησή του στον Πάπα το Σάββατο 29.11.14 στον Πατριαρχικό Ναό δεν αποτελεί πλήρη αποδοχή εκ μέρους του Πατριάρχου της «Περί Εκκλησίας» Δογματικής Διατάξεως και του «Περί Οικουμενισμού» Διατάγματος της Β΄ Βατικανής Συνόδου (1962-65);  Άλλωστε ο «αδελφός» Φραγκίσκος προχωρώντας έτι πλέον διασάφησε τις σκέψεις του «αδελφού» του Βαρθολομαίου και ήταν εξαιρετικά αναλυτικός στην αναφορά του στο Διάταγμα «Περί Οικουμενισμού». Ως γνήσιος Ιησουίτης παρέλειψε, βέβαια, να μας μνημονεύσει και το άλλο Διάταγμα της ίδιας Συνόδου, το «Περί Ανατολικών (Ουνιτικών) Εκκλησιών»^. βέβαια, για όποιον προσέξει την προσλαλιά του είναι προφανές ότι ο Αγιώτατος το υπονοεί, και σε αυτό το μοντέλο προτείνει την ενότητα Παπικών-Ορθοδόξων. Άλλωστε στη συνοδεία του ήταν και ο κ. Leonardo Sandri, πρόεδρος της Επιτροπής επί των Ανατολικῶν (Ουνιτικών) Εκκλησιῶν…

Νομίζω μετά από αυτά, ότι οφείλει η Μεγάλη Σύνοδος της Ορθοδόξου Εκκλησίας, αν και όποτε γίνει, κατόπιν εισηγήσεως της αρμοδίου εν Κωνσταντινουπόλει Γραμματείας να αναγνωρίσει τη Β΄ Βατικανή ως την Η΄ Οικουμενική Σύνοδο των Ορθοδόξων! Και τούτο συνιστά πλέον αδήριτο ανάγκη, προκειμένου ορισμένοι μεγαλοσχήμονες Ορθόδοξοι να αποκτήσουν μια στοιχειώδη συνέπεια και εκκλησιολογική θεμελίωση, την οποία δεν μπορούν να έχουν στις  -ξεπερασμένες εκ των πραγμάτων-  επτά Οικουμενικές Συνόδους!

      Επειδή, όπως είπαμε, το «εν τοις Πατριαρχείοις» έργο “Θρονική εορτή με τον Αγιώτατο” έχει ξαναπαιχτεί με την ίδια ακριβώς σκηνοθεσία, ανατρέχω και εγώ στο αρχείο μου με αφορμή τα όσα συνέβησαν στον ίδιο τόπο το 2006. Έγραψα τότε:

«Η ανωτέρω πρακτική [αναφέρομαι στις συμπροσευχές] δεν ακολουθείται μόνο στα πλαίσια του ΠΣΕ. Γενικότερα «μία περίεργος περιφρόνησις της Θεολογίας

Ο Πάπας Φραγκίσκος θέλει διάλογο με όλες τις θρησκείες για την δημιουργία της Πανθρησκείας!

Η επίσκεψη του Πάπα θεωρείται ως μια κρίσιμη δοκιμασία της ικανότητας του, να «χτίσει» γέφυρες μεταξύ των θρησκειών μέσα στην έξαλλη παραζάλη των συγκρούσεων, των ισλαμιστών μαχητών της Τζιχάντ στο Ιράκ και την Συρία, και τις ανησυχίες για τις διώξεις των χριστιανικών μειονοτήτων στην Μέση Ανατολή, αναφέρει το διεθνές πρακτορείο ειδήσεων.
«Ο διαθρησκειακός και διαπολιτισμικός διάλογος μπορεί να δώσει

Πρίν ἔρθει η Πανθρησκεία και ὁ ἀντίχριστος θά ὑπάρχει ὁ οἰκουμενισμός, π. ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟΣ:

ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟΣ

ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟ

«Ὁ οἰκουμενισμός, νά ξέρετε παιδιά, εἶναι ὁ τελευταῖος πρόδρομος τοῦ ἀντιχρίστου, γιατί, ὅταν θά γίνει μία ἰσοπέδωση θρησκευτική καί πολιτική-κυβερνητική, θά ὑπάρξει ἕνας μόνο, πού θά κυβερνήσει τόν κόσμο. Αὐτός ὁ ἕνας, κατά τήν Ἁγία Γραφή καί τούς Πατέρες, θά εἶναι ὁ ἀντίχριστος. Ἔτσι, ὁ οἰκουμενισμός, χωρίς περιστροφές, ἀπό τούς μεγαλύτερους θεολόγους τῆς ἐποχῆς μας χαρακτηρίστηκε ἀντίχριστο σύστημα».

Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΠΑΪΣΙΟΣ ΚΑΙ Ο ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟΣ

(Δανιήλ, ὁμιλία 5η)

    Εἶναι ἐπί θύραις ὁ οἰκουμενισμός, ἄς τό προσέξουμε αὐτό [ἡ ὁμιλία ἔγινε στίς 6-12-1993]. Λυποῦμαι πού τά λέγω, ἀλλά πρέπει νά εἰπωθοῦν γιά νά ἑτοιμαζόμαστε καί νά ξέρομε. Τό πρῶτο βῆμα ἡ ἕνωση Ὀρθοδοξίας-Ρκαθολικισμοῦ-Προτεσταντισμοῦ.  Αὐτοί προσεταιρίζονται τόν Ἰουδαϊσμό-Μωαμεθανισμό, τό δεύτερο βῆμα. Καί αὐτά τά πέντε ἑνωμένα. Καί πᾶμε στό τρίτο βῆμα, πού εἶναι ὅλες οἱ λεγόμενες φυσικές θρησκεῖες, πού εἶναι εἰδωλολατρικές, Βουδισμός κτλ., νά ἑνωθοῦν ὅλα. Αὐτή ἡ λεγόμενη «Ὑπερθρησκεία».

 Πρίν ἔρθει ὁ ἀντίχριστος θά ὑπάρχει ὁ οἰκουμενισμός. Ὅταν ἔρθει ὁ ἀντίχριστος, θά καταργήσει τόν οἰκουμενισμό, θά καταργήσει ὅλες τίς θρησκεῖες, ὥστε σέ αὐτόν τό ναό τοῦ Θεοῦ, σάν θεός θά καθήσει καί θά πεῖ: «Ἐγώ εἶμαι θεός, δέν ὑπάρχει ἄλλος θεός», θά ἀποδεικνύει μέ ψευδοθαύματα τόν ἑαυτό του ὅτι εἶναι θεός» (Ἡσαΐας, ὁμιλία 9η)

Πηγή: agonasax

Μητροπολίτες: Εκτός από τον χύδην πρακτικό φασισμό μοιχεπιβατών τινων, υπάρχει και ο πνευματικός φασισμός άλλων!

Για τις "Προοπτικές και προκλήσεις του Διαχριστιανικού Διαλόγου" μίλησε ο Σεβ. Μητροπολίτης Ζιμπάμπουε Σεραφείμ Κυκκώτης στο πλαίσιο των εργασιών της Ιεράς Συνόδου του Ελληνορθόδοξου Πατριαρχείου Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής.

Εντός των άλλων και για την καλύτερη και γονιμότερη πορεία των διαλόγων με τους Παπικούς, όταν αυτοί δυσχεραίνονται από Ορθοδόξους με ανθενωτικές απόψεις  τόνισε:

 «Οι επικεφαλείς των Αντιπροσωπειών των Ορθοδόξων Εκκλησιών που δημιουργούν συνεχή προβλήματα στην κοινή προσέγγιση των Τοπικών Ορθοδόξων Εκκλησιών να αποχωρούν και να διορίζονται μη εριστικοί άνθρωποι.

    Πρέπει να προηγείται Διορθόδοξη Συνάντηση διά να υπάρχει κοινή συμφωνία μεταξύ των Τοπικών Ορθοδόξων Εκκλησιών διά τα παρουσιαζόμενα κείμενα και ουχί εις την συνάντηση μετά των Ρωμαιοκαθολικών να αρχίζουν οι διαφωνίες μεταξύ των Ορθοδόξων.»

 Έτσι ακριβώς σκέπτονταν και φέρονταν οι πνευματικοί απογόνοι των σημερινών «Ορθοδόξων» Οικουμενιστών στην ληστρική Σύνοδο της Φεράρας.

 Γράφει  σχετικά ο Ν. Βασιλειάδης για τον Άγιο Μάρκο τον Ευγενικό ότι:

«Ο Άγιος Μάρκος είχε πλέον συνειδητοποιήσει ότι το ουσιώδες όλης αυτής της υποθέσεως δεν ήτο ποίος είχε δίκαιον(Ορθόδοξοι ή Παπικοί) αλλά ποιός είχε την δύναμιν να επιβάλει τας γνώμας του. Εις την προκειμένην περίπτωσιν το δίκαιον το είχεν η Ανατολική Ορθόδοξος Εκκλησία.Την υλικήν όμως δύναμιν διέθετεν ο Πάπας.

(Ν. Βασιλειάδη, «Ο ΑΓΙΟΣ ΜΑΡΚΟΣ Ο ΕΥΓΕΝΙΚΟΣ ΚΑΙ Η ΕΝΩΣΙΣ ΤΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ» σελ. 10)

Εκτός από τις θρησκευτικές, υπάρχουν και οικονομικὲς επιπτώσεις.

«ΜΕΓΑΛΟΙ ΕΥΕΡΓΕΤΕΣ» ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΚΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ ΟΙ ΠΑΠΑΣ-ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ  

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης

Κυριολεκτικά τρίβουν τα χέρια τους οι Τούρκοι κάνοντας τον οικονομικό απολογισμό της διήμερης επίσκεψης του Πάπα στην Τουρκία, ειδικότερα στο κομμάτι της διαμονής του στην Κωνσταντινούπολη, με την μεγάλη προβολή που έγινε σε παγκόσμιο επίπεδο. Οι επισκέψεις του Ποντίφικα στην Αγία Σοφία και στο Σουλτάν Αχμέτ Τζαμί και η μεγάλη «παράσταση» της συνάντησης και συλλειτουργίας του με τον Πατριάρχη στον ναό του Αγίου Γεωργίου, που προβλήθηκε από εκατοντάδες διεθνή κανάλια, θεωρήθηκαν σαν η μεγαλύτερη δυνατή προβολή που μπορούσε να έχει ο τουρκικός τουρισμός σύμφωνα με τις τουρκικές εκτιμήσεις.

 Σύμφωνα με τα τουρκικά στοιχεία, η επίσκεψη του Πάπα στην Κωνσταντινούπολη αναμένεται να φέρει τουλάχιστον περί τους 500.000 επί πλέον τουρίστες με τεράστια κέρδη για τον τουρκικό τουρισμό, ο οποίος, να μην το λησμονούμε, είναι ο μεγαλύτερος ανταγωνιστής του ελληνικού τουρισμού που τώρα «καρατομείτε» από την Τρόικα και την κατοχική ελληνική κυβέρνηση με τα νέα μέτρα αύξησης του ΦΠΑ προς μεγάλη χαρά των Τούρκων. Ιδιαίτερα οι Τούρκοι αναμένουν μεγάλη αύξηση τουριστών από τις καθολικές χώρες της Δυτικής Ευρώπης, όπως Ιταλία, Γαλλία, Γερμανία, Ισπανία και γενικότερα από την Ευρωπαϊκή ήπειρο.

 Όπως αναφέρουν τα στοιχεία που παραθέτουν οι Τούρκοι, φέτος θα είναι η καλύτερη χρονιά για τον τουρκικό τουρισμό. Ήδη τους πρώτους εννέα μήνες οι αφίξεις που έχουν καταγραφεί από τις ευρωπαϊκές χώρες, έχουν ξεπεράσει κάθε προσδοκία. Από την Γερμανία μέσα στο πρώτο εννεάμηνο έχουν αφιχθεί 906.287 Γερμανοί τουρίστες, ενώ όλη την περσινή χρονιά, 2013, είχαν αφιχθεί 1.179.397. Από την Γαλλία το πρώτο εννεάμηνο έχουν αφιχθεί 378.314, ενώ όλη την περσινή χρονιά, 2013, είχαν αφιχθεί 478.258. Από την Ιταλία μέσα στο πρώτο εννεάμηνο έχουν αφιχθεί 350.775, ενώ όλη την περσινή χρονιά 2013, είχαν αφιχθεί 437.552. Από την Ολλανδία μέσα στο πρώτο εννεάμηνο έχουν αφιχθεί 227.024, ενώ όλη την περσινή χρονιά, 2013, είχαν αφιχθεί 284.748. Από την Ισπανία μέσα στο πρώτο εννεάμηνο έχουν αφιχθεί 183.863, ενώ όλη την περσινή χρονιά, 2013, είχαν αφιχθεί 201.065.

 Οι μεγαλύτεροι τουριστικοί οργανισμοί της Τουρκίας, όπως οι TÜRSAB, Başaran Ulusoy και TUROB, περιμένουν μέχρι τα Χριστούγεννα οι αφίξεις να σπάσουν όλα τα ρεκόρ, ειδικά μετά την τόσο μεγάλη διαφήμιση που έγινε σε παγκόσμιο επίπεδο της επίσκεψης του Πάπα στην Κωνσταντινούπολη.  Οι τουρκικές εκτιμήσεις κάνουν λόγο για άνοδο 5 ολόκληρα επίπεδα των αφίξεων, με αποτέλεσμα να εισρεύσει άφθονο χρήμα στα τουρκικά ταμεία. Μάλιστα ο πρόεδρος του TUROB, Tımur Bayndır, τόνισε πως η επίσκεψη του Πάπα στην Κωνσταντινούπολη, ο οποίος είναι αρχηγός 1,5 δισεκατομμυρίου πιστών, είναι η μεγαλύτερη προσφορά για μια εκρηκτική άνοδο του τουρκικού τουρισμού με όλες τις θετικές οικονομικές συνέπειες για την τουρκική οικονομία. Πως λοιπόν να μην χοροπηδάνε από την χαρά τους οι Τούρκοι; Όσο για τις επαφές του Πάπα με τον Πατριάρχη και τις θρησκευτικές συνέπειες τους, ούτε καν που ένοιαξαν τους Τούρκους που μετά την αναχώρηση του Πάπα έκατσαν κάτω και υπολόγισαν τα τεράστια οικονομικά οφέλη της επίσκεψης αυτής. Τώρα δεν μένει παρά να τον ανακηρύξουν μαζί με τον Πατριάρχη, και… «επίσημους ευεργέτες» της τουρκικής οικονομίας.

 Όσο για εμάς, θα μείνουμε πέραν της οικονομικής διάστασης αυτής της επίσκεψης του Πάπα στο Πατριαρχείο και της συνάντησης του με τον Πατριάρχη, για να υποστούμε τις συνέπειες από την επίσκεψη αυτή, όχι οικονομικές, (για πολλούς δυστυχώς και αυτές), αλλά συνέπειες πίστεως και συνειδήσεως, (φυσικά για… όσους ακόμα τις διαθέτουν).  Μια επίσκεψη που θα γραφτεί με μελανά γράμματα στην ιστορία της Ορθοδοξίας.

 ΝΙΚΟΣ ΧΕΙΛΑΔΑΚΗΣ

Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος

Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ ΠΕΡΙΣΦΙΓΓΕΙ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΟΠΟΥ ΓΗΣ! Οι πιστοί μαθαίνουν ότι είναι "τιμή" τους να υποδέχονται τους αιρετικούς στους Ορθόδοξους Ναούς τους!

 Γράφει ο Perseas

Καὶ πῶς νὰ γίνει ἀλλιῶς, ἀφοῦ ὅλοι οἱ ἐκκλησιαστικοὶ ἡγέτες (ὄχι Ποιμένες, ἀλλὰ ψευδοποιμένες) ἔχουν ἀποδεχθεῖ τὴν αἵρεση, δὲν διαμαρτύρονται γιὰ τὰ Οἰκουμενιστικὰ αἴσχη τῶν Φαναριωτῶν καὶ συμμετέχουν ἀδιαμαρτύρητα στὶς Συνόδους τοῦ ἀρχιΟικουμενιστῆ Βαρθολομαίου, προσυπογράφοντας ἔτσι τὶς πράξεις του;

Τὰ ὀνόματα γνωστά. Χθὲς ἦταν ἡ σειρὰ τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Δημητρίου νὰ «λαμπρύνει» μὲ τὴν παρουσία του καὶ νὰ νομιμοποιήσει τὰ αἴσχη Βαρθολομαίου-Φραγκίσκου (μᾶς συγχωρεῖτε Ἁγιώτατε Πάπα ποὺ σᾶς βάζουμε δεύτερο, ἀλλὰ ἂς δώσουμε τὴ στιγμιαία αὐτὴ χαρὰ στὸν διεκπεραιωτὴ  τῶν Σχεδίων σας, Βαρθολομαῖο).

  Μηνύματα γιὰ τέτοιες παναιρετικὲς ἐνέργειες λαμβάνουμε ἀπὸ πολλὲς χῶρες (ὅπως Ἀγγλία, Γερμανία,  Αὐστραλία, Καναδά κ.λπ. Γιὰ μιὰ ἀκόμη Οἰκουμενιστικὴ ἀσχήμια, μᾶς ἐνημερώνει ἀπὸ τὴν Ἰρλανδία ὁ συνεργάτης μας Perseas:

 Το παρακάτω επισυναπτόμενο μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, εστάλει χθες Πέμπτη 27/11/14 από την κ. Θωμαή Κακούλη-Duarte (γραμματέα του ενοριακού συμβουλίου).

Λέει:

Αγαπητοί ενορίτες και φίλοι,

Την επόμενη Κυριακή (30/11/2014) θα έχουμε την τιμή να υποδεχθούμε τον Πανιερώτατο Αρχιεπίσκοπο της Εκκλησίας της Ιρλανδίας (είναι η Αγγλικανική εκκλησία στην Ιρλανδία), Δόκτωρα Michael Jackson. O Πανιερώτατος θα λάβει μέρος στην Θ. Λειτουργία (άραγε θα συλλειτουργήσει; με τον π. Θωμά Caroll τον εφημέριό τους), της εορτής του Αγίου Αποστόλου Ανδρέου.

Παρακινούμε όλους να συμμετάσχουν και επίσης να συναντήσουν τον Αρχιεπίσκοπο μετά τη Λειτουργία.

Εκ μέρους του ενοριακού συμβουλίου

Φρίξος Ιωαννίδης

Professor Emeritus

Πρόεδρος της Ελληνορθοδόξου Κοινότητος Ιρλανδίας

Σχόλια δικά μου (τοῦ Persea):

1. Ξεκάθαρο ότι η γραμμή δόθηκε από τον Οικουμενιστή και τσιράκι του Βαρθολομαίου, Αρχιεπίσκοπο Γρηγόριο Θυατείρων και Μ. Βρεττανίας εις την αρχιεπισκοπή του οποίου υπάγεται και η Ελληνική ενορία του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου στο Δουβλίνο. Η οποία γραμμή προφανώς δόθηκε από τον «μεγάλο» κ. Αρχοντώνη.

Δεν είναι τυχαίο εξάλλου ότι τα τελευταία χρόνια ο κ. Αρχοντώνης έχει στείλει κατ’ επανάληψιν διακόνους του Πατριαρχείου ή ιεροδιακόνους από την Κρήτη κλπ. Να κάνουν τί παρακαλώ; Να σπουδάσουν Αγγλικά στο Δουβλίνο με υποτροφίες του Βατικανού διαμένοντας σε ξενώνες της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας στο Δουβλίνο και συμμετέχοντας τις Κυριακές στη Θ. Λειτουργία της Ελληνικής ενορίας. Οι άσχετοι έως πανάσχετοι Έλληνες στο Δουβλίνο το θεωρούν αυτό μεγάλη ευλογία από το Θεό («ο Βαρθολομαίος πάντα μας προσέχει»).

2. Τι κοινό έχει η Αγγλικανική «εκκλησία» που ιδρύθηκε για να στηρίξει την πορνεία και μοιχεία ενός ακόλαστου βασιλιά (του Ερρίκου του Η’ που ήθελε να χωρίσει την νόμιμη σύζυγό του την Αικατερίνη της Αραγωνίας και να πάρει την ερωμένη του –τελικά το κατόρθωσε), ερχόμενη σε ρήξη και διάσπαση με την παπική «εκκλησία» επί πάπα Κλήμη Ζ’ με την Αγία Ορθόδοξο Εκκλησία των Μαρτύρων, Ομολογητών, Ασκητών και Πατέρων;

3. Αν τα όργανα ξεκίνησαν να παίζουν πριν ακόμη γίνει η βδελυρή φιέστα στο Φανάρι, τι να περιμένουμε για την επόμενη μέρα (μέρες); Συλλήβδην συλλειτουργίες και συν-μετάληψη της «Θ. Κοινωνίας» (που θα είναι πλέον κοινωνία δαιμόνων); Αυτή λοιπόν θα είναι η τύχη των Ορθοδόξων ενοριών της διασποράς; Εμ βέβαια μετά την ευρεία αποδοχή και εφαρμογή των μεικτών γάμων στην Ιρλανδία (και στη Β. Ιρλανδία) από την Αρχιεπισκοπή Θυατείρων όπου ο καθένας από τους συζύγους διατηρεί την πίστη του, πηγαίνει στην εκκλησία του, τα παιδιά βαπτίζονται εκ περιτροπής σε μία εκ των 2 εκκλησιών και συμμετέχουν ελεύθερα στις λατρευτικές συνάξεις οποιασδήποτε εκ των δύο, η «διαχριστιανική» Θ. Λειτουργία ήταν αναμενόμενη.

Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ, όπως κάθε αίρεση, ΣΤΡΑΓΓΑΛΙΖΕΙ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ! Οι ψευδοποιμένες, αργά ή γρήγορα δείχνουν τὸ ειδεχθές πρόσωπό τους!

Αρχιερείς απειλούν ιερείς για τις υπογραφές εναντίον της “Νέας Εκκλησιολογίας του Πατριάρχου Βαρθολομαίου”

Συνταχθέν υπό των διαχειριστών του Ιστολογίου Κατάνυξις

Η “Κατάνυξη” βρίσκεται για άλλη μια φορά στο μάτι του κυκλώνα. Αυτό δεν μας εμποδίζει να σταθούμε με παρρησία στην πρώτη γραμμή. Με απόλυτη συναίσθηση της ευθύνης των θέσεων μας προβαίνουμε στην παρούσα ανάρτηση για να πληροφορήσουμε τον πιστό λαό του Θεού και σύσσωμο τον κλήρο για την απίστευτη πολεμική που έχει ξεσπάσει από Αρχιερείς εναντίον των Ιερέων που υπέγραψαν το κείμενο κατά της ”Νέας Ἐκκλησιολογίας τοῦ Πατριάρχου Βαρθο­λομαίου”.

Ενημερωθήκαμε από τους ίδιους τους ιερείς, τους ηρωικούς πρωταγωνιστές αυτής της εξέλιξης. Φυσικά, η συνειδητή απόφαση της υπογραφής, περιελάμβανε αυτό το ξεκάθαρο ενδεχόμενο... 

Καθίσταται λοιπόν σαφές πως με ακραίες μεθόδους διαποίμανσης που παραπέμπουν σε παπικό Μεσαίωνα, Αρχιερείς της Ορθόδοξης εκκλησίας, “μεθυσμένοι” από το κρασί της φαντεζί συμπροσευχής του Φαναρίου, επιβάλλουν στρατιωτικό νόμο στα